எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

உன் காதலில் கசிந்துருகி நான்- கதை திரி

Status
Not open for further replies.

Asha Evander

Moderator
இது ஒரு குறுநாவல் தான்.. திருமணம் முடிந்த பின்னான வாழ்க்கையின் சுவாரசியங்கள் மற்றும் வலிகள்..
சீக்கிரம் அத்தியாயத்தோடு வரேன்..

குட்டி டீஸர்

உன் காதலில் கசிந்துருகி நான் ❣️

"நான் உன்னை ரொம்ப ரொம்ப லவ் பன்றேன்" அவன் கண்களை பார்த்து சொன்னாள் அவள்..

"பார்றா இது எப்போதுல இருந்து? நாம பார்த்து ஒரு மூணு மாசம் இருக்குமா? இன்னைக்கு தான் நமக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சிருக்கு.. இதுல என்ன புதுசா ரொம்ப ரொம்ப லவ்" அவனுக்கு ஆர்வம் கொஞ்சம் அதிகம் போல..

"இது புதுசு இல்ல.. கிட்டத்தட்ட ஆறு வருசமா என் மனசுகுள்ளேயே புதைச்சு வச்சிருந்த என் கணவனுக்கு மட்டுமேயான லவ்.. இது இனிமேல் உனக்கு மட்டும் தான்.. நான் உன்னோடவள் மட்டும் தான்.."

அவள் காதலில் அவன் சிலிர்த்து நின்றான்.. எந்த புருஷனும் தன்னவளை தன் உடமை என்று தான் நினைப்பான்.. அதுவும் அவள் அவனுக்காக மட்டுமே அந்த காதலை சேர்த்து கொட்ட போவதாக சொன்னதும் அவனையும் அறியாமல் அவன் கைகள் அவளை தன்னோடு அணைத்து கொண்டது.. அவனுள் புதைந்து கொண்டாள் அவள்..

அவளை தன்னுள் அடக்கி கொண்டே கேட்டான் "அது என்ன ஆறு வருஷ காதல்?"

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் சொன்னாள்.. "அப்போ வரைக்கும் எனக்கு வர போற கணவனை பத்தி எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இருந்தது இல்லை.. அதுக்கு அப்புறம் நிறைய காதலர்களை பார்க்கும் போது சில சமயம் தோணும்.. ஆனா அது சட்டுனு வந்துட்டு அப்புறம் வீட்ல சம்மதிக்கலனா விட்டுட்டு போற காதலாகவும் இருக்க கூடாது.. என் வீட்டு சம்மதத்தோட ரெண்டு பேரும் மனசு நிறைஞ்சு வாழ்த்தி என்னை என் புகுந்த வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கணும்.. அப்போ தோணுச்சு ஏன் அந்த காதலை சேர்த்து வச்சு என் புருஷனுக்கு குடுக்க கூடாதுன்னு.. அதே தான்.. அப்போ தோணுன நிமிஷத்துல இருந்து ஒவொரு நொடியும் என் வருங்காலத்தை காதலித்தேன்.. இப்போ மொத்தமா உங்ககிட்ட என்னை குடுத்துட்டேன்.. அதுக்காக என் காதல் இனி குறைஞ்சு போகாது.. இன்னும் இன்னும் என் எல்லா ஆசைகளையும் உங்களை என் பக்கத்துல வச்சு நிறைவேத்திப்பேன்.. லவ் யூ சோ மச்"

அவளை இறுக அணைத்து அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு சொன்னான் அவன்..


"இது வரைக்கும் மனைவினா எனக்கு அவ பொறுப்புன்னு நினச்சிட்டு இருந்தேன்.. ஆனா நீ உன் பேச்சுலயே என்னை உன்கிட்ட பறிகொடுக்க வச்சிட்டா.. உன் ஆறு வருஷ காதலை அனுபவிக்க நான் ரெடி.. ஐ லவ் யூ டூ மை பொண்டாட்டி.. இப்பவே ஸ்டார்ட் பண்ணலாமா?" என்றவன் அடுத்து பண்ணிய எதையும் நான் பார்க்கல.. 🙈🙈🙈images (86).jpeg
 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

உன் காதலில் கசிந்துருகி நான்

அத்தியாயம் 1

கர்நாடக மாநிலத்தின் தலைநகரம் பெங்களூரில் அந்த ஏழு மாடி குடியிருப்பில் ஐந்தாம் மாடி 12பி வீட்டில் அதற்களமாய் இருந்தது. அந்த வீட்டை வெறும் வீடு என்று சொன்னால் பார்ப்பவர்கள் கண்டிப்பாய் நகைப்பார்கள். அந்த அளவிற்கு பொருட்கள் அங்குமிங்கும் பரந்து குப்பை மேடு போல காட்சியளித்தது.

தன் அறையில் இருந்து வெளியில் வந்த ஆரோன் வீட்டின் நிலையை பார்த்து விழி பிதுங்கி நின்றான். இப்போது தான் காலையில் வேலை முடித்து விட்டு வீட்டிற்க்கு வந்து சேர்ந்திருந்தான். சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுத்து விட்டு காலை உணர்விற்கான வேலையை தொடங்கலாம் என்று எண்ணியிருந்தால் அவனின் கணக்கில் இன்று கடவுள் ஓய்விற்க்கும் விடுப்பு கொடுத்திருந்தார் போலும். அயர்ந்து போய் நின்றான். ஆனாலும் அவன் முகத்தில் சிறிதும் கோபம் இல்லை. வரவும் வராது. இந்த வீட்டை அலங்கோல படுத்திய நபர் அப்படி.

"ஏஞ்சலின் நிது" அவனின் உலகமே அவள் தான். இரண்டரை வயது குட்டி வாண்டு. அவனின் செல்ல மகள். அவனின் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தை தந்த தேவதையின் அச்சு.

"ப்பா... ஏஞ்சல் ரெதி..." என்று சொல்லி கொண்டு பெயருக்கேற்ற படி தேவதைகளின் உடை அணிந்து அவனின் காலை சுரண்டிய பூஞ்சிட்டை கையில் ஏந்தியவன் "பப்பா ஆல்சோ ரெடி" என்று கூறி அவள் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டான்.. பதிலுக்கு அவளும் முத்தமிட அதை தந்தையாய் ரசித்தவன் கண்கள் அங்கு சுவற்றில் மாட்ட பட்டிருந்த படத்தை பார்த்து கண்கள் கலங்கியது..

அவனின் கண்கள் கலங்குவதை பார்த்த நிது "ப்பா அழாத" என்று துடைத்து விட ஒருநொடி அதை ரசித்தவன் அடுத்து பொய்யாய் அவளை முறைத்தான்.

"நிது இது எல்லாம் என்ன?" கைகளை வீட்டின் நிலையை காட்டி கேட்க அவளோ கூச்சமாய் நெளிந்து "ப்பா நானும் மாலினி ஆன்தியும் விளாதினோம்ல அப்போ அவங்களுக்கு விளாத தெரியாம எல்லாத்தையும் தூக்கி போத்துதாங்க" என்று சொல்லவும் நிஜமாக முறைத்தான் ஆரோன்.

"யாரு? இதெல்லாம் மாலினி ஆன்டி தூக்கி போட்டாங்களா?"

"எஸ் ப்பா.."

அவளின் விழியே கள்ளத்தனத்தை காட்டி கொடுக்க "சரி மாலினி ஆன்டி உன் கூட தானே விளையாடினாங்க.. அப்போ நீயும் அவங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணி இதை க்ளீன் பண்ணிடுங்க.. பாப்பா பண்ணிருந்தா நான் ஹெல்ப் பண்ணிருப்பேன்.. சீக்கிரம் பார்க் போயிருக்கலாம்.. இனி இன்னைக்கு போக வேண்டாம்" என்று சலித்தவன் தன் அறைக்குள் நுழையும் முன் "ப்பா.. நான் தான் தூக்கி வீசினேன்.." என்று அவனை தடுத்தாள் நிது.

"சோ நீ பொய் சொல்லிருக்க?" இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்த படி கேட்டவனை பார்க்காமல் தலை குனிந்தாள் நிது.

"சாரி ப்பா.."

"............." அவனிடம் மௌனம்.

"ஏஞ்சல் இனி இப்பதி பண்ண மாத்தா.."

"......"

"ப்பா பார்க் போலாம்.."

"........"

"ப்பா சாரி நானும் மாலினி ஆண்டியும்"

சாரி கேட்க கூட ஆள் சேர்த்தவளை பார்த்து அவனுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.

ஆனாலும் அடக்கி கொண்டவன் கோபமாக முகத்தை வைத்து கொண்டு "பொய் சொல்ல கூடாதுன்னு அப்பா சொல்லிருக்கேன்ல" என்று கேட்கவும் அவளும் ஆமா என தலை அசைத்தாள்.

"அப்புறம் எதுக்கு பொய்?"

"பார்க் போக மாட்ட ல"

அவளின் பதிலில் முறைத்தவன் "இப்போ அப்பா கூட இதை க்ளீன் பண்ண ஹெல்ப் பண்ணலைன்னா இனி நோ பார்க்" என்று கூறவும் சட்டென ஓடி கீழே கிடந்த விளையாட்டு பொருட்களை ஒதுக்க தொடங்கினாள்.

அவளின் செயலில் முறுவலித்தவன் அவனும் கூடவே அனைத்தையும் அதற்கான இடத்தில் எடுத்து வைத்தான். அவனை பொறுத்தவரை யாராக இருந்தாலும் பொய் சொல்ல கூடாது. அது சின்ன விஷயமோ பெரிய விஷயமோ பொய் சொல்லவே கூடாது. அதை தான் அவன் மகளுக்கும் சொல்லி வளர்க்கிறான்.

இரண்டு பேரும் எல்லாப் பொருட்களையும் ஒதுக்கி முடிக்கவும் ஆரோன் வீட்டை பெருக்கி மாப் போட்டு முடித்தான். பெரும் வேலை அவனுக்கு. இரவு முழுவதும் அலுவலக வேலை பார்த்து விட்டு காலையில் வீட்டிலும் வேலை பார்த்தது அசதியாய் இருக்க கண்கள் உறக்கத்திற்கு கெஞ்சியது. ஆனாலும் தன் முன் நின்ற மகளை பார்த்தான்.

'அப்பா தன்னை இப்போ பார்க் கூட்டிட்டு போவார்' என்ற நம்பிக்கை அந்த கண்களில் தெரிய அவனின் அலுப்பை தூக்கி எறிந்தான்.

"டிபன் பண்ணி சாப்பிட்டுட்டு பார்க் போகலாம் நிதுமா" என்றவனை கட்டி கொண்டு சந்தோசமாக தலை அசைத்தாள் மகள்.

அவளையும் தூக்கி கொண்டு அடுப்பு பக்கத்து மேடையில் அமர்த்தியவன் தோசை மாவை அவனுக்கு வார்த்து அவளுக்கும் குட்டி குட்டி தோசைகளை வார்த்தான்.

"ப்பா.. குட்டி தோச.. குட்டி தோச.." மகளின் ஆர்பரிப்பில் அவனின் உள்ளம் குளிர்ந்து தான் போயிற்று.

ஆரோன்- ஆராத்யா தம்பதியரின் ஒற்றை மகள் ஏஞ்சலின் நிது. பிரசவ நேரத்திலேயே ஆராத்யா தவறி விட அவனும் மகளும் ஒற்றை ஆகி போனார்கள். கடந்த இரண்டரை வருடங்களாக அவனின் வாசம் பெங்களூரில் தான். மாலினி எனும் நடுத்தர வயது பெண் ஒருவர் முதலில் குழந்தையை முழு நேரமும் கவனிக்க வந்து கொண்டிருந்தார். பின் நிதுவுக்கு இரண்டு வயது நிரம்பியதும் அவன் வேலை போகும் நேரத்திற்கு மட்டும் வருவார். மற்றபடி அவளின் மொத்த கவனிப்பும் ஆரோன் தான். அவளின் தாய், தந்தை இரண்டும் ஆரோன் தான். அதே நேரம் கண்கள் தன் மனைவியின் புகைப்படத்தை பார்த்தது. தாய் இல்லாத குறையை எப்போதும் அவள் நினைக்க கூடாது என்று அவனே அவளுக்கு தாயாகி போனான்..

தனக்கு சட்னி அரைத்து கொண்டவன் நிதுவுக்கு நாட்டு சர்க்கரை வைத்து தோசையை கொடுத்தான். அவனை போலவே தோசையை பிய்த்து சாப்பிட்டவள் தந்தையுடன் சேர்ந்து கை கழுவி விட்டு பார்க் போக கிளம்பி நின்றாள்.

அவளின் அவசரம் பார்த்து சிரித்தவன் அவளையும் தூக்கி கொண்டு கீழே வந்தான். அவர்கள் தங்கி இருந்த இடத்தில் இருந்து இரண்டு நிமிட நடை தூரத்தில் தான் பார்க் இருந்தது. தினமும் வேலை இருக்கும் நேரத்தை பொறுத்து ஆரோன் மகளை கூட்டி கொண்டு வருவான்.

பார்க் வந்ததும் மகளை கையில் இருந்து இறக்கி விட்டவன் கண்பார்வை படும் தூரத்தில் அவளை விட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

அவள் அங்கிருக்கும் ஊஞ்சலில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள். அதை ஆட்டி விடும் படி யாரையும் கேட்க மாட்டாள். ஆரோன் ஆட்டினாலும் விட மாட்டாள். அது சாதரணமாக ஆடும் அசைவுக்கு ஆடி சுற்றி வேடிக்கை பார்த்தாள்.

அதை பார்த்ததும் ஆரோன் நினைவுகள் அவன் மனைவியிடம் சென்று விட்டது. அவளும் அப்படி தான். ஊஞ்சலில் ஆட மாட்டாள். போய் அமர்ந்து கொண்டு சுற்று புறத்தை ரசிப்பாள்.

மனைவியின் அச்சு அசலாக இருக்கும் மகளை ரசித்து கொண்டிருந்தவன் ஊஞ்சலில் நிது இல்லாமல் போக பதறி எழுந்தான். வெளியில் எங்கும் போக மாட்டாள் தான்.

சுற்றிலும் தேட அவள் ஏதோ ஒரு பெண்ணிடம் பேசி கொண்டிருப்பது தெரிந்து "நிது பேபி" என அவள் அருகில் சென்றான்.

அவன் குரலில் அதிர்ந்து திரும்பிய அந்த பெண்ணை பார்த்ததும் அதிர்ந்து ரெண்டடி பின் சென்ற ஆரோனின் உதடுகள் "ஆரு" என உதிர்த்தது..

அவனால் நம்ப முடியவில்லை. அவனின் ஆராத்யா உருவில் ஒரு பெண். அச்சு அசல் அவனின் மனைவியை போலவே இருந்தவள் முடியை மட்டும் சற்று குட்டையாக வெட்டியிருந்தாள். ஆரோனின் மனைவிக்கு நல்ல நீளமான முடி.

அந்த பெண்ணும் அவனை தான் பார்த்து கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அதிர்ச்சி எதுவும் இல்லை போலும்.

"பாப்பா பேர் என்ன?" என்று கேட்டாள்.

"ஏஞ்சலின் நிது" என நிது தான் பதில் அளித்தாள்.

"ப்பா.. அம்மா.." என்று தந்தையிடம் அந்த பெண்ணை காட்டியவளை அதிர்ந்து பார்த்தான் ஆரோன்.

அவனுக்கு தெரியும் மகள் இப்படி தான் சொல்வாள் என்று. ஆனாலும் இன்னும் தன் மனைவி தானா என்று உறுதியாக தெரியாத பட்சத்தில் சின்ன குருந்தின் மனதில் ஆசையை வளர்ப்பது தவறு.

"ப்பா தூக்கு.." என்று தன்னை நோக்கி வந்தவளை தூக்கியவன் தன் குழந்தையை தூக்கி கொண்டு விடு விடுவென சென்றான்.. அந்த பெண்ணின் கண்கள் கலங்கி அவள் வாய் "ஆரோன்" என்று சொல்லி பின் "ஏஞ்சலின் நிது.. நைஸ் நேம்.. யூ டிட் நாட் பர்கேட் எனிதிங்" என்று முணுமுணுத்தது..

அவள் திருமதி. ஆராத்யா ஆரோன்.

வீட்டிற்க்கு வந்த ஆரோனுக்கு இன்னும் படபடப்பு தீரவில்லை. இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன்பு தன் கையில் நிதுவை பரிசாக கொடுத்து விட்டு உலகை விட்டு சென்ற அவனின் மனைவி இப்போது உருவமாக நேரில் இருக்கிறாள். எப்படி சாத்தியம் இது?

அவன் மனைவி இறந்து விட்டதாக உறுதி செய்ததே அவளின் தாய் தந்தை தானே. அன்று மருத்துவமனையில் கடைசி வரை அவன் இருந்திருக்க வேண்டுமோ? மனைவி இறந்த செய்தி கேட்டதும் குழந்தையை வாங்கி கொண்டு வந்தது தவறோ? ஒருவேளை இவன் வந்த பிறகு எதுவும் அதிசயம் நடந்து விட்டதோ? ஆனாலும் அவள் இறந்து போய் விட்டதாக தானே அவளின் பெற்றோர் கூறினார்கள்.

மனைவியின் இழப்பிற்கு பிறகு அவன் சொந்த ஊருக்கு போகவே இல்லையே. அய்யோ என்ன காரியம் செய்து விட்டேன். இப்போதும் அவளை பார்த்ததும் வந்து விட்டேனே. இனி அவளை எங்கு போய் தேடுவேன்? மனம் பதறியது. அவனின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. மகளை இறுக பற்றி கொண்டான்.

"ப்பா வலிக்குது" மகளின் முனகலில் தான் இத்தனை நேரம் நிதுவை கையில் வைத்து இறுக்கியது நினைவுக்கு வந்தது.

"சாரி நிதுமா.." என்றவன் மகளை கீழே இறக்கி விட்டவன் அவளுக்கு விளையாட பொருட்களை கொடுத்து விட்டு தன் அறைக்குள் சென்றான்.

தன் அலமாரியில் வைத்திருந்த ஆல்பத்தை எடுத்தவன் கைகள் நடுங்கியது. முதல் பக்கத்தை திறந்தவன் கண்கள் அவனுடன் கழுத்தில் பூமாலை உடன் அவனின் கைகோர்த்து புன்னகையுடன் நின்ற ஆராத்யாவின் படத்தை ஆசையுடன் வருடியது. அவளின் புன்னகை மீது அவனுக்கு அப்படி ஒரு மோகம்.

செல்வி. ஆராத்யா ஜோசப் அன்று தான் திருமதி. ஆராத்யா ஆரோன் ஆக மாறியிருந்தாள்.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 2

எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு

கார்மேல் மேல்நிலைப்பள்ளி:

பனிரெண்டாம் வகுப்பு கணித பிரிவை ஆராத்யா பரபரப்பாக கையடக்க திருக்குறள் புத்தகத்தை புரட்டி கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளுக்கு எந்த குறளை சொல்லுவது என இன்னும் பிடி படவில்லை. அன்று காலை தேசிய கொடி ஏற்றும் போது அவள் தான் திருக்குறள் விளக்கத்தோடு சொல்ல வேண்டும்.

"என்ன ஆரா இன்னுமா செலக்ட் பண்ணி முடியல.. இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல நாம கிரவுண்ட் ல நிக்கணும்" என்று வந்தாள் ஆராத்யாவின் நெருங்கிய தோழி ஜெனிஷா.

"ஒரே நிமிஷம் ஜெனி.. எடுத்துட்டேன்" என்றவள் குறளை படித்து பார்த்தாள்.

"இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் இடும்பைக்கு

இடும்பை படாஅ தவர்."

குறள் விளக்கம்:-

துன்பம் வந்த போது அதற்க்காக வருந்திக் கலங்காதவர் அந்தத் துன்பத்திற்கே துன்பம் உண்டாக்கி அதை வென்று, துன்பத்திற்கே துன்பம் தருவர் என்பதாகும்.

"வா கிளம்பலாம்.." என்ற ஆராத்யா ஜெனியுடன் வகுப்பை விட்டு வெளியே வரும் போது அவர்கள் முன்னால் வந்து நின்றான் அறிவியல் பிரிவு மாணவன் ஆரோன்.

"என்னாச்சு ஆரோன் வழியில் இருந்து தள்ளி நில்லு" என்ற ஜெனி கிளம்ப எத்தனிக்கவும் "ஒருநிமிடம்" என்று அவர்களை தடுத்தான் ஆரோன்.

"எனக்கு என்ன பதில் சொல்ல போற ஆரா?"

"பதில் ஏற்கனவே சொல்லிட்டேன் ஆரோன்.. இன்னும் நாம பள்ளிப்படிப்பை கூட முடிக்கல.. அதுக்குள்ள என்ன காதல்? இது காதலிக்கும் வயசும் இல்ல.. எனக்கு காதலும் பிடிக்காது.. உன் படிப்பு கெட்டு போக கூடாதுன்னு ஒரே காரணத்துக்காக இன்னும் இதை பெரிதாக்காம இருக்கேன்.. இப்படியே பேசிட்டு இருந்தா பிரச்சனை ஆகி நீ டி. சி வாங்கிட்டு போக வேண்டி இருக்கும்" என்ற ஆராத்யா அவனை தாண்டி வெளியே சென்றாள்.

"இப்போ தானே காதல் பண்ண கூடாது.. உன் கல்லூரி படிப்பு எல்லாம் முடிந்த பிறகு உன்னை தேடி வருவேன் நான்" மனதிற்குள் அவளை தவிர வேறு யாரையும் அனுமதிக்கும் எண்ணம் அவனுக்கு இல்லை போலும்.

"நீ எதுக்காக அவனை அவாய்ட் பண்ணுற ஆரா? நமக்கு இப்போ காதலிக்கிற வயசு இல்ல தான்.. ஆனால் அவன்கிட்ட சொல்லியிருந்தா நீ படிப்பு எல்லாம் முடிக்குற வரை வெயிட் பண்ணிருப்பான்ல.."

"எதுக்கு வெயிட் பண்ணனும்? இது காதல் பண்ணுற வயசும் இல்ல.. காதலும் இல்ல.. ஜஸ்ட் இன்பாக்சியேஷன்.. சிலரை பார்த்தால் சைட் அடிக்க தோணும்.. அதுவே காதல் அப்படின்னு சொல்லிட்டு திரிஞ்சா காதல் ஆகிடாது.. நமக்கு அதுக்கு இன்னும் எவ்வளவோ வயசு இருக்கு.. சில வருஷங்களுக்கு பிறகு அவனுக்கு வேற யாரையாவது பிடிக்கலாம்.. இல்லன்னா எனக்கு யாரையாவது பிடிக்கலாம்.. அப்போ காத்திருக்க சொல்லிட்டு ரெண்டு பேருக்கும் கஷ்டம் வேண்டாம்" என்றவள் ஜெனியை இழுத்து கொண்டு கிரவுண்ட் ஓடினாள்.

அன்றைய இரண்டு வகுப்புகள் முடியவும் அடுத்த வகுப்பிற்கு ஆசிரியர் வரவில்லை. எனவே மாணவர்கள் அனைவரும் அந்த ஆண்டின் இறுதி தேர்விற்காக குழுக்களாக பிரிந்து படித்து கொண்டிருந்தனர். படித்த பாடம் இயற்பியல் என்பதால் ஆரோனும் அதே வகுப்பில் இருந்து தான் படித்து கொண்டிருந்தான்.

ஆரோன் இயற்பியல் நன்றாக படிப்பவன் என்பதால் அவனை சுற்றியும் சில மாணவர்கள் சந்தேகங்களை கேட்டு தெளிவு படுத்தி கொண்டிருந்தனர். அவனும் அன்று மின்காந்த அலைகள் பற்றி சொல்லி கொடுத்து கொண்டிருந்தான். அவன் சொல்லி கொடுக்கும் போது கை அசைப்பதும் முன் நெற்றியில் விழுந்த சில முடிகளை கோதி விடுவதும் பார்க்கவே அழகாக இருந்தது.

அதை ரசிக்காத ஒரே பெண் ஆராத்யா மட்டும் தான். தீவிரமாக அணு மற்றும் அணு இயற்பியல் பாடத்தில் கவனத்தை வைத்திருந்தாள். அதை ஆரோனும் கவனித்தான்.

அடுத்த இரு வாரங்கள் ஆரோன் அவளை எந்த தொந்தரவும் செய்யவில்லை. இன்னும் ஒரு மாதத்தில் வரும் பொது தேர்விற்காக தீவிரமாக படித்து கொண்டிருந்தனர். அன்று மாலை வாலிபால் விளையாடும் போது தவறி விழுந்து காலில் அடிபட வலியுடன் விந்தி விந்தி நடந்து கொண்டிருந்தான் ஆரோன்.

"ஹே ஆரோன்.." குரல் கேட்டு திரும்பி பார்த்தான்.

ஆராத்யாவுடன் ஜெனி வந்து கொண்டிருந்தாள். ஜெனி தான் அவனை கூப்பிட்டிருந்தாள்.

"என்னாச்சு டா?"

"வாலி பால் பிளே பண்ணும் போது கிரவுண்ட் ல விழுந்துட்டேன் ஜெனி"

"ஹே என்னடா சொல்லுற? ரொம்ப வலிக்குதுதா? மருந்து போட்டியா? வீட்ல இருந்து யாரயாச்சும் வர சொல்லி கூட்டிட்டு போக சொல்லலாம்ல"

"வீட்ல யாரும் இருக்க மாட்டாங்க ஜெனி.. அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேரும் வேலைக்கு போயிருக்காங்க.. வர நைட் ஆகிடும்" என்றவன் ஆராத்யாவை பார்க்காமல் மெதுவாக நடந்தான்.

"பாவம்ல ஆரா.. நடக்க முடியாமல் கஷ்டபடுறான்.."

"அதுக்காக இடுப்புல தூக்கி வச்சிட்டா நடக்க முடியும்? எனக்கு டியூஷன் இருக்கு.. நான் கிளம்புறேன்" என்றவள் அவனை தாண்டி நடந்தாள்.

அவள் பேசியது அவனுக்கும் கேட்டது தான். புன்னகையுடன் நடந்தான். அவனுக்கு புரிந்தது ஒன்றே ஒன்று தான். ஒரு காலத்திலும் அவள் காதலிப்பாள் என்று நம்ப முடியாது. அவனாக தான் பெரியவர்களை கொண்டு பேச வேண்டும். அதற்கு இன்னும் பல வருடங்கள் இருக்கிறது. அதுவரை கண்ணியம் காக்கும் காதலாக அவனுடைய பார்வை இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து கொண்டவன் அடுத்து அவளை திரும்பியும் பார்க்கவில்லை.

இதோ வருடங்கள் மூன்று முடிந்து விட்டது. அவர்கள் பள்ளி படிப்பை முடித்து கல்லூரி படிப்பையும் முடிக்க போகின்றனர்.

பள்ளியில் ஆரோன் முதல் மதிப்பெண்ணை பெற்றிருந்தான். அவனை பொறியியல் படிக்க சொல்லி அவன் தந்தை வற்புறுத்திய போதும் ஆராத்யாவுக்காக அவள் சேர்ந்த இளங்கலை ஆங்கிலம் சேர்ந்தான். அவளை பார்ப்பதே அவனுக்கு போதும் என்றாகியது.

ஆராத்யா, ஜெனிஷா, ஆரோன் மூவரும் ஒரே வகுப்பில் தான் பயின்றனர். பள்ளியில் இறுதியாண்டு கடைசி மாதம் தான் ஆராத்யா மேல் இருந்த தன் விருப்பத்தை தெரிவித்தான் ஆரோன். அவனுக்கு அவளை பிடித்து இருந்தாலும் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியது இல்லை. கடைசியில் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தில் தான் சொன்னான். அவளும் மறுப்பு தெரிவித்த பிறகு எந்த விதத்திலும் அவன் அவளை தொந்தரவு செய்தது இல்லை இப்போது வரை.

முதலாம் ஆண்டு நாவல் பிரிவில் "Ancient Promises" நாவல் பற்றி படித்த நேரம் வகுப்பில் அவளை பார்த்து ஒரு புன்னகை செலுத்தியதோடு சரி. அதன் பின் ஜெனியிடம் மட்டும் பேசி கொள்வான்.

மூன்றாம் வருட இறுதி செமஸ்டர் இது. வேலை வாய்ப்புக்காக பல கம்பெனியில் இருந்து நேர்முக தேர்வு வைத்து கொண்டிருந்தனர். சில கம்பெனியில் பயிற்சி அளித்து அதன் பின்னே தேர்வு செய்வார்கள். எனவே அதற்கான பயிற்சியில் மூன்று பேரும் மும்முரமாக தகவல்களை சேகரித்து கொண்டிருந்தனர்.

"ஆரோன்.. இந்த இன்டர்வியூ எத்தனை ரவுண்ட்?" ஜெனி தான் கேட்டாள்.

"நான்கு ரவுண்ட் ஜெனி.. ஆப்டிடுட் (தகுதி தேர்வு), குரூப் டிஸ்கஸ்ஸன் (குழு முறையில் கலந்துரையாடல்), டெக்னிகல் ரவுண்ட் (தொழில்நுட்ப சுற்று) அண்ட் ஹெச். ஆர் ரவுண்ட்"

"இது நாலுமே செலெக்ட் ஆகணுமா?"

"ஆமா ஜெனி, ஆப்டிடுட் செலெக்ட் ஆகிட்டா அடுத்து டெக்னிகல் கொஞ்சம் எஃபோர்ட் போட்டா போதும்.. மீதி எல்லாம் ஈஸி தான்"

"கேட்க கஷ்டமா இருக்கே.." என்று புலம்பியவள் ஆராத்யாவை பார்க்க அவளோ ஆரோன் சொன்னதை சட்டை செய்யாமல் எதுவோ புத்தகத்தில் தேடி கொண்டிருந்தாள்.

"மனசு தான் கல்லுன்னு நினைச்சா காதும் கேட்காது போல" மனதிற்குள் நினைத்து கொண்ட ஜெனி ஆரோனை பார்க்க அவனும் புத்தகத்தில் மூழ்கியிருந்தான்.

"ஆரோனே.. பேசாம நீ என்னைய லவ் பண்ணிடேன்.." ஜெனி சொல்ல சட்டென நிமிர்ந்து பார்த்தான் ஆரோன்.

"வாட்? கம் அகைன்"

"இவன் ஒருத்தன் வாத்து கோழின்னு சொல்லிட்டு.." என்று புலம்பியவள் "காது கேட்காத இந்த கல் மனசு பொண்ணை லவ் பண்ணுறதுக்கு பதில் என்னை லவ் பண்ணேன்.. நான் நல்லா லவ் பண்ணுவேன்" என்றாள்.

"ஹே லூசு.. லூசு மாதிரி பேசாம ஓடி போயிடு" என்ற ஆரோன் எழும்பி வகுப்பிற்கு ஓடினான்.

"என்னை ஓட சொல்லிட்டு அவன் ஓடுறான்" என்று ஜெனி திரும்பி பார்க்க ஆரா அப்படியே தான் இருந்தாள்.

"சிட்டி ரோபோக்கு இன்னும் சார்ஜ் ஒழுங்கா போடல போல"

"சார்ஜ்லாம் ஃபுல் ஆக தான் இருக்கு.. ஓவர் ஃப்ளோ ஆகி உனக்கு ஷாக் அடிச்சிடாம.. வாய குறை.." என்று முறைத்தாள் ஆராத்யா.

"உனக்கு தான் அவனை பிடிக்கலயே"

"யார் சொன்னா எனக்கு அவனை பிடிக்காதுன்னு.."

"அப்போ லவ் பண்ண முடியாதுன்னு சொன்னியே ஆரா" ஜெனிக்கு தலையை பிய்த்து கொள்ளலாம் போல இருந்தது.

"பிடித்தம் லவ்ல முழுசா சேராது ஜெனி.. காதல் ஒருத்தரை ஒருத்தர் விட்டு கொடுக்காம கடைசி வரை அதே காதலோடு வாழனும்.. பிடித்தம் ஜஸ்ட் லைக் பண்ணுறது.. நான் அவனை வேண்டாம் சொல்லிருக்கேன்.. ஆனா அவன் என்னை ஃபோர்ஸ் பண்ணல.. அவன் எடுத்த மார்க்குக்கு வேற நல்ல படிப்பு படிச்சிருக்கலாம்.. ஆனா எனக்காக இங்க வந்து படிக்கிறான்.. இதுவரை தப்பா ஒரு பார்வை இல்ல.. இதெல்லாம் எனக்கு அவன் மேல பிடித்தத்தை கொண்டு வந்திருக்கு.. ஹி இம்ப்ரெஸ்ட் மீ"

"அடிப்பாவி.. இதை அவன் கேட்டா ரொம்ப சந்தோஷ படுவான்ல"

"எதுக்கு சொல்லணும்? இங்க பாரு ஜெனி.. இது ஜஸ்ட் பிடித்தம்.. இது காதலா மாறுவதும் மாறாமல் வேற வேற திசையில் ரெண்டு பேர் போறதும் காலத்தின் கையில் தான் இருக்கு.. அவனுக்கு வெறும் நம்பிக்கை கொடுக்க எனக்கு விருப்பம் இல்ல.. நாங்க சேரணும்னு விதி இருந்தால் இன்னும் வருடங்கள் இருக்கு.. சேர்த்து வைக்கும்.. அவன்கிட்ட இதெல்லாம் போய் சொல்லிட்டு இருக்காத.. அவனோட கேரியர் முக்கியம்"

"எனக்கு வேற வேலை இல்ல பாரு.. பிடிக்குமாம்.. லவ் பண்ண மாட்டாளாம்.. அவனுக்கு வேற யாரும் லவ் புரோபோஸ் பண்ணினா ஷாக் வைப்பாளாம்.. கேட்டா லவ் இல்லையாம்.. ஆரோன் பாவம்" என்று புலம்பிய ஜெனி எழும்பி சென்றாள்.

"எஸ்.. எனக்கு அவன் மேல லவ் இல்ல.. ஆனா கல்யாணம் பண்ணினா நல்லா தான் இருக்கும்" மெதுவாக முணுமுணுத்தாள் ஆராத்யா.

அவளின் ஆசை நிறைவேறும் நாளும் வந்தது.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 3

ஆரோன், ஆராத்யா, ஜெனிஷா மூவரும் கல்லூரி இறுதி செமஸ்டர் தேர்வை எழுதி முடித்திருந்தனர். அவர்களுக்கான நேர்முக தேர்வு முடிந்து மூவருக்கும் ஒரே கம்பெனியில் வேலையும் கிடைத்திருந்தது. ஆனால் அதில் சேர இன்னும் ஐந்து, ஆறு மாதங்கள் காத்திருக்க வேண்டும்.

அன்று மூவரும் வெளியே சென்று விட்டு அதன் பிறகு வேலை செய்யும் கம்பெனியில் பார்க்கலாம் என்று முடிவெடுத்து பக்கத்தில் இருந்த மாலுக்கு சென்றனர். ஆரோன் தன் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு ஆடைகள் பார்த்து கொண்டிருக்க, ஜெனி தன் தாய்க்கு புடவை பார்த்து கொண்டிருந்தாள். ஆராத்யா மட்டும் அங்கிருந்த கடைகளை வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அருகில் வந்த ஜெனி ஏதேனும் வாங்க சொல்ல வேண்டாம் என்று மறுத்தவள் அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள்.

"என்னாச்சு ஜெனி? எதுவும் வாங்கலையா அவ?" ஆரோன் தான் கேட்டான்.

"கையில் காசு இருந்திருக்காது ஆரோன்.. நாம குடுத்தாலும் வாங்க மாட்டா.."

"அவ வீட்டில் செலவுக்கு காசு குடுக்க மாட்டாங்களா?"

