எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK51

Moderator
டீசர் :

"மிஸ்ஸஸ் மாறன், நாங்க கேட்டபடி உங்க பையன் கவினோட சர்டிபிகேட்ஸ் எல்லாம் சரியாக இருக்கு, கண்டிப்பா அவனை ப்ளே ஸ்கூல்ல சேர்த்துக்கறோம். பட் ஒரு டௌட், மோஸ்ட்லி எல்லாரும் முதல் முதல்ல குழந்தைங்களை ஸ்கூல்ல சேர்க்கும் போது, அப்பா அம்மா ரெண்டு பேருமா வருவாங்க, ஆனா நீங்க மட்டும் இப்படி தனியா குழந்தையோட வந்திருக்கீங்க? "

"மேம், கவினோட அப்பா ஆன் சைட்ல வொர்க் பண்றாரு, இயர்லி ஒன்ஸ் நாங்க தான் அங்க போயிட்டு வருவோம், அதனால நான் தான் முழுசா இங்க அவனை பாத்துக்கணும்."

"ஓகே மிஸ்ஸஸ் மாறன் ஆபீஸ் ரூம்ல பீஸ் பே பண்ணிட்டு, நாளைக்கே நீங்க பையனை ஸ்கூல்க்கு அனுப்பி வைக்கலாம். அப்பறம் ஒன் வீக்ல மத்த பீஸ்ஸையும் செட்டில் பண்ணிடுங்க."

கையில் இருந்த கொஞ்ச பணத்தை கொண்டு அட்மிஷன் பீஸ்ஸை கட்டியவள். மாத சம்பளம் வருவதற்கு இன்னும் இருபது நாட்கள் ஆகும் என்பதால், ஒரு வாரத்திற்குள் மற்ற கட்டணத்தை எப்படி கட்டுவது என்ற சிந்தனையுடன், கைகளில் தன் மகன் கவினை தூக்கிக் கொண்டு பிளே ஸ்கூலை விட்டு வெளியே வந்தாள் கயல்விழி.

எதிரே இருந்த நகை கடையை கண்டவள்,ஒரு முடிவோடு எப்போதுமே தன் கழுத்தில் இருக்கும் தனது அன்னையின் செயினை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டால்.

நகை கடையினுள் சென்று தனது செயினை விற்றுவிட்டு, அதற்கான பணத்துடன் சந்தோஷமாக வெளியே செல்ல திரும்பியவள், அங்கு குழந்தைகள் நகைகள் இருக்கும் செக்ஷனில், கையில் நான்கைந்து மாதமே ஆன பிஞ்சு குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தவனை கண்டு, அப்படியே நின்று விட்டாள்.

அவனேதான் தெளிந்த நீரோடை போல சென்று கொண்டிருந்த தனது வாழ்க்கையில், காதல் என்னும் கல்லை எறிந்தவன். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தனது குடும்பத்தினரின் எதிர்ப்பையும் மீறி, வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, அவன் தான் இனி தனக்கு எல்லாம் என்று நினைத்து, அவனை தேடிச் சென்ற போது, கல்யாண மாப்பிள்ளையாக தனக்கு காட்சிக் கொடுத்தவன்.

வாழ்க்கையில் எவரையுமே நம்ப கூடாது என்று இருந்தவளை, பேசிப் பேசியே


என் வாழ்நாளின்
இறுதி மூச்சு உள்ளவரை, உனக்கானவனாக
நான் இருக்கிறேன்...

என்று காதல் மொழி பேசி பேசியே, நம்பிக்கை துரோகத்தின் மொத்த அடையாளமாக நின்றவன்.

தனது மகன் மட்டும் அன்று இல்லை என்றால், எப்போதோ தனது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொண்டிருப்பாள். இப்போது கூட அதிர்ந்துபோய் நின்றிருந்தவளை, அம்மா என்று கூறி தன்னிலைக்கு திருப்பிய மகனை, கண்ணீரோடு அணைத்தபடி, மீண்டும் ஒருமுறை இளமாறனையும், அவன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த தனது கல்லூரியின் வகுப்புத் தோழியான மஞ்சுவையும் வெறித்த பார்வை பார்த்து விட்டு, வெளியே சென்றுவிட்டால் கயல்விழி.
 

NNK51

Moderator
விழி மொழி 1

உயர்ந்து நின்ற அந்த தனியார் ஏற்றுமதி நிறுவன கட்டிடத்தின், முதல் மாடியிலுள்ள அக்கவுண்ட் செக்ஷனில், தனக்கு முன்பிருந்த கணிப்பொறியோடு போராடிக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி. நெற்றிவகிட்டில் இட்டிருந்த குங்குமமும் கழுத்தோடு உரசிக்கொண்டிருந்த அந்த மஞ்சள் சரடும், அவள் திருமணம் ஆனவள் என்பதை எடுத்துக்காட்டியது.


அவளது கைப்பையில் இருந்த கைப்பேசி அலர, அவளை விட அவளை சுற்றி அமர்ந்திருந்த சக பணியாளர்கள்தான் ஆச்சரியத்தோடு அவளை திரும்பிப் பார்த்தனர். இங்கு அவள் வேலைக்கு சேர்ந்து இரண்டு வருடங்களாகின்றது, ஒரு முறை கூட ஆபீஸ் டைமில் அவளுக்கு அழைப்பு வந்ததே இல்லை, ஏன் அவளிடம் தொலைபேசி இருக்கின்றதா என்று கூட மற்றவர்கள் கிசுகிசுத்துக் கொண்டதுண்டு, இப்போது திடீரென்று அழைப்பு வர, புருவ முடிச்சோடு யாராக இருக்கும் என்று, மொபைலை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவள், அதில் கூறிய செய்தி கேட்டு, அவசரமாக அலுவலக மேலாளரை சந்தித்து, இன்று பகுதி நேர விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு, தனது கைப்பையுடன் வேகமாக படியிறங்கி வந்தாள்.


ஆபீஸ் நேரத்தில் என்றும் இல்லாத அதிசயமாக அவள் வெளியே சென்று கொண்டிருப்பதை கண்டு, வாயெல்லாம் பல்லாக சூப்பர்வைசர் கோபால் அவளை நோக்கி வந்தான்.


"என்ன மேடம் ஏதாவது எமர்ஜென்சியா? எங்க போகனும்னு மட்டும் சொல்லுங்க, நானே எம் பைக்ல கொண்டு போய் விடுறேன்."


அவள் அவனை மனிதனாக கூட மதிக்காமல், தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்க, அவள் பின்னாலேயே வந்தவன்,


"கயல் மேடம் இந்த டைமுக்கு போனீங்கன்னா பஸ்ஸே இருக்காது,நீங்க ம்ம்ம்னு ஒருவார்த்தை சொல்லுங்க, நம்ம வண்டி உங்களை பூ போல ஏத்திட்டு போகும், எங்கன்னு மட்டும் சொல்லுங்க."


அவனது தொல்லை தாங்காமல் நிதானமாக கைகளை கட்டிக் கொண்டு நின்றவள்,


"போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு."


" போ...போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கா?"


"ஆமா ஒருத்தன் ரொம்ப நாளா என் பின்னாடி அலைஞ்சு டார்ச்சர் பண்ணிட்டு இருக்கான், அவன் மேல கம்ப்ளைன்ட் பண்ணனும், இப்பவே வர்றீங்களா?"


கோபால் அதிர்ந்து நிற்க, அவனை கண்டுகொள்ளாது அவசரமாக கேட்டை கடந்து வெளியேறியவள், சேர்ஆட்டோவில் ஏறி பிஜி மருத்துவமனை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கைப்பையில் இருந்த போன் இசைக்க, அதில் வந்த பெயரை பார்த்து தயக்கத்துடனேயே காதில் வைத்தாள்.


" சாரி முகுந்தன் சார், நீங்க சொன்ன வேலையை என்னால இன்னைக்கு முடிக்க முடியல, நான் ஒரு அர்ஜென்ட் ஒர்க் காரணமா வெளியே வந்துட்டேன்."


" என்னைக்கும் இல்லாம இப்படி அவசரமா ஆபீஸ்லயிருந்து, பாதியில நீங்க கிளம்பி போகும்போதே தெரியுதுங்க ஏதோ எமர்ஜென்சின்னு , உங்களுக்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா, ஒரு கோவொர்க்கறா என்கிட்ட நீங்க கேட்கலாம், என்னால முடிஞ்ச அளவு கண்டிப்பா நான் உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணுவேன். உங்க பிராப்ளமை சால்வ் பண்ணிணதுக்கு அப்பறம் ஆபீஸ் வந்தா போதும்.டேக் கேர்."


கயல்விழிக்கு சீனியர் மேனேஜரான இவனது அக்கறையில் தலைவலி தான் வந்தது. நேரடியாக தன்னிடம் வலிந்து பேசும் ஆண்களிடம் கூட, சுடுசொல்லாக பேசிவிடலாம், இப்படி அக்கறை காட்டுவது போல வருபவர்களிடம் என்ன சொல்லி விலகுவது, இதற்கும் இவன் தன்னிடம் இதுவரை முகம் கொடுத்து கூடப் பேசியதில்லை, ஆபீஸில் உள்ள மற்றவர்களும் இவனை பற்றி நல்ல முறையில் தான் கூறுகிறார்கள், இருந்தும் ஏனோ அனுபவப்பட்ட மனது யாரையும் நம்பாதே என்று கூறுகிறதே.


அதனால் தான் யாரிடமும் ஒட்டுதலின்றி தன் மகனோடு வாழ்ந்து வருகிறாள், ஆனால் இதில் ஒரே ஒரு விதிவிலக்கு சுந்தரிப் பாட்டி.


தனது நிலையை பயன்படுத்தி தன்னை நெருங்க நினைக்கும், அயோக்கியர்களிடம் இருந்து காத்து நிற்கும், ஒரே ஜீவன் அவர். இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன்பு இரவு நேரத்தில் நிற்கதியாக, பேருந்து நிலையத்தில் கண்கள் நீரோடும், கைகளில் ஏழு மாத குழந்தையோடும், எங்கே போவது என்று தெரியாமல், நின்று கொண்டிருந்த தன்னை,அவரது வீட்டிற்கு கூட்டி சென்று, விவரங்களை அறிந்து, தனக்கு தைரியம் சொல்லியவர்.


இப்போது கூட தன்னை கொத்தி பிடுங்க காத்திருக்கும் மனித மிருகங்களிடமிருந்து, அவரது வீடு என்னும் கூட்டில் தனக்கு இடமளித்து, பாதுகாப்பை உணர வைத்தவர்.


கைக்குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு வேலைக்குச் செல்ல அவள் தயங்கி நின்றபோது, தானாக முன்வந்து அவள் மகன் கவினை பார்த்துக் கொள்ள தொடங்கியவர், அன்றிலிருந்து இவள் ஆஃபீஸில் இருக்கும் நேரங்களில் எல்லாம், அவர்தான் கவினை கவனித்துக் கொண்டு வருகிறார்.


அவள் சுயமரியாதையோடு சமூகத்தின் பார்வையில், நிமிர்ந்து நிற்பதே அவரால் தான், யாரையும் சார்ந்து இருக்கக் கூடாது என்ற அனுபவத்தை தனது சிறுவயதிலேயே கற்றுக் கொண்டுவிட்டாள் கயல்விழி. ஆனால் சுந்தரி பாட்டியின் இந்த நிலை அவளை சற்று தடுமாறத்தான் வைத்தது.,


சற்று நேரத்திற்கு முன்பு அவர் கீழே விழுந்துவிட்டதாகவும், மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும், அவர் வீட்டில் பணிபுரியும் பரிமளா அக்காவிடமிருந்து செய்தி வந்தது, அதற்காகத்தான் மருத்துவமனையை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறாள்.


சுந்தரிப் பாட்டியின் உறவுகள் அனைத்துமே வெளிநாட்டில் வசிக்கின்றனர். அவர்களோடு செல்ல மனமின்றி, தனது சொந்த ஊரிலேயே, தன் கணவரோடு தான் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த இடத்தில் தான், தன் உயிர் பிரிய வேண்டும் என்று இங்கேயே வசித்துவருகிறார்.


அவர் மகன்களும் பல முறை அவரை தங்களுடனேயே வந்து இருக்குமாறு அழைத்துப் பார்த்துவிட்டனர், இவர் வர மறுத்ததால், மாதம்தோறும் பணம் மட்டும் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவருக்கு துணையாகவும் வீட்டு வேலைக்கு உதவுவதற்காகவும் பரிமளத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.


ஒரு வழியாக பிஜி மருத்துவமனைக்குச் வந்து சேர்ந்தவள், சுந்தரி பாட்டி அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் எமர்ஜென்சி வார்டை நோக்கி சென்றாள். அங்கே வீட்டு வேலை பார்க்கும் பரிமளம், அவளது மூன்று வயது மகனை கைகளில் வைத்துக் கொண்டு வெளியே அமர்ந்திருந்தார்.
இவளை கண்டதும் உதட்டை பிதுக்கியபடி அழத் தயாராக இருந்த தனது மகனை கைகளில் அள்ளிக் கொண்டவள், அவனை தட்டிக் கொடுத்து ஆறுதல் படுத்தினாள்.


" புள்ள ரொம்ப பயந்துட்டாம்மா, சுந்தரி அம்மாவை ரத்தத்தோடு பார்க்கவும், மிரண்டு போயிட்டான் பாவம்."


" என்னக்கா ஆச்சு? பாட்டி எப்படி கீழே விழுந்தாங்க? எமர்ஜென்சில சேர்க்கற அளவுக்கு அவ்வளவு சீரியஸா இருக்காங்களா?"


"ஒரு இடத்துல உட்கார சொன்னா கேட்டா தானே, நான் மாடியில துணியை காய போட்டுட்டு இருந்தேன், இவங்க பின்னாடி தோட்டத்துல செடியை நடப் போயிருப்பாங்க போல, ஏற்கனவே நேத்து மழை பேஞ்சு இருந்ததால அங்கங்க தண்ணியா நின்னிருக்கு, அதை கவனிக்காம கால வைச்சிருக்காங்க, அப்படியே கீழே விழுந்துட்டாங்க. பின்னாடி ஏதோ கல்லு இருந்திருக்கு அது லேசா தலையை கிழிச்சுடுச்சு.


உடம்பு சரியில்லன்னு ஹாஸ்பிடல் வந்தாலே, அது இதுன்னு சொல்லி காசை கறக்க தானே பார்கறாங்க . இங்க வர்றவரைக்கும் கூட நல்லா பேசிட்டு தான் இருந்தாங்க, உனக்கு சொல்ல வேண்டாம் பயந்துடுவேன்னு தான் சொன்னாங்க, நான் தான் பையன் ரொம்ப அமைதியா இருக்கவும், பயந்து போய் உனக்கு கூப்பிட்டேன்."


"அக்கா அவங்க பசங்களுக்கு கூப்பிட்டு சொல்லிட்டீங்களா? இல்ல நான் சொல்லிடவா?"


"அதை ஏம்மா கேக்குறே, இவங்க வீட்டில குடியிருக்கிற தூரத்து சொந்தக்கார பொண்ணு நீயே, தகவல் சொன்ன அடுத்த அரைமணி நேரத்துல இங்க வந்துட்டே, ஆனா சுந்தரியம்மாவோட பசங்களுக்கு போனை போட்டு சொன்னா, இந்த அர்த்தராத்திரியில இதுக்காகவா கூப்பிட்டன்னு கத்தறாங்க, இப்போதைக்கு லீவு கிடைக்கிறது கஷ்டம், அக்கவுண்ட்ல காசு அனுப்பி வைக்கிறேன், அந்த பொண்ணை எல்லாத்தையும் பார்த்துக்க சொல்லறேங்கறாங்க."


இது அவள் எதிர்பார்த்த பதில் தான், பணம் பணம் என்றபடி, ஓடிக் கொண்டே இருக்கும் இவர்களுக்கு, உயிருள்ள மனங்களின் மதிப்பு தெரிவதில்லை, அது தெரிய வரும்போது அந்த புனிதமான ஆன்மா, தங்களுடன் இருக்கப் போவதில்லை என்று, யார் தான் இவர்களுக்கு புரிய வைப்பார்களோ!


கயல்விழி பாட்டியை தான் பார்த்துக் கொள்வதாக கூறி, பரிமளத்தை அவரது வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார். அவரோ கேண்டினுக்குச் சென்று பிஸ்கட்டும் பாலும் வாங்கி வந்து கயல்விழியின் கைகளில் கொடுத்துவிட்டு சென்றார். இப்படியும் சில நல்ல உள்ளங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது.


அவர் வாங்கி வந்ததை மகனுக்கு கொடுத்தவள், தண்ணீரை குடித்து தனது பசியை போக்கிக் கொண்டால். சற்று நேரத்தில் கவின் உறங்கிவிட, அவனை தோள்களில் ஏந்திக் கொண்டாள். ஒரு இரண்டுமணி நேரத்திலேயே சுந்தரிப்பாட்டியை, எமர்ஜென்சி வார்டில் இருந்து தனிஅறைக்கு மாற்றி விட்டனர்.


பாட்டிக்கு பீபி அளவு அதிகமாக இருப்பதாகவும், காலில் ஏற்பட்ட காயம் ஆழமாகபட்டிருப்பதாலும் அதற்கு கட்டு போடப்பட்டு ,ஒரு வாரத்திற்கு மருத்துவமனையில் தான் அவர் இருக்க வேண்டும் என்று கூறிவிட்டனர்.


கயல்விழி இக்கட்டான சூழ்நிலையில் இருந்தாள், அது ஒரு ஹைடெக் மருத்துவமனையாதலால் சுந்தரிப்பாட்டிக்கு தேவையான உணவு முதற்கொண்டு அனைத்தையும் அவர்களே கவனித்துக் கொள்வர். அதனால் அவரை பற்றி கவலைப்பட தேவையில்லை, ஆனால் கவினை யாரிடம் விடுவது.


பரிமளாக்கா கண்டிப்பாக கவினை பார்த்துக் கொள்ளவதாகத் தான் கூறுவார், ஆனால் அவரால் வீட்டையும் கவனித்துக் கொண்டு, கவினையும் பார்த்துக் கொள்ள முடியாதே, தற்போதைக்கு தனது அலுவலக மேலாளருக்கு அழைத்தவள், ஒரு நான்கு நாட்கள் மட்டும் விடுப்பு வேண்டினால்.


அவர் மேலிடத்தில் கேட்டு சொல்வதாக கூறினார். அவள் இதுவரை அதிகமாக விடுமுறை எடுத்திராத காரணத்தால், அவள் கேட்ட நான்கு நாள் விடுப்பை கொடுத்துவிட சொன்னார் சீனியர் மேனேஜரான முகுந்தன்.


மாலை நேரத்தில் தான் சுந்தரி பாட்டிக்கு நினைவு திரும்பியது. புன்னகையோடு தனக்கு எதிரே இருந்த சேரில், கைகளில் கவினைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்த கயல்விழியை நோக்கி ,


"என்னை மன்னிச்சிடும்மா, என்னால உனக்கு எவ்வளவு சிரமம்?"


"ஐயோ பாட்டி நாங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ உயிரோட இருக்கிறதே உங்களால தான். நீங்க இப்படி சொல்லலாமா? உங்கள பார்த்துக்க வேண்டியது என்னோட கடமை இல்லையா? "


"எம்பசங்களுக்கு தெரியுமாம்மா ?"


கயல்விழி மௌனமாக தலையை மட்டும் அசைத்தால்,


"ம்ஹும், வயசானகாலத்துல அம்மா கூட இருக்கணும்னு இவனுங்களுக்கு தெரியல, இந்த வீட்டை விட்டுட்டு என்னை வா வான்னு கூப்பிடறானுங்க, எனக்கு தெரியும், எங்களுக்கு லீவு கிடைக்காது, பணம் அனுப்புறோம் நீ பார்த்துக்கோன்னு தானே சொல்லி இருப்பானுங்க.


அவங்க அப்பா இறந்ததுக்கே ரெண்டு வாரம் கழிச்சு தானே அண்ணனும் தம்பியும் வந்தானுங்க, அவனுங்களை பொறுத்த வரைக்கும் பணம் தான் முக்கியம், அந்த பேப்பருக்கு இருக்கிற மதிப்பு கூட,அவனுங்களை பாசத்தை கொட்டி வளர்த்த பெத்தவங்களுக்கு இல்ல, இதெல்லாம் நான் அனுபவிக்கனும்னு இருக்கு."


"பாட்டி ஏன் இப்படியெல்லாம் பேசறீங்க , அப்போ எங்களை உங்க சொந்தமா நினைக்கலையா? உங்களுக்கும் நாங்க ஆகாத உறவுதானா? அப்போ இந்த மாசத்தோட வீட்டை காலி பண்ணிட வேண்டியது தான்."


"ஐயோ அப்படியெல்லாம் இல்லடி ராசாத்தி, ஏதோ நீங்க ரெண்டு பேரும் இருக்கறதால தான், நான் உயிர்ப்போட இங்க நடமாடிட்டு இருக்கேன்.இனி நான் ஏதுவும் பேசல தாயி சரியா..."


அவர் தனது கைவிரல்களால் வாயை பொத்திக் கொள்ள, புன்னகையோடு சிறிது நேரம் அவரிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தவள், மருந்தின் வீரியத்தில் அவர் உறங்க தொடங்கியதும், அவருக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்த செவிலியரிடம் கூறிவிட்டு, மகனுடன் வீடு வந்து சேர்ந்தாள்.


