எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

வெய்யோனை அயரிய வெண்பனியே - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-01

Member
டீசர்............



தன் காயத்திற்கு பட்டும் படாமல் பஞ்சினை ஒத்தி எடுத்து கொண்டிருந்தவளை இமைக்காமல் ஒரு நொடி பார்த்தவன்,
"டேய் முத்து என்ன மருந்து போடுறாங்கன்னு நல்லா பாத்துக்கடா டாக்குடருக்கு வேற கண்ணு சரியா தெரியாது போலிருக்கு மாத்தி கீத்தி எதுவும் கொடுத்திடப் போறாங்கா ஆ..ஆ….ஆ.." அவன் பேசியதை அமைதியாக கேட்டு கொண்டிருந்தவளிற்கு தன் கண்ணில் குறைபாடு என்ற நக்கலான அவன் பேச்சில் கோபம் சுர்ரென்று ஏற அதுவரை பூவாக காயத்திற்கு மருந்திட்டு கொண்டிருந்தவள் டின்ஜரை அதிகம் எடுத்து அவனது காயத்தில் அழுத்திட வலியிலும் எரிச்சலிலும் அலறியிருந்தான் வேந்தன்.


"ஏய் சிலப்பி என்ன??எ‌ன்ன குடும்ப சண்டைய மனசுல வச்சுக்கிட்டு என்னை கொல்ல பாக்குறியா???உன் க்ளீனிக்குக்கு பேஷண்டா வந்தா என்னை டெத்பாடியா மாத்தப் பாக்குறியா நீ???" என அவன் வரிந்து கட்டி கொண்டு சண்டைக்கு கிளம்பினான்.

**************
நேரத்தை பார்த்தான் கனியமுதன். இரவு 11.30 என காட்ட பல்லை கடித்தவன்,

"அறிவு கெட்ட மரமண்டைங்க இவளை இந்நேரத்துல தனியா வர சொல்லிட்டு வீட்டுல இவ அண்ணனுங்க என்னத்தை புடுங்கி கிட்டு இருக்கானுங்கன்னு தெரியலை" என அவன் கடுகடுத்து கெண்டிருக்கும் போது இதயாவின் வண்டி கிளைச்சாலையில் திரும்பி விட,

இவர்களின் ஜீப் மற்றொரு கிளைச்சாலையில் திரும்புவதை கண்டு

"டேய் வென்று‌!!" என முத்துவின் தலையில் ஓங்கி கொட்டிட,

"என்னண்ணே!! எதுக்கு கொட்டுன?"

"பின்னே கொட்டாமா கொஞ்சுவாங்களா உன்னை? அந்த அடங்காதவ தான் அர்த்த ராத்திரியில் போய்ட்டு இருக்கான்னா நம்மளும் அப்புடியே போக முடியுமா??
வண்டியை அந்த சிலுப்பி பின்னாடி விடுடா" என அவன் கத்த,

"சரி சரி கத்தாத விடுறேன். நீங்கலாம் குடும்ப சண்டையின்னு வெளில சொல்லிடாதீங்க" என முத்து சத்தமில்லாமல் வார,

"என்னடா சொன்ன???"

"ம்ம்ம்ம் உங்க குடும்பம் நல்ல குடும்பம்னு சொன்னேன்"

"எங்களுக்கே அது தெரியும் நீ மூடிட்டு வண்டியை விடு" என அவன் சைகையை செய்ய ஜீப் இதயாவின் பின்னே சென்றது.


கருத்து திரி

/
 

NNK-01

Member
இதயகனி 1:

"தூங்கா நகரம்" இரவு நேர விளக்குகளில் ஜொலித்து கொண்டிருக்க,

அந்த இரவு நேரத்தில் "இதயா க்ளினிங்" என பெயர் பலகை தாங்கிய கட்டிடத்தின் முன் சட்டென்று வந்து நின்றது அந்த ஜீப்.

"அண்ணே.. அண்ணே.." என டிரைவர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன் அருகில் இருந்தவனை எழுப்ப,

வலியில் முகம் சுருக்கியவன் "பட்ச் என்னடா" என நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,

"ஏண்டா டேய்!! வெண்ணை உனக்கு ஊருல வேற எந்த க்ளினிங்கும் தொறக்கலையா? இங்க ஏன்டா கூட்டிட்டு வந்த" என்றவாறே அவனை அடிக்க கை ஓங்க,

"அண்ணே இந்த டைம்க்கு எந்த கவர்மென்ட் ஹாஸ்பிட்டல்ல டாக்டரு இருப்பாங்க, அதுவும் இல்லாம இப்புடி காயத்தோட போனாலும் என்ன ஏதுன்னு துருவி விசாரிப்பானுங்க இதுக்கெல்லாம் தனியார் க்ளினிங் தான் சரி நீ மொதல்ல இறங்குண்ணே" என்க,

அவன் கூற்றில் உண்மை இருந்தாலும் அவன் மனம் முரண்டியது. "ச்சு போயும் போயும் இந்த சிலுப்பி கிட்ட தான் இந்த நெலைமையில வரணுமா" என புலம்பியவாறே அவன் உள்ளே நுழைய,

உள்ளே இருந்த சிறிய ரிஸப்பஷனில் விசாரித்து கொண்டிருந்தான் முத்து.

"இங்க உள்ளே போய் உட்காருங்க டாக்டர் ரவுண்டஸ் போயிருக்காங்க இப்ப வந்துடுவாங்க" என்று வரவேற்பு பெண் காட்டிய அறையினுள் சென்றமர்ந்தனர்.

"அடேய் இன்னும் எவ்வளவு நேரம்டா காயம் எல்லாம் எரிய ஆரம்பிக்குது எருமை மாடே..!!!" என் அவன் கத்தி கொண்டிருந்த நொடி தனது அழுத்தமான காலடியோசையுடன்‌ உள்ளே நுழைந்தாள் இதயா.

அவள் சென்ற சில நொடிகளில் எல்லாம் வெளிவந்த நர்ஸ் அவனை உள்ளே அழைக்க முத்துவுடன் சென்றான் அவன் அரசன் கனியரசன்.

எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் தனக்கு அருகே போட்டிருந்த சுழல் நாற்காலியையும் பார்க்க,

"சார் எந்திருச்சு அந்த சீட்டுக் போங்க காயத்தை செக் பண்ணனும்" என அவளின் பார்வையை உணர்ந்து நர்ஸ் கூற,

"ஏன் இங்க உட்கார்ந்தா காயம் தெரியாதா என்ன? கிட்டப்பார்வையா உங்க டாக்டருக்கு?" என நக்கலாக கேட்டப்படி எழுந்து அதில் அமர்ந்தான்.

தன் முன் அமர்ந்திருந்தவனை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காது காயத்தை ஆராய்ந்தாள் இதயா.

முழுக்கையின் முட்டியில் ரத்தம் உறைந்திருந்தது. முகத்தில் எந்த வித காயமும் இல்லை கைகளில் முழுங்கையிலும் தோள்பட்டையிலும் இருந்த சட்டை பகுதி கிழித்திருந்தது.

பார்த்தாலே தெரிந்திற்று அடிதடி என!!!

எதுவும் பேசாமல் "நர்ஸ் டிஜ்ஜர்” என்றபடி அவள் திரும்பிய ரெடியாக டின்ஜரையும் பஞ்சு, பேண்டேஜ் என இதர பொருட்களை தயாராக வைத்திருந்தார் நர்ஸ்.

தன் காயத்திற்கு பட்டும் படாமல் பஞ்சினை ஒத்தி எடுத்து கொண்டிருந்தவளை இமைக்காமல் ஒரு நொடி பார்த்தவன்,
"டேய் முத்து என்ன மருந்து போடுறாங்கன்னு நல்லா பாத்துக்கடா டாக்குடருக்கு வேற கண்ணு சரியா தெரியாது போலிருக்கு மாத்தி கீத்தி எதுவும் கொடுத்திடப் போறாங்கா ஆ..ஆ….ஆ.." அவன் பேசியதை அதுவரை அமைதியாக கேட்டு கொண்டிருந்தவளிற்கு தன் கண்ணில் குறைபாடு என்ற நக்கலான அவன் பேச்சில் கோபம் சுர்ரென்று ஏற அதுவரை பூவாக காயத்திற்கு மருந்திட்டு கொண்டிருந்தவள் டின்ஜரை அதிகம் எடுத்து அவனது காயத்தில் அழுத்திட வலியிலும் எரிச்சலிலும் அலறியிருந்தான் வேந்தன்.

"ஏய் சிலப்பி என்ன??எ‌ன்ன குடும்ப சண்டைய மனசுல வச்சுக்கிட்டு என்னை கொல்ல பாக்குறியா???உன் க்ளீனிக்குக்கு பேஷண்டா வந்தா என்னை டெத்பாடியா மாத்தப் பாக்குறியா நீ???" என அவன் வரிந்து கட்டி கொண்டு சண்டைக்கு கிளம்ப,

காயத்திற்கு மருந்திட்டு முடித்தவள் அவனிற்கு தேவையான மருந்துகளை சீட்டில் எழுத ஆரம்பித்தாள்.

"நான் பேசிட்டு இருக்கேன்??" என துள்ளியவனை அவள் மதிக்கவே இல்லை…

அவனின் அலப்பறையில் நர்ஸ்ஸூவும் முத்துவும் தான் "ஙே" என முழித்தனர்.

"நீங்க போய் அந்த செல்வி பேஷண்டுக்கு குளுக்கோஸ் மாத்திட்டு வாங்க" என அவளை வெளியே அனுப்பி விட்டு

"மெடிக்கல் கவுண்டர்ல இந்த மருந்தை எல்லாம் வாங்கிக்கோங்க"என்றபடி முத்துவிடம் மருந்து சீட்டினை நீட்டிய இதயா பேச்சு முடிந்தது என்பது போல் வீட்டிற்கு கிளம்ப ஆயுத்தமாக,

விடாது அலப்பறையை கூட்டியவனை கண்டு

"அண்ணே அண்ணே டின்ஜர் வச்சா எல்லாம் யாரும் சாக மாட்டாங்கன்னே??" என முத்து பரிதாபமாக உரைக்க,

"உனக்கு தெரியாதுடா முத்து யாரையும் நம்ப முடியாது அதுலயும் இந்த டாக்டருக்கு கண்ணே வேற சரியா தெரியல….ஆ..ஆ" என விடாது அலப்பறையை கூட்டியவனை கண்டு அவள் அதற்கு மேல் முடியாது அவள் நிமிர்ந்து முறைத்தாள். அவள் இதயா அவனின் ராணி இதயராணி.

முத்து மெடிக்கல் கவுண்டரில் மருந்துகளை வாங்கி கொண்டிருக்க அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த கனியரசனின் இதழ்கள் விடாது இதயாவிற்கு வசைமழையை பொழிந்து கொண்டிருந்தது.

தன்னை தாண்டி சென்ற கொலுசொழுயில் சட்டென நிமிர்ந்து அமர்ந்தவன் வெளிப்புற வாயிலை பார்க்க ரிஷப்ஷனில் இருந்த பெண்ணிடம் என்னவோ கூறிவிட்ட இதயா கிளம்புவது தெரிந்தது.

"டேய் இன்னும் எவ்வளவு நேரம்டா? ஒத்த ஈ காக்கா கூட இல்லை அப்பறம் என்னத்துக்குடா இவ்வளவு நேரம் ஆக்குறானுங்க ஒரு வேளை ஆளே வராமா இருந்து நம்ம வந்ததும் பதட்டத்துல அவனுங்களுககு கை கால் ஓடலையோ??" என நக்கலாக கூறியவனின் வார்த்தைகள் தவறாது இதயாவினை சென்றடைய அலட்டி கொள்ளாது சென்று விட்டாள்.

"முடிஞ்சு அண்ணே போகலாம்" என்றவாறு முத்து வர கிளம்பினர்.

ஜீப்பில் ஏறி அமர அவனிற்கு முன் இதயா ஸ்கூட்டியில் செல்ல,

நேரத்தை பார்த்தான் கனியரசன். இரவு 11.30 என காட்ட பல்லை கடித்தவன்,

"அறிவு கெட்ட மரமண்டைங்க இவளை இந்நேரத்துல தனியா வர சொல்லிட்டு வீட்டுல இவ அண்ணனுங்க என்னத்தை புடுங்கி கிட்டு இருக்கானுங்கன்னு தெரியலை" என அவன் கடுகடுத்து கெண்டிருக்கும் போது இதயாவின் வண்டி கிளைச்சாலையில் திரும்பி விட,

இவர்களின் ஜீப் மற்றொரு கிளைச்சாலையில் திரும்புவதை கண்டு

"டேய் வென்று‌!!" என முத்துவின் தலையில் ஓங்கி கொட்டினான்.

"என்னண்ணே!! எதுக்கு கொட்டுன?"

"பின்னே கொட்டாமா கொஞ்சுவாங்களா உன்னை? அந்த அடங்காதவ தான் அர்த்த ராத்திரியில் போய்ட்டு இருக்கான்னா நம்மளும் அப்புடியே போக முடியுமா??
வண்டியை அந்த சிலுப்பி பின்னாடி விடுடா" என அவன் கத்த,

"சரி சரி கத்தாத விடுறேன். நீங்கலாம் குடும்ப சண்டையின்னு வெளில சொல்லிடாதீங்க" என முத்து சத்தமில்லாமல் வார,

"என்னடா சொன்ன???"

"ம்ம்ம்ம் உங்க குடும்பம் நல்ல குடும்பம்னு சொன்னேன்"

"எங்களுக்கே அது தெரியும் நீ மூடிட்டு வண்டியை விடு" என அவன் சைகையை செய்ய ஜீப் இதயாவின் பின்னே சென்றது.

ஸ்கூட்டியில் உள்ள கண்ணாடி வழி இவர்கள் வருவதை கண்டுகொண்டாள் இதயா.

அவள் முன் செல்ல பின்தொடர்ந்தனர் இவர்கள்.

"டேய் அந்த ஹாரனை அமுக்கி விடுல‌ என்னமோ திருவாரூர் தேரு மாதிரி ஆடி அசைஞ்சு போயிட்டு இருக்கா??"

"இந்த லந்து தானே வேண்டாம்கிறது அந்த அக்கா பாட்டுக்கு தானே அமைதியா போகுது நீ ஏன் வாண்டடா ஒரண்டையை இழுக்குற??"

"யாரு நானா டா லந்து பண்றே மத்த நேரத்துல மட்டும் அப்டியே பறப்பா இப்போ பாரு ரோட்ல ஒத்த நாயி இல்ல நம்ம பின்னாடி வர்றோம்னு தெரிஞ்சே மெதுவா போறா" என திட்டியவன் ஹாரனை சற்றே அழுத்தி விட அசரவில்லை இதயா.

மீண்டும் மீண்டும் அவன் அழுத்தி முத்துவின் காது பஞ்சர் ஆனது தான் மிச்சம்.

"ப்ச் அண்ணே செத்த நேரம் சலசலப்ப கொடுக்காம இருண்ணே நீ ஹாரன் அடிக்க அடிக்க தான் அந்தக்கா இன்னும் மெதுவா போகுது"என,

அவனை முறைத்தவன் அவன் கூறியதில் உண்மை இருக்க அடங்கி அமர்ந்து கொண்டான்.

இதயா அவள் வீடு இருந்த தெருவில் நுழையும் வரை அவளை பின் தொடர்ந்தவர்கள் பின் அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டனர்.

கருத்து திரி










 

NNK-01

Member
அத்தியாயம் 2



மதுரை மண்வாசனைக்கு உரித்தான அந்த காலை நேரம். வாகனங்களில் இரைச்சல்கள் இன்றி காக்கா குருவிகளின் சங்கீதங்கள் காதை நிறைந்த அதிகாலை பொழுது‌.


அத்தகைய காலை வேளையில் அந்த பழமையான பெரிய வீடு ஒன்றின் வாசலை கூட்டி கழுவி கொண்டிருந்தாள் வாணி அவ்வீட்டின் மூத்த மருமகள்.

கூட்டி முடித்து கோலம் போட்டு முடித்து வீட்டினுள் நுழைந்தவள் நேரே சமையலறை நோக்கி செல்ல,

ஆவி பறக்கும் டம்ளர்களில் சூடான இஞ்சி டீயையும் கூடவே உளுந்து வடையும் தட்டில் ரெடியாக வைத்து அவள் வந்ததும் எடுத்து நீட்டினாள் வசந்தி.

"என்ன வசந்தி டீ போட்டுட்டியா??"

"ஆச்சுக்கா இதோ"

"சரி சரி நான் குடுத்துட்டு வரேன் நீ இட்லி குண்டாவா அடுப்புல வை" என்றபடி டீ தட்டினை வாங்கி கொண்டு அவள் சென்று விட,

வாணி சொன்னது போல் இட்லி குண்டாவினை அடுப்பில் ஏற்றினாள் வசந்தி அவ்வீட்டின் இரண்டாவது மருமகள் மற்றும் வாணியின் உடன் பிறந்த தங்கை.

பூஜையறையில் இருந்து வெளிவந்த மாமியார் வள்ளிக்கும் டீயை நீட்டினாள் வாணி.

அதனை எடுத்து கொண்ட வள்ளி "பாப்பாக்கு இன்னைக்கு லீவு தான் எழுப்பிடாத நேரம் சென்டு தான் ஓறங்குனா அவளா எழுந்து வரட்டும்" என்க,

"சரி" என்ற பேச்சினை முடித்து கொண்டு தங்களறைக்கு சென்று விட்டாள். பின்னே ஏதேனும் வாய் திறந்து இதயாவை பற்றி பேசிட முடியுமா என்ன?

மூன்று ஆண் பிள்ளைகளுக்கு பிறகு தவம் இருந்து பெற்ற பெண் பிள்ளையாயிற்றே.
அவள் பிறந்த பின்பு தொழிலும் ஏறுமுகமாக கொண்டாடி தீர்த்தனர்.

வாணியின் கணவனும் சக்திவேல் காலையிலேயே அவர்களின் மரக்கடைக்கு சென்றிருந்தான் உடன் மாமனாரும் கொழுந்தனாரும். இனி அவர்கள் காலை உணவிற்கு தான் வீடு திரும்புவார்கள்.

மகளை காணது வாணி சுற்றி பார்வையை விட தயங்கபடி வெளியே வந்தாள் ப்ரீத்தி.