"அவ குடும்பம் நடுத்தரத்திற்கும் கீழான குடும்பம் ஆரோன்.. அவள லவ் பண்ணுற இது கூட தெரிஞ்சு வைக்கலயா? அவ அப்பா ஒரு கடையில் வாட்ச்மென் வேலை தான் பாக்குறாங்க.. அம்மா வீட்டில் தான் இருக்காங்க.. கை வேலைகள் செய்வாங்க போல.. அதில் கொஞ்சம் வருமானம் வரும்.. இரண்டையும் வச்சு சமாளிச்சு தான் படிக்க வரா.. அதனால் தான் இந்த காதல், கல்யாணம் எல்லாம் இப்போ வேண்டாம் சொல்லிட்டு இருக்கா"

"ஓ.. அப்போ எப்படியும் இன்னும் ரெண்டு மூணு வருஷத்துக்கு கல்யாணம் பார்க்க மாட்டாங்கல"

"ஹம்.. உனக்கு உன் பிரச்சனை.." என்று சிரித்த ஜெனி தான் வாங்கிய பொருட்களுடன் ஆராத்யா பக்கத்தில் வந்தாள். ஆரோனும் தன் வீட்டிற்கு ஆடைகளும் ஆராத்யாவுக்கும் ஒரு அனார்கலி சுடிதார் எடுத்து பில் போட்டு வந்தான்.

"கிளம்பலாமா ஜெனி?" ஆரோன் பார்வை ஆராத்யாவை தீண்டவில்லை.

அதை கவனித்தாலும் ஒன்றும் பேசாமல் அவர்களுடன் நடந்தாள் ஆராத்யா.

அடுத்த மூன்று மாதங்கள் எப்படி சென்றதென்றே தெரியவில்லை. ஆரோன் தன் நண்பனுடன் சேர்ந்து மாம்பழம் ஏற்றுமதி இறக்குமதி தொழில் ஒன்றை தொடங்கியிருந்தான். கல்லூரி படிக்கும் போதே பகுதி நேர வேலை செய்ய பழகியிருந்ததால் அதில் வந்த வருமானத்தில் அவனும் அவன் நண்பனும் பங்கு போட்டு தொழிலை தொடங்கினர். ஆராத்யா அவள் தாயுடன் கைத்தொழில் செய்ய பழகியிருந்தாள். அதில் அவளுக்கும் சிறிது வருமானம் வர தேவைகள் பூர்த்தியாயின.

மூன்றாம் மாத இறுதியில் அவர்களின் சான்றிதழ்கள் பரிசோதிக்க பட்டு வேலைக்கு வரும் நாளையும் சொல்லி விட்டிருந்தனர். அன்றும் ஆரோன், ஆராத்யா இருவரும் கண்டு கொண்டதாகவே இல்லை. ஜெனிக்கு தான் தலையை பிய்த்து கொள்ளலாம் போல இருந்தது.

இதோ அவர்கள் வேலைக்கு சேர்ந்து ஆறு மாதங்கள் ஓடி விட்டன. பெங்களூரில் ஒரு பெரிய கம்பெனியில் வேலை. மூவரும் தொலை தூர கல்வி மூலம் முதுகலை ஆங்கிலம் பயின்று வந்தனர்.

அன்று அலுவலகத்தில் ஒரு மீட்டிங் இருந்ததால் மூவரும் கிளம்பும் போதே இரவாகி விட்டது. ஆரோன் வழக்கம் போல் ஆரா மற்றும் ஜெனியின் ஹாஸ்டல் கொண்டு போய் விட ஆராத்யாவின் அலைபேசி ஒலித்தது.

எடுத்தவள் "ஹலோ சொல்லுங்கம்மா.." எனவும் அந்த பக்கம் என்ன கூற பட்டதோ இவளின் கரங்கள் நடுங்கியது.

"ம்மா.. இப்போ அப்பா எப்படி இருக்காங்க? பயப்பட ஒன்னும் இல்லையே"

"……"

"ம்மா.. நான் உடனே கிளம்பி வரேன்" என்றவள் ஜெனியை பார்த்து "அப்பாக்கு நெஞ்சு வலின்னு ஹாஸ்பிட்டல்ல சேர்த்திருக்காங்களாம் ஜெனி.. அம்மா ரொம்ப பயந்துட்டாங்க.. நான் உடனே கிளம்புறேன்.. ஆபீஸ் ஹெட்க்கு லீவ் கேட்டு மெயில் பண்ணிடுறேன்" என கிளம்பினாள்.

ஆரோன் அப்போதும் அசையாமல் நிற்பதை பார்த்த ஜெனி "அவ தனியா கிளம்புறாடா.. கூட போய் பஸ் ஏத்தி விட்டுட்டு வா" என தோளில் தட்ட சரியென அவனும் கிளம்பினான். ஆனால் எதுவோ தவறாக நடக்க போவதை போல் மனம் வலித்தது.

ஆராத்யா அவள் பெற்றோர் ஜோஸப், மேரிக்கு ஒரே பெண் குழந்தை. கஷ்டம் இருந்தாலும் நல்ல படியாகவே வளர்த்தனர். இனி அவளின் திருமணம் மட்டுமே அவர்களின் கனவு. ஆனால் இன்று ஜோஸப் நெஞ்சு வலி வந்ததும் தன் மகளின் திருமணத்தை பார்க்க முடியாதோ எனும் பயத்தில் அவசரமாக ஒரு வரனை பார்க்க சொன்னார்.

ஆராத்யா உடன் ஆரோன் கிளம்பும் போது அவள் எதுவும் தடுக்கவில்லை. அவன் வருவது அவளுக்கு பெரும் பலமாக இருந்தது. ஆனாலும் எதையும் வெளிக்காட்டாமல் வந்தாள். பேருந்து ஏற்றி விட்டு சென்று விடுவான் என நினைத்தால் அவனும் அவளோடு பயணித்தான்.

இரவு கிளம்பியவர்கள் விடியற்காலையில் சென்னை வந்து சேர்ந்தனர். வீட்டிற்கு செல்லாமல் நேரடியாக மருத்துவமனை சென்று தந்தையை விசாரித்தாள்.

"அம்மா அப்பாக்கு எப்படி இருக்கு? டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?"

"இதயத்தில் ஏதோ அடைப்பாம்.. ஆஞ்சியோ பண்ணனுமாம்.. ரெண்டு லட்சம் கிட்ட ஆகுமாம் ஆரா" என்றவருக்கு கண்கள் கலங்கியது.

மகளின் திருமணத்திற்கு கூட ஒன்றும் இன்னும் சேமிக்காத நிலையில் இரண்டு லட்சத்திற்கு எங்கே போவார்? ஆராவும் எதுவும் புரியாமல் மலைத்து நின்றாள்.

ஆரோன் தான் நிலமையை கையில் எடுத்து கொண்டான்.

"ஆன்டி இப்போதைக்கு நகை எதுவும் இருக்கா பாருங்க.. ஆபரேஷன் முடிச்சிட்டு யோசிக்கலாம்.. இல்லன்னா யார்கிட்டயாவது கடன் கிடைக்குமா?"

அப்போது தான் மேரி ஆரோனை கவனித்தார். "தம்பி நீங்க?"

"என் கூட வேலை பாக்குறவர் அம்மா.. எனக்கு துணையா இங்க வந்தார்" என்றவன் அவன் சொன்னதை யோசித்தாள்.

நகை என்று பெரிதாக எதுவும் அவளிடம் இல்லை. இருக்கும் நகைகளை விற்றால் கூட ஒரு லட்சம் தாண்டாது. கண்கள் கலங்கி விட்டது அவளுக்கு.

அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தவனுக்கு புரியாதா? தன் நண்பனுக்கு அழைத்தவன் ஏதேனும் வட்டி கடன் மூலம் இரண்டு லட்சம் கிடைக்குமா என்று பார்த்து அதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்தான்.

பணம் வந்ததும் அதை ஆராவின் தாயிடம் கொடுத்தவன் ஆபரேஷனுக்கு பணத்தை கட்டி வர சொல்லி விட்டு அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் ஜோஸப் ஆரா மற்றும் மேரியை அழைக்க உள்ளே சென்றவர்கள் வெளியே வரும் போது ஆராவின் கண்கள் கலங்கி இருந்தது.

"என்னாச்சு ஆன்டி?"

அவனையே வேதனையுடன் பார்த்தாள் ஆராத்யா.

"ஆராக்கு இப்போவே கல்யாணம் பண்ணி பார்க்க அவருக்கு ஆசை தம்பி.. ஏதோ தெரிஞ்சவங்க மூலமா ஒரு பையனை விசாரிச்சு வர சொல்லி இருந்தாராம்.. அவங்க வர வரைக்கும் ஆபரேஷன் வேண்டாம் சொல்லுறார்" என்று மேரி கூட ஆரோனின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தது.

அவனின் மனம் பட்ட வேதனைக்கு காரணம் இது தானோ என கலங்கியது.

"ஆன்டி நான் ஆரா அப்பாவை பார்த்திட்டு வரவா?"

யோசனையுடன் சரி என்றார் மேரி.

ஆனால் உள்ளே சென்றவன் முகமெங்கும் பூரிப்புடன் வெளியே வர அடுத்து உள்ளே சென்ற ஆரா மற்றும் மேரி குழப்பத்துடன் வந்தனர்.

"உங்க பெற்றோருக்கு தெரியாம இப்போ இந்த கல்யாணம் தேவையா தம்பி? உங்களுக்கும் இருபத்தொரு வயது தானே ஆகுது.. இது உங்க ரெண்டு பேரோட வாழ்க்கை.."

"ஆன்டி, ஆரா அப்பா உங்ககிட்ட என்ன சொன்னாங்க தெரியல.. ஆரான்னா எனக்கு உயிர்.. அவ இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை என்னால நினைச்சு கூட பார்க்க முடியாது.. கடவுளோட சித்தமே இது தான் போல.. அதான் ஆரா கூடவே இங்க என்னை வர வச்சிருக்காரு.. என் வீட்டில் நான் பேசி சம்மதம் வாங்க நாட்கள் ஆகும்.. அதுவரை ஆராக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க மாட்டீங்கன்னா சொல்லுங்க நான் தாராளமா வெயிட் பண்ணுறேன்.. சம்பாதிக்கலன்னு ஒரு பேச்சு வர கூடாதுன்னு தான் நானும் இப்போவே சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சேன்.. தொலை தூர கல்வியில் மேல் படிப்பு பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன்.. படிப்பு முடிந்து இதை விட நல்ல வேலை கிடைத்தால் கண்டிப்பா ஆராவை ராணி மாதிரி காப்பாற்ற முடியும்.. வயது தான் பிரச்சனை அப்படின்னா கல்யாணம் முடிஞ்சு நீங்க சொல்ற வரை பிரிஞ்சி கூட இருக்கிறேன்.. ஆனால் ஆராவை யாருக்கும் விட்டு கொடுக்க முடியாது ஆன்டி பிளீஸ்"

அவனின் வார்த்தைகளை கேட்ட ஆராத்யா மலைத்து போய் நின்றாள். இத்தனை காதலா அவள் மீது..!

மேரி ஆராவை பார்த்தார். அவளின் பார்வை ஆரோன் மீது ஆச்சரியமாக இருப்பதை உணர்ந்தவருக்கு அவனின் பெற்றோர் மட்டும் தான் உறுத்தினர்.

'நாளை என் பையனை எப்படி உன் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைத்தாய்?' என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்லுவது?

"தம்பி நீங்க சொல்லுறது எல்லாம் சரி தான்.. ஆனா உங்க பெற்றோர் இல்லாத திருமணம் வேண்டாமே… எல்லார் ஆசீர்வாதத்தோட உங்க கல்யாணம் நடக்கணும்"

அவனுக்கும் அவர்கள் நிலை புரிந்தது. "ஆன்டி எனக்காக ஒன்னு பண்ண முடியுமா?"

"சொல்லுங்க தம்பி.."

"மாமாவை இந்த ஆபரேஷன் இப்போ பண்ண சொல்லுங்க.. என் மேல நம்பிக்கை வைங்க.. இன்னும் இரண்டு நாளில் நான் என் பெற்றோருடன் வந்து பெண் கேட்கிறேன்" என்றவனுக்கு அவனுடைய வீட்டை சமாளிப்பது மலையை புரட்டி போடும் விஷயம் என புரிந்தது. ஆனாலும் ஆராவை விட மனதில்லை. அவள் அவனின் உயிரோடு கலந்தவள்.

ஜோஸப் அதற்கு சம்மதிக்கவும் அவருக்கான சிகிச்சை நடந்தது.

ஆராத்யாவிடம் பல வருடங்களுக்கு பிறகு பேசினான்.

"ஆரா என்னை பற்றி உன் மனசுல என்ன இருக்குன்னு இதுவரைக்கும் எனக்கு தெரியல.. உனக்கு என்னை பிடிக்கலன்னா கூட பரவாயில்லை வீட்டில் பார்க்கிற பையனை கல்யாணம் பண்ணிக்குறதா நினச்சிக்கோ.. எங்க வீட்ல கன்வின்ஸ் பண்ண பார்க்கிறேன்.. கண்டிப்பா அவர்களை மீறி நம்ம கல்யாணம் நடக்காது.. ஆனா என் மேல நம்பிக்கை வச்சு எனக்காக நீ காத்திருப்பியா? ஒருவேளை இரண்டு நாளில் இங்கே வர முடியாத சூழ்நிலைன்னா நான் வர வரைக்கும் வெயிட் பண்ணுவியா?"

கண்களில் காதலுடன் கெஞ்சி கேட்பவனை மறுக்க தோன்றவில்லை அவளுக்கு. அவனை இந்த நொடி அவளுக்கு பிடித்தது. அது பிடித்தத்தை மீறிய காதலா என்பது அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

அவனை நேருக்கு நேர் பார்த்தவள் "என் அம்மா அப்பா உங்களை நம்புறாங்க.. அதே நம்பிக்கை எனக்கும் இருக்கு.. கண்டிப்பா வெயிட் பண்ணுவேன்.. உனக்காக.. உன் காதலுக்காக மட்டும்.." என கூற ஆரோன் என்ன மாதிரி உணர்ந்தான் என்றே தெரியவில்லை.

பல வருட காதல் ஒரே நொடியில் அவனை பொதிந்து கொண்டது போன்ற உணர்வு. அவளை கட்டி அணைத்து நன்றி சொல்ல தூண்டியது. ஆனாலும் அவளுக்காக அவளின் அன்பிற்காக அமைதி காத்தான்.

பின் அவளின் பெற்றோரிடமும் விடைபெற்று வீட்டிற்கு வந்தவனுக்கு சோதனைகள் வரிசை கட்டி நின்றது.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 4

ஆரோனின் வீடு அன்று மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. ஆரோனின் தாய் ரோஸி மற்றும் தந்தை சகாயம் ஒரு இடத்தில் நின்று அவனை முறைத்து கொண்டிருக்க அவனின் அண்ணன் ஆலன் தம்பியை சுவாரசியமாக பார்த்தான்.

"இப்போ கடைசியாக என்ன தான் சொல்ல வரீங்க ப்பா?" ஆரோன் அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன் நின்றான்.

அவனை சட்டை செய்யாத சகாயம் "உனக்கு இந்த வயசுல அண்ணன் இருக்கும் போது அதுக்கு முன்னாடி கல்யாணம் பண்ணுறதே தப்பு.. அதுவும் ஒன்னும் இல்லாத வீட்ல இருந்து கண்டிப்பா பொண்ணு இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வர விட மாட்டேன்.. உனக்கு இப்போ கல்யாணம் தான் முக்கியம்னா சொல்லு.. என் பிரென்ட் பொண்ணு ஷாலினி இருக்கா" என்று கூற ஆரோன் அவரை முறைத்தான்.

"எனக்கு இப்போ கல்யாணம் பண்ணனும்னு ஆசை இல்லை.. ஆனா அந்த பொண்ணோட வீட்டு சூழ்நிலை அப்படி இருக்கு.."

"அப்போ அவ வேற யாரையாவது கல்யாணம் பண்ணிட்டு போகட்டும்.. நீ ஒழுங்கா படிச்சு வேலை மட்டும் பாரு.." இப்போது எதிர்த்தது அவனின் தாய்.

"ம்ம்மா.. நான் அவளை லவ் பண்ணுறேன்.. இன்னொருத்தனுக்கு எப்படி விட்டு கொடுப்பேன்?"

"அப்படின்னா அவ இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வர முடியாது.. வேணும்னா நீ வீட்டை விட்டு கிளம்பு"

"ப்பா என்ன பேசுறீங்க?" இப்போது எதிர்த்தது ஆலன்.

"நீ சும்மா இரு ஆலன்.. உனக்கே இன்னும் கல்யாண வயசு வரல.. இவனுக்கு இருபத்தொரு வயசுல கல்யாணம் கேட்குது.. வெட்கமா இல்லையா?" என்று சீற ஆரோன் எதுவும் பேசவில்லை.

சில நிமிடங்கள் யோசித்தான். "இப்போ முடிவா என்ன சொல்லுறீங்க?"

"அந்த பொண்ணை என்னால ஏத்துக்க முடியாது.."

"அவ வரதட்சணை கொண்டு வரலங்குறது தான் உங்க பிரச்சனை ரைட்?"

"ஆமா.."

"தென் ஓகே.. உங்களுக்கு ரெண்டு நாள் டைம்.. நீங்க அவங்க வீட்ல போய் பேசணும்.. இல்லனா பொண்ணு வீட்ல வரதட்சணை கேக்குறாங்கன்னு போலீஸ் கம்ப்ளைன்ட் குடுத்துடுவேன்.. நீங்க மானம், மரியாதை எல்லாம் நிறைய பாக்குற ஆளுன்னு எனக்கு தெரியும்.. அவ கொண்டு வந்து தான் இங்க நான் வாழனும்னு இல்ல.. என்னால எனக்கு பொண்டாட்டியா வர போறவள காப்பாத்துற தகுதி இருக்கு"

"டேய் என்னடா பேச்சு பேசுற" ஆலன் திட்ட அவனை முறைத்தான்.

"நீ இப்போ அவங்களுக்கு சப்போர்ட் பண்ணி பேசுனா நாளைக்கு உனக்கும் ஒரு பொண்ணோட கல்யாணம் நடக்கும்.. அவ வீட்லயும் இவங்க லட்ச கணக்குல வாங்குவாங்க.. ஆனா அவ உன்னை ஒரு ஆளா கூட மதிக்க மாட்டா.. அவ வெளியில் உன்னை மதிக்கிற போல காட்டிகிட்டாலும் மனசுக்குள்ள அவளோட பெற்றோர் அதுக்காக பட்ட கஷ்டம் உறுத்திட்டே இருக்கும்.. உனக்கான மரியாதை குறைவா தான் இருக்கும்.. நல்ல புருசன் தன் பொண்டாட்டி சம்பாதிக்கிறது கூட வாங்கலாம்.. ஆனா பொண்டாட்டி வீட்ல இருந்து எதிர்பார்க்க கூடாது.. எனக்கு என் ஆராத்யா வீட்ல இருந்து எதுவும் வேண்டாம்.. மீறி இவங்க கேட்டா நானே புகார் குடுப்பேன்.. போய் ஜெயில் கம்பி எண்ணிட்டு வரட்டும்" என்றான் ஆரோன்.

அதை கேட்டதும் சகாயம் அதிர்ந்து போனார். இவன் எதுவும் போலீஸ் புகார் கொடுத்து விட்டால் யாரும் அவரை மதிக்க கூட மாட்டார்கள்.

"என்னைக்கு போகணும்?" அமைதியாக கேட்டார்.

"நெக்ஸ்ட் வீக் கூட போகலாம்.. ஆனால் நீங்க வரது அவங்களுக்கு சொல்லணும்.. அப்புறம் இந்த கல்யாணத்தை எல்லார் போலவும் சிறப்பா நடத்தி தரணும்"

"என்னடா இப்படி மிரட்டுற?" ரோஸி தான் தாங்க மாட்டாமல் கேட்டார்.

"என்ன மிரட்டுறாங்க? ஒழுங்கா தானே கல்யாணம் பண்ணி வைக்க கேட்டேன்.. சம்மதம் சொல்லிருந்தா கூட நாங்க வெயிட் பண்ணி இருப்போம்.. ஆனா இப்போ அப்பா பேசினதை பார்த்த அப்புறம் வெயிட் பண்ணினா கூட எதுவும் வேண்டாத வேலை பண்ணி அவங்களை கஷ்ட படுத்துவாங்க.. சோ இப்போவே கல்யாணம் முடியட்டும்.. அடுத்து எங்க வாழ்க்கையை நாங்க தனியா பார்த்துக்குறோம்"

"இப்போ மட்டும் எதுக்குடா நான்?"

"நானும் வேண்டாம் தான் சொன்னேன்.. ஆராவோட அம்மா, அப்பா தான் உங்களையும் வச்சு கல்யாணம் பண்ண ஆசை பட்டாங்க.. அதுக்காக தான் நீங்க கூடவே இருந்து நடத்தனும்"

ஆலன் தான் அவனின் பேச்சில் கடுப்பானான். "என்ன பேச்சுடா இது?"

"அவங்க வேற ஏதாவது காரணம் சொல்லிருந்தா கூட வெயிட் பண்ணிருப்பேன்.. வரதட்சணை காரணம் காட்டின அப்புறம் உங்க மேல இருந்த மரியாதையே போச்சு.. நான் அவங்ககிட்ட நல்ல நாள் பார்த்து சொல்ல சொல்லுறேன்.. மத்த விசயங்கள் எல்லாம் நீங்களே பேசி முடிவுக்கு வாங்க" என்றவன் வெளியே கிளம்பி விட்டான்.

அவன் வெளியேறியதும் அந்த வீடே அலை அடித்து ஓய்ந்தது போல இருந்தது.

"இப்போ என்னங்க பண்ணுறது?"

"அவன் நம்பர் தருவான்.. சீக்கிரமே கல்யாணத்தை முடிச்சு அனுப்பி விடு.. இனி அவனுக்கும் நமக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்லை" என்றவர் அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன் வெளியேறினார்.

"இவர் என்னடா இப்படி பேசிட்டு போறார்?"

"சரியா தான் சொல்லிட்டு போறார்.. ஆனா உங்க மேல எனக்கு இருந்த மரியாதையும் போச்சு" என்ற ஆலன் தன் அறைக்கு சென்று விட்டான். ரோஸி தான் ஒன்றும் புரியாமல் நின்றார்.

அடுத்து மளமளவென வேலைகள் நடந்தன. நிச்சயம் எதுவும் செய்யாமல் நேரடியாக திருமணம் தான். ஆராத்யா இரண்டு மாதம் மெடிக்கல் லீவ் எடுத்திருந்தாள். ஜெனி மிகவும் சந்தோஷப்பட்டாள். ஜோஸப் கொஞ்சம் உடல்நிலை தேறி வரவே அவரும் உற்சாகமாக திருமண வேலைகளில் ஈடுபட்டார்.

சகாயம் யாரிடமும் எதுவும் கோபப்படவில்லை. இயல்பாக இருப்பது போல காட்டி கொண்டார். ஆனால் சொந்தங்கள் 'வரதட்சணை இல்லாமல் கல்யாணமா? பையனுக்கு செயின் கூட போடலயா? இந்த சின்ன வயசுலேயே கல்யாணத்துக்கு என்ன அவசரம்? எதுவும் எசகு பிசகாகி அதை மறைக்க திடீர் கல்யாணமா?' என அவரின் குடும்ப மானத்தை ஏலம் போட்டு கொண்டிருந்தனர்.

அதை காதில் வாங்கி கொண்டாலும் எதுவும் பேசாமல் இருந்து விட்டார் சகாயம். கண்டிப்பாக அண்ணனுக்கு முன்னர் தம்பிக்கு திருமணம் நடந்து விடுவதால் ஆலன் வாழ்க்கை மற்றவர் வாயில் அரைபட போவது உறுதி. ஆனால் கொஞ்சம் முன்னர் அவரின் நண்பன் தன் மகள் ஷாலினியை ஆலனுக்கு தர சம்மதம் சொன்னதால் சின்ன நம்பிக்கை.

நாளை காலையில் திருமணம். அலுவலகத்தில் யாரிடமும் எதுவும் சொல்லியிருக்கவில்லை. இருவருக்கும் வேறு வேறு மேனேஜர் என்பதால் வேலையில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. ஒரே மேனேஜர் கீழ் வேலை பார்த்தால் தான் வேறு பிராசஸ் மாற்றி விடுவார்கள். ஜெனிஷா இரண்டு நாள் விடுமுறை எடுத்து வந்திருந்தாள். ஆரோன் ஒரு வாரம் மட்டுமே பெர்சனல் லீவ் எடுத்திருந்தான். திருமணம் முடிந்ததும் அவன் போய் வேலையை தொடர வேண்டும்.

மறுநாள் திருமணத்திற்கான ஆடைகளை முந்தின நாள் இரவு தான் மணமகன் வீட்டில் இருந்து கொண்டு வந்து கொடுப்பார்கள். எனவே அதற்காக தயாராகி கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா. அவள் முகத்தில் அதீத சந்தோசமும் இல்லை சோகமும் இல்லை. அமைதியான முகபாவனையில் இருந்தாள். ஆனால் மனம் மகிழ்ந்து இருந்தது.

கடந்த இரண்டு மாதங்களாக தான் அவள் அவனிடம் பேசி கொண்டிருக்கிறாள். அதுவும் தேவைக்கு மட்டுமே. இதுவரை அவள் காதல் என்று அவனுக்கு உணர்த்தியதே இல்லை. ஆனால் ஆரோன் அவளின் காதலுக்காக காத்திருந்தான்.

ஆராத்யா ரெடி ஆகி வந்ததும் போட்டோ ஷூட் முடிந்து பின் ஆரோனின் வீட்டிலிருந்து நாளைக்கான பொருட்களை கொடுத்து விட்டு சென்றனர். அவர்களுக்கும் உணவு ஏற்பாடு செய்திருந்ததால் அனைவரும் உண்டு கிளம்பி போகும் போது நடு இரவாகி விட்டது. இன்னும் நான்கு மணி நேர தூக்கம் மட்டுமே. அடுத்து குளித்து கிளம்பினால் தலையலங்காரம் செய்ய ஆள் வந்து விட்டார்கள்.

ஆரோன் வீட்டில் எடுத்து கொடுத்த தங்க நிற புடவையில் அதற்கான அணிகலன்களுடன் பின்னால் தங்க நிற நீள நெட் போட்டு தலையில் சின்ன கிரீடம் வைத்து பார்க்க ஒரு அரசியின் தோற்றத்தில் தான் இருந்தாள்.

பெண் வீட்டார் பக்கம் ஆலயத்தில் தான் திருமணம் என்பதால் ஆரோன் வீட்டு மனிதர்களும் ஆராத்யா வீட்டிற்கு வந்தனர். மாலை மாற்றி இருவரும் ஆலயத்திற்கு மிகவும் சந்தோசமாக கிளம்பினர்.

சகாயம் அனைத்தையும் அமைதியாக பார்த்து கொண்டிருந்தார். என்ன தான் ஜோஸப் மற்றும் மேரி அவரையும் அவர் மனைவியையும் கவனித்தாலும் சகாயம் மனம் ஏற்க மறுத்தது.

அதிலும் மகன் வரதட்சணை கேட்டதாக புகார் கொடுப்பேன் என்று மிரட்டியது அவருடைய மரியாதையை அவமானபடுத்தியதாக தோன்றியது. அவரை பொறுத்தவரையில் காலம் காலமாக வாங்கும் வரதட்சணை தானே என்ற எண்ணம். ஆனால் அதற்கு சட்டங்கள் எதிராக இருப்பதை மகன் சொல்லி காட்டி எதிர்த்து விட அவருடைய தன்மானம் பெரிதும் அடிபட்டது. அவனால் அல்லவா இப்போது குடும்பத்தில் உள்ளவர்களின் கீழான கேள்விகளுக்கு எல்லாம் பதில் சொல்லி கொண்டிருக்கிறார்.

"என்னங்க சீக்கிரம் வாங்க.. எல்லாரும் கிளம்ப போறாங்க.." என்ற ரோஸியின் அழைப்பில் அவரையே பார்த்து கொண்டிருந்த மகனை முறைத்தபடி கிளம்பினார்.

ஆலன் ஆரோனின் அருகில் நின்று கொண்டு "என்னடா இந்த பார்வை பாக்குற?" என்று கிசுகிசுக்க "உன் ரூட்ட நான் க்ளியர் பண்ணி விட்டுருக்கேன்" என்று அங்கிருந்த ஷாலினியை பார்த்த படி ஆரோன் சொல்ல,

"டேய் இதெல்லாம் எப்போடா நோட் பண்ணுற?" என்று ஆச்சர்யப்பட்டான் ஆலன்.

"நம்ம தந்தை குலம் ஷாலினியை எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க பேசினப்போ உன் கண்ணில் கண்ணீர் ஆறாய் ஓடினதை நான் நோட் பண்ணிட்டேன் பிரதர்"

"அவ இன்னும் ஓகே சொல்லல டா" ஆலன் சோகமாய் சொல்ல,

"இனி அந்த கவலை உனக்கு வேண்டாம்.. என் கல்யாணத்தில் உன்னோட கல்யாணம் ஃபிக்ஸ் ஆகிடுச்சு.. இனி ஷாலினி உனக்கு தான்" என்ற ஆரோன் அப்போது தான் அங்கு வந்த ஆராத்யாவை கண் இமைக்காமல் பார்த்தான்.

"தொடங்கிட்டியா உன் வாட்டர் ஃபால்ச"

"தொடங்கி அஞ்சு வருஷம் ஆச்சு.. அதை அவகிட்ட சொல்லி நாலு வருஷம் ஆச்சு.. இன்னும் பதிலை காணோம்"

"அப்போ இது லவ் மேரேஜ் இல்லையா?" ஆலன் பதற,

"எனக்கு லவ் மேரேஜ்.. அவளுக்கு அரேஞ்ச் மேரேஜ்.. நீ கிளம்பு.. நான் சைட் அடிக்கட்டும்" என்றவன் திரும்பி ஆராவை பார்க்க அவனின் பார்வையில் கவர்ந்திழுக்க பட்டவளோ வெட்கத்தில் தலை குனிந்தாள்.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 5

அந்த தேவாலயம் முழுவதும் வண்ண ஒளி அலங்காரங்களை கொண்டு மின்னியது. மத போதகர் முன்னே செல்ல மணமகனும் மணப்பெண்ணும் அவரை உறவுகள் சூழ பின் தொடர்ந்தனர். ஆரோன் சொல்ல முடியாத அளவு மகிழ்ச்சியில் இருந்தான். ஆராத்யா அவனின் முகமலர்ச்சியை சிறு புன்னகையுடன் பார்த்தாள். அவள் மனதிலும் இப்போது சிறு காதல் உணர்வு முளைத்தெழும்ப தொடங்கியிருந்தது. அவனின் கண்ணியம், அவனின் பொறுப்பு இவளை கொஞ்சம் அசைத்து பார்த்தது.

போதகர் இருவரையும் முன்னிறுத்தி திருமண சடங்குகளை ஆரம்பிக்க, ஆராத்யா மற்றும் ஆரோன் இருவரும் அதை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவித்தனர்.

"திரு. எஸ். ஆரோன் எனும் நீர் செல்வி. ஜே. ஆராத்யா எனும் இவரை உம் வாழ்க்கை துணையாக ஏற்று கொண்டு இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் வாழ்விலும் தாழ்விலும் சுக துக்கத்திலும் உறுதுணையாக இருந்து மனைவியாக ஏற்று கொள்ள சம்மதிக்கிறீர்களா?"

போதகர் கேட்க ஆராத்யாவை காதலுடன் பார்த்தவன் "ஆம் சம்மதிக்கிறேன்" என்று வாக்கு கொடுக்க அவர் ஆராத்யா பக்கம் திரும்பினார்.

"செல்வி. ஜே. ஆராத்யா எனும் நீர் திரு. எஸ். ஆரோன் எனும் இவரை உம் வாழ்க்கை துணையாக ஏற்று கொண்டு இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் வாழ்விலும் தாழ்விலும் சுக துக்கத்திலும் உறுதுணையாக இருந்து கணவனாக ஏற்று கொள்ள சம்மதிக்கிறீர்களா?"

ஆரோனை ஒரு நொடி பார்த்தவள் "ஆம் சம்மதிக்கிறேன்" என்ற நேரம் ஆரோன் என்ன மாதிரி உணர்ந்தான் என தெரியவில்லை.

இருவரின் சம்மதத்தையும் கேட்டவர் தாலி செயினை எடுத்து ஆசீர்வதித்து அவன் கையில் கொடுக்க தலை குனிந்து அதை ஏற்று கொள்ள தயாரானாள் ஆராத்யா.

இருவரின் மனமும் நிறைந்திருந்தது. அவன் தாலியை அணிவித்த நொடி அவன் முகத்தை பார்த்து புன்னகைத்தாள் பெண்.

மற்ற சடங்குகள் முடியவும் இருவரும் வீட்டிற்கு வர, ஜெனிஷா ஆராத்யாவை அணைத்து கொண்டாள்.

"வாழ்த்துகள்.. ஐ ஆம் சோ ஹேப்பி ஆரா.."

"தேங்க்ஸ் ஜெனி.." என்றவள் ஆரோனின் கை கோர்த்து கொண்டாள்.

அடுத்து பாலும் பழமும் கொடுக்கும் சடங்கில் எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் அவன் குடித்து விட்டு கொடுத்ததை வாங்கி கொண்டாள்.

அனைத்தும் முடிய ஆரோன் வீட்டிற்கு கிளம்பும் நேரம் சகாயம் வந்தார்.

"என்னப்பா? கிளம்பலாமா?" ஆலன் கேட்க அவர் ஆரோனை முறைத்து கொண்டே "எந்த வீட்டுக்கு வர சொல்லுற? அவங்க எங்க வேணாலும் போகட்டும்.. ஈவினிங் வரவேற்பில் மட்டும் ரெண்டு மணி நேரம் வந்து நிற்க சொல்லு.. அடுத்து அந்த வீட்டு பக்கம் வர கூடாது" என்று கூற ஆராத்யா ஆரோனின் கைகளை இறுக பற்றி கொண்டாள்.

அவளின் கைகளை அழுத்தி நிமிர்ந்தவன் "நான் அங்க வரேன்னு சொல்லவே இல்லையேப்பா.. நானும் நீங்க சொன்ன ஐடியால தான் இருக்கேன்" என்று கூறி அவரின் மூக்கை உடைத்து விட்டான்.

"இவங்க சண்டை எப்போ முடியுமோ?" என்று புலம்பினான் ஆலன்.

அதற்கு மேல் சகாயம் அங்கு நிற்கவில்லை. பதறி நின்ற ஜோஸப், மேரியை பார்த்தவன் "இதுல பதற்றப்பட ஒண்ணுமே இல்ல மாமா.. உங்க வீட்ல ஒரு வாரம் எனக்கு இடம் தர மாட்டீங்களா?" என்று கேட்கவும் அவர்களுக்கு என்ன சொல்லவென்றே தெரியவில்லை.

ஆராத்யா தான் அவனை அதிசயமாய் பார்த்தாள். அவளின் பார்வையை உணர்ந்தவன் கண் சிமிட்ட மற்றவர்களை கண் காட்டினாள்.

ஜோஸப் தன் அதிர்வில் இருந்து அப்போது தான் வெளியே வந்தார். "நீங்க தாராளமா இங்க தங்கலாம் மாப்பிள்ளை.. நீங்களும் இனி எனக்கு பையன் மாதிரி தான்" என்று சொல்ல அவன் மேரியை பார்த்தான்.

"உங்க அம்மா அப்பாகிட்ட என்ன சொல்லி இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் வாங்கினீங்க தம்பி?"

அவன் உண்மையை சொன்னான். "என்னால ஆராத்யா இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை நினைச்சு கூட பார்க்க முடியாது அத்தை.. அதனால் வேற வழியும் தெரியல.. சோ பிளாக் மெயில் பண்ணி தான் கல்யாணத்தை முடிச்சுகிட்டேன்"

அவர்களுக்கு அவனின் காதல் புரிந்தது.

"எங்க பொண்ணுக்கு இப்போ வரை பெருசா எதுவும் சேர்க்கல மாப்பிள்ளை.. இந்த வீடு சொந்தமானது தான்.. அது என் பொண்ணுக்கு தான்.. மற்ற நகைகள் எல்லாம் நான் கண்டிப்பா என் பொண்ணுக்கு கொடுப்பேன்" என்ற ஜோஸப்பை அமைதியாக பார்த்தவன் "என்னால உங்க பொண்ணை ரொம்ப நல்லா வாழ வைக்க முடியும் மாமா.. நான் இப்போ நீங்க சொன்னதுக்கு ஓகே சொல்லுறது உங்க மன திருப்திக்காக" என்றவன் அவர்கள் வீட்டிற்குள் சென்றான்.

