எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

வெய்யோனை அயரிய வெண்பனியே - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-01

Active member
டீசர்............



தன் காயத்திற்கு பட்டும் படாமல் பஞ்சினை ஒத்தி எடுத்து கொண்டிருந்தவளை இமைக்காமல் ஒரு நொடி பார்த்தவன்,
"டேய் முத்து என்ன மருந்து போடுறாங்கன்னு நல்லா பாத்துக்கடா டாக்குடருக்கு வேற கண்ணு சரியா தெரியாது போலிருக்கு மாத்தி கீத்தி எதுவும் கொடுத்திடப் போறாங்கா ஆ..ஆ….ஆ.." அவன் பேசியதை அமைதியாக கேட்டு கொண்டிருந்தவளிற்கு தன் கண்ணில் குறைபாடு என்ற நக்கலான அவன் பேச்சில் கோபம் சுர்ரென்று ஏற அதுவரை பூவாக காயத்திற்கு மருந்திட்டு கொண்டிருந்தவள் டின்ஜரை அதிகம் எடுத்து அவனது காயத்தில் அழுத்திட வலியிலும் எரிச்சலிலும் அலறியிருந்தான் வேந்தன்.


"ஏய் சிலப்பி என்ன??எ‌ன்ன குடும்ப சண்டைய மனசுல வச்சுக்கிட்டு என்னை கொல்ல பாக்குறியா???உன் க்ளீனிக்குக்கு பேஷண்டா வந்தா என்னை டெத்பாடியா மாத்தப் பாக்குறியா நீ???" என அவன் வரிந்து கட்டி கொண்டு சண்டைக்கு கிளம்பினான்.

**************
நேரத்தை பார்த்தான் கனியமுதன். இரவு 11.30 என காட்ட பல்லை கடித்தவன்,

"அறிவு கெட்ட மரமண்டைங்க இவளை இந்நேரத்துல தனியா வர சொல்லிட்டு வீட்டுல இவ அண்ணனுங்க என்னத்தை புடுங்கி கிட்டு இருக்கானுங்கன்னு தெரியலை" என அவன் கடுகடுத்து கெண்டிருக்கும் போது இதயாவின் வண்டி கிளைச்சாலையில் திரும்பி விட,

இவர்களின் ஜீப் மற்றொரு கிளைச்சாலையில் திரும்புவதை கண்டு

"டேய் வென்று‌!!" என முத்துவின் தலையில் ஓங்கி கொட்டிட,

"என்னண்ணே!! எதுக்கு கொட்டுன?"

"பின்னே கொட்டாமா கொஞ்சுவாங்களா உன்னை? அந்த அடங்காதவ தான் அர்த்த ராத்திரியில் போய்ட்டு இருக்கான்னா நம்மளும் அப்புடியே போக முடியுமா??
வண்டியை அந்த சிலுப்பி பின்னாடி விடுடா" என அவன் கத்த,

"சரி சரி கத்தாத விடுறேன். நீங்கலாம் குடும்ப சண்டையின்னு வெளில சொல்லிடாதீங்க" என முத்து சத்தமில்லாமல் வார,

"என்னடா சொன்ன???"

"ம்ம்ம்ம் உங்க குடும்பம் நல்ல குடும்பம்னு சொன்னேன்"

"எங்களுக்கே அது தெரியும் நீ மூடிட்டு வண்டியை விடு" என அவன் சைகையை செய்ய ஜீப் இதயாவின் பின்னே சென்றது.


கருத்து திரி

/
 

NNK-01

Active member
இதயகனி 1:

"தூங்கா நகரம்" இரவு நேர விளக்குகளில் ஜொலித்து கொண்டிருக்க,

அந்த இரவு நேரத்தில் "இதயா க்ளினிக்" என பெயர் பலகை தாங்கிய கட்டிடத்தின் முன் சட்டென்று வந்து நின்றது அந்த ஜீப்.

"அண்ணே.. அண்ணே.." என டிரைவர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன் அருகில் இருந்தவனை எழுப்ப,

வலியில் முகம் சுருக்கியவன் "ப்ட்ச் என்னடா" என நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,

"ஏண்டா டேய்!! வெண்ணை உனக்கு ஊருல வேற எந்த க்ளினிக்கும் தொறக்கலையா? இங்க ஏன்டா கூட்டிட்டு வந்த" என்றவாறே அவனை அடிக்க கை ஓங்க,

"அண்ணே இந்த டைம்க்கு எந்த கவர்மென்ட் ஹாஸ்பிட்டல்ல டாக்டரு இருப்பாங்க, அதுவும் இல்லாம இப்புடி காயத்தோட போனாலும் என்ன ஏதுன்னு துருவி விசாரிப்பானுங்க இதுக்கெல்லாம் தனியார் க்ளினிக் தான் சரி நீ மொதல்ல இறங்குண்ணே" என்க,

அவன் கூற்றில் உண்மை இருந்தாலும் அவன் மனம் முரண்டியது. "ச்சு போயும் போயும் இந்த சிலுப்பி கிட்ட தான் இந்த நெலைமையில வரணுமா" என புலம்பியவாறே அவன் உள்ளே நுழைய,

உள்ளே இருந்த சிறிய ரிஸப்பஷனில் விசாரித்து கொண்டிருந்தான் முத்து.

"இங்க உள்ளே போய் உட்காருங்க டாக்டர் ரவுண்டஸ் போயிருக்காங்க இப்ப வந்துடுவாங்க" என்று வரவேற்பு பெண் காட்டிய அறையினுள் சென்றமர்ந்தனர்.

"அடேய் இன்னும் எவ்வளவு நேரம்டா காயம் எல்லாம் எரிய ஆரம்பிக்குது எருமை மாடே..!!!" என அவன் கத்தி கொண்டிருந்த நொடி தனது அழுத்தமான காலடியோசையுடன்‌ உள்ளே நுழைந்தாள் இதயா.

அவள் சென்ற சில நொடிகளில் எல்லாம் வெளிவந்த நர்ஸ் அவனை உள்ளே அழைக்க முத்துவுடன் சென்றான் அவன் அரசன் கனியரசன்.

எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் தனக்கு அருகே போட்டிருந்த சுழல் நாற்காலியையும் பார்க்க,

"சார் எந்திருச்சு அந்த சீட்டுக்கு போங்க காயத்தை செக் பண்ணனும்" என அவளின் பார்வையை உணர்ந்து நர்ஸ் கூற,

"ஏன் இங்க உட்கார்ந்தா காயம் தெரியாதா என்ன? கிட்டப்பார்வையா உங்க டாக்டருக்கு?" என நக்கலாக கேட்டப்படி எழுந்து அதில் அமர்ந்தான்.

தன் முன் அமர்ந்திருந்தவனை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காது காயத்தை ஆராய்ந்தாள் இதயா.

முழுக்கையின் முட்டியில் ரத்தம் உறைந்திருந்தது. முகத்தில் எந்த வித காயமும் இல்லை கைகளில் முழுங்கையிலும் தோள்பட்டையிலும் இருந்த சட்டை பகுதி கிழிந்திருந்தது.

பார்த்தாலே தெரிந்திற்று அடிதடி என!!!

எதுவும் பேசாமல் "நர்ஸ் டிஜ்ஜர்” என்றபடி அவள் திரும்ப ரெடியாக டின்ஜரையும் பஞ்சு, பேண்டேஜ் என இதர பொருட்களை தயாராக வைத்திருந்தார் நர்ஸ்.

தன் காயத்திற்கு பட்டும் படாமல் பஞ்சினை ஒத்தி எடுத்து கொண்டிருந்தவளை இமைக்காமல் ஒரு நொடி பார்த்தவன்,
"டேய் முத்து என்ன மருந்து போடுறாங்கன்னு நல்லா பாத்துக்கடா டாக்குடருக்கு வேற கண்ணு சரியா தெரியாது போலிருக்கு மாத்தி கீத்தி எதுவும் கொடுத்திடப் போறாங்கா ஆ..ஆ….ஆ.." அவன் பேசியதை அதுவரை அமைதியாக கேட்டு கொண்டிருந்தவளிற்கு தன் கண்ணில் குறைபாடு என்ற நக்கலான அவன் பேச்சில் கோபம் சுர்ரென்று ஏற அதுவரை பூவாக காயத்திற்கு மருந்திட்டு கொண்டிருந்தவள் டின்ஜரை அதிகம் எடுத்து அவனது காயத்தில் அழுத்திட வலியிலும் எரிச்சலிலும் அலறியிருந்தான் அரசன்.

"ஏய் சிலப்பி என்ன??எ‌ன்ன? குடும்ப சண்டைய மனசுல வச்சுக்கிட்டு என்னை கொல்ல பாக்குறியா???உன் க்ளீனிக்குக்கு பேஷண்டா வந்தா என்னை டெத்பாடியா மாத்தப் பாக்குறியா நீ???" என அவன் வரிந்து கட்டி கொண்டு சண்டைக்கு கிளம்ப,

காயத்திற்கு மருந்திட்டு முடித்தவள் அவனிற்கு தேவையான மருந்துகளை சீட்டில் எழுத ஆரம்பித்தாள்.

"நான் பேசிட்டு இருக்கேன்??" என துள்ளியவனை அவள் மதிக்கவே இல்லை…

அவனின் அலப்பறையில் நர்ஸ்ஸூவும் முத்துவும் தான் "ஙே" என முழித்தனர்.

"நீங்க போய் அந்த செல்வி பேஷண்டுக்கு குளுக்கோஸ் மாத்திட்டு வாங்க" என அவளை வெளியே அனுப்பி விட்டு

"மெடிக்கல் கவுண்டர்ல இந்த மருந்தை எல்லாம் வாங்கிக்கோங்க"என்றபடி முத்துவிடம் மருந்து சீட்டினை நீட்டிய இதயா பேச்சு முடிந்தது என்பது போல் வீட்டிற்கு கிளம்ப ஆயுத்தமாக,

விடாது அலப்பறையை கூட்டியவனை கண்டு

"அண்ணே அண்ணே டின்ஜர் வச்சா எல்லாம் யாரும் சாக மாட்டாங்கன்னே??" என முத்து பரிதாபமாக உரைக்க,

"உனக்கு தெரியாதுடா முத்து யாரையும் நம்ப முடியாது அதுலயும் இந்த டாக்டருக்கு கண்ணே வேற சரியா தெரியல….ஆ..ஆ" என விடாது அலப்பறையை கூட்டியவனை கண்டு அதற்கு மேல் முடியாது அவள் நிமிர்ந்து முறைத்தாள். அவள் இதயா அவனின் ராணி இதயராணி.

முத்து மெடிக்கல் கவுண்டரில் மருந்துகளை வாங்கி கொண்டிருக்க அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த கனியரசனின் இதழ்கள் விடாது இதயாவிற்கு வசைமழையை பொழிந்து கொண்டிருந்தது.

தன்னை தாண்டி சென்ற கொலுசொழுயில் சட்டென நிமிர்ந்து அமர்ந்தவன் வெளிப்புற வாயிலை பார்க்க ரிஷப்ஷனில் இருந்த பெண்ணிடம் என்னவோ கூறிவிட்ட இதயா கிளம்புவது தெரிந்தது.

"டேய் இன்னும் எவ்வளவு நேரம்டா? ஒத்த ஈ காக்கா கூட இல்லை அப்பறம் என்னத்துக்குடா இவ்வளவு நேரம் ஆக்குறானுங்க ஒரு வேளை ஆளே வராமா இருந்து நம்ம வந்ததும் பதட்டத்துல அவனுங்களுக்கு கை கால் ஓடலையோ??" என நக்கலாக கூறியவனின் வார்த்தைகள் தவறாது இதயாவினை சென்றடைய அலட்டி கொள்ளாது சென்று விட்டாள்.