"ப்ரீத்தி வா வந்து டீ யை குடி" என்க,

"ம்மா.." என்றபடி அங்கே நின்றவளின் முகம் பயத்தில் வெளுக்க

"என்னாச்சு" என்றபடி அவளின் அருகே வாணி விரைய,

"ம்மா…" என்றவாறே அவள் குளியலறையில் கழட்டி போட்டிருந்த துணியினை காட்ட,

"ப்ச் என்னடி ஏதும் கரப்பான் பூச்சிய??" என்றபடி அருகே சென்றவளிற்கு விஷயம் புரிந்து விட,

"என் அம்மு" என்றபடி சந்தோஷம் மேலிட அருகே வந்தவள் ப்ரீத்தியை மீண்டும் குளியலறைக்குள் விட்டு விட்டு வேகமாக கீழிறங்கி சென்றாள்.

"அத்தை….." என்றபடி வந்த பெரிய மருமகளை "என்ன??" என்பது போல் வள்ளி பார்க்க,

"நம்ம ப்ரீத்தி பெரிய மனுஷியாகிட்டாத்தை"

"நெசமாவா இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை நெறச்சு பெளர்ணமி. சரி சரி நீ போய் சக்திக்கு போனப் பண்ணு‌,

வசந்தி போய் இதயாவ எழுப்பு முறைக்கு அவ தான் மொதல்ல பாக்கணும்" என அங்கே வாய் பார்த்து கொண்டிருந்த வசந்தியிடம் கூற,

"நானா???" என முகம் சுருக்கி அவள் நிற்க "என்ன இன்னும் போகலையா நீ??" என்ன வள்ளியின் அதட்டலில் சென்றிருந்தாள்.

பின் வள்ளியிடம் சொல்லவா முடியும் நான் போக மாட்டேன் என்று? வள்ளி மகளிற்கும் மருகமளிற்கும் வேறுபாடு பார்த்தது கிடையாது.

சூரியன் உதிக்கும் முன் எழுந்திருக்க வேண்டும், குளித்துவிட்டு தான் சமையலறையில் நுழைய வேண்டும் வீட்டில் எல்லா வேலைகளையும் நீங்கள் தான் செய்ய வேண்டும் என எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுகளையும் அவர் விதித்தது கிடையாது.

இதயாவிற்கு அங்கே என்னவோ அதுவே தான் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு நாள் இரண்டு நாள் மருமகள்கள் அசதியில் உறங்கி விட்டாலும் ஏன்???எதற்கு???என்று குறை படித்தது கிடையாது. மருமகள்களை எழுப்பாது தானே எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடித்து டீயுடன் அவர்களை எழுப்பிய காலமும் உண்டு.

அப்போது எல்லாம் மருமகள்கள் தயங்கியபடி வந்து மன்னிப்பை வேண்டினாலும் "இதுல என்ன இருக்கு எல்லாரும் மிஷின் கிடையாது சரியான நேரத்துக்கு எந்திரிக்க ஏன் இதயா லேட்டா எழுந்துக்கிறது இல்லையா??அது மாதிரி தான் நீங்களும் இதுக்கெல்லாம் சொணங்காமா போய் வேலைய பாருங்க போங்க" என அவர் அதட்டினாலும் அதில் அவரின் மகளும் நீங்களும் ஒன்று தான் என்ற குறிப்பு இருக்கும்.

ஆகவே, வள்ளி என்றும் பிரச்சனை கிடையாது அவ்வீட்டு மருகமள்களுக்கு ஆனால் மகள்???

வள்ளிக்கு தெரியுமே மருகமள்களுக்கு இதயா மேல் உள்ள பூசல். அதனை வளரவிடாது இப்போது வரையிலும் பெரிதாக விடாது வழிநடத்தி சென்று கொண்டிருக்கிறார்.

பெருமூச்செறிந்தவள் இதயாவின் அறை கதவினை தட்ட, சிறிது நேரம் கழித்து திறந்தவளின் முகத்தில் உறக்கம் தடைப்பட்டதுக்க்ன எரிச்சல் அப்பட்டமாக தெரிய வெளியே நின்று வசந்தியை கண்டும் தனது முகத்தினை சிறிதும் மாற்றாது "என்ன" என்பது போல் அவள் பார்க்க,

'அல்லி ராணி, எப்புடி பாக்குறான்னு பாரு வாயை தெறிந்து என்னன்னு கேட்க மாட்டாளா மா??" என பொருமினாள் வசந்தி.

அவள் அப்படி தான் இதயராணி. ஆனால் மற்றவர்களுக்கு குறிப்பாக வாணி,வசந்தியின் புகுந்த வீட்டினருக்கு அவள் அல்லி ராணியே,

அநாவசிய பேச்சுகள் கிடையாது அவளிடம். முதலிலாவது ஏதோ கொஞ்சம் பேசி கொண்டிருந்தவள்‌. அன்றைய சம்பவத்திற்கு பிறகு அண்ணிகள் இருவரும் அவளிடம் முகம் கொடுத்து பேசாமல் போக மொத்தமாக அவர்களை ஒதுக்கி வைத்து விட்டவள் தேவைக்கு மற்றும் பேச்சு என்றாயிற்று.

"ம்ப்ச் இப்புடி என் மூஞ்சிய பாக்காதான் வந்து எழுப்புனீங்களா??" அவள் சுள்ளென்று பேச,

பற்றிக்கொண்டு வந்தது வசந்திக்கு.

'மதினின்னு வாயில வருதாப் பாரு' என முணுமுணுத்தவள்,

"அத்தை கீழே வர சொன்னாங்க" என முடிக்க,

"போங்க வரேன்"

"இப்பவே வர சொன்னாங்க"

"இப்பவேன்னா இப்டியேவா வர முடியும் அப்புடி என்ன தலை போற விஷயமா?"

அப்போது தான் அவள் அணிந்திருந்த உடையை கவனித்தாள் வசந்தி.
இரவு உடை அணிந்திருந்தாள்.

"ம்ஹீம் அது ப்ரீத்தி பெரிய பொண்ணாகிட்டா அதான் அத்தை கூட்டிட்டு வர சொன்னாங்க" என சிறு ஆவலுடன் அவள் கூற,

"ஓஓஓஓ சரி போங்க நான் டிரஷ் மாத்திட்டு வரேன்" என்றவள் கதவடைக்க,

அவளிடம் சிறு மகிழ்ச்சியையாவது அவளிடம் எதிர்பார்த்திருந்த வசந்திக்கு புஸ்ஸென்றானது.

"ச்சு சரியான கல்லுளி மங்கி அண்ணே பொண்ணு பெரிய மனுசி ஆகியிருக்கா கொஞ்சமாச்சும் மூஞ்சில சிரிப்பாணி இருக்கா பாரு" என புலம்பியபடி கீழிறங்கி சென்றவள் நேரே வாணி அறைக்கு செல்ல,

இவள் மட்டும் வருவதை கண்ட வள்ளி கேள்வியாய் அவளை நோக்க அவரின் பார்வை புரிந்தவள் "டிரெஷ் மாத்திட்டு வர்றேன் சொன்னா அத்தை" என சரி என்று தலையசைத்தார்.

"என்னம்மா என்னாச்சு ஏன் அவசரமா வர சொன்னீங்க" என்றவாறு அவ்வீட்டின் மூத்த மகன் சக்திவேலும் அவனின் பின்னே அவனின் தம்பி கதிர்வேலும் உள்ளே வர,

அதேசமயம் இதயாவும் உடை மாற்றி கீழிறங்கி வர பார்த்திருந்த அண்ணன்கள் இருவரும் சட்டென நின்று விட்டனர்.

அண்ணன்கள் இருவரும் தங்கையின் முகத்தையே பார்க்க அவளே அவர்கள் இருவர் நிற்பதை கண்டும் காணாமல் கடந்து சென்று விட நின்றிருந்தவர்களின் முகம் இருண்டு விட்டது.

அறியாமல் அவர்கள் விட்ட வார்த்தைகள் இன்று அவர்களின் உயிரான உடன் பிறந்தவளை அவர்களிடம் இருந்து எட்டி செய்ய நிற்கிறது.

உறவை முறித்து கொள்வது ஒருவித வலி என்றால் உறவு இருந்தும் அதற்கான உரிமையை கொடுக்காது தள்ளி வைப்பது அதனை விட கொடுமையான வலி.

அத்தகைய இரண்டாவது வலியினை தான் இதயா தனது முதல் இரண்டு அண்ணன்களுக்கும் தந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

உரிமையாய் அவர்களின் நோள் சாய்ந்த தங்கையை இன்று தொலைத்து விட்டு நிற்கின்றனர். தேவைக்கேற்ப இரண்டு வார்த்தை அதுவும் இல்லையா தலையாட்டல் என தனது உரிமையின் எல்லையை அவர்களிடம் வகுத்து விட்டிருந்தாள் இதயா.

தங்கையின் உதாசீனம் மனதினை கொய்த்தாலும் அதனையும் தாங்கி கொண்டு அவளின் மனமாற்றத்திற்காக காத்து கொண்டிருக்கினறனர் அண்ணன்கள் இருவரும்.

"லேய் சக்தி, கதிரு எங்கலே உங்க அப்பா நீங்க மட்டும் வந்துருக்கீங்க"

"லோடு வந்துருச்சுன்னு அப்பா நிக்குறாரு ம்மா நீங்க சொல்லுங்க எதுக்கு அவசரம் போனை போட்டீங்க?" சக்திவேல் கேட்க,

“ம்ம்ம் உம்ம மவ பெரிய மனுசியாகிட்டாடா” புன்னகை பூக்க கூறியவர், கதிரிடம் “லே கதிரு போய் உன்ற அய்யனை விஷயத்தை சொல்லி கூப்பிட்டு வா தலைக்கு மேல வேலை கிடைக்குல” என அவனை அனுப்பியவர்,

“ஆண்டவா இத்தனை வருஷம் கழிச்சு இந்த வீட்டுல ஒரு நல்லது நடந்திருக்கு” கடவுளிற்கு அவர் நன்றி கூற,

“ம்ம்மா நான் போய் ப்ரீத்திய பாக்கட்டா??” என கேட்ட சக்திவேலை முறைத்தவர்,

“அப்படி என்னலே உனக்கு அவசரம் ஆங்கெட்ட கூவை முதல்ல உன் தங்கச்சி தான் பாக்கணும் அத்தை முறைக்கு அவ செய்யிற சில சடங்கு எல்லாம் இருக்கு நீ வா என் கூட” என அவனை அழைத்து சென்றவர் முற்றத்தில் ஒரு மூலையை காட்டி,
“அந்த இடத்தை நல்லா சுத்தமா தொடைச்சி எடுக்கணும் சக்தி அங்கன தான் உம்ம மவ உட்கார போறா நீ மேல பரண்ல இருக்குற ஒலக்கைய எடு அப்படியே அந்த ஓலப்பாயையும் எடு” என அவனை ஏவியவர் பத்தே நிமிடத்தில் அந்த இடத்தினை சுத்தம் செய்து முடித்திருந்தார்.

“ராணி ப்ரீத்தீய கூட்டிட்டு வா” என இதயாவிற்கு கட்டளை இட்டவர்,

“வாணி வசந்தி இங்க வாங்க பிள்ளைக்கு நல்லெண்ணை முட்டை எல்லாம் கொடுக்கணும்” என்றவாறு சமையலைறை நோக்கி செல்ல,

“வள்ளி!!!!வள்ளி!!!” என வேகநடையுடன் உள் நுழைந்தார் வீரவேல்.

“இந்தா என்னத்துக்கு இப்புடி மூச்சிரைக்க வாரீக” என்ற வள்ளியின் கேள்வியை காதில் போடாது,

“எங்கன வள்ளி புள்ள??” என வீரவேல் கேட்க,

“பார்றா அதுக்குள்ள பேத்திய பார்க்க் அவசரமா அதெல்லாம் நிதானம் செண்டு பாத்துக்கலாம் முதல்ல வண்டிக்கு சொல்லுங்க ஜோசியர் வீட்டுக்கு போகணும் ப்ரீத்தி ஆளான நேரத்தை கேட்டு ஜாதகம் எழுதனும்” என அவரை விரட்டியவர்,

வாணி கொண்டு வந்த ப்ரீத்தியின் ஜாதகத்தினை வாங்கி கொண்டு “இதோ பாரு வாணி அந்த நல்லெண்யையும் பச்ச முட்டையும் அவ குடிச்சே ஆகணும். ஏதாச்சும் இடும்பு பண்ணான்னு வையி கொமட்டுலயே ஒண்ணு விடு” என்க,

அவரை சேர்ந்தாற் போல் முறைந்தனர் அவ்வீட்டின் ஆண்கள்.

“ஏய் கூறுகெட்டவளே ஆளான பிள்ளைய போயி அடிக்க சொல்லுதே அதெல்லாம் அவ குடிப்பா பெரிய மருமவளே அவளுக்கு பிடிக்கலையின்னா விட்டுடு கட்டாயப்படுத்தாத பிள்ளைய” வீரவேல் கூற அதனை ஆமோதித்தனர் பிள்ளைகள் இருவரும்.

"ஆமாமா குடிப்பா குடிப்பா இந்தாரு வாணி இவுக சொல்றாகன்னு எல்லாம் நீ அவளை விட்டுடாத, இதே அலீசாட்டியம் தான் ராணி பெரிய பொண்ணாகி இருக்கும் போது பண்ணாங்க இந்த வீட்டு ஆம்பளையாளுங்க. அவளுக்கு ஏந்துகிட்டு கடைசியில அவளை தவிர இவுக எல்லாம் தான் அந்த பச்சை முட்டையை குடிச்சு தீர்த்தாக" என எள்ளலாக உரைக்க,

அவரை தவிர கேட்டிருந்த மற்ற ஆண்மக்கள் மூவருக்கம் அந்நிகழ்வு மனகண்ணில் தோன்றி புன்னகையை வரவழைத்திருந்தது.

"சரி சரி வாய் பேசாம வா நேரமாகுது" என வீரவேல் வள்ளியை அழைத்து கொண்டு சென்று விட,

ப்ரீத்தியை அழைத்து கொண்டு வெளிவந்த இதயா அண்ணன்களின் முகம் பாராது "வெற்றிக்கு இன்னும் சொல்லலை" என உரைக்க,

"நான் நான் இப்போ பண்ணிடுறேன் குட்டிம்மா, இல்லை அண்ணா போன் செஞ்சு தாரேன் நீ பேசுதியா??" கந்தவேலும் மாணிக்கவேலும் பரபரக்க,

"இல்லை நீங்களே பேசிடுங்க நான் அப்றம் பேசுதேன்" என்றவள் அங்கயே நிற்க,

வேகவேகமாய் சக்திவேல் அவனது இரண்டாவது தம்பியான வெற்றிவேலிற்கு அழைக்க தொலைப்பேசி எண் உபயோகத்தில் இல்லை என வந்ததை கண்டு குழப்பமடைந்தவன்,

"கதிரு இந்த நம்பருக்கு போட்டா உபயோகத்தில் இல்லைன்னு வருது" என சக்திவேல் கதிர்வேலிடம் கேட்க,

அந்த நம்பரை ஆராய்ந்த கதிர் "என்கிட்டயும் அந்த நம்பர் தான் அண்ணே இருக்கு" என்க அதுவரை இயல்பாய் இருந்தவ இதயாவின் முகம் மாறிவிட,

"வெற்றி நம்பர் மாத்திட்டான். ஆறுமாசம் ஆக போகுது அவன் நம்பர் மாத்தி" என இறுகிய குரலில் உரைத்தவள் தமையன்களை கண்டன பார்வை பார்க்க,

அதிர்ந்து தலைகுனிந்தனர் தமையன்கள் இருவரும். வெற்றியிடம் பேசியிருந்தால் தானே அவர்களுக்கு தெரியும் அவன் நம்பர் மாற்றியது.

செய்த தவறு கண்முன் நிற்க தங்கையிடம் பேச வழி இல்லாது முகம் வாட நின்றிருந்தனர்.

இதயா சட்டென அங்கிருந்து நகர போக,

"குட்டிம்மா நில்லு! வெற்றி ம்ஹீம் வெற்றி நம்பர் கொடுடா" என்ற வார்த்தைகளை கூறி முடிப்பதற்குள் திணறி விட்டான் கதிர்வேல்.

அண்ணன்கள் இருவரையும் தீர்க்கமாய் பார்த்தவள்,
"எதுக்கு?? நீங்க வேண்டாம்னு ஒதுங்கி வச்ச அவன் உறவு இனியும் உங்களுக்கு வேண்டாமையே இருக்கட்டும்" என அப்போது தான் வெளிவந்த வாணி வசந்தியை முறைத்தவாறு கூறியவள் தமையன்களின் கெஞ்சல் பார்வையை அலட்சியப்படுத்தி விட்டு நகர்ந்து விட்டாள்.

அவளின் பார்வையை கண்டு கொதித்தெழுந்த வசந்தி,

"இப்போ நாங்க என்ன பண்ணோம்னு உங்க தங்கச்சி இந்த பார்வை பார்த்துட்டு போறா" வரிந்து கட்டி கொண்டு அவள் சண்டைக்கு வர,

தமையன்களின் கண்டன பார்வையை வசந்தியை கூரிட்டது.

"ப்ச் வசந்தி அமைதியா இரு, இது அவுங்க அண்ணன் தங்கச்சிக்குள்ள நடக்குற விஷயம் இதுல நம்ம‌ தலையிட வேண்டாம். நீ போய் ப்ரீத்தியை பாரு" என அவசரமாக தங்கையை கணவன் மற்றும் கொழுந்தனின் கண்டன பார்வையில் இருந்து காப்பாற்றி அனுப்பி வைத்தாள் வாணி.

தளர்ந்து போய் ஷோபாவில் அமர்ந்த சக்திவேலை கண்டு பதறிய கதிர்வேல், "ண்ணே என்னண்ணே??"

"தப்பு பண்ணிட்டோம்டா கதிரு ரொம்ப பெரிய தப்பு பண்ணிட்டோம்டா இதை சரி செய்றது ரொம்ப
கஷ்டம்"என வருத்தம் தோய்ந்து அவன்‌ குரல் வெளிவர,

கணவனின் வருத்தம் வாணியை தாக்க எதுவும் கூற முடியாத நிலையில் இருந்தாள். யாரை குறை கூறுவது நடந்த அனைத்திற்கும் அனைவரும் காரணம் என்கையில்.