சுந்தரிப்பாட்டியின் வீட்டுமாடியில் தான் கயல்விழி தன் மகனோடு வசித்து வந்தாள்.


அன்று முழுவதும் கவினைப் பற்றிய யோசனையிலேயே இருந்தவளுக்கு, அவனை பிளே ஸ்கூலில் சேர்ப்பது தான் சரியான வழியாக தோன்றியது.


அடுத்த நாளே அருகில் இருந்த பிரபலமான பள்ளியில் அதற்கு தேவையான விவரங்களை பற்றி விசாரித்தால். தனது இரண்டு மாத சம்பளத்தை அவர்கள் பீசாக கேட்க அவளுக்கு தலைசுற்றலே வந்துவிட்டது.


பாதுகாப்பு கருதி அங்கு விட வேண்டி இருப்பதால், சமாளித்து விடலாம் என்று நினைத்தால், ஆனால் அவர்கள் அதற்கடுத்து கூறிய செய்தியில், பாதியிலேயே அங்கிருந்து வெளியே வந்தவள், தலையில் கை வைத்தபடி நிற்க, அந்த வழியாக வந்த பரிமளம் அவள் கவினுடன் நின்று கொண்டிருப்பதை கண்டு, அவளிடம் வந்தார்.


"என்ன பாப்பா இங்க நிக்கிறே?"


" கவினை ஸ்கூல்ல சேர்க்கலாம்னு வந்தேன்க்கா."


"அப்படியா இது நல்ல ஸ்கூல் தான் பாப்பா, ஆமா ஏன் ரொம்ப சோகமா இருக்க?"


"தம்பியை ஸ்கூல்ல சேர்க்க பிறப்பு சான்றிதழ் கேக்குறாங்கக்கா, அது என்கிட்ட இல்ல, உங்களுக்கு தான் தெரியுமே, நானும் இவனோட அப்பாவும் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தவங்க, தம்பி பிறந்தப்போ உயிருக்கு பயந்து அங்கே எல்லாத்தையும் அப்படியே விட்டுட்டு வந்துட்டோம். இப்ப என் கையில எந்த சர்டிபிக்கட்டும் இல்ல, எப்படி இவனை ஸ்கூல்ல சேர்க்கறதுன்னே தெரியலக்கா"


"அட இது தான் பிரச்சனையா, காசு கொடுத்தா எத்தனை சர்டிபிகேட் வேணும்னாலும் தயார் பண்ணி கொடுக்குறதுக்கு ஆளுங்க இருக்காங்க, நீ கவலையை விடு, இன்னும் ரெண்டு நாள்ல உன் கையில தம்பியோட சர்டிபிகேட் இருக்கும். நீ வேணுங்குற டீடைல்ஸ் மட்டும் என் கையில எழுதி கொடு."


இரண்டு வருடங்களாக அவள் சேமித்து வந்த பணத்தில் பாதி, கவினுக்கு சர்டிபிகேட் வாங்குவதிலேயே கரைந்து போனது. மீதி இருக்கும் பணத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை மட்டும், அவசர தேவைக்காக விட்டு வைத்தவள், மீதி பணத்தோடு பள்ளிக்கு சென்றாள்.


"மிஸ்ஸஸ் மாறன், நாங்க கேட்டபடி உங்க பையன் கவினோட சர்டிபிகேட்ஸ் எல்லாம் சரியா இருக்கு, கண்டிப்பா அவனை ப்ளே ஸ்கூல்ல சேர்த்துக்கறோம். பட் ஒரு டௌட், மோஸ்ட்லி எல்லாரும் முதல் முதல்ல குழந்தைங்களை ஸ்கூல்ல சேர்க்கும் போது, அப்பா அம்மா ரெண்டு பேருமா வருவாங்க, ஆனா நீங்க மட்டும் இப்படி தனியா குழந்தையோட வந்திருக்கீங்க? "


"மேம், கவினோட அப்பா ஆன்சைட்ல வொர்க் பண்றாரு, இயர்லி ஒன்ஸ் நாங்க தான் அங்க போயிட்டு வருவோம், அதனால நான் தான் முழுசா இங்க அவனை பாத்துக்கணும்."


"ஓகே மிஸ்ஸஸ் மாறன் ஆபீஸ் ரூம்ல பீஸ் பே பண்ணிட்டு, நாளைக்கே நீங்க பையனை ஸ்கூல்க்கு அனுப்பி வைக்கலாம். அப்பறம் ஒன் வீக்ல மத்த பீஸ்ஸையும் செட்டில் பண்ணிடுங்க."


கையில் இருந்த கொஞ்ச பணத்தை கொண்டு அட்மிஷன் பீஸ்ஸை கட்டியவள். மாத சம்பளம் வருவதற்கு இன்னும் இருபது நாட்கள் ஆகும் என்பதால், ஒரு வாரத்திற்குள் மற்ற கட்டணத்தை எப்படி கட்டுவது என்ற சிந்தனையுடன், கைகளில் தன் மகனை தூக்கிக் கொண்டு பிளே ஸ்கூலை விட்டு வெளியே வந்தாள்.


எதிரே இருந்த நகை கடையை கண்டவள்,ஒரு முடிவோடு எப்போதுமே தன் கழுத்தில் இருக்கும் தனது அன்னையின் செயினை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டால்.


நகை கடையினுள் சென்று தனது செயினை விற்றுவிட்டு, அதற்கான பணத்துடன் சந்தோஷமாக வெளியே செல்ல திரும்பியவள், அங்கு குழந்தைகள் நகைகள் இருக்கும் செக்ஷனில், கையில் நான்கைந்து மாதமே ஆன பிஞ்சு குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தவனை கண்டு, அப்படியே நின்று விட்டாள்.


அவனேதான் தெளிந்த நீரோடை போல சென்று கொண்டிருந்த தனது வாழ்க்கையில், காதல் என்னும் கல்லை எறிந்தவன். தனது குடும்பத்தினரின் எதிர்ப்பையும் மீறி, வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, அவன் தான் இனி தனக்கு எல்லாம் என்று நினைத்து, அவனை தேடிச் சென்ற போது, கல்யாண மாப்பிள்ளையாக தனக்கு காட்சிக் கொடுத்தவன்.

வாழ்க்கையில் எவரையுமே நம்ப கூடாது என்று இருந்தவளை, பேசிப் பேசியே

என் வாழ்நாளின்
இறுதி மூச்சு உள்ளவரை, உனக்கானவனாக
நான் இருக்கிறேன்...


என்று காதல் மொழி பேசிப் பேசியே, நம்பிக்கை துரோகத்தின் மொத்த அடையாளமாக நின்றவன்.

தனது மகன் மட்டும் அன்று இல்லை என்றால், எப்போதோ தனது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொண்டிருப்பாள். இப்போது கூட அதிர்ந்துபோய் நின்றிருந்தவளை, அம்மா என்று கூறி தன்னிலைக்கு திருப்பிய மகனை, கண்ணீரோடு அணைத்தபடி, மீண்டும் ஒருமுறை இளமாறனையும், அவன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த தனது கல்லூரியின் வகுப்புத் தோழியான மஞ்சுவையும் வெறித்த பார்வை பார்த்து விட்டு, வெளியே சென்றுவிட்டால் கயல்விழி.

மனபாரத்தோடு ஹாஸ்பிடல் வந்தவளுக்கு இன்னொரு அதிர்ச்சி தயாராக இருந்தது.
 

NNK51

Moderator
விழிமொழி 2

கயல்விழி எப்போதுமே தனது மனபாரத்தை யாருடனும் பகிர்ந்து கொண்டதில்லை, இன்றும் அதேபோல அடுத்தடுத்த செயல்களில் தன்னை மூழ்கடிக்கத் தொடங்கினாள்.

ஸ்கூலில் மீதி பணத்தை கட்டிவிட்டு, சுந்தரிப்பாட்டியை காண மகனோடு ஹாஸ்பிடலுக்கு சென்றாள். அவள் அங்கே நுழையும் வேளையில் தான், பரிமளமும் பாட்டியை காண அங்கு வந்திருந்தார். அவருடன் பேசிக்கொண்டே நடந்து சென்று கொண்டிருந்த போது, பதின்மவயது வாலிபன் ஒருவன், ஓடிவந்து கயல்விழியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அழத்தொடங்கினான். முதலில் பதறிய கயல்விழி, அவனது முகத்தை கண்டு அதிர்ந்து போய், அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

"அக்கா, எப்படிக்கா இருக்க? மத்தவங்க செஞ்ச தப்புக்கு நான் என்னக்கா செய்வேன். என்னை ஏன்க்கா விட்டுட்டு போன?அன்னைக்கு நீ என்கிட்ட என்ன சொன்னே, மாமாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு என்னை வந்து கூட்டிட்டு போறேன்னு சொன்னியே, ஏன்க்கா வரலே?"

சுற்றி இருப்பவர்கள் இவர்களையே கவனிக்க, பரிமளாத்திடம் கவினை ஒப்படைத்தவள், தன் கைகளைப் பிடித்து அழுது கொண்டிருந்த அந்த வளர்ந்த குழந்தையை, ஓரமாக கூட்டி வந்து பேசத் தொடங்கினாள்.

"விமல் முதல்ல அழறத நிறுத்துடா, நீ இங்க எப்படி வந்தே? யாருக்கு உடம்பு சரியில்லே?"

"அப்பாவுக்கு நெஞ்சுவலி, ஊர்ல ஒரு டாக்டர்கிட்ட ட்ரீட்மெண்ட் போயிட்டு தான் இருக்கு, ஆனா அப்பா உடம்பு வீக்காவே இருக்கு, அந்த டாக்டர் சொல்லித்தான் நாங்க இங்க வந்தோம். இங்க ஃபுல் பாடிசெக்கப் பண்ண சொல்லி இருக்காங்க, அப்பா வீக்கா இருந்தனால அவரை ஹாஸ்பிட்டல்லையே அட்மிட் பண்ணிட்டோம். ரிப்போர்ட் வந்திடுச்சு டாக்டர் கன்சல்ட் பண்ணிட்டு கிளம்பனும்."

"நீங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் தனியாவா வந்தீங்க?"

" இல்லக்கா எல்லாரும் தான் வந்திருக்கோம், நைட் நான் அப்பா கூட இங்கேயே தங்கிட்டேன், அம்மா பாட்டி மாமா ஹோட்டல்ல இருக்காங்க."

அவர்கள் அங்கு இல்லை என்பதே அவளுக்கு அசுவாசத்தை கொடுத்தது.

" அப்பா அன்னைக்கு ஏதோ கோபத்துல, அம்மா பேச்சைக் கேட்டு அப்படி பண்ணிட்டாரு, நான் உண்மையை எடுத்து சொன்னதும், அவர் பண்ணது தப்புன்னு புரிஞ்சுகிட்டு, உன்னை எங்கெல்லாம் தேடினார் தெரியுமா?ஆனால் உன்னை கண்டுபிடிக்க முடியல, அப்பா உன்னை பார்க்கணும்னு எவ்வளவு துடிச்சார் தெரியுமாக்கா? என்னோட வாக்கா, அப்பா உன்னை பார்த்தா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவாரு."

தனது அன்னையின் கைகளை இன்னொருவன் உரிமையாக பற்றிக்கொண்டு நிற்பதைக் கண்டு, பொறாமை கொண்ட கவின், பரிமளத்திடமிருந்து இறங்கி வந்து, தனது தாயின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தவனை தள்ளிவிட, அப்போதுதான் தனது அக்காவின் அருகில் இருந்த குழந்தையை கவனித்தான் விமல்.

"அக்கா இவன்!"

"கவின், என் பையன்."

அவனை ஆசையாக அள்ளிக் கொண்டவன்,

"தங்கம் மாமாடா மாமான்னு சொல்லு, நான் உன் தாய்மாமாடா, உன்னை பார்ப்பதற்காக தான் உன் தாத்தா காத்துகிட்டு இருக்காரு."

கயல்விழி மறுத்துக் கூற வருவதற்கு முன்பே, குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு அவனது தந்தை முத்துப்பாண்டியிருந்த அறையை ஓடினான்.

கயல்விழி விமலை தொடர்ந்து செல்ல, விமல் கூறியதை வைத்தே ஓரளவுக்கு இவர்கள் கயல்விழியின் பிறந்தவீட்டு சொந்தங்களென்று புரிந்து கொண்ட பரிமளம் அவளின் பின்னே சென்றார்.

என்றுமே கம்பீரமாக பார்த்துப்பழகிய தனது தந்தையை, இப்படி தளர்ந்த நிலையில் வாடிய கொடிப்போல காண துடித்துப் போனாள் கயல்விழி. அவளை கண்டதும் கதறியழத் தொடங்கிவிட்டார் அவரது தந்தை. கண்ணீரோடு அவளது கைகளை பிடித்தபடி,

"என்னை மன்னிச்சிடும்மா, உன்கிட்ட என்ன எதுன்னு கூட விசாரிக்காம அப்படியெல்லாம் பேசிட்டேன், நீ வீட்டைவிட்டு போன பிறகு தான், உண்மை தெரிஞ்சுச்சு, அப்பா உனக்காகத் தான் இரண்டாவது கல்யாணத்துக்கே ஒத்துக்கிட்டேன். ஆனா அதனால நீ இவ்வளவு கஷ்ட்டத்தை அனுபவிப்பேன்னு தெரிஞ்சிருந்தா, சத்தியமா பண்ணியிருக்க மாட்டேன்டா, அப்பாவை மன்னிச்சிடு தாயி, எவ்வளவு பெரிய பாவத்தை செய்ய இருந்தேன்."

"அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லப்பா, சித்தி என்னை நல்லா தான் பார்த்துக்கிட்டாங்க."

தனது அன்னை கண் கலங்குவதை கண்டு, ஓடி வந்த கவின் அவளது கால்களை கட்டிக்கொள்ள, அப்போதுதான் அந்த பிஞ்சு மலரை கண்டார் அவர். குழப்பத்தோடு கயல்விழியை பார்க்க,

" என்னப்பா அப்படி பார்க்கறீங்க, நம்ம கயலக்கா பையன், பேரு கவினாம்."

ஆசையாக குழந்தையை நோக்கி அவர் கைநீட்ட, அவன் பயந்துபோய் தன் அன்னையிடமே ஒட்டிக்கொண்டான்.

"என்கிட்டயே வர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்ப்பா, நானே வம்படியா தான் அக்காகிட்ட இருந்து அவனை தூக்கினேன்."

"மாப்ள எங்கம்மா? வெளியே நிக்கிறாரா? எப்படியும் என் மேல கோவமா இருப்பாரு இல்லையா."

கயல்விழிக்கு அப்போதுதான் மண்டையில் யாரோ அடித்தது போன்ற உணர்வு, தன் தந்தையை பார்த்த சந்தோஷத்தில், இதை மறந்து விட்டேனே,அவரிடம் என்ன பதில் கூறுவது, தன் கணவன் அவனது இன்னொரு குடும்பத்துடன் நகைகடையில் நின்று கொண்டிருக்கிறான் என்றா? தன் தந்தைக்கு என்ன மறுமொழி கூறுவது என்று தெரியாமல், விழித்து நின்றாள்.

"உங்க மாப்பிள்ளை வெளிநாட்டில் இருக்காகய்யா, பெத்தவங்க தான் இந்த பிள்ளைகளை ஏத்துக்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்டீங்களாமே, அதனால பிள்ளைங்க ரெண்டும் தனியா வாழ்ந்துட்டு இருந்திருக்கு, குழந்தை பிறந்ததும் அதுக்கு ஒரு வழி செய்ய வேண்டாமா? அதனால அந்த புள்ள வெளிநாட்டுக்கு போய் சம்பாதிச்சுட்டு இருக்குது."

" அப்போ நீ பச்ச குழந்தையை வச்சுட்டு தனியா அல்லாடிட்டு இருந்தியாம்மா?"

" அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லப்பா, இதோ இந்த அக்கா இருக்காங்க, அம்மா மாதிரி என்னை கவனிச்சுக்க, ஒரு பாட்டி இருக்காங்க. இவங்க ரெண்டு பேரும் தான் எங்களை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க."

அந்த நேரத்தில் வேகமாக அங்கு வந்த பாக்கியாபாட்டி, கயல்விழியின் கையை தரதரவெனை இழுத்து வந்தவர், அறைக்கு வெளியே அவளை தள்ளினார். நல்லவேளையாக பரிமளம் கவினை பிடித்துக் கொண்டார். விமலின் தாய் லட்சுமி இவளை முறைத்துக் கொண்டு நிற்க, சுரேந்தரோ அவளை ஒரு மார்க்கமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

" ஏண்டி ஓடுகாலி யார் குடியை கெடக்க இப்போ திரும்ப வந்திருக்கே? உனக்கும் இந்த வீட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைன்னுதான், நீ ஓடிப்போன அன்னைக்கே ஒரேயடியா உன்னை தலை முழுகிட்டோமே, என் மாப்பிள்ளையோட உயிரை வாங்கறதுக்குனே இப்போ திரும்ப வந்திருக்கயா? உன்னை பெத்த பாவத்துக்கு, அந்த மனுஷன் மண்டபத்துல தலை குனிஞ்சு நின்னாரு, உன்ன நினைச்சு நினைச்சு தான் அவரு இந்த நிலைமைக்கு வந்து நிக்கிறாரு, இப்ப மறுபடியும் அவரை ஒரேடியா சாகடிக்கணும்னு வந்தையா?"

கயல்விழி பல்லை கடித்துக் கொண்டு நிற்க, அவரது பேச்சு இன்னும் அதிகமாகிக் கொண்டே சென்றது.

"ஏம்மா பெரிய மனுஷி மாதிரி இருக்க இப்படி ராங்கிதனமா பேசறே, வயசுக்கு தகுந்த மாதிரி மரியாதையா பேசு."

"நீ என்ன இந்த சிருக்கிக்கு சப்போட்டா? போடி அங்குட்டு."

பரிமளம் அடுத்து ஏதோ பேச வர, அவரது கைகளை பற்றி அங்கிருந்து வெளியே கூட்டி வந்துவிட்டாள் கயல்விழி.

"அக்கா நீங்க பாட்டி கிட்ட போங்க என்னால முடிஞ்சா இன்னைக்கு வரேன், இல்லாட்டி நாளைக்கு வந்து அவங்களை பார்த்துக்கறேன்."

அவர் பதிலுக்கு கூட நில்லாமல், மகனுடன் வீட்டை நோக்கி நடந்தவள், வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் அதையேதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு நெஞ்சே ஆறவில்லை, எப்படி எல்லாம் பேசிவிட்டார். அவர்கள் தானே அனைத்துக்கும் ஆரம்பம், எவ்வளவு ஒதுங்கி சென்றிருக்கிறாள், ஆனால் கடைசியில் தான் பெற்ற பெயரோ, ஓடுகாலி. கண்களை மூடி இருந்தவளின் நினைவுகள், தனது பிள்ளை பருவத்திற்கு சென்றது.

முத்துப்பாண்டி சீதா தம்பதியருக்கு கயல்விழி ஒரே செல்ல மகள். சீதாவின் தந்தை பெரிய லட்சாதிபதி அவரிடம் மேனேஜராக இருந்த முத்துப்பாண்டியின் நல்ல குணத்தை அறிந்து கொண்டவர், தனது சொத்துக்களோடு பெண்ணையும் அவரிடம் ஒப்படைத்து விட்டு போய் சேர்ந்து விட்டார்.

முத்துப்பாண்டி கயல்விழியை தன் கண்இமையைப் போல பார்த்துக் கொண்டார். மகள் நடந்தால் கூட பாதம் வலிக்குமோ என்று தனது தோள்களின் மேலே பிள்ளையை வைத்துக் கொண்டிருப்பார். சீதா பெயருக்கு ஏற்றது போல குணவதி, அவர்கள் வாழ்க்கை நன்றாகத்தான் சென்று கொண்டிருந்தது, யார் கண் பட்டதோ, ஒரு முறை சமையல் அறையில் சீதா வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது, புடவையில் தீப்பற்றிவிட்டது, கயல்விழியின் கண்ணெதிரிலேயே அவர் பிணமானார்.

சிறு பிள்ளையை வைத்துக்கொண்டு முத்துப்பாண்டி காலம் தள்ளிக் கொண்டிருக்க, உறவுகள் பிள்ளைக்காகவாவது ஒரு பெண்ணை மணந்து கொள் என்று வற்புறுத்தியதால், தன் மகளுக்காக ஏழையான லட்சுமி என்பவரை கட்டிக் கொண்டார். லட்சுமி மிகவும் அமைதியானவர் தான், ஆனால் வெகுளி,மற்றவர்கள் சொல்வதை சுலபமாக நம்பிவிடுவார், அது உண்மையா இல்லயா என்று கூட ஆராய மாட்டார்.

கல்யாணமான இரண்டு வருடங்கள் கயல்விழியை தன் மகள் போலத்தான் பார்த்துக் கொண்டார். அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்த பிறகும் கூட, கயல்விழியின் மீது அன்பாகவே இருந்துவந்தார்.

ஆனால் என்று லட்சுமியின் தந்தை இறந்தாரோ அன்றிலிருந்து இவை மாறத் தொடங்கியது. லட்சுமியின் தாய் பாக்கியம் அவரது மகனை வைத்துக்கொண்டு கஷ்டப்பட்டு கொண்டிருப்பதை காண முடியாமல், முத்துப்பாண்டி அவர்களை தங்களுடனே வந்து தங்கிக் கொள்ளுமாறு கூறினார். அன்றிலிருந்து தான் கயல்விழிக்கு கஷ்டகாலமே ஆரம்பித்தது.