அடுத்து இரவு வரவேற்பை ஆராத்யாவுடன் முடித்து கொடுத்தவன் ஏதோ ஒப்பந்தம் முடிந்த மாதிரி தன் மனைவியுடன் பெற்றோரை விட்டு பிரிந்தான். அவர்களுக்காக அவனால் ஆராத்யாவை விட்டு கொடுக்கும் எண்ணம் இல்லை. வீம்பிற்காக அவர்கள் ஆராவை மறுத்தால் ஆரோனும் அவர்களை வேண்டாம் என உதறி தள்ளினான்.

அன்று இரவு அவர்களுக்கு முதலிரவு. பெரிதாக அலங்காரம் இல்லாத அறை தான். ஆரோன் அறைக்குள் சிறிது நேரம் இருந்தவன் பின் தனக்குள் ஏதோ முடிவெடுத்தவனாய் ஜோஸப்பை தேடி சென்றான்.

ஆராத்யா அவர்கள் அறைக்குள் செல்லவும் "நீ நம்ம ரூமுக்குள்ள போ ஆரா.. ஒரு சின்ன வேலை முடிச்சிட்டு வரேன்" என்றவன் ஜோஸப் இருந்த அறைக்கு வெளியே நின்று கதவை தட்டினான்.

அதுவரை மகளின் நகைக்கு என்ன செய்ய போகிறோம் என்று தவித்து கொண்டிருந்தவர்கள் அவனின் குரலில் பதறி வெளியே வந்தனர்.

"என்னாச்சு மாப்பிள்ளை?"

"மாமா இந்த பார்மாலிட்டீஸ் எல்லாம் வேண்டாமே.. பெயர் சொல்லியே கூப்பிடுங்க" என்றவன் பின் தன் கையில் இருந்த ஒரு பத்திரத்தை எடுத்து அவரின் கையில் வைத்தான்.

"என்னாச்சு தம்பி? என்ன இது?"

"நானும் என் நண்பனும் சேர்ந்து ஒரு பிசினஸ் பண்ணிட்டு இருக்கோம் மாமா.. மாம்பழம் ஏற்றுமதி இறக்குமதி செய்யுறது.. பாதி பணம் நான் போட்டிருக்கேன் அதனால் நானும் பார்ட்னர்.. இனி என் சார்பா நீங்க அதை பார்த்துக்கணும்" என்று கூற ஜோஸப் பதறினார்.

"என்ன தம்பி இது? எனக்கு வேண்டாம்.."

"இன்னைக்கு தான் சொன்னீங்க நான் உங்க பையன் மாதிரின்னு.. என்னால ரெண்டு வேலையில் இருக்க முடியாது மாமா.. எங்க கம்பெனி ரூல் படி அங்க வேலை பார்த்துட்டே இன்னொரு பிசினஸ் என் பெயரில் இருக்க கூடாது.. லீகல் ஆக்ஷன் எடுக்க அவங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு.. இது நான் எந்த பரிதாபத்தில் தரல.. எனக்கு தன்னம்பிக்கையை குடுத்த பிசினஸ் இது.. இதை விட எனக்கு மனசு இல்ல.. என் அப்பாவால் இதை புரிஞ்சிக்க முடியாது.. அதனால் தான் உங்க கிட்ட கொடுக்கிறேன்.. உங்களுக்கு மொத்தமா பண்ண தயக்கமா இருந்தா என்னோடத பார்த்துக்குற மாதிரி நினைச்சு எனக்கு அப்டேட் குடுங்க.. என் பங்கு லாபத்தில் வர வருமானத்தை நாம ரெண்டு பேரும் பிரிச்சிக்கலாம்.."

அவரை மறுக்க முடியாத நிலையில் நிறுத்தியவன் அவரின் சம்மதத்தை பெற்று பத்திரத்தை கொடுத்த பின்பே தங்கள் அறைக்கு வந்தான்.

அவன் வந்ததும் அவனை அணைத்து அவன் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள் ஆராத்யா.

"என் ஆருக்கு என்ன ஆச்சு? தானா ஸ்வீட் கிடைக்குது?" என்றவனின் கழுத்தை இரு கைகளால் சுற்றி வளைத்தவள் "தேங்க் யூ சோ மச் ஆரோன்" என்று மீண்டும் முத்தமிட்டாள்.

இப்போது ஆரோன் தான் கள்ளுண்ட வண்டு போலானான்.

"நான் உன்னை ரொம்ப ரொம்ப லவ் பன்றேன்" அவன் கண்களை பார்த்து சொன்னாள் அவள்..

"பார்றா இது எப்போதுல இருந்து? நீயும் நானும் ஒழுங்கா பேசி ஒரு மூணு மாசம் இருக்குமா? இன்னைக்கு தான் நமக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சிருக்கு.. உனக்கு தான் என் மேல முன்னாடி காதலே இல்லையே.. இதுல என்ன புதுசா ரொம்ப ரொம்ப லவ்" அவனுக்கு ஆர்வம் கொஞ்சம் அதிகம் போல..

"இது புதுசு இல்ல.. கிட்டத்தட்ட ஆறு வருசமா என் மனசுகுள்ளேயே புதைச்சு வச்சிருந்த என் கணவனுக்கு மட்டுமேயான லவ்.. எனக்கு பத்தாவது படிக்கும் போதில் இருந்தே நிறைய பேர் கணவன்னா இப்படி இருக்கணும்.. காதல்னா இப்படி இருக்கணும் சொல்லி கேட்டு ஒரு எதிர்பார்ப்பு உண்டு.. ஆனா காதல் மேல அவ்வளவு ஈர்ப்பு இல்ல.. இது இனிமேல் உனக்கு மட்டும் தான்.. நான் உன்னோடவள் மட்டும் தான்.."

அவள் காதலில் அவன் சிலிர்த்து நின்றான்.. எந்த புருஷனும் தன்னவளை தன் உடமை என்று தான் நினைப்பான்.. அதுவும் அவள் அவனுக்காக மட்டுமே அந்த காதலை சேர்த்து கொட்ட போவதாக சொன்னதும் அவனையும் அறியாமல் அவன் கைகள் அவளை தன்னோடு அணைத்து கொண்டது.. அவனுள் புதைந்து கொண்டாள் அவள்..

அவளை தன்னுள் அடக்கி கொண்டே கேட்டான் "அது என்ன ஆறு வருஷ காதல்? காதலில் ஈர்ப்பு இல்லன்னும் சொல்லுற?"

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் சொன்னாள்.

"அப்போ வரைக்கும் எனக்கு வர போற கணவனை பத்தி எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இருந்தது இல்லை.. அதுக்கு அப்புறம் நிறைய காதலர்களை பார்க்கும் போது சில சமயம் தோணும்.. ஆனா அது சட்டுனு வந்துட்டு அப்புறம் வீட்ல சம்மதிக்கலனா விட்டுட்டு போற காதலாகவும் இருக்க கூடாது.. என் வீட்டு சம்மதத்தோட ரெண்டு பேரும் மனசு நிறைஞ்சு வாழ்த்தி என்னை என் புகுந்த வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கணும்.. அப்போ தோணுச்சு ஏன் அந்த காதலை சேர்த்து வச்சு என் புருஷனுக்கு குடுக்க கூடாதுன்னு.. அதே தான்.. அப்போ தோணுன நிமிஷத்துல இருந்து ஒவொரு நொடியும் என் வருங்காலத்தை காதலித்தேன்.. நீ காதலை சொல்லும் போது கூட ஒரு வேளை நாம சேரலன்னா கஷ்டமாகிடும்னு தான் காலேஜ் படிக்கும் போது உன்னை பிடிச்சு இருந்தாலும் வெளி காட்டினது இல்ல.. இப்போ மொத்தமா உங்ககிட்ட என்னை குடுத்துட்டேன்.. அதுக்காக என் காதல் இனி குறைஞ்சு போகாது.. இன்னும் இன்னும் என் எல்லா ஆசைகளையும் உங்களை என் பக்கத்துல வச்சு நிறைவேத்திப்பேன்.. லவ் யூ சோ மச்"

அவளை இறுக அணைத்து அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு சொன்னான் அவன்.

"இது வரைக்கும் என் காதல் தான் பெருசு.. என் மனைவினா எனக்கு அவ பொறுப்புன்னு நினச்சிட்டு இருந்தேன்.. ஆனா நீ உன் பேச்சுலயே என்னை உன்கிட்ட பறிகொடுக்க வச்சிட்டா.. உன் ஆறு வருஷ காதலை அனுபவிக்க நான் ரெடி.. ஐ லவ் யூ டூ மை பொண்டாட்டி.. இப்பவே ஸ்டார்ட் பண்ணலாமா?" என்று கேட்க அவளோ தயங்கினாள்.

"என்ன ஆரு?"

"நமக்கு இன்னும் குழந்தை வளர்க்கிற அளவுக்கு பக்குவமான வயசு வரல ஆரோன்.. இப்போ இதெல்லாம் நடந்தா குழந்தை?" என்று தயங்கியவளை தன்னோடு அணைத்து கொண்டவன்,

"குழந்தை வரம் கடவுளா தரது ஆரு.. அதை நாம வேண்டாம்னு சொல்ல கூடாது.. அதே மாதிரி எனக்கும் சில ஆசைகள் இருக்குமா.. உன்னை எந்த விதத்திலும் கஷ்டபடுத்தவோ தலை குனிய வைக்கவோ மாட்டேன்.. இன்னைக்கு நமக்கான ஸ்பெஷல் டே.. இது இனி ஒரு நாள் கிடைக்காது" என்றவன் அவளின் சம்மதத்தை எதிர்பார்த்து நின்றான்.

அவளுக்கும் வயது மட்டுமே தடையாக இருக்க இனி எப்போதெனினும் அவன் கூட வாழ்ந்து தானே ஆக வேண்டும் என்று தன் சம்மதத்தை தெரிவித்தாள்.

அவளும் அவனை ஆராதித்தான். நிறைவான கூடல். அவனுக்கும் அவனின் பொறுப்புகள் தெரிந்தமையால் அவளை ஒருநாளும் கஷ்டபடுத்த கூடாது என உறுதியே எடுத்து கொண்டான்.

ஆராத்யா அவனின் மார்பில் ஒட்டி கொள்ள ஆரோன் வலதுகையை போட்டு அவளை வளைத்து கொண்டான்.

"கஷ்ட படுத்தினேனா ஆரு?"

"உன்னால என்னை வலிக்க வைக்கவே முடியாது ஆரோன்.. இது சுகமான வலி.." என்றவள் அவனை அணைத்து கொண்டே உறங்கி போனாள்.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 6

அடுத்த நாள் காலையில் ஆரோன் எழும் போது பக்கத்தில் ஆராத்யா இல்லை. அவள் அம்மாவிடம் சென்றிருப்பாள் என்று நினைத்து கொண்டு பல் துலக்க பிரஷ் தேடியவன் முன் அழகிய தேவதையின் தரிசனம்.

"குளிக்க பாத்ரூம் பின்னாடி இருக்கு.. அதான் சீக்கிரம் உங்களுக்கு முன்னே போய்ட்டு வந்துட்டேன்…நீங்க பிரஷ் பண்ணிட்டா அங்கேயே ட்ரெஸ் எல்லாம் எடுத்து வச்சிட்டேன்.. குளிச்சிட்டு வாங்க" என்று வெளியேற போக அவளை இழுத்து தன் அணைப்புக்குள் கொண்டு வந்தான்.

"சொல்ல வந்ததை எல்லாம் என் கண்ணை பார்த்து சொல்லு ஆரு.. எங்கேயோ பார்த்து சொல்லுற"

"அது… விடுங்க அம்மாக்கு ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணுறேன்.." அவனை பார்த்து பேசவே அவளுக்கு வெட்கமாக வந்தது.

"நான்கு வருசத்துக்கு முன்னாடி நான் லவ் ப்ரபோஸ் பண்ணினப்போ தைரியமா முடியாதுன்னு சொன்ன ஆராத்யா எங்க போயிட்டா?"

"நேத்தோட அவ காணாம போயிட்டா.. விடுங்க" அவளுக்கு நாணத்தில் முகம் சிவந்தது.

"அந்த ஆராத்யாவை குடுத்துட்டு போ.." என்றவனுக்கும் அவளை அப்படி பார்க்க ரசனையாக இருந்ததோ என்னவோ..

"பிளீஸ் ஆரோன்.." கெஞ்சியவளும் அவன் அணைப்பில் இருந்து விடுபடவில்லை.

நேற்று அவர்களின் கூடலுக்கான சான்று அவள் உதட்டிலும் கழுத்திலும் இருக்க அதை வருடியவன் "மறக்கவே முடியாத நாள்" என்று கரகரப்புடன் கூறினான்.

அதில் கூசியவள் "இன்னும் நிறைய நாளும் வருடங்களும் நமக்கு இருக்கு.. இப்போ போய் குளிச்சிட்டு வாங்க" என்று அவனை பின்கட்டிற்கு தள்ளி விட்டு சமையலறை சென்றாள்.

அவள் தாய் காலை உணவு சமைத்து கொண்டிருக்க அவருக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவரின் மனமும் நிம்மதியாக இருந்தது. பழகிய நாட்கள் குறைவென்றாலும் அவர்கள் ஆரோனின் மீது அளவுகடந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர்.

"தம்பி குளிச்சிட்டா சாப்பிட கூட்டிட்டு வா ஆரா.." என்றவர் உணவுகளை சாப்பாடு அறைக்கு மாற்றி கொண்டிருந்தார்.

ஆராத்யா அறைக்குள் செல்லும் போது ஆரோன் குளித்து விட்டிருந்தான். கைப்பேசியில் எதையோ யோசனையுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

"என்ன ஆரோன்.. தீவிரமா ஃபோன் கூட குடும்பம் நடத்திட்டு இருக்கீங்க.."

அவளின் கிண்டலில் நிமிர்ந்தவன் "நீ இல்லாம அது கூட குடும்பம் நடத்துறேன்.. அதான் நீ வந்துட்டியே.. இனி உன் கூட தான்" என்றவன் அவளோடு கட்டிலில் சரிய,

"ஹே நான் உங்களை சாப்பிட கூப்பிட வந்தேன்" என்று விடுபட முயன்றாள்.

"நான் கூட சாப்பிட்டுட்டு தான் இருக்கேன்.." என்றவன் அடுத்த இரண்டு மணி நேரம் அவளை வெளியே விடவில்லை.

மறுபடியும் குளித்து கிளம்பி வந்த நேரம் மதியமே ஆகி விட்டிருந்தது. யாரும் அவர்களை கண்டுகொள்ளவில்லை.

"ஆரா மதியம் சாப்பாடு ரெடி ஆகிடுச்சுமா.. சாப்பிட்டு கொஞ்ச நேரம் தூங்குங்க.." என்ற மேரியின் பேச்சில் ஆராவை பார்த்து கண்ணடித்தவன் சாப்பிட அமர்ந்தான்.

"மாமா எனக்கு இன்னும் நான்கு நாள் தான் லீவ்.. அங்க நான் தங்கிட்டு இருந்த வீட்டுக்கே ரெண்டு பேரும் போகலாம்னு இருக்கோம்.. வாடகையும் குறைவு தான்.. நான் போய் செட் பண்ணிட்டு வரும் போது ஆராக்கு நீட்டித்த லீவ் முடிஞ்சிடும்.. அப்புறம் கூட்டிட்டு போறேன்"

அவனின் கூற்றும் சரியாக இருந்ததால் ஜோஸப் எதுவும் சொல்லாமல் ஏற்று கொண்டார்.

அடுத்த நான்கு நாட்கள் புது தம்பதியருக்கு சொர்க்கமாக தான் இருந்தது. இருவருக்குமான புரிதல், நெருக்கம் எதிலும் குறைவில்லாமல் சென்றது. ஆரோன் விடுப்பு முடியவும் அலுவலகம் சென்று வேலையை தொடர்ந்தான். அவனது திருமணம் அங்கு ஒரு பேச்சாகவே எழவில்லை. ஏனென்றால் அவனுக்கு திருமணம் முடிந்ததை அவன் சொல்லவும் இல்லை. ஜெனி கேட்டதற்கும் இப்போது சொன்னால் வயதை வைத்து கிண்டல் பண்ணி ஆராத்யாவின் மனதை நோகடிப்பார்கள் என்று சொல்ல விடவில்லை.

ஆராத்யா மீண்டும் அலுவலகம் வந்து ஐந்து நாட்கள் ஆகின்றது. அவளுக்கு திருமணம் என்று அறிந்தவர்கள் கணவன் யார் என்று கேட்கவும் இல்லை. அவளும் அந்த அளவிற்கு யாரிடமும் நட்பு பாராட்ட மாட்டாள். இதுவரை அவளுடைய தோழி ஜெனிஷா மட்டுமே. இப்போது கணவனாக ஆரோன். வேறு எந்த வித்தியாசமும் இல்லாமல் அவர்கள் காதல் திருமணம் தொடர்ந்தது.

தினமும் காலையில் இருவரும் எழுந்து காலை, மதிய உணவை தயார் செய்து அலுவலகம் கொண்டு செல்வார்கள். அந்த உணவை வாங்கும் பணம் மாதாமாதம் சேமிப்பில் செல்கிறது. சாயங்காலம் வேலை முடித்து வீட்டிற்கு வருபவர்கள் இரவு உணவை தயார் செய்து வைத்து விட்டு சில மணி நேரம் படிப்பில் செலவிடுவர். பின் இரவு உணவை முடித்தால் விடியும் வரை அவர்களுக்கான தனிப்பட்ட நேரம்.

எந்த விதத்திலும் குறைவில்லாமல் அவர்களின் நாட்கள் நகர்ந்தது. காதலிக்கவே மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்த ஆராத்யா இப்போது ஆரோனை தினம் காதலில் குளிப்பாட்டி கொண்டிருக்கிறாள். ஆரோன் அதில் சுகமாய் நனைந்து கொண்டிருந்தான்.

அவர்கள் வேலைக்கு சேர்ந்து ஒன்றரை வருடங்கள் ஓடி விட்டன. ஜெனி இன்னமும் ஹாஸ்டல் வாசம் தான். மூவரும் முதுகலை ஆங்கிலம் கடைசி செமஸ்டரில் இருந்தனர். எல்லாமே நன்றாக போய் கொண்டிருந்தால் வாழ்க்கையின் சுவாரஸ்யம் என்னாவது? இந்த மூவரின் வாழ்க்கையை மாற்றவே இருவர் வந்திருந்தனர்.

அன்று அவர்களின் பிராஜெக்ட் முடித்து சப்மிட் பண்ண வேண்டிய நாள். பொதுவாக அவர்களின் டீம் லீடரிடம் கொடுத்து விட்டால் அவர் கிளையண்ட்க்கு அனுப்பி விடுவார். இன்று அனைவரையும் மீட்டிங் வர சொல்லியிருந்தார்கள்.

ஆரோன் மற்றும் ஜெனி ஒரே டீம் என்பதால் அவர்களின் மேனேஜர் கீழ் தான் மீட்டிங். அனைவரும் மீட்டிங் அறையில் பிராஜெக்ட் டென்ஷனில் இருக்க ஒருத்தி மட்டும் அங்கிருந்த ஆரோனை வைத்த கண் எடுக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்ப்பதை அவனும் அறிவான். ஆனால் கண்டு கொள்வதில்லை.

"என்ன ஹரிணி நீ தான் அவரை அப்படி சைட் அடிக்கிற.. மனுசன் திரும்பி கூட பார்க்க மாட்டேங்குறாரு.." ஹரிணியின் தோழி சிந்து சொல்ல அதையெல்லாம் அவள் எங்கு கவனித்தாள். அவளின் கவனம் முழுவதும் அவன் ஒருவனே.

"ஹரிணி…" சிந்து அதட்ட,

"நான் என் லவ் சொல்லி பத்து மாசம் ஆச்சு.. இன்னும் பதில் வரல" அசால்ட்டாக சொன்னாள்.

"ஏதே.. பத்து மாசமா? இது எப்போ நடந்துச்சு?"

"ஒரு டைம் ஆரோன் ஒன் வீக் லீவ் எடுத்தார்ல அப்போ அவரை பார்க்காம மனசு பயங்கர கஷ்டமா போச்சு.. அதான் இனியும் பொறுக்க முடியாதுனு கால் பண்ணி லவ் சொல்லிட்டேன்.."

சிந்து அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள். "அவர் உனக்கு இன்னும் பதில் சொல்லலைன்னா அவர் மனசுல வேற யாராச்சும் இருக்கலாம்ல"

"கொன்னுடுவேன்.. அவர் காதலிக்கிற பொண்ணு யாரா இருந்தாலும் என் கையால் கொல்லுவேன்.. ஆரோன் எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்" என்று வெறி பிடித்தவள் மாதிரி பேசுபவளை என்ன பண்ண முடியும்? சிந்து அமைதியாக இருந்து விட்டாள்.

ஹரிணி அந்த கம்பெனியில் அக்கவுண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் பிரிவில் வேலை செய்பவள். இருபத்தொரு வயது யுவதி. தந்தை அந்த தொகுதி எம்.எல்.ஏ. தாய் லேடீஸ் கிளப் செக்கரடரி. ஆசை பட்ட எதையும் அடைந்தே தீரும் குணம் கொண்டவள். முதன் முதலில் இந்த அலுவலகம் வந்த பொழுதில் இருந்து ஆரோன் மீது காதல் வெறி. அதை அவன் அறிந்தும் கண்டு கொள்ளாததால் இன்னும் கோபம்.

ஆரோனும் அவள் பார்வையை கவனித்தது போல ஜெனியும் கவனித்தாள்.

"டேய் ஆரோன்.. அந்த பொண்ணு உன்னை சைட் அடிக்குது டா.. "

"சைட் எல்லாம் அடிக்கல.. லவ் பண்ணுது" ஆரோன் அசால்ட்டாக சொல்ல,

"ஏதே.. லவ்வா? அப்போ என் பிரென்ட் நிலமை" அலறினாள் ஜெனி.

"என் உயிரே போனாலும் உன் பிரென்ட் தான் என் பொண்டாட்டி.. இந்த பொண்ணு எல்லாம் ஒரு ஆளே இல்ல.. நீ மீட்டிங் கவனி.." என்றவன் வர தாமதமாகும் என ஆராத்யாக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பி விட்டான்.

"ஹரிணி அவர் பக்கத்தில இருக்க பொண்ணு யாரு? ஒரு வேளை லவ்வரா இருக்குமோ?" சிந்துக்கு வாய் மூடி இருக்க முடியவில்லை.

"ரெண்டு பேரும் ஃப்ரெண்ட்ஸ்.. விசாரிச்சிட்டேன்.. இன்னொரு பொண்ணு கூட உண்டு.. வேற டீம்"

"அப்போ உன் ரூட் கிளீயர் ஆகிடும்" என்று மீட்டிங்கை கவனித்தனர்.

இரண்டு மணிநேரம் அவர்களின் பிராஜெக்ட் தொடர்பான விளக்கங்கள், சந்தேகங்கள் என கேட்டு முடித்து வெளியே வரும் போது ஆராத்யா அவர்களுக்காக காத்திருந்தாள்.

"ரொம்ப நேரமா வெயிட் பண்ணுறியா ஆரு?"

"இப்போ தான் ஆரோன் வந்தேன்.. நீங்க வர லேட் ஆகும்னு கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு தான் வரேன்" என்றவள் மீட்டிங் பற்றி கேட்டு அவர்களோடு நடந்தாள்.

அவர்களை பார்க்கும் போது எதுவும் வித்தியாசம் தெரிவதில்லை. ஆனால் இருவரும் கண்ணால் பேசி கொள்வர். அலுவலகத்தில் சிறியதாக அணைத்து கூட பேச மாட்டான் ஆரோன்.

"அவங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப குளோஸ் போல.."

"வாய மூடு சிந்து.." என்று திட்டின ஹரிணி போகும் அவர்களையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

அதே போல் இன்னொரு ஜீவனும் போகும் மூவரில் ஒருத்தரை தான் காதலுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தது.

வழக்கம் போல ஜெனி அவளின் ஹாஸ்டல் போய் விட மற்ற இருவரும் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்தனர். இந்த மாதத்தில் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மூன்று முக்கிய தினங்கள்.

ஆரோன் பிறந்த நாள், ஆராத்யா பிறந்த நாள், அவர்களின் திருமண நாள் மூன்றும் ஒரே மாதத்தில் தான்.

எனவே ஆராத்யாவின் பெற்றோர் அவர்களின் திருமண நாளுக்கு பெங்களூர் வருவதாக இருக்கிறது. இப்போது ஆராவின் தந்தை வாட்ச்மென் வேலைக்கு போவதில்லை. ஆரோன் கொடுத்த பிஸினஸில் கணிசமான வருமானம் வருவதால் அவருக்கு அது போதுமானதாகவே இருக்கிறது. ஆரோனுக்கு வரும் லாப பங்கை அவன் ஆராத்யாவின் பெயரில் சேமித்து வருகிறான்.

இன்று வரை சகாயம் மற்றும் ரோஸி அவர்களை ஏற்கவில்லை. ஆலன் இரண்டு முறை பெங்களூர் வந்து இவர்களை பார்த்து விட்டு சென்றிருந்தான். அவனுக்கும் ஷாலினிக்கும் நிச்சயதார்த்தம் முடித்திருந்தார்கள். அதற்கும் ஆரோனை சகாயம் அழைக்கவில்லை. மனதின் ஓர் ஓரத்தில் வலி இருந்தாலும் ஆரோன் அதை வெளி காட்டியதில்லை. அவனை அத்தனை காதலில் முத்து குளிக்க வைத்திருந்தாள் அவனின் ஆராத்யா.

நாளை ஆரோனின் பிறந்த நாள். அதற்காக கேக் செய்து கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா. சர்ப்ரைஸ் பண்ணுவதெல்லாம் அவர்களுக்கு இடையில் கிடையாது.

"என்ன கேக் பண்ணுற ஆரு?" என்றபடியே அவளை பின்புறத்தில் இருந்து அணைத்த படியே கேட்டான்.

"உங்களுக்கு பிடிச்ச சாக்லேட் கேக் தான் பண்ணுறேன்.."

"உனக்கு பிடிக்குற ரெட் வெல்வெட் கேக் பண்ணலாம்ல"

"நாளைக்கு உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி தான் எல்லாமே.. உங்களுக்கு மட்டுமான நாள்" என்றவள் கேக்கை ஃப்ரிட்ஜ்யில் வைத்தாள்.

"லக்கி டூ ஹேவ் யூ ஆரு.." அவள் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டான்.

"நாம ரெண்டு பேரும் அப்போ லக்கி தான்.. உங்களை மாதிரி ஒரு ஹஸ்பன்ட் எனக்கு இந்த ஜென்மத்தில் கிடச்சதே நான் செஞ்ச பாக்கியம்" என்றவள் அடுத்த வாரம் வரும் அவர்களின் திருமண நாளுக்கு வேண்டியவற்றை திட்டமிட தொடங்கினர்.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 7

நள்ளிரவு 12 மணி. ஆரோன், ஆராத்யாவின் வீட்டு கதவு தட்டப்பட, அப்போது தான் ஃப்ரிட்ஜ்யில் இருந்து கேக்கை வெளியே எடுத்து வைத்த ஆராத்யா புருவம் சுருக்கினாள்.

"இந்நேரத்தில் யாரு வந்திருக்கா?" என்று கதவை திறக்க செல்ல அவளை பின்புறத்தில் இருந்து இழுத்தான் ஆரோன்.

"விடுங்க.. யாரோ கதவை தட்டுறாங்க.."

"டைம் பார்த்தியா நீ? நடு ராத்திரியில் யாரோ கதவை தட்டினா உடனே திறக்க போயிடுறதா? இரு நான் பார்க்கிறேன்" என்று கதவை திறக்க வெளியில் ஒரு டெலிவரி பாய் நின்று கொண்டிருந்தான்.

"நான் எதுவும் ஆர்டர் பண்ணலயே சார்.. அதுவும் இந்நேரத்துக்கு யார் அனுப்பினா?"

"ஹரிணின்னு ஒரு பொண்ணு தான் சார் ஆர்டர் போட்டிருக்காங்க.. ஸ்பெஷல் பெர்த்டே கேக் வித் மட்டன் பிரியாணி"

ஆரோனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.

"இதை நீங்க ரிட்டர்ன் பண்ணுவீங்களோ.. இல்ல நீங்களே சாப்பிடுவீங்களோ.. ரெண்டு நிமிஷத்தில் இடத்தை காலி பண்ணுங்க.. எனக்கு அப்படி யாரையும் தெரியாது" என்றவன் கதவை அடைத்து விட்டு உள்ளே சென்றான்.

ஆராத்யா அவனை முறைத்து கொண்டு நின்றாள்.

"யார் ஹரிணி?"

"அக்கவுண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் டிபார்ட்மண்ட்ல ஒரு லூசு"

"அவ எதுக்கு உங்களுக்கு கேக் அனுப்புறா?"

"ஹான்… என்னை லவ் பண்ணுறாளாம்.. நம்ம கல்யாணம் முடிந்த அன்னைக்கு நைட் புரோபோஸ் பண்ணினா.. இன்னும் நான் திரும்ப ரிப்ளே பண்ண கூட இல்ல.. இப்படி சில டைம் டார்ச்சர்" அவனின் குரலில் அதீத சலிப்பு தெரிந்தது.

"உங்களுக்கு கல்யாணமாகி ஒரு வருஷம் ஆகுதுன்னு சொல்ல வேண்டியது தானே"

"எனக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னு சொன்னால் என் மனைவி யாருன்னு சொல்ல வேண்டி இருக்கும்.. உன் பேரை சொன்னால் இவ்ளோ சின்ன வயசுல நான் ஏன் உன்னை கல்யாணம் பண்ணி்கிட்டேன்னு ஒரு சர்ச்சை வரும்.. இங்க பெண் சின்ன வயசுல கல்யாணம் பண்ணினா கூட பேச்சு இல்ல.. ஆனா ஆண் சின்ன வயசுல கல்யாணம் பண்ணுனா அந்த பொண்ணு தான் பதில் சொல்ல வேண்டி இருக்கு.. உன் பேரை அப்படி யாரும் கேள்வி கேக்குற மாதிரி இருக்கிறது எனக்கு பிடிக்கல.. இந்த ஹரிணி நேர்ல வந்தா அப்போ பார்த்துக்கலாம்.." என்றவன் அவளை தள்ளி கொண்டு கேக் முன்னாடி நின்றான்.

இன்னும் ஆராத்யா சமாதானம் ஆகாததை கண்டு "ஆரு இன்னைக்கு நமக்கான நாள்.. என் பிறந்தநாளை உன்கூட சந்தோசமாக கொண்டாட நினைக்குறேன்.. அதை சோகமாக்கிடாத" என்று கெஞ்சினான்.

அவனின் கெஞ்சலில் மலை இறங்கியவள் "சரி சரி பிறந்தநாள்னு சும்மா விடுறேன்.. இனி அவ என்ன பண்ணினாலும் என்கிட்ட மறைக்காம சொல்லணும்" என்ற எச்சரிக்கையுடன் விட்டாள்.

அவளின் கைக்கோர்த்து அவனின் பிறந்தநாள் கேக்கை வெட்டினான்.

"என் கிஃப்ட் எங்க?"

அவள் ஒரு பார்சலை கொடுக்கவும் "இது என்ன இவளோ சின்னதா இருக்கு?" என்று பிரித்து பார்த்தான். அவன் கண்கள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தது.

"உனக்கு உலகத்தையேவா பத்திரம் போட்டு தர முடியும்? என் கிஃப்ட் எப்படி?" என்று கண் சிமிட்ட அவளை இறுக அணைத்து கொண்டான்.

"தேங்க்ஸ் ஆரு.. பெஸ்ட் கிஃப்ட் குடுத்திருக்க.. எத்தனை நாள் ஆச்சு?"

"நாற்பத்தைந்து நாள் ஆச்சு.. நேத்து மார்னிங் தான் செக் பண்ணினேன்.. கன்பார்ம் ஆனதும் இதையே உங்களுக்கு கிஃப்ட் ஆக குடுக்கணும் தோனிடுச்சு.." அவள் குரலில் சிறிது வெட்கம் கலந்திருந்ததோ..!

"இத முதல்ல அம்மா, அப்பாட்ட சொல்லணும்" என்று அவன் கைபேசியை எடுக்கவும் "அப்போ என் அம்மா அப்பா?" இவள் மனம் சுணங்கியது.

"மாமா.. நீங்க தாத்தா ஆகிட்டீங்க" அவனின் உற்சாக குரலில் அவளுக்கு அவனை நம்பாமல் விட்டேனே என குற்ற உணர்ச்சியாய் இருந்தது.

இதுவரை அவன் அப்படி தான் எதை செய்தாலும் மாமா, அத்தை என்று ஜோஸப், மேரியிடம் ஒப்புவித்து விடுவான். அவர்களுக்கு அவன் மருமகன் என்பதை தாண்டி மகன் எனும் பதவியை என்றோ வாங்கியிருந்தான். இப்போதும் அதே சந்தோஷ தகவல் பரவல்.

"ரொம்ப சந்தோசம் தம்பி.. நாங்க அடுத்த வாரம் வந்திடுவோம்.. நாளைக்கு ஹாஸ்பிட்டல் போய் மருந்து எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்துடுங்க" என்று மேரி சொல்ல அதை கவனமாக கேட்டுக் கொண்டான். பல மாதங்களுக்கு பிறகு மகள் நல்ல செய்தி சொன்னது அவர்களுக்கும் ஏக சந்தோசம்.

"ஹே ஆரு.. நாளைக்கு ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டு வந்திடலாம்.. நான் லீவ் சொல்லிடுறேன்.. நீயும் இன்பார்ம் பண்ணிடு"

"சரி ஆரோன்.."

"என்னம்மா ஸ்ருதி குறையுது?"

"சாரி நான் உன்னை தப்பா நினைச்சிட்டேன்.. அம்மா, அப்பான்னு சொன்னதும் அத்தை, மாமாக்கு தான் போன் பண்ணுறன்னு.. என் அம்மா, அப்பாவை கண்டுக்கலன்னு" அவளுக்கு நிஜமாக கஷ்டமாய் இருந்தது.

"இதில் என்ன இருக்கு ஆரு.. என்னை என்னோட பேரன்ட்ஸ் பார்த்தே ஒரு வருசம் ஆக போகுது.. நம்ம நல்லா இருக்கோமான்னு கூட தேடாத அவங்களை நான் முதலில் தேட மாட்டேன்.. பட் கண்டிப்பா இந்த நல்ல விசயத்தை சொல்லணும்" என்றவன் அடுத்து அவனின் பெற்றோருக்கு தான் அழைத்தான்.

நடு இரவில் தொந்தரவு பண்ணி கொண்டிருக்கிறோம் என்ற நினைப்பே இல்லாமல் அனைவரையும் எழுப்பி விட்டான்.

சகாயம் தான் அழைப்பை எடுத்தார். "ப்பா.." ஆரோனின் குரலில் நெகிழ்ந்தாலும் "என்ன இந்நேரத்துக்கு போன் பண்ணிருக்க?" என்று அதிகாரமாய் தான் கேட்டார்.

"அப்பா நீங்க தாத்தா ஆகிட்டிங்க" அவன் குரல் நெகிழ்ந்தது.

சகாயம் ஒரு நொடி சந்தோஷப்பட்டார். அடுத்த நொடியே "அந்த பொண்ணை விட்டுட்டு என் பையனா வரதா இருந்தா என்கிட்ட பேசு.. வேணும்னா உன் ஆசைக்காக உன் குழந்தையை நான் ஏத்துக்கறேன்" என்று சொல்ல ஆரோன் உடைந்து விட்டான்.

"ப்பா இன்னுமா கோபம் போகல? நான் காதலிச்சு ஒழுங்கா தானே கல்யாணம் பண்ணேன்.. ஒரு வருஷம் ஆக போகுது.. ஆரு வீட்ல எவ்ளோ சந்தோசப்பட்டாங்க தெரியுமா? ஆனா நீங்க சந்தோசத்தை காட்டிக்கலன்னாலும் பரவாயில்ல.. இன்னைக்கு என் பிறந்தநாள் அதுவுமா என்னை காயப்படுத்தி இருக்க வேண்டாம்" என்றவன் அலைபேசியை அணைத்து விட்டான்.