கருத்து திரி


 

NNK-01

Member
அத்தியாயம் 3:

நீர் நிறைந்த செம்பை வீரவேலின் கையில் கொடுத்து விட்டு வாணி ஒதுங்கி நின்று‌ கொள்ள,

அடிக்கிற கத்தரி வெயிலில் நீரை அமிர்தமென பருகியவர் அருகிலிருக்கும் மனைவிக்கும் தர,

தண்ணீர் குடித்து முடிப்பதற்காக காத்திருந்தனர் வீட்டு ஆட்கள் அனைவரும் இதயா உட்பட.

"என்னாச்சு மாமா ஜோசியர் என்ன சொன்னாருங்க??" வாணி கேட்க,

"எல்லாம் நல்லதா தான் சொன்னாரு மருமவளே உங்க அத்தை‌ சொன்ன மாதிரி தான் பிள்ளை ஆளான நேரம் நல்ல நேரமாம் நாளும் நிறைஞ்ச பெளர்ணமி தான் பிள்ளைக்கு ஜாதகம் எழுதிட்டு விஷேஷத்துக்கும் தேதி குறிச்சுட்டு வந்துருக்கு" என,

"என்னைக்கு குடிசைக்குள்ள விடறது அத்தை ஏதும் தேதி கேட்டு வந்தீங்களா??"

"ஆமா வாணி நாளைக்கு நேரம் குறிச்சு வாங்கிட்டு வந்துருக்கு. ஏங்க மொத உங்க அக்கா தங்கச்சி வீட்டுக்கு எல்லாம் சொல்லணும் எந்திரிங்க நேரம் இல்லை நேர்ல போய்ட்டு வந்துடுவோம்." என்க,

"அதுவும் சரி தான் சக்தி நீ மருமவளை கூட்டிட்டு போய் மத்த நம்ம உறவுக்காரங்களுக்கு சொல்லிட்டு வந்துடு. கதிரு நீ நாளைக்கு விஷேஷத்துக்கு தேவையானதை எல்லாம் ஏற்பாடு செய்ய ஆரம்பி" என்றவர் எழுந்து கொள்ள,

இதற்கு மேல் தாமதித்தால் ஆகாது என நினைத்த சக்திவேல்,

"ப்பா கொஞ்சம் நில்லுங்க?"

"என்ன சக்தி??"

"அது…அது வந்து..வெற்றியோட நம்பரு தாங்க அவனுக்கு இன்னும் சொல்லலை" என கேட்டிட அவனிற்கு அவமானமாய் இருந்தது உடன் பிறந்தவனின் நம்பர் இல்லாதது.

"என்ன???" தான் கேட்டது சரிதானா என வீரவேல் அவனை திகைத்து பார்க்க,

தந்தையின் பார்வையில் கூசி நின்றனர் தமையன்கள்.

"சக்தி என்னலே என்ன கேட்குறா நீ??" என ஆரம்பித்த வள்ளியை கை நீட்டி தடுத்த வீரவேல்,

"வள்ளி ஏதும் பேசாத நம்பரை கொடுத்துட்டு வெரசா வா" என

"ம்ஹீம் இப்பயாச்சும் உங்களுக்கு உடன்பொறப்பு ஞாபகம் வந்துச்சே அதுவரைக்கும் சந்தோஷம் தான் மனசு நெறைச்சு போச்சு போங்க" என்றவர் வெளியேற முயல,

"மாமா கொஞ்சம் நில்லுங்க" என வசந்தி அவரை நிறுத்த,

தந்தையின் வருத்தம் மிகுந்த வார்த்தைகளில் குற்றவுணர்வுடன் இருந்த மகன்கள் வசந்தியின் குரலில் அவளை பார்க்க,

"எல்லாருக்கும் அழைப்பு வைக்க சொல்லுற நீங்க முக்கியமான ஒருத்தரை மறந்துட்டீங்க" என நிறுத்த,

அனைவரும் அவளது கேள்வியில் புரியாமல் பார்க்க,

"பொண்ணோட தாய்மாமா அதாவது எங்க பொறந்த வீட்டுக்கு யாரு அழைப்பு வைப்பா" என்க,

பதறிபோன வாணி "வசந்தி என்ன பேசுற வாயை மூடு"

"நான் எதுக்கு க்கா வாயை மூடனும். நம்ம என்ன தப்பு பண்ணோம். இது எல்லாம் அநியாயமா இல்லை? ஏன் மாமா உங்க உறவு எல்லாத்தையும் அழைக்கிறீங்க உங்க பிள்ளையையும் அழைக்க சொல்றீங்க அப்போ என் அண்ணன் என்ன தப்பு பண்ணுச்சு என் பொறந்த வீடை யாரு கூப்பிடுவா உரிமை பட்ட எங்கண்ணேன் இருக்கு.

ப்ரீத்திக்கு தாய்மாமா சீர் யாரு செய்வா?? வேற யாரையும் தாய்மாமனா நிக்க வைக்கணும்னு யோசிச்சுருகீங்களா" என படபடவென அவள் பொரிய,

"வசந்தி என்னடி பேசுற நீ??"

"நீ அமைதியா இரு க்கா தப்பு பண்ணவனையே கூப்பிடுறப்போ நம்ம பொறந்த வீடு என்ன பாவம் பண்ணுச்சு அவுங்களை கூப்பிடனும்ன்ற நெனைப்பு கூட இங்கன யாருக்கும் இல்லை பாரு" என்றவளை,

"போதும் நிறுத்துங்க" என சத்தமிட்டு அவளை நிறுத்திய இடைமறித்த இதயாவின் முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது.

"யாரு தப்பு பண்ணவன் அவன் தப்பு பண்ணானு நீங்க பார்த்தீங்களா?? உங்களுக்கு உங்க குடும்பத்தை கூப்பிடனும்னா அதை பத்தி மட்டும் பேசுங்க தேவையில்லாமா என் அண்ணனை இதுல இழுத்தீங்க நான் மனுஷியா இருக்க மாட்டேன்" என கத்த,

"ராணிம்மா என்ன பழக்கம் இது உங்க மதினிங்ககிட்ட இப்புடி தான் பேசுவியா??" வீரவேல் அதட்ட,

"என்னையே ஏன் ப்பா அதட்டுறீங்க இவுங்க பேசுனது மட்டும் சரியா? எங்க அண்ணன் தப்பு பண்ணவன்னா உங்க தங்கச்சி யாரு உத்தமியோ? சொல்ல போன உங்க பொறந்த வீடு பண்ண தப்பு இது உங்க ஆசைக்கு அவன் பலிகடா??" என்றவளின் வார்த்தை எல்லை மீறி போவதை உணர்ந்த வீரவேல்,

"வள்ளி ராணிம்மாவ உள்ளார கூட்டிட்டு போ" என கட்டளையிட்டவர் மருமகள்களின் முகம் கறுத்திருப்பதை கண்டு மகன்களை காண அதுவோ தவறு செய்ததில் கசங்கி போய் இருந்தது. இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டிட எண்ணி,

“இங்கன வந்து உட்காருங்க எல்லாரும்" என அனைவரையும் அழைத்து அமர வைத்தவர்,
"வள்ளி ராணிம்மாவை கூட்டிட்டு வா" என சப்தமிட அடுத்த நிமிடம் இருவரும் அங்கிருந்தனர்.

"ராணிம்மா நான் பேசி முடிக்கிற வரைக்கும் நீ பேசவே கூடாது. இங்கன வந்து உட்காரு" என மகளை அருகில் அழைத்து அமர்த்தி கொண்டவர்,

"இங்கன் பாருங்க மருமவள்களே எனக்கும் சரி என் பொஞ்சாதிக்கும் சரி யாரையும் கஷ்டப்படத்தனும் ஒதுங்கி வைக்கணும்ன்ற எண்ணம் துளி கூட இல்லை. என் பிள்ளைகளுக்கும் இது பொருந்தம்."

"அப்பறம் ஏன் மாமா எல்லாரையும் கூப்பிட சொன்ன நீங்க எங்க பொறந்த வீட்டை பத்தி மட்டும் பேசலை??" அமைதியாக இருந்த வாணி கேட்க,

"இங்காரு வாணி ஒதுங்கி வைக்கிற‌ எண்ணம் இல்லை தான் அதுக்காக நடந்ததை உடனே மறந்துட்டு உடனே போய் ஒட்டி உறவாடவும் எங்களால முடியாது. நடந்தது ரொம்ப பெரிய பிரச்சனை கிட்டதட்ட இரண்டு குடும்பத்துகுள்ளயும் பேச்சு வார்த்தை இல்லாம போயிருக்கு. விஷேஷம்னதும் சட்டுனு இதையெல்லாம் மறந்துட்டு போய் அவங்களோட உறவாட முடியாது. இங்க மட்டும் இல்லை அங்க உங்க பொறந்த வீட்டுக்கு இது பொருந்தும்.

அதுக்காக உங்க பொறந்த வீட்டை கூப்பிடமா இருந்து விஷேஷத்தை நடத்தணும்ன்ற எண்ணமும் இங்க யாருக்கும் இல்லை. என் பேத்தி விஷேஷம் அவ தாய்மாமன் முன்னாடி நின்னு தான் நடக்கும்.

இப்போ உங்க பொறந்த வீட்டுக்கு தாக்கல் சொல்றதுல எங்களுக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை" என நிறுத்தியவர் "ராணிம்மா??" என கேள்வியாக நிறுத்த,

"இதுல எனக்கு கருத்து சொல்ல எந்த உரிமையும் இல்லை ப்பா அவுங்க பொறந்த வீட்டை அவுங்க கூப்பிடுறாங்க. என் அண்ணன் பொண்ணு விஷேஷம் தாய்மாமா இல்லாம நடக்கனும்னு சொல்ற அளவுக்கு இங்க யாரும் முட்டாள் இல்லை." என அவளிற்கு எந்த ஆட்சோபனையும் இல்லை என்பதை மறைமுகமாக அவள் கூறிவிட பெண்களின் முகம் ஒரு நொடி திகைப்பை காட்டி பின் மலர்ந்தது.

"சரி அப்றம் என்ன? சக்தி நீயும் மருமவளும் போய் உங்க மாமியார் வீட்டுக்கு அழைப்பு வச்சுட்டு வந்துடுங்க. கதிரு வா போய் நாளை விஷேஷத்துக்கு சாப்பாடு சாமிக்கண்ணு கிட்டயே சொல்லிட்டு தேவையான சாமன் எல்லாம் வாங்கி கொடுத்துட்டு வந்திடலாம். வள்ளி நீயும் சின்ன மருமவளும் போய் பக்கத்து உறவுகளை அழைச்சுட்டு வந்துடுங்க" என்றவர்,

"ம்ம்ம் ஆனா ஒண்ணு வள்ளி மருமவள்களுக்கு அவுங்க உடன்பிறப்பு மேல இருக்குற ஒட்டுதல் நம்ம பிள்ளைகளுக்கு இல்லை பாத்தியா? நம்ம வளர்ப்புல தான் என்னமோ குறை வச்சிட்டோம்" என்க,

"அப்பா!!!" என அதிர்ந்து விட்டனர் மகன்கள் இருவரும்.

"ப்ச் விடுங்க விஷேஷத்துக்கு ஆக வேண்டியதை பாருங்க" என்றவர் வெளியேறிட கதிரும் அவர் பின்னே.

"வெற்றி போன் நம்பர் சொல்றேன் குறிச்சிக்கிறியா?? இல்லை அவனுக்கு எதுக்கு சொல்லிகிட்டுன்னு நெனைப்புல இருக்கியா??" என கேட்டவரின் முகம் இறுகி இருந்தது.

"ம்மா என்னம்மா??இப்புடி பேசுறீங்க அவன் என் தம்பி ம்மா விட்டுடுவேனா"சக்தி ஆதங்கமாக கேட்க,

"அதான் விட்டுடியே!!" என்றவரின் பார்வை அனலாய் மருமகள்களை சுட்டது.

"உங்க மகன்க பேசலைன்னா என்ன? அதான் நீங்க மூணு பேரும் பேசிகிட்டு தானே இருக்கீங்க" வசந்தி வாய் விட,

"கூடப் பொறந்த பொறப்பை அவனுங்க ஒதுக்கி வைக்கலாம். அதுக்காக பெத்த மகனை நாங்களும் ஒதுக்குவோமா என்ன? அதுவும் அவன் மேல தப்பு இல்லாத பட்சத்துல" என அவர் பேச்சிலே வசந்திக்கு ஒரு கொட்டு வைக்க அவள் முகம் சிறுத்து விட்டது.

"வார்த்தையை பார்த்து விடனும். அடுத்தவங்களை பேசுறதுக்கு முன்னாடி நம்ம மொத சரியா இருக்கனும். உன் பொறந்த வீடு கூட சல்லாப்புன்னா என் பிள்ளை கூட பேச‌‌ வேண்டாம்னு சொல்லுவியா நீ?"வள்ளியம்மை வரிந்து கட்டி கொண்டு சண்டைக்கு தயராக,

"நாங்க எப்போ அப்புடி சொன்னேன் த்தை" மாமியாரின் இந்த அவதாரம் கண்டு வாணி பதற,

"இப்போ கேட்டாளே உன் தங்கச்சி, உங்க பசங்க பேசலைன்னா என்ன நீங்க பேசுறீங்களேன்னு அதுக்கு என்ன அர்த்தம்? அப்புடி எத்தனை நாள் நீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க பொறந்த வீட்டு கூடயும் உம்ம தங்கச்சி கூடயும் பேசாம இருந்தீங்க அவங்களும் தானே பிரச்சனைக்கு காரணம்" விடுவேனா என வள்ளி பேச பேச மருமகள்களின் முகம் இருண்டு விட்டது.

"அம்மா!! போதும்!" சக்தி அவரை தடுக்க,

"என்னடா போதும் என்ன போதும் உன் தம்பி பொண்டாட்டி பேசும் போது வாயை மூடிக்கிட்டு தானே இருந்த இப்பவும் அதே மாதிரி இரு" என அவனை அடக்கியவர்,

"பேச தெரியாம யாரும் இங்க இல்லை. பேச வேண்டாம்னு தான் அமைதியா இருக்கோம்" என்றவர் விடுவிடுவென் சென்று விட,

தொய்ந்து அமர்ந்து விட்டான் சக்திவேல். அவன் பெண்ணின் விஷேஷம் ஆனால் அவனால் அதை நினைத்து சந்தோஷப்பட கூட முடியவில்லை. அவன் அன்று செய்த சிறு தவறு இன்று பூதகரமாக எழுந்து நாலப்பக்கமும் அவனை பந்தாடியது.

“இப்போ நான் என்ன தப்பா பேசிட்டேனு அத்தை இப்புடி மூஞ்சில அடிச்சதாட்டம்‌ பேசுறாக” வசந்தி திரும்பி ஆரம்பிக்க,

“வசந்தி போதும்” என சக்திவேல் உறும,
அதிர்ந்து விட்டாள்.

“மாமா! நான்…” பேச வந்தவளை இடைமறித்தவன்,

“என் பொண்ணோட விஷேஷம் எந்த வித தடங்களும் சண்டை சச்சரவும் இல்லாம நடக்கணும்.அதான் வீட்டுல அத்தை மாமாவை கூப்பிட ஒத்துகிட்டாங்கள பின்ன என்ன?”

“அத்தை தான் மாமா”

“என்ன அத்தை? எங்கம்மா போசுனதுல என்ன தப்பிருக்கு. நானும் கதிரும் உங்க மனசு காயப்பட்டுட கூடாதுன்னுதானே வெற்றி கூட பேச்சு வார்த்தை இல்லாம இருந்தோம். அதை தானே குத்தி காட்டிட்டு போறாங்க. அவுங்க சொன்ன மாதிரி நீங்க உங்க பொறந்து வீட்டு கூட இபபவும் பேசிகிட்டு தானே இருக்கீங்க அது எல்லாருக்கும் தெரியும் இருந்தும் யாராவது ஒருத்தர் அதை பத்தி கேட்டு இருப்பாங்களா? அப்போ எந்த தைரியத்துல நீ அவுங்களை பேசுற” என அவன் பேச பேச வசந்தியின் முகம் சுருங்கி விட்டது.

தங்கையின் முகமாற்றம் வாணிக்கு கவலையை கொடுக்க இருந்தும் அமைதியாக இருந்து கொண்டாள். அவள் ஆரம்பித்தது தானே இது என வசந்திக்கு ஆதரவாக எந்த வார்த்தையும் அவள் விடவில்லை. மேலும் கணவன் கூறிய அத்தனை வார்த்தைகளும் சத்தியமான உண்மை எனும் போது அவள் எப்படி பேசுவாள்.

தண்ணீர் சொம்பை சக்தியிடம் கொடுத்து விட்டு அவனது அருகே அமர்ந்து கொண்ட வாணி சக்தியின் இடது கை விரல்களை தனக்குள் அடக்கி கொண்டு அழுத்தி ஆறுதல் கொடுக்க,

அந்த ஆறுதல் இன்னும் வேண்டும் போல அவனிற்கு தோன்ற தண்ணீர் செம்பை டீபாயில் வைத்து விட்டு மற்றொரு கையால் வாணியின் மொத்த கையையும் தனக்குள் இழுத்து கொண்டு தன் நெஞ்சின் மீது வைத்தவன் ஷோபாவின் தலைமாட்டில் கண்மூடி சாய்ந்து கொள்ள,

சட்டென அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டாள் வசந்தி.

************

மாலை க்ளீனிங் செல்ல வேண்டி கிளம்பி வந்த இதயாவிற்கு சக்திவேல் அமர்ந்திருந்த விதம் மனதை பிசைய‌ தாயை தேடியவள் வள்ளி இல்லாத போகவும் மெதுவாக அவர்கள் அருகில் செல்ல,

அவளின் அரவத்தில் மணியை‌ பார்த்த வாணி நேரம் ஆனதை உணர்ந்து எழுந்து கொள்ள முயல, சட்டென தலையாட்டி மறுப்பை தெரிவித்த இதயா சைகையால் அவளை அமருமாறு சைகை செய்தவள் வேகவேகமாக கிட்சனுக்குள் சென்றவள் பத்து நிமிடங்கள் சென்று‌ இரண்டு‌ டீ கப்புகளுடன் வெளியே வந்தவள் டீப்பாயின் மீது வைக்க,

அந்த சத்தத்தில் கண்விழித்த சக்திவேல் தங்கையை கண்டு ஒரு நிமிடம் திகைத்து வேகமாக வாணியின் கையை விட்டவன்‌ சுதாரிப்பதற்குள் அவனின்‌ கலங்கிய கண்களை கண்டு கொண்டவள் அடுத்த நொடி அங்கிருந்து நகர்ந்து “அம்மாஆஆஆஆஆஆ” என பெரும் குரல் எடுத்து கத்தியிருந்தாள்.