முத்துப்பாண்டியன் முன்பு பாசத்தை பொழிவது போல காட்டிக் கொண்ட பாக்கியா, அவர் இல்லாத போது கயல்விழியின் மீது வெறுப்பை உமிழத் தொடங்கினார். தனது தாயின் போதனையால் லட்சுமியும் மெல்ல கயல்விழியிடம் வெறுப்பை காட்டத் தொடங்கினார். எங்கே அவளால் தன் பிள்ளைக்கு சொத்து எதுவும் இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று பயந்து போனார். ஏனென்றால் முத்து பாண்டியனின் சொத்து முழுவதுமே அவரது மனைவி சீதாவிடம் இருந்து வந்தது, அப்படி பார்த்தால் இந்த சொத்துக்கு சொந்தக்காரி கயல்விழி தான், ஆனால் அதை பல்கி பெருக்கியது என்னவோ முத்துப்பாண்டிதான். சொத்து முழுவதும் கயல்விழிக்கே சென்று விடுமோ என்று அவளிடம் எரிச்சலை கொட்ட தொடங்கினார் லட்சுமி.

முதலில் இவர்கள் எதற்காக திடீரென்று தன் மீது இப்படி வெறுப்பை உமிழ்கிறார்கள் என்று தெரியாமல் இருந்த கயல்விழிக்கு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதர்சனங்கள் புரிய தொடங்கியது. சுரேந்தரிடம் இல்லாத கெட்ட பழக்கங்களே இல்லை, அவன் பார்வை சற்று வித்தியாசமாக படத் தொடங்கியதும், மெல்ல அந்த குடும்பத்திலிருந்து தன்னை ஒதுக்கிக் கொள்ள தொடங்கினால் கயல்விழி.

எதற்காகவும் தனது தந்தையை எதிர்பார்க்கவே இல்லை, ஆனால் பாசத்தோடு தன்னிடம் வந்து பழகும், தன் தம்பியை மட்டும் அவளால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் ஒதுக்கவே முடியவில்லை. தனது சித்திக்கு தெரியாமல் அன்பை பரிமாறிக் கொண்டனர் உடன்பிறப்புகள் இருவரும்.

சுரேந்தரின் தொல்லை அதிகமானதால் தனது தந்தையிடம் வெளியூரில் உள்ள கல்லூரியில் சேர்ந்து படிக்கப் போவதாக கூறினாள், ஒரே மகளை அவ்வளவு தூரம் அனுப்பி எதற்காக கஷ்டப்பட வேண்டும் அவளுக்கு திருமணம் செய்து வைக்கலாம் என்று பாக்கியா பாட்டி கூற, அவள் நெஞ்சில் அமிலத்தைக் கொட்டியது போன்று இருந்தது. அவரின் கணக்கு அவளுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது. சுரேந்தரை அவளுக்கு திருமணம் முடித்துவைத்து சொத்து மொத்தத்தையும் தன் வசமாகிக்கொள்ள அவர்கள் துடித்தனர். ஆனால் முத்துப்பாண்டியோ மகள் மேலும் படிக்கட்டும் என்று அவள் ஆசைப்பட்ட வெளியூருக்கே அனுப்பி வைத்தார்.

எல்லாம் நன்றாக தான் சென்று கொண்டிருந்தது, அவனை சந்திக்கும் வரை, கவினின் பிஞ்சு கைகள் கண்ணத்தில் பட, தனது நினைவுகளில் இருந்து மீண்டவள், குழந்தைக்கு இன்னும் உணவு கொடுக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து, அவனுக்கு உணவு ஊட்ட தொடங்கினாள்.

காலிங்பெல் சத்தத்தில் யாராக இருக்குமென்று சென்று பார்த்தவள், தள்ளாடியபடி நின்றிருந்த தனது தந்தையையும் அவரை பிடித்தபடி நின்றிருந்த தம்பியும் கண்டு அசைய மறந்தாள். அவர்களை உள்ளே கூட்டிச் செல்லுமாறு கூறிய பரிமளத்தின் குரலில் தான், சுயநினைவிற்கு வந்தாள்.

அவர் சிரமப்பட்டு மாடி ஏறி வந்ததை உணர்ந்து, உள்ளே கூட்டி வந்தவள், அங்கிருந்த ஒரே ஒரு நாற்காலியில் அவரை அமர வைத்தாள். பரிமளம் தான் பிறகு வருவதாக கூறி சென்றுவிட்டார்.

"என்னடா ஆச்சு? ஹாஸ்பிடல்ல ட்ரீட்மென்ட் நடந்துட்டு இருக்கிறதா சொன்னே?"

" இனி வாரத்துக்கு ஒருமுறை ஜெனரல் செக்கப்க்கு வர சொல்லி இருக்காங்கக்கா,

" சித்தி எங்கே? ஏன்டா இப்படி முழிக்கிறே? அங்க ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணிட்டு வந்திருக்கீங்களா?"

"பாட்டி உன்னை பேசவும் அப்பாவுக்கு ரொம்ப கோவம் வந்துருச்சு, உடனே அம்மா, அவ வந்துட்டதால உடனே அவ பக்கம் சாயறீங்களா? இவ்வளவு நாளா நாங்க தானே பார்த்தோம், அப்படின்னு ஆரம்பிச்சாங்க, ஒரு கட்டத்துக்கு மேல சண்டை பெருசாயிடுச்சு.

அப்பா, சரி அப்போ இனிமே உன்னோட அம்மாவையும் தம்பியையுமே கட்டிட்டு அழு, நான் என் பொண்ணோடவே போறேன்னு அப்பவே கிளம்பிட்டாரு.

அம்மா, அப்போ எங்களுக்கு ஒரு வழி சொல்லிட்டு போங்கன்னு சொல்ல, என்னைக்கு நீ உன் அம்மாவையும் தம்பியையும் விட்டுட்டு வரியோ, அப்ப என்கூட வந்தா போதும், உனக்கு புருஷனும் பிள்ளையும் வேணும்னா எங்க கூடவா, இல்ல சொத்து தான் முக்கியம்னா அவங்களோடவே போயிரு, ஊரை கூப்பிட்டு உன்னை கட்டிகிட்ட பாவத்துக்கு மொத்தமா முடிச்சு விட்டுடறேன்னு சொல்லிட்டாரு."

"எதுக்காகப்பா இப்படி அவசரப்பட்டீங்க, உங்களுக்கு தான் சித்தியை பத்தி தெரியுமே, அவங்க ரொம்ப பாவம்பா, பாட்டி நல்லது சொல்றாங்களா, கெட்டது சொல்றாங்களான்னு தெரியாம, அவங்களை நம்பறாங்க."

" அங்க அவ, உனக்கு சாபம் விட்டுகிட்டு இருக்கா, ஆனா நீ அவளுக்கு பாவம் பார்த்துட்டு இருக்கே, நாங்க உனக்கு பாரமா இருப்போம்னு நினைக்கிறியாம்மா."

"அச்சச்சோ அப்படியெல்லாம் இல்லப்பா, இருந்தாலும் சித்தியை நீங்க ஒதுக்கி வச்சது ரொம்ப தப்பு."

"கொஞ்ச நாள் அவ தனியா இருக்கட்டும்மா, அப்பதான் அவளுக்கு நல்லது கெட்டது என்னனு தெரியும், இத்தனை வயசானதுக்கு அப்புறமும் அம்மா தம்பி சொல்றத கேட்டு நடந்துகிட்டு இருக்கா, கொஞ்ச நாள் புருஷனும் பிள்ளையும் இல்லாம இருக்கட்டும், அப்பதான் எது போலி எது உண்மையான உறவுன்னு தெரியும்."

அடுத்தநாள் அவர்களுக்கு தேவையான உணவுகளை செய்து வைத்துவிட்டு, குழந்தையை ஸ்கூலில் விட்டவள், வேலைக்கு கிளம்பி விட்டால். சுந்தரிப்பாட்டி டிஸ்சார்ஜ் ஆகும்போது, ஒரு நாள் லீவு தேவைப்பட்டதால், மூன்று நாட்கள் மட்டும் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு வேலைக்கு கிளம்பினால்.

அவள் சென்றபோது சூப்பர்வைசர் கோபால், இப்போது ஏற்றுமதி இறக்குமதி பிரிவில், கூலி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

எப்போதுமே இவளை கண்டால் வாயெல்லாம் பல்லாக பேசவருபவன், இப்போது முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு சென்றான்.

இவள் ஆச்சரியமாக அவனை பார்த்துவிட்டு அலுவலகம் சென்றபோதுதான், ஒரு விஷயம் தெரியவந்தது. அன்று இவள் கிளம்பிய அதே நாள் அவனுடைய வேலை பறிக்கப்பட்டது, பெண்களிடம் மிகவும் மோசமாக அவன் நடந்து கொள்வதால், வேலையில் இருந்து நீக்கப்பட்டான். ஆனால் அவனது குடும்பம் கண்ணீரோடு வந்து நிற்க, பாவம் பார்த்து முகுந்தன் தான் அவனுக்கு கூலி வேலையை கொடுத்திருந்தான்.

இதற்கும் பெண்களிடம் இனி அவன் ஏதாவது சில்மிஷத்தில் ஈடுபட்டால் உடனே அவனை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு அனுப்பிவிடுவதாக மிரட்டிதான், வேலைக்கு சேர்த்திந்தான்.

எப்படியோ ஒரு தொல்லை ஒழிந்ததென்று பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டாள் கயல்விழி.
 

NNK51

Moderator
விழிமொழி 3

ஆபிஸிலிருந்து கிளம்பிய கயல்விழி, இன்று முதல்நாள் பள்ளிக்கு மருண்ட விழிகளோடு உள்ளசென்ற தனது மகனைக் காண, ஆவலாக காத்திருந்தாள். எங்கே பிள்ளை தன்னை காணாது தவித்துவிட்டானோ என்று, தாய் உள்ளம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அவள் நினைத்ததற்க்கு மாறாக சிரித்த முகத்தோடு, நண்பர்களிடம் கையசைத்து விட்டு, அவளை நோக்கி ஓடி வந்தான் கவின். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு மகனை காண்பதுபோல அவனை அள்ளி அணைத்து உச்சி முகர்ந்தாள்.

கவினை கூட்டிக்கொண்டு மளிகை கடைக்கு சென்றவள், அந்த வாரத்திற்க்கான சில மளிகை பொருட்களை கொஞ்சம் சேர்த்தே வாங்கிக்கொண்டாள். ஒரு கையில் மகனை தூக்கிக்கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தாள்.

அவளது வீட்டுக்கதவிற்கு வெளியே, முந்தானையால் வாயை பொத்திக்கொண்டு கண்களில் நீர்வடிய அமர்ந்திருந்தார் விமலின் தாய் லட்சுமி.

கயல்விழியை கண்டவுடன் இவ்வளவு நாட்கள் அவள் மீது வெறுப்பை உழிழ்ந்ததை கூட மறந்துவிட்டு, ஓடிச்சென்று அவள் கைகளை பிடித்துக் கொண்டவர்,

" அம்மாடி கயல், உன் அப்பா சொன்னதை கேட்டியா? நான் அவருக்கு வேண்டாமாம் என்னை வெட்டிவிட்டபோறேன்னு சொல்றாரு, இந்த சிறுக்கிக்கு கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், அவர் தானே உலகம், அவரை தானே சுத்தி சுத்தி வந்திருக்கேன். இப்போ திடீர்ன்னு என்னை இப்படி வெரட்டிவிட பார்க்குறாரே இது நியாயமா?".

லட்சுமியின் அழுகுரல் கேட்டு வீட்டினுள்ளிருந்து வெளியே வந்தனர், விமலும் முத்துப்பாண்டியும்.

"அம்மா இப்ப எதுக்காக ஒப்பாரி வச்சுட்டிருக்கே, அதான் அப்பா சொல்லிட்டாருல்ல நீ கெளம்பு முதல்லே, உனக்கு உங்க அம்மாவும் தம்பியும் தான் ரொம்ப முக்கியம், அதானால தானே அவங்க சொல்றதை கேட்டு மத்தவங்களுக்கு மனகஷ்டத்தை கொடுக்கறே."

"விமல் என்ன பேச்சுடா இது, பெத்த தாய்கிட்ட பேசற மாதிரியா பேசறே?"

"நீங்க சும்மா இருங்கக்கா, இவங்க நடந்துகிட்டதுக்கு வேற எப்படி பேசறதாம், இவங்களுக்கெல்லாம் பட்டா தான் புத்தி வரும்."

"வாய மூடுடா, ஆயிரம் தான் இருந்தாலும் அவங்க உன் அம்மா, மனசு நொந்துபோய் வந்திருக்கவங்ககிட்ட இப்படியா பேசுவே? சித்தி நீங்க உள்ள வாங்க."

உள்ளே வந்த பிறகும் லட்சுமியின் அழுகை ஓய்ந்தபாடில்லை.

"சித்தி அவன் சொன்னதையெல்லாம் சீரியஸா எடுத்துக்காதீங்க. சின்னபையன் ஏதோ கோபத்துல அப்படி பேசறான்."

"அவன் பேசறதுல எதுவும் தப்பில்லம்மா, என்றஅம்மாகிட்டயும் தம்பிகிட்டயும் இவர்தான் முக்கியம்ன்னு சொல்லி அங்க இருந்து கிளம்பினேன், ஆனா அவங்க என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா?... இவர் மேல கேஸ் போட சொல்றாங்க, சொத்து மட்டும் போதும் அவர் இருந்தா என்ன, இல்லாட்டி என்ன? இப்பதான் உன் புருஷன் நல்ல முடிவுக்கு வந்திருக்காரு, உடனே அந்தாளை வெட்டிவிடுற வழியை பாருங்கறாங்க, ஆயிரம்தான் ஆனாலும் ஒரு பொண்ணு புருஷன் இல்லாம வாழ முடியுமா? அதைவிட பூவும் பொட்டோட போய் சேர்ந்திடலாம்."

அவரது வெகுளித்தனத்தை நன்றாக அறிந்து கொண்டவளாயிற்றே கயல்விழி, சிறுபிள்ளையின் உள்ளம் தான் அவருக்கு, யார் எதை சொல்கிறார்களோ அதை அப்படியே நம்பி விடுவார். தற்போது தான் தனது உரிமையை நிலைநாட்ட கணவன் தான் முக்கியம் என்று, தாய் மற்றும் தம்பியின் பேச்சையும் மீறி, இங்கு வந்திருக்கிறார். மீண்டும் அவரை காயப்படுத்துவது சரியல்ல என்று, அவரை சமாதானப்படுத்த தொடங்கினார்.

தந்தையிடமும் இதற்கு மேல் அவரை திட்டக்கூடாது என்று உறுதி வாங்கிக் கொண்டாள். கயல்விழியின் வாழ்க்கை சுவாரசியமாக மாற ஆரம்பித்தது,தனது மகன் தாத்தா பாட்டி மற்றும் தாய்மாமாவுடன் மகிழ்வோடு இருப்பதை பார்த்து மனம் பூரித்தாள்.

இந்த மாதசம்பளம் வந்ததும் வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்கள் சிலவற்றை வாங்கவேண்டுமென்று அவள் திட்டமிட்டிருக்க, அதற்கு முன்பாகவே அவளது தந்தை மளிகை முதற்கொண்டு வீட்டிற்கு தேவையான அத்தனை பொருட்களையும் வாங்கி குவித்து விட்டார். அவள் வேண்டாமென்று மறத்தாலும் கேட்கவில்லை.

ஹாஸ்டலில் தங்கி படித்துக்கொண்டிருக்கும் விமலுக்கு, ப்ளஸ்ஒன்னுக்கான வகுப்புகள் ஆரம்பமானதால், அக்காவின் வீட்டில் தாய் தந்தையரை ஒப்படைத்துவிட்டு, அவனே தனியாக ஊருக்கு சென்றுவிடுவதாக கூறி, பஸ் ஏறிவிட்டான். கயல்விழி வீட்டைவிட்டு சென்றதுமே விமலும் அடம்பிடித்து ஹாஸ்டலில் சேர்ந்துவிட்டான். அவனுக்கும் தனது பாட்டி மற்றும் தாய்மாமாவின் செயல்கள், எதுவுமே பிடிப்பதில்லை. அவர்களைப்பற்றி தனது தாயிடம் எவ்வளவோ எடுத்துக் கூறியும், அவர் கேட்காததால், அப்போதே ஹாஸ்டலில் சென்று சேர்ந்துவிட்டான்.

கவினை பள்ளியில் விட்டுவதும் கூட்டிவருவதும் கயல்விழியின் தாய் தந்தையரின் வேலையானது. வாக்கிங்போல அவனை கூட்டிச் சென்று விட்டுவிட்டு, மாலைநேரம் அவனை கூட்டி வந்துவிடுவார்கள். பத்து நாட்களிலேயே லட்சுமியின் கைவண்ணத்தில் கவின் கொழு கொழுவென்றாகிவிட்டான். கவனின் தந்தையை பற்றி முத்துப்பாண்டி அடிக்கடி விசாரிப்பதுண்டு, அப்போதெல்லாம் ஏதாவது ஒரு பதிலை கூறி பேச்சை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தாள் கயல்விழி.

சில நாட்களில் சுந்தரிப்பாட்டியை வீட்டிற்கு கூட்டி வந்தவள், தனது தாய் தந்தையரை அவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். யாரும் இல்லாத நேரத்தில், அவரிடம் தன் தந்தைக்கு என்ன பதில் கூறி, சமாளிப்பதென்றே தெரியவில்லை என்று, புலம்பவும் செய்தாள். அப்போதெல்லாம் ஏதாவது வழி கிடைக்கும் என்று கூறியே, சுந்தரிப்பாட்டியும் அவளை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை நேரத்தில், கவின் தனது தாத்தா பாட்டியை அழைத்துக் கொண்டு பார்க்குக்கு சென்றிருந்தான். பரிமளம் வீட்டு வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு அப்போதுதான் தமது இல்லத்திற்குச் சென்றிருந்தார். சுந்தரிப்பாட்டியோ ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். கயல்விழியோ லட்சுமி காலையில் துவைத்துக் காயவைத்த துணிகளை எடுத்து வந்து, மடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கதவு தட்டும் சத்தத்தில் பார்க்குக்கு சென்றவர்கள் அதற்குள் வந்து விட்டார்களா என்ற யோசனையுடன் கதவை திறக்க, அங்கு நின்றிருந்த சுரேந்தரை கண்டு, உடனே கதவை முயன்றாள், ஆனால் அதற்குள் கதவை தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவன், கால் மீது கால் போட்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தான், வெகு நாட்களாக அவளை கண்காணித்து, தற்போது வீட்டில் யாரும் இல்லை என்பதை அறிந்துதான் வந்திருந்தான்.

"நீ எதுக்காக இப்போ உள்ளே வந்தே? மரியாதையா வெளியே போ, நீயா போறியா, இல்ல அக்கம்பக்கத்துல இருக்குறவங்களை கூப்பிடட்டுமா?"

"கூப்பிடு நல்லா கூப்பிடு, அக்கம்பக்கத்தில் இருக்கிறவங்க கிட்டயே நானும் நியாயத்தை கேட்கிறேன். இதோ நிக்கிறாளே இவ வீட்டைவிட்டுப் போய் இரண்டரை வருஷம் ஆகுது, ஆனா கையில மூணுவயசு குழந்தையை வெச்சிருக்கா, இந்த கணக்கு யாருக்காவது புரியுதான்னு நானும் கேட்கிறேன்."

கயல்விழி மறுவார்த்தை பேச வழியில்லாமல் அதிர்ந்து நின்றாள்.

"ஏண்டி என்னமோ நான் தொட வரும்போதெல்லாம் பெரிய கண்ணகி மாதிரி முறைச்சுட்டு போவே, இப்ப எவனோ ஒருத்தன் குழந்தைய வயித்துல சுமந்துட்டுதான், என்னை கட்டிக்க முடியாதுன்னுட்டு ஓடிப் போனியா?"

"உனக்கெல்லாம் இதுக்கான காரணத்தை விளக்கனும்னு எனக்கு எந்த அவசியமும் இல்ல, அப்பா வந்தார்னா என்ன நடக்கும் தெரியுமா?"

"தெரியுமே, உன் லட்சணத்தை நான் புட்டுபுட்டு வெச்சா, அதைக்கேட்டு அவருக்கு இன்னொரு தடவை ஹார்ட்அட்டாக் வரும். நானும் இந்த தெருவுல இருக்கவங்ககிட்ட எல்லாம் விசாரிச்சுட்டேன், நீ கைக்குழந்தையோட இங்க வந்ததோடு சரி, புருஷன்னு ஒருத்தனும் இந்த வீட்டுபக்கமா வந்ததே இல்லையாமே? கழுத்துல தாலி இருக்குது கையில குழந்தை இருக்குது, ஆனா சுத்தி இருக்கவங்ககிட்ட எல்லாம் புருஷன் வெளிநாட்டில் வேலை செய்யறதா உருட்டிக்கிட்டு இருந்திருக்க."

" என் புருஷன் வெளிநாட்டில் தான் வேலை செய்யறார்."

"ஆமா ஆமா நான் தான் உன் கால் ஹிஸ்ட்ரியை பார்தேனே, டெய்லியும் புருஷன் கிட்ட ஒரு மணி நேரம் கூட பேசாம உன்னால தூங்க முடியாதே, அப்படித்தானே? இதோ உன் போனோட கால் ஹிஸ்டரி, அதிகபட்சமா கீழ்வீட்டுல இருக்க கிழவிகிட்ட தான் பேசி இருக்கே மத்தபடி ஒன்னு ரெண்டு ஆபீஸ் கால் அவ்வளவுதான்.