"முடிஞ்சுது அண்ணே போகலாம்" என்றவாறு முத்து வர கிளம்பினர்.

ஜீப்பில் ஏறி அமர அவனிற்கு முன் இதயா ஸ்கூட்டியில் செல்ல,

நேரத்தை பார்த்தான் கனியரசன். இரவு 11.30 என காட்ட பல்லை கடித்தவன்,

"அறிவு கெட்ட மரமண்டைங்க இவளை இந்நேரத்துல தனியா வர சொல்லிட்டு வீட்டுல இவ அண்ணனுங்க என்னத்தை புடுங்கி கிட்டு இருக்கானுங்கன்னு தெரியலை" என அவன் கடுகடுத்து கெண்டிருக்கும் போது இதயாவின் வண்டி கிளைச்சாலையில் திரும்பி விட,

இவர்களின் ஜீப் மற்றொரு கிளைச்சாலையில் திரும்புவதை கண்டு

"டேய் வென்று‌!!" என முத்துவின் தலையில் ஓங்கி கொட்டினான்.

"என்னண்ணே!! எதுக்கு கொட்டுன?"

"பின்னே கொட்டாமா கொஞ்சுவாங்களா உன்னை? அந்த அடங்காதவ தான் அர்த்த ராத்திரியில் போய்ட்டு இருக்கான்னா நம்மளும் அப்புடியே போக முடியுமா??
வண்டியை அந்த சிலுப்பி பின்னாடி விடுடா" என அவன் கத்த,

"சரி சரி கத்தாத விடுறேன். நீங்கலாம் குடும்ப சண்டையின்னு வெளில சொல்லிடாதீங்க" என முத்து சத்தமில்லாமல் வார,

"என்னடா சொன்ன???"

"ம்ம்ம்ம் உங்க குடும்பம் நல்ல குடும்பம்னு சொன்னேன்"

"எங்களுக்கே அது தெரியும் நீ மூடிட்டு வண்டியை விடு" என அவன் சைகையை செய்ய ஜீப் இதயாவின் பின்னே சென்றது.

ஸ்கூட்டியில் உள்ள கண்ணாடி வழி இவர்கள் வருவதை கண்டுகொண்டாள் இதயா.

அவள் முன் செல்ல பின்தொடர்ந்தனர் இவர்கள்.

"டேய் அந்த ஹாரனை அமுக்கி விடுல‌ என்னமோ திருவாரூர் தேரு மாதிரி ஆடி அசைஞ்சு போயிட்டு இருக்கா??"

"இந்த லந்து தானே வேண்டாம்கிறது அந்த அக்கா பாட்டுக்கு தானே அமைதியா போகுது நீ ஏன் வாண்டடா ஒரண்டையை இழுக்குற??"

"யாரு நானா டா லந்து பண்றே மத்த நேரத்துல மட்டும் அப்டியே பறப்பா இப்போ பாரு ரோட்ல ஒத்த நாயி இல்ல நம்ம பின்னாடி வர்றோம்னு தெரிஞ்சே மெதுவா போறா" என திட்டியவன் ஹாரனை சற்றே அழுத்தி விட அசரவில்லை இதயா.

மீண்டும் மீண்டும் அவன் அழுத்தி முத்துவின் காது பஞ்சர் ஆனது தான் மிச்சம்.

"ப்ச் அண்ணே செத்த நேரம் சலசலப்ப கொடுக்காம இருண்ணே நீ ஹாரன் அடிக்க அடிக்க தான் அந்தக்கா இன்னும் மெதுவா போகுது"என,

அவனை முறைத்தவன் அவன் கூறியதில் உண்மை இருக்க அடங்கி அமர்ந்து கொண்டான்.

இதயா அவள் வீடு இருந்த தெருவில் நுழையும் வரை அவளை பின் தொடர்ந்தவர்கள் பின் அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டனர்.

கருத்து திரி



 
Last edited:

NNK-01

Active member
அத்தியாயம் 2



மதுரை மண்வாசனைக்கு உரித்தான அந்த காலை நேரம். வாகனங்களில் இரைச்சல்கள் இன்றி காக்கா குருவிகளின் சங்கீதங்கள் காதை நிறைந்த அதிகாலை பொழுது‌.


அத்தகைய காலை வேளையில் அந்த பழமையான பெரிய வீடு ஒன்றின் வாசலை கூட்டி கழுவி கொண்டிருந்தாள் வாணி அவ்வீட்டின் மூத்த மருமகள்.

கூட்டி முடித்து கோலம் போட்டு முடித்து வீட்டினுள் நுழைந்தவள் நேரே சமையலறை நோக்கி செல்ல,

ஆவி பறக்கும் டம்ளர்களில் சூடான இஞ்சி டீயையும் கூடவே உளுந்து வடையும் தட்டில் ரெடியாக வைத்து அவள் வந்ததும் எடுத்து நீட்டினாள் வசந்தி.

"என்ன வசந்தி டீ போட்டுட்டியா??"

"ஆச்சுக்கா இதோ"

"சரி சரி நான் குடுத்துட்டு வரேன் நீ இட்லி குண்டாவா அடுப்புல வை" என்றபடி டீ தட்டினை வாங்கி கொண்டு அவள் சென்று விட,

வாணி சொன்னது போல் இட்லி குண்டாவினை அடுப்பில் ஏற்றினாள் வசந்தி அவ்வீட்டின் இரண்டாவது மருமகள் மற்றும் வாணியின் உடன் பிறந்த தங்கை.

பூஜையறையில் இருந்து வெளிவந்த மாமியார் வள்ளிக்கும் டீயை நீட்டினாள் வாணி.

அதனை எடுத்து கொண்ட வள்ளி "பாப்பாக்கு இன்னைக்கு லீவு தான் எழுப்பிடாத நேரம் சென்டு தான் ஓறங்குனா அவளா எழுந்து வரட்டும்" என்க,

"சரி" என்ற பேச்சினை முடித்து கொண்டு தங்களறைக்கு சென்று விட்டாள். பின்னே ஏதேனும் வாய் திறந்து இதயாவை பற்றி பேசிட முடியுமா என்ன?

மூன்று ஆண் பிள்ளைகளுக்கு பிறகு தவம் இருந்து பெற்ற பெண் பிள்ளையாயிற்றே.
அவள் பிறந்த பின்பு தொழிலும் ஏறுமுகமாக கொண்டாடி தீர்த்தனர்.

வாணியின் கணவனும் சக்திவேல் காலையிலேயே அவர்களின் மரக்கடைக்கு சென்றிருந்தான் உடன் மாமனாரும் கொழுந்தனாரும். இனி அவர்கள் காலை உணவிற்கு தான் வீடு திரும்புவார்கள்.

மகளை காணது வாணி சுற்றி பார்வையை விட தயங்கபடி வெளியே வந்தாள் ப்ரீத்தி.

"ப்ரீத்தி வா வந்து டீ யை குடி" என்க,

"ம்மா.." என்றபடி அங்கே நின்றவளின் முகம் பயத்தில் வெளுக்க

"என்னாச்சு" என்றபடி அவளின் அருகே வாணி விரைய,

"ம்மா…" என்றவாறே அவள் குளியலறையில் கழட்டி போட்டிருந்த துணியினை காட்ட,

"ப்ச் என்னடி ஏதும் கரப்பான் பூச்சிய??" என்றபடி அருகே சென்றவளிற்கு விஷயம் புரிந்து விட,

"என் அம்மு" என்றபடி சந்தோஷம் மேலிட அருகே வந்தவள் ப்ரீத்தியை மீண்டும் குளியலறைக்குள் விட்டு விட்டு வேகமாக கீழிறங்கி சென்றாள்.

"அத்தை….." என்றபடி வந்த பெரிய மருமகளை "என்ன??" என்பது போல் வள்ளி பார்க்க,

"நம்ம ப்ரீத்தி பெரிய மனுஷியாகிட்டாத்தை"

"நெசமாவா இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை நெறச்சு பெளர்ணமி. சரி சரி நீ போய் சக்திக்கு போனப் பண்ணு‌,


வசந்தி போய் இதயாவ எழுப்பு முறைக்கு அவ தான் மொதல்ல பாக்கணும்" என அங்கே வாய் பார்த்து கொண்டிருந்த வசந்தியிடம் கூற,

"நானா???" என முகம் சுருக்கி அவள் நிற்க "என்ன இன்னும் போகலையா நீ??" என்ன வள்ளியின் அதட்டலில் சென்றிருந்தாள்.

பின் வள்ளியிடம் சொல்லவா முடியும் நான் போக மாட்டேன் என்று? வள்ளி மகளிற்கும் மருகமளிற்கும் வேறுபாடு பார்த்தது கிடையாது.

சூரியன் உதிக்கும் முன் எழுந்திருக்க வேண்டும், குளித்துவிட்டு தான் சமையலறையில் நுழைய வேண்டும் வீட்டில் எல்லா வேலைகளையும் நீங்கள் தான் செய்ய வேண்டும் என எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுகளையும் அவர் விதித்தது கிடையாது.

இதயாவிற்கு அங்கே என்னவோ அதுவே தான் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு நாள் இரண்டு நாள் மருமகள்கள் அசதியில் உறங்கி விட்டாலும் ஏன்???எதற்கு???என்று குறை படித்தது கிடையாது. மருமகள்களை எழுப்பாது தானே எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடித்து டீயுடன் அவர்களை எழுப்பிய காலமும் உண்டு.

அப்போது எல்லாம் மருமகள்கள் தயங்கியபடி வந்து மன்னிப்பை வேண்டினாலும் "இதுல என்ன இருக்கு எல்லாரும் மிஷின் கிடையாது சரியான நேரத்துக்கு எந்திரிக்க ஏன் இதயா லேட்டா எழுந்துக்கிறது இல்லையா??அது மாதிரி தான் நீங்களும் இதுக்கெல்லாம் சொணங்காமா போய் வேலைய பாருங்க போங்க" என அவர் அதட்டினாலும் அதில் அவரின் மகளும் நீங்களும் ஒன்று தான் என்ற குறிப்பு இருக்கும்.

ஆகவே, வள்ளி என்றும் பிரச்சனை கிடையாது அவ்வீட்டு மருகமள்களுக்கு ஆனால் மகள்???

வள்ளிக்கு தெரியுமே மருகமள்களுக்கு இதயா மேல் உள்ள பூசல். அதனை வளரவிடாது இப்போது வரையிலும் பெரிதாக விடாது வழிநடத்தி சென்று கொண்டிருக்கிறார்.

பெருமூச்செறிந்தவள் இதயாவின் அறை கதவினை தட்ட, சிறிது நேரம் கழித்து திறந்தவளின் முகத்தில் உறக்கம் தடைப்பட்டதுக்க்ன எரிச்சல் அப்பட்டமாக தெரிய வெளியே நின்று வசந்தியை கண்டும் தனது முகத்தினை சிறிதும் மாற்றாது "என்ன" என்பது போல் அவள் பார்க்க,

'அல்லி ராணி, எப்புடி பாக்குறான்னு பாரு வாயை தெறிந்து என்னன்னு கேட்க மாட்டாளா மா??" என பொருமினாள் வசந்தி.

அவள் அப்படி தான் இதயராணி. ஆனால் மற்றவர்களுக்கு குறிப்பாக வாணி,வசந்தியின் புகுந்த வீட்டினருக்கு அவள் அல்லி ராணியே,

அநாவசிய பேச்சுகள் கிடையாது அவளிடம். முதலிலாவது ஏதோ கொஞ்சம் பேசி கொண்டிருந்தவள்‌. அன்றைய சம்பவத்திற்கு பிறகு அண்ணிகள் இருவரும் அவளிடம் முகம் கொடுத்து பேசாமல் போக மொத்தமாக அவர்களை ஒதுக்கி வைத்து விட்டவள் தேவைக்கு மற்றும் பேச்சு என்றாயிற்று.