அவளின் சத்தத்தில் என்னவோ ஏதோவென இருவரும் பதற வசந்தி கூட‌ ஓடி வந்திருந்தாள்.

“என்ன? என்ன? என்னாச்சு ராணி?” என கேட்டு கொண்டே கதவை திறந்து வந்த வள்ளி சக்தி இருப்பதை கண்டு,

“டேய் சக்தி நீ என்னடா இங்கன இருக்க ஏம்மா வாணி உன் புருஷனை கூட்டிட்டு உன் பொறந்த வீட்டுக்கு தாக்கல் சொல்லிட்டு வர சொன்னா என்ன இரண்டு பேரும் இங்கன இருக்கீங்க??

இவ்வளவு நேரம் என்ன பண்ணீங்க‌ போகமா” என அவர் பேச பேச பதில்‌ இல்லை இருவரிடமும்.

“டேய் சக்தி என்னடா‌ பேசமா இருக்கீங்க ரெண்டு பேரும்….” என பேசிக் கொண்டே வந்தவருக்கு சற்று முன் நடந்த வாக்குவாதம் ஞாபகம் வர தன்னையே தலையில் அடித்து கொண்டவர்,

“சக்தி!!!” என‌ அழைத்து கொண்டு அவன் அருகே செல்ல,

“ம்மா‌!!” என‌ வள்ளியை அணைத்து கொண்டான்‌. “நான் நான் அப்புடி எல்லாம் வெற்றியை‌ ஒதுக்கனும்னு‌ நெனைக்கலம்மா?” என்க, பதறிவிட்டார் வள்ளியம்மை

“என்ன என்ன சக்தி இதெல்லாம். அம்மா பேசுனத நெனைச்சு விசனப்பட்டுகிட்டிய? ப்ச் நான்‌ ஒரு மடச்சி என்ன‌ பேசுறோம்னு தெரியாம பேசிபுட்டேன் அதையெல்லாம்‌ உன்‌ தலையில ஏத்திக்குவியா, உட்காரு நீ மொதல்ல” என அவனை அமர வைத்தவர் அங்கிருந்த டீயை கண்டு “டீ போட்டுடியா வாணி” என்றவாரு அதனை எடுத்து அவன் கையில் கொடுக்க,

“டீ நான் போடலை த்தை இவுக தங்கச்சி போட்டாங்க” என இதயாவை‌ ஓரக்கண்ணால் பார்த்தப்படி வாணி கூற, சக்தியின் இதழ்களில் புன்னகை.

“ஓஹோ பார்ரா அண்ணன்காரனுக்கு தங்கச்சி போட்டு இருக்கா போல ஏன் ராணிம்மா! அம்மா எனக்கு போட்டு கொடுக்கலை பாத்தியா நீ” என அவளை வம்பிழுக்க அதுவரை முகத்தை வேறுபுறம் திருப்பி கொண்டு நின்றிருந்தவள் தாயின் கேலியில் அவரை முறைத்து நின்றாள்.

“இங்க பாரு சக்தி வீட்டுக்குள்ள பொம்பளைங்க நாங்க ஆயிரம் பேசிகுவோம். அதை எல்லாம் உன் மண்டையில ஏத்தக் கூடாது புரியுதா?? மனசுல இருக்குறதை அப்பப்போ கொட்டிடுறது தான் நல்லது இல்லைன்னா பின்னாடி அதுவே வஞ்சம் வச்ச மாதிரி ஆகிடும். எனக்கு சில மனக்கஷ்டம் இருந்தது அதை நான்‌ என் குடும்பத்து கிட்ட சொல்லிட்டேன். இதுல நீ வெசனப்படுறதுக்கு ஒண்ணும் இல்லை. ஏன் நாளைக்கே வாணிக்கோ வசந்திக்கோ ஏதும் மன சங்கடம்னாலும் அவுங்களையும் நான் பேசிட தான் சொல்லுவேன் புரிஞ்சதா இதெல்லாம் குடும்பத்துக்குள்ள சாதரணமா நடக்குற ஒண்ணு தான்” என்க,

“ம்ம்ம ம்மா என் பொண்ணு விஷேஷத்தை எந்த பிரச்சனையும் இல்லாம யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்காம நான் நடத்திடுவேனா ம்மா”என்றவனின் குரல் இன்னும் கரகரப்பை சுமந்திருக்க,

“ம்மா என்னத்துக்கு இவரு இப்புடி கலங்கிட்டு இருக்காராம். ஏன் நாம எல்லாம் இல்லையாம அவருக்கு எந்திரிச்சு போய் ஆக வேண்டிய வேலைய பாக்க சொல்லுங்கம்மா. அப்புடி எல்லாம் இவரை யாரும் விட்டுடுவோமா என்ன? ப்ரீத்தி விஷேஷத்தை நல்லபடியா நடக்கும்” என அண்ணனின் கலங்கிய நிலை இதயாவிற்கு வேதனையை அளிக்க அவனை தேற்றும் ஆறுதல் கூறியிருந்தாள்.

“அப்பறம் என்ன ப்பா அதான் உன் தங்கச்சியே சொல்லிட்டாளே போங்க போய் அண்ணன் வீட்டுல தாக்கல் சொல்லிட்டு வாங்க இப்பவே நேரம் ஆச்சு”வள்ளி கூற,

“சரிம்மா” என்றவன் யாரும் எதிர்பார்க்க நொடி இதயாவின் அருகில் சென்றவன் அவளின் தலையை மென்னையாக வருடி விட அரும்பி விட்ட கண்ணீரை இதழ்கடித்து உள் இழுத்து கொண்டாள் இதயா.

ஆனால் சக்திக்கு அந்த தேவை இல்ல போலும் “அண்ணனை மன்னிச்சுடுடா குட்டிம்மா” என்றவனின் இரண்டு சொட்டு கண்ணீர்‌ அவள் உச்சந்தலையில் “சொத்” என்று விழ இதயா நிமிர்ந்து பார்ப்பதற்குள்,

“வாணி வா போகலாம்” என வேகமாய் அங்கிருந்து வெளியேறி விட செல்லும் அவனையே‌ கண்களில் நீர் அரும்ப பார்த்திருந்தாள் இதயா.

மதுரை விளக்குதூணிலே வாணியின் பிறந்தகம் இருந்தது.


“அண்ணே!! அரசன் அண்ணே!!!" என்ற குரலில் வாழை லோடு ஏற்றி கொண்டிருந்தவன் திரும்ப,

மூஞ்சிரைக்க ஓடிவந்த தன் முன் நின்றவனை கண்டவன் "என்னல? ஏன் இப்புடி ஓடியாற?"

"ஆச்சி உன்னை உடனே வீட்டுக்கு கூட்டியாற‌ சொன்னாக" என,

"இருல‌ இந்த லோடை ஏத்திபுட்டு வாரேன்"

"அய்யோ அதுக்குள்ள நேரம் இல்லை ஆச்சி உன்னை கையோட கூட்டி வர சொன்னாக"

"ப்ச் என்னல அலும்பு பண்றவன். செத்த இரு இந்த லோடை மட்டும் முடிச்சுட்டு கணக்கு பார்த்துட்டு வந்துடுறேன்" என அவன் கூறி கொண்டிருக்கும் போதே,

"ஏலேய் கனி!!!" என்ற குரலில் அடித்துபிடித்து அவன் திரும்ப,
அவனை நோக்கி வேகநடையிட்டு வந்து கொண்டிருந்தார் அம்புஜம்.

"இந்த ஆச்சி என்னத்துக்கு இப்புடி வெரசா வர, எங்கனயாச்சும் விழுந்து வச்சா ஆகுற ஜோலியா??" என அவன் அவரை திட்டி கொண்டிருக்க அதனை‌ காதினில் வாங்காதவர்,

"எப்பா கனி உன்ற மருமக பெரிய மனுஷியாகிட்டாட!" என கலங்கிய கண்களுடன் சிறு புன்னகையுடன் அவர் கூற,

"என்ன!!!!!" என திகைத்து நின்றான் கனியரசன்.

கருத்து திரி















 

admin

Administrator
Staff member

இதயக்கனி 4​

திகைத்து நின்றவனை பொருட்டபடுத்தாது,​

"உன்ற அக்காளும் மாமனும் வீட்டுக்கு வந்துருகாங்க வால வெரசா" என‌ அவன் கையை பிடித்து கொண்டு மீண்டும் வேக நடைப்போட முயல,​

சுதாரித்தவன், " ஆச்சி நில்லு வண்டி எடுத்தாறேன்" என்றவன் அவனது ஜீப்பை எடுத்து வர அதில் ஜம்மென்று ஏறி அம்புஜம் அமர்ந்து கொள்ள பத்தே நிமிடங்களில் வீட்டு வாசலில் நின்றது ஜீப்.​

துள்ளி குதிக்காத குறையாக ஆச்சி குதித்து கீழிறங்கி வீட்டினுள் ஓட, "ஆச்சி விழுந்து வச்சுடாதீக" என குரல் கொடுத்தவரோ வீட்டினுள் நுழைந்தான் கனியரசன்.​

"கனி!!" நுழைந்த வேகத்தில் வாணி ஓடி வந்து அவன் கைகளை இறுக பற்றி கொள்ள,​

"நல்லாருக்கியா க்கா?" என்றவனின் குரலிலும் லேசான கரகரப்பு தட்டியது.​

"ம்ம்ம் நல்லா இருக்கேன்"​

"வாங்க மாமா ஏதாச்சும் சாப்பிட்டீங்களா??"​

"ம்ம்ம் ஆச்சு மாப்ளை" என்றிட,​

அடுத்து என்ன பேசுவது என தெரியாமல் ஒரு வித அமைதி அங்கே நிலவியது. சில வருடங்களாக இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் பேச்சுவார்த்தை நின்று போயிருந்த நிலையில்.​

"வசந்திக்கா எப்புடி இருக்கு அதை கூட்டிட்டு வரலையா??" கனி அந்த அமைதியை கலைக்கும் விதமாக கேட்க,​

"வசந்தியும் அத்தையும் பக்கத்துல இருக்குற நம்ம உறவுமுறைக்கெல்லாம் சொல்ல போயிருக்காங்க" என,​

"இதென்னடியம்மா கூத்தா இருக்கு‌ உரிமைப்பட்ட தாய்மாமனுக்கு மொதல்ல சொல்லாம ஊருல இருக்குறவளுக்கு எல்லாம் சொல்லிட்டு இருக்கீங்க" என அம்புஜம் ஆச்சி நொடிக்க,​

"அத்தை பிள்ளை பெரியமனுஷி ஆனது காலையில ஆனா நம்மளுக்கு தாக்கல் சொல்ல இப்போ தான் வந்துருக்காக" என பரிமளம் முகத்தை தூக்க,​

"சித்தி!!" என்ற வாணிக்கு அடுத்து பேச வாய் வரவில்லை.​

"நம்மளுக்கு அழைப்பு வைக்கலாமா வேண்டாமான்னு யோசிச்சுட்டு இப்போ வந்துருக்காங்க" மீண்டும் பரிமளம் வாய்விட,​

அமர்ந்திருந்த சக்திவேல் சட்டென எழுந்து விட்டான். "வாணி கிளம்பு" என்றவனின் குரல் இறுகி வர,​

"அட மாமா உட்காருங்க அவுங்க ஏதோ ஆத்தமட்டமா பேசுறாங்க" என சக்திவேலிடம் கூறியவன்,​

"சித்தி செத்த நேரம் கம்மினு இருங்க" என பரிமளத்தையும் அதட்டல் போட,​

அந்நேரம் வேகவேகமாக உள் நுழைந்தார் துரைபாண்டியன் உடன் அவரின் தம்பி செல்வபாண்டியுடன்.​

"வாங்க வாங்க மாப்பிள்ளை நல்லாருக்கியளா வாம்மா வாணி" என ஆர்பாட்டத்துடன் வரவேற்றனர் தமையனும் அண்ணனும்.​

"அப்பறம் மாப்பிள்ளை இப்போ தான் சேதி கேள்விப்பட்டேன் ரொம்ப சந்தோஷம்" என துரைப்பாண்டியன்‌ கூற,​

"எங்களுக்கும் சந்தோஷம் தான் மாமா அந்த சந்தோஷத்தை உங்களுக்கும் சொல்லதான் நம்ம ரெண்டு குடும்பத்துக்கும் இடையில் இருந்த பிரச்சனை எல்லாம் மறந்துட்டு இங்க வந்தோம் ஆனா?" என சக்திவேல் இடைநிறுத்த,​

“என்ன மாப்பிள்ளை என்ன ஆனா??” செல்வபாண்டியன் கேட்க,​

பரிமளத்தை ஒரு முறை திரும்பி பார்த்த சக்திவேல், “ஆனா இங்க இருக்குற சிலருக்கு அந்த சந்தோஷம் இல்லை போல” என முடிக்க,​

சக்தியின் கண்கள் பரிமளத்தை கண்ட நொடி அதனை கவனித்த விட்ட அவரது துணைவர் செல்வம், “என்ன?? பரிமளம்‌ என்ன சொன்னா என்னத்தையோ ஓரண்டைய இழுத்து விட்டுடியா நீயி” என சத்தமிட,​

“நான் ஒண்ணும் எதையும் இழுக்கல ப்ரீத்தி பெரியமனுஷி ஆனது காலையில ஆனா இவுங்க தாக்கல் சொல்ல வந்தது இந்நேரம் ஊர்ல இருக்குறவங்களுக்கு எல்லாம் சொல்லிட்டு தாய்மாமானுக்கு கடைசியா சொல்ல வந்திருக்காங்க இதை தான் கேட்டேன் இதுல என்ன தப்பிருக்கு” மீண்டும் அவர் அதே பல்லவியை கூற,​

“உன் வாயை மூடிக்கிட்டு நிக்க மாட்டியா நீயி??” செல்வம் எகிறி கொண்டு சொல்ல,​

“இருங்க செல்வ மாமா” என அவரை தடுத்து நிறுத்திய சக்தி,​

“இன்னேரம் ப்ரீத்தி பெரியமனுஷி ஆகியிருக்குற விஷயம் உங்களுக்கு தெரிஞ்சுருக்கும்னு எங்களுக்கும் தெரியும். இதேது பேச்சுவார்த்தை நம்ம ரெண்டு குடும்பத்துக்குள்ளும் இருந்திருந்தா மொதல்ல உங்களுக்கு தான் சொல்லியிருப்போம். ஆனா அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலை நமக்கு இல்லை. தீடீர்னு எங்களாலயும் வந்திட முடியாது அதே மாதிரி உங்களாலயும் எதுவும் நடக்காத மாதிரி சட்டுனு மாறிட முடியாது.​

எல்லாத்துக்கும் நேரம் தேவைப்பட்டுச்சு. அதான் கொஞ்சம் நேரம் தாழ்த்தி வந்தோம் ஆனாலும் இப்பவும் தாய்மாமானுக்கு தான் மொதல்ல சொல்ல வந்திருகோம்” என்றவன் வாணியை பார்க்க,​

“ஆமா சித்தி அத்தையும் வசந்தியும் அங்க இன்னும் யாருக்கும் சொல்லை. இங்க நாங்க சொல்லிட்டு போனப்பறம் தான் அவுங்க நம்ம உறவுமுறைககு சொல்ல போவாங்க மாமா அப்புடி தான் செய்ய சொல்லிருக்காரு” என்க,​

“அட நீயென்ன வாணி இவளுக்கு போய் வெளக்கம் சொல்லிட்டு இருக்க. மாப்ளை நீங்க இருங்க அவ ஒரு கூறுகெட்டவ ஏதும் மனசுல வச்சுக்காதீங்க. வீட்டுல சம்பந்திக எல்லா சொவமா??” என்ற செல்வம் சட்டென பேச்சை மாற்றி அண்ணனை பார்க்க,​

“ஆமாமாமா உட்காருங்க இன்னைக்கு மாப்பிள்ளையும் பொண்ணுக்கும் நம்ம வீட்டுல சாப்பிட்டு தான் போகணும்” என்றவர் “சிவகாமி!!” என அதுவரை அமைதியாய் இருந்த தனது துணைவியை அழைக்க,​

“சொல்லுங்க” என வந்து நின்றார் அவர்.​

“மதிய விருந்துக்கு தேவையானதை சொல்லுத்தா நா போய் ஓரெட்டு வாங்கிட்டு வந்திடுறேன்” என்க,​

“அப்பா நீங்க இருங்க நா போயிட்டு வரேன்” கனியரசன் கூற,​

“மாமா ஒரு நிமிஷம் அதுக்கு முன்னாடி நாங்க முறையா உங்களை அழைச்சிடுறோம்” என்ற சக்திவேல் வாணியை பார்க்க,​

கையில் குங்குமச்சிமிழுடன் வந்து அவனருகே நின்று கொண்டவள், “அம்மா! ப்பா! உங்க பேத்தி பெரியமனுஷி ஆகிட்டா நாளைக்கு‌‌ காலையில தலைக்க தண்ணி ஊத்தி குச்சிகுள்ள விட நேரம் குறிச்சு வாங்கிட்டு வந்துருக்காங்க. என் பிள்ளைக்கு தாய்மாமா முன்னின்னு இந்த சடங்க நல்லபடியா முடிச்சு கொடுக்கணும் எல்லாரும் வந்துடுங்க” என்றவாரு குங்குமத்தை நீட்ட சிவகாமி எடுத்த பின்​

பரிமளத்திடம் நீட்டியவள் “வந்துடுங்க சித்தி” என்க,​

“ம்ம்ம்” கொட்டியவர் குங்குமத்தை எடுத்து கொண்டார்.​

பின் மதிய உணவு தடபுடலாக ஏற்பாடு ஆக அனைவரும் உணவருந்தினர். சில காலங்களாக கோபத்திலும் சங்கடத்தில் நிறைந்திருந்த உள்ளங்கள் எல்லாம் மகிழ்ச்சியில் சிறிது இளைப்பாறின.​