ஆகமொத்தம் காலேஜ்ல எவன்கிட்டயோ ஏமாந்து புள்ளையை வாங்கிட்டு வந்திருக்கே, எங்க எனக்கு அப்பவே கழுத்தை நீட்டியிருந்தா, வயிற்றுப்பிள்ளை விஷயம் வெளியே தெரிந்திடுமோன்னு, அங்கிருந்து எஸ்கேப்பாகி வெளியே ஓடி வந்திருக்கே."

கயல்விழியின் கை கால்கள் நடுங்கத் தொடங்கியது, நெற்றியில் பூத்த வியர்வை குங்குமத்தோடு கலந்து, அவள் நாசிவழியே ஓடத் தொடங்கியது.

" பரவால்லயே ஒரு புள்ள பெத்த மாதிரியெல்லாம் இல்ல, இப்பவும் அப்ப பார்த்த மாதிரியேதான் இருக்கே."

இதற்கு மேல் இங்கு நின்றால் ஆபத்தென்று அவளது மூளை குரல் எழுப்ப, சட்டென்று சுதாரித்து அவள் ஓட எத்தனிக்கும் முன்பே, கயல்விழியின் சேலையை எட்டிப் பிடித்திருந்தான் சுரேந்தர்.

"நான் சாதாரணமா எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டு போலாம்னு பாக்கறேன், நீ வலுக்கட்டாயமா ரஃப் அண்ட் டப்பா தான் இருக்கணும்னு நினைக்கிறேபோல, ஒருவேளை உனக்கு அது தான் பிடிக்குமோ?"

மெல்ல மெல்ல அவன் சேலையை கைகளில் சுத்தியபடியே அவளை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, தன் ஒட்டுமொத்த பலத்தையும் கொண்டு அவனை தள்ளிவிட்டாள், அடுத்து அவளை நோக்கி மூர்க்கமாக அவன் பாய்ந்து வருவதற்குள், இவள் கண்களை மூடியபடி கண்ணீரோடு தன் அன்னையை வேண்டத் தொடங்கினால்.

சிறிதுநேரத்தில் சுரேந்தரின் அலறல் சத்தம் கேட்க, கண்களை திறந்து பார்த்தபோது, சுரேந்திர் முகம் முழுவதும் ரத்தகாயத்தோடு வீட்டிற்கு வெளியே கிடந்தான். கைகளை உதறியபடி ருத்ரமூர்த்தியாக நின்றிருந்தான் இளமாறன். அவனைக் கண்ட அதிர்ச்சியில் அப்படியே சிலையாகிவிட்டால் கயல்விழி.

வீட்டிற்கு வெளியே விழுந்து கிடந்தவனின் சட்டையை பிடித்து தூக்கி, ஒரே அறையில் படிக்கட்டுகளில் உருள வைத்திருந்தான்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு இளமாறானது குரல் செவியினை தீண்ட, நிதர்சனத்திற்கு வந்தவள், அவசரமாக தனது உடையை சரி செய்து கொண்டு வெளியே ஓடினாள். சரியாக அந்த நேரத்தில் தான் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கவினை தோளில் சுமந்தபடி, முத்துப்பாண்டியும் லட்சுமியும் கேட்டை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தனர்.

திடீரென்று கேட்ட சத்தத்தால், அவசரமாக ஸ்டிக்கை ஊனியபடியே வெளியே வந்தார் சுந்தரிப்பாட்டி.

"வீட்ல தனியா இருக்குற பொண்ணுகிட்ட வம்பா பண்றே?"

"அதைக்கேட்க நீ யாருடா?"

" அவ புருஷன்டா, எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா எம்பொண்டாட்டி சேலை மேல கை வெச்சிருப்பே?"

அவன் கேள்வியில் அங்கிருந்த அனைவரும் அதிர்ந்து போய் மாடியை பார்க்க, அப்போதுதான் பதட்டமாக படிக்கட்டில் இறங்கி கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி.

" என் பொண்டாட்டியை கல்யாணம் பண்ணிக்க நினைச்சதுக்கே உன்னை கம்பி எண்ண வைச்சேன், எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா அவ மேல கையை வைக்க நினைப்பே?"

சுரேந்தர் அதிர்ந்து போய் இளமாறனை பார்த்தான். சில வருடங்களுக்கு முன்பு முத்துப்பாண்டியின் குடோனில் சரக்குகளை திருட முயன்றதாக கூறி, காரணமே இல்லாமல் போலீஸ் அவனை கைது செய்தது, இதற்கு முன்பு பலமுறை திருட்டு வேலைகளை செய்திருக்கிறான்.

ஆனால் அன்று தான் செய்யாத குற்றத்திற்காக சிறை சென்றதற்க்கு இவன் தான் காரணமா என்று, மூர்க்கமாக இளமாறனை நோக்கி சென்றவனது கைகளைப் பிடித்து இழுத்து, அவனது கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார் லட்சுமி.

"பொறுக்கி நாயே எவ்வளவு நம்பினேன்டா உன்ன, எம்பொண்ணு வாழ்க்கையை நாசம் பண்ண பார்த்தியேடா பாவி, ஒரு குழந்தைக்கு அம்மாடா அவ, இன்னொருத்தரோட பொண்டாட்டி, அப்படி இருந்தும் அவ மேல இப்படி,... ச்சீ வெளிய போடா முதல்ல, இனி என் கண்ணுலயேபடாத."

"ஆமா உன் பொண்ணு பெரிய உத்தமி பாரு, ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி வீட்டை விட்டு ஓடிப்போனா, ஆனா இப்போ மூணு வயசுல பையன் இருக்கு, எப்படி இந்த உத்தமி வயித்துல தானா முளைச்சிடுச்சா? எவன்கிட்டையோ காலேஜ்ல கெட்டு போய்தான், இவ வீட்டைவிட்டு ஓடி வந்திருக்கா, எங்க அவளை இல்லைன்னு சொல்லச் சொல்லு பார்க்கலாம்."

"உங்களுக்கு எதுக்கு சுரேந்தர் அவ்வளவு கஷ்டம், நானே சொல்றேன் நான்தான் அவளோட புருஷன், என் பேர் இளமாறன். காலேஜ் படிக்கும்போதே நாங்க ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம், கடைசி இரண்டு வருஷம் விழி உங்க வீட்டுக்கே வந்திருக்க மாட்டாளே, ஏன்னா அப்பதான் எங்களுக்கு குழந்தை பிறந்துச்சு, ஏழு மாச குழந்தையை என் கையில கொடுத்துட்டு தான், அவ அவங்க அப்பாகிட்ட பர்மிஷன் வாங்க வீட்டுக்கு வந்தா, அதுக்கப்புறம் நடந்தது தான் உங்களுக்கே தெரியுமே. இப்போ புரியுதா எங்க குழந்தைக்கு எப்படி மூனுவயசாச்சுன்னு. நான் தான் உங்க வீட்ல இருந்து அவளை வெளியே கூட்டிட்டு வந்தேன், எங்க வீட்லையும் ஒத்துக்காததால ரெண்டு பேரும் தனியா தான் வாழ்ந்து வந்தோம். ஒரு கட்டத்துல குழந்தைக்காக தான் நான் வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு போனேன். இதுக்கும் மேல வேற ஏதாவது விபரம் வேணும்னா, அதோ அவங்க சொல்லுவாங்க."

கலவரம் ஆரம்பித்தவுடனே, சுந்தரிப்பாட்டி போலீசுக்கு அழைத்துவிட்டார். போலீசார் வந்து சுரேந்தரை கைது செய்து கூட்டிச் சென்றுவிட்டனர்.

கயல்விழிக்கு மயக்கம் வராத குறைதான், இவளும் பல கதைகளை அக்கம்பக்கத்தாரிடம் புனைந்து வைத்திருந்தால் தான், ஆனால் அது கூடவே இவனும் வேறு ஏதோ கதையை சேர்த்து சொல்கின்றானே என்று, விழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"மாப்ள என்னை மன்னிச்சிடுங்க, கயலை தனியா விட்டுட்டு நாங்க போயிருக்க கூடாது, இந்த பாவி.... இந்த பாவி இப்படி பண்ணுவான்னு நாங்க எதிர்பார்க்கவே இல்ல."

"விடுங்கத்தை, அதுதான் எதுவும் நடக்கலையே, யாரா இருந்தாலும் என்னை மீறி தான் என் குடும்பத்தை தொட முடியும்."

அதிர்ந்து போய் நின்றிருந்த கயல்விழியை பார்த்து பறக்கும் முத்தத்தை வீசியவன், இவனையே குறுகுறுவென்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த சுந்தரிப்பாட்டியை பார்த்து கண்ணடித்தான், அவர் வாய் பிளந்து நிற்க, கால்களை உதறியபடி முகத்தை சுழித்தான்.

"அச்சச்சோ என்னாச்சு மாப்பிள்ளை கால்ல ஏதாவது அடிப்பட்டுருச்சா? லட்சுமி பிள்ளையைப்பிடி, நான் அவரை ஹாஸ்பிடலுக்கு கூட்டிட்டு போறேன்."

"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல மாமா சின்ன சுளுக்குதான், ரெஸ்ட் எடுத்தா போதும். ஏர்போர்ட்டிலிருந்து வந்தவுடனே இவன் மேல கை வைக்க வேண்டியதா போச்சு."

"கயல் என்னம்மா இப்படி நின்னுட்டிருக்க மாப்பிள்ளையை கூட்டிட்டு மேல போ, என்னங்க நீங்க போய் காய்கறியு,ம் நான் சொல்ற சில மளிகைப்பொருளும் உடனே வாங்கிட்டு வாங்க."

கவினை லட்சுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு முத்துப்பாண்டி வெளியே செல்ல, கயல்விழியோ சுந்தரிப்பாட்டியை பார்த்தால் ,

" லட்சுமி நடக்க முடியலைன்னா என் வீட்டுல படுக்க வச்சுக்கலாமே, பாவம் தம்பி வெளிநாட்டிலிருந்து இப்போ தான் வந்திருக்காரு, கொஞ்ச நேரம் என் வீட்ல இருக்கட்டும், அவரு சுளுக்கை நான் சரிபண்ணுறேன்."

"இல்லம்மா, நீங்களே உடம்பு சரியில்லாம இருக்கீங்க, நாங்க பார்த்துக்கறோம், கயல் இன்னும் என்னம்மா முழிச்சிகிட்டிருக்க, அதுதான் மாப்பிள்ளை கால் சுளுக்கிக்கிச்சுன்னு சொல்லாருல்ல கைத்தாங்கலா புடிச்சி மேலே கூட்டிட்டு போ."

வேறுவழியின்றி இளமாறனின் கைகளை தோளில் போட்டுக் கொண்டவள், அவனை கூட்டிக்கொண்டு மாடி ஏற தொடங்கினாள்.அவளது காதருகே குனிந்தவன்.

"என்ன பொண்டாட்டி லாங் டைம் நோ சி, ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்க போல?"

அவள் உக்கிரமாக அவனை நோக்கி முறைக்க,

"ப்பா என்னா வெய்யிலு, அனல் அடிக்குது போ, ரொம்ப எரிச்சலா இருக்கோ"

பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த லட்சுமி அவனது கடைசி வார்த்தையை மட்டும் கேட்டுவிட்டு, அவனது கால்தான் எரிகின்றதோவென்று தவறுதலாக நினைத்துக்கொண்டவர்,

"அய்யய்யோ மாப்ள கால் ரொம்ப எரியுதா, இருங்க நான் எண்ணெய் காச்சி கொண்டுவரேன், நீவுனா சரியாகிடும். கயல் மாப்பிள்ளையை பெட்ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போ, நான் தம்பியை படுக்க போட்டுட்டு எண்ணெயை காய்ச்சி எடுத்துட்டுவரேன்."

கயல்விழியின் தோள்மீது மாறனின் கைவிரல்களின் அழுத்தம் கூடக்கூட, அவளது பொறுமையும் கற்பூரமாக கரைந்து கொண்டிருந்தது.
 

NNK51

Moderator
விழிமொழி 4

அவசரமாக கிளம்பி கொண்டிருந்த கயல்விழி, கவினுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த மாறனை கடைக்கண்னால் பார்த்துக்கொண்டே ஆபீஸ்க்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள்.

லட்சுமி நேற்று கவினிடம் மாறனை அவனது தந்தையென்று அறிமுகப்படுத்திய போதுகூட, அவன் அருகே செல்ல பயந்து கயல்விழியின் காலோடு ஒட்டிக் கொண்டவனை, பேசிப்பேசியே சிறிதுநேரத்திலேயே தன் வசமாக்கியிருந்தான் மாறன். அவனது பேச்சில் மயங்கித்தானே குடும்பத்தை துறந்து, அவன் பின்னே செல்ல முனைந்தால் யாரிடமும் ஒட்டாத கயல்விழி.

எப்போதுமே கவினை குளிக்க வைத்துவிட்டுதான் இவள் ஆபிசுக்கு கிளம்ப தொடங்குவாள், இன்று ஏனோ கவின் பள்ளி செல்ல மறுத்து, அடம்பிடிக்கத் தொடங்க, அவளுக்கு பெரிய போராட்டமாகி போனது. ஒரு கட்டத்தில் அவன் அழத் தொடங்கிவிட வேறு வழியின்று அவனை விட்டுவிட்டாள். தலைவாரிக் கொண்டிருந்த கயல்விழியிடம் வந்த லட்சுமி,

"ஏம்மா கயில், மாப்பிள்ளை நேத்துதான் ஊர்லயிருந்து வந்திருக்காரு, இன்னைக்கு ஒரு நாள் வேலைக்கு லீவு போடேம்மா."

"இல்ல சித்தி இந்த மாசத்துக்கான லீவைவிட அதிகமாகவே நான் எடுத்துட்டேன், அதோட மன்த்எண்ட் வேற கண்டிப்பா லீவு தரமாட்டாங்க."

" லீவு தராட்டி வேலையை விட்டிட வேண்டியது தானே? உங்க அப்பா அங்கே அத்தனை பேருக்கு வேலை கொடுக்கறாரு, இங்கே அவர் பொண்ணு நீ, ராப்பகலா வேலைக்கு போறதை பார்க்கும்போது அவருக்கு கஷ்டமா இருக்காதா?"

"இது நானா விரும்பி ஏத்துகிட்டது சித்தி, உங்க அன்பே எங்களுக்கு போதும், மத்தபடி வேற எதையும் நாங்க உங்ககிட்ட இருந்து எதிர்பாக்கல, எதிர்பாக்கவும் மாட்டோம்."

" என்னடா கயல் இப்படி பட்டுத்தெறிச்சாப்போல பேசறே? உங்க அப்பாவால முன்ன மாதிரி எதையும் கவனிச்சுக்க முடியாது, இப்போ மாப்பிளையும் வெளிநாட்டில இருந்து வந்துட்டாரு, நம்மளோட கம்பெனியையெல்லாம் அவர்தானேம்மா கவனிச்சுக்கனும்."

"இல்ல சித்தி இந்த பேச்சை இதோட விட்டிடுங்க,எனக்கு இந்த வாழ்க்கைதான் பிடிச்சிருக்கு, அதோட நாங்க கஷ்டப்படும்போது எங்களுக்கு வேலை கொடுத்தவங்கிட்ட, இப்படி திடீர்னு போறதா சொன்னா நல்லாயிருக்காது."

"மாப்ள, நீங்களாவது அவகிட்ட சொல்லி புரிய வைங்களேன், நீங்களும் அங்க வேலையை விட்டுட்டு வந்ததா சொன்னீங்க, அவரோட கம்பெனியை நீங்களே பாத்துக்கலாமே? எல்லாரும் ஒட்டுக்கா இருப்போம்."

ஏதேனும் உளறிக்கொட்டி விடுவானோவென்று அவனைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி,

"இல்லைங்கத்தே, விழி சொன்னபடி உங்களோட அன்பே எங்களுக்கு போதும் இதுக்குமேல வேற எதையும் நாங்க எதிர்பார்க்க மாட்டோம், கண்டிப்பா ஒவ்வொரு வருஷமும் கவினோட ஸ்கூல் லீவுக்கு, நாங்க அங்கதான் இருப்போம் ."

அவர் அடுத்து ஏதோ பேச வருவதற்குள், முத்துப்பாண்டி அவரை தடுத்து விட்டார்.

"லட்சுமி விட்டிடு, எம்பொண்ணை பாக்காமலேயே கண்ணை மூடிடுவேனோன்னு பயந்துகிட்டு இருந்தேன், அந்த கடவுள் புண்ணியத்துல எம்பேரனையும் கண்ணாரப் பார்த்துட்டேன், இப்போதைக்கு இதுவே போதும் விடும்மா."

லட்சுமி அதற்குமேல் எதுவும் பேசவில்லை,சமையல்அறைக்குள் நுழைந்து விட்டார். முத்துப்பாண்டியோ உள்அறைக்கு சென்று படுத்துவிட்டார்.கயல்விழிக்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும் இதை வளர விடக்கூடாது என்ற எண்ணமும் இருந்ததால், ஹேண்ட்பேக்கை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பியவள், மாறனின் மடிமீது அமர்ந்திருந்த கவினது கன்னத்தில் முத்தமிட்டு,

"ரகளை பண்ணாம இருக்கணும் சரியா கண்ணா, பாட்டி தாத்தாவை அதிகமாக ஓட விடக்கூடாது, முக்கியமா அடிக்கடி ஸ்டெப்ஸ் ஏறி இறங்கக்கூடாது, சுந்தரிப்பாட்டி வீட்டுக்கு போனா, யாராவது கூட இருந்தாத்தான் மாடியேறி வரனும் புரிஞ்சுதா, கரெக்டா சாப்பிடுங்க அம்மா சீக்கிரமா வந்திடறேன்."

இமைக்காமல் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாறனின் பார்வை அவளை ஏதோ செய்ய, உடனே அங்கிருந்து வெளியேறி விட்டாள்.

அலுவலகம் வந்த பிறகும் கூட கயல்விழியின் சிந்தனை முழுவதும், மாறனின் மீதுதான் இருந்தது.

என்ன காரணத்திற்காக தன்னை தேடி வந்திருப்பான், தன்னுடைய தற்போதைய நிலை அனைத்தையும் தெரிந்து வைத்திருக்கின்றானே! கவினுக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பது முதற்க்கொண்டு தெரிந்து வைத்திருக்கின்றானே!

நேற்று இரவு மாப்பிள்ளை விருந்து உபச்சாரத்திற்கு பிறகுதான், அவனது லக்கேஜ் வீடுதேடி வந்தது. லக்கேஜ்கள் ஏர்போர்ட் செக்கிங்கிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு, சற்று நேரமாகுமென்று கூறியதால், தன்னுடன் வந்த நண்பரிடம் வீட்டு அட்ரஸை கொடுத்து, அதை அனுப்பி விடுமாறு கூறிவிட்டு, மகனையும் மனைவியையும் காண உடனே ஓடி வந்துவிட்டதாக கதையளந்து கொண்டிருந்தான் மாறன்.

அடுப்பில் வெங்காயத்தை தாளித்ததோடு சேர்த்து, மனதுக்குள் அவனையும் வறுத்துக் கொண்டிருந்தால் கயல்விழி.

அப்போதுதான் கவின் கண் விழித்திருந்தான். அவனிடம் மாறனை லட்சுமி அறிமுகம் செய்து வைக்க குழந்தை ஓடி வந்து கயல்விழியின் கால்களை கட்டிக்கொண்டது. அடுத்த ஒருமணி நேரத்திலேயே, அவனது உடைமைகளுக்கு இடையே வைத்திருந்த,
கவினுக்கு பிடித்த கார்ட்டூன் கேரக்டர்கள் போட்ட, விளையாட்டு பொம்மைகளால் சற்றுநேரத்திலேயே, பேசிப்பேசியே குழந்தையை தன்வசமாக்கி விட்டான் மாறன்.

கயல்விழியின் வீடு ஒரு பெட்ரூம், ஹால், கிச்சன் என்ற அமைப்பை உடையது, பெட்ரூமில் தாயும் மகனும் லட்சுமியோடு படுத்துக்கொள்ள, முத்துப்பாண்டி ஹாலை ஒட்டிய தடுப்பு போன்ற இடத்தில் தங்கிக் கொண்டார். தற்போது மாறன் வந்திருப்பதால் முத்துப்பாண்டியின் அருகிலேயே பாய்விரித்து லட்சுமி படுத்துக்கொண்டார்.

உணவுக்கு பிறகு கட்டிலில் மாறனும் கவினும் விளையாடிக் கொண்டிருக்க, சமையல்மேடையை சுத்தம் செய்தபடியே அவனிடம் என்ன பேசவேண்டுமென்று ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி.

தாங்கள் பேசுவது பெற்றோருக்கு கேட்டுவிடக் கூடாதென்று, கதவை பூட்டிவிட்டு வந்தவள் கண்டது, மாறனின் மார்புமீது அழகாக துயில் கொண்டிருந்த கவினைத்தான்.

என்றுமே உறங்கும்போது தன்னை தேடும் பிள்ளை, இப்படி ஒரே நாளில் அவனிடம் ஒட்டிக்கொள்ள, சிறு பொறாமை அவளிடம் எட்டிப் பார்த்தது. உறக்கம் கலையாது மெதுவாக கவினை மாறனிடமிருந்து பிரித்தவள், மகனோடு கீழேவிரித்திருந்த பாயில் படுத்துக் கொண்டாள். ஆனால் அடுத்த நாள் காலை எப்படி இருவருமே பெட்டில் இருந்தனர் என்பது கயல்விழிக்குத் புரியவே இல்லை.

இதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டே இருந்தவள், அலுவலக வேலையில் கோட்டைவிட்டாள். எப்போதுமே கோப்புகள் அனைத்தையும், நேரடியாக மேலாளருக்கு அனுப்பாமல், ஒருமுறை சரிபார்ப்பதற்காக மற்ற ஊழியர்களிடமிருந்து, இவளது டேபிளுக்கு அனுப்பப்படும்.

அனைத்தையும் சரிபார்த்து அதில் உள்ள தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி, திருத்துவது இவளது வேலையாகும். சரிபார்த்த கோப்புகள் அனைத்தும் இவளிடமிருந்து நேரடியாக மேலாளருக்கு அனுப்பப்படும்.

ஆனால் இன்று கோப்புகளில் உள்ள தவறுகளை சரியாக கவனிக்காமல், அப்படியே நேரடியாக முகுந்தனுக்கு அனுப்பியிருந்தால். அடுத்தடுத்து மூன்று கோப்புகளில் இதே போன்று நடக்க, பொறுமை இழந்து வெளியே வந்த முகுந்தன், அனைவரையும் திட்டத் தொடங்கிவிட்டான்.

" எல்லாரும் என்ன நினைப்புல வேலை செய்றீங்க, ஏதோ ஒரு தடவைன்னா பரவால்ல, அடுத்தடுத்து எப்படி அவ்வளவு மிஸ்டேக்ஸ் வரும். இந்த மூணு பைல்லையும் என்ன லட்சணத்துல கோட் பண்ணியிருக்கீங்கன்னு பாருங்க, உங்களை எல்லாம் நம்பி எதையுமே பார்க்காம இதை அப்படியே நான் அனுப்பி வச்சிருந்தா? அவ்வளவுதான் கம்பெனியே திவாலாக வேண்டியதுதான், அப்புறம் அடுத்த மாசம் சம்பளத்துக்கு என்ன பண்ணுவீங்க?

உங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னா தாராளமா லீவு போட்டுட்டு போங்க, ஒரு நாள் பிடித்தும்னு பார்த்தா கம்பெனியோட மொத்த ப்ராபிக்டே போயிரும்."

கயல்விழிக்கு சற்று சங்கடமாக போய்விட்டது, ஏனெனில் இதை சரி பார்த்து அனுப்புவது தானே அவளது வேலை, அவள் தலை குனிந்து நிற்க,

"கயல்மேடம், கம் டு மை கேபின்."

வேறுவழியின்றி அவன் பின்னே சென்றாள் கயல்விழி.

"கயல்மேடம் வேலைக்கு சேர்ந்த இத்தனை வருஷத்துல உங்க மேல எந்த கம்ப்ளைன்ட்டும் வந்ததில்ல, அந்த மாதிரி நீங்க நடந்துகிட்டதும் இல்ல, பட் இப்போ?..."

தலைகுனிந்தபடி நின்றிருந்த கயல்விழியை கண்டு பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்தியவன் பெருமூச்சுவிட்டபடி,

"இன்னைக்கு உங்ககிட்ட ஒரு குட் நியூஸ் சொல்லனும்னு நினைச்சிருந்தேன், அதுக்கு முன்னாடி இப்படி திட்ட வேண்டியதா போயிடுச்சு.

வேற ஊர்ல நம்ம யூனிட் சார்பா, பிரான்ச் ஆரம்பிக்க போறாங்க. அங்க உங்கள தான் ஹெட்டா அப்பாயிண்ட் பண்ண முடிவு செஞ்சிருக்காங்க."

"சார்?"

"இது உங்க திறமைக்கு கிடைச்ச பரிசு மேடம், மே பி நெக்ஸ்ட் மன்த்தே நீங்க அங்க போக வேண்டியிருக்கும்."

கயல்விழிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை, இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு தான். ஆனால் தற்போது தான் கவினை பள்ளியில் சேர்த்திருக்கிறாள். தன் தந்தை கூட அடுத்தவாரம் ஊருக்கு கிளம்புவதாக கூறியிருந்தார். ஆனால் மாறன்? முகுந்தனது குரலில்தான் அவளது சிந்தனை கலைந்தது.

"கயல்மேடம் இவ்வளவு வருஷத்துல முதல்முறையா நீங்க தொடர்ச்சியா லீவு எடுத்ததுலயே தெரியுது, உங்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனைன்னு, என்னால முடிஞ்ச அளவு ஒரு கோவொர்க்கரா உங்களுக்கு எந்த உதவியா இருந்தாலும் செய்ய தயாரா இருக்கேன். நீங்கன்னு இல்ல இந்த கம்பெனில யாருக்கா இருந்தாலும், நான் இதைத்தான் சொல்லுவேன். ஏன்னா வொர்க்கர்ஸோட பர்சனல் ப்ராப்ளம்னால கம்பெனியோடு வொர்க் பாதிக்க கூடாதுங்கற சுயநலமும் இதுல இருக்கு. நெக்ஸ்ட் வீக் வரைக்கும் டைம் இருக்கு, நீங்க நல்லா யோசிச்சு உங்க முடிவை சொல்லுங்க, உங்களால முடியாதுன்னா பிரச்சனை இல்ல, உங்களுக்கு அடுத்த லெவல்ல இருக்கறவங்கள அனுப்பி வெச்சிடலாம்.பட் யோச்சி நல்ல முடிவா சொல்லுங்க."

இங்கு கயல்விழி என்ன முடிவெடுப்பதென்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருக்க, அங்கு பதுங்கி பதுங்கி மொட்டை மாடியேறிய மாறனோ, தனது அழைப்பேசியில் பேசத் தொடங்கினான்.

"ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மஞ்சு, நான் கரெக்டான டைமுக்கு வந்துட்டேன். அந்த முட்டாளுங்க ஒரு வாரமா அவன் ஃபாலோ பண்ணிட்டு இருக்கிறதை என்கிட்ட இன்ஃபார்ம் பண்ணாம விட்டுட்டானுங்க, நல்லவேளை அவன் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சதா சொன்னப்போ நான் இந்த ஊர்ல இருந்தது நல்லதாபோச்சு."

"கயல் அங்க இருக்குற வரைக்கும் ஆபத்துதான் மாமா, ராயப்பன் ஆளுங்க கண்ணுல மட்டும் அவங்க பட்டா என்ன நடக்கும்னு தெரியுமில்ல? அவன் ரொம்ப தீவிரமா தேடிகிட்டு இருக்கறதா செய்தி வந்திருக்கு."

"புரியுது மஞ்சு அடுத்த வாரமே கவினையும் கயல்விழியையும் நம்ம ஊருக்கு கூட்டிட்டு வந்திடுவேன், நம்ம ஊருக்கு வந்துட்டாலே போதும், அப்புறம் யாராலயும் அவங்களை நெருங்கக் கூட முடியாது."

"ரொம்ப ஈஸியா சொல்லிட்டயே மாமா, அதுக்கு உன் முன்னாள் காதலி ஒத்துக்கனுமே?"

" நல்லாவே உன் ப்ரெண்ட்டை பத்தி தெரிஞ்சு வெச்சிருக்க, அவளை பிளான் பண்ணி தான் கூட்டிட்டு வரனும், சரி கவின் என்னை கூப்பிடுற மாதிரியிருக்கு நான் அப்புறம் பேசுறேன்."

"பார்த்தியா அவனை பார்த்ததும் என் புள்ளையை மறந்துட்டியே?"

" பரதேவதா படுத்தாதே, யாரோ வர்ற மாதிரி இருக்குது, தம்பிகிட்ட நான் அப்பறமா பேசிக்கறேன், போனை வை."

யோசனையோடு கயல்விழி வீட்டுக்கு வந்தபோது, முத்துப்பாண்டி, லட்சுமி மற்றும் கவினுடன் கிளம்பி இருந்தார், கவினோடு மண்ணில் விளையாடிய காரணத்தால் மாறன் குளித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"கயல் நாங்க தம்பியை கோயிலுக்கு கூட்டிட்டு போயிட்டு வரோம். நைட்டுக்கு எல்லாமே சமைச்சு வச்சுட்டேன், நாங்க கோயிலுக்கு பக்கத்துல இருக்க, பார்க்ல தம்பி கூட விளையாடிட்டு தான் வருவோம். எங்களுக்காக வெயிட் பண்ண வேண்டாம், நீயும் மாப்பிள்ளை சாப்பிடுங்க சரியா."

கயல்விழிக்கு புரிந்தது, தங்களுக்கு தனிமை கொடுக்க முயற்சி செய்கின்றனறென்று, அந்த தனிமையும் தேவைப்பட்டது தான், மாறனிடமிருந்து காரணத்தை அறிந்தேயாக வேண்டிய கட்டாயம் அவளுக்கு, தலையாட்டி அவர்களை அனுப்பி வைத்தவள், உடையைக் கூட மாற்றாமல், மாறனுக்காக ஹாலிலேயே காத்திருக்கத் தொடங்கினாள்.

தலைதுவட்டியபடியே வெளியே வந்தவன், வீடு அமைதியாக இருப்பதை பார்த்து புரிந்து கொண்டான். கயல்விழியின் முகத்தை வைத்தே அவள் பேசுவதற்கு தயாராக இருப்பதை கண்டுகொண்டு, அழைப்பே வராத போனை காதில் வைத்துக்கொண்டு, ஹலோ ஹலோ என்றபடியே வெளியே செல்ல, பொறுமை இழந்து அவன் காதிலிருந்த போனை பிடுங்கி, மெத்தையில் வீசினாள் கயல்விழி

"விழிம்மா மாமா கூட பேசணும்னா டைரக்டா சொல்லலாம்ல, அதுக்காக எதுக்கு போன் மேல கோபப்பட்டு இப்படி தூக்கி வீசறே? தப்புடா தங்கம்."

கைநீட்டி நிறுத்துமாறு சைகை செய்தவள்,

" எதுக்காக இங்க வந்திருக்கே?"

" என்னடா இப்படி கேட்கறே, என் குடும்பத்தை தேடி, வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திருக்கேன். மூணு வருஷமா உன்ன பார்க்க வரலைங்கறதுக்காக, இப்படி எல்லாம் பேசலாமா விழிம்மா? "

" எது உன் குடும்பமா?"

" என்ன செல்லம் உன்ன சுத்தி இருக்கவங்ககிட்டயெல்லாம் நான்தான் உன் புருஷன்னு சொல்லியிருக்க, அதோட கவினுக்கு நான்தான் அப்பான்னு சர்டிபிகேட்ல மென்சன் பண்ணி ஸ்கூல்லயெல்லாம் சேர்த்திருக்க, அப்போ அது பொய்யா என்ன, வரட்டும் மிஸ்டர் முத்துபாண்டி அவர்கிட்டயே நியாயத்தை கேட்கறேன்."

"என்ன பிளாக்மெயிலா?"

" என்னடா இது வம்பா போச்சு, என் பையனை பார்க்க ஆசையா வந்திருக்கேன். இப்படி என்னை நிக்க வெச்சு கேள்வி கேட்கறியேம்மா?"

"வாட், யாரு உனக்கு பையன்? அவன் உனக்குத்தான் பிறந்தான்னு நான் எப்போ சொன்னேன்."

"கயல்விழி என்னை கேவலப்படுத்தறதா நினைச்சு, உன்னை நீயே அவமானப்படுத்திகிட்டு இருக்க, வேண்டாம் இதோட நிறுத்திக்க."

தனது வார்த்தை தப்பாக போகின்றதென்று அவளுக்கும் புரிந்தது, ஆனால் அவனை இங்கிருந்து விரட்ட அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.

"உண்மையைத்தானே சார் சொல்றேன், என்னோட கேரக்டர் சரியில்லாதனால தானே, என்னை காதலிச்சது தப்புன்னு நினைச்சு, நீங்களும் வேற ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணி, குழந்தை குட்டியோடு சந்தோஷமா இருக்கீங்க. அப்படியே இருந்துட்டு போக வேண்டியது தானே, இப்ப என்ன திடீர்னு அக்கறை? உங்க தேவை என் பையனா இல்ல, நானா? உனக்கும் என் மாமாவுக்கும் எந்த ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை"

அவள் கைகளைப் பிடித்து தன்னை நோக்கி திருப்பியவன்,

"என் கண்ணை பார்த்து சொல்லுடி, நான் உன் மாமா மாதிரி பொறுக்கியா?"

"அவன் என் உடம்பை காயப்படுத்தி, என்னை அவன் வசமாக்கிக்க நினைச்சான், நீ மனசை குறிவெச்சு என்னை எடுத்துக்க பார்க்கறே, ஆக மொத்தம் ரெண்டு பேரோட அப்ரோச் பண்ற விதம் வேறயா இருந்தாலும், நோக்கம் என்னமோ ஒன்னு தான்."

அதீத கோபத்தில் கயல்விழியின் கைகளை வளைத்து, அவளது கண்ணத்தை இறுக்கி பிடித்தவன்,

"என்ன சொன்னே எத்தனை தடவை நீயும் நானும் தனியா இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை அமைஞ்சுது, ஒரு தடவையாவது என் சுண்டு விரல் உன் மேல பட்டிருக்குமாடி?"

அவளது முகம் வலியில் சுருங்க, சட்டென்று தனது கைகளை விலக்கிக் கொண்டன், அவன் கைவிட்ட வேகத்தில் சோபாவில் விழுந்துகிடந்தவளின் அருகில் ஒர் காலை தூக்கி வைத்து, அவளது கண்களை கூர்ந்து நோக்கியபடியே,

"ஓ.. மேடம்க்கு இப்படி எல்லாம் பேசினா, உடனே நான் கோபப்பட்டு இங்கிருந்து போயிருவேன்னு நினைப்போ?"

"அ...அப்படியெல்லாம் இல்ல."

"விழிம்மா நீ மறந்துட்டேன்னு நினைக்கிறேன், உன் வாய்வேணும்னா பொய் சொல்லும், ஆனா உன் கண்ணு என்னைக்குமே என்கிட்ட உண்மையை மறைச்சது இல்ல, நீ என்ன வேணும்னாலும் நினைச்சுக்கோ, உன்னையும் கவினையும் விட்டுட்டு நான் எங்கயுமே போக மாட்டேன், அதை தடுக்கணும்னு நீயே நினைச்சா கூட முடியாது. "

இதற்கு மேல் அங்கிருந்தால் வேறு ஏதேனும் திட்டு விடுவோமோ என்று, மடமடவென்று வெளியே சென்று விட்டான் மாறன்.

ஓய்ந்து போய் சோபாவில் அமர்ந்தவளுக்கு கல்லூரி நினைவுகள் அனைத்தும் மனதினுள் படையெடுக்க ஆரம்பித்தன. நாமும் செல்வோமா அவர்களது கல்லூரி காலத்திற்கு...
 

NNK51

Moderator
விழிமொழி 5

கயல்விழியின் தந்தை அவளது மேற்படிப்பிற்க்கான கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்ட போதிலும், வீட்டிலிருக்கும் மற்றவர்கள் அதை தடுப்பதற்காக, பலவழிகளை கையாண்டனர்.

படிப்பு ஒன்றே தனது எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு பற்றுக்கோள் என்பதை உணர்ந்தவள், அவர்களது அத்தனை முயற்சியையும் துணிந்து எதிர்கொண்டாள். வெகு போராட்டத்திற்கு பிறகுதான், கல்லூரியில் பிகாம் பிரிவில் சேர்ந்து படிக்க தொடங்கினாள்.

கல்லூரிகாலம், புத்தக மூட்டையை மறந்து, கட்டுப்பாடுகளின்றி, சிறகடித்து பறக்கத் துடிக்கும், பட்டாம்பூச்சிகளாக திரியும் பருவம். அனைத்து மாணவர்களும் புதிய நட்பு, புதிய சூழல் என்று தங்களது கல்லூரி வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியோடு அனுபவித்துக் கொண்டிருக்க, கயல்வழி மட்டும் படிப்பு ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, அதில் மட்டுமே தனது சிந்தனை முழுவதையும் செலுத்தினாள்.

எந்த வகையிலும் தனது கவனம் சிதறி, அதன் மூலம் ஏதேனும் பிரச்சனை ஏற்பட்டு, தனது படிப்பு பாதியிலேயே நின்று விடக்கூடாது என்பதில், கவனமாக இருந்தால். மௌனம் ஒன்றை மட்டுமே தனது ஆயுதமாகக் கொண்டு, அனைவரிடமுமிருந்தும் ஒதுங்கியே இருந்துகொண்டாள்.

வகுப்பில் உள்ளவர்கள் அவளது மௌனத்தை திமிரென்று நினைக்க, அவளது உள்ளத்தை புரிந்துகொண்டு, நட்பாக வந்தவள் தான் மஞ்சுளா. இவளும் வேறு ஊரிலிருந்து படிப்புக்காக இந்த கல்லூரிக்கு வந்தவள் தான், மஞ்சு நட்பாக பழகும் ரகம்தான் என்றாலுமே கூட, இந்த புதிய சூழ்நிலையும், மாணவர்களின் அணுகுமுறையும் சற்று அவளை மிரட்டத்தான் செய்தது.

மாணவர்களின் கேலியும் கிண்டலும் கலந்த பேச்சுக்கள், அவளை முகம் சுழிக்க வைக்க, அவர்களில் இருந்து தனித்துவமாக தெரிந்த, அமைதியான கயல்விழியின் சுபாவம், அவளை ஈர்த்தது. கயல்விழிக்கும் சேர்த்து மஞ்சுளாவே பேசத் தொடங்கினாள். முதலில் ஒதுக்கம் காட்டிய கயல்விழியால், வெகுளித்தனமான அவளது உண்மையான அன்பை, புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

பலர் உள்ளத்தில் வஞ்சத்தை வைத்துக்கொண்டு, வெளியே நல்லவர்களாக காட்டி திரியும் இந்த சமூகத்தில், மனதில் பட்டதை வெளிப்படையாக பேசும் இவளது குணம் கயல்விழிக்கு பிடித்திருந்தது.

கயல்விழியோ, எங்கே தனது சித்தியின் தம்பிக்கு, தன்னை திருமணம் செய்து வைத்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில், வெகு தூரத்தில் இருக்கும் கல்லூரியில் சேர்ந்து, தனக்கு விருப்பமான படிப்பை படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் மஞ்சுளாவோ நல்லபடியாக படிப்பை முடித்துவிட்டு வந்தால் மட்டுமே, திருமணம் என்று அவளது பெற்றோர்கள் கூறிவிட்டதால், வேறு வழியின்றி படிக்க வந்ததாக கூறியபோது கயல்விழிக்கு சிரிப்பாகத் தான் இருந்தது.

ஒருமுறை கயல்விழியின் தந்தை அவளை பார்க்க வந்திருந்த போது அவளுடன் இருந்த காரணத்தால், மஞ்சுவிடம் அவர் பேசியபோதுதான், கயலுக்கு அன்னை இல்லையென்றும், கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு படிப்பை காரணம்காட்டி அவள் அவ்வளவாக வீட்டுக்கு செல்வதில்லை என்றும் புரிந்தது.

கயல்விழி தனது குடும்பத்தைப் பற்றி யாரிடமும் இதுவரை பகிர்ந்துக் கொள்ளவில்லை. நிச்சயமாக அவளது மௌனத்திற்கு சரியான காரணம் இருக்குமென்று நினைத்து, மஞ்சுவும் எதையும் கேட்டுக் கொண்டதில்லை.

ஹாஸ்டலிலும் வகுப்பறையிலும் கயல்விழியின் அருகிலேயே இருப்பவள், மற்ற நேரங்களில் தனக்கான ஒரு கூட்டத்துடன் சந்தோஷமாக சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். பலசமயம் தங்களுடன் வெளியேவருமாறு கேட்டும் கூட, கயல்விழி மறுத்துவிட, அதற்கு மேல் அவளை தொல்லை செய்யாமல் விட்டுவிடுவாள்.

தொடர்ந்து வரும் விடுமுறை நாட்களில், மாணவர்கள் அவர்களது வீடுகளுக்கு சென்றுவிட, கயல்விழி மட்டும் எப்போதுமே ஹாஸ்டலிலேயே தங்கிக் இருப்பாள். கல்லூரி அலுவலகத்தில், மாலைவேளையில் பணிபுரிய ஆட்கள்தேவை என்பதை அறிந்து கொண்டு, நேரடியாக மேலாளரிடமே வேலை கேட்டு சென்றாள்.

அவர் அவளது நல்ல மதிப்பெண்களையும், நற்குணங்களையும் கேட்டறிந்த பின்பு வேலைக்கு எடுத்துக் கொண்டார். அதனால் விடுமுறை நாட்களிலும், அலுவலக வேலையாக அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பாள்.

அலுவல் சம்பந்தப்பட்ட கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு, கயல்விழி எம்பிஏ பிளாக்கில் உள்ள ஸ்டாப்ஸ்ரூமிற்கு சென்று கொண்டிருந்தாள்.

டிபார்ட்மென்ட்டை நெருங்கி கொண்டிருக்கும் போது, திடீரென்று ஒருவன் அவளை கடந்து வேகமாக ஓட, அவள் ஒதுங்குவதற்கு முன்பே மற்றொருவன் அவளை இடித்துக்கொண்டு, முன்னே சென்றவனை இழுத்து, அடித்து நொறுக்கி கொண்டிருந்தான்.

"ஏன்டா பொண்ணுங்களை இடிக்கிறதுக்குன்னே காலேஜ் வருவியா?"

"நல்லாப்போடு மாப்ளே, அந்த பொண்ணோட துணியை பிடிச்சு உருகிட்டான்டா, பாவம் அது அழுதுட்டு நிக்கிது."