அவனின் முகத்தை பார்க்க வேதனையாக இருந்தது அவளுக்கு.

"என்ன சொன்னாங்க ஆரோன்?"

"உன்னை விட்டுட்டு போகனுமாம்.. அப்படி போனா என் உயிரே போயிடும்னு இவங்களுக்கு இன்னுமா புரியல" என்றவன் அவளின் அதிர்ந்த பார்வையை கண்டு தன் தலையில் அடித்து கொண்டான்.

"ஏதோ வாய் தவறி சொல்லிட்டேன் ஆரு.. நீ டென்ஷன் ஆகாத"

"இது உனக்கு வாய் தவறி சொல்லுறதா? இப்படியே பேசிட்டு இரு.. உனக்கு முன்னாடி நான் போயிடுவேன்.." என்றவள் அவன் "ஆரு…" என்று கதறியதையும் பொருட்படுத்தாமல் தங்கள் அறைக்குள் சென்று விட்டாள்.

ஆரோன் தான் இந்த நேரம் தன் பெற்றவர்களுக்கு அழைத்திருக்க வேண்டாமோ என்று வருந்தினான்.

அடுத்த நாள் காலை இருவரும் மருத்துவமனை சென்று பரிசோதித்து கர்ப்பத்தை உறுதி படுத்தி கொண்டனர்.

ஆரோன் மகிழ்ச்சியில் அவளை தன்னோடு இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.

"வி ஆர் பிரக்னன்ட் ஆரு.."

"ஆமா ஆரோன்.." அவளுக்கும் மகிழ்ச்சிக்கு குறைவு இல்லை.

"இனி தான் நீ ரொம்ப கவனமா இருக்கணும் ஆரு.. முதல் மூணு மாசம் ரொம்ப ரொம்ப கவனமா இருக்கணும்.. டாக்டர் கொடுத்த மாத்திரை மருந்து எல்லாம் ஒழுங்கா எடுக்கணும்.. போகும் போது பழங்கள் வாங்கிட்டு போயிடலாம்.. இனி டெய்லி பழங்கள் நிறைய சாப்பிடணும்.. அப்போ தான் பாப்பா ஹெல்தியா இருக்கும்.."

"சரி பெரிய மனுஷா.. நீ என் கூடவே தானே இருக்க போற.. கண்ணுக்குள்ள வச்சு பார்த்துக்கோ.."

அவளின் பேச்சில் ஆரோனுக்கு வெட்கம் வந்து விட்டது.

"ரொம்ப பேசுறேனோ?"

"நீங்க இப்படி தான் பேசணும்.. இது உங்க உரிமை, கடமை, லவ் எல்லாமே.."

இருவரும் வீட்டுக்கு கிளம்பி வரும் வழியில் தேவையான அனைத்தையும் வாங்கி விட்டு அவளின் பெற்றோருக்கும் சொல்லி அவர்களின் அறிவுரைகளையும் பெற்று கொண்டனர்.

அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் ஜெனியிடம் தான் கர்ப்பமாக இருப்பதை பகிர்ந்து கொள்ளவும் அவள் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் குதிக்காத குறை தான்.

"ஹே ஆரோன் ட்ரீட் வச்சிடு.." சத்தமாக சொல்ல "என்ன ட்ரீட்?" என்று அவர்கள் டீமில் உள்ளவர்கள் கூடி விட்டனர்.

ஜெனியை முறைத்த ஆரோன் "நேத்து எனக்கு பிறந்தநாள்.. அது தான் ட்ரீட் கேக்குறாங்க" என்றவன் அவர்களின் வாழ்த்துகளை பெற்று கொண்டு மதிய உணவு அவன் செலவு என்று கூறி விட்டான். இது அக்கவுண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் வரை சென்று விட ஹரிணி நேரில் வந்தாள்.

முதல் முறை ஆரோனிடம் நேரடியாக பேச செல்கிறாள். முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்து ஒப்பனை செய்து கொண்டவள் சிந்துவை அழைத்து கொண்டு அவனிடம் சென்றாள்.

"ஹாய் ஆரோன்.. ஹேப்பி பர்த்டே" அவனின் முகம் பார்த்து சொல்ல அவனோ அவளை கண்டு கொள்ளாமல் "தேங்க்ஸ்" என்றான்.

"நான் நேத்து அனுப்பின பர்த்டே கேக் அண்ட் பிரியாணி எதனால் திருப்பி அனுப்பிட்டீங்க?"

"பீ இன் யூர் லிமிட் மிஸ். ஹரிணி.. நீங்க யாரு எனக்கு இதெல்லாம் அனுப்ப? என் வைஃப் கூட கொண்டாட வேண்டிய பிறந்தநாள் ரொம்ப மோசமா அமைய வச்சிட்டீங்க.. நல்லா கேட்டுகோங்க.. நான் கல்யாணம் ஆனவன்.. ஸ்டே அவே ஃப்ரம் மீ" என்றவன் ஜெனியை அழைத்து கொண்டு ஆராத்யா கேபின் வந்தான்.

"ஆரு டீம் மேட்ஸ் ட்ரீட் கேட்டாங்க.. வெளில போகலாம்.. பெர்மிஷன் வாங்கிக்கோ" என்றான்.

"சரி ஆரோன்.." ஆராத்யா டீம் லீடரை பார்க்க போகவும் ஜெனி அவனிடம் வந்தாள்.

"நீ என்னடா பொசுக்குன்னு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னு சொல்லிட்ட.. அத வச்சு ஒரு மீட்டிங்கே போடுவாங்க.."

"வேற வழி இல்ல ஜெனி.. அவளை அவாய்ட் பண்ணி தான் ஆகனும்.. இல்லன்னா ஆருக்கு டென்ஷன்.. இந்த மாதிரி நேரத்தில் அது அவளோட ஹெல்த்க்கு நல்லது இல்ல.. பேசினா பேசிட்டு போகட்டும்" என்றவன் அறியவில்லை ஹரிணி அவனின் கூற்றை நம்பாமல் எடுக்க போகும் அவதாரத்தை.

ஹரிணி தன் கேபினில் உச்சக்கட்ட கோபத்தில் இருந்தாள். சிந்து அவளை நெருங்கவே பயப்பட்டு கேண்டீன் சென்று விட்டாள்.

"அவன் எப்படி மனைவி இருக்குறான்னு சொல்லலாம்? என்னை அவாய்ட் பண்ண அவனுக்கு வேற பொய்யே கிடைக்கலையா? அவன் எனக்கு தான்.. எனக்கு மட்டும் தான்.." என்று சீறியவள் அடுத்து கொடுத்தது ஆரோனின் உயிர் வரை வலித்தது.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 8

அடுத்த இரண்டு நாள் எதுவும் பிரச்சனை இல்லாமல் சென்றது. இன்னும் மூன்று நாட்களில் ஆரோன் - ஆராத்யா முதலாம் திருமணநாள் வருவதால் ஆராவின் பெற்றோர் பெங்களூர் வருவதாக இருந்தனர். எனவே கொண்டாடுவதற்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கி கொண்டு வந்தனர்.

ஜெனியும் அவர்களுடன் தான் சுற்றி கொண்டிருந்தாள். அவர்களுக்கு தெரியாமலேயே ஆரோனின் டீமை சேர்ந்த சத்யாவும் அவர்களை பின் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

"ஜெனி நம்ம டீம் சத்யா உன்னையே பாக்குற மாதிரி எனக்கு தோணுதே.. நிஜமாவா?" ஆரோன் கேட்க ஜெனி அதை அசட்டை செய்து அவனை முறைத்தாள்.

"உனக்கு இப்போ என்ன கொலைவெறிடா? அவன் லவ் பண்ணுறான் போல.. நீ முன்னாடி ஆராவை சைட் அடிப்பியே அப்படி தான்"

"நேரா லவ் சொன்னா என்ன பண்ணுவ ஜெனி?"

இதையெல்லாம் பின்னாடி ஒரு இருக்கையில் இருந்து கேட்டு கொண்டிருந்தான் சத்யா.

"லவ்வா? அதெல்லாம் எனக்கு அலர்ஜின்னு ஓட விட்டுடுவேன்… நீ லவ் பண்ணது உன் தனிப்பட்ட விசயம்.. ஆனா உன் கல்யாணம் உன் பெற்றோர் சம்மதம் இல்லாம நடந்தது எனக்கு செம கோபம்.. ஆனாலும் உன் அப்பா பண்ணினது தப்பு என்கிறதால மட்டும் தான் உன்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன்.. நான் என் அம்மா அப்பா பாக்குற பையனை தான் கல்யாணம் பண்ணி லவ் பண்ணுவேன்.. உன்கிட்ட சும்மா லவ் பண்ணுன்னு சொன்னத இன்னும் நியாபகம் வச்சிருக்கியா நீ? பிச்சு பிச்சு.." என்று ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி மிரட்ட ஆராத்யா அவளின் விரலை பிடித்து முறுக்கினாள்.

"என் முன்னாடி என் புருஷனை மிரட்டுறியா நீ?"

"ஆமா பொல்லாத புருசன்.. போடி.." என்றவள் ஐஸ்கிரீம் வாங்க ஆராவின் பர்ஸை தூக்கி செல்ல ஆரோன் சத்யாவின் முன் வந்து அமர்ந்தான்.

"ஹாய் சத்யா.."

அவனை சத்யா எதிர்பார்க்கவில்லை. "ஹா… ஹாய் ஆரோன்.."

"எதுக்கு இவ்ளோ டென்ஷன்.. அவ சொன்னத கேட்டீங்க தானே.. டைரக்டா அவ வீட்ல பேச சொல்லுங்க.. மதத்தை காரணம் காட்டி வேண்டாம் சொல்லுவாங்க.. அத நீங்க தான் ஹேண்டில் பண்ணனும்"

சத்யா இன்னும் முழுதாக வெளிவரவில்லை. "நான் இங்க இருக்கிறது எப்படி தெரியும்?"

"கூட இருக்குற பொண்ணுங்களை பாதுகாக்க எப்போவும் சுத்தியும் பார்வை இருந்துட்டு தான் இருக்கும்.. நீங்க முன்னாடியே ஃபாலோ பண்ணுறதை பார்த்தேன்.. அதான் அவ முன்னாடி பேசினேன்.. அண்ட் எங்க பிரண்ட்ஷிப் எப்போவும் பிரியாது.. நாங்க ஸ்கூல்ல இருந்தே ஃப்ரெண்ட்ஸ்.. பிரிக்க நினைக்காதீங்க"

"கண்டிப்பா உங்க கூட்டுக்குள் வர தான் எனக்கும் ஆசை.. நான் ஒரு விசயம் கேட்கவா?" தயங்கி தான் கேட்டான்.

"நீங்க என்ன கேட்க போறீங்கன்னு தெரியும்.. ஆராத்யா என் வைப்.. கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷம் ஆகுது.. சூழ்நிலை காரணமாக கல்யாணம் பண்ணிட்டோம்.. வயசு வச்சு கிண்டல் பண்ணுவாங்கன்னு தான் யார்கிட்டேயும் சொல்லல.."

"ஓஹ்.. ஜெனி வீட்ல நான் என் அம்மா அப்பாவை பேச சொல்லுறேன்.. தேங்க்ஸ்.." என்றவன் ஜெனி வரும் முன் இடத்தை காலி பண்ணினான்.

ஜெனி வரவும் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டு அவளை ஹாஸ்டலில் விட்டு விட்டு வீட்டிற்கு வந்தனர்.

"ஆரோன் ஐ லவ் யூ டா.." திடீரென ஆரா சொல்லவும் அவளை விசித்திரமாக பார்த்தான் ஆரோன்.

அந்த வார்த்தை எல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரம் அவள் சொல்லி விட மாட்டாள்.

கட்டிலில் அமர்ந்தவன் அவளை அருகில் அமர்த்தி தோள் சாய்த்தவன் "என்ன திடீர்னு?" என கேட்க,

"சொல்லணும் தோணுச்சு.."

"புதுசா இருக்கே.. ஜெனி மேட்டர் ஆ?"

"ஹ்ம்ம்.. எனக்கு ஸ்கூல்ல இருந்தே ஒரே ஒரு பிரெண்ட் அவ தான்.. அவளும் சத்யாவை ரொம்ப நாளாக கவனிக்குறா.. அவரை பிடிக்கவும் செய்யுது.. ஆனா வீட்ல மதத்தை வச்சு பிராப்ளம் பண்ணுவாங்கன்னு ஆசையை மறைச்சிகிட்டா.. இன்னைக்கு நீங்க அவளோட ஆசைக்கு உயிர் கொடுத்து இருக்கீங்க.. இனி சத்யா அவ வீட்ல பேசுறது பத்தி பார்த்துக்குவார்"

"அவளுக்கு பிடிக்கும்ங்குறத நானும் நோட் பண்ணிருக்கேன்.. இனி அவங்க பாடு.. நீ என்னை கவனி" என்றவன் அவளோடு கட்டிலில் சரிய,

"பாப்பா.." என்று முனங்கினாள்.

"உன்னை யாரும் இங்க அதுக்கு கூப்பிடல.. என் பக்கத்துல தூங்கு" என்று தட்டி கொடுக்க, இன்றைக்கு வெளியில் அலைந்ததால் சோர்வில் தூங்கினாள்.

ஹரிணி வீட்டில் தூக்கம் வராமல் தவித்து கொண்டிருந்தாள். அவளின் தவிப்பை பார்த்த ஷீபா (ஹரிணியின் தாய்) "ஹரிமா என்ன ஆச்சு உனக்கு? இவ்ளோ டிஸ்டர்ப் ஆக நீ இருந்து நான் பார்த்தது இல்லையே" என்று கேட்டார்.

"மாம் ஐ லவ் ஆரோன்.. கம்பெனியில் கூட வேலை பார்க்கிற ஒரு பையன்.. அவன் மேல நான் பைத்தியமா இருக்கேன்.. ஆனா அவன் என்னை கண்டுக்கவே மாட்டான்.. இப்போ புதுசா கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னு சொல்றான்.. எனக்கு அவன் வேணும்.. அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகிருந்தா கூட எனக்கு அவன் வேணும்.." கிட்டத்தட்ட வெறி பிடித்தவள் போல் கத்தினாள்.

ஷீபா ஒரு நொடி அதிர்ந்து விட்டாள்.

"உண்மையாகவே அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகிருந்தா செகண்ட் மேரேஜ் பண்ணி வைக்க முடியாது.. நீ மனசை மாத்திக்கோ ஹரி.."

"ம்ம்மா.." பெருங்குரலெடுத்து கத்தினாள்.

"எப்போவும் நிதர்சனத்தை புரிஞ்சிக்க முயற்சி பண்ணு ஹரிமா.. உனக்காக நான் அந்த பையன் கிட்ட ஒருமுறை பேசி பார்க்கிறேன்.. ஆனால் நிஜமாகவே அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகியிருந்தா நீ அவனை மறந்துடணும்" அவர் கண்டிப்பாக சொல்ல எல்லாப் பக்கமும் தலையை அசைத்து வைத்தாள்.

அவள் மனதில் ஒரு திட்டம் வைத்திருந்தாள். அதை அடுத்தநாள் செயல்படுத்தவும் செய்தாள்.

அன்று ஆரோன், ஆராத்யா, ஜெனி மற்றும் சத்யா கேண்டீனில் மதிய உணவிற்கு அமர்ந்திருந்தனர். சத்யா அவர்களில் நண்பர் குழுவில் சேர்ந்ததை ஜெனி எதிர்த்து ஆரோனை முறைத்தாலும் அவன் கண்டுக் கொள்ளவில்லை. 'என் நண்பன் சத்யா' என முடித்து விட்டான்.

நால்வரும் சாப்பிட்டு கொண்டிருக்கும் போது அக்கவுண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் டிபார்ட்மெண்டில் இருந்து சிந்துவுடன் தீபா என்ற பெண் அவர்களுக்கு எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்தாள். ஹரிணி முக்கியமான வேலை ஒன்றை முடிக்க வேண்டி தன் கேபினில் இருந்ததால் இவர்கள் பேசி கொண்டே சாப்பிட்டனர்.

பொதுவான பேச்சுக்களுக்கு இடையில் "ஹேய் ஆரோனுக்கும் ஹரிணிக்கும் இடையில் லவ்வாம்.." என்று தீபா சொல்ல கேண்டீனில் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த ஆராத்யா இதை கேட்டு புரையேற இருமினாள்.

ஆரோன் அவர்களின் வார்த்தையை தாங்க முடியாமல் எழுந்து விட்டான்.

ஜெனி தான் "ஹே உக்காரு ஆரோன்.. ரொம்ப இன்டர்ஸ்டிங்கா போகுது.. என்ன தான் சொல்லுறாங்கன்னு பார்ப்போம்.." என்று அவனை அமர வைத்தாள்.

"ஜெனி அவ தேவை இல்லாம பேசிட்டு இருக்கா.." ஆரோன் சகிக்க முடியாமல் சீறினான்.

"ஆரோன் காம் டவுன்.. அவ எதை வச்சு நீங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்றீங்கன்னு புரளியை கிளப்புறான்னு உனக்கு தெரிய வேண்டாமா? அமைதியாக கேளு"

சிந்து தீபாவின் பேச்சில் அதிர்ந்து இருக்கையை விட்டு எழும்பினாள்.

"என்னாச்சு சிந்து?"

"நீ எத வச்சு ஆரோன் ஹரிணியை லவ் பண்றாருன்னு சொல்ற?"

"ஹரிணி போன் வால்பேப்பர் ஆரோன் போட்டோ தான் இருந்துச்சு.. கேட்டதுக்கு அவங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணுறாங்கன்னு சொன்னா" தீபா சொல்லி முடிக்கவும்,

"வாட் நான்சென்ஸ்?" என்று ருத்ரமூர்த்தியாய் அவர்கள் முன் வந்து நின்றான் ஆரோன்.

"ஆரோன்…" சிந்து திணற தீபா புருவம் உயர்த்தினாள்.

"நீங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணுறீங்கன்னு ஹரிணி சொன்னதை தான் பேசிக்கிட்டோம்.. எங்க மேல கோபப்பட என்ன இருக்கு?"

"இப்போ ஹரிணி எங்கே?" என்று அவன் குரல் உயர்த்தவும் ஹரிணி பசிக்குது என சாப்பிட வந்தாள்.

"ஹரிணி.." தீபா அவளை நோக்கி செல்ல ஆராத்யா ஆரோனின் அருகில் வந்து அவனின் தோளைத் தொட்டாள்.

"இங்க பிரச்சனை வேண்டாம் ஆரோன்.."

அவளை மெதுவாக அணைத்தவன் "இல்லமா.. பிரச்சனை எதுவும் பண்ணல.. அவங்களுக்கு புரிய வைக்கணும்" என்று தன் இடத்திற்கு சென்றான். தீபா அவர்களின் பின்னே செல்ல ஹரிணியும் போனாள்.

அவளுக்கு தான் பற்ற வைத்த செடி பற்றி எரிவதை பார்க்க ஆசை. ஆனால் அது தன்னையே எரித்து விடும் என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை. அவள் ஆராத்யா அவன் மனைவியாக இருப்பாள் எனும் கோணத்தில் சிறிதும் சிந்திக்கவில்லை. ஒருவேளை முன்பே தெரிந்திருந்தால் இந்நேரம் ஆராத்யா உயிரோடு இருப்பாளா என்பதே சந்தேகம் தான். அதை ஆரோனும் அறிந்து தான் இதுவரை தங்களின் பந்தத்தை யாருக்கும் சொல்லவில்லை. அதற்காக இன்னொருவள் கூட அவன் பெயர் இணைத்து பேசப்படுவதை அவனும் விரும்பவில்லை.

தன் குழுவினரை அழைத்தவன் "காய்ஸ் நாளைக்கு எங்க வீட்ல ஒரு செலிபரேஷன்.. அதனால் நாளை மறுநாள் மதியம் என்னோட ட்ரீட்.. பிளேஸ் முடிவு பண்ணிட்டு சொல்லுங்க போகலாம்" என்றான்.

"வாவ் என்ன செலிபரேஷன் ஆரோன்?" குழுவில் ஒருத்தன் கேட்க,

"என்னோட முதலாம் திருமண நாள் செலிபரேஷன்" என சிறு புன்னகையுடன் கூற அனைவருக்கும் அதிர்ச்சி கலந்த சந்தோசம்.

"ஹே கங்கிராட்ஸ் ஆரோன்.. இவ்ளோ நாள் சொல்லாம இருந்துட்டீங்களே.." என வாழ்த்துடன் குறைபட்டு கொண்டனர்.

அவர்களின் வாழ்த்துக்கு நன்றி தெரிவித்தவன் ஆராத்யா பக்கம் திரும்பி அவளை அழைத்தான். அவனின் கண்பாஷையை பார்த்த ஹரிணி அவனின் மனைவி யார் என்பதை புரிந்து கொலைவெறியில் நின்றாள். அவன் சொன்னது அவளுக்கு ஒருநொடி அதிர்ச்சியே. அதை தாண்டி அவளின் கண்களில் அவனை அடையும் வெறி தெரிந்தது.

ஆரோன் மற்றும் அவனின் நண்பர்கள் இதை கவனித்தாலும் அசட்டை செய்து நின்றனர். ஆரோனின் அருகில் வந்த ஆராத்யாவை மெதுவாக அணைத்தவன் "மீட் மை வைப் ஆராத்யா.. லவ் பண்ணினோம்.. சூழ்நிலை காரணமாக சீக்கிரம் மேரேஜ் பண்ணிகிட்டோம்" என்று அறிமுகம் செய்தான்.

அனைவரின் வாழ்த்துக்களை பெற்றவன் தீபாவின் பக்கம் வந்து "அவசியம் இல்லாம ஒருத்தி பெயரை என் பெயர் கூட சேர்த்து சொன்னால் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க மாட்டேன்.. நீங்க இனியும் இதை மொத்தமா பரப்பி விட கூடாதுன்னு தான் இப்போ எங்க மேரேஜ் பத்தி சொன்னோம்.. பேச முன்னாடி எல்லாம் தெரிஞ்சு பேசுங்க" என்றவன் ஆராத்யாவை அழைத்து கொண்டு சென்று விட்டான்.

அன்று ஹரிணியின் மனதில் இருந்து தன்னை தூக்கி எறிந்திருப்பாள் என்று எண்ணி அசட்டையாக விட்டது எத்தனை பேரும் வேதனையை அவன் வாழ்வில் தரும் என்பதை நினைக்க மறந்து விட்டான் ஆரோன்.

ஆராத்யாவின் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி இருந்தவனை அவனின் மகளின் அழைப்பு தடுத்தது.

"ப்பா.. அம்மா.." அவனின் கையில் இருந்த ஆல்பத்தை காட்டி நிது கேட்கவும் அவளை தூக்கி கொண்டவன் ஆல்பத்தை மூடி வைத்தான்.

"அம்மா தான் வர மாட்டாங்க சொல்லிருக்கேன்ல நிதும்மா.. அதை பத்தி கேட்க கூடாது"

அவனின் கண்டிப்பில் உதட்டை பிதுக்கியவள் "ம்மா.. பார்க்ல இதுந்தாங்க.. நீங்க வித்துத்து வந்துத்தீங்க" என கூற அவனுக்கு வலித்தது.

அவனின் ஆருவாக இருந்தால் இந்நேரம் அவனை தேடி வந்திருக்க மாட்டாளா? அவன் என்ன தவறு செய்து விட்டான் என்று இத்தனை பெரிய தண்டனை? மனம் வலிக்க மகளை பார்த்தான். அவளோ அவனை குற்றம் சாட்டியபடி நின்றாள்.

"மாலினி ஆன்டி வரலயா இன்னும்? போய் பாரு.."

"ஆன்தி வந்தா கூப்பிதுவாங்க.. எனக்கு அம்மா வேணும்.. பார்க் போய் கூப்பித்து (கூப்பிட்டு) வரலாம்"

"நிதுமா சொன்னா கேளு.. அம்மா வர தோணினா வருவாங்க.. இப்போ அமைதியாக இருடா.. அப்பா கொஞ்சம் தூங்கி எழும்பினா தான் நைட் வேலைக்கு போக முடியும்"

"மாத்தேன்.." கோபமாக கூறியவள் அவனின் கட்டிலின் மேல் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள். தூங்க இடம் கொடுக்க மாட்டாளாம்.

புன்னகையை அடக்கியவன் "சரி அப்பா தூங்கல.. ஆபீஸ் போயிட்டு அப்பாக்கு வேலை செய்ய முடியாமல் சார் அடிக்கட்டும்.. எனக்கு காய்ச்சல் வந்து ஊசி போடட்டும்.. அப்பா உன்னை எங்கேயும் விளையாட கூட்டிட்டு போக மாட்டேன்" அவன் சொல்ல உடனே எழும்பி விட்டாள்.

"ப்பா தூங்கு.." தலையணையை காட்ட அவளை தூக்கியவன் படுத்து அவளையும் அருகில் கிடத்தினான். ஆனால் மனம் முழுவதும் அவனவளை நினைத்து வலித்தது. ஆனால் அவனின் மனைவி தெரிந்தே அவனை ஏமாற்றினாள் என அறியும் போது அவளின் பொய்யை இவனின் மனம் ஏற்குமா?

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 9

பெங்களூரின் நடுத்தர மக்கள் குடியிருக்கும் பகுதியில் ஒரு சிறு வீட்டை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா. ஆரோனின் மனைவி ஆராத்யா. அவளின் மனம் முழுவதும் வலியால் துடித்தது. கண்முன்னே கணவனும் மகளும் இருந்தும் அவர்களை உரிமை கொண்டாட முடியாத வலி. இதுவரை அவர்களை மறைந்து இருந்து பார்த்து கொண்டிருந்தவளுக்கு இன்று நேராக பார்த்தப்பின் அவர்களோடு வாழும் அவா கூடியது. வலியோடு வீட்டுக்கு வந்தவளை எதிர்கொண்டார் ஜோஸப்.

"ஆரா.." மகளின் முகத்தில் தினமும் காணும் வேதனையை பார்த்தவருக்கு மனதும் வலித்தது.

"ப்பா.." அவளை கட்டிக்கொண்டு கதறினாள் ஆராத்யா.

"ப்பா.. இன்னைக்கு நான் நிதுவை தொட்டு தூக்கினேன்ப்பா.. ஆரோன் என்னை பார்த்தார்.." என்றவளுக்கு சந்தோசத்தை கூட அனுபவிக்க கொடுத்து வைக்கவில்லை.

"அழாதடா.. அவர்கிட்ட உண்மையை சொல்லி இந்த கஷ்டம் இல்லாம வாழலாமே ஆரா.." தினமும் அவர் சொல்லும் வார்த்தை தான். ஆனால் அவளுக்கு ஆரோனை போய் சேரும் வாய்ப்பு இல்லை. அதை அவள் செய்தாலே விபரீதம் ஆகி விடுமே. பாவமாக தந்தையை பார்த்தாள்.

"ப்பா.. முடியாதே.. இன்னமும் அவர்களோட கண்காணிப்பில் தானே நாம இருக்கோம்.. இப்போ நான் நிதுகிட்ட பேசினதுக்கு கூட என்ன பண்ணுவாங்களோ" என்று அவள் சொல்லி முடிக்கும் முன் அவளின் அலைபேசி அலறியது.

"அப்பா.." அவள் கண்களில் அப்பட்டமான மரண பீதி.

ஒருமுறை அலைபேசி அடித்து ஓயவும் தந்தையை பார்க்க மீண்டும் ஒலித்தது. பயத்துடன் அழைப்பை இணைத்து காதில் வைத்தாள்.

அந்த பக்கம் பேரமைதி..

"ஹலோ…" ஆரா குரல் கொடுக்க,

"இடியட்.. உன்ன என்ன பண்ண சொல்லிருக்கேன்?" என்று கர்ஜனையாக வந்தது ஒரு குரல்.

"சார் நான் எதுவும் பண்ணல.. பிளீஸ் இந்த தடவை மட்டும் விட்டுடுங்க.. என் பொண்ணை பார்த்த சந்தோசத்தை அனுபவிச்சிக்குறேன்" அவளின் கண்ணீர் குரல் அந்த பக்கம் இருந்த நபரை சிறிதும் அசைக்கவில்லை.

"ஓ.. நீ அவன் கூட போய் வாழு.. நான் அவனை சொர்க்கத்துக்கு அனுப்புறேன்.." என்று அழைப்பை துண்டித்து விட ஆராத்யா பதறி போனாள்.

"ப்பா…" அவளால் தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த கூட முடியவில்லை.

அவளை தன்னோடு அணைத்த ஜோஸப் மகளோடு தானும் கலங்கி நின்றார்.

இந்த இரண்டரை வருடத்தில் எத்தனை பாடுகள் அவர்களுக்கு வந்து விட்டது..!

இதுவரை ஆரோன் கொடுத்த தொழிலை திரும்ப பெறவில்லை. அதிலேயே அவருக்கு கணிசமான வருமானம் வரவே அவரும் ஆராத்யாவும் தங்கள் ஜீவனத்தை ஒரு வருடம் ஓட்டினர். அடுத்த வருடத்தில் ஆராத்யா வேலைக்கு போக ஆரம்பிக்கவும் இரண்டு பேருக்கும் போதுமான வருமானம் தான்.

ஆனால் இருவருக்கும் தங்கள் துணையின் கூட வாழும் பாக்கியம் பாதியிலேயே அறுந்து போயிற்று. மேரி இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன்பே மரித்து விட்டார்.

ஆராத்யாவுக்கு இப்போதைய நிலையில் என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. அவளின் மனம் மூன்று வருடங்களுக்கு முன் சென்றது.

ஆரோன் - ஆராத்யா முதலாம் திருமண நாள். முந்தின தினமே ஜோசப் - மேரி சென்னையில் இருந்து பெங்களூர் வந்து விட்டிருந்தனர். பெரிதாக கொண்டாட்டத்தில் நாட்டமில்லாத இருவரும் தங்கள் வீட்டிலேயே எளிமையாக அலங்கரித்து இருந்தனர். ஆராத்யாவின் பெற்றோர், ஜெனி, சத்யா என சிறு குடும்பத்தோடு கேக் வெட்டி மதிய சாப்பாட்டுக்கு வெளியே சென்றனர். ஆனால் அன்று ஹரிணி செய்ய போகும் விபரீதத்தை எவரும் அறியவில்லை.

இவர்கள் கொண்டாடி கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் ஹரிணி அவளின் வீட்டை ரெண்டாக்கி கொண்டிருந்தாள்.

"நோ…. அவன் எனக்கு தான் வேணும்.. என்னை தான் கல்யாணம் பண்ணனும்.. டேடி நீங்க அவன் வீட்டில் பேசி கல்யாணத்துக்கு ரெடி பண்ணுங்க.. அவ செத்தா அவன் என்னை கல்யாணம் பண்ணிப்பான்ல" கிட்டத்தட்ட மனநிலை பாதிக்க பட்டவள் போல அனைத்து பொருட்களையும் உடைத்து ரகளை பண்ணினாள்.

ஷீபா எதையும் தடுக்க முடியாமல் நின்றார். அவருக்கும் அது ஆரோன் சம்மந்தப்பட்ட விசயம் என புரிந்தது. அவர் இனி அவனிடம் பேச வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்பது போல் அவனின் திருமண விசயம் ஹரிணியால் உறுதியானது. ஆனால் அவளின் தந்தை சேகர் மகள் வெள்ளை காகம் பறக்கிறது என்றாலும் ஆம் என்பார். அத்தகைய கண்மூடி தனமான அன்பு. இப்போதும் ஆரோன் வாழ்க்கை என்ன ஆகுமோ என்று பயந்தார். அவர் விசாரித்தவரை அவன் ஓர் அமைதியான, அன்பான கணவன் மற்றும் காதலன். இவர்களால் அவனின் வாழ்க்கை சீரழியும் என்பது ஷீபா உறுதியாக நினைத்தார்.

"ஹரிமா.. உனக்கு அவன் தான் வேணும்னா நான் அவனையே கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்.. என்ன.. இது ரெண்டாம் கல்யாணம் ஆகிடும்" என்று தயங்கினார்.

"ப்பா ஐ வான்ட் ஆரோன்.." காதல் ஒன்றும் ஆர்டர் போட்டு வாங்கும் பொருள் அல்ல என்பதை உணராமல் கத்தினாள்.

"ஓகே.. ஓகேடா நான் பேசி பார்க்கிறேன்" என்றவர் அன்றே அவனை சந்திக்க சென்றார்.

இருவரின் சந்திப்பும் ஆராத்யாவின் வாழ்க்கையில் என்ன திருப்பத்தை கொண்டு வரும் என்பதை அவர்கள் முன்பே அறிந்திருந்தால் ஆரோன் கொஞ்சம் பொறுமையாக பேசி அனுப்பியிருப்பான்.

ஜி ஆர் டி நகைக்கடையில் ஜெனி அண்ட் ஆரோன் அமர்க்களம் பண்ணி கொண்டிருந்தனர். ஆராவும் சத்யாவும் பெற்றோர்களோடு தனியாக அமர்ந்து விட்டனர்.

"டேய் ஆரோன்.. அந்த சின்ன செயினை பார்த்திட்டு இருக்க.. இந்த நெக்லஸ் செட் எடுடா.." ஜெனி சொல்ல ஆரோன் முறைத்தான்.

"அதை உன் லவ்வர்கிட்ட எடுத்து கேளு.. என்கிட்ட இது எடுக்குற அளவுக்கு தான் பணம் இருக்கு"

"நான் எதுக்கு அவர்கிட்ட கேக்கணும்?"

"அவரு… ஹ்ம்.. மரியாதை எல்லாம் வருதே" ஆரோன் சிரித்தான்.

"வயசுல நம்மள விட பெரியவங்கன்னு ஒரு மரியாதை.. நீ ஓவரா கற்பனை பண்ணாத" ஜெனி சத்யாவை பார்த்து முறைத்தாள்.

அவர்களையே பார்த்து கொண்டிருந்த சத்யாவுக்கு கொஞ்சம் பொறாமை எட்டி பார்த்தது என்னவோ உண்மை.

"என்ன சத்யா அவங்களை பார்த்து பொறாமையா இருக்கா?" ஆராத்யா மெதுவாக கேட்டாள்.

"ஹ்ம்ம்.. ரொம்ப திக் ஃப்ரெண்ட்ஸ் போல"

"எஸ்.. அவங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நல்ல நண்பர்கள்.. ஆரோன் வெளில கொஞ்சம் டஃப்பா தெரிந்தாலும் உள்ளுக்குள் ரொம்ப கேரிங் அண்ட் எமோஷனலி அட்டேச் பெர்சன்.. ரெண்டு பேருக்கும் மனசுக்குள் ஒன்னு வச்சு வெளில ஒன்னு பேச தெரியாது.. நானே அவங்களுக்கு இடையில் போக மாட்டேன்.. ஆரோன் லவ் பண்ணுறது என்னை தான் ஆனா ஜெனியை போல நான் அவனை புரிஞ்சிக்க முடியுமா தெரியல.. உங்களுக்கு ஜெனி வேணும்னா அவங்க நட்பை எப்போவும் மதிங்க" என்றாள்.

சத்யா இன்னும் அவனின் பெற்றோரிடம் அவனின் காதலை பற்றி பேசியிருக்கவில்லை. தன்னை காதலிக்காத ஜெனி ஆரோனிடம் மட்டும் சிரித்து பேசுவதை பார்த்து சின்ன பொறாமை அவ்வளவே. ஆராத்யாவை பார்த்து புன்னகைத்தவன் மீண்டும் நண்பர்களிடம் கவனத்தை செலுத்தினான்.

ஆரோன் மற்றும் ஜெனி இருவரும் சேர்ந்து ஆராத்யாவுக்கு ஒரு செயினை செலெக்ட் செய்து பின் ஜெனி அவர்களுக்காக ஒரு கப்பிள் ரிங்க் எடுத்தாள்.

"இதெல்லாம் எதுக்கு ஜெனி?"

"ஹலோ என் பிரென்ட்க்கு நான் குடுக்குறேன்.. நீ இடையில் வராத" என்று ஆரோனை தள்ளி விட்டவள் அனைத்திற்கும் பில் போட்டு வர சென்றாள்.

அனைத்தையும் வாங்கி முடித்து உணவகம் சென்று சாப்பிட்டு முடிக்கும் நேரத்தில் ஆரோன் அருகில் ஒருவன் வந்தான்.