உண்டு மயக்கம் தொண்டை வரை இருக்க சக்திவேலின் கண்கள் உறக்கத்திற்கு கெஞ்ச அதனை கண்டு கொண்ட வீட்டாள்கள் வாணிக்கு கண் காட்ட,​

“ஏங்க கொஞ்ச நேரம் கண்ணசருவீங்களா வாங்க” என்ற மனைவியின் அழைப்பு அவனுக்கும் சரியென்று பட,​

“ம்ம்ம் வாணி” என்றவன் எழுந்த நொடி அவனின் கைப்பேசி இசைக்க எடுத்தான்.​

திரையில் மின்னி மறைந்த எழுத்துக்கள் சக்தியின் முகத்தை இலகுவாக்க “குட்டிம்மா!!” என்றவனின் குரல் அதனையும் விட மென்னையாக ஒலித்தது.​

சற்று தள்ளி உண்டு கொண்டிருந்த கனியரசனின் காதினில் அவ்வார்த்தைகள் தவறாமல் விழுந்து விட முகம் கடுகடுவென மாறிற்று.​

“கூப்பிட்டுடா பிசாசு இனி அந்த சிலுப்பியோட பாசமலருக்கு அப்புடியே உருகிடும்” என அவளை மனதினில் அவளை திட்டி தீர்த்தவன் அவளை நினைத்து எலும்பை ஒரே கடியாக கடிக்க தூள் தூளாக நொருங்கிற்று.​

அந்த புறம் இதயா என்ன பேசினாலோ,​

“ம்ம்ம் சரி குட்டிம்மா சரி ஒரே பத்து நிமிஷம் மட்டும் வந்திடுறேன்” என்றுவிட்டு வைத்தவன்,​

“வாணி கிளம்பு போகலாம்” என்றவன் வேகமாக கிளம்ப,​

“என்ன என்னாச்சு மாப்பிள்ளை எதுக்கு இவ்ளோ அவசரம் சாயந்திரம் இருந்து பலகாரம் சாப்பிட்டு போவீங்களா” செல்வபாண்டியன் அவனை தடுக்க,​

“இல்லை மாமா இதயாக்கு க்ளீனிக்கு போக நேரம் ஆகிடுச்சாம். அம்மாவும் வசந்தியும் இன்னும் வரலையாம் ப்ரீத்தியை தனியா விட்டுட்டு கிளம்ப முடியாதுல அதான் எனக்கு கூப்பிட்டிருக்கு” என்க,​

“இதயா” என்ற பெயரை கேட்டதும் அனைவரின் முகமும் ஒரு நொடி கசங்கி பின் இயல்பாகியது.​

“நாங்க கிளம்புறோம் மாமா நேரம் ஆச்சு” என்றபடி வெளியேற போனவன் நின்று திரும்பி அனைவரையும் தீர்க்கமாய் பார்த்தவன் “நடந்த அசாம்பவிதத்துல எல்லாருக்கும் பங்கு உண்டு. இதுல ஒருத்தரை மட்டும் குற்றம் சொல்றது நியாயமே இல்லை. செய்யாத தப்புக்கு என் தம்பி இன்னமும் சிலுவை சுமந்துட்டு இருக்கான்” என்றவன் அடுத்து நொடி அங்கிருந்து விரைந்து விட,​

அனைவருக்கும் “திக்” என்ற உணர்வு என்றால் கனியரசனின் உடல் விரைக்க எழுந்து விட்டான்.​

“எய்யா அரஞு சாப்பிடுய்யா பாதில எந்திரிக்கிற” என சிவகாமி பதற,​

“இல்லைம்மா போதும் இதுக்கு மேல உண்ண முடியலை தொண்டைக்குள்ள அடைக்கிற மாதிரி இருக்கு” என்றவன் வெளியேறி விட வீட்டாள்களுக்கு திக்கு தெரியாத நிலை.​

**************​

“என்னம்மா நீயி இதெல்லாம் முன்னாடியே பார்த்து வாங்கி வைக்கிறது இல்லை” என சிடுசிடுத்தப்படி இதயா போனில் கத்தி கொண்டிருக்க,​

“மறந்திட்டேன் ராணிம்மா!!! இனி யாரையாச்சும் அனுப்புனாலும் நேரம் ஆகிப்புடும் உனக்கு க்ளீனிக்குள இருந்து பக்கம் தானே அப்புடி ஒரு எட்டு போய்ட்டு வந்துடேன்” என்க,​

“சரி வைங்க என்னன்னு வேணும்னு ப்ரீத்தி கிட்ட சொல்லி எனக்கு வாட்சப் பண்ண சொல்லுங்க” என்றவள் வேலைகளை முடித்து விட்டு சற்று சீக்கிரமே கிளம்பி விட்டாள்.​

“செல்வியாக்கா நாளைக்கு காலையில நான் வர மாட்டேன். மதியம் போல டைம் இருந்தா வரப் பாக்கிறேன். ஏதாச்சும் எமர்ஜென்சின்னா மறக்காம எனக்கு போன் பண்ணுங்க” என்றவள் வண்டியை உயிர்பித்து கொண்டு நேரே சென்ற இடம் கோரிப்பாளையம் மார்க்கெட்.​

நேரே எப்போதும் வாங்கும் கடைக்காரரிடம் சென்றவள் வள்ளியம்மை அனுப்பிய பொருட்களை கூறிக் கொண்டிருக்க,​

“அப்புடியே ஒரு இரண்டு கிலோ வெண்டைக்காயை போட்டு விடுங்க அண்ணாச்சி அப்பாயச்சும் அந்த 1300 க்ராம்(மூளை) வேலை செய்தான்னு பாப்போம்” என்ற குரல் காதில் விழ முகத்தை சுளித்தாள் இதயா.​

அங்கே முறைப்பெண்களை வம்பிழுப்பது சகஜமான விஷயம் என்பதால் “ஏய் என்னப்பா கனி ஒரு இரண்டு கிலோ போதுமா??” என கடைக்காரார் கேட்க,​

“பத்தாது தான் அண்ணாச்சி ஏன்னா குடும்பத்துக்கே வேணும்ல அதனால பாத்து ஒரு அஞ்சு கிலோவா போட்டு விடுங்க” என,​

“அண்ணாச்சி என் குடும்பத்துக்கு ஒரு அஞ்சு கிலோ அப்பறம் வந்த மருமகள்களுக்கு தனியா ஒரு பத்து கிலோ போட்டு விடுங்க அஞ்சு கிலோக்கு நான் காசை கொடுத்துப்புடுறேன் பத்து கிலோக்கு எங்க வீட்டு மருகமகள்களோட உடன்பிறப்பு கிட்டு வாங்கிக்கோங்க ஏன்னா அங்க தான் அப்புடி அறிவு நெரம்பி வழியுது பாருங்க” என நக்கலாக உரைத்தவள் வாங்கிய பொருட்களுக்கு காசை நீட்டி விட்டு அவனை அலட்சியப்படுத்தி விட்டு நகர,​

“கொழுப்பெடுத்தவ” என பல்லை கடித்தான் கனியமுதன்.​

“அப்பறம் என்ன கனி வெண்டைக்காயை போட்டுடலாமா??” கடைக்காரார் வம்பிழுக்க,​

பக்கென்று சிரித்து விட்டான் முத்து. அவனை முறைத்தவன்,​

“இந்தா அண்ணாச்சி என்ன லந்தா? ஆச்சி சொன்னதை எல்லாம் போட்டுடீங்களா” என கேட்டு பையை எடுத்து கொண்டவன் முத்துவின் பின்னந்தலையில் ஓங்கி தட்டியவன் “வாடா வென்று” என அவனை அழைத்து கொண்டு வண்டி நிறுத்தியிருக்கும் இடத்திற்கு வர,​

அங்கே இதயா வண்டி எடுப்பது தெரிந்தது. அவனின்‌ ஜீப் அருகே அவளது வண்டி.​

“என்ன ராணி உன் அண்ணன் மவ பெரிய மனுஷி ஆகிட்டாளாமே உன் அம்மைக்காரி ஒத்த வார்த்தை சொல்லலை” என தூரத்து சொந்தம் ஒன்று இதயாவினை நிறுத்தி வைத்து பேச,​

“விஷேஷத்துக்கு சொல்லுவாங்கத்தை திடுதிப்புன்னு ஆனதால யாருக்கும் சொல்ல முடியலை” என அவள் சமாளிக்க,​

“என்னவோத்தா நீ சொல்ற நான் கேட்டுக்குறேன்” என்றவர் கனியரசனை கண்டு விட,​

“ஏய் அரசா என்னத்துக்குல பாக்காத மாதிரியே போறவே” என அவனையும் இழுத்து வைத்து பேச,​

“ச்சை” என்றானது இருவருக்கும்.​

“என்ன அரசா ஒம்ம மருமவ பெரிய மனுஷியாகிட்டாளாம். நீங்களாச்சும் கூப்பிடுவீங்களா இல்லை ராணி மாதிரி ஏதும் சாக்கு சொல்லுவீங்களா?” என வயை கிளற,​

“ஒம்மை கூப்பிடாமையாத்தா ஆச்சியும் அம்மையும் ஒம்ம வீட்டுக்கு தான் போனாக, பாத்தா நீங்க இங்கன இருக்கீங்க” என அவசர பொய்யொன்றை அவன் அவிழ்த்து விட அகமகிழ்ந்து போனார் கேட்டவர்.​

“அதானே ஆச்சியாவது என்னை மறக்குறதாவது. ஆச்சிக்கு ஒரம்பரை எல்லாம் நல்லா தெரியும்ல யாரை மொதல்ல கூப்பிடணும்னு” என சந்தடி சாக்கில் இதயாவின் வீட்டினருக்கு ஒரு கொட்டு வைத்து விட “ஆஹா” என்றானது கனியரசனுக்கு.​

“ஆமாத்தா பின்ன நீ எம்புட்டு பெரிய ஆளு எல்லா விஷேஷத்துக்கும் நீங்கனதானே எடுத்து கட்டி செய்யுறது மூளை இல்லாதவன் தான் உங்களை கூப்பிடாமா இருப்பான்” என இன்னும் கொஞ்சம் அவன் ஏற்றி விட ,​

“அதானே!!” என முகவாயில் கை வைத்தவர் “கேட்டுக்கடியம்மா” என வேறு இதயாவிடம் பேசி வைக்க கடுகடுவென்று மாறிற்று அவளது முகம்.​

அந்த இடத்தை விட்டு நகரலாம் என்று பார்த்தால் அந்த பெண்மனி சரியாக வண்டி முன் நின்றிருக்க இடது பக்கம் கனியரசனும் வலது பக்கம் அவனது ஜீப்பும் முட்டுக்கட்டையாக நின்றனர் அவள் நகர முடியாத படி.​

அதனை கண்டு குதூகலித்தவன் மேலும் ஏதோ பேச வர அவனின் யுக்தியை புரிந்து கொண்டவள்,​

“சபரி மாமோய்!!” என அந்த பெண்மனி உடன் நின்ற வாலிபனை அழைக்க,​

அதுவரை இளகி இருந்தவனின் முகம் நொடியில் சிடுசிடுத்தது.​

“என்ன இதயா?” என்றபடி அவன் அருகே வர,​

“கைக்காயம் எப்புடி இருக்கு மாமா? சரியாகிடுச்சா” என கேட்டவாறு‌ அவனது கையை தொட்டு தூக்கி பிடித்து அவனது கைக்காயத்தை பார்க்க முயல,​

“டேய் எருமை” என கத்தியவாறே அருகில் நின்ற முத்துவின் தோள்பட்டையில் சுளீர் என்று ஒரு அடி வைக்க,​

“ம்மா “ என்றவாறே கையில் வைத்திருந்த பையை கீழே போட்டு விட்டான் முத்து.​

அந்த சத்தத்தில் இதயா பட்டென அவனது கையை விட்டு விட,​

“ஏண்ணே” முத்து பரிதபமாய் விழிக்க,​

“டேய் அங்கன பாருல” என அவன் சுட்டி காட்டிய திசையில் பார்க்க,​

ஜீப்பில் வைத்திருந்த வாழை இலை கட்டை ஒரு எருமை மாடு தின்று கொண்டிருந்தது.​

“அய்யோ அண்ணே” என அவன் அலற,​

“போடா போடா போய் அதை மொத ஓரங்கட்டு நல்லா நிக்குது பாரு கையை கொடுத்துட்டு எனக்கென்னான்னு எருமை மாடாட்டாம்” என கூறியவன்,​

“வரேன் ஆத்தா நேரமாகிருச்சு” என்றவன் கீழே விழுந்திருந்த பையை எடுத்து கொண்டு ஜீப்பில் அமர சென்றவன் இடையில் நின்றிருந்த சபரியின் தோள்களில் வேகம் கொண்டு இடித்து விட,​

“அய்யோ அண்ணே பாத்து போண்ணே” என சபரி வாய் திறக்க,​

“ம்ம்ம் பாத்ததால தாண்டி மாப்பிள்ளை உனக்கு இடி கெடைக்குது” முத்து சத்தமில்லாமல் நகைக்க,​

“தள்ளி நில்லுடா பையை தூக்கிட்டு வர்றது கண்ணுக்கு தெரியலையோ”என நக்கலாக கூறியவன் ஹேண்ட்பாரில் இருந்த இதயாவின் விரல்களிலும் ஒரு உரசே உரசி செல்ல பொருட்கள் அடங்கிய பை அவளின் விரல்களை பதம் பார்த்திருந்தது.​

“ஷ்ஷ்” என முணுமுணுத்தவள் திரும்பி அவனை முறைக்க அதனை அலட்சியப்படுத்தியவன் வண்டியில் அமர்ந்து அதனை உயிர்பிக்க நொடியில் வண்டி வேகம் கொண்டது.​

“மண்டங்கனம் புடிச்சவே” என முணுமுணுத்தவள் வீடு திரும்பினாள்.​

 

admin

Administrator
Staff member

இதயக்கனி 5:​

அன்று விடிந்த விடியல் மிகவும் பரபரப்பாக விடிந்தது வீரவேல் குடும்பத்தினருக்கு.​

பத்து மணி போல் தலைக்கு தண்ணி ஊத்துவதாக ஏற்பாடு செய்ய விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தனர்.​

ப்ரீத்தியை தயார் செய்யும் பொறுப்பை இதயா எடுத்துக்க கொள்ள வீட்டுப்பெண்கள் மற்ற வேலைகளை செய்தனர்.​

சிறிது நேரத்தில் வெளியே வெடிச்சத்ததுடன் சலசலப்பு‌ கேட்க, வேகவேகமாக வெளியே ஓடினர் வாணியும் வசந்தியும்.​

அவர்கள் நினைத்தது போலவே அவர்களது பிறந்தகம் தான் வந்திருந்தது உடன்‌ உறவுமுறைகளுடன்.​

தாய்மாமன் சீராக அன்றே வரிசை தட்டுகள் பல வந்திருந்தன.​

“வாங்க வாங்க எல்லாரும் வரணும்” வீரவேல் அனைவரையும் வரவேற்க,​

“வாங்க அயித்தை வாங்க மதினி” வள்ளியம்மை தனியாக பெண்கள் குழுவை வரவேற்க,​

“வாங்க மச்சான், அண்ணன் வரலியா மாப்பிள்ளை “ சக்திவேலும் கதிர்வேலும் அவர்கள் வயது உறவுகளை அழைக்க என அந்த இடமே கலைகட்டியது.​

ஒருவழியாக அனைத்து உறவுகளையும் வீட்டினுள் அழைத்து செல்ல அந்த பெரிய வீடு நிரம்பி வழிந்தது.​

இத்தனைக்கும் நெருங்கிய சொந்தங்களை மட்டுமே இன்றைக்கு அழைத்தது அதுவே அதிக எண்ணிக்கை கொண்டதாக இருந்தது.​

வந்த உறவுகளுக்கு உபசரிப்புகள் நடக்க அதுவரை இதயா கீழிறங்கி வரவில்லை.​

என்ன தான் தாய்மாமான் உரிமை என்று வந்துவிட்டாலும் ஒரு வித சங்கடமும் தயக்கமும் நிறைய இருந்தது இரு குடும்பத்தினருக்கும். அதுவே அவர்களை பேசவிடாமல் தயக்கத்தை விதைத்திருக்க ஒரு புன்னகையுடன் அமைதியாகி கொண்டனர்.​

“என்ன மதினி இத்தனை உறவுமுறை வந்துருக்கோம் ஒம்ம மக இன்னும் ஒத்த வார்த்தை வானு கூப்பிட காணோம். ம்ம்ம் டாக்டரு ஆகிட்டா உறவுமுறையை எல்லாம் மதிக்க கூடாதுன்னு இருக்கா” என வந்த சொந்தங்களில் ஒருவர் லேசாக ஒரண்டை இழுக்க முயல,​

“இதென்ன அயித்தை டாக்டரு என்ன பெரிய டாக்டரு உறவுமுறை தானே மொதல்ல எல்லாருக்கும். இந்த ப்ரீத்தி பெரிய மனுஷி அவ அத்தைய இம்புட்டுகாண்டி கூட அங்கிட்டு இங்கிட்டு நகர விட மாட்டீங்கிறா என்னத்தை சொல்ல? ஏதோ தலையை வித்தியசாம பின்னி விடுன்னு அவ அத்தை கூட மல்லுகட்டிட்டு இருந்தா காலையிலயே, இல்லைன்னா பிள்ளை இந்நேரம் வந்திருப்பா இருங்க கூப்பிடுறேன்” என உரச ஆரம்பித்த வெடியை நொடியில் புஸ்வானமாக்கியவர்,​

“ராணிம்மா ராணி!!” என்றவர் அழைக்க சில நொடிகள் கழித்து அவள் இறங்கி வரும் சத்தம் கேட்க,​

கனியரசனின் குடும்பத்தின் பார்வை மொத்தமும் அவளிடம் தான். சிலது சந்தோஷமாக சிலது ஆதங்கமாக சிலது கோபமாக சிலது வெறுப்பாக என விதவிதமான பார்வைகள் அவளிடத்தில் பதிந்து மீண்டன.​

வள்ளியம்மை வம்பு‌ செய்த பெண்மனியை இதயாவிடம் கண் காட்ட,​

புரிந்து கொண்டவள்,​

“வாங்க வாங்க எல்லாரும் வாங்க… ஆச்சி அயித்தை அக்கா மாமா சித்தப்பா சித்தி எல்லாரும் வரணும் நீங்க வர்ற‌ நேரம் வாசல்ல நின்னு வரவேற்க முடியாத சூழ்நிலை ஆகிப்போச்சு யாரும் சங்கடப்பட்டுகாதீங்க” என கைகூப்பி அனைவரையும் அவள் வரவேற்க, வந்திருந்தவர்களின் மனம் நெகிழ்ந்து விட்டது.​