"இ... இல்ல மாறன் தெரியாம கைப்பட்டு வந்திடுச்சு."

" ஓஹோ, இப்போ தெரிஞ்சே என் கைபடும் பார்க்கறியா?"

"மாறா வேண்டாம், என் பேக்ரௌண்ட் தெரியாம பேசிட்டு இருக்கே."

"ஓஹோ சார்ரோட எஸ்டீடியெல்லாம் தெரிஞ்சுட்டு வந்துதான் பேசனுமோ? பட் இந்த விஷயமெல்லாம் பாவம் என் கைக்கு தெரியாது பாரு."

சக்கையாக அவனை பிழிந்தெடுத்த பிறகே அவனை விட்டனர்.

கயல்விழியோ கீழே விழுந்த கோப்புகளையும், பறந்து கொண்டிருக்கும் காகிதங்களையும், எரிச்சலோடு ஒவ்வொன்றாக அடுக்கத் தொடங்கினாள். அப்போதுதான் தனது கால்களுக்கு அடியில் ஒரு பெண்
காகிதங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருப்பதை கண்டு, மாறனும் நண்பர்களோடு கோப்புகளை சேகரிக்கத் தொடங்கினான்.

அவன் நீட்டிய காகிதங்களை முறைத்துக் கொண்டே வாங்கியவள், திரும்ப முற்பட,

"ஹலோ மேடம், ஹெல்ப் பண்றவங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்ற பழக்கமெல்லாம் இல்லையோ?"

கயல்விழி கூர்விழி கொண்டு அவனையும் கோப்புகளையும் பார்க்க, அப்போதுதான் அவளை இடித்துவிட்டு சென்றது நினைவுக்கு வந்தது

" ஓ சாரி மேடம் அவசரத்துல தெரியாம இடிச்சுட்டேன்."

அவள் இன்னும் முறைத்துக் கொண்டிருக்க,

"இந்தாம்மா பொண்ணு என் ஃபிரண்டு ஒன்னும் வேணும்னே இடிக்கல, உங்களை மாதிரி பொண்ணுங்களுக்காக தான், அந்த நாய்கிட்ட சண்டை போட்டுட்டு இருந்தான், ஏதோ குற்றவாளியை பார்க்குற மாதிரி பார்க்கறே?

அவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா? சும்மா போற பொண்ணை இடிச்சிட்டு போனதோட, அந்த பொண்ணோட ஷாலை புடிச்சு இழுத்து ரகளை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தான், பார்த்துட்டு சும்மா விட சொல்றியா?"

பதில் ஏதும் சொல்லாமல், அவர்களை முறைத்துக் கொண்டே, தனது தாவணி முந்தானை எடுத்து, இடுப்பில் சொருகிக்கொண்டவள், கோப்புகளுடன் டிபார்ட்மெண்ட்டை நோக்கி நடக்க தொடங்கினாள்.

இவ்வளவு எடுத்துக் கூறியும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல், முறைப்போடு சென்றவளை கண்டு,

"சரியான திமிறு பிடிச்சவளா இருப்பாபோல மாறா."

"டேய் எதுவுமே தெரியாம ஒரு பொண்ணோட கேரக்டர் பத்தி தப்பா பேசாதே, அந்த பொண்ணுக்கு என்ன பிரச்சினையோ?"

பேசியபடியே நண்பர்களுடன் கேண்டினுக்கு வந்தவன், அப்போதுதான் தனது வாட்ச்சில் சிக்கியிருந்த, அந்த துணியை கண்டான்.

சட்டென்று அந்தப்பெண் கட்டியிருந்த தாவணியின் நிறம், அதுதான் என்று நினைவிற்கு வந்தது. கயல்விழியை இடித்துக் கொண்டு சென்றபோது, அவளது தாவணி மாறனின் கைகடிகாரத்தில் மாட்டிவிட்டது, அதை அறியாது அவன் அடிப்பதற்காக கை ஓங்கியிருக்க, எங்கே தாவணி நழுவி விடுமோ என்ற பயத்தில், கயல்விழி தன்னிடம் இருக்கும் முனையை இழுத்துப்பிடித்திருந்தாள், எதிர்எதிர்பக்கத்தில் இழுக்கப்பட்டதால், தாவணியின் முந்தானை கிழிந்திருந்தது.

தனது தலையில் அடித்துக் கொண்டவன், அடுத்த நொடியே அவளைத் தேடிச் செல்ல, அவள் எப்போதோ அங்கிருந்து மாயமாகியிருந்தால்.

கல்லூரியில் அந்த வருடம் மாணவர்களுக்காக புதிதாக ஒரு திட்டம் தொடங்கப்பட்டது. அதாவது இளங்கலை மற்றும் முதுகலை மாணவர்களுக்கு இடையே ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தவும், இருபிரிவு மாணவர்களுக்கும், கல்வி சம்பந்தமான பயிற்சிகள், முறையாக வழங்கப்பட வேண்டும் என்று ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

அதன்படி மாணவர்கள் அனைவரும் ஒருகுழுவிற்கு இளங்கலைபிரிவில் இரண்டுபேர் மற்றும் முதுகலைபிரிவில் ஒருவர் என்று, மூன்றுபேர் கொண்ட குழுவாக பிரிந்து, மேனேஜ்மென்ட் மற்றும் அக்கவுண்ட் சம்பந்தமாக, கல்லூரியின் கீழ் இயங்கும் சில நிறுவனங்களில், ப்ராஜெக்ட் சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சியில் ஈடுபடவேண்டும்.

இதன் மூலம் மாணவர்கள் அவர்களது கல்வி சார்ந்த பணியில், பயிற்சி பெறுவதோடு வருங்காலத்தில் அவர்களது வேலை சம்பந்தமாகவோ, அல்லது அவர்களே ஒரு தொழிலை வழிநடத்துவதற்க்கும் இது உறுதுணையாக இருக்கும்.

இது மாணவர்களுக்கிடையே ஒற்றுமையையும், அவர்களின் தனித்திறமையையும் மேம்படுத்துவதற்கான, ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கும் என்று, நிர்வாகம் நம்பியது.

அதன்படி மாணவர்கள் குழுக்களாக சேர்ந்து கொள்ள தொடங்க, கயல்விழி தான் எங்கு சேர்வது என்று தெரியாமல் விழித்து நின்றாள். ஏனெனில் அவள்தான் இதுவரை ஒருவரிடமும் பழகியதில்லையே.

அப்போது மஞ்சு, முதுகலையில் தமக்கு தெரிந்த சீனியரோடு சேர்ந்து கொள்ளலாம் என்று கூற, மஞ்சு உடன்இருக்கும் காரணத்தால், கயல்விழியும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டாள். அதனால் தமது குழு உறுப்பினர்களின் பெயரை, டிப்பார்ட்மென்டில் பதிந்துவிட்டு வந்தாள் மஞ்சு.

சிலவாரங்களிலேயே குழுக்களுக்கான நிறுவனங்களின் பெயர்கள் கொடுக்கப்பட்டது, ஒரு நிறுவனத்திற்கு மூன்று குழுக்கள் என்று பிரிக்கப்பட்டது. அதனால் குழுஉறுப்பினர்கள் அனைவரும், ப்ராஜெக்ட்டை பற்றி தெரிந்துகொள்ளவும், அந்த நிறுவனங்களுக்கு செல்ல வேண்டியிருந்ததால், தமது இன்னொரு உறுப்பினரான முதுகலை மாணவருக்காக மஞ்சுவும், கயல்விழியும் கேண்டினில் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த நேரத்தில் கயல்விழியின் முன்பு வந்தமர்ந்தான் இளமாறன். அவனைக் கண்டதும் சட்டென்று அதிர்ந்த கயல்விழி, மறுநொடியே தனது திகைப்பை மறைத்துக் கொண்டாள்.

அவனுக்கு கயல்விழியை பற்றி, எந்த ஞாபகமும் இருக்கவில்லை, ஆனால் அவள் விழியில் வந்துபோன அதிர்ச்சியை கண்டுகொண்டவன், அவளை பற்றி யோசிக்க தொடங்கினான். அவளது முகத்தை சற்றுகூர்ந்து கவனித்தவனுக்கு, சிறிது நேரத்திலேயே அவளது முறைப்பில், அனைத்துமே ஞாபம் வந்துவிட்டது.

"கயல் இவர் என்னோட மாமா இளமாறன், எம்பிஏல இந்த வருஷம் தான், ஜாயின் பண்ணியிருக்காரு. மாமா இது என்னோட பெஸ்ட் பிரண்ட் கயல்விழி."

அந்தநேரத்தில் மஞ்சுவின் அழைபேசி ஒலிக்க, உள்ளே சிக்னல் இல்லாததால், பேசியபடியே வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

மஞ்சு வெளியே சென்றுவிட, கயல்விழி அங்கே அமர்ந்திருக்க முடியாமல் தவித்தாள். அவளது விழி அலைப்புறுதலிலேயே, அவளை கண்டுகொண்டவனுக்கு சிறு கோபம் துளிர்த்தது.

"ஹலோ மேடம், என்ன? என்னை ஒரிஜினல் வில்லனாவே நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா? உங்க பிரண்டு பார்க்கற தூரத்தில தான் நிக்கிறா, நம்மள சுத்தி ஐம்பதுக்கு மேல ஸ்டுடென்ட்ஸ் இருக்காங்க, இத்தனை பேருக்கு நடுவுலதான், நான் உங்களை ஏதாவது பண்ணிட போறேனா. அன்னைக்கு தெரியாம தான் உங்களை இடிச்சேன், அதோட உங்க தாவணி என் கைகடிகாரத்துல சிக்கினதை நான் கவனிக்கல, பார்த்திருந்தா கண்டிப்பா அப்படி ஒரு நிலைமை வந்திருக்காது அண்ட் சாரி, இதை சொல்றதுக்காக உங்களை அன்னைக்கு ரொம்ப நேரமா தேடினேன், நீங்க கிடைக்கல. அதுக்கப்புறம் நான் அதை அப்பவே மறந்துட்டேன். ஆனா நீங்க அதையே நினைச்சுட்டு என்னை ஏதோ பெரிய கேங்லீடர் மாதிரி இமேஜின் பண்ணி வச்சிருக்கீங்க."

கயல்விழிக்கே சற்று சங்கடமாகிபோனது, அவன் கூறுவதும் உண்மை தானே, தான் சற்று அதிகமாக நடந்து கொண்டோமோ என்று எண்ணியவள், விழிஉயர்த்தி அவனை பார்க்க,

"உங்க சாரியெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம், என்னை பத்தின இமேஜ்ஜை மாத்திக்கிட்டு, நம்பிக்கையான பார்வை பார்த்தாளே போதும்."

எப்படிதான் மனதில் நினைப்பதை வெளிப்படையாக கூறுகின்றானோவென்று கயல்விழி விழிவிரிக்க,

"சரியாதான் பேர் வச்சிருக்காங்க உங்க பேரன்ட்ஸ், அதுக்காக கண்ணால மட்டும்தான் பேசுவீங்களா? எனிவே இரண்டு வருஷம் ஒன்னா ஒர்க் பண்ணப் போறோம், லெட் பி ஃபிரண்ட்ஸ். "

அவன் கை நீட்டியிருக்க, இவள் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள். தோள்களை குழுக்கியபடி தங்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த மஞ்சுவை நோக்கித் திரும்பினான்.

மூவரும் அவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிறுவனத்திற்கு சென்றனர். அங்குள்ளவர்களோடு சிறிய அறிமுகத்தையும், ப்ராஜக்ட் பற்றிய தகவல்களையும் பெற்றுக் கொண்டு, மற்ற இருகுழுக்களிடமும் அறிமுகத்தை முடித்துக்கொண்டு, வாரக்கடைசி நாட்களில் பயிற்சியை மேற்கொள்வதாக கூறி கல்லூரிக்கு திரும்பினர்.

படிக்கும் போதே அது சம்பந்தமான பயிற்சியில் ஈடுபடும், இந்த முயற்சிக்கு மாணவர்களிடையே நல்ல வரவேற்பிருந்தது. வாரவிடுமுறையோடு தொடர்விடுமுறை வந்தால், மஞ்சு தனது ஊருக்கு கிளம்பிவிடுவாள். அப்போதெல்லாம் கயல்விழியும் மாறனும் தான் பயிற்சியில் ஈடுபடுவர்.

கயல்விழி பயிற்சியில் சந்தேகங்கள் எழும்போது மட்டுமே மாறனிடம் வருவாள். ஒரு மேலாளராக அதை நிவர்த்தி செய்யவேண்டியது அவனது பொறுப்பானது. சில சமயம் அவளது மௌனமும், உணர்ச்சியற்ற முகத்தோடு கூடிய ஒதுக்கமும், சிறு கோபத்தை அவனுக்கு தோற்றுவித்தது.

இதைப்பற்றி ஊர்த்திரும்பிய மஞ்சுவிடம் அவன் வெளிப்படையாகவே கேட்டுவிட்டான்.

"படபடன்னு பேசுறவங்க எல்லாமே நல்லவங்க கிடையாது மாமா, அதை நான் உனக்கு சொல்லி புரியவைக்கனும்னு அவசியமில்ல. மனசுல வஞ்சத்தை வச்சுட்டு எத்தனையோ பேர் சிரிச்சுசிரிச்சு பேசிட்டு, முகத்துக்கு பின்னாடி வெறுப்பை காட்டிட்டுதான் இருக்காங்க. அதுக்கு என் ஃபிரண்டு மாதிரி அமைதியா போறது, எவ்வளவோ பெட்டர். அவளோட இந்த ஒதுக்கத்துக்கு, அவளோட மோசமான அனுபவம் கூட ஒருகாரணமா இருக்கலாம்?"

இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்கள் பயிற்சிக்காக சென்ற நிறுவனத்தில், பயர் அலாரம் அடிக்க ஆரம்பித்தது. ஸ்டோர்ரூமிற்க்குள் மாட்டிக்கொண்ட நாற்பதுவயது பெண்மணியை, வெளியே கொண்டு வருவதற்காக அனைவரும் போராடிக் கொண்டிருந்தனர்.

அங்கு காகிதங்களே அதிகமாக இருந்ததால், எங்கே உள்ளே சென்றால் நாமும் மாட்டிக் கொள்வோமோ என்று அஞ்சி, உள்ளே செல்ல அனைவரும் பயந்தனர்.

ஆனால் கயல்விழியோ சற்றும் தாமதிக்காமல், கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தவள், புகைக்கு நடவே மயங்கிகிடந்தவரை வெளியே கூட்டி வந்தாள். அந்தநேரத்தில் தான் மஞ்சுவும் மாறனும் உள்ளே நுழைந்தனர்.

தண்ணீரை தனது மடிமீது படுத்திருந்த அந்த பெண்மணியின் முகத்தில் தெளித்த கயல்விழி கண்ணீரோடு,

"ம்மா கண்ணதெறந்து பாருங்க, உங்களுக்கு ஒன்னுமில்ல, இங்க பாருங்க நாம தீக்கிட்டயிருந்து வெளிய வந்துட்டோம் ம்மா,... எல்லாரும் பார்த்துட்டே இருக்கீங்களே யாராவது டாக்டரை கூப்பிடுங்க."

சிறிதுநேரத்தில் ஆம்புலன்ஸ் வந்துவிட, கயல்விழியும் மயங்கியவரோடு அதில் ஏறிக் கொண்டாள். மாறனுக்கும் மஞ்சுவுக்கும் கயல்விழி இவ்வளவு தூரம் பேசியதே அதிசயமாக இருந்தது, இதில் அவரோடு அவள் மருத்துவமனைக்கும் சென்றுவிட, அவளை பின்தொடர்ந்து வந்தவர்கள் கண்டது, தலையில் கைவைத்தபடி, கண்களில் நீர் வழிய அமர்ந்திருந்த கயல்விழியை தான்.

என்றுமே தனது மனஉணர்வுகளை வெளிகாட்டாதவள், இன்று உணர்வுக்குவியலாக அமர்ந்திருந்தாள். சிறுபிள்ளை போல, வழிந்த கண்ணீரை புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டே, மூடியகதவை பார்த்தபடி அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தாள்.

சற்று நேரத்தில் மருத்துவர் வெளியேவந்து அவருக்கு எதுவுமில்லை, அதிர்ச்சி காரணமாக ஏற்பட்ட சாதாரண மயக்கம்தான் என்று கூறிய பிறகே, கண்களை அழுந்த துடைத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டாள் கயல்விழி.

ஏனோ இந்த நிகழ்வு கயல்விழியை பற்றி இன்னமும் தான் அறிய வேண்டுமென்று ஆர்வத்தை இளமாறனின் மனதிற்குள் விதைத்தது. அதற்கான விடையும் வெகு விரைவிலேயே கிடைத்துவிட்டது

கயல்விழியின் ஊரைச் சேர்ந்த மாணவர்களின் மூலம், அவளது குடும்பத்தைப் பற்றியும், அவளது தற்போதைய சூழ்நிலை பற்றியும் அறிந்து கொண்டவனுக்கு, அவள் மீது ஏதோ இனம்புரியாத நேசம் உண்டானது.
 

NNK51

Moderator
விழி மொழி 5

கயல்விழி மீது சிறிதுசிறிதாக துளிர்த்த மாறனின் நேசமானது, எப்போது விருச்சமானதென்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

அவ்வப்போது தன்னையும் அறியாமல் அவளைநாடிச் செல்லும் தனது பார்வையினால், சிலபல முறைப்புகளையும் அவளிடமிருந்து பரிசாக பெற்றுக் கொண்டான்.

ஏதோ ஒரு விதத்தில் அவளால் தான் ஈர்க்கப்படுவது, அவனுக்கே தெளிவாக புரிந்தது. அவளது சூழ்நிலை புரிந்ததால் வந்தபரிவாக இருக்குமென்று, அவனே அதற்கொரு பெயரிட்டுக் கொண்டான்.

அவளது மௌனத்திலும் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்பவன், அவளது விழியசைவிலேயே அவளின் தேவைகளை புரிந்துகொள்ள தொடங்கினான். வெளிப்படையாக தான் வாய்விட்டு கூறாமலேயே, எவ்வாறு தன் தேவைகளை அவன் புரிந்து கொள்கிறானென்று, அவளுக்கே கூட அது ஆச்சரியமாக இருந்தது.

இந்நிலையில் இரண்டு நாட்களாக விழி ஏதோ சிந்தனையிலேயே இருப்பதாக மாறனுக்கு தோன்றியது. எப்போதுமே பயிற்சி நேரத்தில் வேறு எந்த சிந்தனையிலும் தன்னை ஈடுபடுத்தி கொள்ளாதவள், இரண்டு மூன்றுமுறை கண்க்கீடுகளில் தவறிழைத்தால்.

மஞ்சுவிடம் கயல்விழிக்கு என்ன பிரச்சனையென்று கேட்டுப் பார்க்குமாறு அவன் கூற, தலையை ஆட்டியபடி அவனைப் பார்த்தவள்,

"ம்ம்ம், உமக்கு ஏன் ராசா இந்த அக்கறை? உடனிருக்கும் எனக்கு கூட வராத இந்தவொரு அக்கறை?"

"ஹே நம்ம கேங் புள்ள, இவ்வளவு பிரச்சனைக்கு இடையிலையும் தன்னம்பிக்கையோட இருக்க பொண்ணுவேற, இப்படி அப்செட்டா இருக்கிறதை பார்த்து வந்த ஒரு அனுதாபம், பரிவு, பாசம்ன்னு கூட சொல்லலாம்."

"பரிவோட நிறுத்திக்கோ கண்ணு, நம்ம ஊர்காரய்ங்களை பத்தி தெரியும்மில்ல? நம்ம வீட்டு கிழவிங்களே போதும் சின்னதா ஒரு லூப் கிடைச்சாக்கூட, அதை மொத்த ஊருக்கும் தந்தி அடிச்சிடுங்க."

"அதெல்லாம் இல்ல எந்த பொண்ணுக்கு பிரச்சனைனாலும் நான் இப்படித்தான் பண்ணுவேன், பாவம் அவ இதுவரைக்கும் பட்டகஷ்டமே போதுமே, இந்த டிகிரியை முடிச்சு, நல்லபடியா வேலைகிடைச்சு, நிம்மதியா செட்டிலாகட்டும்.

எனக்கு உன் பிரண்டு மேலதான் கோவம், வெளிப்படையா அவங்க அப்பாகிட்ட இவங்களை பத்தி சொல்லலாம் இல்லையா? எதுக்காக இப்படி தனக்குத்தானே தண்டனையை ஏத்துக்கணும்? இவ்வளவு கஷ்டத்தை எதுக்காக அனுபவிக்கணும்? "

"மாமா அவங்க சித்திக்கு ஒரு பையன் இருக்கானாம், அவன் மேல இவளுக்கு ரொம்ப அன்பிருக்கு, எங்கே இவங்களை பத்தி சொன்னா, அவங்க அப்பா குடும்பத்தோட இவனையும் சேர்த்து வெளியே அனுப்பிவிடுவாரோன்னு பயப்படறா. அதோட இப்பவரைக்கும் அவ அப்பாகிட்ட நல்லாவிதமா தான் நடந்துக்குறாங்க, அவங்க அம்மா இறந்தப்போ அவ அப்பா வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போயிருந்தாராம், இப்பதான் நல்லா வாழ ஆரம்பிச்சிருக்காரு, அவங்க அப்பாவுக்காக அவங்களைவிட்டு இவ ஒதுங்கியிருக்க ஆரம்பிச்சுட்டா."