"ஹலோ மிஸ்டர். ஆரோன்?"

"எஸ்.. நீங்க?"

"என்னை உங்களுக்கு தெரியல… நான் இந்த தொகுதி எம்.எல். ஏ சேகரோட பி. ஏ தருண். உங்களை சார் மீட் பண்ணனும்னு சொன்னார்.. போகலாமா?"

"மிஸ்டர் நீங்க யாருன்னு கூட தெரியாது.. எதை நம்பி உங்க கூட வரது? சாரி.." என்ற ஆரோன் முன்னோக்கி செல்ல அவனை தடுத்தான் தருண்.

"ஹே.. யூ.." ஆரோன் சீற,

"கூல் மிஸ்டர் ஆரோன்.. உங்களுக்கு ஹரிணி மேடம் தெரியும்ல.. அவங்க அப்பா தான் சேகர் சார்.. உங்களை தனியா பார்க்கணும் சொன்னார்.. ஓகே நீங்க வரலன்னா அவர் உங்க வீட்டுக்கு வருவார்" என்றான் தருண்.

"லெட் ஹிம் டூ கம் டூ மை ஹோம்" என்றவன் தன் குடும்பத்தை அழைத்து கொண்டு வீட்டிற்கு சென்றான். ஓரளவிற்கு எதற்கு பேச வருகிறார் என்பதை புரிந்து தான் வைத்திருந்தான். ஆனால் அதை நினைக்கவே அருவருப்பாக இருந்தது.

ஆராத்யா அவனின் தோள் தொட "ஒன்னும் இல்ல ஆரு.. இவங்களுக்கு வந்து அவமானப்பட ஆசை அவ்ளோ தான்.. நீ டென்ஷன் ஆகாத.. நம்ம பாப்பாக்கு அது நல்லது இல்ல" என்றவன் வீட்டிற்கு சென்று ஆராவின் பெற்றோருக்கும் நிலமையை புரிய வைத்தான்.

அவர்களுக்கு கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது. "பிரச்சனை வேண்டாமே தம்பி" மேரி கூற,

"அப்போ அவர் பொண்ணை கல்யாணம் பண்ண சொல்லுறீங்களா?" அவனின் முகத்தில் அத்தனை வெறுப்பு.

"ஹே ஆரோன்.. நீ இவளோ டென்ஷன் ஆக வேண்டிய அவசியம் இல்லை.. அவரால் எதுவும் பண்ண முடியாது" என்ற சத்யா கூட அங்கே தான் இருந்தான்.

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் தன் தனி வாகனத்தில் ஆரோனின் வீட்டிற்கு வந்திறங்கினார் சேகர்.

அவரை வாவென வரவேற்கவும் யாருக்கும் மனதில்லை. அதை அவர் எதிர்ப்பார்க்கவும் இல்லை.

அனைவரையும் ஒரு முறை பார்த்தவர் "தம்பி நான் சுத்தி வளச்சு பேச விரும்பல.. என் பொண்ணு ஹரிணி உன்னை உயிரா காதலிக்கிறா.. உனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சுன்னு சொன்னாலும் அவளுக்கு உன்னை தான் கல்யாணம் பண்ணனும் சொல்லுறா.. உன் பொண்டாட்டிக்கு ஏதாச்சும் ஜீவனாம்சம் கூட கொடுத்துக்கலாம்.. அவளை விவாகரத்து…." என முடிக்கவில்லை "போதும்…." என கத்தினான் ஆரோன்.

சேகரும் அவனின் எதிர்ப்புகளை எதிர்பார்த்தே வந்திருந்ததால் பெரிதும் அதிரவில்லை.

ஆரோன் அவரை நேராக பார்த்து "சொல்லுறேன்னு தப்பா எடுக்காதீங்க சார்.. உங்க மனைவிக்கு விவாகரத்து கொடுத்துட்டு அவங்களுக்கு வேற கல்யாணம் பண்ணி வைக்க நீங்க ஒத்துப்பீங்களா? அப்படின்னா சொல்லுங்க.. அடுத்து என்ன பண்ணுறதுன்னு நான் சொல்லுறேன்" என்று கூற,

"ஏய்…." என எழுந்து விட்டார் சேகர்.

"ஓ.. உங்க மனைவின்னா இரத்தம் கொதிக்குதோ? நீங்க உங்க மனைவியை எவ்ளோ காதலிக்கிறீங்கன்னு எனக்கு தெரியல.. ஆனா என் உலகமே இப்போ ஆராத்யா தான்.. அவளை எப்படி விட்டு கொடுப்பேன்னு எதிர்பார்த்தீங்க? உங்க பொண்ணுக்கு வேற கல்யாணம் ஆகாத மாப்பிள்ளையை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைங்க.. இதுக்கு மேல என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணினா போலீஸ் ஸ்டேஷனில் புகார் குடுத்துடுவேன்.. அதை அவங்க கண்டுக்கலன்னா கூட ஒரு எம்.எல். ஏ வாக உங்களுக்கு அது அவமானம்.. புரிஞ்சிருக்கும்னு நினைக்குறேன்.. இப்போ வெளில போங்க"

அவன் வாசலை நோக்கி கை காட்ட ஆத்திரத்துடன் வெளியே சென்றார்.

அவர் சென்றதும் வீட்டினுள் இருந்தவர்களை முறைத்தான் ஆரோன்.

"நாங்க என்ன பண்ணினோம்னு இந்த பார்வை இப்போ?" ஆராத்யா முணுமுணுக்க,

"ஒன்னும் பண்ணலைன்னு தான் எனக்கு கோவம்.. ஒருத்தன் உன் புருஷனை ஏலம் போட்டுட்டு இருக்கான்.. நாலு கேள்வி நாக்கை புடுங்குற மாதிரி கேட்காம பயந்து உன் அப்பா பின்னாடி போய் நிக்குற" ஆரோனின் கேள்வியில்,

"அதான் நீயே பேசி அனுப்பியாச்சே.. நான் என்ன பண்ண இனி? அவ மறுபடியும் உனக்கு முன்னாடி வந்தா கண்ணை நோண்டி போட்டுடுறேன் ஓகே.. கூல் டா புருசா" என்று கண்ணடித்தாள்.

உண்மையில் யாரும் அவரின் வருகையை சீரியசாக எடுக்கவில்லை. ஆனால் அதுவே இவர்களின் பிரிவுக்கு மிகப்பெரிய காரணமாகியது.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 10

ஹரிணியின் தந்தை சேகர் ஆரோனின் வீட்டிற்கு வந்து பேசி விட்டு சென்று மூன்று மாதங்கள் ஆகியிருந்தது. அதன்பிறகு ஹரிணியின் காதல் பார்வையை தவிர்த்து எந்த தொல்லையும் வரவில்லை. பொதுவாக ஆரோன் அவளை கண்டு கொள்பவன் இல்லாததால் அந்த பார்வையும் அவனை அசைக்கவில்லை. ஆராத்யாவிற்கு இது ஐந்தாவது மாதம். அவளின் பெற்றோர் அவர்களுடன் தான் தங்கியிருந்தனர்.

அன்று காலையில் ஆரோன் எழும்பும் போதே ஆராத்யாவை பார்க்க முடியவில்லை. "எங்க போனா இவ?" என்ற யோசனையுடன் வெளியே வர மேரி மட்டும் சமைத்து கொண்டிருந்தார்.

"அத்தை ஆரு எங்க?"

அவனை திரும்பி பார்த்தவர் "பக்கத்துல இருக்கிற சர்ச்கு போயிருக்கா.. அவளோட அவ அப்பாவும் போயிருக்காங்க" என்று கூறி விட்டு சாம்பாரை தாளிக்க கருவேப்பிலை எடுக்க சென்று விட்டார்.

"இவ என்னை கூப்பிடவே இல்ல" என்று சிறு கோபத்துடன் அவர்களுக்காக காத்திருந்தான்.

ஒருமணிநேரம் அவனின் பொறுமையை சோதித்து விட்டே ஆராத்யா அவளின் தந்தையுடன் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவளின் முகம் தாய்மையின் பூரிப்பில் இருந்தாலும் ஏதோவொரு கலக்கம்.

அவன் அறியும்முன் அதை மாற்றியவள் "ரொம்ப நேரமா வெயிட் பண்ணுறீங்களா?" என்று அவன் அருகில் வந்தாள்.

அவளை தன் அருகில் இருத்தியவன் மாமனாரை முறைத்து கொண்டே "என்னை கூப்பிட்டிருக்கலாம்ல.. எதுக்கு மாமாவை டிஸ்டர்ப் பண்ணுற?" என்று கேட்டான்.

"என் பொண்ணு எனக்கு டிஸ்டபர்ன்ஸ் இல்ல" என்று அவனை பதிலுக்கு முறைத்தவர் அவன் அருகில் அமர்ந்து "நீங்களே நைட் வொர்க் முடிச்சிட்டு வர லேட் ஆச்சுல.. அதுதான் நானே நீங்க ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்னு கூட்டிட்டு போனேன்.. நேத்து வயிறு பிரச்சனை இருந்துச்சுல.. சரி ஆகிடுச்சா?" என்று அக்கறையாக கேட்டார்.

"அது ஏதோ புட் பாய்சன் ஆகிடுச்சு போல.. அதுக்காக இப்போ பிரேயரா?" சிரித்தவன் "அவ்ளோ சீக்கிரம் உன்னை விட்டு பிரிய மாட்டேன் என் செல்ல ஆரு.." என அவளின் வயிற்றை தடவினான்.

"நானும் இங்க தான் இருக்கேன்.." ஜோசப் குரல் கொடுக்க,

"உங்களுக்கு அத்தை மாதிரி மேனர்ஸ் தெரியல.." என்று அவரை வாரினான்.

சிரித்து கொண்டே தனது அறைக்கு சென்றார் அவர். ஆனால் மனம் முழுவதும் வலி. அதுவும் நேற்று ஆரோனின் வயிற்று பிரச்சனைக்கு காரணமே அந்த சேகர் எனும் போது தன் மகளின் வாழ்வை நினைத்து கலக்கமாக இருந்தது.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக சேகர் எதுவும் பிரச்சனை பண்ணவில்லை எனும் நிம்மதியில் இருக்கும் போதே நேற்று வந்த அலைபேசி அழைப்பு அதை குலைத்தது. அழைப்பு வந்தது ஆராத்யாவுக்கு தான்.

அழைப்பை எடுத்து 'ஹலோ' என்று சொல்லும் முன் "என்னமா உன் புருசன் முழுசா வீட்டுக்கு வந்துட்டானா?" என்ற குரல் சிரிப்புடன் ஒலித்தது.

"ஹலோ யார் நீங்க? ஆரோன்க்கு மட்டும் ஏதாவது ஆச்சு…" என்று அவள் சீற,

"அட ரொம்ப குதிக்காதம்மா.. வயித்துக்குள்ள இருக்குற பிள்ளை இப்போவே வெளில வந்துட போகுது.. உனக்கு நான் ஒரு ஆப்ஷன் தரேன்.. உன் புருஷனை விவாகரத்து பண்ணிட்டு போயிடு.. இல்லன்னா உன் புருசன் உயிரை எடுக்கவும் தயங்க மாட்டேன்.. இப்போ ஒரு சின்ன சாம்பிள்.. அவன் சாப்பிட்ட சாப்பாட்டில் கொஞ்சமா கெட்டு போனதை சேர்த்து வச்சிருக்கேன்.. சாப்பிட்டு அவன் புட் பாய்சன் ஆகி ஹாஸ்பிட்டல் போயிருக்கான்.. ஆனா நீ இன்னமும் அவன் கூட இருந்தா சாப்பாட்டில் விஷம் தான் வைப்பேன்.. என் பொண்ணுக்கு கிடைக்காத அவன் உனக்கும் வேண்டாம்" என்று அழைப்பை துண்டித்து விட்டார் சேகர்.

ஆராத்யாவுக்கு உயிர் போய் உயிர் வந்தது. அவளின் கணவன் என தெரிந்தும் இன்னொருத்திக்கு தாரை வார்க்க அவளால் முடியுமா? இல்லை அவனை ஏற்று கொள்ள அந்த ஹரினிக்கு தான் கூச்சம் இல்லையா?"

அவளின் பதட்டத்தில் பக்கத்தில் இருந்த ஜோஸப் என்னவென்று கேட்க விவரத்தை சொன்னவளுக்கு படபடவென வந்தது. ஆரோன் வீட்டிற்கு வரும் வரை அவளால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. அதிகாலையில் அவன் வீட்டிற்கு வந்ததும் தான் அவனின் உடல்நிலை தெரிந்தது. அவனை ஓய்வு எடுக்க சொன்னவள் எப்போதும் போகும் ஆலயத்திற்கு தந்தையுடன் சென்று விட்டாள்.

நேற்றைய நிகழ்வை ஆராத்யாவும் நினைத்து கொண்டே தன் அறைக்கு செல்ல ஆரோன் அவள் பின்னே சென்றான்.

"என்னாச்சு ஆரு? எதுக்கு இவ்ளோ டென்ஷன்?"

"ஒன்னும் இல்ல ஆரோன்.. டெலிவரி நினைச்சு ஒரு பயம்.. அது தான் அப்பாவை கூட்டிட்டு சர்ச் போயிட்டு வந்தேன்.. உனக்கு இப்போ ஹெல்த் ஓகே வா?" அவள் கண்களில் கலக்கம் தெரிந்தது.

"எனக்கு ஒன்னும் இல்ல ஆரு.. நேத்து ஆலன் என்னை பார்க்க ஆபீஸ் வந்திருந்தான்.. அவன் கொண்டு வந்த புலாவ் சாப்பிட்டேன்.. ஒத்துக்கல போல" எனவும் ஆராத்யா அதிர்ந்தாள்.

"அவங்களா? அவங்க… அவங்க எதுக்கு வந்தாங்க?"

"ஹே.. கூல் ஆரு.. அவனுக்கும் ஷாலினிக்கும் கல்யாண தேதி குறிக்க போறாங்களாம்.. அப்பாகிட்ட நம்மள பத்தி சொல்லும் போது அவனை வந்து சொல்ல சொல்லிருக்காங்க.. அது தான் பார்க்க வந்தான்.."

"வேற ஒன்னும் இல்லல.."

"உன்னையும் என்னையும் யாராலும் பிரிக்க முடியாது.. நீ எதயும் நினைச்சு டென்ஷன் ஆகி அது பாப்பாவை பாதிக்க கூடாது.. நாளைக்கு உனக்கும் ஷிஃப்ட் இருக்குல்ல.. சோ இன்னைக்கு முழுசா ரெஸ்ட் எடு.. நான் நாளைக்கும் சேர்த்து டபிள் ஷிஃப்ட் பாக்குறேன்" என்றவன் அவளை அணைத்து படுத்து விட்டான்.

ஆனால் ஆராத்யாவின் மனது ஹரிணி மற்றும் அவளின் தந்தையை நினைத்து பதறியது.

அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் ஆரோன் தன் இரவு பணியை முடித்து விட்டு ஆராத்யாவுக்காக பகல் பணியையும் தொடர, ஹரிணி அப்போது தான் லாகின் பண்ணியிருந்தாள். அவளும் சிந்துவும் டீ குடிக்கலாம் என கேண்டீன் வரும் போது ஆரோன் ஆராத்யாவுடன் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தான். அதை பார்த்ததும் ஹரிணிக்கு கோபம் தலைக்கேறியது. சிந்து தான் பயந்து விட்டாள்.

"ஹரிணி வா நாம அப்புறம் வரலாம்"

"நாம எதுக்கு சிந்து உள்ளே போகனும்?" என்று ஒரு மாதிரியாக சிரித்தவள் ஆரோன் இருந்த இருக்கையின் முன் பக்க இருக்கையில் அவனை பார்த்த படி அமர்ந்து கொண்டாள்.

அவர்கள் இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு எழவும் கொஞ்சம் தள்ளி அமர்ந்தவள் தன் காலை நீட்டி வைத்திருந்தாள். ஆராத்யா ஆரோனின் கைப்பிடித்து வந்து கொண்டிருந்தவள் திடீரென ஹரிணியின் கால் பட்டு தடுமாறினாள். ஆனால் நேராக நின்று விடவும் ஹரிணி நக்கலாக சிரித்தாள்.

ஆரோன் அதைக்கண்டு திட்ட போக "ஒன்னும் ஆகலைல ஆரோன்… நாம போகலாம்" என்று அவனை அழைத்து சென்று விட்டாள். ஆரோன் அவளையும் சேர்த்து முறைத்து விட்டே கூட சென்றான்.

"ஆரு அவ வேணும்னு தான் காலை நீட்டி வச்சிருந்தா.."

"தெரியும்.. இப்போ நீங்க அவகிட்ட கோபப்பட்டு கை நீட்டிட்டா உங்களுக்கு தான் பிரச்சனை.. இனி இப்படி நடக்காது" என்றவள் அதன்பிறகு வந்த நாட்களில் சத்யாவும் ஜெனியும் வரும் நேரம் அவர்களுடன் இணைந்து கொண்டாள். இது ஆரோனுக்கு கோபம் வரவழைத்தாலும் அவனுக்கும் இரவு பணி என்பதால் விட்டு விட்டான்.

ஆனால் ஹரிணி அவன் கோபப்படாததை தனக்கு சாதகமாக எடுத்து கொண்டாள்.

இது ஆரத்யாவுக்கு ஏழாம் மாதம். வளைகாப்பு எதுவும் வைக்கும் சம்பிரதாயம் அவர்களுக்கு இல்லாததால் வழக்கம் போல் அவர்கள் நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஜோஸப், மேரி இருவரும் ஒரு அவசர வேலை விசயமாக சென்னை வந்திருக்க, ஆரோன் ஆராத்யாவை கண்ணுக்குள் வைத்து தாக்கினான் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

அன்று ஒருவாரம் துவைக்காமல் இருந்த துணிகளை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்து துவைக்க சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா.

"ஹே என்னடி இப்படி பண்ற? நான் உன் புருஷன்டி.. என்னை பார்த்தா உனக்கு பாவமா இல்லயா?" துணி துவைக்க சொன்னவளை பாவமாக பார்த்தான் ஆரோன்.

ஆராத்யாவோ "நீ எல்லாம் என்ன புருஷன்? அவன் அவன் பொண்டாட்டி கேட்டா என்னென்னவோ பண்றான்.. மாசமா இருக்குற பொண்டாட்டி ஆசை பட்டு கேக்குற ஒரு வேலையாச்சும் பண்றியா நீ.. யூ டூ பேட் புருஷா.." என்று முகத்தை திருப்பி கொள்ள அவளின் சிணுங்கலை ரசித்தவன் அவள் அருகில் வந்து மண்டியிட்டான். இந்த ஆராத்யா அவனுக்கு புதிதாக இருந்தாள்.

"பேபி உன் அம்மாவுக்கு இவ்ளோ கோபம் ஆகாதுடா.. கல்யாணம் ஆன புதுசுல 'வாங்க போங்க' ன்னு மரியாதையா பேசிட்டு இருந்தா.. அப்புறம் அது போய் 'வா போ' வந்துச்சு.. இப்போ புருஷனை துணி துவைக்கலைனா டிவோர்ஸ் பண்ணிடுவா போல.. நீயும் கேட்டுட்டு இருக்கியே.. அப்பாவ கொடுமை படுத்துற இந்த பேட் மம்மிய அடி கொடுக்கணும் பேபி" என்று கூறவும் தந்தையின் புலம்பலை காண சகிக்காத அந்த சின்ன சிசுவும் தாயின் வயிற்றில் உதை விட "அடி பாவி" என்று செல்ல கோபத்தில் அவனின் தலையில் குட்டினாள் ஆராத்யா.

"ஒரு வேலை சொன்னது கஷ்டமா? என் புருசனுக்கு வர வர சோம்பேறி தனம் அதிகமா போயிடுச்சு" என்று புலம்பியவள் குனிந்து துணிகளை எடுக்க முயற்சிக்க அதை தடுத்த அவள் கணவன் தன் கைகளில் அள்ளி கொண்டான்.

"எனக்காகவே பல வருசமா காதலை மனசுக்குள்ள புதைச்சு வச்சு எனக்கு மட்டுமே கொடுத்த என் செல்ல மனைவிக்காக இந்த வேலையை கூட பண்ண மாட்டேனா? நீ போய் உக்காரு செல்லம்.. இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் இந்த வேலை முடிஞ்சிடும்" எனவும் அவன் நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டவள் தன் ஏழுமாத மேடிட்ட வயிற்றை பிடித்து கொண்டு பக்கத்தில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

அவளின் மனதில் இப்போது ஹரிணி எல்லாம் இல்லை. அவளை பார்த்தாலும் கண்டு கொள்ள மாட்டாள். ஆனால் அவளின் விஷம் இவர்களை கொல்ல காத்துக் கொண்டிருந்தது.

துணிகளை துவைத்து முடித்தவன் தன்னையே ரசித்து கொண்டிருந்த மனைவியின் அருகில் வந்தான்.

"நான் வேலையை முடிக்கவே ஒருமணி நேரம் ஆச்சு.. நீ இன்னும் வச்ச கண்ணு எடுக்காம பார்த்திட்டு இருக்க?"

"என் புருசன்.. என் கண்ணு.. நான் பாக்குறேன்"

"அது சரி.. எம்.பில் போடுற ஐடியா இருக்கா?"

"போடணும் ஆரோன்.. டெலிவரி ஆகட்டும்னு வெயிட் பண்ணுறேன்.."

"இப்போவே ஜூன் ஆயாச்சு.. இந்த டைம் போட்டு விடு.. பேபி வந்த அப்புறம் படிக்க சரியா இருக்கும்.. ஒரே செட்ல முடிச்சா தான் உனக்கும் போர் அடிக்காது" என்றவன் அவளின் தோள் மேல் கைப்போட்டு தன் பக்கம் சரித்தான்.

"என்ன புருஷா?"

"நீ ஏதாச்சும் என் கிட்ட மறைக்குறியா ஆரு?"

அவனின் அந்த கேள்வியில் தானாக வியர்த்தது. அதை அவனும் கவனித்தான்.

"அது… அது வந்து.." அவள் திணற,

"ஹே.. கூல்.. கூல்.. உனக்கா சொல்ல தோணும் போது சொல்லு போதும்.. இப்போ டென்ஷன் ஆகாத.. அடுத்து என்ன பாத்ரூம் கிளீனா?" அவளை சகஜமாக்க கேட்டான்.

"ஹம்.. கழுவி விட்டுறு.. எனக்கு வேலை மிச்சம்"

"ஹம்.. புருஷன்னு நான் அடிமை இருக்கேனே.." என்று சிரித்தவன் முகமும் யோசனையாக தான் இருந்தது.

அந்த நேரம் அவனுக்கு ஆலன் அழைப்பு விடுத்தான்.

அழைப்பை எடுத்தவன் "சொல்லு ஆலன்.." என்று சொல்லவும் ஆராத்யா பதறினாள்.

"........"

"ஹே கங்கிராட்ஸ் பிரதர்.. எப்போ கல்யாண தேதி?"

"........"

"வாவ்.. அப்போ கிறிஸ்துமஸ் உனக்கு தலை கிறிஸ்துமஸ்ன்னு சொல்லு" என்றவன் குரலில் மிகவும் சந்தோசம்.

"....."

"நான் வீட்ல தான் இருக்கேன்.. நீ வா…" என்றவன் முகம் கொள்ளாப் புன்னகையுடன் அழைப்பை துண்டித்தான்.

"என்ன விசயம் ஆரோன்.. முகமே டாலடிக்குது?"

"ஆலனுக்கு கல்யாண தேதி குறிச்சிட்டாங்களாம் ஆரு.. அடுத்த மாசம் இருபதாம் தேதி முகூர்த்தம்.."

"வாவ் ரொம்ப சந்தோசம்.. எப்போ வராங்களாம்?"

"இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்தில் இங்க இருப்பான்.. இங்க ஒரு கிளையண்ட் விசயமா வந்திருக்கானாம்.. சாப்பிட ஏதாவது பண்ணனும்" என்றவன் அவசரமாக உணவு தயாரித்தான்.

ஆனால் ஆராவின் மனதில் எதோ உறுத்தியது. ஆரோனின் பெற்றவர்கள் அவர்களை ஏற்று கொள்ளவே மாட்டார்களா என்று மனம் ஏங்கியது. எனினும் ஆரோனின் சந்தோஷத்திற்காக ஆலனை எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருந்தாள்.

 
Last edited:

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 11

ஆலன் வீட்டிற்குள் வந்ததும் அவனை கட்டி அணைத்து தன் சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்தினான் ஆரோன்.

“கடைசியில் உன் காதலும் கல்யாணம் வரை வந்தாச்சு” ஆரோன் கூற ஆராத்யா புரியாமல் பார்த்தாள்.

அவளின் பார்வையை புரிந்துக் கொண்டவன் ஆலனின் காதல் மற்றும் ஆரோனின் திருமணத்தில் இரண்டு பெற்றோரும் முடிவெடுத்தது பற்றி கூறினான். அவளுக்கும் சந்தோசமே.

“வாழ்த்துகள் அத்தான்” என்று கூற புன்னகையுடன் அதை ஏற்றுக் கொண்டான் ஆலன்.

பின் இருவரையும் திருமணத்திற்கு வருமாறு அழைக்க, ஆரோன் தான் மறுத்தான்.

“ஆரா இப்போ இருக்குற நிலைமையில் டிராவல் பாதுகாப்பானது இல்ல ஆலன். கண்டிப்பா எங்க வாழ்த்து இருக்கும். ஆனால் அங்க வருவது கஷ்டம் தான்”

அவனின் மறுப்பிற்கான காரணத்தை இருவரும் யூகித்துக் கொண்டனர்.

தாயும் தந்தையும் முறையாக வந்து அழைத்திருந்தால் ஆரோன் யோசித்திருப்பான். ஆனால் இப்போது மனம் விட்டுப் போனது. ஆலனும் புரிந்துக் கொண்டு அவர்களை வற்புறுத்தாமல் சிறிது நேரம் இருந்து விட்டு கிளம்பினான்.

மாதங்களும் வேகமாக நகர, ஆலனின் திருமணமும் முடிந்திருந்தது. இவர்கள் இருவரும் செல்லவில்லை. ஆராத்யாவுக்கு இது ஒன்பதாவது மாதம். அலுவலகத்தில் காலை பணியை கேட்டு வாங்கியவள் இன்னும் ஒரு வாரத்தில் மகப்பேறு விடுமுறையில் செல்லவிருக்கிறாள்.

ஹரிணி இப்போதெல்லாம் அவர்களின் வழியில் வருவதில்லை. ஆனால் அவளின் மனம் சரியான நேரத்திற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நாளும் வந்து சேர்ந்தது.

அன்றைய வேலைக்கு வந்த ஆரோனுக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்க, ஜெனிஷா தான் அவனை மருத்துவமனை அழைத்து சென்றாள். அடுத்த நாள் விடுமுறையில் செல்ல வேண்டும் என்பதால் ஆராத்யா அதற்கான வேலையில் இருக்க, ஜெனி அவளிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆரோனும் இந்த நிலைமையில் அவளுக்கு தெரிந்தால் உணர்ச்சிவசப் படுவாள் என்பதால் சொல்ல வேண்டாம் என்றிருந்தான். அந்த தருணத்தை ஹரிணி பயன்படுத்திக் கொண்டாள்.

வேலைகளை முடித்து வெளியில் வந்த ஆராத்யா ஆரோனை தேடும் சமயம் தீபா,

“ஆரா உன் ஹஸ்பண்ட் ஆக்சிடென்ட் ஆகி ஜெனி தான் ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டு போனாங்க”

என சொல்லி முடிக்கும் முன் மயங்கி சரிந்திருந்தாள் ஆராத்யா.

அனைவரும் பதறி வர பனிக்குடம் உடைந்த நிலையில் அவள் வலியில் துடிக்க, உடனே மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டாள். சத்யா விவரத்தை ஆரோனுக்கு சொல்லவும் அவனும் விரைந்து மருத்துவமனை சென்றான்.

வலியில் துடித்தவள் முன் வந்து நின்றாள் ஹரிணி. மருத்துவர் அவரை கேள்வியாக பார்க்க ஐந்து நிமிடம் பேச வேண்டும் என்றவள்,

“உன் ஆரோன் உயிரோட இருக்கணும்னா இது தான் நீ அவனை பார்க்கும் கடைசி நாளாக இருக்கணும் ஆராத்யா. உனக்கு குழந்தை பிறந்தால் அவன்கிட்ட கொடுத்துட்டு நீ போயிடணும். இல்லன்னா காலையில் அவனுக்கு சின்னதா நடந்த விபத்து பெருசா நடந்தால் நான் பொறுப்பில்லை” என்று சிரித்தாள்.

அதிர்ந்து அவளை பார்த்தாள் ஆரா.

“இவ்ளோ பெரிய லுக் வேண்டாம் ஆரா. எனக்கு ஆரோன் வேணும். உனக்கு அவன் உயிரோட இருக்கணும். நாம ஒரு ஒப்பந்தம் பண்ணிக்கலாம். நீ அவனை விட்டுட்டு போனா சந்தோஷமா அவன்கூட நான் வாழுவேன். இல்லன்னா எனக்கு கிடைக்காத ஒருத்தன் உனக்கும் வேண்டாம். சாய்ஸ் இஸ் யுவர்ஸ்”

“நான்.. நான் என்ன பண்ணனும்?” திக்கி தடுமாறி கேட்டாள் ஆராத்யா.

“பேசாம செத்து போயிடு ஆரா”

“வாட்?” வலியை பொறுத்து கொண்டு கண்ணீர் வழிய கேட்டவளை பார்த்து சிரித்தவள்,

“அவனை பொறுத்தவரையில் நீ செத்துட்ட. இனி அவங்க வாழ்க்கைக்குள் நீ வரக் கூடாது. வந்தால் அது தான் அவனின் கடைசி நாள்” என்று கூற,

மனம் வலிக்க அன்றே உயிரோடு மரித்தாள் ஆராத்யா. அவளின் உயிரானவனுக்காக தன் மரண செய்தியை பரிசாக கொடுத்து விட்டு மாயமாகி விட்டாள்.

மருத்துவமனை வந்த ஆரோன் கேட்டது ஆராத்யாவின் மரண செய்தியைத் தான். ஜோசப் மகளின் முடிவில் கல்லாய் சமைந்து நிற்க, குழந்தையை கையில் வாங்கிய ஆரோன் தன் உயிரானவளின் உயிரற்ற முகத்தை காணும் சக்தி இல்லாமல் அப்போதே வெளியேறி விட்டான்.

அது ஒருவகையில் சிலருக்கு நிம்மதி தான் என்றாலும் உண்மை தெரிந்த உள்ளங்களுக்கு மரண வேதனையாக இருந்தது. மகளின் மரண செய்தியைக் கேட்ட மேரி அதே இடத்தில் மடிந்து விழுந்தவர் தான் அதன் பிறகு எழும்பவே இல்லை.

சத்யா மற்றும் ஜெனி ஆராத்யாவின் முகத்தை பார்க்க கூட முடியவில்லை. மூடிய துணியை யாரும் அகற்றவும் இல்லை. ஜெனிஷா அந்த இடத்தில் அமர்ந்து அழுதவள் தோழியின் இறுதி சடங்கில் கூட கலந்து கொள்ளும் திராணி இல்லாமல் கிளம்பி விட்டாள். அனைவருக்கும் சாதகமாக ஒரு மரண நாடகம் நிறைவேற்ற பட்டு விட்டது.

அதன்பிறகு தான் ஆராத்யா வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்தாள். அங்கேயும் அவளின் நடவடிக்கைகளை கவனிக்க இரண்டு பேர் எப்போதும் நிழல் போல இருந்தனர். தன் கணவன், மகளை பார்க்க முடியாமல் தவித்த ஆராத்யா எப்போதாவது அவர்கள் கண்ணில் இருந்து மறைந்து இருவரையும் அந்த பார்க்கில் பார்த்து விட்டு வருவாள். ஆனால் பேச முயற்சித்தது இல்லை.

முதல் முறையாக தன் மகளை தூக்கிய போது மனம் நெகிழ்ந்து கனத்தது. இரண்டரை வருடங்களை அவளுக்கு நரகமாக்கி இருந்தார்கள். அவள் அறிந்த ஒரே செய்தி ஹரிணியால் ஆரோனை நெருங்க முடியவில்லை என்பது தான். அந்தமட்டில் சந்தோஷப்பட்டு கொண்டாள்.

இன்று, ஆரோன் மகளை தூங்க வைத்தவன் ஜெனிக்கு அழைப்பு விடுத்தான். அவளும் இரவு பணி முடித்து காலையில் தான் விடுதிக்கு திரும்பியிருந்தாள். இவனின் அழைப்பை பார்த்ததும் எடுத்தாள்.

“என்னடா ஆச்சு? இந்த நேரம் போன் பண்ண மாட்டியே? பாப்பா நல்லா இருக்கா தானே?”

படபடப்புடன் கேட்க, தன்னையே நொந்து கொண்டான். அவள் தூங்கும் நேரம் அவன் அழைப்பதில்லை.

“அவ நல்லா தான் இருக்கா. எனக்கு தான் மனசு சரி இல்ல”

“என்னாச்சுடா?”

“நான் ஆராவை பார்த்தேன் ஜெனி” என்றதும் அந்த பக்கம் பெரும் அதிர்வு.

“ஆரோன் என்ன சொல்லுற நீ?”

“ஆமா ஜெனி. நிதுவை கூட்டிட்டு பார்க் போனப்போ பார்த்தேன். அது ஆரா தான். ஆனா அவ எதுக்காக இத்தனை வருஷம் மறைஞ்சு வாழணும்? இந்த வலியை எங்களுக்கு தரணும்? ஒரே குழப்பமா இருக்கு”

“நீ நிஜமாவே அவளை தான் பார்த்தியாடா? அவ செத்து போயிட்டான்னு கடைசி வரை எல்லாம் பண்ணினோம்டா. அப்புறம் எப்படி உயிரோட?”

அவளுக்கும் குழப்பம் தான். ஆனால் ஆராத்யா உயிரோடு இருக்கிறாள் என்பதே பெரும் நிம்மதி. கண்கள் கூட கலங்கி விட்டது.

“அவ எங்க இருக்கான்னு தெரியுமா ஆரோன்?”

“ஹ்ம் தெரியும்” இப்போது தானே அவன் ஜோசப் முகவரியை கண்டு பிடித்தான்.

இத்தனை நாள் ஏமாற்றியவர்களின் மீது கடும் கோபம் வந்தது. அதே நேரம் காரணத்தை அறியும் வெறியும் வந்தது.

“அட்ரஸ் வச்சிட்டா இவ்ளோ யோசிக்கிற? போய் பேசுடா”

அவனிடம் மௌனம்.

“ஆரோன் இது உனக்காக மட்டும் இல்ல. நிதுவுக்காக கூட யோசி. உனக்கு கோபம்னு புரியுது. ஆனா இன்னும் நீ வாழ வேண்டிய வாழ்க்கை நிறைய இருக்குடா. பொறுமையா யோசி”

“சரி ஜெனி. அதை அப்புறம் பார்க்கலாம். சத்யா என்ன சொல்லுறார்?”

“அவங்க வீட்டுல ஓகே. எங்க வீட்டில தான் பிரச்சனை. பொறுமையா பார்த்துக்கலாம். அவரும் வெயிட் பண்ணுறேன்னு சொல்லி இருக்கார்” என்றவள் இப்போது சத்யாவின் காதலி.

ஜெனியின் வீட்டில் சாதி, மதத்தை காரணம் காட்டி அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து விட்டனர். இவர்களும் குடும்பத்தாரின் சம்மதத்திற்காக இரண்டு வருடமாக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஜெனி மீண்டும் ஆராவின் பேச்சை எடுக்க,

“உன் தோழி உயிரோட இருக்கான்னு உன்கிட்ட சொல்ல தோணுச்சு. ஒரு ஷேரிங் அவ்ளோ தான். ஆனால் அவள் என்னை விட்டு பிரிஞ்சி போன காரணம் மட்டும் மொக்கையா இருந்தா இந்த ஜென்மத்தில் அவள் மீண்டும் என் மனைவியாக முடியாது” என்று அழைப்பை துண்டித்து விட்டான்.