"ம்ப்ச் இப்புடி என் மூஞ்சிய பாக்காதான் வந்து எழுப்புனீங்களா??" அவள் சுள்ளென்று பேச,

பற்றிக்கொண்டு வந்தது வசந்திக்கு.

'மதினின்னு வாயில வருதாப் பாரு' என முணுமுணுத்தவள்,

"அத்தை கீழே வர சொன்னாங்க" என முடிக்க,

"போங்க வரேன்"

"இப்பவே வர சொன்னாங்க"

"இப்பவேன்னா இப்டியேவா வர முடியும் அப்புடி என்ன தலை போற விஷயமா?"

அப்போது தான் அவள் அணிந்திருந்த உடையை கவனித்தாள் வசந்தி.
இரவு உடை அணிந்திருந்தாள்.

"ம்ஹீம் அது ப்ரீத்தி பெரிய பொண்ணாகிட்டா அதான் அத்தை கூட்டிட்டு வர சொன்னாங்க" என சிறு ஆவலுடன் அவள் கூற,

"ஓஓஓஓ சரி போங்க நான் டிரஷ் மாத்திட்டு வரேன்" என்றவள் கதவடைக்க,

அவளிடம் சிறு மகிழ்ச்சியையாவது அவளிடம் எதிர்பார்த்திருந்த வசந்திக்கு புஸ்ஸென்றானது.

"ச்சு சரியான கல்லுளி மங்கி அண்ணே பொண்ணு பெரிய மனுசி ஆகியிருக்கா கொஞ்சமாச்சும் மூஞ்சில சிரிப்பாணி இருக்கா பாரு" என புலம்பியபடி கீழிறங்கி சென்றவள் நேரே வாணி அறைக்கு செல்ல,

இவள் மட்டும் வருவதை கண்ட வள்ளி கேள்வியாய் அவளை நோக்க அவரின் பார்வை புரிந்தவள் "டிரெஷ் மாத்திட்டு வர்றேன் சொன்னா அத்தை" என சரி என்று தலையசைத்தார்.

"என்னம்மா என்னாச்சு ஏன் அவசரமா வர சொன்னீங்க" என்றவாறு அவ்வீட்டின் மூத்த மகன் சக்திவேலும் அவனின் பின்னே அவனின் தம்பி கதிர்வேலும் உள்ளே வர,

அதேசமயம் இதயாவும் உடை மாற்றி கீழிறங்கி வர பார்த்திருந்த அண்ணன்கள் இருவரும் சட்டென நின்று விட்டனர்.

அண்ணன்கள் இருவரும் தங்கையின் முகத்தையே பார்க்க அவளே அவர்கள் இருவர் நிற்பதை கண்டும் காணாமல் கடந்து சென்று விட நின்றிருந்தவர்களின் முகம் இருண்டு விட்டது.

அறியாமல் அவர்கள் விட்ட வார்த்தைகள் இன்று அவர்களின் உயிரான உடன் பிறந்தவளை அவர்களிடம் இருந்து எட்டி செய்ய நிற்கிறது.

உறவை முறித்து கொள்வது ஒருவித வலி என்றால் உறவு இருந்தும் அதற்கான உரிமையை கொடுக்காது தள்ளி வைப்பது அதனை விட கொடுமையான வலி.

அத்தகைய இரண்டாவது வலியினை தான் இதயா தனது முதல் இரண்டு அண்ணன்களுக்கும் தந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

உரிமையாய் அவர்களின் நோள் சாய்ந்த தங்கையை இன்று தொலைத்து விட்டு நிற்கின்றனர். தேவைக்கேற்ப இரண்டு வார்த்தை அதுவும் இல்லையா தலையாட்டல் என தனது உரிமையின் எல்லையை அவர்களிடம் வகுத்து விட்டிருந்தாள் இதயா.

தங்கையின் உதாசீனம் மனதினை கொய்த்தாலும் அதனையும் தாங்கி கொண்டு அவளின் மனமாற்றத்திற்காக காத்து கொண்டிருக்கினறனர் அண்ணன்கள் இருவரும்.

"லேய் சக்தி, கதிரு எங்கலே உங்க அப்பா நீங்க மட்டும் வந்துருக்கீங்க"

"லோடு வந்துருச்சுன்னு அப்பா நிக்குறாரு ம்மா நீங்க சொல்லுங்க எதுக்கு அவசரம் போனை போட்டீங்க?" சக்திவேல் கேட்க,

“ம்ம்ம் உம்ம மவ பெரிய மனுசியாகிட்டாடா” புன்னகை பூக்க கூறியவர், கதிரிடம் “லே கதிரு போய் உன்ற அய்யனை விஷயத்தை சொல்லி கூப்பிட்டு வா தலைக்கு மேல வேலை கிடைக்குல” என அவனை அனுப்பியவர்,

“ஆண்டவா இத்தனை வருஷம் கழிச்சு இந்த வீட்டுல ஒரு நல்லது நடந்திருக்கு” கடவுளிற்கு அவர் நன்றி கூற,

“ம்ம்மா நான் போய் ப்ரீத்திய பாக்கட்டா??” என கேட்ட சக்திவேலை முறைத்தவர்,

“அப்படி என்னலே உனக்கு அவசரம் ஆங்கெட்ட கூவை முதல்ல உன் தங்கச்சி தான் பாக்கணும் அத்தை முறைக்கு அவ செய்யிற சில சடங்கு எல்லாம் இருக்கு நீ வா என் கூட” என அவனை அழைத்து சென்றவர் முற்றத்தில் ஒரு மூலையை காட்டி,
“அந்த இடத்தை நல்லா சுத்தமா தொடைச்சி எடுக்கணும் சக்தி அங்கன தான் உம்ம மவ உட்கார போறா நீ மேல பரண்ல இருக்குற ஒலக்கைய எடு அப்படியே அந்த ஓலப்பாயையும் எடு” என அவனை ஏவியவர் பத்தே நிமிடத்தில் அந்த இடத்தினை சுத்தம் செய்து முடித்திருந்தார்.

“ராணி ப்ரீத்தீய கூட்டிட்டு வா” என இதயாவிற்கு கட்டளை இட்டவர்,

“வாணி வசந்தி இங்க வாங்க பிள்ளைக்கு நல்லெண்ணை முட்டை எல்லாம் கொடுக்கணும்” என்றவாறு சமையலைறை நோக்கி செல்ல,

“வள்ளி!!!!வள்ளி!!!” என வேகநடையுடன் உள் நுழைந்தார் வீரவேல்.

“இந்தா என்னத்துக்கு இப்புடி மூச்சிரைக்க வாரீக” என்ற வள்ளியின் கேள்வியை காதில் போடாது,

“எங்கன வள்ளி புள்ள??” என வீரவேல் கேட்க,

“பார்றா அதுக்குள்ள பேத்திய பார்க்க அவசரமா அதெல்லாம் நிதானம் செண்டு பாத்துக்கலாம் முதல்ல வண்டிக்கு சொல்லுங்க ஜோசியர் வீட்டுக்கு போகணும் ப்ரீத்தி ஆளான நேரத்தை கேட்டு ஜாதகம் எழுதனும்” என அவரை விரட்டியவர்,

வாணி கொண்டு வந்த ப்ரீத்தியின் ஜாதகத்தினை வாங்கி கொண்டு “இதோ பாரு வாணி அந்த நல்லெண்யையும் பச்ச முட்டையும் அவ குடிச்சே ஆகணும். ஏதாச்சும் இடும்பு பண்ணான்னு வையி கொமட்டுலயே ஒண்ணு விடு” என்க,

அவரை சேர்ந்தாற் போல் முறைந்தனர் அவ்வீட்டின் ஆண்கள்.

“ஏய் கூறுகெட்டவளே ஆளான பிள்ளைய போயி அடிக்க சொல்லுதே அதெல்லாம் அவ குடிப்பா பெரிய மருமவளே அவளுக்கு பிடிக்கலையின்னா விட்டுடு கட்டாயப்படுத்தாத பிள்ளைய” வீரவேல் கூற அதனை ஆமோதித்தனர் பிள்ளைகள் இருவரும்.

"ஆமாமா குடிப்பா குடிப்பா இந்தாரு வாணி இவுக சொல்றாகன்னு எல்லாம் நீ அவளை விட்டுடாத, இதே அலீசாட்டியம் தான் ராணி பெரிய பொண்ணாகி இருக்கும் போது பண்ணாங்க இந்த வீட்டு ஆம்பளையாளுங்க. அவளுக்கு ஏந்துகிட்டு கடைசியில அவளை தவிர இவுக எல்லாம் தான் அந்த பச்சை முட்டையை குடிச்சு தீர்த்தாக" என எள்ளலாக உரைக்க,

அவரை தவிர கேட்டிருந்த மற்ற ஆண்மக்கள் மூவருக்கம் அந்நிகழ்வு மனகண்ணில் தோன்றி புன்னகையை வரவழைத்திருந்தது.

"சரி சரி வாய் பேசாம வா நேரமாகுது" என வீரவேல் வள்ளியை அழைத்து கொண்டு சென்று விட,

ப்ரீத்தியை அழைத்து கொண்டு வெளிவந்த இதயா அண்ணன்களின் முகம் பாராது "வெற்றிக்கு இன்னும் சொல்லலை" என உரைக்க,

"நான்.... நான் இப்போ பண்ணிடுறேன் குட்டிம்மா, இல்லை அண்ணா போன் செஞ்சு தாரேன் நீ பேசுதியா??" சக்திவேலும் கதிர்வேலும் பரபரக்க,

"இல்லை நீங்களே பேசிடுங்க நான் அப்றம் பேசுதேன்" என்றவள் அங்கயே நிற்க,

வேகவேகமாய் சக்திவேல் அவனது இரண்டாவது தம்பியான வெற்றிவேலிற்கு அழைக்க தொலைப்பேசி எண் உபயோகத்தில் இல்லை என வந்ததை கண்டு குழப்பமடைந்தவன்,

"கதிரு இந்த நம்பருக்கு போட்டா உபயோகத்தில் இல்லைன்னு வருது" என சக்திவேல் கதிர்வேலிடம் கேட்க,

அந்த நம்பரை ஆராய்ந்த கதிர் "என்கிட்டயும் அந்த நம்பர் தான் அண்ணே இருக்கு" என்க அதுவரை இயல்பாய் இருந்த இதயாவின் முகம் மாறிவிட,

"வெற்றி நம்பர் மாத்திட்டான். ஆறுமாசம் ஆக போகுது அவன் நம்பர் மாத்தி" என இறுகிய குரலில் உரைத்தவள் தமையன்களை கண்டன பார்வை பார்க்க,

அதிர்ந்து தலைகுனிந்தனர் தமையன்கள் இருவரும். வெற்றியிடம் பேசியிருந்தால் தானே அவர்களுக்கு தெரியும் அவன் நம்பர் மாற்றியது.

செய்த தவறு கண்முன் நிற்க தங்கையிடம் பேச வழி இல்லாது முகம் வாட நின்றிருந்தனர்.

இதயா சட்டென அங்கிருந்து நகர போக,

"குட்டிம்மா நில்லு! வெற்றி ம்ஹீம் வெற்றி நம்பர் கொடுடா" என்ற வார்த்தைகளை கூறி முடிப்பதற்குள் திணறி விட்டான் கதிர்வேல்.

அண்ணன்கள் இருவரையும் தீர்க்கமாய் பார்த்தவள்,
"எதுக்கு?? நீங்க வேண்டாம்னு ஒதுங்கி வச்ச அவன் உறவு இனியும் உங்களுக்கு வேண்டாமையே இருக்கட்டும்" என அப்போது தான் வெளிவந்த வாணி வசந்தியை முறைத்தவாறு கூறியவள் தமையன்களின் கெஞ்சல் பார்வையை அலட்சியப்படுத்தி விட்டு நகர்ந்து விட்டாள்.