கயல்விழி மீது இன்னுமே அவனுக்கு மதிப்பு கூடியது.

கயல்விழி வகுப்பில் பாடத்தை கவனித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவளை பார்க்க யாரோ வந்திருப்பதாக பியூன் வந்துகூற, தனது தந்தை இந்த நேரத்தில் எப்போதுமே வர மாட்டாரே, ஏதாவது முக்கியமான விஷயமாக இருக்குமோ! என்ற சிந்தனையோடு வெளியே வந்தவள் சுரேந்தரை கண்டு அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

என்றுமே தன்னைக் காணவரும் தந்தை வராமல் இவனை அனுப்பி வைத்திருக்கிறாரென்றால் ஒருவேளை அவருக்கு ஏதாவது?... தந்தைக்கு என்னவானது என்று தெரிந்து கொள்ள மனம் துடித்தாலும், அவனிடம் சென்று பேச வேண்டுமாவென்று மனதிற்கு நெருடலாகயிருந்தது. இவ்வளவு பேர்சுற்றியிருக்க, கல்லூரியில் வைத்து ஏதும் செய்யமாட்டான், என்ற தைரியத்தில் அவனை நோக்கி சென்றாள்.

சுற்றியுள்ள மற்ற பெண்களை வெளிப்படையாகவே, வெட்கமின்றி வெறித்துக் கொண்டிருந்தவன்,தன்னை நோக்கி வரும் கயல்விழியை, மேலிருந்து கீழாக அணுஅணுவாக ரசிக்கத் தொடங்கினான். அவனது பார்வையினால் உடல் கூசிப்போக முகத்தை சுளித்தவள், தூரத்திலேயே நின்று கொண்டு,

"எதுக்காக இங்க வந்திருக்க?"

"பார்றா கட்டிக்க போறவன் வந்திருக்கேன், ஆசையா எப்ப வந்தீங்கன்னு கேட்காம, எதுக்கு வந்திருக்கேன்னு கேக்குறே? கொழுப்பு கொஞ்சம் அதிகமாக கூடி கெடக்குபோலயே?"

அப்போதுதான் நண்பர்களோடு செமினார் ஹாலிலிருந்து வெளியே வந்த மாறன், கயல்விழி ஒரு ஆடவன் முன்பு, சங்கடத்துடன் நின்று கொண்டிருப்பதை கண்டான்.

" உன் அழகை பார்க்க ஒன்னும் நான் வரல, உன்படிப்புக்கு கப்பம் கற்றதுக்குதான், உங்க அப்பா என்னை அனுப்பி வெச்சாரு."

"எப்பவும் அப்பாதானே வருவாரு?"

"உங்க அப்பா தான் கிளம்பினாரு, ஆனாபாரு திடீர்ன்னு அக்காவுக்கு சின்னதா தலைவலி, உடனே அவர் பதறிப்போய், லட்சுமியை நான் பார்த்துக்கறேன், நீ போய் அவளுக்கு மாசமாசம் குடுக்கற தண்டச்செலவை குடுத்துட்டுவான்னு என்னை அனுப்பி வெச்சாரு."

அவன் கூறியதிலேயே புரிந்து விட்டது தன்னை பார்க்க ஆசையாக கிளம்பிய தந்தையை செல்லவிடாமல், தனது சிற்றன்னை ஏதோ நாடகமாடி தடுத்திருக்கிறாரென்று, அப்படியும் தனக்கு பணத்தை அனுப்பியாக வேண்டுமென்று, இவனிடம் பணத்தை கொடுத்தனுப்பியிருக்கிறார்.

கேலியாக பார்த்தபடியே அவளை நோக்கி அவன் முன்னேற, அவளோ பயத்தோடு பின்னோக்கி நகரத் தொடங்கினாள்.

"எனக்கு எந்த பணமும் தேவையில்ல, முதல்ல நீ இங்கிருந்து கிளம்பு."

"எது காசு வேண்டாமா, அப்புறம் எப்படி பீஸ் கட்டுவே? சைடுல வேற ஏதாவது பிசினஸ் பண்ணி சம்பாதிக்கிறியா என்ன?"

" ச்சீ,உன் புத்தி மாதிரிதானே உன் எண்ணமும் இருக்கும், இங்கிருந்து வெளியே போ, நான் சத்தம் போட்டா, உன் மேல கைவைக்கிறதுக்கு ஆயிரம் பேர் முன்ன வருவாங்க."

"என்னடி ஓவரா பேசிகிட்டிருக்கே, எங்க சுத்துனாலும் நீ வீட்டுக்கு தானே வந்தாகணும், போன பொங்கலப்போ என்கிட்டயிருந்து தப்பிச்சுட்டே, இந்த பொங்கலுக்கு வீட்டுக்கு வராமயாபோவே அப்ப வெச்சுக்கிறேன்டி, என்னையவே எதிர்த்து பேசுற அளவுக்கு வந்துட்டியா நீ? தப்பாச்சே."

அவளை நோக்கி இரண்டடி அவன் முன்னே வைப்பதற்குள், திபுதிபுவென்று ஓடிவந்த மூன்று மாணவர்கள், அவனை சுற்றிசுற்றி ஓட, கோட்சூட்டோடு பாதி முகத்தை மறைத்தபடி, கண்ணாடி அணிந்துகொண்டு, கைகளில் புக்கோடு அவர்களை துரத்தி வந்தான் மாறன், அவனுக்கு இருபுறத்திலும் அவனது நண்பர்கள், கைகளை கட்டியபடி பவ்யமாக நின்று கொண்டிருந்தனர்.

"ஏன்டா எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா பொண்ணுங்களை பத்தி தப்பா பேசுவீங்க."

என்றபடியே அவர்களோடு நின்றிருந்த சுரேந்தரையும் மொத்தியெடுக்கத் தொடங்கினான் மாறன். சுற்றி இருந்தவர்களை விட அவனுக்குத்தான் பலமான அடிகள் விழுந்தன. அடி பொறுக்க முடியாமல் அலறியவன்,

" சார் நான் ஸ்டூடண்ட் இல்ல சார், நான் ஸ்டூடண்ட் இல்ல."

"ஓ அப்போ வெளியே இருந்துவந்து, எங்க பொண்ணுங்ககிட்ட தப்பா நடந்துக்க முயற்சி பண்றியா? ரவி போலீசுக்கு போன் பண்ணுங்க."

அவனது தோற்றத்தை கண்டு கயல்விழி விழிவிரித்து நிற்க, சுரேந்தரோ பயந்து போனான்.

"சார் இது என்னோட மாமா பொண்ணு, அக்காவுக்கு உடம்பு சரியில்லாதனால காலேஜ்பீஸ் கட்டறதுக்காக, மாமா என்னை அனுப்பிவெச்சார்."

"யாராயிருந்தாலும் இப்படி நேரடியா உள்ள வரக் கூடாது, பீஸ் கட்டணும்னா ஆபீஸ்ரூம் போங்க, இங்க எதுக்காக நின்னு பேசிட்டிருக்கீங்க? ரவி இவரை ஆபீஸ்ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போ, அப்புறம் மிஸ் விழி, க்ளாஸ் ஹவர்ஸ்ல ஸ்கூல் பிள்ளைங்க மாதிரி, இப்படியெல்லாம் வெளிய வரக்கூடாது புரிஞ்சுதா ? கோ டு யுவர் க்ளாஸ்."

அவனை முறைத்தபடியே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள் கயல்விழி.

சுரேந்தரை ஆபீஸ்ரூமுக்கு அழைத்துச் சென்று, பீஸ்கட்டிய பிறகு கையோடு அவனை அழைத்துவந்து, காலேஜுக்கு வெளியே கழுத்தைபிடித்து தள்ளாத குறையாக அனுப்பிவைத்தனர்.

மாறனுக்கு இப்போது கயல்விழியின் சிந்தனைக்கான காரணம் புரிந்தது. குடும்பத்தை விட்டு ஒதுங்கியே இருப்பதற்கான காரணமும் தெளிவாக புரிந்தது. இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் வரப்போகும் பொங்கல் விடுமுறையை எப்படி சமாளிப்பதென்ற சிந்தனையில் இருக்கிறாள்.

அந்த நேரத்தில் காலேஜ் அலுவலகத்திலும் விடுமுறையாகதான் இருக்கும். ஹாஸ்டலில் வேலை செய்பவர்கள் கூட இருக்க மாட்டார்கள். அதனால் இரண்டு நாட்களாவது அவள் வெளியே தங்கவேண்டியிருக்கும். என்ன செய்வதென்று புரியாமல்தான் தவித்து கொண்டிருக்கிறாளென்று அவனுக்கு புரிந்தது. அதனால் வெகுநேர யோசனைக்கு பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வந்தவன், மஞ்சுவிற்கு போனில் அழைத்தான், மஞ்சுவிடம் இந்த பொங்கலுக்கு ஊருக்கு செல்ல வேண்டாம் என்று கூற,

"யோவ் மாமா, நானெல்லாம் படிக்கிறதே பெருசு, இதுல லீவுல இங்கேயே இருக்க சொல்றே?"

"நான் சொல்றதை புரிஞ்சுக்கோ மஞ்சு, கண்டிப்பா விழி இந்த பொங்கலுக்கு ஊருக்கு போகமாட்டா, அவளால ஹாஸ்டல்லயும் இருக்க முடியாது, அதுனாலதான் இரண்டு நாளா அப்செட்டா இருந்திருக்கா. நீ தான் வாராவாரம் ஊருக்கு போயிட்டு தானேயிருக்கே, இப்ப போகாட்டிதான் என்ன? "

" இருஇரு அன்னைக்கு அப்படிதான் அவங்க மாமன்கிட்டயிருந்து அவளை டிராமா போட்டு காப்பாத்தியிருக்கே, இப்போ என்னடான்னா தனியா கஷ்டப்படுவான்னு சொல்லி என்னை கூட இருக்க சொல்றே, என்ன ரூட் மாறுது?

நீ என்ன வேணும்னா பிளான் பண்ணு, ஆனா அதுல என்னை வெச்சுமட்டும் பண்ணாதே. ஏற்கனவே உன்னை குரூப்ல சேர்த்ததுக்கே அவ என்னை முறைச்சுட்டு சுத்திகிட்டு இருக்கா."

"ஏன் நான் என்ன அவளை கடிச்சு தின்னுடுவேணா என்ன? ஏதோ ஃபர்ஸ்ட் மீட்டிங்ல எங்களுக்குள்ள முட்டிக்கிச்சு, ஆனா என்னை தப்பானவனாவே பார்த்தா எப்படி?"

"இல்ல மாமா அப்படி அவ நினைச்சிருந்தா, உன்னோட சேர்ந்து ஒர்க் பண்ணிட்டு இருக்கவே மாட்டா? நான் இல்லாத நாளெல்லாம் உன் கூட தானே ஒர்க் பண்ணிட்டிருக்கா, அவளுக்கு பிடிக்கலைன்னா, அங்கிருந்து விலகிடுவாளேயொழிய, சகிச்சுகிட்டு அங்கேயே இருக்க மாட்டா. இதை அவ குடும்பத்துகிட்ட இருந்து ஒதுங்கி இருக்கறதுலயே தெரியலையா?"

" ஆமா இல்லே, அப்போ உன் ஃப்ரெண்டுக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கு அப்படி தானே."

" எதே? நா என்ன சொல்றேன் நீ என்ன சொல்றே? வேண்டாம் மாமா, நீ ராங் ரூட்ல போறே, நம்ம ஊருகாரங்களுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சதுன்னு வையீ, ஆளாளுக்கு அருவாள தூக்கிட்டு வந்துருவானுங்க."

"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல நீ போய் பொட்டியை கட்டற வேலையை பாரு போ."

அவள் அடுத்து பேச வந்ததை கூட கேட்காமல், அழைபேசியை துண்டித்தவன், அடுத்து யாரிடம் கேட்கலாமென்று யோசிக்கத் தொடங்கினான்.

அவர்கள் பயிற்சியை மேற்கொண்ட நிறுவனத்தில் இவர்களது குழுதான், சொன்ன வேலைகளை விரைவாக முடித்ததோடு அதற்கான கிரெடிட் மதிப்பெண்களையும் பெற்றது. இதனால் அங்குள்ளவர்கள் அனைவருமே இவர்களுக்கு நல்ல பழக்கம், அங்கு வேலை செய்யும் வசந்தியை கயல் காப்பாற்றியதிலிருந்து, அனைவருமே அவளைக் கண்டால் சிறு புன்னகையாவது வீசாமல் இருக்கமாட்டார்கள்.

பொங்கல் விடுமுறையும் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. கயலோ சோகமாக சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். மஞ்சுவும் பொங்கல் விடுமுறைக்கு முன்னதாகவே விடுப்பு எடுத்துகொண்டு ஊருக்கு பறந்து விட்டதால், வசந்தியின் மூலமாக அவளை அணுகத் தொடங்கினான் மாறன்.

" கயல் உனக்கு பிரச்சனை இல்லைன்னா லன்ச் ஹவர்ல என்னோட ஆனந்தா இல்லத்துக்கு வர முடியுமா? இன்னைக்கு காவியா லீவு, இல்லாட்டி அவளோடதான் ஒவ்வொரு மாசமும் போவேன். கம்பெனி சார்பா அங்க செக் கொடுத்துட்டு, அவங்க குடுக்கற ரெசிப்ட வாங்கிட்டு வரணும். இங்க பக்கத்துலதான்மா, சீக்கிரம் போய்டு வந்திடுவோம்."

கம்பெனி வேலை என்றதாலும், வசந்தி கேட்டுக் கொண்டதாலும் அவரோடு செல்ல ஒத்துக்கொண்டாள். அவர்கள் அங்கு சென்றிருந்த நேரத்தில் தான், இல்லத்தில் ஒருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தது, கயல்விழியின் காதில் விழுந்தது.

"ஏம்மா எல்லாருமே பொங்கலுக்கு ஊருக்கு போறேன்னு சொன்னா, ரெண்டு நாளுக்காக யாரை வேலைக்கு வைக்கமுடியும். அதுவும் குழந்தைங்களை கவனிச்சுக்க தெரிஞ்சவங்களா இருக்கணும் இல்லையா, அதோட வயசானவங்களும் இங்க இருக்காங்க அவங்ககிட்ட மரியாதையா நடந்துக்கனுமே? ரெண்டு நாளைக்கு மட்டும் யார் வேலைக்கு வருவாங்க?"

சட்டென்று கயல்விழிக்கு கண்ணில் மின்னல் வெட்டியது, வசந்தியின் உதவியை நாடியவள்,

"அக்கா பொங்கல் முடியிறவரைக்கும் நானே இங்கிருந்து பார்த்துக்கிறேன். நீங்க எனக்காக இங்க பேசி பார்க்க முடியுமா?"

"நிஜமாவாம்மா! சரி நீ இரு, நான் மேடம்கிட்ட பேசிட்டு வரேன்."

ஏற்கனவே மாறன் அவர்களிடம் பேசி வைத்திருந்ததால், உடனடியாக அனுமதியும் கிடைத்துவிட்டது. தெளிவான முகத்தோடு, மகிழ்ச்சியாக இல்லத்தை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தவளை, தனது கண்களால் சிறைபிடித்து, மனதிற்குள் நிறைத்துக் கொண்டிருந்தான் மாறன்.

கல்லூரியில் பொங்கல் விடுமுறையின் போது பயிற்சிவகுப்பு இருப்பதாக கூறி, ஊருக்கு தகவல் அனுப்பியவள், ஹாஸ்டலில் இருந்து மூன்று நாட்களுக்கு தேவையான துணிகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு ஆனந்தா இல்லத்தின் முன்பு, தயக்கத்தோடு நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

என்னதான் இங்கு வருவதற்கு ஒத்துக்கொண்டாலும், புதிதாக ஒரு இடத்தில், அதுவும் தனியாக தங்குவது கயல்விழிக்கு, சற்று சங்கடமாகவும், அச்சமாகவும் இருந்தது.

சிறுகுழந்தையின் பயத்தோடு உள்ளே நுழைந்தவளது முகம், அடுத்தகணமே அங்கு வேலைகளை கவனித்துக்கொண்டிருந்த மாறனை கண்டு பிரகாசமானது.

"அட விழி, நீ எப்படி இங்கே? ஊருக்கு போகலையா? ஓ நீயும் என்னை போலவே இரண்டு நாள் வாலண்டியரா? சரி சரி ஆபீஸ்ல தகவல் சொல்லிட்டு, சீக்கிரமா பேக் வச்சுட்டு வா, குழந்தைங்களுக்கும் பெரியவங்களுக்கும் சாப்பாடு கொண்டு போகணும்."

புன்னகையோடு தலையசைத்தவள், தனது துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு ஆபீஸ்ரூம்மை நோக்கி நடந்தாள்.

அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு மனம் கனிந்துவிட்டது, பிறந்துவீட்டில் சுதந்திரமாக இருக்க முடியாமல், இப்படி தெரியாத ஒரு இல்லத்தில் வந்துதங்கும் அவலம், யாருக்கும் வந்து விடக்கூடாது, என்று மனதால் வருந்தியவன், இனி ஒருபோதும் அவளை கவலையோடு வைத்திருக்கக் கூடாதென்று, உறுதி எடுத்துக்கொண்டான். அடுத்த இரண்டு நாட்களும் மாறனுக்கு, கயல்விழியின் அருகாமையால் ரம்யமாக சென்றது.

அதுவும் குழந்தைகளோடு குழந்தையாக, அவள் விளையாடி மகிழும்போது, அப்படியே அள்ளிக் கொள்ள வேண்டும்போல இருந்தது. மெதுவாக தன் மனம் முழுவதும் நிறைந்து கொண்டிருப்பவளை, அவன் உணரக்கூடிய தருணமாக அது அமைந்தது.

பொங்கலன்று அவன் கையில் பட்ட தீக்காயத்தை கண்டு, இளா என்று பதறிக்கொண்டு அருகே வந்து, மருந்திட்டவளின் விழியில் தெரிந்த பரிதவிப்பில் தொலைந்தே போனான்.

தனது மாற்றங்களை அணுஅணுவாக அவன் ரசித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் தான், அவனது போன் சிணுங்கியது.

"டேய் மாமா சீக்கிரமா ஊருக்கு வா, உன்னோட அப்பத்தாவும் என்னோட அப்பத்தாவும், என்னை கேள்வியா கேட்டு கொன்னுகிட்டு இருக்குதுங்க."

"அதெல்லாம் வர முடியாது இந்த பொங்கலுக்கு நான் இங்கதான், விழியை தனியா விட்டுட்டு, என்னால அங்க வரமுடியாது."

"யோவ் என்னய்யா சும்மா சொல்றேன்னு நினைச்சா, நெஜமாவே நீ அங்கேயே செட்டில் ஆயிட்டியா? உன் அப்பத்தா, நீ தானே அவனை படிக்கிறதுக்குன்னு கூட்டிட்டுபோனே, இப்போ நீ மட்டும் தனியா வந்து நிக்கிறேன்னு, என்னை கொஸ்டினா கேட்டு கொல்லுது."

"உண்மைதானே உங்க அப்பாகிட்ட சொல்லி, நீ தானே என்னை இப்படி கோர்த்துவிட்ட, அவங்க கேக்குறதுக்கு எல்லாம் ஆன்சர் பண்ணு."

"ஓஹோ,.... அப்ப அவங்க கேக்கற எல்லா கொஸ்டினுக்கும் ஆன்சர் பண்ணிடவா? கல்யாணத்துக்கு ரெடியான்னு கேக்குறாங்க தலையாட்டிடவா மா...மா..."

"அய்யய்யோ மகராசி அப்படி எதையாவது செஞ்சு வெச்சிடாதே, உன்னை கட்டிக்கிறதுக்கு நான் நடுரோட்டில் போய் நிற்கலாம்."

"சரி சரி ஓவரா பேசாம போயி என் ஃப்ரெண்டை பார்த்துக்கோ, எப்ப பாரு அவளை சும்மா சும்மா பார்த்து, புள்ளைய பாதியா குறைச்சிடாதே, நான் வரும்போது என் ஃப்ரெண்டு முழுசா எனக்கு திருப்பிகுடு."

"ஆமா உன் ஃப்ரெண்டு முறைச்சு முறைச்சே என்னை சாம்பலாக்காம இருந்தா பத்தாது."

"என்ன மாமா டோன் எல்லாம் ரொம்ப உள்ள போகுது?"

"மஞ்சு நான் ஒன்னு கேட்டா தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டியே?"

"அது நீ கேக்கறதை பொறுத்து இருக்கு. சாம்பிராணி போடாம நேரா மேட்டருக்கு வா."

" எனக்கு விழியை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு, அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைபடறேன்."

"ஹே மாமா, நீ இதை எப்ப சொல்லுவேன்னு நான் காத்துக்கிட்டு இருந்தேன். "

"விழி என் காதலை ஏத்துப்பாளா?"

" கண்டிப்பா அவளை ஏத்துக்க வைப்போம் மாமா, வாழ்க்கையில நிறைய கஷ்டத்தை அவ அனுபவிச்சிட்டா, இனி வாழ்க்கை ஃபுல்லா உன்னால தான் அவளை சந்தோசமா வெச்சுக்க முடியும், ஏன்னா என் மாமா ரொம்ப நல்லவர்ன்னு எனக்கு தெரியும்."

சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு போனை வைத்தவன் திரும்பிய போது, கைகளை கட்டிக் கொண்டு நின்றிருந்தால் கயல்விழி. அவள் அனைத்தையும் கேட்டுவிட்டால் என்பது அவள் பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

வராதபோனை காதில் வைத்தபடியே, ஹலோ ஹலோவென்று அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்துவிட்டான் மாறன்.