அன்றைய சமையலை முடித்து விட்டு கையில் ஒரு புத்தகத்துடன் வெளியில் வராண்டாவில் வந்தமர்ந்தாள் ஆராத்யா. இந்த இரண்டரை வருடங்களில் அவளுக்கு மிகவும் மன அமைதியை கொடுப்பது புத்தகங்கள் தான். ஆரோன் பற்றிய நினைவு வரும் போதெல்லாம் ஏதாவது கதை எடுத்து படித்து மனதை தேற்றிக் கொள்வாள். ஆறாத ரணம் அவர்களின் பிரிவு. அதுவும் தாங்கள் பொக்கிஷமாக எதிர்பார்த்த குழந்தையை பிரிந்தது இன்னும் மரண வலி. அனைத்தையும் தனக்குள்ளே போட்டு அழுத்திக் கொண்டவள் தன் மகளை பார்த்ததும் நெஞ்சில் மீண்டும் பாரம் ஏற்றினாள்.

'இந்த பிரிவிற்கு முடிவே கிடையாதா?' மனம் ஏங்க புத்தகத்தை பிரித்தாள். அதுவும் ஒரு உணர்வுபூர்வமான எழுத்தை உள்ளடக்கி இருந்தது. வாசித்துக் கொண்டே இருந்தவள் கண்கள் கலங்க, நெஞ்சம் விம்ம, கதையிலும் அவர்கள் பிரிவை ஏற்க முடியாமல் கண்ணீர் சிந்தினாள்.

கதறி அழ கூட அவளால் முடியவில்லை. மனம் முழுவதும் "ஆரோன்" எனும் பெயர் ஆக்கிரமித்து இருக்க கண்ணீரும் அதை நிரூபித்தது.

அழுது கொண்டிருந்தவள் தோளில் ஒரு கரம் பட, நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளின் தந்தை தான் நின்றிருந்தார்.

"அப்பா" ஒரு வார்த்தை அவரின் மனதையும் தைத்தது.

"எதுக்குடா இந்த அழுகை?" அவளின் தலை கோத,

"நிஜத்தில் தான் எங்களுக்கு பிரிவென்றால் இந்த கதையின் முடிவு கூட காதலர்களின் பிரிவு தான் அப்பா. உருகி உருகி காதலிச்சு கடைசியில் அந்த காதலை கூட சொல்ல முடியாமல் ஒரு வலி. சொல்லி அது கல்யாணத்தில் முடியும் நேரம் எங்கிருந்தோ வந்த ஒருத்தியால் காலம் முழுவதும் பிரிந்த வலி. நாங்களும் அப்படித்தான் இல்லையாப்பா? ஆத்மார்த்தமான காதல், அதற்கு சாட்சியா ஒரு தேவதைன்னு வாழ நினைக்கும் நேரம் ஒருத்தி ராட்சசியாக வந்து எங்களை மொத்தமா பிரிச்சிட்டாளே! இனி என் ஆரோனை எப்போ பார்ப்பேன்? அவன் காதல் எனக்கு திரும்ப கிடைக்குமா?" என்று அழ,

"நீ ஆரோன்கிட்டயே போயிடு ஆரா" என்றார் ஜோசப்.

"ப்பா!" அவள் அதிர,

"உண்மை தான்டா. நம்ம பண்ணுற பிசினஸ் ஆரோனோடது. இதுவரை நீ இல்லாத சோகத்தில் எனக்கான ஆறுதலா அவர் அதை பற்றி விசாரித்தது கூட இல்லை. ஆனா இப்போ உன்னை பார்த்த பிறகு இந்த அட்ரஸ் கண்டுபிடிக்கிறது அவ்ளோ கஷ்டமா என்ன? ஆனாலும் அவர் உனக்காக காத்திருக்கிறார் ஆரா. அவரை விட்டு பிரிந்த நீ தான் அவரை தேடி போகணும்னு எதிர்பார்ப்பார். எல்லா உண்மையும் அவர்கிட்ட சொல்லு. கண்டிப்பா உங்களுக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்கும். கதையில் தான் அவர்களால் சேர முடியல ஆரா. நிஜத்தில் உங்களால் சேர வாய்ப்பு இருந்தும் அதை விட்டு விடாதே" என்றார்.

"அப்பா.. அவங்க ஏதாவது பண்ணிட்டா?" என்று மீண்டும் தயங்க,

"அவங்களால நீ தனியா இருக்குற வரைக்கும் தான் மிரட்ட முடியும். நீ ஆரோன்கிட்ட உண்மையை சொல்ல மாட்ட எனும் தைரியம். பழைய ஆராத்யாவா அவங்க முன்னாடி நில்லு. உங்களை அவர்களால் பிரிக்கவே முடியாதுடா" என்றார்.

அவரின் பேச்சில் தெளிந்தவள் கையில் இருந்த புத்தகத்தை மூடி வைத்து விட்டு எழும்ப,

அதே நேரம் ஆரோன் தன் கையில் இருந்த முகவரியை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"தப்பு பண்ணிட்டியே ஆரா. எந்த சூழ்நிலையா இருந்திருந்தாலும் நீ என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாம். மரணத்தில் கூட ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இருக்கணுமே தவிர இப்படி தவிக்க விட்டுட்டு போயிருக்க கூடாது. போன நீயே திரும்பி வருவ. ஆனா உனக்கான காதல் என்கிட்ட இருக்குமா?"

அவனின் முகம் இறுக, தன்னை அணைத்து கொண்ட மகளை திரும்பி பார்த்தான்.

அவள் எழும்பி அமர்ந்திருந்தாள்.

"ப்பா விளையாட வாங்க"

"வரேன் நிதுமா. முதலில் பாலை குடிச்சிட்டு அப்புறம் விளையாடலாம்" என்றவன் கையில் இருந்த முகவரித்தாளை ஒரு புத்தகத்தினுள் வைத்து விட்டு மகளுடன் வெளியே சென்றான்.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 12


காலை நேர பரபரப்பில் அமைதியாக தனக்கும் மகளுக்குமான உணவை தயார் செய்து வைத்து விட்டு மாலினிக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தான் ஆரோன். அவன் மனதில் ஆராத்யா மீதான கோபம் நெருப்பாய் கனன்று கொண்டிருக்க, இப்போது மகளுக்காக அதை தள்ளி வைக்க முடிவு செய்திருந்தான்.

மாலினி வரவும் மகளை அவளிடம் ஒப்படைத்து விட்டு தனது பைக்கில் அலுவலகம் வந்தவன் எதிரில் வந்த சத்யாவுடன் உள்ளே நடந்தான்.


அவனின் முகத்தையே சத்யா பார்த்துக் கொண்டு வரவும் சிரித்தான்.

“என் முகத்துல என்ன எழுதிருக்கு சத்யா?”

“புதுசா ஏதாச்சும் ஒளி தெரியுதான்னு பார்த்தேன். ஆரா வந்துட்டாங்கல. ஜெனி சொன்னா”

எனக் கூறவும் ஆரோன் முகம் மாறியது.

“அவளை பற்றிய பேச்சு வேண்டாம் சத்யா” என்றவன் தன் இருக்கைக்கு சென்று வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

ஆனாலும் மனதில் அவளை பற்றிய எண்ணம். உருகி உருகி காதலிக்கவில்லை என்றாலும் திருமணத்திற்கு பிறகு அவனுக்கு வாழ்க்கையின் சொர்க்கத்தை உணர்த்தியவள் அவள். எதற்காக அவனை விட்டு விலகி இப்படி ஒரு முடிவை எடுத்தாள் என்பதே அவன் யோசனையாக இருந்தது.

மதிய உணவை உண்ணாமல் இருப்பவனை கண்டு ஜெனிக்கு கோபமாக வந்தது. அவனை கண்டித்து உண்ண வைத்தவள் சீக்கிரம் அவனை வீட்டிற்கு செல்லுமாறு கூறி விட்டு சத்யாவுடன் வெளியே சென்றாள்.

ஆராத்யா தன் தந்தையுடன் வெளியே கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். ஆரோன் வாங்கி கொடுத்த அனார்கலி சுடிதாரை அணிந்துக் கொண்டவள் அவனின் வீட்டிற்கு செல்ல நினைக்க, பின் அவர்கள் இன்று பார்க் வருவதால் அங்கே சென்றாள்.

ஜோசப் அவளை முன்னால் அனுப்பி விட்டு வாசலில் நின்று விட அவர்களுக்காக காத்திருக்க ஆரம்பித்தாள் ஆராத்யா. அவர்கள் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமாக கரைய, அவளின் கணவனையும் மகளையும் ஆரத் தழுவி கொள்ள கைகள் பரபரத்தன.

நொடிக்கு ஒருமுறை வாசலை பார்க்க தூரத்தில் தந்தையும் மகளும் ஏதோ பேசிக் கொண்டே வருவது தெரிந்தது. சட்டென உடலில் உள்ள அணுக்கள் எல்லாம் உயிர்பெற்று எழ, இருக்கையை அழுத்தமாக பிடித்துக் கொண்டாள் ஆராத்யா.

முதன் முதலில் காதலனை சந்திக்க போகும் படபடப்பு போல இருந்தது. ஆரோனும் தூரத்தில் இருந்தே ஜோசப்பை பார்த்து விட்டான். கண்டிப்பாக ஆராத்யாவும் வந்திருப்பாள் என தெரியும். ஆனாலும் ஏங்கிய மனதை அடக்கியவன் நிதுவுடன் பார்க் உள்ளே வந்தான்.

மகளை வழக்கம் போல விளையாட விட்டவன் அவளை பார்க்கும் தூரத்தில் அமர்ந்து கொண்டான். இதயம் நொடிக்கு ஒருமுறை மிகவேகமாக துடிக்க, காரணம் அறிந்தவன் நிமிர்ந்து பார்க்க அவனின் கண் முன்னே நின்றிருந்தாள் ஆராத்யா. கட்டி அணைக்க துடித்த கைகளை அடக்கியவன் யாரோ ஒருவரை போல அவளை பார்த்து வைக்க அவளின் மனம் துடித்து அடங்கியது.

“ஆரோன்” என்றழைக்க,

கையை நீட்டி அவளின் அடுத்த வார்த்தையை தடுத்தவன்,

“பிரிஞ்சு போன காரணம் மட்டும் சொல்லுங்க” என்றான்.

அவனின் கோபத்தின் அளவை அறிந்திருந்தாலும் காரணத்தை சொல்ல, கேட்டவன் சட்டென எழுந்து நின்றான். அதே அந்நிய பார்வை தான்.

“நிதுமா” என்று மகளை அழைத்தவன் அவள் வந்ததும் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டு தன் முன் நின்றவளை சிறிதும் மதிக்காமல் மகளுடன் முன்னே நடந்தான் ஆரோன். அவனையே கண்களில் ஏக்கத்துடன், வார்த்தைகளை மௌனமாய் பார்வையில் தேக்கி உயிர் உருக நின்றாள்.

"அப்பா அம்மாவை கூப்பிடு" என்று நிது அப்போது தான் ஆராவை கவனித்து அவனின் தோளில் அடிக்க,

"இது உன் அம்மா இல்ல நிதுமா. நம்ம அம்மா சாமிகிட்ட போயிட்டாங்க" என்று சொன்னவனின் வார்த்தையில்,

"ஆரோன்" என்று கத்தி விட்டாள் ஆராத்யா.

"ஷ்ஷ்! யார் நீங்க? உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்மந்தம்? என் மனைவி இறந்து போய் இரண்டரை வருடம் ஆகுது. இப்போ வந்து என் குழந்தைகிட்ட நீங்க உரிமை கொண்டாடினா நான் விட்டு தரணுமா? நீ யார் எங்களுக்கு?" என அவளுக்கு மேல் கத்தியவன் பார்வையில் அப்படியே மடங்கி அமர்ந்தாள் ஆராத்யா.

"ஆரோன் பிளீஸ்! அப்போ இருந்த சூழ்நிலையில் இதை தவிர எனக்கு வேற வழி தெரியல"

"உங்க விளக்கம் எதுவும் எங்களுக்கு தேவையில்லை. இப்படி கத்தி அழுது மத்தவங்க முன்னாடி ஒரு சீன் கிரியேட் பண்ணாம இருந்தா நாங்க கிளம்புவோம்" என்றவன் மகளை இறுக அணைத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு விரைந்தான்.

மனம் முழுவதும் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு வலி. நிது அவனை விட்டு விலக முயற்சிக்க சட்டென அவளை கீழே இறக்கியவன் அடிக்க கை ஓங்க,

"ஆரோன் வேண்டாம்" என்று ஓடி வந்தாள் ஆராத்யா.

தன் மகளை கண்களில் வலியோடு பார்த்தவன் அவளுக்கு முன் மண்டியிட்டு "உனக்கு கூட அப்பா வேண்டாமா நிதுமா? உன் அம்மாவுக்கு தான் வேற யார் மிரட்டலோ முக்கியமாக பட என்னையும் உன்னையும் தனியா விட்டுட்டு போனா. எனக்கு நீ மட்டும் தான்டா இருக்க. உனக்கு கூட இப்போ உன் அம்மா போல ஒருத்தியை பார்த்ததும் நான் வேண்டாம்ல" என்று கண்ணீர் வழிய கேட்க நிதுவும் சேர்ந்து அழுதாள்.

"ப்பா அம்மா வேணாம். அப்பா வேணும்" அவனின் கண்ணீரை துடைத்தாள்.

"ஆரோன் நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளு பிளீஸ்"

"இப்போ உங்களை யாரும் ஃபாலோ பண்ணலையா மேடம்? எங்ககிட்ட பேசிட்டு இருக்குறத பார்த்தால் மறுபடியும் உங்களை மிரட்ட வாய்ப்பு இருக்கு. நீங்க வேற ரொம்ப தைரியமா புருஷனையே விட்டு கொடுக்குற ஆளு. கிளம்புங்க" என்று கூற,

"ஆரோன் கொல்லாத என்னை" கதறியே விட்டாள்.

அவளின் அழுகை அவனை சிறிதும் பாதிக்கவில்லை. இரண்டரை வருடத்தில் அவனின் மனமும் இறுகி விட்டதோ!

அவளை சிறிது நேரம் அழ விட்டவன் தன் மாமனாருக்கு அழைப்பை விடுத்தான்.

அந்த பக்கம் அவர் எடுத்ததும் "உங்க பொண்ணு பார்க்ல அழுதுட்டு இருக்கா, வந்து கூட்டிட்டு போங்க" என்று அழைப்பை துண்டித்து விட்டான்.

அவனின் ஒவ்வொரு செயலையும் மனம் வலிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா.

தந்தை வந்து அழைத்ததும் அவரின் தோள் சாய்ந்து கதறியவள்,

“ஆரோன் வேணும்ப்பா. அவன் வீட்டுக்கு போய் பேசலாம்” என்று கிளம்பினாள்.

வீட்டிற்கு வந்த ஆரோன் மகளை விளையாட பொருட்களை கொடுத்து விட்டு தன் அறைக்கு வந்தவன் “ஆஆஆ!” என கத்தினான்.

வலி! அவளின் பிரிவின் காரணம் தெரிந்த வலி.

‘என்னை பார்த்து பேச தோணவே இல்லையா? யாரோ ஒருத்தி சொன்னா கிளம்பி போயிடுவாளா? நானும் என் பொண்ணும் அவளுக்கு முக்கியமா படலையா? அவ இல்லன்னா என் உயிர் இருக்காதுன்னு தெரியாதா?’

மனம் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் தெரியாமல் வாய் விட்டு அழுதவன் முகத்தை கழுவி விட்டு வெளியே வரும் போது அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

யார் என யூகம் இருந்தாலும் போய் கதவை திறந்தான்.

“ஆரோன்” என்று அவனை அணைத்துக் கொண்டாள் ஆராத்யா.

அவளை தள்ளி விட்டவன் திரும்பி நின்றுக் கொண்டான்.

“ஆரோன் என்னை தவிக்க விடாதே. நான் அவ்ளோ தானா உனக்கு? தப்பு பண்ணிட்டேன் தான். உன் உயிருக்கு ஆபத்துன்னு அவ சொல்லவும் யோசிக்காம உங்களை தனியா விட்டுட்டேன். ரெண்டு அடி கூட அடிச்சிக்கோ. ஆனா என்னை விட்டு தள்ளி போகாதே”

'பளார்' என்ற அறையில் கன்னத்தை பிடித்து கொண்டு ஆரோனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் ஆராத்யா. மீண்டும் அடுத்த கன்னத்தில் அறைந்தான்.

"மாப்பிள்ளை" ஜோசப் பதறி வர,

"அப்பா வேண்டாம்" என தடுத்தாள் ஆராத்யா. அவனின் வலி தீரும் மட்டும் அடி வாங்க அவள் ரெடி.

இரண்டு அறை விட்டதற்கே கன்னம் வீங்கி சிவந்து கண்ணில் நீர் நிறைய நின்றவளை பார்க்கும் போது கொலை வெறியே வந்தது அவனுக்கு.

"உன்னை மாதிரி ஒரு நிலமை, சூழ்நிலை எனக்கு வந்திருந்தா உன்னை கொன்ன அடுத்த நிமிஷம் நானும் உன் கூடவே வந்திருப்பேன். கண்டிப்பா உன்னை போல விட்டுட்டு போயிருக்க மாட்டேன்" என்றவன் அவளை இழுத்து கொண்டு போய் வெளியே விட்டான்.

"எனக்கு என் பொண்ணு மட்டும் போதும். எங்க வாழ்க்கைக்கு நீங்க தேவை இல்லை"

"மாப்பிள்ளை" என அழைத்த ஜோசப்பை பார்த்தவன்,

"அவளுக்கு போன் பண்ண முடியாது. அவங்க கண்காணிக்க ஆள் வச்சிருந்தாங்க சரி. ஆனா நீங்க வெளியில் வேலை விஷயமா போகிற ஆள் தானே. வேற ஒருத்தர்கிட்ட இருந்து போன் வாங்கி விஷயத்தை சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நான் அந்நியயமாகிட்டேன்ல. உங்களை இப்போ வரை என் அப்பா இடத்தில் வைத்து பார்த்துட்டு இருக்கேன். உங்ககிட்ட இருந்து நான் இதை எதிர்பார்க்கல. மொத்தமா என்னை உயிரோட கொன்னுட்டீங்க" என்றவன் கதவை அழுத்தி அறைந்து சாத்தி விட்டான்.

திக்பிரமை பிடித்தவள் போல் நின்றாள் ஆராத்யா.

ஜோசப் அவளை பிடித்துக் கொள்ள, அவரை விட்டு விலகியவள் மீண்டும் அவனின் வீட்டுக் கதவை தட்டினாள்.

எரிச்சலுடன் திறந்த ஆரோன் “உன் அம்மாவை கொன்னது போல எங்களையும் கொல்ல முடியலன்னு தான் இப்போ வந்து சாகடிக்குறியா? ஒரு தடவை சொன்னா போதாதா உனக்கு? போடி இங்க இருந்து” என்று கத்த,

அவனின் சத்தத்தில் நிது ஓடி வந்தாள்.

ஆராத்யா அவளை எட்டிப்பார்க்க முயல, ஜோசப்பை பார்த்தவன்

“என் அப்பா அம்மா என்னை விட்டப்போ கூட உங்களை தான் அந்த ஸ்தானத்தில் வைத்தேன். இவ செத்துட்டான்னு அவங்களை தேடி போனப்போ என் பொண்ணை எங்கயாவது விட்டுட்டு நான் மட்டும் அவங்க பையனா அந்த வீட்டுக்குள் வர சொன்னாங்க. எப்படி விட்டுட்டு போவேன்? நான் உயிரா காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணின ஒருத்தியோட நியாபகமா என்கிட்ட இருந்தது நிது மட்டும் தான். அதுக்காகவே இத்தனை வருஷமா அவங்களை திரும்பியும் பார்க்கல நான். ஆனா நீங்க என்ன பண்ணிருக்கீங்க? எல்லாம் நாடகம். செத்துட்டதா சொல்லி இங்கேயே இருந்துட்டு எங்களை ஏமாத்தி இப்படி ஒரு நிலமை தேவையா? என் ஆரோனுக்கு எதுவும் ஆக விட மாட்டேன்னு இவளால் ஏன் சொல்ல முடியல?” என்று கத்தியவன் அப்படியே மடங்கி அமர்ந்தான்.

“இந்த நாள் வரைக்கும் அந்த ஹரிணியும் அவ அப்பாவும் என் அப்பா மூலமா என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி வற்புறுத்திட்டு இருக்காங்க. நான் காதலிச்ச ஆராத்யாவுக்காக மட்டுமே அவளோட நினைவுகளோடு வாழுவேன்னு இன்னும் நான் அந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொல்லல. ஆனா உன் காதல் இப்படி என்னை அழ வைக்குமா ஆரா? என் நல்லதுக்குன்னு சொன்னியே பச்சக் குழந்தையை கையில் வச்சிட்டு நான் பட்டபாடு உனக்கு தெரியுமா? அம்மா உயிரோட இருந்தும் தாய்ப்பால் குடிக்க முடியாத என் குழந்தையோட நிலமையை புரியுதா?”

“பிளீஸ் வேண்டாம் எங்களை விட்டுட்டு உன் வாழ்க்கையை பாரு. உன் பிரிவை நாங்க பழகிக்கிட்டோம். இனியும் வாழுவோம்” என்றவன் அவளை வெளியே போக சொன்னான்.

ஆராத்யா கதறி விட்டாள். அப்படி ஒரு அழுகை வாழ்நாளில் அழுதிருக்க மாட்டாள். அவள் அழுது ஓயும் வரை பார்த்திருந்தவன் ஜோசப்பை பார்த்து அவளை அழைத்து செல்லும் படி கூறினான்.

அவர் தயங்க, “இதுக்கு மேலயும் என்னை கஷ்டபடுத்த மாட்டீங்கன்னு நம்புறேன்” என்று கையெடுத்துக் கும்பிட பதறி விட்டார் அவர்.

மகளை பார்க்க அவளோ கணவனை ஏக்கமாக பார்த்தாள்.

“நான் வேண்டாமா ஆரோன்?”

மனதை கல்லாக்கியவன் “வேண்டாம்” என தலையசைக்க உயிரை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வெறும் உடலாக தந்தையுடன் வெளியேறினாள் ஆராத்யா.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 13

அடுத்த இரு வாரங்கள் ஆராத்யா ஆரோனை தேடி வரவில்லை. அவனும் மகளை பார்க் அழைத்துச் செல்லாமல் வீட்டிலேயே பிளே ஜிம் வைத்துக் கொடுத்து விட்டான். நிதுவும் அவனைத் தொந்தரவு செய்யாமல் மாலினியுடன் விளையாடுவாள்.

அவனுக்கு ஆராவை நினைத்து மனது உறுத்தினாலும் கண்டுக் கொள்ளவில்லை. அவளுக்கும் ஹரிணி மூலமாக மிரட்டல் வர, இந்த முறை உன்னால் முடிந்ததை செய்துக் கொள் என்று கூறி விட்டாள்.

அன்று ஆரோன் அலுவலகத்தில் காலைப் பணியில் இருக்கும் போது ஹரிணி அவனை தேடி வந்தாள். இரண்டரை வருடங்களாக முயற்சித்தும் அவனை சிறிதும் மாற்ற முடியவில்லை. கஜினி முகமது போல மீண்டும் மீண்டும் அவனை தொந்தரவு செய்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

தன் முன் நிழல் உருவம் தெரிய நிமிர்ந்து பார்த்தவன் எரிச்சலுடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். அது அவளை அவமானப்படுத்த,

“ஆரோன் நானும் இத்தனை வருஷமா கேட்டுட்டு இருக்கேன். உங்களுக்கு என்னை கல்யாணம் பண்ண முடியுமா முடியாதா?” என்று சீறினாள்.

“நான் ஒரு பெண்ணை கல்யாணம் பண்ண நினைச்சேன். எனக்கு எல்லாமுமாக என் ஆரா இருந்தா, இனியும் இருப்பா. உன்னை போல பேயை என் வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வந்தால் என் வாழ்க்கையே நரகமாகிடும்”

“ஆரோன்” அவள் பல்லைக் கடிக்க,

“இன்னொருத்தி புருசன் மேல தான் உனக்கெல்லாம் ஆசை வருமா? அத்தனை அசிங்கமான பிறவியா நீ? உன் கிரிமினல் வேலை எல்லாம் தெரிஞ்சு தான் பேசிட்டு இருக்கேன். என் மனைவியை மிரட்டி அனுப்பினதுக்கு என்கிட்ட ஆதாரம் இருக்கு. கேஸ் குடுத்தா உன் மானம் சந்தி சிரிச்சிடும். உன் முகத்தை பார்த்தாலே நாள் விளங்காது. கிளம்பு” என்றவன் தன் டீம் ஆட்களை கூப்பிட்டு மீட்டிங் ஹால் வர சொல்லிவிட்டு எழும்பினான்.

அவனின் பேச்சில் அவமானம் பெருக திரும்பி பார்த்தாள். சிலர் அவளையே குறுகுறுவென பார்த்து தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்து கொண்டனர்.

அவளின் தேவையற்ற காதல் கதை பலருக்கும் தெரியும் என்பதால் அவள் மீது ஒரு வகையான அருவருப்பு தான் அவர்களுக்கு. பெண்கள் சிலர் அவளை கண்டாலே தீண்டதகாததை பார்த்தது போல ஒதுங்கி செல்வர். அடுத்தவள் கணவன் மீது ஆசை கொண்டவளை அவளின் தாய்க்கு கூட பிடிக்காது. அவளிடம் பேசியே வருடங்கள் ஆகி விட்டன.

ஆரோன் மீட்டிங் முடித்து வெளியே வரவும் நிதுவுக்கு உடம்பு முடியவில்லை என மாலினி அழைத்திருந்தார்.

மகளுக்கு உடம்பு சரியில்லை என விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டவன் கிளம்பும் நேரம் சத்யா மற்றும் ஜெனி எதிரில் வந்தனர்.

“என்னாச்சு ஆரோன்? பதட்டமா கிளம்புற?”

“நிதுக்கு உடம்புக்கு முடியலையாம். அழுதுட்டே இருக்கா, ஆனா காய்ச்சல் கூட இல்லன்னு மாலினி அக்கா கால் பண்ணினாங்க. அதான் கிளம்புறேன்” என்றவன் வெளியில் வரும் போது ஆராத்யா எதிரில் வந்தாள்.

அவனுக்கு எரிச்சலும் கூடவே பதட்டமும் வந்தது. அவளை தாண்டி வெளியே செல்ல முயற்சிக்க, அவனுக்கு முன் வந்து நின்றாள் ஆராத்யா.

அலுவலக வாசலில் தன்னை போக விடாமல் மறித்து நின்றவளை கடும் கோபத்துடன் பார்த்தான் ஆரோன். அவன் அருகில் சத்யா மற்றும் ஜெனிஷா கூட இருக்கவும் சிறிது தயக்கத்துடன் அவனை நெருங்க அவனோ தள்ளி நின்றான். தன்னை பொருட்டாக மதிக்காத ஆரோனை விட்டு ஜெனியின் அருகில் செல்ல ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள் அவள்.

"ஜெனி!" சத்யா கண்டிக்க,

"அவ அடிக்கட்டும் சத்யா. நான் பண்ணினதும் தப்பு தானே" என அழுதபடி நின்றாள் ஆராத்யா.

அவளை பார்க்க சத்யாவுக்கு தான் பாவமாக இருந்தது. மற்ற இருவரும் நெருப்பை கண்ணில் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு நின்றனர்.

"உங்களுக்கு அன்னைக்கு நடந்தது தெரியுமா சத்யா? ஆரோன் பைக்ல வரும் போது குறுக்கே வந்த நாயை இடிக்காமல் இருக்க அவன் திருப்பவும் கொஞ்சம் ஸ்லிப் ஆகி கீழே விழுந்துட்டான். மத்தபடி யாரும் அவனை கொலை செய்ய முயற்சி செய்யல. ஆனா அந்த ஹரிணி கிடைச்ச வாய்ப்பை பயன்படுத்தி இவளை மிரட்டினதும் கட்டின புருஷன் எப்படி இருக்கான்னு கூட பார்க்க நினைக்காமல் பச்சக் குழந்தையோட அவனை தனியா விட்டுட்டு போனவ தானே இவ. இப்போ இங்க வந்து அவன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்க இவளுக்கு என்ன தகுதி இருக்கு?"

ஜெனிஷா சீற, ஆரோன் தான் அவளை அடக்கினான்.

"முடிஞ்சத விட்டுத் தள்ளு ஜெனி. ஆனா இனி என் வாழ்க்கையில் ஆராத்யா அத்தியாயம் வேண்டாம்னு அவகிட்ட தெளிவா சொல்லு. நான் இதுவரை எதையாவது அவகிட்ட மறைச்சு பண்ணிருக்கேனா? அவ பண்ணினது தப்பு இல்ல என் மேல நம்பிக்கை இல்லாம செய்த செயல். எவளோ ஒருத்தி என்னை கொன்னுடுவான்னு சொன்னதும் விட்டுட்டு போயிட்டா. இப்போ மறுபடியும் அவ வந்து மிரட்டினா போக மாட்டான்னு என்ன நிச்சயம்? முடிஞ்சது முடிஞ்சதாகவே இருக்கட்டும். நானும் என் பொண்ணும் என் மனைவி இறந்துட்டான்னு வாழ பழகிட்டோம். அந்த கூட்டுக்குள் இவ வேண்டாம்" என்று நகர,

"ஆரோன் நான் வேண்டாமா உனக்கு?" என்ற குரலில் தேங்கி நின்றான்.

அவன் கண்களில் கோபத்தையும் தாண்டி விழிநீர் வழிய, அழுத்தமாக துடைத்தவன்,

"நீ என் வாழ்க்கையின் முடிந்து போன அத்தியாயம். எத்தனை மிரட்டல் வந்தாலும் என் கூட நின்று போராடியிருக்கணும். என் மனைவி ஆராவுக்கு தைரியமா இருக்க தான் தெரியும். உன்னை போல ஒளிச்சு ஓட மாட்டா" என்று கிளம்பி விட்டான்.

அவனின் வார்த்தையில் கதறியவளை ஜெனிஷா தாங்கி பிடித்துக் கொள்ள, சத்யா அவளை அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர்த்தினான்.

தண்ணீரை எடுத்து கொடுக்க வாங்கி பருகியவளுக்கு அழுகை நிற்கவில்லை.

தன் மீது சிறு துரும்பை கூட பட விடாதவன் சொல்லி சென்ற வார்த்தையில் உள்ளுக்குள் உடைந்து கொண்டிருந்தாள்.

அவளை பார்க்க ஜெனிக்கு கோபமும் இரக்கமும் ஒன்றாக வந்தது.

“இப்போ அழுது என்ன பிரயோஜனம் ஆரா? இப்படி ஒரு மிரட்டல் எனக்கு வந்தா கூட நான் சத்யா உயிர் பத்தி யோசிக்கிறத விட அதோட உண்மை தன்மையை ஆராய நினைப்பேன். உன்னை மிரட்டினவ ஒரு கிரிமினல். எமோஷனல் ஆக ஒரு முடிவு எடுக்க முன்னாடி அதனால் வரும் சாதக, பாதகங்களை கூட யோசிக்கணும் ஆரா. அவ குழந்தையை விட்டுட்டு போக சொன்னதும் கிளம்பிட்ட. அதை அவன் எப்படி வளர்ப்பான்னு யோசிச்சுப் பார்த்தியா? உங்க குழந்தை உங்க ரெண்டு பேரோட பொறுப்பு தானே. இப்போ வரை அவன் மட்டும் தான் ஓடிட்டு இருக்கான். நீ என்ன பண்ணின?”

ஜெனியின் கேள்வியில் பேச முடியாமல் நின்றாள் ஆராத்யா.

“நான்.. எனக்கு அப்போ அவன் உயிர் தான் பெருசா தெரிஞ்சது. நீ சொன்னது போல எமோஷனலா தான் யோசிச்சேன். அது தப்புன்னு எனக்கு தெரியல. ஆனா என் குழந்தையை பத்தி யோசிக்கல நான். பெரிய பாதகம் பண்ணிட்டேன்” என்று கதறி அழ, சத்யா தான் தேற்றினான்.

“ஆரா அழுறதால எல்லாம் சரி ஆகாது. உங்க பொண்ணுக்கு உடம்புக்கு முடியலன்னு தான் ஆரோன் அவசரமா கிளம்பினான். அவன்கிட்ட மன்னிப்பு கேக்குறது விட்டுட்டு உங்க பொண்ணை கையில் எடுங்க. எல்லாம் சரி ஆகும்”

என ஐடியா கொடுக்க, ஜெனி அவனை முறைத்தாள்.

“இன்னும் இவ அவனை கஷ்டப் படுத்தணுமா?”

“கஷ்டபடாம எதுவும் கிடைக்காது ஜெனி. அவங்க பண்ணின தப்பை உணர்ந்து கொண்ட பிறகு மன்னிச்சு ஏற்றுக்கொண்டால் தான் வாழ்க்கை ஸ்மூத்தாக போகும். ஆரோன் மட்டும் சந்தோசமா இருக்கிறான்னு நினைக்குறியா? அவனோட கோபத்தை காட்டுறான். ஆனா அவளுக்காக கொள்ளை காதலை வச்சிருக்கான். எல்லாம் சரி ஆகிடும்” என்றவன் ஆராவை கிளம்ப சொன்னான்.

ஆராத்யா பதறிக் கொண்டு ஆரோனின் அப்பார்ட்மெண்ட் வர, அவன் அதற்குள் மருத்துவமனை சென்றிருந்தான். அவன் சென்ற மருத்துவமனை பற்றிய விவரம் தெரியாததால் வீட்டின் வாசலில் நிற்க, சில மணி நேரத்தில் வீட்டிற்கு வந்தவன் கைகளில் நிது துவண்டு படுத்திருந்தாள்.

தன் வீட்டின் முன் நின்றவளை கண்டுகொள்ளாமல் வீட்டு கதவை திறந்தவன் மகளை அறையில் படுக்க வைத்து விட்டு சமையலறைக்குள் செல்ல அதற்கு முன்பே ஆரா கஞ்சி வைக்க தொடங்கியிருந்தாள்.

எதுவும் பேசாமல் மகளின் அருகில் சென்று அமர்ந்தான் ஆரோன். மனம் முழுவதும் ரணமாய் வலித்தது. இப்போதைக்கு அவனின் ஆறுதலுக்கு மனைவி வேண்டும். பக்கத்தில் இருந்தாலும் அவளை தீண்டாமல் மகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஆராத்யாவும் மகளுக்கு கஞ்சியை வைத்தவள், அவனுக்கும் சாதம் வடித்து ரசம், பொரியல் வைத்து முடிக்க அவளின் பின்னால் வந்து நின்றான் ஆரோன்.

அவனின் வாசத்தை உணர்ந்தவளுக்கு பெரும் கேவல் கிளம்பியது. கண்ணீரை அடக்கியவள் அவனை நோக்கி திரும்ப, தன் தலையை அழுத்தமாக கோதியவன் அவளின் இடுப்பை பற்றி தன்னை நோக்கி இழுத்தான்.

அவனின் செயலில் பதறி விலக பார்க்க,

“இதுக்கும் அவளோட பெர்மிஷன் கேட்டுட்டு தான் வருவியாடி? அப்புறம் எதுக்காக என் வீட்டுக்குள் வந்த?” என்று சீறினான்.

“அது.. அது வந்து” அவள் திணற,

அவளின் முகத்தை தன் கைக் கொண்டு நிமிர்த்தியவன்,

“இன்றிலிருந்து நீ இங்கேயே தங்கலாம். அதுவும் என் பொண்ணுக்காக. அவளுக்கு அம்மாவை பார்க்காத வரை ஏக்கம் வரல. பார்த்த பிறகு ஏக்கம் இருந்தாலும் எனக்காக மறைக்குறா” என்று கூற,

“நான் உனக்கு வேண்டாமா ஆரோன்?”

எனக் கேட்டாள். அவளின் கேள்வியில் யோசித்து அவள் முகம் நோக்கி குனிந்தவன், அவளின் உதட்டை கவ்வி கொண்டான்.

மனம் வேண்டாம் என்று அலறினாலும் அவனை அவள் தடுக்கவில்லை. அவனின் பதில் அவளுக்கு புரிந்து போனது.