அவளின் பார்வையை கண்டு கொதித்தெழுந்த வசந்தி,

"இப்போ நாங்க என்ன பண்ணோம்னு உங்க தங்கச்சி இந்த பார்வை பார்த்துட்டு போறா" வரிந்து கட்டி கொண்டு அவள் சண்டைக்கு வர,

தமையன்களின் கண்டன பார்வையை வசந்தியை கூரிட்டது.

"ப்ச் வசந்தி அமைதியா இரு, இது அவுங்க அண்ணன் தங்கச்சிக்குள்ள நடக்குற விஷயம் இதுல நம்ம‌ தலையிட வேண்டாம். நீ போய் ப்ரீத்தியை பாரு" என அவசரமாக தங்கையை கணவன் மற்றும் கொழுந்தனின் கண்டன பார்வையில் இருந்து காப்பாற்றி அனுப்பி வைத்தாள் வாணி.

தளர்ந்து போய் ஷோபாவில் அமர்ந்த சக்திவேலை கண்டு பதறிய கதிர்வேல், "ண்ணே என்னண்ணே??"

"தப்பு பண்ணிட்டோம்டா கதிரு ரொம்ப பெரிய தப்பு பண்ணிட்டோம்டா இதை சரி செய்றது ரொம்ப
கஷ்டம்"என வருத்தம் தோய்ந்து அவன்‌ குரல் வெளிவர,

கணவனின் வருத்தம் வாணியை தாக்க எதுவும் கூற முடியாத நிலையில் இருந்தாள். யாரை குறை கூறுவது நடந்த அனைத்திற்கும் அனைவரும் காரணம் என்கையில்.


கருத்து திரி



 
Last edited:

NNK-01

Active member
அத்தியாயம் 3:

நீர் நிறைந்த செம்பை வீரவேலின் கையில் கொடுத்து விட்டு வாணி ஒதுங்கி நின்று‌ கொள்ள,

அடிக்கிற கத்தரி வெயிலில் நீரை அமிர்தமென பருகியவர் அருகிலிருக்கும் மனைவிக்கும் தர,

தண்ணீர் குடித்து முடிப்பதற்காக காத்திருந்தனர் வீட்டு ஆட்கள் அனைவரும் இதயா உட்பட.

"என்னாச்சு மாமா ஜோசியர் என்ன சொன்னாருங்க??" வாணி கேட்க,

"எல்லாம் நல்லதா தான் சொன்னாரு மருமவளே உங்க அத்தை‌ சொன்ன மாதிரி தான் பிள்ளை ஆளான நேரம் நல்ல நேரமாம் நாளும் நிறைஞ்ச பெளர்ணமி தான் பிள்ளைக்கு ஜாதகம் எழுதிட்டு விஷேஷத்துக்கும் தேதி குறிச்சுட்டு வந்துருக்கு" என,

"என்னைக்கு குடிசைக்குள்ள விடறது அத்தை ஏதும் தேதி கேட்டு வந்தீங்களா??"

"ஆமா வாணி நாளைக்கு நேரம் குறிச்சு வாங்கிட்டு வந்துருக்கு. ஏங்க மொத உங்க அக்கா தங்கச்சி வீட்டுக்கு எல்லாம் சொல்லணும் எந்திரிங்க நேரம் இல்லை நேர்ல போய்ட்டு வந்துடுவோம்." என்க,

"அதுவும் சரி தான் சக்தி நீ மருமவளை கூட்டிட்டு போய் மத்த நம்ம உறவுக்காரங்களுக்கு சொல்லிட்டு வந்துடு. கதிரு நீ நாளைக்கு விஷேஷத்துக்கு தேவையானதை எல்லாம் ஏற்பாடு செய்ய ஆரம்பி" என்றவர் எழுந்து கொள்ள,

இதற்கு மேல் தாமதித்தால் ஆகாது என நினைத்த சக்திவேல்,

"ப்பா கொஞ்சம் நில்லுங்க?"

"என்ன சக்தி??"

"அது…அது வந்து..வெற்றியோட நம்பரு தாங்க அவனுக்கு இன்னும் சொல்லலை" என கேட்டிட அவனிற்கு அவமானமாய் இருந்தது உடன் பிறந்தவனின் நம்பர் இல்லாதது.

"என்ன???" தான் கேட்டது சரிதானா என வீரவேல் அவனை திகைத்து பார்க்க,

தந்தையின் பார்வையில் கூசி நின்றனர் தமையன்கள்.

"சக்தி என்னலே என்ன கேட்குறா நீ??" என ஆரம்பித்த வள்ளியை கை நீட்டி தடுத்த வீரவேல்,

"வள்ளி ஏதும் பேசாத நம்பரை கொடுத்துட்டு வெரசா வா" என்றவர்

"ம்ஹீம் இப்பயாச்சும் உங்களுக்கு உடன்பொறப்பு ஞாபகம் வந்துச்சே அதுவரைக்கும் சந்தோஷம் தான் மனசு நெறைச்சு போச்சு போங்க" என்றவர் வெளியேற முயல,

"மாமா கொஞ்சம் நில்லுங்க" என வசந்தி அவரை நிறுத்த,

தந்தையின் வருத்தம் மிகுந்த வார்த்தைகளில் குற்றவுணர்வுடன் இருந்த மகன்கள் வசந்தியின் குரலில் அவளை பார்க்க,

"எல்லாருக்கும் அழைப்பு வைக்க சொல்லுற நீங்க முக்கியமான ஒருத்தரை மறந்துட்டீங்க" என நிறுத்த,

அனைவரும் அவளது கேள்வியில் புரியாமல் பார்க்க,

"பொண்ணோட தாய்மாமா அதாவது எங்க பொறந்த வீட்டுக்கு யாரு அழைப்பு வைப்பா" என்க,

பதறிபோன வாணி "வசந்தி என்ன பேசுற வாயை மூடு"

"நான் எதுக்கு க்கா வாயை மூடனும். நம்ம என்ன தப்பு பண்ணோம். இது எல்லாம் அநியாயமா இல்லை? ஏன் மாமா உங்க உறவு எல்லாத்தையும் அழைக்கிறீங்க உங்க பிள்ளையையும் அழைக்க சொல்றீங்க அப்போ என் அண்ணன் என்ன தப்பு பண்ணுச்சு? என் பொறந்த வீட்டை யாரு கூப்பிடுவா உரிமை பட்ட எங்கண்ணேன் இருக்கு.

ப்ரீத்திக்கு தாய்மாமா சீர் யாரு செய்வா?? வேற யாரையும் தாய்மாமனா நிக்க வைக்கணும்னு யோசிச்சுருகீங்களா" என படபடவென அவள் பொரிய,

"வசந்தி என்னடி பேசுற நீ??"

"நீ அமைதியா இரு க்கா தப்பு பண்ணவனையே கூப்பிடுறப்போ நம்ம பொறந்த வீடு என்ன பாவம் பண்ணுச்சு அவுங்களை கூப்பிடனும்ன்ற நெனைப்பு கூட இங்கன யாருக்கும் இல்லை பாரு" என்றவளை,

"போதும் நிறுத்துங்க" என சத்தமிட்டு அவளை நிறுத்திய இடைமறித்த இதயாவின் முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது.

"யாரு தப்பு பண்ணவன் அவன் தப்பு பண்ணானு நீங்க பார்த்தீங்களா?? உங்களுக்கு உங்க குடும்பத்தை கூப்பிடனும்னா அதை பத்தி மட்டும் பேசுங்க தேவையில்லாமா என் அண்ணனை இதுல இழுத்தீங்க நான் மனுஷியா இருக்க மாட்டேன்" என கத்த,

"ராணிம்மா என்ன பழக்கம் இது உங்க மதினிங்ககிட்ட இப்புடி தான் பேசுவியா??" வீரவேல் அதட்ட,

"என்னையே ஏன் ப்பா அதட்டுறீங்க இவுங்க பேசுனது மட்டும் சரியா? என் அண்ணன் தப்பு பண்ணவன்னா உங்க தங்கச்சி யாரு உத்தமியோ? சொல்ல போன உங்க பொறந்த வீடு பண்ண தப்பு இது உங்க ஆசைக்கு அவன் பலிகடா??" என்றவளின் வார்த்தை எல்லை மீறி போவதை உணர்ந்த வீரவேல்,

"வள்ளி ராணிம்மாவ உள்ளார கூட்டிட்டு போ" என கட்டளையிட்டவர் மருமகள்களின் முகம் கறுத்திருப்பதை கண்டு மகன்களை காண அதுவோ தவறு செய்ததில் கசங்கி போய் இருந்தது. இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டிட எண்ணி,

“இங்கன வந்து உட்காருங்க எல்லாரும்" என அனைவரையும் அழைத்து அமர வைத்தவர்,
"வள்ளி ராணிம்மாவை கூட்டிட்டு வா" என சப்தமிட அடுத்த நிமிடம் இருவரும் அங்கிருந்தனர்.

"ராணிம்மா நான் பேசி முடிக்கிற வரைக்கும் நீ பேசவே கூடாது. இங்கன வந்து உட்காரு" என மகளை அருகில் அழைத்து அமர்த்தி கொண்டவர்,

"இங்கன பாருங்க மருமவள்களே எனக்கும் சரி என் பொஞ்சாதிக்கும் சரி யாரையும் கஷ்டப்படத்தனும் ஒதுங்கி வைக்கணும்ன்ற எண்ணம் துளி கூட இல்லை. என் பிள்ளைகளுக்கும் இது பொருந்தம்."

"அப்பறம் ஏன் மாமா எல்லாரையும் கூப்பிட சொன்ன நீங்க எங்க பொறந்த வீட்டை பத்தி மட்டும் பேசலை??" அமைதியாக இருந்த வாணி கேட்க,

"இங்காரு வாணி ஒதுங்கி வைக்கிற‌ எண்ணம் இல்லை தான் அதுக்காக நடந்ததை உடனே மறந்துட்டு போய் ஒட்டி உறவாடவும் எங்களால முடியாது. நடந்தது ரொம்ப பெரிய பிரச்சனை கிட்டதட்ட இரண்டு குடும்பத்துகுள்ளயும் பேச்சு வார்த்தை இல்லாம போயிருக்கு. விஷேஷம்னதும் சட்டுனு இதையெல்லாம் மறந்துட்டு போய் அவங்களோட உறவாட முடியாது. இங்க மட்டும் இல்லை அங்க உங்க பொறந்த வீட்டுக்கு இது பொருந்தும்.

அதுக்காக உங்க பொறந்த வீட்டை கூப்பிடமா இருந்து விஷேஷத்தை நடத்தணும்ன்ற எண்ணமும் இங்க யாருக்கும் இல்லை. என் பேத்தி விஷேஷம் அவ தாய்மாமன் முன்னாடி நின்னு தான் நடக்கும்.

இப்போ உங்க பொறந்த வீட்டுக்கு தாக்கல் சொல்றதுல எங்களுக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை" என நிறுத்தியவர் "ராணிம்மா??" என கேள்வியாக நிறுத்த,

"இதுல எனக்கு கருத்து சொல்ல எந்த உரிமையும் இல்லை ப்பா அவுங்க பொறந்த வீட்டை அவுங்க கூப்பிடுறாங்க. என் அண்ணன் பொண்ணு விஷேஷம் தாய்மாமா இல்லாம நடக்கனும்னு சொல்ற அளவுக்கு இங்க யாரும் முட்டாள் இல்லை." என அவளிற்கு எந்த ஆட்சோபனையும் இல்லை என்பதை மறைமுகமாக அவள் கூறிவிட பெண்களின் முகம் ஒரு நொடி திகைப்பை காட்டி பின் மலர்ந்தது.