“பரவாயில்லை நம்ம புள்ளை டாக்டாரானாலும் பழக்க வழக்கத்தை மறக்காம இருக்கு” என நரையோடிய பெருசு ஒன்று சவுண்டு விட வந்திருந்த மொத்த கூட்டமும் அதனை ஆமோதித்தது.​

'ம்ஹீம் இதுல எல்லாம் காரியவாதி தான் இந்த சிலுப்பி ஆளுங்களை மயக்க இவளுக்கு சொல்லியா கொடுக்கணும்” என நொடித்து கொண்டவனின் பார்வை அவளை தொட்டு விலகியது.​

வள்ளியம்மை பெரிய தாம்பூல தட்டை தூக்கி கொண்டு வர வாங்கி கொண்டவள் வந்திருந்த உறவுகளுக்கு கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.​

மதினிகளின் பிறந்தக ஆட்களை நெருங்க நெருங்க அவளையும் அறியாது முகம் இறுக்கம் காண ஒரு பெருமூச்சுடன் அவளின் உடல் மாற்றத்தை பார்த்தவாறு எடுத்துக்க கொண்டார் துரைப்பாண்டி.​

அதுவரையிலும் ஷோபாவில் பட்டும் படாமல் அமர்ந்திருந்த கனியரசன் நன்றாக ஷோபாவில் சாய்ந்தமர்ந்து கொண்டு தெனவெட்டாக அமர்ந்து கொண்டு அவளை பார்வையிட அவனின் தோரணை ஏதோ அவளை பெண்பார்க்க வந்திருப்பது போல் இருந்தது.​

அடுத்தது அவனிடம் தான் என்ற தெனாவெட்டில் அவன் அமர்ந்திருக்க சரியாக அவனிடம் வரும் போதே சட்டென பக்கவாட்டில் திரும்பி விட்டவள் அங்கிருந்த உறவினர்களுக்கு கொடுத்து​

“உன்னை விட அதிக தெனவெட்டு உள்ளவள் நான்” என அவள் நிருபிக்க அவனின் முறைப்பு அவளை தெடர்ந்தது.​

தட்டிலிருந்த பலகாரங்கள் தீர்த்து இரண்டு முறை மீண்டும் நிரப்பி கொண்டு வந்த போதிலும் கனியரசனுக்கு வரவில்லை.​

“அண்ணே பேசாம ஒழுங்க முன்ன மாரியோ உட்காந்திருக்கலாம், உன்னை யாரு நெஞ்சை வெடிச்சுகிட்டு சூரப்புலி மாதிரி நிமிந்து உட்கார சொன்னது இப்ப பாரு ஒன்னு கூட உன் கைக்கு வரலை” என முத்து நக்கலாக கூற,​

அவனை திரும்பி பார்த்த கனியரசன் அவன் கைகளில் இருந்த பலகார தட்டில் இன்னும் காண்டாகி போனான்.​

“உனக்கு மட்டும் எப்புடில கொடுத்தா??”​

“ம்ஹீம் எனக்கு எங்க அவுங்க கொடுத்தாங்க இந்த பக்கத்துல இருக்கிற ஆச்சிகிட்ட இருந்து புடுங்கிகிட்டேன்” என அவன் இளிக்க,​

“தூ!!” என‌ துப்புவது போல் வாயசைத்தான் கனி.​

“நேரமாச்சுப்பா வேலையை ஆரம்பிங்க” ஒரு கிழவி சத்தமிட அடுத்தடுத்து வேலைகள் துரிதமாக நடக்க ஆரம்பித்தன.​

ஒரு அண்டாவில் தண்ணீர் ஊற்றி அதில் மஞ்சளும் பூக்களும் நிரப்பபட்டிருக்க ப்ரீத்தியை அழைத்து சென்று கொல்லை புறத்தில் அமர வைத்தவர்கள் அவள் தலைக்கு மேல் சல்லடையை பிடித்து கொள்ள அத்தை முறையுள்ள இதயா முதலில் தண்ணீர் ஊற்ற அதன் பிறகு வரிசையாக ஐந்து பேர் ஊற்றி முடித்தனர்.​

பின் அவளை அழைத்து சென்று உடைமாற்றி வர அதற்குள் இங்கே கனியரசன் குச்சி கட்டும் வேலையை தொடங்கியிருந்தான்.​

இதயா ப்ரீத்திக்கு வாங்கிய உடைகளை அணிவித்து அவளை சிறிது அலங்கரித்து விட்டிருக்க அவளை அழைக்க வந்துவிட்டிருந்தனர்.​

பதட்டத்தில் அத்தையின் கைகளை அழுந்த பற்றி கொண்டு ப்ரீத்திக்கு நாணமும் தயக்கமும் போட்டி போட அதனை உணர்ந்தவள்,​

“ஹேய் சில்வண்டு என்ன என்ன ஒன்னும் பதட்டப்படாத ஆதெல்லாம் இயல்பான ஒண்ணு, நான் உனக்கு ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்ல” என அவளிடம் ரகசியமாக கூறியவாறு அவளை அழைத்து வர அதனை கண்ட இரண்டு குடும்பத்தினரின் முகத்தில் சிறு புன்னகை படர்ந்தது எனில் ஒருத்தியின் முகத்தில் மட்டும் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.​

அது வேறு யாருமல்ல செல்வபாண்டி-பரிமளத்தின்‌ மூத்த மகள் காவேரி தான்.​

“ம்மா பாரும்மா இவளை​

, ஒன்னுமே நடக்காத மாதிரி இளிச்சுகிட்டு வர்றதை” என பரிமளத்திடம் அவள் சிடுசிடுக்க,​

“ப்ச் வாயை மூடு உங்கப்பாரு காதுல விழுந்திட போகுது” என பரிமளம் சொல்லி முடிக்கும் முன்,​

“ஹாங்!! உரிமை உள்ளவ அவ, அவளோட அண்ணன் பொண்ணுக்கு அவ செய்யிறா இதுல உனக்கெங்க எரியுதாம்??” என்ற வார்த்தைகள் வர பதறி திரும்பினர் இருவரும்.​

“இவ்வளவு நொரைநாட்டியம் பேசுறவ நீ போய் செய்ய வேண்டியது தானே. வந்ததுல இருந்து இந்த தரையை தானே தேச்சுகிட்டு இருக்க, அக்கா வீடாச்சேன்னு போய் ஏதும் வேலை பாத்தியா??” என அம்புஜம் ஆச்சி கிடுக்குப்பிடி போட,​

“ஹாங்!! நான் ஏன் போகணும் இது என்ன என்னோட வீடா??” காவேரி பதில் பேச,​

“தெரியுதுல்ல இது உன் வீடு இல்லையின்னு, ராணியோட வீடுதானே இது அப்பறம் என்னத்துக்கு வாய் பேசுறவா அவ வீட்டுல அவ என்னமோ செய்யிற உனக்கென்ன??” விடுவேனா என அவர் பேச வாயை இறுக மூடிக்கொண்டாள் காவேரி.​

கனியரசன் குச்சி கட்டி முடித்திருக்க அந்த குடிசையின் முன் உலக்கையை போட்டவர்கள் ப்ரீத்தியை அதை தாண்டி உள்ளே செல்லுமாறு‌ கூற,​

அதன்படி நடந்தாள் ப்ரீத்தி.​

பின் ஆங்காங்கே உறவுகள் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க,​

“ம்ம்ம் அப்பறம் என்னப்பா பிள்ளையை குடிசைக்குள்ள விட்டாச்சு எப்போ விஷேஷம் வைக்கிறதா இருக்கீங்க?” என‌ ஒருவர் கேட்க,​

“நாளனைக்கு நாள் குறிச்சிருக்கு சித்தப்பா” வீரவேல் பதில் கூற,​

அடுத்த கதையை ஆண்கள் பேச தொடங்கி விட்டனர்.​

 

NNK-01

Member

வீரவேல் - வள்ளியம்மை
1. சக்திவேல் - வாணி(ப்ரீத்தி)
2. கதிர்வேல் - வசந்தி(வினய்)
3. வெற்றிவேல்.
4.இதயராணி

செல்வபாண்டி - சிவகாமி
வாணி
வசந்தி
கனியரசன்

துரைப்பாண்டி - பரிமளம்
காவேரி - விஷ்வா
ராஜேஸ்வரி

செல்வபாண்டி -துரைபபாணடி அண்ணன் தம்பி இவர்களது அம்மா அம்புஜம் ஆச்சி.

இதயக்கனி 6:

சிறிது நேரத்தில் பந்தி ஆரம்பிக்க அனைவரும் உண்ண சென்றனர். இதயா ப்ரீத்தியை விட்டு நகர,

“அத்தை எங்க போறா??” என சிணுங்கியவள் தன்கூடவே அவளை இருத்த பாரக்க,

“ப்ரீத்தி பந்தி ஆரம்பிச்சிடுச்சுல நா அங்க போறேன் நீ இங்கன இரு நா போய்ட்டு உனக்கு சாப்பாடு எடுத்துட்டு வரேன்” என,

“நீ போகாத வேற‌ யாரையாச்சும் அனுப்பு” என அவளை நகர விடாது ப்ரீத்தி இம்சை செய்ய,

“ப்ச் ப்ரீத்தி!!” என அவளை அதட்டியவள் “அத்தை சொன்னா கேக்கணும் கொஞ்ச நேரம் தான் வந்திடுறேன்” என்க,

“ச்சூ போ” என முகத்தை ப்ரீத்தி சுருக்கிட,

அதனை கண்டுகொள்ளாமல் இதயா நகர,

அதுவரை அவர்களது சம்பாஷனையை கண்டும் காணமால் வேலையை பார்த்து கொண்டிருந்த கனி அவனின் செல்ல மருமகளின் முக சிணுங்கலை தாக்காது,

பந்தி நடக்கும் இடத்திற்கு சென்று கொண்டிருந்தவளை வழி மறித்தவன்,

“ஏய் சிலுப்பி எதுக்கு ப்ரீத்திய அதட்டுற? ஏன் கொஞ்ச நேரம் அவகூட இருந்தா ஆகாதாமா??” என அடிக்குரலில் அவளை கடிய,

அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் ப்ரீத்தி இருந்த இடத்தை திரும்பி பார்த்து விட்டு அவனை பார்க்க,

அவளின் பார்வையின் அர்தத்தை புரிந்தவன் தானும் அங்கு பார்க்க அதுவரை ப்ரீத்தியிடம் இருந்து விலகி இருந்த கனியரசனின் வீட்டு பெண்கள் இதயா இந்தபக்கம் நகர்ந்ததும் அவளருகே சென்று அவளை கொஞ்சி கொண்டிருந்தனர்.

தான் இருக்கும் வரை அவர்கள் ப்ரீத்தியின் அருகில் வர மாட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்தவள் சாப்பாடு எடுக்கும் சாக்கில் அங்கிருந்து நகர்ந்திருந்தாள். அவள் எண்ணியது சரியே என்பதை அவன் வீட்டு பெண்கள் குலம் நிருபித்திருந்தனர்.

“எல்லாரலயும் நடந்த எல்லாத்தையும் மறக்க முடியாது இல்லையா??” மெல்லிய குரலில் அவள் கேள்வி எழுப்ப,

“ மத்தவங்களுக்கு அது கஷ்டம் தான் ஆனா உனக்கு அது ரொம்ப சுலபமாச்சே?” என நக்கலாக கூறியவன்,

அடுத்த நிமிடம்,

“நீ எல்லாத்தையும் மறந்திட்ட தானே??” என இறுகிய குரலாய் வார்த்தைகள் வெளிவர,

அதற்கு பதில் பேசாது அவள் நகர பார்க்க,

அவளை நகர விடாது அவள் கரங்களை இறுக பற்றி நிறுத்தியவன் “வாயை தொறா டி!! எல்லாத்தையும் மறந்திட்டதானே” என்றவன் எல்லாத்தையும் என்ற வார்த்தைகளில் அவன் கொடுத்த அழுத்தம் “என்னையும் சேர்த்து தானே” என்ற அர்த்தம் ஒளிந்திருக்க,

பட்டென அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் பார்வையில் தெரிந்த தவிப்பை கண்டு அவளது கைகளை விட்டவன் “போய்டு டி இப்புடி பார்த்து பார்த்து தானே என்னை உன் கைக்குள்ள அடக்கி வச்சிருக்க போய்டு இன்னும் செத்த நேரம் நீ இப்புடியே பார்த்தேன்னு வையி எவனை பத்தியும் எனக்கு கவலை கிடையாது இந்த நிமிசமே உன்னை தூக்கிட்டு போய்டுவேன். மரியாதையா போய்டு இங்கிருந்து” அவளை பாராது வேறு திக்கில் முகம் திருப்பி அவன் பேச,

அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையில் அரண்டவள் வேகவேகமாய் அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.

அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த வலி அவள் நெஞ்சத்தை கூறு போட வரவிருந்த கண்ணீரை உதட்டை கடித்து அடக்கியவள் ஒரு தட்டில் ப்ரீத்திக்கு பிடித்த உணவுகளை எடுத்து கொண்டவள் சிறிது நேரம் கழித்து அங்கே செல்ல,

அங்கே அவளுக்கு முன்பே காவேரி ப்ரீத்திக்கு உணவினை ஊட்டி விட்டு கொண்டிருக்க அவளை சுற்றி அம்புஜம் , பரிமளம், சிவகாமி‌ , வாணி, வசந்தி, என அவன் வீட்டு பெண்களும் வள்ளியம்மையும் இருக்க,

சட்டென அந்தியபட்ட உணர்வு இதயாவிற்கு. அதற்கு மேலும் அங்கே செல்வதற்கு அவள் கால்கள் தயங்க,

“இதயா சித்தி உங்க போன் ரொம்ப நேரம் அடிக்குது” என சிறுமி ஒருவள் வந்து கூற,

அருகிலிருந்த சிறு மேசையில் சாப்பாட்டு தட்டினை வைத்தவள் வேகமாக சென்று போனை எடுக்க க்ளீனிக்கில் இருக்கும் நர்ஷ் தான் அழைத்திருந்தார் எமர்ஜென்ஜி கேஸ் என.

அழைப்பை வேகமாய் துண்டித்து விட்டு க்ளீனிங் செல்வதற்கு கிளம்பி வந்தவள் சொல்லி விட்டு கிளம்புவதற்கு தாயும் தந்தையையும் தேட அவர்கள் கண்ணில் விழாது போக,

நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பாதவள் க்ளீனிக்கு சென்று விட்டு போன் செய்து கொள்ளலாம் என எண்ணி விரைந்து கிளம்பியவளுக்கு வயிறு பசியில் அதன் இருப்பை உணர்த்த சப்தமிட்டதில்,

ஒரு நொடி‌ நின்று உள்ளே விழிகளை சுழல விட்டவள் வள்ளியம்மை கண்ணில் பட்டு விட மாட்டாரா என தேட அவள் துரதிஷ்டம் யாரும் அவளை கவனிக்காமல் போய் விட,

அவள் வீட்டிலே அவள் தனித்து நின்ற உணர்வு எழ அடைத்த தொண்டையை கனைத்து சரி செய்தவள் அடுத்த நொடி அங்கே நில்லாது வாசல் புறம் சென்றவளுக்கு அப்போது தான் அவள் வைத்து விட்ட வந்த உணவு தட்டு நினைவில் வர வேகமாய் தட்டினை வைத்த அந்த சிறு மேசையை நோக்கி அவள் கண்கள் செல்ல திகைத்து விட்டாள்.

ஏனெனில் அங்கே அவள் வைத்து விட்டு சென்ற உணவு தட்டினை எடுத்து உண்டு கொண்டிருந்தான் கனியரசன்.

இவளின் பார்வையை உணர்ந்து நிமிர்ந்து அவன் அவளை பார்க்க,

இரண்டு ஜோடி விழிகளும் முட்டி கொண்ட வேளை அதுவரை இதயா உணர்ந்து கொண்டிருந்த அந்திய தன்மை அந்நொடி அவளிடமிருந்து விலகி ஓடிட,

இதழ்களில் மெல்லிய புன்னகை எழ அதனை அவனுக்கு காட்டாது திரும்பியவள் மனது ஆனந்தத்தில் திளைக்க விரைந்து சென்று விட்டாள்.

அவளின் புன்முறுவலை கண்டு கொண்டவன் “சிலுப்பி கொஞ்சம் நல்லா சிரிச்சா தான் என்னவாம்” என முணங்கி கொண்டே உணவினை உண்ண,

ஆக இதயா உண்ணாது கிளம்பி சென்ற விடயம் யாருக்கும் தெரியாமல் போயிற்று.


அந்த எமர்ஜென்ஸி கேஸை முடித்து விட்டு வந்து அறையினில் அமர்ந்தவளுக்கு பசியில் காதை அடைத்தது.

அதுவரை வேலையில் கவனமாக இருந்ததால் தெரியாத பசியின் வேகம் இப்போது நன்றாக அதன் வேலையை காட்ட

அதற்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் ரிஷப்சன்ஸ்க்கு போன் செய்தவள் எதாவது உணவு வாங்கி கொண்டு வருமாறு பணிய,

“டாக்டர் இப்போ தான் உங்க வீட்டுல இருந்து சாப்பாடு கொடுத்துட்டு போறாங்க” என ரிஷப்சன் பெண் மொழிய,

“வீட்டுல இருந்தா!!” என யோசித்தவள் அவளது அன்னை இல்லை அண்ணன்கள் யாராவது அனுப்பியிருக்க கூடும் என நினைத்தவள்,

“சரி கொண்டு வாங்க” என்று விட்டு வைத்தவளின் மொபைலில்‌ மெசேஜ் வந்ததற்கான சப்தம் எழ,

“மண்டைக்கனம் பிடிச்சவளே சோத்தை மொத தின்னு டி உன்னையும் ஒரு பெட்ல படுக்க வச்சிட போறானுங்க அகம்பிடிச்சவ!!” என்று தகவல் வந்திருக்க அதை யார் அனுப்பியிருப்பார் என்பது அந்த பேச்சிலே தெரிய,

கண்கள் லேசாக கலங்கிவிட்டது இதயாவிற்கு. சில நொடிகள் தன்னை மீண்டுக் கொண்டவளின் இதழ்களில் புன்னகை நெளிய உணவினை உண்ண ஆரம்பித்தாள்.