காதல் இல்லாமல் ஒரு வாழ்க்கை வாழ கேட்கிறான். மகளுக்காக வீட்டில் இருக்கலாம். அவனின் தேவையை பூர்த்தி செய்யலாம். ஆனால் அவனின் அன்பை பெற இயலாது. காதல் இருந்தாலும் காட்ட மாட்டான். விட்டு சென்றதற்கு பழி வாங்குகிறான்.

ஒரு பக்கம் சிரிப்பு வந்தாலும் இன்னொரு மனது வலித்தது.

உதட்டை அழுத்தமாய் கடித்தவனுக்கு அவளின் உதிர சுவை உணர்ந்த பிறகே விட மனம் வந்தது.

அவளை விடுவித்தவன் “இந்த வீட்டில் நீ இருக்கும் நாள் வரைக்கும் இது எனக்கு வேணும்” என்று கூறி விட்டு மகளுக்கான கஞ்சியை எடுத்தான்.

“நான் கொடுக்கவா?” அவள் தயங்கி கொண்டே கேட்க,

பாத்திரத்தை அவள் கையில் கொடுத்து விட்டான். பின் தன் மாமனாருக்கு அழைப்பு விடுத்து விஷயத்தை சொன்னவன் அவளின் உடமைகளை கொண்டு வந்து தரக் கேட்டான்.

மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டு வந்து கொடுத்தவருக்கு பெரும் பாரம் இறங்கிய உணர்வு. ஆனால் மகளின் மனதில் பெரும் பாரம் ஏறி அமர்ந்ததை அவர் உணரவில்லை. உணர்ந்தவன் கூட கண்டு கொள்ளவில்லை.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 14

ஆராத்யா தங்கள் அறைக்குள் நுழைந்தவள் நிதுவை பார்க்க தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். சிறிது நேரம் தட்டி பார்த்தவள் அவள் எழும்பவில்லை எனவும் ஆரோனிடம் வந்து சொன்னாள்.

“நீ வெளில இரு” என்றவன் மகளிடம் சென்று அவளை கொஞ்சி எழுப்ப, சிறிது கஞ்சி குடித்தவள் மீண்டும் தூங்கி விட்டாள்.

வாயை துடைத்து விட்டவன் வெளியே வர, ஆரா சோபாவிலேயே தூங்கியிருந்தாள்.

“ஆரா எழும்பி உள்ளே போய் படு” என்றவன் மற்ற அறையில் தானும் சென்று படுத்தான்.

மகளுக்கு அருகில் படுத்த ஆரா சிறிது நேரத்திலேயே தூங்கி விட, ஆரோனுக்கு தான் தூக்கம் வரவில்லை. புரண்டு புரண்டு படுத்தவன் பின் இரவு உணவை செய்து வைக்கலாம் என்று சமையலறைக்குள் நுழைந்தான்.

மனைவிக்கும் தனக்கும் சப்பாத்தி செய்தவன், மகளுக்கு இட்லி ஊற்றி வைத்து விட்டு ஆராவை பார்க்க இன்னும் தூக்கம் தான்.

இங்கே தான் நிம்மதியாக தூங்குகிறாள் என அவனுக்கு புரிந்தது. சிறிது நேரத்தில் எழும்பிய நிது, அருகில் படுத்திருந்த ஆராவை கவனிக்காமல்,

“ப்பா பால் வேணும்” என்று வெளியே வந்தாள்.

“நைட் ஆகிடுச்சு நிதுமா. இனி சாப்பாடு தான் சாப்பிடணும். அம்மா எழும்பிட்டாங்களா?” எனக் கேட்டான்.

“ம்மா வரல”

“ரூம்ல பாருங்க நிது”

ஓடி சென்று பார்த்தவளுக்கு தாயை கண்டதும் அத்தனை மகிழ்ச்சி.

“ப்பா, அம்மா வந்துத்தாங்க”

“ஆமாடா செல்லக்குட்டி. இனி அம்மா எப்போவும் உன் கூட தான் இருப்பாங்க”

அவளின் சந்தோஷம் அவனையும் தொற்றிக் கொள்ள மகளுடன் விளையாடினான்.

இரவு நேரம் கண்விழித்த ஆராத்யா நேரத்தை பார்த்து அதிர்ந்து வெளியே வர ஆரோன் மகளுக்கு உணவு ஊட்டிக் கொண்டிருந்தான். அந்த கவிதையான நிகழ்வை கண்ணெடுக்காமல் பார்த்து நின்றாள் ஆரா.

“ம்மா சாப்பிதலாம்” மகளின் மழலைக் குரலில் அவளை தூக்கியவள் உணவு மேசைக்கு வர, அவளோடு சேர்ந்து உணவு உண்டான் ஆரோன்.

அவனின் பார்வையை உணர்ந்த ஆராவுக்கு உடல் சிலிர்த்தது. கண்டிப்பாக இன்றிரவு அவன் சும்மா விட மாட்டான் என புரிந்து போனது. ஆனாலும் அடிவயிற்றில் இருந்து கிளம்பிய உணர்வை அடக்க முடியாமல் அமைதியாக சாப்பிட்டாள்.

சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அனைத்தையும் கழுவி ஒதுக்கி வைத்து விட்டு வந்த ஆரோன் மகளை பார்க்க, அவளோ விளையாட்டு மும்மூரத்தில் இருந்தாள். எப்படியும் இனி அவள் தூங்க இரவு பனிரெண்டு மணி ஆகி விடும்.

மனைவியை பார்க்க அவளும் மகளின் விளையாட்டை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் அருகில் சென்று அமர்ந்தான் ஆரோன்.

அவனின் வாசத்தை உணர்ந்தவள் திரும்பி பாராமலேயே அதை ஆழ்ந்து அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள். அதை அவனும் உணர்ந்தான்.

“இன்னைக்கு நைட்க்கு நான் சொன்னது நியாபகம் இருக்கு தானே?”

மெதுவாக கேட்க அவளின் கைகளில் நடுக்கம். அதை பார்த்தவன் மனதில் பெரும் யோசனை.

அவளின் மௌனத்தில் இவனும் வேறு எதுவும் பேசவில்லை. மகளின் விளையாட்டில் மூழ்கி விட்டனர். நிது உறங்க ஒரு மணி ஆகி விட்டது. அவளை பெட்டில் படுக்க வைத்தவன், ஆராவை பார்க்க அவளும் மனதால் தயாராகி கொண்டிருந்தாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

கொள்ளைக் காதல் அவன் மேல் கொண்டவள் தான். அவனுடன் காதலுடன் வாழ்ந்து நிதுவை பெற்றவள் தான். ஆனாலும் இன்று மனதில் பெரும் தயக்கம்.

ஆரோன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் கண்களில் தயக்கம்.

“என்னை பாருடி”

அவள் நிமிர,

“இதுக்கு யார் அனுமதி வேணும் உனக்கு?” என்று கேட்டான்.

அவள் புரியாமல் பார்க்க,

“என் கூட வாழ இப்போ யார் உனக்கு அனுமதி தரணும்? அந்த ஹரிணியா? இல்ல அவ அப்பாவா?” அவன் குரலை உயர்த்த,

“அப்படி சொல்லாத ஆரோன். எனக்கு பயமா இருக்கு. ஒவ்வொரு முறையும் உன்னை பார்க்கணும்னு ஆசையா பார்க் வந்தா எனக்கு முன்னாடி அங்க ரெண்டு பேர் உன்னை குறி வைத்து பார்த்துட்டு இருப்பாங்க. உன்னை கொன்னுடுவாங்கன்னு பயந்து பயந்தே மனசுக்குள் ஒரு நடுக்கம். யாரையும் நெருங்க முடியல. நீ அதை தப்பா புரிஞ்சிக்குற” என்ற அழ அவன் அசையவில்லை.

“உன் நாடக கதை எல்லாம் எனக்கு கேட்க பிடிக்கல. ஒழுங்கா படுடி”

என்றவன் அவளை படுக்க வைத்து அருகில் நெருங்கி படுக்க, ஆராவின் உடல் குலுங்கியது.

அவனுக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று தோன்றியது. அவளுக்கும் தாம்பத்தியம் புதிதல்ல. ஆனால் அவன் அவளை உணரும் போதெல்லாம் ஒரு வகையான ஒவ்வாமை உணர்வு அவள் முகத்தில் தோன்ற அவனுக்கு திக்கென்றது.

‘ஏன் இப்படி?’ என்ற கேள்விக்கு அவளிடமும் பதிலில்லை. அதற்கு மேல் அவனால் அவளை நெருங்க முடியவில்லை.

தள்ளி படுக்க ஆராத்யா அவனின் முகத்தை தான் தவிப்போடு பார்த்தாள்.

“ஒன்னும் இல்லடி. நீ தூங்கு”

“நான்.. எனக்கு” அவள் திக்க,

“தூங்க சொன்னேன் ஆரா. கொஞ்சமாச்சும் மனுஷனா இருக்க முயற்சி செய்யுறேன்”

அவனின் குரல் மாற்றத்தில் அவள் அவனையே நெருங்கி அணைத்தாள்.

“உனக்கு பிடிக்கலடி”

“பிடிக்க வை”

“உன்னை வலிக்க வைப்பேன்”

“பரவாயில்ல. எனக்கு எல்லாம் மறக்கணும். இத்தனை வருஷங்கள் நான் மனசால் பட்ட வலி எல்லாம் உன்னால் மறக்கணும். நீ தர வலி அதை மறக்க செய்யும்னா நான் அதை ஏத்துக்க ரெடியா இருக்கேன்”

அவளையே ஆழ்ந்து பார்த்தான் ஆரோன்.

“கொஞ்சம் முன்னாடி உன் முகத்தில் வந்து போன ஒவ்வாத பாவனை எதனால்?”

“அது.. சொன்னா நீ எப்படி எடுத்துப்ப ஆரோன்?”

என்றவள் தன் அலைபேசியை எடுத்துக் காட்ட அவளின் வாட்ஸ்அப் பார்த்த ஆரோன் கண்களில் அதிர்ச்சி கலந்த கோபம்.

“யாருடி இதை உனக்கு அனுப்பினது?”

“தருண், அதாவது ஹரிணி அப்பாவோட பி.ஏ”

“அவனா? அவன் எதுக்கு?” என யோசித்தவன் பின் இதில் ஹரிணியின் பங்கு இருக்குமோ என சந்தேகம் கொண்டான்.

“இதை நான் பார்த்துக்குறேன். உனக்கு இந்த மாதிரி பாலியல் தொடர்பான வீடியோ, ஆடியோ அனுப்பின அவனை சும்மா விட போறதும் இல்ல”

என்றவன் அப்போதே சைபர் கிரைமில் புகார் கொடுத்து விட்டான். கூடவே தனியார் ஏஜென்சி வைத்திருக்கும் தன் நண்பனுக்கு தருண் பற்றிய தகவல்களை கொடுத்து விசாரிக்க கேட்டான்.

அனைத்தையும் முடித்து விட்டு அவளின் பக்கம் திரும்ப இன்னும் அந்த பயம் அவளின் கண்களை விட்டு அகன்ற பாடில்லை. அவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.

“இன்னும் என்னடி? இதுக்காக புருசன் என்னையே பயந்து பாக்குற நீ. உன்னை பாவம் பார்த்தாலே தப்பு”

என்றவன் அவளை தள்ளி விட்டு அருகில் நெருங்கி படுக்க, அவளும் அவனுக்கு வாகாக இசைந்து கொடுத்தாள்.

அவளுக்கு வலியை கொடுத்து அவனும் வலியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

அடுத்த நாள் காலையில் ஆராத்யா எழும்பும் போது ஆரோன் அருகில் இல்லை. பால்கனியில் நின்று காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனின் அருகில் செல்ல,

“காபி இன்னொன்னு கிச்சன்ல இருக்கு. எடுத்துட்டு வா” என்று கூறி விட்டு வெளியே ரசித்தாலும் மனதில் தான் எடுத்த யோசனை சரி தான் என்று முடித்துக் கொண்டான்.

அவள் காபி கப்புடன் அருகில் வரவும்,

“நீ என்ன வேலை பார்த்துட்டு இருந்த?” எனக் கேட்டான்.

“பக்கத்துல ஒரு ஸ்கூல்ல டீச்சரா இருந்தேன்”

“ஓகே. இனி நீ இங்க இருக்க வேண்டாம். நீயும் மாமாவும் நிதுவை கூட்டிட்டு கொடைக்கானல் போய் கொஞ்ச மாசம் இருந்துட்டு வாங்க. நீ அங்க தான் இருக்கணும்” என்று கூற அதிர்ந்து கப்பை தவற விட்டாள் ஆராத்யா.

“நான்.. நான் எதுக்கு அங்க போகணும் ஆரோன்? எனக்கு உன் கூட இருந்தா போதும்” கண்கள் கலங்கி விட்டது அவளுக்கு.

இத்தனை வருடங்கள் அவனை பிரிந்த வலியை ஒரே நாளில் சரி பண்ணி விட முடியுமா என்ன? ஆனால் ஒரே நாளில் திருப்பி அனுப்பி விடுகிறான் என்ற ஏக்கம் மனதை வாட்ட,

“நான் ஏதாவது தப்பு பண்ணிட்டேனா ஆரோன்? நேத்து கூட நீ சொன்னது எல்லாம் பண்ணினேன் தானே” குரல் கரகரக்க கேட்க,

“பைத்தியமாடி நீ? நான் சொன்னது பண்ணினேன்னா என்ன அர்த்தம்? உன் விருப்பம் இல்லாம என் நகம் கூட உன் மேல் படல. நம்ம உறவை அசிங்கப்படுத்தாத. என்னோட ஆரு எதுக்கும் பயப்பட மாட்டா. அவ இல்ல நீ. எனக்கு உன்னோட இந்த பயம் தான் கடுப்பாகுது. என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா உனக்கு? உன்னை விட்டு பிரியணும்னு நினைச்சேன் தான். அது உன் மேல இருக்கும் கோபம். அதுக்காக இப்போ உன்னை விட தோணல எனக்கு. இது உன்னோட நன்மைக்காக தான் கொஞ்ச நாள் கொடைக்கானல் போய் இருக்க சொல்லுறேன். ஷாலினி கூட இப்போ அங்க தான் தங்கி வேலைக்கு போயிட்டு இருக்கா. அவங்க வீட்டுக்கு பக்கத்திலேயே ஒரு வீடு பார்த்து வச்சிருக்கேன். நீ அங்க பயம் இல்லாம இருக்கலாம். அதே நேரம் என்கிட்ட திரும்பி வரும் போது என்னோட பழைய ஆருவா தான் திரும்பி வரணும்” என்றான்.

‘பயம்! பயம்! பயத்தை பற்றிய காரணத்தை சொன்னால் கூடவே இருக்க விடுவானா? அவள் அவனோடு சேர்ந்து விட்டது தெரிய வந்தால் ஹரிணியின் தந்தை அவனை உயிரோடு விடுவாரா?’

“ஆரோன் என் பயம் என்னன்னா” என்று ஆரம்பிக்க,

“எனக்கு தெரிய வேண்டிய அளவுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சு போச்சு. அந்த தருணை பற்றி யோசிக்காத. சமூகத்துக்காக வாழாம நமக்காக வாழ யோசி” என்றவன் உடைந்து கிடந்த கப்பை எடுத்து விட்டு இடத்தை சுத்தம் பண்ணினான்.

அவனையே கண்ணெடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா.

“என்னை பார்த்தது போதும். நேற்று சொன்னது இன்னும் மாறல. போய் சமையலை கவனி” என்றவன் அவள் முறைத்துக் கொண்டே நகரவும், சிரித்து விட்டு தன் நண்பனுக்கு அழைத்தான்.

“நான் கேட்ட விபரங்கள் கிடைச்சுதா டா?”

அவனின் நண்பன் ஆனந்த் “முழுசா கிடைக்கலடா. நீ சொன்னதை வச்சு பார்க்கும் போது அந்த மாதிரி ஒரு விஷயத்தை பண்ண ஹரிணி அல்லது அவளோட அப்பா தருணை கட்டாய படுத்தியிருக்கலாம்”

என்று கூற ஆரோனுக்கு கூட அதே யோசனை தான்.

“சரிடா நானும் ஏதாவது கிடைக்குதா பார்க்கிறேன்” என அழைப்பை துண்டித்தவன்,

“முதல்ல இந்த ஹரிணி விசயத்தை ஹேண்டில் பண்ணனும்” என நினைத்துக் கொண்டான்.

இனியொரு பிரிவின் வேதனையை அவர்கள் இருவரும் அனுபவிக்க தயாராக இல்லை.

“எதுலயாச்சும் மாட்டாம போயிடுவாளா?” முணுமுணுத்தவன் மனைவியை பார்க்க சென்றான்.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 15

ஆலன் ஆரோனுக்கு அலைபேசியில் அழைத்திருந்தான். பல மாதங்களுக்கு பிறகு அழைத்திருந்தவனை நினைத்து ஆச்சரியத்தோடு எடுத்தான்.

“வாட் அ சர்ப்ரைஸ் ஆலன்! கால் பண்ணிருக்க”

“ப்ச், உனக்கு என் நிலமை தெரியும் தானேடா. அப்புறம் என்ன கிண்டல்?”

ஆலன் கூற ஆரோன் சிரித்தான்.

“சிரிப்பு எல்லாம் பயங்கரமா இருக்கே. பொண்டாட்டி திரும்ப வந்த சந்தோஷமா?”

“இருக்காதா பின்னே!”

என்ற ஆரோன் அவளை கொடைக்கானல் அனுப்பும் விஷயத்தை சொல்ல, ஆலன் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டான்.

“ஹேப்பி ஃபார் யூ டா”

“அது இருக்கட்டும் பிரதர். இப்போ என்ன திடீர் போன் கால்?”

ஆரோனின் கேள்வியில் ஆலன் சிறிது வெட்கப்பட்டது போல தெரிந்தது.

“ஆலன் என்னாச்சுடா?”

“நீ சித்தப்பா ஆகிட்ட ஆரோன்” அவன் குரலில் அத்தனை மகிழ்ச்சி.

ஷாலினி ஒருமுறை கர்ப்பம் தரித்து அது நான்கு மாதத்தில் கலைந்து விட்டது. அடுத்து இப்போது தான் கர்ப்பம் தரித்திருந்தாள்.

“டேய் அண்ணா ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷம்டா. அண்ணிகிட்ட கூட விஷ் பண்ணினேன் சொல்லிடு. அப்பா, அம்மா வராங்களா?” என்று கேட்டான் ஆரோன்.

“அம்மா வருவாங்கடா. இனி ஆரா வந்தால் அவளும் ஒரு சப்போர்ட் ஆக இருப்பாள்” என்று ஆலன் கூற ஆரோன் யோசித்தான்.

“இப்போ ஆரா அங்கே வந்தால் அம்மா எதுவும் பிரச்சனை பண்ணுவாங்களா ஆலன்?”

“ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல. நீ தைரியமா அனுப்பு. அதுவும் இல்லாம ஒரே வீட்டில் எல்லாரும் இருக்க போறது இல்ல. நீ பயந்து பயந்து அவளை அங்கே இருக்க வைக்குறதுக்கு பதில் இங்க நாங்க எல்லாரும் பத்திரமா பார்த்துக்குறோம்”

“ஓகேடா. எல்லாம் முடிவு பண்ணிட்டு சொல்லுறேன்” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்து விட்டு மனைவியை பின்னால் இருந்து அணைக்க,

“விடுங்க ஆரோன். இப்போ நிது எழும்பி வருவா” என்று விலகினாள்.

“அவ வந்தாலும் பரவாயில்ல” என்றவன் மீண்டும் நெருங்க,

“இதே வாய் தான் ரெண்டு நாள் முன்னாடி எங்களுக்கு நீ வேண்டாம். உன் அத்தியாயம் எங்கள் வாழ்க்கையில் முடிஞ்சதுன்னு சொல்லுச்சு” என்று நக்கலாக கூறினாள்.

சட்டென அவளை விட்டு விலகியவன், “இப்போவும் சொல்லுறேன் உன் மேல எனக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இல்ல. இப்போ கூட அந்த ஹரிணி உன்னை கிளம்ப சொன்னா கிளம்புடுவ. என்னை பற்றி யோசிக்கிறதும் இல்ல, என்கிட்ட சொல்லுறதும் இல்ல. நேத்து தருண் விஷயத்தை சொன்னது போல இதையும் என்கிட்ட சொல்லியிருந்தால் இத்தனை வருட பிரிவு தேவை இருந்திருக்காது” என்று கூற,

“இப்போவும் அது எனக்கு தப்பா தெரியல ஆரோன்” என்றாள் ஆராத்யா.

“தென் ஓகே, டீல் இஸ் அ டீல். என் பொண்ணுக்காகவும் என் தேவைக்காகவும் நீ இங்க இருக்க அவ்ளோ தான்” என மீண்டும் வார்த்தைகளால் வதைத்து விட்டு வெளியே கிளம்பினான்.

அவனின் வார்த்தையில் மனம் துடிக்க, ஸ்தம்பித்து நின்றாள் ஆராத்யா.

நேராக தன் மாமனாரின் வீட்டிற்கு சென்றவன் கொடைக்கானல் கிளம்புவது பற்றி சொல்ல, அவர் பெரிதாக யோசிக்கவில்லை. அவன் செய்யும் காரியத்தில் ஒரு காரணம் இருக்கும் என புரிந்தவர் அவர். போவதாக ஒத்துக் கொண்டார்.

“தேங்க்ஸ் மாமா” என்றவனை கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்.

“இன்னும் கோபம் போகலையா உங்களுக்கு?”

“வலிக்குது மாமா. என் வலியை நீங்களும் தூரத்தில் இருந்து பார்த்துட்டு தான் இருந்துருக்கீங்க. என்ன இருந்தாலும் நான் உங்க மகன் இல்ல தானே. மருமகனுக்கு முதல் மகள் தானே முக்கியம்” என்று கூற, பளாரென அறைந்து விட்டார் ஜோசப்.

“உங்களை எப்போவும் என் பையன் ஸ்தானத்தில் வைத்ததால் தான் அவங்க மிரட்டும் போது ஒவ்வொரு முறையும் வெளியில் சொல்ல முடியாமல் உள்ளுக்குள்ளேயே தவிச்சு போய் நல்லா இருக்கணும்னு வேண்டிகிட்டு இருந்தேன். அவ அரை உயிரா தான் வாழ்ந்தா. சொல்லவும் முடியாமல் வந்து பார்க்கவும் முடியாமல் தனியா தவிச்ச தவிப்பு உங்களுக்கு புரியாது. இப்போவும் அவளை காயப்படுத்த உங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறதால் மட்டுமே நான் தள்ளி நிக்குறேன். அவ பண்ணினது ஒருவகையில் தப்பு என்றாலும் இன்னொரு வகையில் வலி. அது உங்களுக்கு புரியும் போது அவளை மனசார மீண்டும் ஏத்துக்குவீங்க”

அவர் சொன்னது புரிந்தாலும் பட்ட வலி, அவனை உறுத்தியது.

ஒன்றும் சொல்லாமல் வெளியே போனவன், பின் திரும்பி வந்து “நான் டிக்கெட் விவரங்கள் எல்லாம் வந்து சொல்லுறேன் மாமா” என்று கிளம்பி விட்டான்.

“சின்ன பிள்ளை தான் நீங்க” என்று மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டார் ஜோசப்.

அவர் பேசியதையே நினைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தவன் மாலினியை கண்டதும் புருவம் சுருக்கினான்.

“வாங்க அக்கா, இனிமேல் வர வேண்டாம்னு நேத்து கால் பண்ணி சொல்லிருந்தேனே” என்று கேட்க,

“நிது மிஸ்ட் கால் பண்ணி இருக்கா தம்பி” என்றாள் மாலினி.

“வாட்? ஆரா வீட்டில் இருந்தாளே” என்று அவர்கள் அறைக்குள் செல்ல, ஆராத்யா கட்டிலில் படுத்திருந்தாள்.

அவள் அருகில் சென்ற ஆரோன் “ஆரா என்னாச்சு எழும்பி நிதுவை கவனி” என்று கூறவும்,

“ப்பா பசிக்குது” என்று நிது வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.

மகளுக்கு பசிக்குது என தெரியவும் கண்மண் தெரியாமல் கோபம் வந்தது. ஆராவை பார்க்க அவள் அசைந்தாளில்லை. ஆனால் விழித்திருந்தாள்.

“மாலினி ஆன்டி கிட்ட கேட்டு வாங்கி சாப்பிடு நிதுமா. அப்பா கொஞ்ச நேரத்தில் வரேன் அம்மாவை கூட்டிகிட்டு” என்று கூறவும் அமைதியாக வெளியே சென்றாள் நிது.

மகளின் பசி என்ற வார்த்தை உள்ளுக்குள் வேதனையை கொடுத்தாலும் அசையாமல் படுத்திருந்த ஆராவை சட்டென தூக்கி எழுப்பி கன்னத்தில் பளாரென்று அறைய, கண்கள் கலங்கினாலும் அவனை முறைத்து பார்த்து நின்றாள் அவள்.

“என்னடி பார்வை இது? நீ பெத்த பிள்ளைக்கு சாப்பாடு கொடுக்காம எதுக்கு நீ இங்க இருக்க?” என்று சீற,

“நேத்து நைட் உனக்கு பண்ணின சேவையை பண்ண தான்” என்று கூறியவளின் அடுத்த கன்னத்திலும் அறைந்தான்.

“என்ன பேச்சுடி இது? முதல்ல பொண்ணு. அதுக்கு அப்புறம் தான் உனக்கு மத்ததெல்லாம்”

“அப்போ உன் மனசுல இருக்க கோபம் குறையாது. என் பொண்ணுக்கு அம்மாவா இருக்கவும், உனக்கு நைட் பொண்டாட்டியா இருக்கவும் தான் நான் வேணும்ல. உன் காதல் எனக்கு தர மாட்ட அப்படி தானே?” அவளும் பதிலுக்கு கத்த,

“ஆமாடி. உனக்கான காதல் என்கிட்ட இப்போ இல்ல. திரும்ப வரலாம், வராமலும் போகலாம். அதுக்காக என் பொண்ணை பட்டினி போடுறதை என்னால் அனுமதிக்க முடியாது. நீ கிளம்பு” என்று கூற,

“நான் எதுக்குடா கிளம்பணும்? இங்க தான் இருப்பேன். நீ எனக்கு காதலை திரும்ப குடு” என்று கட்டிலில் அமர்ந்தவளை,

“பைத்தியமாடி நீ? இன்னைக்கு காலையில் தானே சொன்னேன். கோபம் குறைய நாள்கள் ஆகலாம். அதுவரை பொறுமையா இரேன். வராத காதலை தேடாத” என திட்டினான்.

“எனக்கு நீயும் வேணும், உன் காதலும் வேணும்”

“நான் உன்கூட தானே இருக்கேன் ஆரா. யாரும் பிரிக்க முடியாது. ஆனா என் வலியை மறக்க கொஞ்ச நாள் குடு”

“முடியாது. நீ மறக்க மாட்ட”

“உனக்காக நான் மறக்க முயற்சிக்கிறேன்டி. அதுக்காக நிதுவை தண்டிக்காத”

“நான் டிபன் பண்ணிட்டு தான் வந்தேன்”

“அதை எடுத்து போட்டு சாப்பிட அவளுக்கு தெரியுமா? ஒழுங்கா அவளை போய் கவனி” என்றவன் கதவுக்கு வெளியே அவளை தள்ளி விட்டு அதே கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

அவள் மனதளவில் பலவீனமாக இருப்பது புரிந்தது. அவளுக்காக பழைய காயங்கள் அனைத்தையும் மறக்க முயற்சிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவன் வெளியே வர, நிது ஆராத்யா மற்றும் மாலினியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆராவின் கண்களில் தெரிந்த வேதனையை உள்வாங்கியவன், நிதுவை குளிக்க போக சொல்ல அவளுடன் ஆராத்யாவும் சென்றாள். மாலினி கிளம்பி விட, ஆரோன் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பினான்.

ஹரிணி அன்று விடுமுறை எடுத்திருந்தாள். ஆரோன் மனதில் அத்தனை நிம்மதி. ஒருநாளாவது அவள் தொல்லை இல்லாமல் இருக்கலாம் என்றெண்ணியவன் தன் வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பிக்க, ஜெனி அவனிடம் வந்து நின்றாள்.

“கேண்டீன் போலாமா ஆரோன்?”

“இப்போ தான் லாகின் பண்ணினேன் ஜெனி. சத்யா வரலையா இன்னும்?”

“அவர் வர நேரம் இருக்கு. எனக்கு மார்னிங் ஒரு வடை சாப்பிடணும் போல இருக்கு. வா போகலாம்” என அவனின் கைப்பற்றி இழுக்க,

“வரேன், வரேன் விடு” என இருவரும் கேண்டீன் சென்றனர்.

இரண்டு காபியுடன் வடையை ஆர்டர் செய்தவன் ஒரு இருக்கையில் அமர, அவனுக்கு முன் இருக்கையில் அமர்ந்தவள்,

“ஆரா விஷயத்தில் என்ன முடிவு எடுத்திருக்க ஆரோன்?” எனக் கேட்டாள்.

“இதை கேட்க தான் கூட்டிட்டு வந்தியா? அவளையும் மாமாவையும் நிது கூட கொஞ்ச நாள் கொடைக்கானல் அனுப்பி வைக்க போறேன். இங்க ஹரிணி ஏதாச்சும் பண்ணி வச்சிருப்பா. அதை கிளியர் பண்ணிட்டு கூட்டிட்டு வரணும்”

“இவ என்ன பண்ணி வைக்க போறா?”

“அவங்க அப்பாவோட செல்வாக்கை பயன்படுத்தி என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவா ஜெனி. இன்னைக்கு லீவ் கூட ஏதாவது பிளான் ஆக தான் இருக்கும்”

அவன் சொன்னது உண்மை என்பது போலவே ஹரிணி அவளின் தந்தையோடு ஆரோனின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.

மகளை மடியில் படுக்க வைத்து தலை கோதி கொண்டிருந்த ஆராத்யாவின் மனம் முழுவதும் காலை நிகழ்விலேயே சுற்றி வந்தது.

‘மகளின் பசி என்ற குரலை கேட்டும் எழும்பாத நீ என்ன மாதிரியான அம்மா?’ மனம் கேள்வி கேட்க,

அந்த கேள்வியிலேயே சுருண்டு விட்டாள் ஆராத்யா. கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் நிதுவின் முகத்தில் விழ, அவள் அசைந்தாள். உடனே கண்ணீரை துடைத்தவள், அவளை கட்டிலில் படுக்க வைத்து விட்டு எழ, வீட்டின் அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

‘இந்த நேரத்தில் யார்?’ என்ற யோசனையுடன் கண்ணாடி துவாரம் வழியாக வெளியே பார்த்தவள் ஹரிணியை அவள் தந்தையுடன் பார்க்கவும் நடுங்கி விட்டாள்.

உடனே ஆரோனுக்கு அழைப்பு விடுக்க அவன் ஒரு மீட்டிங்கில் இருந்ததால் எடுக்கவில்லை. கண்கள் கலங்க, கதவில் இரண்டு நாற்காலிகளை சத்தம் வராமல் மெதுவாக நகர்த்தி வைத்து அதிலேயே அமர்ந்து விட்டாள். கையில் இருந்த அலைபேசியில் விடாமல் ஆரோனுக்கு அழைப்பு விடுத்துக் கொண்டே இருக்க, அவன் மீட்டிங் முடித்து வெளியே வந்து இருக்கையில் அமரும் நேரம் தான் அலைபேசியை பார்த்தான்.

நூற்று பன்னிரண்டு விடுபட்ட அழைப்புகள்!

பதறி ஆராத்யாவுக்கு அழைக்க, அவ்ளோ எடுத்தவுடன் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள்.

“ஆரோன் அவங்க வந்துட்டாங்க. என்னை உன்கிட்ட இருந்து பிரிச்சிடுவாங்க. மறுபடியும் மிரட்டுவாங்க” ஏங்கி அழுதுக் கொண்டே கூற ஆரோனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

“யார் வந்தாங்க ஆரா? அழாம சொல்லு” அவன் அழுத்தத்தை கூட்டி சொல்லவும்,

அந்த பக்கம் மௌனம்.

“ஆரா, ஆர் யூ தெயர்?”

“ஆரா” என்றழைத்தவனுக்கு இப்போது பயம் பிடித்துக் கொண்டது.

“என்னமா ஆச்சு? யார் வந்தா?” பொறுமையாக கேட்க,

“அவங்க தான் வந்தாங்க. உன்னை என்கிட்ட இருந்து பிரிப்பாங்க”

மீண்டும் அதையே சொல்லவும் ஆரோன் கிளம்பி விட்டான்.

“அவசரம்” என்ற குறுஞ்செய்தியை தனது உயரதிகாரிகளுக்கு அனுப்பி விட்டவன், வீட்டிற்கு வந்து சேரும் வரை அவன் உயிர் கையில் இல்லை.

வீடு வந்து கதவை தட்ட, உள்ளிருந்து எந்த சத்தமும் இல்லை. தன்னிடம் இருந்த சாவியை வைத்து கதவை திறந்தவன் நாற்காலிகள் இருந்ததால் கொஞ்சம் அழுத்தமாக தள்ள கதவு திறந்து கொண்டது.

உள்ளே சென்று ஆராத்யாவை தேடியவன் அறையில் மகள் மட்டும் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, அவளை காணாமல் சமையலறைக்கு செல்ல, அங்கே கீழே கால்களை குறுக்கி படுத்திருந்தவள் உதடுகள் “என்கிட்ட இருந்து ஆரோனை பிரிக்காதீங்க” என்று உச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

“ஆரு” என அருகில் அமர்ந்தவன் அவளை தலையை தன் மடியில் தாங்கிக் கொண்டான்.

“நான் எங்கேயும் போகலடி. யாரும் நம்மள பிரிக்க மாட்டாங்க. என்னடி ஆச்சு உனக்கு? யார் வந்தது வீட்டுக்கு?”

“அவங்க வந்தாங்க ஆரோன். பிரிச்சிடுவாங்க” அவனின் இடுப்பை இறுக பற்றி அணைத்துக் கொண்டவளை பார்க்கும் போது மனதில் உதிரம் கசிந்தது.

“நான் உன்னை தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்டேனா ஆரு?” என்று கேட்டவனுக்கு இப்போது யார் வந்திருப்பார்கள் என்ற யூகம் இருந்தது.

“அங்க லீவ் போட்டுட்டு இங்க வந்து வேலையை காட்டிருக்கா” என பல்லை கடித்தவன் முதலில் மனைவியை கவனித்தான்.

அவளை தூக்கி சென்று கட்டிலில் கிடத்தியவன் தானும் அவளை அணைத்துக் கொண்டான். அவனின் ஸ்பரிசம் முழுவதையும் அவளுக்குள் உணர்த்த, அவனை மெதுவாக உணர்ந்தவள் கண்களை திறந்தாள்.

“ஆர் யூ ஆல்ரைட் ஆரு?

“ஹ்ம் அவங்க ரெண்டு பேரும் வெளில நின்னாங்க” என்றாள்.

“போயிட்டாங்க” என்றவன் மனதில் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டியே ஆக வேண்டும் என்ற வெறியே வந்தது.

ஆராத்யா திடீரென “நான் நல்ல அம்மா இல்லையா ஆரோன்?” என்று கேட்க,

“நீ நிதுவுக்கு ரொம்ப ரொம்ப நல்ல அம்மா தான். என்னையும் ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்குற. இது போல லூசுதனமா யோசிக்க கூடாது”

அவளின் தலையில் கொட்டியவன் சிறிது நேரம் முன்பு அவள் இருந்த மனநிலையை யோசித்து பார்த்தான்.

அவளின் இந்த பயம், நடுக்கம் இப்படியே சாதாரணமாக விட கூடியது அல்ல. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் பதறி கொண்டு ஓடி வரவும் முடியாது. ஒரு மருத்துவரை அணுக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 16

புகழ்பெற்ற மனநல மருத்துவர் சாகரின் முன் அமர்ந்திருந்தனர் ஆரோன் மற்றும் ஆராத்யா. நிதுவை மாலினியிடம் விட்டு வந்தவன் மருத்துவரிடம் ஆராவின் நிலையை கூறினான். ஆதி முதல் அந்தம் வரை அனைத்தையும் கூறியவன் மருத்துவரை பார்க்க,

அவரோ “இந்த சின்ன விஷயத்துக்கு நீங்க என்னை தேடி வர அவசியமே இல்லையே. உங்களாலயே சரி பண்ணிருக்க முடியும்” என்று கூற ஆரோன் புரியாமல் பார்த்தான்.