"சரி அப்றம் என்ன? சக்தி நீயும் மருமவளும் போய் உங்க மாமியார் வீட்டுக்கு அழைப்பு வச்சுட்டு வந்துடுங்க. கதிரு வா போய் நாளை விஷேஷத்துக்கு சாப்பாடு சாமிக்கண்ணு கிட்டயே சொல்லிட்டு தேவையான சாமன் எல்லாம் வாங்கி கொடுத்துட்டு வந்திடலாம். வள்ளி நீயும் சின்ன மருமவளும் போய் பக்கத்து உறவுகளை அழைச்சுட்டு வந்துடுங்க" என்றவர்,

"ம்ம்ம் ஆனா ஒண்ணு வள்ளி மருமவள்களுக்கு அவுங்க உடன்பிறப்பு மேல இருக்குற ஒட்டுதல் நம்ம பிள்ளைகளுக்கு இல்லை பாத்தியா? நம்ம வளர்ப்புல தான் என்னமோ குறை வச்சிட்டோம்" என்க,

"அப்பா!!!" என அதிர்ந்து விட்டனர் மகன்கள் இருவரும்.

"ப்ச் விடுங்க விஷேஷத்துக்கு ஆக வேண்டியதை பாருங்க" என்றவர் வெளியேறிட கதிரும் அவர் பின்னே.

"வெற்றி போன் நம்பர் சொல்றேன் குறிச்சிக்கிறியா?? இல்லை அவனுக்கு எதுக்கு சொல்லிகிட்டுன்னு நெனைப்புல இருக்கியா??" என கேட்டவரின் முகம் இறுகி இருந்தது.

"ம்மா என்னம்மா??இப்புடி பேசுறீங்க அவன் என் தம்பி ம்மா விட்டுடுவேனா"சக்தி ஆதங்கமாக கேட்க,

"அதான் விட்டுடியே!!" என்றவரின் பார்வை அனலாய் மருமகள்களை சுட்டது.

"உங்க மகன்க பேசலைன்னா என்ன? அதான் நீங்க மூணு பேரும் பேசிகிட்டு தானே இருக்கீங்க" வசந்தி வாய் விட,

"கூடப் பொறந்த பொறப்பை அவனுங்க ஒதுக்கி வைக்கலாம். அதுக்காக பெத்த மகனை நாங்களும் ஒதுக்குவோமா என்ன? அதுவும் அவன் மேல தப்பு இல்லாத பட்சத்துல" என அவர் பேச்சிலே வசந்திக்கு ஒரு கொட்டு வைக்க அவள் முகம் சிறுத்து விட்டது.

"வார்த்தையை பார்த்து விடனும். அடுத்தவங்களை பேசுறதுக்கு முன்னாடி நம்ம மொத சரியா இருக்கனும். உன் பொறந்த வீடு கூட சல்லாப்புன்னா என் பிள்ளை கூட பேச‌‌ வேண்டாம்னு சொல்லுவியா நீ?"வள்ளியம்மை வரிந்து கட்டி கொண்டு சண்டைக்கு தயராக,

"நாங்க எப்போ அப்புடி சொன்னேன் த்தை" மாமியாரின் இந்த அவதாரம் கண்டு வாணி பதற,

"இப்போ கேட்டாளே உன் தங்கச்சி, உங்க பசங்க பேசலைன்னா என்ன நீங்க பேசுறீங்களேன்னு அதுக்கு என்ன அர்த்தம்? அப்புடி எத்தனை நாள் நீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க பொறந்த வீட்டு கூடயும் உம்ம தங்கச்சி கூடயும் பேசாம இருந்தீங்க அவங்களும் தானே பிரச்சனைக்கு காரணம்" விடுவேனா என வள்ளி பேச பேச மருமகள்களின் முகம் இருண்டு விட்டது.

"அம்மா!! போதும்!" சக்தி அவரை தடுக்க,

"என்னடா போதும் என்ன போதும் உன் தம்பி பொண்டாட்டி பேசும் போது வாயை மூடிக்கிட்டு தானே இருந்த இப்பவும் அதே மாதிரி இரு" என அவனை அடக்கியவர்,

"பேச தெரியாம யாரும் இங்க இல்லை. பேச வேண்டாம்னு தான் அமைதியா இருக்கோம்" என்றவர் விடுவிடுவென சென்று விட,

தொய்ந்து அமர்ந்து விட்டான் சக்திவேல். அவன் பெண்ணின் விஷேஷம் ஆனால் அவனால் அதை நினைத்து சந்தோஷப்பட கூட முடியவில்லை. அவன் அன்று செய்த சிறு தவறு இன்று பூதகரமாக எழுந்து நாலப்பக்கமும் அவனை பந்தாடியது.

“இப்போ நான் என்ன தப்பா பேசிட்டேனு அத்தை இப்புடி மூஞ்சில அடிச்சதாட்டம்‌ பேசுறாக” வசந்தி திரும்பி ஆரம்பிக்க,

“வசந்தி போதும்” என சக்திவேல் உறும,
அதிர்ந்து விட்டாள்.

“மாமா! நான்…” பேச வந்தவளை இடைமறித்தவன்,

“என் பொண்ணோட விஷேஷம் எந்த வித தடங்களும் சண்டை சச்சரவும் இல்லாம நடக்கணும்.அதான் வீட்டுல அத்தை மாமாவை கூப்பிட ஒத்துகிட்டாங்கள பின்ன என்ன?”

“அத்தை தான் மாமா”

“என்ன அத்தை? எங்கம்மா பேசுனதுல என்ன தப்பிருக்கு. நானும் கதிரும் உங்க மனசு காயப்பட்டுட கூடாதுன்னுதானே வெற்றி கூட பேச்சு வார்த்தை இல்லாம இருந்தோம். அதை தானே குத்தி காட்டிட்டு போறாங்க. அவுங்க சொன்ன மாதிரி நீங்க உங்க பொறந்து வீட்டு கூட இபபவும் பேசிகிட்டு தானே இருக்கீங்க அது எல்லாருக்கும் தெரியும் இருந்தும் யாராவது ஒருத்தர் அதை பத்தி கேட்டு இருப்பாங்களா? அப்போ எந்த தைரியத்துல நீ அவுங்களை பேசுற” என அவன் பேச பேச வசந்தியின் முகம் சுருங்கி விட்டது.

தங்கையின் முகமாற்றம் வாணிக்கு கவலையை கொடுக்க இருந்தும் அமைதியாக இருந்து கொண்டாள். அவள் ஆரம்பித்தது தானே இது என வசந்திக்கு ஆதரவாக எந்த வார்த்தையும் அவள் விடவில்லை. மேலும் கணவன் கூறிய அத்தனை வார்த்தைகளும் சத்தியமான உண்மை எனும் போது அவள் எப்படி பேசுவாள்.

தண்ணீர் சொம்பை சக்தியிடம் கொடுத்து விட்டு அவனது அருகே அமர்ந்து கொண்ட வாணி சக்தியின் இடது கை விரல்களை தனக்குள் அடக்கி கொண்டு அழுத்தி ஆறுதல் கொடுக்க,

அந்த ஆறுதல் இன்னும் வேண்டும் போல அவனிற்கு தோன்ற தண்ணீர் செம்பை டீபாயில் வைத்து விட்டு மற்றொரு கையால் வாணியின் மொத்த கையையும் தனக்குள் இழுத்து கொண்டு தன் நெஞ்சின் மீது வைத்தவன் ஷோபாவின் தலைமாட்டில் கண்மூடி சாய்ந்து கொள்ள,

சட்டென அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டாள் வசந்தி.

************

சிறிது நேரம் கழித்து க்ளீனிக் செல்ல வேண்டி கிளம்பி வந்த இதயாவிற்கு சக்திவேல் அமர்ந்திருந்த விதம் மனதை பிசைய‌ தாயை தேடியவள் வள்ளி இல்லாத போகவும் மெதுவாக அவர்கள் அருகில் செல்ல,

அவளின் அரவத்தில் மணியை‌ பார்த்த வாணி நேரம் ஆனதை உணர்ந்து எழுந்து கொள்ள முயல, சட்டென தலையாட்டி மறுப்பை தெரிவித்த இதயா அவளை அமருமாறு சைகை செய்தவள் வேகவேகமாக கிட்சனுக்குள் சென்றவள் பத்து நிமிடங்கள் சென்று‌ இரண்டு‌ டீ கப்புகளுடன் வெளியே வந்து டீப்பாயின் மீது வைக்க,

அந்த சத்தத்தில் கண்விழித்த சக்திவேல் தங்கையை கண்டு ஒரு நிமிடம் திகைத்து வேகமாக வாணியின் கையை விட்டவன்‌ சுதாரிப்பதற்குள் அவனின்‌ கலங்கிய கண்களை கண்டு கொண்டவள் அடுத்த நொடி அங்கிருந்து நகர்ந்து “அம்மாஆஆஆஆஆஆ” என பெரும் குரல் எடுத்து கத்தியிருந்தாள்.

அவளின் சத்தத்தில் என்னவோ ஏதோவென இருவரும் பதற வசந்தி கூட‌ ஓடி வந்திருந்தாள்.

“என்ன? என்ன? என்னாச்சு ராணி?” என கேட்டு கொண்டே கதவை திறந்து வந்த வள்ளி சக்தி இருப்பதை கண்டு,

“டேய் சக்தி நீ என்னடா இங்கன இருக்க ஏம்மா வாணி உன் புருஷனை கூட்டிட்டு உன் பொறந்த வீட்டுக்கு தாக்கல் சொல்லிட்டு வர சொன்னா என்ன இரண்டு பேரும் இங்கன இருக்கீங்க??

இவ்வளவு நேரம் என்ன பண்ணீங்க‌ போகமா” என அவர் பேச பேச பதில்‌ இல்லை இருவரிடமும்.

“டேய் சக்தி என்னடா‌ பேசமா இருக்கீங்க ரெண்டு பேரும்….” என பேசிக் கொண்டே வந்தவருக்கு சற்று முன் நடந்த வாக்குவாதம் ஞாபகம் வர தன்னையே தலையில் அடித்து கொண்டவர்,

“சக்தி!!!” என‌ அழைத்து கொண்டு அவன் அருகே செல்ல,

“ம்மா‌!!” என‌ வள்ளியை அணைத்து கொண்டான்‌. “நான் நான் அப்புடி எல்லாம் வெற்றியை‌ ஒதுக்கனும்னு‌ நெனைக்கலம்மா?” என்க, பதறிவிட்டார் வள்ளியம்மை

“என்ன என்ன சக்தி இதெல்லாம். அம்மா பேசுனத நெனைச்சு விசனப்பட்டுகிட்டிய? ப்ச் நான்‌ ஒரு மடச்சி என்ன‌ பேசுறோம்னு தெரியாம பேசிபுட்டேன் அதையெல்லாம்‌ உன்‌ தலையில ஏத்திக்குவியா, உட்காரு நீ மொதல்ல” என அவனை அமர வைத்தவர் அங்கிருந்த டீயை கண்டு “டீ போட்டுடியா வாணி” என்றவாரு அதனை எடுத்து அவன் கையில் கொடுக்க,

“டீ நான் போடலை த்தை இவுக தங்கச்சி போட்டாங்க” என இதயாவை‌ ஓரக்கண்ணால் பார்த்தப்படி வாணி கூற, சக்தியின் இதழ்களில் புன்னகை.

“ஓஹோ பார்ரா அண்ணன்காரனுக்கு தங்கச்சி போட்டு இருக்கா போல ஏன் ராணிம்மா! அம்மா எனக்கு போட்டு கொடுக்கலை பாத்தியா நீ” என அவளை வம்பிழுக்க அதுவரை முகத்தை வேறுபுறம் திருப்பி கொண்டு நின்றிருந்தவள் தாயின் கேலியில் அவரை முறைத்து நின்றாள்.