தான் அனுப்பிய செய்தியை அவள் பார்த்து விட்ட அறிகுறி தெரிய “தங்கச்சிககாரி சாப்பிட்டாலா இல்லையான்னு கூட தெரிச்சுக்காமா ரெண்டும் அவுத்து விட்ட மாடு மாதிரி திரியுறதப் பாரு” என முத்துவின் காது தீயும் வண்ணம் சக்திவேல் கதிர்வேல் இருவரையும் திட்டி தீர்த்தான் கனியரசன்.

அடுத்தடுத்த வேலைகள் அவனை இழுத்து கொள்ள அதில் லயித்தவனின் மனம் காலையில நடந்தவற்றை சுகமாய் அசைப்போட அவனின் இதயா வரும் நேரத்திற்காகா காத்திருக்க தொடங்கினான்.
 
Last edited:

NNK-01

Member
இதயக்கனி 7

அடுத்தடுத்து கேஷ்கள் வந்த வண்ணம் இருக்க இதயாவின் நேரம் அதில் ஓடியது.

இன்றும் தாமதமாக வர வேண்டாம் என வள்ளியம்மை அழைத்து சொன்னதோடு அவள் உண்ணாமல் சென்றதற்கும் காய்ச்சி எடுத்திற்க சற்று முன்னரே கிளம்பி விட்டாள்.

வீட்டின் வாயிலில் வண்டியை நிறுத்தும் பொழுதே உள்ளிருந்த வந்த சத்தம் இன்னும் கனியரசனின் குடும்பம் இருப்பதை உறுதிப்படுத்த,
ஒருவித தயக்கம் வந்து சூழ்ந்தது.

ஏனோ அவள் வீட்டினுள்ளே இயல்பாக அவளால் நுழைய முடியவில்லை.

ஒரு நொடி தான் ஒரேயொரு நொடி தான் சட்டென தனது தயக்கத்தை உதறி தள்ளியவள் நிமிர்ந்து நிற்க அவளின் அலட்சிய பாவனை உடலில் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது.

“என்னோட வீடு!!” என முணுமுணுத்தவள் நெடுநெடுவென உள்ளே செல்ல,

“த்தை!!!!” என கதிர்வேலின் இரண்டரை வயது மகன் வினய் இவளை கண்டதும் பாய்ந்து ஓடி வர,

“வினய் ஸ்டெச்சு!!” என்ற நொடி வினய் ஆடாமல் அசையாமல் சிலை போல் நின்று விட,

“அத்தை குளிச்சுட்டு வந்துடுறேன் சரியா?” என அவன் கன்னம் தட்டியவள் வேகவேகமாய் அறைக்குள் சென்றாள். அவளுக்கு தெரியும் அவளாக வந்து ரிலீஷ் சொல்லும் போது தான் வினய் அசைவான் மற்ற யார் சொன்னாலும் காதில் வாங்கி கொள்ள மாட்டேன் என்று.

இது அத்தை மருமகனின் விருப்பமான விளையாட்டு.

அவள் எண்ணம் சரி தான் என்பது போல் வினய் நின்றிருந்தான்.

இதயாவை கண்ட நொடி காவேரிக்கு ஆத்திரம் மேலெல
“டேய் வினய் இங்க வா!!” அவள் அழைக்க,

“நோ நோ சித்தி அத்தை வரணும்” என காவேரியிடம் செல்ல அவன் மறுக்க,

அதில் ஆத்திரமுற்றவள், “ஏன் நீ என்கிட்ட வரமாட்டியா உன் அத்தைக்காரி கிட்ட தான் போவியா வாடா இங்கே” என அவனை கைப்பிடித்து இழுத்து தூக்க முயல,

அதில் பயந்த குழந்தை “ஓஓஓ…..” வென கதறி அழ ஆரம்பித்து விட,
அனைவரும் கூடி விட்டனர்.

“ஏய் காவேரி எதுக்குடி புள்ளைய அழ விடுறவ அவனை விடுடி கூறுகெட்டவளே!!” என திட்டிய அம்புஜம் அவளிடம் இருந்து குழந்தையை வாங்க முயல,

“ப்ச் விடு ஆச்சி இவனுக்கு நான் சித்தி தானே? என்கிட்ட வர மாட்டானா??எல்லாம் இவ அத்தைக்காரி சொல்லி குடுத்துருக்கா எங்க கிட்ட வர கூடாதுன்னு சொல்லி” என மேலும் அவள் பேச,

குழந்தையின் அழுகுரலில் வெளியில் இருந்த ஆண்கள் அனைவரும் உள்ளே வந்து விட்டனர்.

குழந்தையின் அழுகை மேலும் மேலும் அதிகரிக்க கோவமுற்ற கதிர்வேல் காவேரியிடம் செல்ல,

அதற்குள் கீழே வந்திருந்த இதயா காவேரியின் செயலில் ஆத்திரமுற்றவள் விடுவிடுவென அவளருகே சென்றவள் குழந்தையை பற்றியிருந்த காவேரியின் கைகளை வெடுக்கென பிடுங்கி ஒரே தள்ளில் காவேரியை தள்ளி விட்டு குழந்தையை தூக்கி கொள்ள,

“ஏய் என்ன??” என எகிறி கொண்டு வந்த காவேரியை,

“காவேரி!!!!” என கனியரசன் ஓங்கி அதட்டலிட,

அதற்குள் பிள்ளையின் அருகில் வந்திருந்த கதிர்வேலின் கண்கள் அனலை கக்க,

“இனியொரு வாட்டி என் பிள்ளை மேல உன் சுண்டுவிரல் கூட படக் கூடாது” என உறுமியவனின் குரல் காவேரிக்கு அச்சத்தை கொடுக்க,

“மாமா!!!” என்ற காவேரியின் குரல் உள்ளடங்கி ஒலித்தது.

“ஏன் மருமவனே உங்க பிள்ளையை என் மக தூக்க கூடாதா?? அதுக்கான உரிமை இல்லையா எங்களுக்கு” பரிமளம் மகளிற்கு வக்காலத்து வாங்க,

“என் புள்ளை காலையில இருந்து இங்கன தானே இருந்தான் அப்போ எல்லாம் உங்க மக கண்ணுக்கு அவன் தெரியலையா?? என் தங்கச்சி வந்ததுக்கு அப்றம் தான் கண்ணு தெரியுதோ?” சுருக்கென்று அவன் கேட்க பதிலின்று மௌனித்தனர் தாயும் மகளும்.

“அது…காலையில இருந்து ப்ரீத்தியை பார்த்துட்டு இருந்தததால இவனை பாக்க முடியலை அதான் இப்போ தூக்குனா” பரிமளம் சமாளிக்க,

“வேண்டாம் நான் எதுவும் பேச வேணாம்னு நிக்கிறேன். அவன் தான் வரலைல விட வேண்டியது என்னமோ மாட்டை இழுத்து பிடிக்கிற மாதிரி அவனை பிடிச்சு இழுக்குறா உங்க மக??” கதிர்வேலும் விடுவேனா என மல்லுக்கு நிற்க,

எங்கே பெரிய சண்டை ஆகிவிடுமோ என அனைவரும் பயந்து நின்றனர்.

அதிலும் வாணி வசந்திக்கு கேட்கவே தேவையில்லை வருட கணக்கில் பிரிந்து நின்ற பிறந்த வீட்டு சொந்தம் ன்றைக்கு கூடியிருந்த மகிழ்ச்சியில் இருந்த இருவரும் இப்போது பயத்தின் உச்சியில் நின்றிருந்தனர் மீண்டும் பிறந்த வீட்டு சொந்தம் விட்டு போய்விடுமோ என.

அதற்குள் வினயை சமாதனப்படுத்தியிருந்த இதயா அப்போது தான் அங்கே நிலவரத்தை கவனித்தவள் சட்டென திரும்பி தனது மதினிகளின் முகத்தை பார்க்க அவர்களின் மனநிலை தெள்ளத்தெளிவாக புரிய கவலையுற்றவள் மீண்டும் அவர்களுக்கு துயரத்தை கொடுக்க விரும்பாது,

“மதினி!!!” என வருடக் கணக்கில் அழைக்க மறந்து போயிருந்த உறவை‌ வாய் திறந்து அவள் உச்சரிக்க,

அதிரந்து திரும்பினர் அக்காள்‌ தங்கை இருவரும்.

அழைத்தது அவள் தானா??இல்லை பிரம்மையோ! என இருவரும் அவளை பார்த்து நிற்க,

அவர்களின் உறைந்த நிலை கண்டு இதயாவிற்கு சிரிப்பு வர சிறு புன்முறவலை உதடுகளில் படர‌ விட்டவள்,

“உங்களைத்தா சின்ன மதினி” என மீண்டும் அவர்களை அழைத்ததை அவளே உறுதிப்படுத்த சட்டென சிறு சொல்லாறியா உணர்வு அக்காள் தங்கை இருவரிடமும்.

“போய் உங்க வீட்டுக்காரரை இழுத்துட்டு இங்க வாங்க, விட்டா இன்னொரு பஞ்சாயத்தை இழுத்து விட்டுடுவாரு” என்க,

நிதர்சனம் புரிந்த வசந்தி வேகமாக கணவன் அருகே சென்றவள்,
“ஏங்க என்ன இது பேச்சை விடுங்க அவ ஏதோ தெரியாம செஞ்சுட்டா அதை பெருசுப்படுத்தாம விடுங்க” என அவனின் கையை பிடித்து இழுத்தவள்,

“சித்தி காவேரியை கூட்டிட்டு உள்ள போங்க” என அவரிடம் கூற,

“ப்ச் நீயென்ன அவுங்களுக்கு ஒத்து ஓதுறியா??நீயும் இங்கன‌தானே இருந்த உன் தங்கச்சி நடந்துக்கிட்டது சரியா??” என அவள் மேல் அவன் பாய,

வசந்திக்குமே காவேரியின் செயலில் சுத்தமாக பிடித்தமில்லை தான் அதை கூறினால் கணவன்‌ இன்னும் எகுறுவான்‌ என்பதை உணர்ந்தவள்,

“இப்போ யாரு சரின்னு சொன்னா அவ கூறுகெட்டவ ஏதோ‌ கிறுக்குத்தனம் பண்ணிப்புட்டா நீங்க விடக் கூடாதா? விட்டுடுங்களேன் விஷேஷ வீட்டில நம்மளை வச்சு சண்டை வேண்டாம்” என்றதும் கொஞ்சம் தணிந்தவன் இன்னும் முறுக்கி கொண்டு நிற்க,

“உங்க தங்கச்சி தான் உங்களை கூட்டியாறா சொன்னா??” என அவள் கூற,

அடுத்த நிமிடம் கோபம் முழுவதும் வடிந்து விட்டது கதிர்வேலுக்கு.

“குட்டிம்மாவா?? உன்கிட்டயா சொல்லுச்சு?” ஆச்சர்யமாக அவன் கேட்க,

“ம்ம்ம் ஆமாம்” என முணங்கியவளின் இதழோரம் சிறு புன்னகை பூக்க அதனை இதழ்கடியிலேயே மறைத்து கொண்டாள்.

அடுத்த நொடி அங்கே நடந்து கொண்டிருந்த சண்டையை அம்போவென விட்டுவிட்டு தங்கையின் அருகில் சென்றிருந்தான் கதிர்வேல்.

“குட்டிம்மா கூப்பிட்டியாடா??” என்றவனின் குரல் ஏகத்திற்கும் நெகிழ்ந்திருக்க,

“ம்ம்ம்” என முணங்கியவள்,

“டேய் வினய் உங்கப்பாவ கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கா சொல்லு. விஷேஷம் வீடு நம்மளால எந்த பிரச்சனையும் வேண்டாம் தலைக்கு மேல வேலை இருக்கே அதைப் போய் பாக்க சொல்லுடா. நம்மளால யாருக்கும் எந்தவித சங்கடமும் சண்டையும் வேண்டாம்” என வினயிடம் ஆரம்பித்து கதிரின் முகம் பார்த்து அவள் முடிக்க,

“சரிடா சரிடா குட்டிம்மா” என அவளிடம் வாக்கு கொடுத்தவன்,

“அப்பா அந்த பந்தல் போடுறவே இன்னமும் வரக் காணோம் என்னன்னு போனை போட்டு கேளுங்க?? அந்த சமையல்காரரை பார்த்து அட்வான்ஸ் கொடுக்கணும் அண்ணே வா ஒரு எட்டு அங்கன போய்ட்டு வந்திடுவோம்” என படபடவென பேசியவன் சக்திவேலையும் இழுத்துக் கொண்டு சென்று விட,

மற்றவர்கள் திகைத்து தான் போயிருந்தனர் கதிர்வேலின் இந்த மாற்றத்தில்.

ஆனால் ஒருவன் மட்டும் சிரிப்புடன் நின்றிருந்தான்.

“எண்ணே?? என்ன இப்புடி ஆகிப்போச்சு?” முத்து கவலையாக கேட்க,

“என்னவே?? எப்புடி ஆகிப்போச்சு??” கனியரசன் கேட்க,

“இல்லை ஒரு சண்டை வெடிக்கும்னு பார்த்தா இப்புடி புஸ்ஸூன்னு போச்சே” என‌ சோகாமாக அவன் கூற,

“எவ்வளவு ஏத்தம்ல உனக்கு??” கனியரசன் அவனை முறைக்க,

“பின்னே வரிச்சுக்கட்டிக்கிட்டு சண்டைக்கு நின்ன மனுஷன் ஒரே நிமுசத்துல அமைதியாகி வெளியே போய்ட்டாரே ஆச்சர்யம் தான்”

“ம்மஹூம் இவுங்களை கன்ட்ரோல் பண்ற ஸ்விட்ச் போர்டு அங்கன உட்கார்ந்திருக்க பாரு!!” இதயாவை கைக் காட்ட,

“அதான் பார்த்தேனே! வசந்திக்கா வந்து உங்க தங்கச்சி கூப்பிட்டா சொன்னதும் மனுஷன் அப்புடியே சரண்டர் ஆனதை” சிரிப்புடன் முத்து கூற,

“பின்னே தங்கச்சிக்காரி சொன்னா மலையே கூட பேர்த்தெடுத்துவாங்கே அண்ணன்காரங்கே அந்தளவுக்து உசுர வச்சிருக்கானுங்க. இந்த சிலுப்பி மட்டும் லேசுப்பட்டவ இல்லைல அண்ணன்காரங்களுக்கு ஈடா அம்புட்டு பாசத்தை வச்சிருக்கா

அவுங்களுக்கு ஒண்ணுன்னா எவனையும் பாக்க மாட்டா? அவளுக்கு எப்பவும் அவ அண்ணனுங்க தான் உசத்தி” என்றவனிற்கு சில கசப்பான சம்பவங்கள் நினைவில் எழ‌ முகம் கசங்கி போய்விட்டது.

“அன்னைக்கு அவன் அண்ணனுக்கு ஏந்துக்கிட்டு தானே என்னை பேசுனா!!” என‌ மனதோடு பேசிக் கொண்டவனின் முகம் இறுகி போய் விட்டிருந்தது.

அந்த சண்டையை அப்போதே மறந்தவர்கள் அடுத்தடுத்து வேலைகளை‌‌ கவனிக்க சென்றனர்.

இரவு உணவு வேளை வரையிலும் வினய் இதயாவை விட்டு நகரவில்லை. யார் அழைத்தாலும் சென்று விடுபவன் இன்று யாரையும் திரும்பி கூட பார்க்கவில்லை.

மகனிற்கு சாப்பாட ஊட்ட வசந்தி அழைத்த போதும் அவன் வர மறுக்க‌ காவோரியின் மேல் தான் கோபம் வந்தது அவளிற்கு. சிறு பிள்ளை அவனிடம் என்ன அப்படி ஒரு வீம்பு என.

பின் வேறு வழி இல்லாது இதயாவே அவனிற்கு‌ உணவினை ஊட்டிருந்தாள்.

“வசந்தி போய் உங்க வீட்டாளுங்கள‌ சாப்பிட கூப்பிட்டு வா, வாணி நீ வா நம்ம இதை எல்லாம் எடுத்து வைப்போம்” என வள்ளியம்மை கூறியவர் உணவுகளை எடுத்து சென்று வைக்க,

வசந்தி நின்ற இடத்தை விட்டு அசையவில்லை.

“வசந்தி!!!” என வள்ளியம்மை மீண்டும் சத்தமிட,

“ப்ச் நீங்க போய் கூப்பிடுங்கத்தை நான்‌ போகலை??”

“இதென்னடி அதிசயமா இருக்கு? என்னத்துக்கு போக மாட்டேனு சொல்றவ??”

“அங்கே சித்தியும் காவேரியும் இருப்பாங்க இப்போ போன என் புருஷன் பேசுனதை வச்சு ஏதாவது பேசுவாங்க என் வாயும் சும்மா இருக்காது பதிலுக்கு ஏதாவது பேசன்னு அப்றம் மூஞ்சியை திருப்புற மாதிரி ஆகிடும்” என,

வசந்தி பேசிய பேச்சிற்கு அவளை ஆச்சர்யமாய் தான் பார்த்தார் அவளின் மாமியார். பிள்ளைக்கு ஒன்னு என்றால் இந்த அம்மாக்களிற்கு பிறந்த வீடு புகுந்த வீடு எல்லாம் கணக்கில் இல்லை போல.

மென்மையாக சிரித்தவர், “ம்ஹூம் இனி‌ நீ தனியா வேற மூஞ்சிய திரும்பணுமா?? அதான் உன் பிள்ளை அழுகை பார்த்ததுல்ல இருந்து அப்புடி தானே இருக்குறவ, போ போ போய் கூட்டிட்டு வா உன் சித்தி தான் பேசுனா பதில் பேச தெரியாதா உனக்கு?? அடிச்சாலும் பிடிச்சாலும் சொந்தம் விட்டு போய்டாதா போ” என அவர் கூறியும் அவள் விருப்பமில்லாமல் நிற்க,

“இப்போ நீ போகலைன்னா உன்‌ புருஷன்காரனை தான் அனுப்புவேன். என்ன அனுப்பவா??” என அவர் மிரட்ட,

“ம்ஹீம் ரொம்பத்தான்!!” என உதட்டை சுளித்து அவரை பொய்யாக முறைத்தவள் அவள் பிறந்த வீட்டினர் இருக்கும் இடம் சென்றிருந்தாள்.