“என்ன சொல்ல வரீங்க டாக்டர்?”

“அவங்களுக்கு இப்போ மனநல மருத்துவரோட ஆலோசனையோ, மருத்துவமோ தேவை இல்லை ஆரோன். அவங்க பயம் உங்களை விட்டு பிரிச்சிடுவாங்கன்னு தான். முடியாதுன்னு அந்த நம்பிக்கையை நீங்க குடுக்க தவறிட்டீங்க. உங்க அன்பும் காதலும் தான் அவங்களுக்கு மருந்து. கூடவே இருங்க, உங்க அன்பை வெளிப்படுத்துங்க, உங்களை யாராலும் பிரிக்க முடியாதுன்னு நம்பிக்கையை குடுங்க போதும். அவங்களுக்கு இந்த பயம் தானா போயிடும்”

மருத்துவர் கூறியதை யோசித்தவன் அது சாத்தியமா என்று தான் தன்னையே கேட்டுக் கொண்டான். இப்போது அவனுக்கு தான் ஆலோசனை தேவைப்பட்டது.

“டாக்டர் என்னால அவ பண்ணினதுல இருந்து வெளில வர முடியல. எவ்வளவோ நேரம் அவளை காயப்படுத்த கூடாதுன்னு யோசிக்கிறேன். ஆனா சில நேரம் தெரிஞ்சே காயப்படுத்தும் சந்தர்ப்பம் வருது. அவளை மன்னிக்கவும் முடியல. மறுபடியும் நம்பிக்கை வைக்கவும் முடியல” என்று கூற அவனை பார்த்து சிரித்தார் சாகர்.

“இதுவும் ரொம்ப சிம்பிள் ஆரோன். நீங்க அவங்களை அவ்ளோ உருகி உருகி காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணிட்டு இப்போ அவங்க உங்களுக்காக எடுத்த முடிவை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் தான் இத்தனை மன அழுத்தம் தேவை தானான்னு யோசிங்க. அப்படியே அது உங்க பார்வையில் தப்பா இருந்தாலும் அவங்களை காயப்படுத்த உங்க காதலில் இடம் இருக்குன்னா அது எந்த வகையான காதல்? அன்பு மன்னிக்கணும் ஆரோன். அவங்க வேணும்னே உங்களை விட்டு பிரியல. அந்த சூழ்நிலையில் அவங்க மனம் உங்களையும் உங்க நலனையும் மட்டுமே யோசிச்சதால் தான் இந்த பிரிவு வந்துச்சு”

“உங்களை இழக்க விரும்பாத காதல் அவங்களோடதுன்னு யோசிச்சு பாருங்க. உங்களுக்கு கோபம் குறையும். நல்ல அன்பான மனைவி, குழந்தை, அதே போல நல்ல கணவனும் நீங்க. உங்க கோபத்தால் உங்க மனைவியோட மனநிலை பாதிக்குற அளவுக்கு கொண்டு போகாதீங்க. இன்னும் தாமதித்தால் அவங்க மனநிலை பாதிக்க நிறைய சான்ஸ் இருக்கு”

என டாக்டர் கூற, தன் பக்கத்தில் இருந்த ஆராத்யாவை பார்த்தான் ஆரோன்.

கண்களில் கண்ணீர் முட்ட, அவனையே ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனின் மனதில் என்னவோ உடைந்தது. அவளின் கரத்தை இறுக பற்றியவன் நிமிர்ந்து மருத்துவரை பார்க்க, அவர் புன்னகைத்தார்.

“திஸ் இஸ் த பெஸ்ட் லவ் எவர்” என்று அவனின் கையை காட்டியவர்,

“உங்க அன்பு மட்டும் தான் அவங்களுக்கு ஆறுதல். டேக் கேர் ஆஃப் ஹெர்” என்று விடை கொடுத்தார்.

வெளியில் வந்த ஆரோன் கைகள் இன்னும் ஆராத்யாவின் கைகளை இறுக பற்றியிருந்தது.

“சாரி ஆரு” என்று அவளை அணைக்க,

“எனக்கு உன் காதலை தருவ தானே ஆரோன்?” எனக் கேட்டாள் அவன் மனைவி.

“அது எப்போவும் பத்திரமா உனக்காக மட்டுமே காத்திருக்கு” என்று வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான்.

அவளை ஓய்வெடுக்க சொல்லி விட்டு, மகளை பார்க்க செல்ல அவளோ மாலினியுடன் சிறுவர் கதை புத்தகம் பார்த்து கதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“தேங்க்ஸ் அக்கா” அவன் மனமார நன்றி கூற,

“அக்காக்கு நன்றி சொல்லுவியா நீ?” என்று சிறு கோபம் கலந்த புன்னகையுடன் தன் வீட்டிற்கு சென்றாள்.

மீண்டும் மகளுடன் அமர்ந்து கதை பேசி, அவளை குளிக்க வைத்து, சாப்பாடை ஊட்டி விட்டவன் அவளை விளையாட அனுப்பி விட்டு தன் அலைபேசியில் கொடைக்கானலுக்கு நான்கு டிக்கெட் முன் பதிவு செய்தான். அதை தன் மாமனாருக்கும் அணுப்பியவன் இனி கொஞ்ச நாள் மனைவியுடன் கொடைக்கானல் வீட்டில் தங்கி விட்டு வரலாம் என முடிவெடுத்து கொண்டான்.

அதன்படியே தன் உயரதிகாரியிடம் பேசி வீட்டில் இருந்த படியே வேலை செய்ய அனுமதி பெற்றுக் கொண்டான். தனக்கும் ஆராவுக்கும் உணவை எடுத்துக் கொண்டு தங்கள் அறைக்கு சென்றவன் மகளிடம் வேறு அறையில் சென்று விளையாட சொன்னான். அந்த அறை என்றால் அவனால் நேரடியாக அவளை பார்த்து கவனித்துக் கொள்ள முடியும்.

ஆராவின் அருகில் சென்று அமர்ந்து தலை கோத அவனின் ஸ்பரிசத்தில் கண் விழித்தவள், மீண்டும் அவன் மடியில் தலை வைத்து படுக்க போக,

“சாப்பிட்டு தூங்கு ஆரு. நாளைக்கு நாம கொடைக்கானல் கிளம்பணும். ட்ரெஸ் எல்லாம் பேக் பண்ண வேண்டி இருக்கு” என்று கூற சட்டென எழுந்தமர்ந்தாள் ஆராத்யா.

“நீங்களும் வரீங்களா ஆரோன்?” அவள் கண்களில் அத்தனை மகிழ்ச்சி.

“ஆமா நான் இல்லாம கிளம்பி போயிடுவியா நீ?” என்று கூறி அவளை முகம் கழுவி விட்டு வர சொன்னவன் அதற்குள் உணவை எடுத்து தட்டில் வைத்திருந்தான்.

ஒரு தட்டை அவளிடம் கொடுத்தவன் தானும் உண்ண,

“நிது சாப்பிட்டாளா? என்ன பண்ணுறா?” என்று கேட்டாள்.

“அவ சாப்பிட்டுட்டா. பக்கத்து ரூமில் விளையாடிட்டு இருக்கா. நீ சாப்பிடு. நாம ட்ரெஸ் எல்லாம் எடுத்து வைக்கலாம்” என்றவன் வேகமாக சாப்பிட,

மெதுவாக சாப்பிட்டு எழுந்த ஆரா அவனை கட்டிக் கொண்டாள்.

“கையை கழுவிட்டு வா ஆரு. விருந்தே தரேன்” என்று சிரிக்க,

“பெருசா தரணும். இன்னைக்கு என்னோட நாள்” என்று கைகழுவ சென்றாள்.

அவனும் சிரித்துக் கொண்டே தன் வேலைகளை முடித்து வர,

நிது “ப்பா தூக்கம் வருது” என கண்ணை கசக்கினாள்.

“என் செல்லத்துக்கு தூக்கம் வருதா? என்ன பாட்டு பாடலாம்?” என்று தூக்கி கேட்க,

“ஆராரோ பாது” என்று அவனின் தோளில் சாய்ந்து கழுத்தை கைகளால் வளைத்து பிடித்துக் கொண்டாள்.

“ஆாிரோ ஆராாிரோ

இது தந்தையின் தாலாட்டு

பூமியே புதிதானதே இவள்

மழலையின் மொழி கேட்டு

ஓ தாயாக தந்தை மாறும்

புதுக் காவியம் ஓ இவன்

வரைந்த கிறுக்கலில்

இவளோ உயிரோவியம்

இரு உயிா் ஒன்று

சோ்ந்து இங்கு ஓா் உயிா்

ஆகுதே கருவறை இல்லை

என்ற போதும் சுமந்திடத்

தோணுதே விழியோரம்

ஈரம் வந்து குடை கேட்குதே”

அவன் பாட மெதுவாக கண்ணயர்ந்தாள் நிது. அவனையே கண்ணெடுக்காமல் கதவில் சாய்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா.

தாயின் தாலாட்டு ஒரு வகை என்றால் தந்தையின் தாலாட்டு மற்றொரு வகையில் ஆத்மார்த்தமான ஒன்று.

அவனின் குரலில் அவளின் மனம் உருகி வழிய, நிதுவின் இடத்தில் தான் இருக்க மாட்டோமா என்று மனம் ஏங்கியது. மகளின் மீது சிறு பொறாமை கூட எட்டி பார்த்தது.

தன்னை குறித்தே சிரித்துக் கொண்டவள் மகளுக்காக கையை நீட்டினாள்.

“தூங்கிட்டு இருக்கும் போது கை மாற்றி எடுத்தா எழும்பி அழுவா ஆரு” என்றவன் மெதுவாக மகளுக்கான படுக்கையில் படுக்க வைத்தவன் தட்டி கொடுத்து விட்டு அவள் நன்றாக தூங்கி விட்டாள் என உறுதி ஆகவும் மனைவியிடம் வந்தான்.

அவனின் செயலையே ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஆராத்யா.

“உனக்கும் தாலாட்டு பாடணுமா ஆரு?”

“பாடினா வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டேன்” என்றவள் ட்ராலியை எடுத்து கொடைக்கானல் போக துணிகளை அடுக்கினாள்.

“நீங்க எத்தனை நாள் அங்க இருப்பீங்க?”

“எப்படியும் ரெண்டு மாசம் அங்க தான். வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம் கேட்டு வாங்கிருக்கேன்” என்றவன் கழுத்தில் கைகோர்த்து எம்பி அவனின் இதழில் ஆழ்ந்து முத்தமிட்டாள்.

அதில் அவன் உருகாமல் இருந்தால் தானே அதிசயம்!

“இன்னைக்கு விருந்து உன் செலவு போலயே” என்று சிரித்தவன் அவளை பிடித்து இன்னும் தன்னோடு ஒட்டி நிற்க வைக்க, அவளின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது.

“உங்களுக்கு தானே ஸ்டார்ட்டிங் டிரபிள். அதான் நானே தொடங்கி வச்சேன். இனி சாப்பிட வேண்டியது உங்க கணக்கு” எனவும் ஆரோன் அவளை தரையில் சரித்தான்.

“ரொம்ப பேசுற நீ. இன்னைக்கு என்கிட்ட இருந்து எப்படி தப்பிக்குற பார்க்கிறேன்” என்று அவளின் இதழை கொள்ளையிட,

“அடடா நீ சின்ன பிள்ளையாவே இருக்க ஆரோன்” என்று மீண்டும் சீண்டி விட்டாள்.

அவளின் வார்த்தை அவனை சீண்டி விட அன்று அவளின் உதடுகள் அவனிடம் மாட்டி சின்னாபின்னமாகி போனது தான் மிச்சம். அன்றைய இரவு அவர்களின் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாளாக மாறி போனது.

யாரை பற்றியும் சிந்தை இல்லாமல் அவர்களுக்கான நாளாக மீண்டும் மீண்டும் தங்களுக்குள்ளே தங்களை தொலைத்து, மீண்டும் தேடி, இசை மீட்டி, கானம் பாடி, ஆடைகளற்ற அவர்களின் இரவை கண்டு அந்த நிலவுக்கும் வெட்கம் வந்ததோ! மேகத்துக்குள் மறைந்து எட்டி பார்த்தது.

பூரணமாக அந்த இரவை கொண்டாடியவர்கள் விடியற்காலையும் விட்டு வைக்காமல் இருக்க அன்றைய சூரிய உதயம் கூட வெட்கத்தில் சிறிது தாமதமாக வெளியே வந்தது.

திரைச்சீலை வழியாக வந்த வெளிச்சத்தில் கண்களை கசக்கிக் கொண்டு மணியை பார்த்த ஆராத்யா மணி எட்டு எனவும் சட்டென எழுந்தாள். பக்கத்தில் ஆரோனை தேட அவன் மகளின் அருகில் படுத்திருந்தான். பக்கத்தில் பால் பாட்டில் இருக்கவும் மகளின் பசியை ஆற்றி விட்டான் என்பது புரிய சிறு புன்னகையுடன் உடையை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

குளித்து உடைமாற்றி வெளியே வரும் போது ஆரோன் எழும்பியிருந்தான்.

“குட் மார்னிங் ஆரோன்”

“வெரி பிளசன்ட் (இனிமையான) மார்னிங் ஆரு”

தன் உடமைகளை எடுத்துக் கொண்டு அவன் குளிக்க செல்லவும், சமையல் செய்ய சமையலறைக்குள் சென்ற ஆராத்யா அதிர்ந்து நின்று விட்டாள்.

காலை உணவும் மதிய உணவும் ஏற்கனவே செய்து வைத்திருந்தான் ஆரோன்.

“எப்போ எழும்பினாங்க இவங்க?” அவள் மனதில் சிறு குற்ற உணர்வும் கூட.

“இதுக்கெல்லாம் ஃபீல் பண்ண கூடாது ஆரு. நாளைக்கு நீ பண்ணு அவ்ளோ தான்” என்று வந்த ஆரோன் பின் தங்களுக்கான உணவை எடுத்து கொண்டு உணவு மேசைக்கு சென்றான்.

அவன் பின்னாலேயே தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு வந்தவள் முன் இட்லி, சாம்பார் தட்டை வைத்தவன்,

“சீக்கிரம் சாப்பிட்டு வெளில கிளம்பணும் ஆரு. சின்ன வேலை இருக்கு. நீ எல்லாம் ரெடியா எடுத்து வை. ஈவினிங் கிளம்பலாம்” என்று உணவை உண்ண அவளும் சரியென்று மற்ற வேலைகளை பார்த்தாள்.

அலுவலகத்தில் சத்யாவின் முன் கடும் கோபத்தில் நின்றிருந்தாள் ஜெனிஷா.

“உங்களை யாரு என் அப்பாவை பார்த்து மிரட்ட சொன்னது? நீங்க சொன்ன உடனே நான் கிளம்பி வந்துடுவேன்னு நினைப்பா?” என்று சீற,

“அப்போ உங்க அப்பா பார்த்திருக்க மாப்பிள்ளைக்கு கழுத்தை நீட்டலாம்னு ஐடியா வச்சிருக்கியா? என்னை காதலிச்சது எதற்காக?”

அவளை விட கடும் கோபத்தில் இருந்தான் சத்யா.

நேற்று தான் ஜெனியின் அப்பா அவளுக்கு அவர்களின் மதத்திலேயே ஒருவனை அவளுக்கு கணவனாக தேர்ந்தெடுத்திருப்பது தெரிய வந்தது. அதனால் நேரடியாக அவர் வேலை செய்யும் கம்பெனிக்கு சென்று, ஜெனியை வேறு யாருக்கும் திருமணம் செய்து வைக்க நினைத்தால் அவளை கூட்டிக் கொண்டு போய் தானே தாலி கட்டி விடுவதாக மிரட்டி விட்டு வந்தான்.

ஜெனியின் தந்தை அந்த கோபத்தை ஜெனியிடம் வெளிபடுத்த, சத்யாவை தவிர யாரையும் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாது என்று அவரிடம் சண்டையிட்டவள் மிரட்டிய சத்யாவையும் திட்டிக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

“என் லவ் அவ்ளோ தான் உங்களுக்கு புரிஞ்சிருக்கு. நான் இன்னொருத்தன் கூட சந்தோசமா வாழ்ந்துடுவேனா? போயா உன் கூட எல்லாம் இனி வாழுற ஐடியா இல்ல. உனக்கு ஏதாவது வத்தலோ தொத்தலோ கிடைக்கும் போய் லவ் பண்ணு” என்று ஒருமையில் கத்தி விட்டு செல்ல சத்யாவுக்கு தான் விழி பிதுங்கியது.

“என்ன சொல்லிட்டு போறா இவ? நான் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு போனா விட்டுடுவேனா?” என அவள் பின்னாலேயே செல்ல,

அவளோ கணிப்பொறி விசைப்பலகையுடன் போர் புரிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“ரொம்ப கோவமா இருக்கியா ஜெனி?”

எதுவும் பேசாமல் மீண்டும் விலைப்பலகையை தட் தட் என தட்ட, இப்போது சத்யாவுக்கு கூட கோபம்.

“உன் அப்பாகிட்ட நாங்க பேசியும் நம்ம காதலை ஏற்றுக் கொள்ளாத கோபம் தான் ஜெனி அப்படி பேசிட்டேன். நீ விட்டுட்டு போற மாதிரி பேசாத”

அவனின் முன் எழுந்து நின்றவள் “எனக்கு ஆரோன் ஆராவை கல்யாணம் பண்ணின விதம் இதுவரை பிடிக்காது சத்யா. ஆனா அவன் அப்பா வரதட்சணை வேணும்னு கேட்டு சண்டை போட்டதால் தான் அவன் அவர்களை மீறி கல்யாணம் பண்ணினான். அந்த ஒரு காரணத்துக்காக நான் அவன் கூட தோழியா இருக்கேன் இதுவரை. ஆனா என் கல்யாணம் என் பெற்றோர் சம்மதத்தோடு தான் நடக்கணும். இல்லைன்னா உங்களை நினைச்சுக்கிட்டு தனியா வாழ்வேனே தவிர இன்னொருத்தனை மனசில் கூட நினைக்க மாட்டேன். இதே மாதிரி இன்னொரு முறை பேசினா உண்மையாகவே உங்களை விட்டு பிரிய வேண்டி இருக்கும்” என்று எச்சரிக்க,

அவளின் பேச்சில் அதிர்ந்து தான் விட்டான். ஆனாலும் அவளை இப்போது அதிகமாய் பிடித்தது.

“எனக்கும் வயசு போகுது தான். ஆனாலும் உனக்காக வெயிட் பண்ணுறேன்” என்று சத்யா சென்று விட ஜெனியின் முகத்தில் புன்னகை.

 

Asha Evander

Moderator

அத்தியாயம் 17

மலைகளின் இளவரசி என அழைக்கபடும் கொடைக்கானலுக்கு தன் குடும்பத்துடன் வந்திறங்கினான் ஆரோன். முந்தின நாளே ஆராத்யாவுடன் மாமனார் வீட்டிற்கு சென்று சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு அவரோடு தான் கிளம்பியிருந்தான். தான் ஏற்கனவே வாடகைக்கு முன்பதிவு செய்திருந்த வீட்டிற்கு வரவும் ஆலன் அவர்களுக்கு எதிரில் வந்தான்.

"சாரிடா ஷாலினிக்கு திடீர்னு வயிற்றுவலி. அதனால் தான் வர முடியல" என்று மன்னிப்பு கேட்க,

"அடேய் அண்ணா அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல. இப்போ அண்ணி ஓகே தானே? எதுவும் பிரச்சனை இல்லையே?" என்று விசாரித்தான்.

"ஓகே தான்டா. சிலருக்கு இப்படி வருமாம். நாங்க தான் முதலில் கலைந்ததை நினைச்சு கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆகிட்டோம். இன்னைக்கு நீ சமைக்க வேண்டாம். எங்க வீட்டுல இருந்து எடுத்துட்டு வர சொல்லிருக்கேன்" என்று தம்பியின் உடமைகளை உள்ளே கொண்டு போய் வைக்க உதவினான்.

"நாங்க பண்ணிக்கிறோம் அத்தான். உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்?" என்ற ஆராத்யா சிலதை எடுத்துக் கொள்ள, ஆரோனும் எடுத்து வைத்து விட்டு வெளியே வந்தான்.

"வீடு நல்லா இருக்குல்ல"

"ஆமா தம்பி. விசாலமான இடமாகவும் இருக்கு" என்றார் ஜோசப்.

அங்கிருந்த இயற்கையை ரசித்துக் கொண்டே ஆண்கள் மூவரும் வெளியில் அமர்ந்து விட ஆராத்யா தூங்கும் மகளை தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

மகளை தரையில் பாயில் படுக்க வைத்து விட்டுஅனைவருக்கும் தேநீர் போட்டு எடுத்து வர, அந்த குளிருக்கு தேநீர் அமிர்தமாக இருந்தது.

“நிது தனியா கட்டிலில் தூங்குறாளா?”

“இல்ல ஆரோன். தரையில் தான் பாயில் படுக்க வச்சேன். எழும்பினா நாம தெரியுற தூரத்தில் தானே இருக்கிறோம்” என்றவள் தானும் ஒரு கப்பை எடுத்துக் கொண்டாள்.

“அப்பா, அம்மா எப்போ வராங்க ஆலன்?”

“நாளைக்கு காலையில வந்திடுவாங்கடா. அவங்க கூடவே ஷாலினி அப்பா அம்மாவும் கொஞ்ச நாள் தங்கிட்டு போக வராங்க” என்றான் ஆலன்.

“ஓ சரி” என்ற ஆரோனுக்கு ஷாலினியின் தந்தை வருவது உறுத்தல் தான்.

ஆராத்யாவை ஆரோனிடம் இருந்து பிரிக்க முதலில் கெட்டுப்போன சாப்பாட்டை மாற்றி வைத்தது அவர் தான். அப்போது எம்.எல்.ஏவாக இருந்த சேகர், அவருக்கு கட்டுமான ஒப்பந்தத்தை பெற்று தருவதாக வாக்கு கொடுத்திருந்ததால் அப்படி ஒரு காரியத்தை பண்ணினார்.

ஆராத்யா அவனை விட்டு பிரிந்த பின் ஒரு நாள் போதையில் அவர் உளரியதை ஷாலினியின் அம்மா கேட்டு வந்து ஆரோனிடம் சொல்ல அவனுக்கும் கோபம் தான். ஆனால் இதை ஆலன், ஷாலினி வரை கொண்டு போக வேண்டாம் என்று விட்டு விட்டான். அவர் திருந்தி விட்டாரோ இல்லையோ ஒரு பயம் அவன் அடி மனதில் இருந்தது உண்மை. சிறிது நேரத்தில் ஷாலினியும் வர அவர்கள் பொழுது அன்று கலகலப்பாக போனது.

இரவு உணவு ஷாலினி அனுப்பி விட, உண்டு முடித்தவர்கள் சிறிது நேரம் பேசி விட்டு தங்கள் அறைக்குள் சென்றனர். ஜோசப் நிதுவை தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டார்.

அறைக்குள் வந்து படுக்கை விரிப்பை சரி செய்தவளின் பின்னால் வந்து அணைத்து கொண்டான் ஆரோன்.

"உனக்கு இந்த இடம் பிடிச்சிருக்கா ஆரு?" அவளின் கழுத்து வளைவில் முகத்தை வைத்து தேய்த்துக் கொண்டே கேட்டவனை பார்க்க பார்க்க வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தது.

"இப்படி நின்னுட்டு கேட்டா பிடிக்காதுன்னு சொல்லுவாங்களா? நீங்க எங்க இருந்தாலும் அது எனக்கு பிடித்த இடம் தான்"

அவளின் பதிலில் "எங்க இருந்தாலுமா?" என குறும்புடன் கேட்க,

"ஆமா" என்றவளுக்கு சிறிது நேரம் கழித்தே அவன் கேட்ட பொருள் விளங்கியது.

"என்ன?"

"எங்க இருந்தாலுமா?" என்றவன் கைகள் அவள் இடையை வருட,

"பழைய ஆரோனை விட மோசமா போகுதே உங்க ரொமான்ஸ்" என நெளிந்தாள்.

"டாக்டர் சாகர் என்ன சொல்லி அனுப்பினார்னு நியாபகம் இருக்குல்ல. லவ் பண்ண சொன்னார்"

"அவர் அப்படி ஒன்னும் சொல்லலையே" என்றவளின் உதட்டில் அவன் விரல்கள் கோலமிட,

"பாப்பா இருக்கா ஆரோன்" அவளின் சிணுங்கல் இவனுக்கு இன்னும் ரசனையை கூட்டியது.

"அவளை என் மாமனார் தூக்கிட்டு போயிட்டார். நீ என்னை கவனி"

"நாளைக்கு கவனிக்கவா?" அவளிடம் குறும்புப் பேச்சு.

"இன்னைக்கு கவனிச்சா ரெண்டு கிலோ குறைந்து போவியா என்ன"

"நீங்க பண்ணுற வேலையில் நாலு கிலோ குறைந்தாலும் சொல்லுறதுக்கு இல்ல"

"நாலு கிலோவை பதினாலு கிலோவா கூட்டிடலாம். அதுக்கான வேலையில் தான் இறங்க போறேன்" என்றவன் உயிரை அவளுக்குள் கருவாக கொடுத்து விட்டு தான் விலகினான்.

அத்தனை சோர்விலும் அவள் முகத்தில் அவன் கண்ட மகிழ்ச்சி, அவனுக்கான காதல் என்பது அவனுக்கு அப்போது தெள்ள தெளிவாக புரிந்தது.

“சாரி ஆரு” மனதோடு சொல்லிக் கொண்டவனுக்கு ஹரிணியின் பிரச்சனை சீக்கிரம் முடியாதா என்றிருந்தது.

அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்த ஹரிணி முதலில் ஆரோனை தான் தேடினாள். அவன் விடுப்பு எடுத்திருக்க மாட்டான் என்று மற்றவர்களை விசாரித்தவளுக்கு அவன் வீட்டில் இருந்தே வேலை செய்ய அனுமதி பெற்று கொண்டது தெரிய வர பெரும் அதிர்ச்சி தான்.

“இவனுக்கு எத்தனை சொன்னாலும் அறிவு வர மாட்டேங்குதே” என திட்டியவள் அவனுக்கு அழைப்பு விடுக்க, அவனோ நல்ல தூக்கத்தில் இருந்தான். இரவுபணி அன்று கேட்டிருந்தான்.

மீண்டும் மீண்டும் அலைபேசி ஒலிக்கவே தூக்கம் கலைந்த, ஆராத்யா மணியை பார்க்க, காலை பத்து மணி ஆகியிருந்தது.

“இவளோ நேரம் ஆச்சா? நிது, அப்பா எழும்பிருப்பாங்களே” என்று பதறி எழும்ப, மீண்டும் ஆரோனின் அலைபேசி ஒலித்தது.

“யார் இத்தனை தரம் கால் பண்ணுறது?” அவனை திரும்பி பார்க்க, நல்ல உறக்கம்.

அலைபேசியை எடுத்தவள் வெறும் எண் தெரியவும், எடுத்து ‘ஹலோ’ சொல்லும் முன்,

“ஆரோன் நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்கன்னு உனக்கு புரியுதா? உன் பொண்டாட்டி மானம் கூடவே உயிர் போனால் தான் நீ எனக்கு கிடைப்பன்னா அவளை அசிங்கபடுத்தவும் தயங்க மாட்டேன். இப்போவே நான் வீடியோவ அப்லோட் பண்ண சொல்றேன். அவ பார்த்து பார்த்து நொந்து சாகட்டும்” என்று கத்த,

ஆராத்யா “என்ன வீடியோ அது?” என்று கைகள் நடுங்க கேட்டாள்.

அவளின் குரலில் ஹரிணி முதலில் அடைந்தது சந்தோஷம் தான். அவள் திரும்ப அவனிடம் வந்த பிறகு எத்தனை முயற்சித்தும் ஆராவிடம் பேசும் வாய்ப்பு கிடைக்கவே இல்லை. இப்போது விடுவாளா என்ன!

“வாவ்! இப்போ தான் உன்கிட்ட பேச முடிந்தது எனக்கு. உனக்கு அதை பார்க்கணும்னா அனுப்பி விடுறேன். பார்த்துட்டு நல்ல முடிவா சொல்லு. எனக்கு ஆரோன் வேணும். இல்லன்னா இந்த வீடியோவை உலகமே பார்க்கும்படி செய்வேன். ரொம்ப கிளீயரா இருக்கு” என்று சிரிக்க,

இந்த பக்கம் ஒருத்திக்கு உயிர் போய் கொண்டிருந்தது. அவள் தைரியம் அனைத்தும் காற்றில் கரைந்து கொண்டிருக்க, ஹரிணி வீடியோவை அனுப்பி விட்டு அழைப்பை துண்டித்தாள்.

கைகள் நடுங்க, போர்வையை கழுத்து வரை போர்த்தி கொண்டு வீடியோவை கிளிக் செய்தவள் அரை நொடியிலேயே சுருண்டு விட்டாள். அவளின் வீட்டில் உடை மாற்றும் பொழுது எடுத்திருந்த காணொளி அது.

“இது எப்படி? எங்கே? நான் என்ன செய்தேன்” வாயை கைகளால் மூடி அழுதவளுக்கு அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே புரியவில்லை.

ஒரு பக்கம் ஹரிணி ஆரோனை விட்டு கொடுக்க கேட்ட வார்த்தைகள், இன்னொரு பக்கம் ஆரோன் இனியும் அவள் விட்டு போக சொன்னால் சென்று விடுவாய் என்று கூறிய வார்த்தைகள் மாறி மாறி காதில் ஒலிக்க, அலைபேசியை தூக்கி கட்டிலில் எறிந்தவள் கதறி விட்டாள்.

“ம்மா” அவளின் அழுகையில் சட்டென விழித்த ஆரோன், அவள் இருந்த நிலை கண்டு பதறினான்.

“என்ன ஆச்சு ஆரு? என்னடி ஆச்சு?” அவளை தன் பக்கம் இழுக்க முயற்சிக்க, அவளோ போர்வையுடன் இன்னும் சுருங்கினாள்.

“ஆரு எதுக்கு அழுற?” அவன் அதட்டலில் அழுகை சட்டென விம்மலாக மாற,

“ஆரோன் நான் விடியோ பார்த்தேன். ஹரிணி அனுப்பினா” என்று தாவி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவனின் இதயம் ஒரு நொடி நின்று துடித்தது. அவனுக்கு தெரியும் இதை அவள் பார்த்தால் தாங்க மாட்டாள் என்பது. அதனால் தான் ஹரிணியின் கண் முன்னே அவளை வெறுத்தது போல தவிக்க விட்டான். இல்லையென்றால் எப்போதோ அவள் ஆராவின் உயிரை எடுத்திருப்பாள்.

“ஹரிணி” பல்லைக் கடித்தவன், இப்போது ஆராவை பார்த்தான்.

அவள் இன்னும் தெளிவாகவில்லை என தெரியவும் சட்டென அவளின் கையில் இருந்த போர்வையை உருவினான்.

“ஆரோன்” அவள் அதிர்ச்சி அடைய, நேற்றைய கூடலில் ஆடைகளற்ற அவளை பார்த்தவன்,

“இந்த உடல் எனக்கு மட்டும் தான் புரியுதா? ஒருத்தன் உன்னை விடியோ எடுத்து மிரட்டினா அவனுக்கு அடிபணிந்து தப்பு பண்ண கூடாது. தப்பான முடிவும் எடுக்க கூடாது. உன் மண்டைக்குள்ள இந்நேரம் நிறய ஓடியிருக்கும். என் மேல நம்பிக்கை இருந்தா நீ என்னை விட்டு போக கூடாது. உன் உடல், உணர்வு, காதல் எல்லாம் எனக்கு மட்டும் தான். இது மட்டும் தான் உன் நினைவில் இருக்கணும்” என்றவன் அப்படியே அள்ளி கொள்ள, அமைதியாக அவன் சொன்னதை மனதில் ஏற்ற முயன்றாள் ஆராத்யா.

அவளை கலைத்துக் கொண்டே, “ஒரு வீடியோவால் நீ கெட்ட பொண்ணு ஆகிட மாட்ட. உன் சம்மதம் இல்லாமல், உனக்கே தெரியாமல் ஒருத்தன் எடுத்து அதை யூஸ் பண்ணினா நீ எப்படி காரணமாக முடியும்?” என கேட்க,

அவளும் அவனுள் கரைந்து கொண்டே அவன் சொன்னதை யோசித்தாள்.

“யூ ஆர் ஜெம் ஆரு. அந்த தருண் தான் இந்த விடியோ எடுத்திருக்கான். இதோட ஒரிஜினல் காப்பி அவன்கிட்ட தான் இருக்கு. ஹரிணி வச்சிருக்கிறது அதோட காப்பி. அவன் மேல ஏற்கனவே சைபர் க்ரைமில் புகார் கொடுத்து அவனை தேடிட்டு தான் இருக்காங்க. அவன் கிடைச்சதும் முதல்ல இந்த ஹரிணிக்கு தான் ஆப்பு வைக்கணும்”

“தருண் இந்த விடியோ பார்த்திருப்பான்ல. எத்தனை தடவை பார்த்தானோ?” கண்களில் கண்ணீர் வழிய கேட்க,

“ஆயிரம் தடவை பார்த்தாலும் நானும் உன்னை சந்தேகபட மாட்டேன். அதனால் உன் கற்பும் காணாம போகாது. அவன் தான் தப்பு. இதை உன் மனசுல ஏத்திக்கோ. இப்படி நீ அழுவன்னு தான் இத்தனை நாள் அந்த ஹரிணி முன்னாடி உன்னை கஷ்டப்படுத்தினேன். இப்போ உனக்கு அவளே தெரிய வச்சிட்டா. இனி நீ தான் தைரியமா போராடணும் ஆரு. பெண்கள் எத்தனை வலிமையானவங்கன்னு நான் சொல்லி உனக்கு தெரியணுமா? உயிரை கொடுத்து ஒரு உயிரை நீங்க உலகத்துக்கு கொண்டு வரீங்க. அத்தனை வலியை தாங்குற மன பலத்தை கொண்ட நீங்க தான் இப்படி சில விசயத்தில் மன தைரியத்தை இழந்து அழுறீங்க. ஆண்களை விட பெண்களுக்கு மனபலம் அதிகம். ஒரு சில்வண்டுக்காக உன் பலத்தை நீ இழக்காதே. உன்னால பண்ண முடிஞ்சத பண்ணுடான்னு திருப்பி அடிச்சா அவன் உன்னை நெருங்கவே யோசிப்பான். என்னோட ஆரு எப்போவும் தைரியமா எல்லாத்தையும் எதிற்கொள்ளணும்” என்று அவளை தன் மேல் படுக்க வைக்க,

“அப்போ உனக்கு என் மேல கோபம் இல்லையா ஆரோன்?” என்று கேட்டாள்.

“நீ என்னையும் நிதுவையும் விட்டுட்டு போன கோபம் நீ எத்தனை காரணம் சொன்னாலும் மறையாது. அதை நான் மறக்க முயற்சி செய்யுறேன். அதுக்காக இன்னிருத்திக்காக உன்னை என்னால் விட்டு கொடுக்கவும் முடியாது. எதையும் யோசிக்காம நீ ரெஸ்ட் எடு. அவளை எப்படி ஹேண்டில் பண்ணனும்னு எனக்கு தெரியும். இன்னைக்கு ஷாலினி வீட்டுக்கு உன் மாமனார், மாமியார் வராங்க. அவங்களை எதிர்கொள்ள ரெடியா இரு” என்றவன் அவளுக்கு போர்த்தி விட்டு எழும்பினான்.

“நிதுமா” அவள் தயங்க,

“அவ எழும்பி குளிச்சு, சாப்பிட்டு மாமா கிட்ட வெளியே விளையாடிட்டு இருக்கா. நீ ரெஸ்ட் எடு” என்றவன் குளித்து கிளம்பி வெளியே வந்தான்.

 
Status
Not open for further replies.
Top