“இங்க பாரு சக்தி வீட்டுக்குள்ள பொம்பளைங்க நாங்க ஆயிரம் பேசிகுவோம். அதை எல்லாம் உன் மண்டையில ஏத்தக் கூடாது புரியுதா?? மனசுல இருக்குறதை அப்பப்போ கொட்டிடுறது தான் நல்லது இல்லைன்னா பின்னாடி அதுவே வஞ்சம் வச்ச மாதிரி ஆகிடும். எனக்கு சில மனக்கஷ்டம் இருந்தது அதை நான்‌ என் குடும்பத்து கிட்ட சொல்லிட்டேன். இதுல நீ வெசனப்படுறதுக்கு ஒண்ணும் இல்லை. ஏன் நாளைக்கே வாணிக்கோ வசந்திக்கோ ஏதும் மன சங்கடம்னாலும் அவுங்களையும் நான் பேசிட தான் சொல்லுவேன் புரிஞ்சதா இதெல்லாம் குடும்பத்துக்குள்ள சாதரணமா நடக்குற ஒண்ணு தான்” என்க,

“ம்ம்ம ம்மா என் பொண்ணு விஷேஷத்தை எந்த பிரச்சனையும் இல்லாம யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்காம நான் நடத்திடுவேனா ம்மா”என்றவனின் குரல் இன்னும் கரகரப்பை சுமந்திருக்க,

“ம்மா என்னத்துக்கு இவரு இப்புடி கலங்கிட்டு இருக்காராம். ஏன் நாம எல்லாம் இல்லையாம அவருக்கு எந்திரிச்சு போய் ஆக வேண்டிய வேலைய பாக்க சொல்லுங்கம்மா. அப்புடி எல்லாம் இவரை யாரும் விட்டுடுவோமா என்ன? ப்ரீத்தி விஷேஷம் நல்லபடியா நடக்கும்” என அண்ணனின் கலங்கிய நிலை இதயாவிற்கு வேதனையை அளிக்க அவனை தேற்றும் ஆறுதல் கூறியிருந்தாள்.

“அப்பறம் என்ன ப்பா அதான் உன் தங்கச்சியே சொல்லிட்டாளே போங்க போய் அண்ணன் வீட்டுல தாக்கல் சொல்லிட்டு வாங்க இப்பவே நேரம் ஆச்சு”வள்ளி கூற,

“சரிம்மா” என்றவன் யாரும் எதிர்பார்க்க நொடி இதயாவின் அருகில் சென்றவன் அவளின் தலையை மென்னையாக வருடி விட அரும்பி விட்ட கண்ணீரை இதழ்கடித்து உள் இழுத்து கொண்டாள் இதயா.

ஆனால் சக்திக்கு அந்த தேவை இல்ல போலும் “அண்ணனை மன்னிச்சுடுடா குட்டிம்மா” என்றவனின் இரண்டு சொட்டு கண்ணீர்‌ அவள் உச்சந்தலையில் “சொத்” என்று விழ இதயா நிமிர்ந்து பார்ப்பதற்குள்,

“வாணி வா போகலாம்” என வேகமாய் அங்கிருந்து வெளியேறி விட செல்லும் அவனையே‌ கண்களில் நீர் அரும்ப பார்த்திருந்தாள் இதயா.

மதுரை விளக்குதூணிலே வாணியின் பிறந்தகம் இருந்தது.


“அண்ணே!! அரசன் அண்ணே!!!" என்ற குரலில் வாழை லோடு ஏற்றி கொண்டிருந்தவன் திரும்ப,

மூஞ்சிரைக்க ஓடிவந்த தன் முன் நின்றவனை கண்டவன் "என்னல? ஏன் இப்புடி ஓடியாற?"

"ஆச்சி உன்னை உடனே வீட்டுக்கு கூட்டியாற‌ சொன்னாக" என,

"இருல‌ இந்த லோடை ஏத்திபுட்டு வாரேன்"

"அய்யோ அதுக்குள்ள நேரம் இல்லை ஆச்சி உன்னை கையோட கூட்டி வர சொன்னாக"

"ப்ச் என்னல அலும்பு பண்றவன். செத்த இரு இந்த லோடை மட்டும் முடிச்சுட்டு கணக்கு பார்த்துட்டு வந்துடுறேன்" என அவன் கூறி கொண்டிருக்கும் போதே,

"ஏலேய் கனி!!!" என்ற குரலில் அடித்துபிடித்து அவன் திரும்ப,
அவனை நோக்கி வேகநடையிட்டு வந்து கொண்டிருந்தார் அம்புஜம்.

"இந்த ஆச்சி என்னத்துக்கு இப்புடி வெரசா வர, எங்கனயாச்சும் விழுந்து வச்சா ஆகுற ஜோலியா??" என அவன் அவரை திட்டி கொண்டிருக்க அதனை‌ காதினில் வாங்காதவர்,

"எப்பா கனி உன்ற மருமக பெரிய மனுஷியாகிட்டாட!" என கலங்கிய கண்களுடன் சிறு புன்னகையுடன் அவர் கூற,

"என்ன!!!!!" என திகைத்து நின்றான் கனியரசன்.

கருத்து திரி

 
Last edited:

admin

Administrator
Staff member

இதயக்கனி 4​

திகைத்து நின்றவனை பொருட்டபடுத்தாது,​

"உன்ற அக்காளும் மாமனும் வீட்டுக்கு வந்துருகாங்க வால வெரசா" என‌ அவன் கையை பிடித்து கொண்டு மீண்டும் வேக நடைப்போட முயல,​

சுதாரித்தவன், " ஆச்சி நில்லு வண்டி எடுத்தாறேன்" என்றவன் அவனது ஜீப்பை எடுத்து வர அதில் ஜம்மென்று ஏறி அம்புஜம் அமர்ந்து கொள்ள பத்தே நிமிடங்களில் வீட்டு வாசலில் நின்றது ஜீப்.​

துள்ளி குதிக்காத குறையாக ஆச்சி குதித்து கீழிறங்கி வீட்டினுள் ஓட, "ஆச்சி விழுந்து வச்சுடாதீக" என குரல் கொடுத்தவரோ வீட்டினுள் நுழைந்தான் கனியரசன்.​

"கனி!!" நுழைந்த வேகத்தில் வாணி ஓடி வந்து அவன் கைகளை இறுக பற்றி கொள்ள,​

"நல்லாருக்கியா க்கா?" என்றவனின் குரலிலும் லேசான கரகரப்பு தட்டியது.​

"ம்ம்ம் நல்லா இருக்கேன்"​

"வாங்க மாமா ஏதாச்சும் சாப்பிட்டீங்களா??"​

"ம்ம்ம் ஆச்சு மாப்ளை" என்றிட,​

அடுத்து என்ன பேசுவது என தெரியாமல் ஒரு வித அமைதி அங்கே நிலவியது. சில வருடங்களாக இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் பேச்சுவார்த்தை நின்று போயிருந்த நிலையில்.​

"வசந்திக்கா எப்புடி இருக்கு அதை கூட்டிட்டு வரலையா??" கனி அந்த அமைதியை கலைக்கும் விதமாக கேட்க,​

"வசந்தியும் அத்தையும் பக்கத்துல இருக்குற நம்ம உறவுமுறைக்கெல்லாம் சொல்ல போயிருக்காங்க" என,​

"இதென்னடியம்மா கூத்தா இருக்கு‌ உரிமைப்பட்ட தாய்மாமனுக்கு மொதல்ல சொல்லாம ஊருல இருக்குறவளுக்கு எல்லாம் சொல்லிட்டு இருக்கீங்க" என அம்புஜம் ஆச்சி நொடிக்க,​

"அத்தை பிள்ளை பெரியமனுஷி ஆனது காலையில ஆனா நம்மளுக்கு தாக்கல் சொல்ல இப்போ தான் வந்துருக்காக" என பரிமளம் முகத்தை தூக்க,​

"சித்தி!!" என்ற வாணிக்கு அடுத்து பேச வாய் வரவில்லை.​

"நம்மளுக்கு அழைப்பு வைக்கலாமா வேண்டாமான்னு யோசிச்சுட்டு இப்போ வந்துருக்காங்க" மீண்டும் பரிமளம் வாய்விட,​

அமர்ந்திருந்த சக்திவேல் சட்டென எழுந்து விட்டான். "வாணி கிளம்பு" என்றவனின் குரல் இறுகி வர,​

"அட மாமா உட்காருங்க அவுங்க ஏதோ ஆத்தமட்டமா பேசுறாங்க" என சக்திவேலிடம் கூறியவன்,​

"சித்தி செத்த நேரம் கம்மினு இருங்க" என பரிமளத்தையும் அதட்டல் போட,​

அந்நேரம் வேகவேகமாக உள் நுழைந்தார் துரைபாண்டியன் உடன் அவரின் தம்பி செல்வபாண்டியுடன்.​

"வாங்க வாங்க மாப்பிள்ளை நல்லாருக்கியளா வாம்மா வாணி" என ஆர்பாட்டத்துடன் வரவேற்றனர் தமையனும் அண்ணனும்.​

"அப்பறம் மாப்பிள்ளை இப்போ தான் சேதி கேள்விப்பட்டேன் ரொம்ப சந்தோஷம்" என துரைப்பாண்டியன்‌ கூற,​

"எங்களுக்கும் சந்தோஷம் தான் மாமா அந்த சந்தோஷத்தை உங்களுக்கும் சொல்லதான் நம்ம ரெண்டு குடும்பத்துக்கும் இடையில் இருந்த பிரச்சனை எல்லாம் மறந்துட்டு இங்க வந்தோம் ஆனா?" என சக்திவேல் இடைநிறுத்த,​

“என்ன மாப்பிள்ளை என்ன ஆனா??” செல்வபாண்டியன் கேட்க,​

பரிமளத்தை ஒரு முறை திரும்பி பார்த்த சக்திவேல், “ஆனா இங்க இருக்குற சிலருக்கு அந்த சந்தோஷம் இல்லை போல” என முடிக்க,​

சக்தியின் கண்கள் பரிமளத்தை கண்ட நொடி அதனை கவனித்த விட்ட அவரது துணைவர் செல்வம், “என்ன?? பரிமளம்‌ என்ன சொன்னா என்னத்தையோ ஓரண்டைய இழுத்து விட்டுடியா நீயி” என சத்தமிட,​

“நான் ஒண்ணும் எதையும் இழுக்கல ப்ரீத்தி பெரியமனுஷி ஆனது காலையில ஆனா இவுங்க தாக்கல் சொல்ல வந்தது இந்நேரம் ஊர்ல இருக்குறவங்களுக்கு எல்லாம் சொல்லிட்டு தாய்மாமானுக்கு கடைசியா சொல்ல வந்திருக்காங்க இதை தான் கேட்டேன் இதுல என்ன தப்பிருக்கு” மீண்டும் அவர் அதே பல்லவியை கூற,​

“உன் வாயை மூடிக்கிட்டு நிக்க மாட்டியா நீயி??” செல்வம் எகிறி கொண்டு சொல்ல,​

“இருங்க செல்வ மாமா” என அவரை தடுத்து நிறுத்திய சக்தி,​

“இன்னேரம் ப்ரீத்தி பெரியமனுஷி ஆகியிருக்குற விஷயம் உங்களுக்கு தெரிஞ்சுருக்கும்னு எங்களுக்கும் தெரியும். இதேது பேச்சுவார்த்தை நம்ம ரெண்டு குடும்பத்துக்குள்ளும் இருந்திருந்தா மொதல்ல உங்களுக்கு தான் சொல்லியிருப்போம். ஆனா அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலை நமக்கு இல்லை. தீடீர்னு எங்களாலயும் வந்திட முடியாது அதே மாதிரி உங்களாலயும் எதுவும் நடக்காத மாதிரி சட்டுனு மாறிட முடியாது.​