 

NNK51

Moderator
விழி மொழி 7

மாறனின் எண்ணத்தை அறிந்தபிறகு, அவனுக்கு தன்மீது விருப்பம்வரும் அளவிற்க்கா, அவனுடன் நெருங்கி பழகினோமென்று, கயல்விழி தனக்குதானே சுயஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டாள்.

அனைவரிடமும் எட்டிநின்று பழகுபவள், அவனது அருகாமையில் பாதுகாப்பை உணர்ந்தது என்னவோ உண்மைதான். தெரியாத ஒருஇடத்திற்கு சென்றபோது தோன்றிய பயம், அவனை அங்குகண்ட பிறகு எப்படி தன்னைவிட்டு விலகிசென்றது! அங்கிருந்த இரண்டு நாட்களும், முழுபாதுகாப்பை உணர்ந்தேனே, அப்படியென்றால் மாறன் தனது மனதுக்குள் அடியெடுத்து வைத்துவிட்டானா! என்று அதிர்ந்து நின்றாள்.

கயல்விழியின் மனதில் மாறனின் மீதான நல்லெண்ணம், ஒரு சிறுஈர்ப்பாக மாறியிருந்தது என்னவோ உண்மைதான், ஆனால் அதை வளரவிடக்கூடாதென்று, மனதில் பயமும் மிகுந்தே காணப்பட்டது.

இதுவரை அவள் சந்தித்த மனிதர்களின் மூலம், நம்பிக்கையென்ற ஒன்றையே அடியோடு மறந்திருந்தவள், மாறனின் மீதுமட்டும் எப்படி முழுநம்பிக்கையும் கொண்டாளென்று அவளுக்கே புரியவில்லை. இருந்தபோதும் அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல், அவளது குடும்பசூழ்நிலை அவளை அச்சுறுத்தியது. தனது படிப்பிற்கு கூட சுதந்திரம் கிடைக்காமல் போராடுபவளாள், எவ்வாறு தன் விருப்பப்பட்ட காதல் வாழ்க்கையை தேர்ந்தெடுக்கமுடியும். அதோடு அவனது குடும்பம் தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளுமா? என்பதை நினைத்தும் அவனிடமிருந்து ஒதுங்க எண்ணினாள்.

ஆனால் மாறனோ எதுவுமே நடக்காததுபோல அவளிடம் பயிற்சியை பற்றிமட்டுமே பேசுவான். ஒரு சிறுபார்வை கூட அவள் மீது அதிகமாக விழுந்ததில்லை, கயல்விழியே அன்றுதான் கேட்டது உண்மையா, அல்லது தனது பிரம்மையா என்றுநினைக்கும் அளவிற்கு, அவள் பார்க்கும் நேரங்களிலெல்லாம், அவ்வளவு நல்லபிள்ளையாக நடந்துகொண்டான்.

அவனுக்குத்தான் தெரியுமே கயல்விழியின் மனதைப்பற்றி, ஒருவேளை தான் சிறுபார்வை பார்த்தால் கூட, அதைவைத்தே தன்னிடமிருந்து முற்றிலுமாக அவள் ஒதுங்கிவிடுவாளென்று உறுதியாக நம்பியதால்தான், வேலை நேரத்தில் கூட அவளுடன் அதிகமாக பேசுவதில்லை. ஆனால் அவள் பார்க்காத நேரங்களிலும், அவளை தூரத்தில் இருந்தும், பார்த்துக்கொண்டு தான் இருந்தான்.

அவனை காணாத நேரத்தில் தள்ளி இருப்பதே நல்லதென்று வாயாடும் அவளது மனம்தான், அவனைக் கண்டுவிட்டால் அடுத்தநொடியே அவனைச் சுற்றிவர ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

சில நாட்களாக அவன் கண்டும் காணாமல் இருக்கும் அந்த சிறுஒதுக்கமே அவளை மீண்டும் மீண்டும் அவனையே சுற்றிவர வைத்தது. இந்நிலையில்தான், அந்தப் பயிற்சிநிறுவனத்தின் மேனேஜர் அவளது அமைதியான குணத்தையும், அவளது நல்லுள்ளத்தையும் புரிந்துகொண்டு கயலை சுற்றிசுற்றி வர ஆரம்பித்தான்.

இதை சற்றும் எதிர்பார்க்காத மாறன், வெளிப்படையாகவே கடுகடுக்க ஆரம்பித்தான். ஒவ்வொரு முறையும் அவர் வரும்போது, கயல்விழிக்கு வேலை கொடுப்பதுபோல் அவளுடன் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். கயலுக்கு அவனது எண்ணம் புரிந்தபோது, மனதுக்குள் மெல்லியசாரல் அடித்ததுபோன்ற உணர்வு, விரும்பியே அவனிடம் பேசத் தொடங்கினாள்.

இதில் மற்ற குழுவிலுள்ள ஜூனியர் பெண்ணொருத்தி, மாறனின் பின்னால் சுற்றதொடங்க, இது ஏதடா இன்னொரு வம்பென்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டான் மாறன்.

சீனியர் சீனியரென்று அழைத்துபடியே, அவர்கள் குழுவிலுள்ள உறுப்பினர்களிடம் சந்தேகத்தை கேட்காமல், இவனிடம் வந்து நிற்க , முதலில் அதை சாதாரணமாக கருதியவன், போகப்போக அவளது பார்வைமாற்றத்தை உணர்ந்து, எட்டி நிறுத்தஆரம்பித்தான். அவள் வரும் நேரங்களிலெல்லாம் தானாக கயல்விழியின் அருகில் சென்று, அவனாகவே ப்ராஜெக்ட் சம்பந்தமாக ஏதோ ஒன்றை பற்றி, விரிவாக கூறுவதுபோல, பேசிக்கொண்டே இருப்பான்.

ஒரு சிலசமயம் அந்த பெண்ணிடமிருந்து தப்பிக்க, இவன் என்ன பேசுவதென்று தெரியாமலேயே, உளறிகொட்ட தொடங்க, அந்த நிகழ்வுகளை ரசித்து, தனக்குள்ளாகவே சிரிக்கத் தொடங்கினாள் கயல்விழி.

வருங்காலம் தனக்கென்ன கொடுக்க காத்திருக்கிறதோ தெரியாது, ஆனால் நிகழ்காலத்தில் தனக்காக துடிக்கும் ஒரு இதயத்தை கொடுத்திருக்கிறது, அவனோடு இருக்கும் நிமிடங்களை பொக்கிஷமாக மனதில் சேமிக்கதொடங்கினாள்.

இந்நிலையில் தான் திடீரென்று மாறனும் மஞ்சுவும், அவசரமாக அவர்களது சொந்தஊருக்கு செல்ல வேண்டியநிலை ஏற்பட்டது. மஞ்சு ஏற்கனவே விடுப்பில் இருக்க, மாறனும் சொந்த ஊருக்கு சென்றவிஷயம், பயிற்சி நாட்களில் தான் கயல்விழிக்கு தெரியவந்தது.

அவன் தன்னுடன் இருந்தபோது தெரியாது அந்த உணர்வு, அவனைப் பிரிந்திருந்த நேரத்தில் தான் மெதுவாக புரியதொடங்கியது.யாரிடம் இதை பற்றி கேட்க என்றுதெரியாமல், கயல்விழி தனிமையில் வாடிநின்றாள்.

இந்த உணர்வு தவறென்று மூளை அறிவுறுத்தியபோதும் மனம் அதன் சொல்லை கேட்க மறுத்தது. அவனை நினைக்கவேகூடாது என்ற நினைப்பிலேயே, ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனை நினைத்து கொண்டேயிருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் தான் பயிற்சிவகுப்பில் எப்போதும் மாறனின் பின்னே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் அவள் வகுப்புமாணவி, அவளிடம் வந்து மாறனை பற்றிகேட்க, ஏற்கனவே கடுப்பில் இருந்தவள் எண்ணெயிலிட்ட கடுகாக பொரிந்துவிட்டாள்.

" நம்ம கிளாஸ்ல படிக்கிற மஞ்சு ஏன்வரலைன்னே எனக்கு தெரியாது, இதுல எம்பிஏ படிக்கிறவர் பத்தி எனக்கென்ன தெரியும். இல்ல அதெல்லாம் விசாரிக்கிறதுதான் என் வேலைன்னு நினைச்சுக்கிட்டியா?"

" நீங்கெல்லாம் ஒரே பேச்தான, ஒருவேளை நீ போன் பண்ணி விசாரிச்சிருப்ப, உனக்கு தெரிஞ்சிருக்குமோன்னு கேட்டேன், அவரை பார்த்து வேற பத்து நாளாச்சு."

"என்கிட்ட போனும் இல்ல, அவங்க நம்பரும் இல்ல."

பயிற்சிக்கு வந்திருந்த மாறனது நண்பனை அழைத்துவைத்து, அங்கேயே பேசத் தொடங்கியிருந்தாள் அந்தபெண், அப்போதுதான் மஞ்சுவும் மாறனும் ஏன் இன்னும் வரவில்லையென்ற காரணம், கயல்விழிக்கும் தெரியவந்தது.

காலேஜ்டூருக்கு ஊட்டி சென்றிருந்த மாறனின் உடன்பிறந்த சகோதரியின் காலேஜ்பஸ், விபத்தில்மாட்டி அவர் இறந்துவிட்டதாகவும், அதனால்தான் இருவரும் இன்னும் வரவில்லை என்றும் கூறிசென்றார். கயல்விழியின் மனம் முழுவதும் தன்னவனை காணஏங்கியது, அவனது மனம் எவ்வளவு வருத்தத்தில் இருக்குமோ, என்று அவனுக்காக வருந்த தொடங்கியது.

அதேநேரம் மாறனின் வீட்டுப்பெரியவர்கள் அனைவரும், மாறனுக்கும் மஞ்சுவுக்கும் வரும் முகூர்த்தத்தில் திருமணம் செய்து வைக்கலாமென்று, மஞ்சுவின் வீட்டாரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கோபத்தோடு வெளியே வந்த மஞ்சு ஹைடெசிபலில் கத்தத் தொடங்கிவிட்டாள்.

கல்லுப்பட்டியிலிருந்து பத்துகிலோமீட்டர் கிழக்கே அமைந்துள்ள ஊர் வீரேந்திரபுரம், அதேபோல பத்துகிலோமீட்டருக்கு மேற்கே அமைந்தது கஜேந்திரபுரம். இருஊராரும் படிப்பு முதற்க்கொண்டு மற்றதேவைகளுக்கும் இங்குதான் வருவர்,வெளியூருக்கு செல்வதற்கான மெயின் பஸ்ஸ்டாண்ட் மற்றும் ரயில்நிலையங்கள் கூட இங்குதான் உள்ளது. எனவே இருஊராரும் அனைத்து தேவைகளுக்கும், கல்லுப்பட்டிக்குதான் வரவேண்டும்.

வீரேந்திரபுரத்தை பொருத்தவரை விநாயகமூர்த்தி தான் அங்கு பெரியதலைக்கட்டு, அவர் சொல்வதையே வேதவாக்காக கொண்டு, அங்குள்ள மக்கள் பின்பற்றிவந்தனர். ஊருக்கு பெரியமனிதராகயிருந்து, எவ்விதவேறுபாடின்றி ஊர்செழிக்கவும், ஊர்மக்களுக்கு நன்மையும் செய்துவந்தார். அவரது மனைவி காந்திமதி.

விநாயகமூர்த்தி அந்த காலத்திலேயே பிரிவினைகளுக்கு எதிராக போராடியவர். அவரது உயிர்நண்பரான சுப்பிரமணியோடு பழக, தனது குடும்பத்தையே எதிர்த்துநின்றவர். இன்றுவரை அவர்களது நட்பு தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. காந்திமதி தனது கணவரைப் போலவே பாகுபாடின்றி, சுப்பிரமணியின் மனைவியான வள்ளியம்மையை, தனது உயிர்தோழியாக்கிக் கொண்டார். அப்போதிருந்தே இருகுடும்பங்களும் ஒற்றுமையாகவே இருந்துவந்தது.

இவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள் மற்றும் ஒரு பெண். மூத்தவர் மருதாச்சலம் அவரதுமனைவி ரமணி அவருக்கு ஒரே மகன் வெற்றிமாறன். இரண்டாவது வேதாச்சலம் மற்றும் வசந்தி, அவருக்கு பானுமதி, இளமாறன் என்று இருபிள்ளைகள். மூன்றாவது விசாலம் அவரது கணவர் மாணிக்கம். இவர்களுக்கு மஞ்சு என்ற ஒற்றைபெண் வாரிசு.

மாணிக்கமும், வசந்தியும் வள்ளியம்மை மற்றும் சுப்பிரமணியின் பிள்ளைகள். மருதாசலத்திற்கு திருமணம் முடித்து வெற்றிக்கு மூன்றுவயது தொடங்கியிருந்தபோது, விசாலத்திற்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கத் தொடங்க, அவரோ மாணிக்கத்தை விரும்புவதாக கூறினார்.

சற்றும் யோசிக்காமல் தனது நண்பரிடம் கல்யாணபேச்சு வார்த்தைக்காக அனுகினார் விநாயகமூர்த்தி. தனது சமூகத்தை சேர்ந்தவர்களின் எதிர்ப்பை கூட அவர் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. தனது நண்பரது கேள்விக்கு மாணிக்கத்திடமே சுப்பிரமணி நேரடியாக பேச,

" ஐயா, என்ன இவன் இப்படி பேசறானேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க, நான் நிதர்சனத்தை சொல்றேன். நான் இப்போ வேற சமூகத்தை சேர்ந்தபொண்ணை கல்யாணம்செஞ்சுகிட்டா, என் தங்கையோட எதிர்காலவாழ்க்கை பாதிக்கப்படுமேன்ற பயம்தான் எனக்கு, அதோட வசந்திக்கு முதல்ல கல்யாணம் செஞ்சுவெச்சுட்டு, வீட்ட ஒரு நிலைமைக்கு கொண்டு வந்ததுக்கு அப்புறம்தான், நான் என் கல்யாணத்தைபத்தி யோசிக்கணும்."

விநாயகமூர்த்திக்கு வெளிப்படையாக பேசும் மாணிக்கத்தின் குணம்பிடித்தது, அதோடு வசந்தியும் தான் பார்த்து வளர்ந்த பெண் என்பதால், தனது யோசனையை கூறினார்.

"சரிப்பா உன் ஆசைப்படியே, வசந்திக்கே முதல்ல கல்யாண பண்ணுவோம். என்பையன் வேதாச்சலத்துக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்க உனக்கு சம்மதமா? பெண்கொடுத்து பெண்எடுக்கறதுல உனக்கு எதும் பிரச்சனை இல்லையே சுப்பு? உன் பிள்ளைகளைவிட நல்லா பிள்ளைங்களை நான் எங்க போய்தேடுவேன், அதனாலதான் அவங்களை அப்படியே என் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போயிடலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்."

தந்தையும் மகனும் அதிர்ந்துநின்றனர். ஏனென்றால் அவரது செல்வாக்கும் சுற்றுவட்டாரத்தில் அவரது மதிப்பும் மரியாதையும் அப்படி, அவரே இறங்கி வந்த கேட்கும்போது, கண்களில் ஆனந்தகண்ணீரோடு இதற்கு சம்மதம் தெரிவித்தனர்.

வேதாச்சலம் மற்றும் வசந்தியின் சம்மதத்தோடு, அவர்களது திருமணம் கோலாகலமாகநடந்தது. மூன்று வருடங்கள் கழித்து மாணிக்கம் மற்றும் விசாலத்திற்கும் திருமணம் நடைபெற்றது.

ஊர்மக்களுக்கு இவர்மேல் மதிப்பு கூடியது. ஆனால் அவரது சமூகத்தில் இதுபற்றிய புகைச்சல் இருந்துகொண்டே இருந்தது. அந்தப் புகைச்சல் கனன்று தீயாகமாறி பலவருடம் கழித்து ஜாதிவெறியாக உருமாறி, அவரது குடும்பத்தில் ஒரு உயிரையே காவுவாங்கிவிட்டது.

வீரேந்திரபுரத்தில் அங்காங்கு ஜாதிப்பிரச்சனைகள் தலைதூக்கினாலும், விநாயகமூர்த்தி தலையிட்டால் அதன்பிறகு அந்தபேச்சே இருக்காது. அவரை பொறுத்தவரை மனிதம் என்பது ஒன்றே. அதில் பிரிவினைகள் தேவையில்லையென்று நினைப்பவர். ஆனால் வீரேந்திரபுரத்திற்க்கு அப்படியே நேர்மாறையானது கஜேந்திரபுரம்.

வேதநாயகம் தான் கஜேந்திரபுரத்தில் எல்லாமே, அங்குள்ள அனைவரும் அவரது சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டுதான் ஆகவேண்டும்.

ஜாதிவேறுபாடுகள் அதிகமாக காணப்படும் ஊர், என்னதான் படிப்பு விஷயத்திற்காக கல்லுப்பட்டிக்கு சென்றுவந்தாலும், அங்கு கூட ஜாதிபார்த்தே பழகிக் கொண்டிருந்தனர். இதனால் அங்கு அடிக்கடி பிரச்சினைகள் தலைதூக்கி, போலீசாரின் உதவியோடு அடக்கப்படும்.

வேதநாயகம் மற்றும் தில்லையாடிக்கு இரண்டு மகன்கள், மூத்தவன் செல்வநாயகம் அவரது மனைவி சுதா. அவருக்கு ராயப்பன் மற்றும் செழியன் என்று இரண்டு மகன்கள். அவரது இரண்டாவது மகன் வேலுநாயகம் அவருக்கு பெண்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவனுக்கு இல்லாத கெட்டபழக்கங்களை கிடையாது, அப்படிப்பட்டவனது கண்களில் விசாலம் விழுந்ததுதான் விநாயகமூர்த்தியின் குடும்பத்திற்கு சாபக்கேடாக அமைந்தது.

விசாலத்தை தனக்கு திருமணம் செய்துவைக்குமாறு, வேலு நேரடியாகவே தனது தந்தையிடம் கேட்டுவிட்டான். அவரும் பெண்ணின் தந்தை ஒரே சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர், அதோடு பக்கத்து ஊரில் செல்வாக்கான மனிதர் என்பதால், நேரடியாகவே விசாலத்தை பரிசம் போட விநாயகமூர்த்தியின் வீட்டிற்க்கு சொந்த பந்தங்களோடு சென்றார்.

வந்தவர்களை விருந்தோம்பலுக்காக வரவேற்றவர், அவர்கள் வந்த விஷியத்தை கேட்டு சற்று கலக்கமுற்றார். அவருக்கும் வேலுநாயகத்தின் குணாதிசயங்களை பற்றி தெரியுமே, வீட்டிலுள்ள பெரியவர்கள் மற்றம் குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் கலந்தாலோசித்து தகவல் அனுப்புவதாக கூறி, அவர்களை அனுப்பிவைத்தார்.

வேதநாயகத்திற்கு விநாயகமூர்த்தியின் செய்கை அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. ஒரு வாரம் கழித்து இந்த சம்பந்தம்வேண்டாமென்று தகவல் வர, கோபம் கொண்டவர் இதை தனக்கு நேர்ந்த அவமானமாக கருதினார். அதைவிட வேறொரு சமூகத்திலிருந்து, பெண்எடுத்து பெண்கொடுத்தது, இவரை கேவலப்படுத்தியதாக நினைத்தார்.

வேலுநாயகத்தால் இந்த நிராகரிப்பை தாங்கிக் கொள்ளவேமுடியவில்லை. . கல்லுப்பட்டியிலுள்ள ஒரு பாழடைந்த வீட்டில், தனியாக போதையில் இருந்தவன், அந்த வழியாக சென்ற சிறுபெண்ணை தனது இச்சைக்காக நாடினான்.

இவனது மூர்க்கத்தனத்தால் அந்த பெண்உயிரிழந்துவிட, விநாயகமூர்த்தியே இதில் தலையிட்டு அவனுக்கு சிறை தண்டனை பெற்றுக்கொடுத்தார்.

வேதநாயகம் எவ்வளவோமுறை தனது மகனுக்காக அவரிடம் கெஞ்சிப் பார்த்தார், ஆனால் விநாயகமூர்த்தி, சட்டம் அனைவருக்கும் பொதுவென்று கூறி வேலுவை போலீசில் ஒப்படைத்தார். அப்போதே இவ்விரு குடும்பங்களுக்கிடையேயான பகை ஆரம்பமாகிவிட்டது.

ஊர்மக்களிடமும் விஷத்தை விதைத்தார் வேதநாயகம். அவர்களது அறியாமையை பயன்படுத்தி, அவர்களின் மூலம், பக்கத்தூர் மக்களுக்கு பிரச்சனை கொடுக்கத் தொடங்கினார்.எட்டு வருடங்கள் கழித்துதான் வேலுநாயகத்தை சிறையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவர முடிந்தது.

மூர்க்கமாக வெளியே வந்தவன், விசாலத்தின் மகிழ்ச்சியான இல்லறத்தைக்கண்டு வெறிபிடித்த மிருகமாகவே மாறினான். அவளது உதாசீனத்தால்தான் தனது வாழ்க்கை இப்படி மாறியதாக எண்ணியவன், அவரை பழிவாங்கத்துடித்தான். அவரது குடும்பத்தை சிதைப்பதன் மூலம், அவளது தந்தைக்கு தண்டனை கொடுக்கஎண்ணினான்.
 
Status
Not open for further replies.
Top