ஆண்கள் அனைவரும் முன்பக்க வராண்டாவில் இருக்க அவர்களை அழைத்தவள் அடுத்து பெண்கள் இருக்கும் அறைக்கு சென்றாள்.

“ம்மா, ஆச்சி எல்லாம் சாப்பிட வாங்க” என அழைக்க இவளை எதிர்பார்த்து‌ காத்திருந்தது போல் பேச்சை துவங்கி விட்டார் பரிமளம் அதற்கு ஒத்து ஓதினாள் காவேரி.

“இப்போதான் உன் கண்ணுக்கு நாங்க தெரியுறோமா வசந்தி? உன் வீட்யுக்காரரை பேச விட்டு வேடிக்கை தானே பார்த்துட்டு இருந்த??” என அவர் எகிற,

“அதானே உன் பிள்ளையை தூக்கு கூடாதா நானு எப்றம் எதுக்கு விஷேஷத்துக்கு அழைச்சிங்க இப்புடி எல்லார் முன்னாடியும் அவமானப்படுத்தவா??” காவோரி ஒருபுறம் எகிறி கொண்டு வர,

“ஏய்?? இந்தாங்கடி இவ்ளோ நேரம் அந்த பாட்டை தானே திருப்பி திருப்பி படிச்சீங்க? இப்போ திரும்பவும் ஆரம்பிக்கிறீங்க” அம்புஜம் ஆச்சி‌ அதட்டலிட,

“என்ன பரிமளா, காவோரி தான் சின்னபொண்ணு புரியாம பேசுறான்னு நீயும் அவக்கூட சேர்ந்து பேசிட்டு இருக்க. ஆளாளுக்கு கோவத்துல பேசிட்டாங்க விடேன்” சிவகாமியும் பேச,

தாயிற்கும் மகளிற்கும் மூக்கு விடைத்து கொண்டு வந்தது.

“அதானே நீங்க உங்க சம்பந்தி விட்டுக்காரங்களை என்னைக்கு விட்டு கொடுத்திருக்கீங்க க்கா? அத்தை யார் என்ன சொன்னாலும் அங்க அவமானப்பட்டு நின்னது நானும் எம்பொண்ணும் தானே? ஒத்த வார்த்தை எங்களுக்காண்டி ஏதும் பேசுனால இவ??” என வசந்தியை குறை கூற,

“ஏன் சித்தி நான் பேசணும்??” வசந்தி பொறுமையை உடைந்தெறிந்தவள் வாய் திறக்க,

“அப்போ உன் புருஷன் எங்களை பேசுனது சரியா??” பரிமளம் கேட்க,

“அவர் பேசுனதுல என்ன தப்பிருக்கு? அவய் பிள்ளை அழுததை தாங்காம‌ அவர் பேசுனாரு??”

“ஓஹோ‌ அப்போ உன் பிள்ளைய நான் தூக்க கூடாதா??எனக்கு அந்த உரிமை இல்லையா??” காவேரி பேச,

“நான்‌ எப்போ அப்புடி சொன்னேன்‌. என் வீட்டுக்காரரும் உங்களுக்கு உரிமை இல்லைன்னு சொல்லலையே அவர் கேட்டதை தான் நானும் கேட்கிறேன் எனக்கு பதில் சொல்லு நீ??

காலையில இருந்து எம்பிள்ளை உங்க கண்ணுமுன்னாடி தானே சுத்திட்டு இருந்தான்??ஏன் அப்போ எல்லாம் எங்க போச்சு உன்னோட இந்த உரிமை??”

“அது…வந்து நான்…” என காவேரி முடிக்கும் முன் ,

“ப்ரீத்தியை பார்த்துட்டு இருந்தேன் சொல்லாதே வந்ததும் அவக் கிட்ட நீ பேசுனதோட சரி அதுக்கப்பறம் அவ பக்கம் கூட போகலை நீ? இப்பவும் இதயா வந்து என் பிளளைய தூக்கிட்டதும் வீம்புக்கென தான பிள்ளையை வாங்குன நீ? எங்க இல்லைன்னு சொல்லு பாப்போம்!!”

அவளின் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாது திணறி விட்டாள காவேரி ஏனென்றால் அத்தனையும் உண்மையாயிற்றே.

“என்ன நீ? உன் நாத்தானாருக்கு சப்போர்ட் பண்ற அவ செஞ்சதை எல்லாம் மறநதுட்டியா நீயி?? அவளால தானே உங்களால பொறந்த வீட்டுக்கு வந்து போக முடியலை சண்டைக்கு காரணமானவளே அவதானே”

“அதானே என்ன வசந்தி நாத்தனார்‌ பக்கம் சாயுறப் போல தெரியுதே??” பரிமளம் கூற,

சிவகாமிக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. அவர் பேசும் முன்னே,

“ப்ச் என்ன சித்தி பேசுறீங்க?? இன்னைக்கு நடந்ததை தான் நான் பேசுறேன்.‌ அதை பத்தி மட்டும் பேசுங்க”

“ஏய் வசந்தி நீ என்னத்துக்குடி விளக்கம் சொல்றவ? பரிமளம் காவேரி இந்த பேச்சை விடுதிகளா இல்லையா??” என அம்புஜம் ஓங்கி அதட்டலிட வாய்க்குள் முனங்கி கொண்டு அமைதியாகினர் இருவரும்.

“பிறந்த வீட்டு சொந்தம் வேணும்னு தான் நானும் அக்காவும் இத்தனை மெனக்கெடுறோம் சித்தி இந்த விஷேஷம் நல்லபடியா‌ முடியணும் அது ஒண்ணு தான் இப்போதைக்கு எங்க வேண்டுதல். வாங்க சாப்பிட” என்றுவிட்டு அவள் முன்னே நடக்க பொடுபொடுவென வந்தாலும் அடக்கி கொண்டு சென்றனர் தாயும் மகளும்.

வசந்திக்கு வெறுத்துபோய் விட்டது பரிமளம் பேசியவற்றை நினைத்து. அவளிற்கு இதயா மேல் கோபமும் ஆதங்கமும் இருக்கிறது தான் அதுக்காக விட்டுவிட கூடிய உறவா அது.

எத்தனை கோபங்களும் எத்தனை ஆதங்கங்களும் அவள் மேல் இருந்தாலும் அவள் இன்று “மதினி” என அழைத்ததும் உள்ளுக்குள் உருகியது என்னவோ உண்மை தானே. அதை மறுக்கும்‌ தைரியம் இல்லை அவளிடம்.
 
Last edited:

NNK-01

Member
இதயக்கனி 8

இரவு உணுவு வேளை முடிந்து கனியரசனின் குடும்பம் கிளம்ப ஆயுத்தமாயினர்.

“அம்மா, ஆச்சி நீங்க இங்கன இருக்க வேண்டியது தானே??எதுக்கு அலைச்சுகிட்டு இருகீக??” என வாணி கூற,

“ம்ம்ம் சரிதான் நாங்க இங்கன இருந்துட்டா அங்கன வேலையெல்லாம் யாரு பாக்குறதாம்??” அம்புஜம் கூற,

“மருமவ‌ சொல்றதும் சரிதானே ஆத்தா எம்புட்டு நாளாச்சு இங்கனவே இருங்க நாளைக்கழிச்சு விஷேஷம் கூடமாட நீங்க இருந்தா கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும் என்ன மச்சான் சொல்றீக” வீரவேலும் கூற,

மறுக்க முடியாத நிலையில் இருந்தனர்.

துரைப்பாண்டி சிவகாமியை‌ பார்க்க,
பேத்தியை விட்டு வர மனமில்லாதரவராக அவர் இருக்க, ‘இத்தனை நாள் பிரிந்திருந்தது போதும் ‘என நினைத்தவர்,

“சரி மச்சான் இருக்கட்டும். சிவகாமி இங்கன இருங்க, நாங்க போய்ட்டு காலையில வரோம்” என்க,

“நாங்களும் வரோம் மாமா இங்கன தான் அக்காவும் அத்தையும் இருக்காங்களே” பரிமளம் கூற,

“என்ன பரிமளம் கிளம்புதேனு சொல்ற நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்துதானே இருக்க போறோம்” சிவகாமி‌ கேட்க,

“நீங்க இருக்கீங்களேக்கா இதுல நான்‌ வேற‌ என்னத்துக்கு கொசுறா?” என முகத்தை தூக்கி வைத்து அவர் கூற,

“ஏனாம் மதினி இருந்தா, நீ இருக்க கூடாதுன்னு ஏதும் சட்டம் இருக்கா? வீட்டு பொம்ளையாளுங்க எல்லாம் இங்கன இருக்கும் போது நீயி அங்கன வந்து என்னத்தை செய்ய போற?” செல்வபாண்டி அவரை திட்டி விட,

முணங்கி கொண்டே முகத்தை சுண்டியவரு பரிமளம் இருக்க,

“அட என்ன சின்ன சம்பந்தி நீங்க இல்லாமா எப்புடி??” என்ற வள்ளியம்மை மருமகள்களுக்கு கண் காட்ட,

“சித்தி இங்கன இருங்க சித்தி எம்புட்டு நாள் ஆச்சு நம்ம எல்லாம் ஒண்ணா இருந்து” வாணி கூற,

“இல்லை வாணி ராஜி வந்திட்டு இருக்கா. அவ வர்ற நேரம் நான் வீட்டுல இல்லைன்னா எப்புடி?” என்க,

ராஜி என்ற பெயரை கேட்டதும் அனைவரிடமும் ஒரு நொடி அமைதி.

“அட ஆமா சின்னக்குட்டி வர்றுதுண்ணே வந்ததும் அவ அம்மாளை தான் மொத தேடும். பரிமளமும் கூட வரட்டும்னே” செல்வபாண்டி கூறிவிட,

யாருக்கும் அங்கு மறுக்க முடியவில்லை.

“சரி மச்சான் நாளைக்கு காலை சாப்பாடுக்கு இங்கன வந்துடுங்க” என வீரவேல் கூற சரியென கிளம்பினர்.

அவர்களை வழியனுப்பும் பொருட்டு அனைவரும் வெளியே வந்து நின்றிருக்க,

“வினய் எங்கன வசந்தி??” கனியரசன் கேட்க,

“தூக்கம் வந்துடுச்சு போலண்ணே சிணுங்கிகிட்டே இருந்தான். உள்ளார தான் இருக்கான் தூக்கியாரவா?”

“இல்லை இல்லை வேண்டாம் நான் போய் பார்த்துட்டு இதை கொடுத்துட்டு வரேன்” என்றவன் கையில் குழந்தைக்களுக்கு விருப்பமான விளையாட்டு பொருட்கள் இருந்தன.

உள்ளே வந்தவன் சுற்றிலும் கண்களை சுழற்ற கீழிருந்த அறையில் வினையின் சத்தமும் இதயாவின் சத்தமும் கேட்க,

எட்டி வெளியே பார்த்தவன் அவர்கள் பேச்சு சுவராஸ்யத்தில் இருப்பதை உணர்ந்து அடுத்த நொடி வேகவேகமாக அந்த அறைக்குள் நுழைய,

இதயாவின் கழுத்தை கட்டியவாறு வினய் தூக்க கலக்கத்தில் இருக்க அவனிடம் மெல்லிய குரலில் இதயா என்னமே பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

வசந்தி தான் வருகிறாள் என எண்ணி இதயா “என் கூட தூங்கிகட்டும்” என்க,

“ம்ஹீம் ஏய் சிலுப்பி இப்புடி தான் என் தங்கச்சி கிட்ட இருந்து பிள்ளைய பிரிச்சு வைப்பியா??” என அதட்டலிட,

அவனது குரலில் வேகமாக திரும்பியவள் ‘இவர் இன்னமும் போகலையா?’ என நினைத்தவளுக்கு அவன் கூறிய வார்த்தைகள் கோவத்தை கிளற,

“அந்த புத்தி எனக்கில்லை” என்றவள் பட்டென எழுந்திருக்க முயல,

அதில் வினய் சிணுங்கி கொண்டு அழ,

“ஏய் எந்திரிக்காத டி புள்ளை அழறான்”

“உங்க மருமவன் தானே நீங்களே தூக்கி போய் உங்க தங்கச்சிகிட்ட கொடுங்க அம்மாவையும் பிள்ளையும் பிரிக்கிற புத்தி எனக்கில்லை ஆனா….!!? என்றவள் பேசாமல் அவனை முறைக்க,

அவள் எதை கூறுகிறாள் என உணர்ந்தவனின் முகம் இறுக,
“ஜாஸ்தி வாய் விடாத இதயா!” என்க,

“உண்மையை சொன்னா கோவம் வருதோ??” நக்கலாக அவள் கேட்க,

“ஆமா நாங்க அப்புடித்தான் அதுக்கு என்ன இப்போ??” என பல்லை கடித்து கூறியவன் அவள் அருகே வர,

படுத்திருந்தவள் சட்டென எழுந்து அமர்ந்திட வினய் தூக்கம் கலைய முழித்தவன் அழுக தொடங்கிட,

“இதயா!!!!” என அவன் ஓங்கி அதட்டலிட,

மறுபேச்சின்றி வினயை சமதானம் செய்ய தொடங்கினாள்.

குழந்தை மெல்ல மெல்ல அழுகையை நிறுத்தி உறக்கத்திற்கு செல்ல நேரமாவதை உணர்ந்தவன்,

குழந்தையின் அருகில் குனிய, படபடத்துப் போனாள் இதயா.

“என்ன??என்ன? பண்ணுறீங்க” என்றவள் அவனை குனிய விடாமல் கையை வைத்து தடுக்க,

“என்ன டி? உன்னோட அக்கப்போரா இருக்கு?? குழந்தையை கொஞ்ச விடமாட்டியா??”

“ப்ச் அதுக்கு இப்புடி தான் வருவீங்களா? இருங்க எந்திரிச்சுக்கிறேன்”

“ச்சூ அடங்கி இருடி! நீ எந்திரிச்சு திரும்பவும் அவன் அழறதுக்கா?” என அவளை அடக்கியவன் குனிந்து குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டவன் நிமிர,

அவன் மூச்சுக்காற்று அவளை திண்டியதில் சிலிர்த்து தன் மூச்சை இழுத்துபிடித்து அமர்ந்திருந்தவளின் தோற்றம் அவனை சீண்டி பார்க்க,

‘நான் கிட்ட வந்தா? என்னவாம் இவளுக்கு’ என நினைத்தவன் பட்டென அவளது பக்கம் குனிய,

“ஏய்!!!” என அதிர்ந்து இதயா அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டவள் சட்டென எழுந்துக் கொள்ள,

அதற்கு அலட்டி கொள்ளதாவன்
“பிள்ளைய குடுடி இவளே!!” என அவளிடம் இருந்து வினையை அவன் தூக்கி கொள்ள அவன் விரல்கள் முழவதும் அவள் மேனியில் உரசி விலக,

விதிவிதிர்ந்து சட்டென இரண்டடி தள்ளி அவள் நிற்க அதனை கண்டவன்,

“ ம்க்கும் என்னமோ இதுக்கு முன்னாடி என் கை பட்டதே இல்லைன்ற மாதிரி தான் பண்ணுறா “என முணங்க,

அவன் முணங்களில் செக்கொழுந்தாய் சிவந்து நின்றவள் அவன் முகம் பாராது திரும்பி கொண்டாள்.

அவள் சிவந்த முகத்தை கண்டவனின் இதழ்களில் உல்லாசப் புன்னகை.

வினயின் கன்னங்களில் அழுந்த முத்தமிட்டு அவனை கட்டிலில் கிடத்தி விட்டு நிமிர்ந்தவன் ஒரு நிமிடம் தயங்கி நின்றான்.

'இவளிடம் சொல்லாமல் விட்டால் என்ன?’ என நினைத்தவனின் மனம் அதற்கு மறுப்பு தெரிவிக்க,

தொண்டையை செறுமிக் கொண்டவன் “நாளைக்கு….நாளைக்கு ராஜி வர்றா!” என தட்டு தடுமாறி அவன் சொல்லி விட,

அவ்வளவுதான்!!!!!!!

அடுத்த நொடி வெட்கத்தில் சிவந்து நின்றிருந்தவளின் முகமும் உள்ளமும் இறுக,

அதுவரை இருந்த நெகிழ்வு மாறி உடல் விரைத்து நின்றாள் இதயா.

அவளின் இந்த மாற்றத்தை எதிர்பார்த்தே வந்திருந்தவனுக்கு அவளின் இந்த நொடி நேர மாறுதலில் உள்ளம் கசங்க முகம் அப்பட்டமான வேதனையை காட்டியது.

தான் விரும்பும் ஒருத்தி தனது உயிரான தங்கையின் பெயரை கூறிய அடுத்த நொடி அவள் இறுகிப் போவதை அவனால் தாங்கி கொள்ளவே முடியவில்லை.

என்றைக்கு இருந்தாலும் இதயா தான் அவனது மனைவி அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை அவனிற்கு. அவளிற்கும் அப்படி தான் தன்னை தவிர வேறு ஒருவனை கண்களால் கூட தீண்ட மாட்டாள்.

அப்படி இருக்கையில் இவள் தன் குடும்பத்தினரின் பெயரை கேட்டாலே இப்படி மாறி போவதை அவனால் எங்கனம் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்??

நிமிடங்கள் கடந்தும் அவளிடம் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை!!!!

இனியும் அவள் வாய்திறக்க போவதில்லை என்பதை அறிந்தவன் வெளியேற,

வாசலின் அருகே சென்றவன் மனம் கேளாமல் அவளை திரும்பி பார்க்க அவளும் அவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சிறு வித்தியாசத்துடன்.

என்ன இதற்கு முன் காதலும் மயக்கமுமாய் இருந்த அவளது கண்கள் இப்பொழுது தீயாய் அவனை முறைத்து கொண்டிருந்தது.

நொடியில் அவனுக்கான காதல் அவளிடம் காணாமல் போனதை கண்டவன் முகம் கசங்கிட

'எப்படி இவளை சரி செய்ய போகிறேன் நான்!!!’ என நினைத்தவனிற்கு துக்கம் தொண்டையை அடைக்க அதற்கு மேல் நில்லாது விருட்டென்று வெளியேறி விட்டான்.



 
Status
Not open for further replies.
Top