எல்லாத்துக்கும் நேரம் தேவைப்பட்டுச்சு. அதான் கொஞ்சம் நேரம் தாழ்த்தி வந்தோம் ஆனாலும் இப்பவும் தாய்மாமானுக்கு தான் மொதல்ல சொல்ல வந்திருகோம்” என்றவன் வாணியை பார்க்க,​

“ஆமா சித்தி அத்தையும் வசந்தியும் அங்க இன்னும் யாருக்கும் சொல்லை. இங்க நாங்க சொல்லிட்டு போனப்பறம் தான் அவுங்க நம்ம உறவுமுறைககு சொல்ல போவாங்க மாமா அப்புடி தான் செய்ய சொல்லிருக்காரு” என்க,​

“அட நீயென்ன வாணி இவளுக்கு போய் வெளக்கம் சொல்லிட்டு இருக்க. மாப்ளை நீங்க இருங்க அவ ஒரு கூறுகெட்டவ ஏதும் மனசுல வச்சுக்காதீங்க. வீட்டுல சம்பந்திக எல்லா சொவமா??” என்ற செல்வம் சட்டென பேச்சை மாற்றி அண்ணனை பார்க்க,​

“ஆமாமாமா உட்காருங்க இன்னைக்கு மாப்பிள்ளையும் பொண்ணுக்கும் நம்ம வீட்டுல சாப்பிட்டு தான் போகணும்” என்றவர் “சிவகாமி!!” என அதுவரை அமைதியாய் இருந்த தனது துணைவியை அழைக்க,​

“சொல்லுங்க” என வந்து நின்றார் அவர்.​

“மதிய விருந்துக்கு தேவையானதை சொல்லுத்தா நா போய் ஓரெட்டு வாங்கிட்டு வந்திடுறேன்” என்க,​

“அப்பா நீங்க இருங்க நா போயிட்டு வரேன்” கனியரசன் கூற,​

“மாமா ஒரு நிமிஷம் அதுக்கு முன்னாடி நாங்க முறையா உங்களை அழைச்சிடுறோம்” என்ற சக்திவேல் வாணியை பார்க்க,​

கையில் குங்குமச்சிமிழுடன் வந்து அவனருகே நின்று கொண்டவள், “அம்மா! ப்பா! உங்க பேத்தி பெரியமனுஷி ஆகிட்டா நாளைக்கு‌‌ காலையில தலைக்க தண்ணி ஊத்தி குச்சிகுள்ள விட நேரம் குறிச்சு வாங்கிட்டு வந்துருக்காங்க. என் பிள்ளைக்கு தாய்மாமா முன்னின்னு இந்த சடங்க நல்லபடியா முடிச்சு கொடுக்கணும் எல்லாரும் வந்துடுங்க” என்றவாரு குங்குமத்தை நீட்ட சிவகாமி எடுத்த பின்​

பரிமளத்திடம் நீட்டியவள் “வந்துடுங்க சித்தி” என்க,​

“ம்ம்ம்” கொட்டியவர் குங்குமத்தை எடுத்து கொண்டார்.​

பின் மதிய உணவு தடபுடலாக ஏற்பாடு ஆக அனைவரும் உணவருந்தினர். சில காலங்களாக கோபத்திலும் சங்கடத்தில் நிறைந்திருந்த உள்ளங்கள் எல்லாம் மகிழ்ச்சியில் சிறிது இளைப்பாறின.​

உண்டு மயக்கம் தொண்டை வரை இருக்க சக்திவேலின் கண்கள் உறக்கத்திற்கு கெஞ்ச அதனை கண்டு கொண்ட வீட்டாள்கள் வாணிக்கு கண் காட்ட,​

“ஏங்க கொஞ்ச நேரம் கண்ணசருவீங்களா வாங்க” என்ற மனைவியின் அழைப்பு அவனுக்கும் சரியென்று பட,​

“ம்ம்ம் வாணி” என்றவன் எழுந்த நொடி அவனின் கைப்பேசி இசைக்க எடுத்தான்.​

திரையில் மின்னி மறைந்த எழுத்துக்கள் சக்தியின் முகத்தை இலகுவாக்க “குட்டிம்மா!!” என்றவனின் குரல் அதனையும் விட மென்னையாக ஒலித்தது.​

சற்று தள்ளி உண்டு கொண்டிருந்த கனியரசனின் காதினில் அவ்வார்த்தைகள் தவறாமல் விழுந்து விட முகம் கடுகடுவென மாறிற்று.​

“கூப்பிட்டுடா பிசாசு இனி அந்த சிலுப்பியோட பாசமலருக்கு அப்புடியே உருகிடும்” என அவளை மனதினில் அவளை திட்டி தீர்த்தவன் அவளை நினைத்து எலும்பை ஒரே கடியாக கடிக்க தூள் தூளாக நொருங்கிற்று.​

அந்த புறம் இதயா என்ன பேசினாலோ,​

“ம்ம்ம் சரி குட்டிம்மா சரி ஒரே பத்து நிமிஷம் மட்டும் வந்திடுறேன்” என்றுவிட்டு வைத்தவன்,​

“வாணி கிளம்பு போகலாம்” என்றவன் வேகமாக கிளம்ப,​

“என்ன என்னாச்சு மாப்பிள்ளை எதுக்கு இவ்ளோ அவசரம் சாயந்திரம் இருந்து பலகாரம் சாப்பிட்டு போவீங்களா” செல்வபாண்டியன் அவனை தடுக்க,​

“இல்லை மாமா இதயாக்கு க்ளீனிக்கு போக நேரம் ஆகிடுச்சாம். அம்மாவும் வசந்தியும் இன்னும் வரலையாம் ப்ரீத்தியை தனியா விட்டுட்டு கிளம்ப முடியாதுல அதான் எனக்கு கூப்பிட்டிருக்கு” என்க,​

“இதயா” என்ற பெயரை கேட்டதும் அனைவரின் முகமும் ஒரு நொடி கசங்கி பின் இயல்பாகியது.​

“நாங்க கிளம்புறோம் மாமா நேரம் ஆச்சு” என்றபடி வெளியேற போனவன் நின்று திரும்பி அனைவரையும் தீர்க்கமாய் பார்த்தவன் “நடந்த அசாம்பவிதத்துல எல்லாருக்கும் பங்கு உண்டு. இதுல ஒருத்தரை மட்டும் குற்றம் சொல்றது நியாயமே இல்லை. செய்யாத தப்புக்கு என் தம்பி இன்னமும் சிலுவை சுமந்துட்டு இருக்கான்” என்றவன் அடுத்து நொடி அங்கிருந்து விரைந்து விட,​

அனைவருக்கும் “திக்” என்ற உணர்வு என்றால் கனியரசனின் உடல் விரைக்க எழுந்து விட்டான்.​

“எய்யா அரஞு சாப்பிடுய்யா பாதில எந்திரிக்கிற” என சிவகாமி பதற,​

“இல்லைம்மா போதும் இதுக்கு மேல உண்ண முடியலை தொண்டைக்குள்ள அடைக்கிற மாதிரி இருக்கு” என்றவன் வெளியேறி விட வீட்டாள்களுக்கு திக்கு தெரியாத நிலை.​

**************​

“என்னம்மா நீயி இதெல்லாம் முன்னாடியே பார்த்து வாங்கி வைக்கிறது இல்லை” என சிடுசிடுத்தப்படி இதயா போனில் கத்தி கொண்டிருக்க,​

“மறந்திட்டேன் ராணிம்மா!!! இனி யாரையாச்சும் அனுப்புனாலும் நேரம் ஆகிப்புடும் உனக்கு க்ளீனிக்குள இருந்து பக்கம் தானே அப்புடி ஒரு எட்டு போய்ட்டு வந்துடேன்” என்க,​

“சரி வைங்க என்னன்னு வேணும்னு ப்ரீத்தி கிட்ட சொல்லி எனக்கு வாட்சப் பண்ண சொல்லுங்க” என்றவள் வேலைகளை முடித்து விட்டு சற்று சீக்கிரமே கிளம்பி விட்டாள்.​

“செல்வியாக்கா நாளைக்கு காலையில நான் வர மாட்டேன். மதியம் போல டைம் இருந்தா வரப் பாக்கிறேன். ஏதாச்சும் எமர்ஜென்சின்னா மறக்காம எனக்கு போன் பண்ணுங்க” என்றவள் வண்டியை உயிர்பித்து கொண்டு நேரே சென்ற இடம் கோரிப்பாளையம் மார்க்கெட்.​

நேரே எப்போதும் வாங்கும் கடைக்காரரிடம் சென்றவள் வள்ளியம்மை அனுப்பிய பொருட்களை கூறிக் கொண்டிருக்க,​

“அப்புடியே ஒரு இரண்டு கிலோ வெண்டைக்காயை போட்டு விடுங்க அண்ணாச்சி அப்பாயச்சும் அந்த 1300 க்ராம்(மூளை) வேலை செய்தான்னு பாப்போம்” என்ற குரல் காதில் விழ முகத்தை சுளித்தாள் இதயா.​

அங்கே முறைப்பெண்களை வம்பிழுப்பது சகஜமான விஷயம் என்பதால் “ஏய் என்னப்பா கனி ஒரு இரண்டு கிலோ போதுமா??” என கடைக்காரார் கேட்க,​

“பத்தாது தான் அண்ணாச்சி ஏன்னா குடும்பத்துக்கே வேணும்ல அதனால பாத்து ஒரு அஞ்சு கிலோவா போட்டு விடுங்க” என,​

“அண்ணாச்சி என் குடும்பத்துக்கு ஒரு அஞ்சு கிலோ அப்பறம் வந்த மருமகள்களுக்கு தனியா ஒரு பத்து கிலோ போட்டு விடுங்க அஞ்சு கிலோக்கு நான் காசை கொடுத்துப்புடுறேன் பத்து கிலோக்கு எங்க வீட்டு மருகமகள்களோட உடன்பிறப்பு கிட்டு வாங்கிக்கோங்க ஏன்னா அங்க தான் அப்புடி அறிவு நெரம்பி வழியுது பாருங்க” என நக்கலாக உரைத்தவள் வாங்கிய பொருட்களுக்கு காசை நீட்டி விட்டு அவனை அலட்சியப்படுத்தி விட்டு நகர,​

“கொழுப்பெடுத்தவ” என பல்லை கடித்தான் கனியமுதன்.​

“அப்பறம் என்ன கனி வெண்டைக்காயை போட்டுடலாமா??” கடைக்காரார் வம்பிழுக்க,​

பக்கென்று சிரித்து விட்டான் முத்து. அவனை முறைத்தவன்,​

“இந்தா அண்ணாச்சி என்ன லந்தா? ஆச்சி சொன்னதை எல்லாம் போட்டுடீங்களா” என கேட்டு பையை எடுத்து கொண்டவன் முத்துவின் பின்னந்தலையில் ஓங்கி தட்டியவன் “வாடா வென்று” என அவனை அழைத்து கொண்டு வண்டி நிறுத்தியிருக்கும் இடத்திற்கு வர,​

அங்கே இதயா வண்டி எடுப்பது தெரிந்தது. அவனின்‌ ஜீப் அருகே அவளது வண்டி.​

“என்ன ராணி உன் அண்ணன் மவ பெரிய மனுஷி ஆகிட்டாளாமே உன் அம்மைக்காரி ஒத்த வார்த்தை சொல்லலை” என தூரத்து சொந்தம் ஒன்று இதயாவினை நிறுத்தி வைத்து பேச,​

“விஷேஷத்துக்கு சொல்லுவாங்கத்தை திடுதிப்புன்னு ஆனதால யாருக்கும் சொல்ல முடியலை” என அவள் சமாளிக்க,​

“என்னவோத்தா நீ சொல்ற நான் கேட்டுக்குறேன்” என்றவர் கனியரசனை கண்டு விட,​

“ஏய் அரசா என்னத்துக்குல பாக்காத மாதிரியே போறவே” என அவனையும் இழுத்து வைத்து பேச,​

“ச்சை” என்றானது இருவருக்கும்.​

“என்ன அரசா ஒம்ம மருமவ பெரிய மனுஷியாகிட்டாளாம். நீங்களாச்சும் கூப்பிடுவீங்களா இல்லை ராணி மாதிரி ஏதும் சாக்கு சொல்லுவீங்களா?” என வயை கிளற,​

“ஒம்மை கூப்பிடாமையாத்தா ஆச்சியும் அம்மையும் ஒம்ம வீட்டுக்கு தான் போனாக, பாத்தா நீங்க இங்கன இருக்கீங்க” என அவசர பொய்யொன்றை அவன் அவிழ்த்து விட அகமகிழ்ந்து போனார் கேட்டவர்.​

“அதானே ஆச்சியாவது என்னை மறக்குறதாவது. ஆச்சிக்கு ஒரம்பரை எல்லாம் நல்லா தெரியும்ல யாரை மொதல்ல கூப்பிடணும்னு” என சந்தடி சாக்கில் இதயாவின் வீட்டினருக்கு ஒரு கொட்டு வைத்து விட “ஆஹா” என்றானது கனியரசனுக்கு.​

“ஆமாத்தா பின்ன நீ எம்புட்டு பெரிய ஆளு எல்லா விஷேஷத்துக்கும் நீங்கனதானே எடுத்து கட்டி செய்யுறது மூளை இல்லாதவன் தான் உங்களை கூப்பிடாமா இருப்பான்” என இன்னும் கொஞ்சம் அவன் ஏற்றி விட ,​

“அதானே!!” என முகவாயில் கை வைத்தவர் “கேட்டுக்கடியம்மா” என வேறு இதயாவிடம் பேசி வைக்க கடுகடுவென்று மாறிற்று அவளது முகம்.​

அந்த இடத்தை விட்டு நகரலாம் என்று பார்த்தால் அந்த பெண்மனி சரியாக வண்டி முன் நின்றிருக்க இடது பக்கம் கனியரசனும் வலது பக்கம் அவனது ஜீப்பும் முட்டுக்கட்டையாக நின்றனர் அவள் நகர முடியாத படி.​

அதனை கண்டு குதூகலித்தவன் மேலும் ஏதோ பேச வர அவனின் யுக்தியை புரிந்து கொண்டவள்,​

“சபரி மாமோய்!!” என அந்த பெண்மனி உடன் நின்ற வாலிபனை அழைக்க,​

அதுவரை இளகி இருந்தவனின் முகம் நொடியில் சிடுசிடுத்தது.​

“என்ன இதயா?” என்றபடி அவன் அருகே வர,​

“கைக்காயம் எப்புடி இருக்கு மாமா? சரியாகிடுச்சா” என கேட்டவாறு‌ அவனது கையை தொட்டு தூக்கி பிடித்து அவனது கைக்காயத்தை பார்க்க முயல,​

“டேய் எருமை” என கத்தியவாறே அருகில் நின்ற முத்துவின் தோள்பட்டையில் சுளீர் என்று ஒரு அடி வைக்க,​

“ம்மா “ என்றவாறே கையில் வைத்திருந்த பையை கீழே போட்டு விட்டான் முத்து.​

அந்த சத்தத்தில் இதயா பட்டென அவனது கையை விட்டு விட,​

“ஏண்ணே” முத்து பரிதபமாய் விழிக்க,​

“டேய் அங்கன பாருல” என அவன் சுட்டி காட்டிய திசையில் பார்க்க,​

ஜீப்பில் வைத்திருந்த வாழை இலை கட்டை ஒரு எருமை மாடு தின்று கொண்டிருந்தது.​

“அய்யோ அண்ணே” என அவன் அலற,​

“போடா போடா போய் அதை மொத ஓரங்கட்டு நல்லா நிக்குது பாரு கையை கொடுத்துட்டு எனக்கென்னான்னு எருமை மாடாட்டாம்” என கூறியவன்,​

“வரேன் ஆத்தா நேரமாகிருச்சு” என்றவன் கீழே விழுந்திருந்த பையை எடுத்து கொண்டு ஜீப்பில் அமர சென்றவன் இடையில் நின்றிருந்த சபரியின் தோள்களில் வேகம் கொண்டு இடித்து விட,​

“அய்யோ அண்ணே பாத்து போண்ணே” என சபரி வாய் திறக்க,​

“ம்ம்ம் பாத்ததால தாண்டி மாப்பிள்ளை உனக்கு இடி கெடைக்குது” முத்து சத்தமில்லாமல் நகைக்க,​

“தள்ளி நில்லுடா பையை தூக்கிட்டு வர்றது கண்ணுக்கு தெரியலையோ”என நக்கலாக கூறியவன் ஹேண்ட்பாரில் இருந்த இதயாவின் விரல்களிலும் ஒரு உரசே உரசி செல்ல பொருட்கள் அடங்கிய பை அவளின் விரல்களை பதம் பார்த்திருந்தது.​

“ஷ்ஷ்” என முணுமுணுத்தவள் திரும்பி அவனை முறைக்க அதனை அலட்சியப்படுத்தியவன் வண்டியில் அமர்ந்து அதனை உயிர்பிக்க நொடியில் வண்டி வேகம் கொண்டது.​

“மண்டங்கனம் புடிச்சவே” என முணுமுணுத்தவள் வீடு திரும்பினாள்.​

 

admin

Administrator
Staff member

இதயக்கனி 5:​

அன்று விடிந்த விடியல் மிகவும் பரபரப்பாக விடிந்தது வீரவேல் குடும்பத்தினருக்கு.​

பத்து மணி போல் தலைக்கு தண்ணி ஊத்துவதாக ஏற்பாடு செய்ய விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தனர்.​

ப்ரீத்தியை தயார் செய்யும் பொறுப்பை இதயா எடுத்துக்க கொள்ள வீட்டுப்பெண்கள் மற்ற வேலைகளை செய்தனர்.​

சிறிது நேரத்தில் வெளியே வெடிச்சத்ததுடன் சலசலப்பு‌ கேட்க, வேகவேகமாக வெளியே ஓடினர் வாணியும் வசந்தியும்.​

அவர்கள் நினைத்தது போலவே அவர்களது பிறந்தகம் தான் வந்திருந்தது உடன்‌ உறவுமுறைகளுடன்.​

தாய்மாமன் சீராக அன்றே வரிசை தட்டுகள் பல வந்திருந்தன.​

“வாங்க வாங்க எல்லாரும் வரணும்” வீரவேல் அனைவரையும் வரவேற்க,​

“வாங்க அயித்தை வாங்க மதினி” வள்ளியம்மை தனியாக பெண்கள் குழுவை வரவேற்க,​

“வாங்க மச்சான், அண்ணன் வரலியா மாப்பிள்ளை “ சக்திவேலும் கதிர்வேலும் அவர்கள் வயது உறவுகளை அழைக்க என அந்த இடமே கலைகட்டியது.​

ஒருவழியாக அனைத்து உறவுகளையும் வீட்டினுள் அழைத்து செல்ல அந்த பெரிய வீடு நிரம்பி வழிந்தது.​

இத்தனைக்கும் நெருங்கிய சொந்தங்களை மட்டுமே இன்றைக்கு அழைத்தது அதுவே அதிக எண்ணிக்கை கொண்டதாக இருந்தது.​

வந்த உறவுகளுக்கு உபசரிப்புகள் நடக்க அதுவரை இதயா கீழிறங்கி வரவில்லை.​

என்ன தான் தாய்மாமான் உரிமை என்று வந்துவிட்டாலும் ஒரு வித சங்கடமும் தயக்கமும் நிறைய இருந்தது இரு குடும்பத்தினருக்கும். அதுவே அவர்களை பேசவிடாமல் தயக்கத்தை விதைத்திருக்க ஒரு புன்னகையுடன் அமைதியாகி கொண்டனர்.​

“என்ன மதினி இத்தனை உறவுமுறை வந்துருக்கோம் ஒம்ம மக இன்னும் ஒத்த வார்த்தை வானு கூப்பிட காணோம். ம்ம்ம் டாக்டரு ஆகிட்டா உறவுமுறையை எல்லாம் மதிக்க கூடாதுன்னு இருக்கா” என வந்த சொந்தங்களில் ஒருவர் லேசாக ஒரண்டை இழுக்க முயல,​

“இதென்ன அயித்தை டாக்டரு என்ன பெரிய டாக்டரு உறவுமுறை தானே மொதல்ல எல்லாருக்கும். இந்த ப்ரீத்தி பெரிய மனுஷி அவ அத்தைய இம்புட்டுகாண்டி கூட அங்கிட்டு இங்கிட்டு நகர விட மாட்டீங்கிறா என்னத்தை சொல்ல? ஏதோ தலையை வித்தியசாம பின்னி விடுன்னு அவ அத்தை கூட மல்லுகட்டிட்டு இருந்தா காலையிலயே, இல்லைன்னா பிள்ளை இந்நேரம் வந்திருப்பா இருங்க கூப்பிடுறேன்” என உரச ஆரம்பித்த வெடியை நொடியில் புஸ்வானமாக்கியவர்,​

“ராணிம்மா ராணி!!” என்றவர் அழைக்க சில நொடிகள் கழித்து அவள் இறங்கி வரும் சத்தம் கேட்க,​

கனியரசனின் குடும்பத்தின் பார்வை மொத்தமும் அவளிடம் தான். சிலது சந்தோஷமாக சிலது ஆதங்கமாக சிலது கோபமாக சிலது வெறுப்பாக என விதவிதமான பார்வைகள் அவளிடத்தில் பதிந்து மீண்டன.​

வள்ளியம்மை வம்பு‌ செய்த பெண்மனியை இதயாவிடம் கண் காட்ட,​

புரிந்து கொண்டவள்,​

“வாங்க வாங்க எல்லாரும் வாங்க… ஆச்சி அயித்தை அக்கா மாமா சித்தப்பா சித்தி எல்லாரும் வரணும் நீங்க வர்ற‌ நேரம் வாசல்ல நின்னு வரவேற்க முடியாத சூழ்நிலை ஆகிப்போச்சு யாரும் சங்கடப்பட்டுகாதீங்க” என கைகூப்பி அனைவரையும் அவள் வரவேற்க, வந்திருந்தவர்களின் மனம் நெகிழ்ந்து விட்டது.​

“பரவாயில்லை நம்ம புள்ளை டாக்டாரானாலும் பழக்க வழக்கத்தை மறக்காம இருக்கு” என நரையோடிய பெருசு ஒன்று சவுண்டு விட வந்திருந்த மொத்த கூட்டமும் அதனை ஆமோதித்தது.​

'ம்ஹீம் இதுல எல்லாம் காரியவாதி தான் இந்த சிலுப்பி ஆளுங்களை மயக்க இவளுக்கு சொல்லியா கொடுக்கணும்” என நொடித்து கொண்டவனின் பார்வை அவளை தொட்டு விலகியது.​

வள்ளியம்மை பெரிய தாம்பூல தட்டை தூக்கி கொண்டு வர வாங்கி கொண்டவள் வந்திருந்த உறவுகளுக்கு கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.​

மதினிகளின் பிறந்தக ஆட்களை நெருங்க நெருங்க அவளையும் அறியாது முகம் இறுக்கம் காண ஒரு பெருமூச்சுடன் அவளின் உடல் மாற்றத்தை பார்த்தவாறு எடுத்துக்க கொண்டார் துரைப்பாண்டி.​

அதுவரையிலும் ஷோபாவில் பட்டும் படாமல் அமர்ந்திருந்த கனியரசன் நன்றாக ஷோபாவில் சாய்ந்தமர்ந்து கொண்டு தெனவெட்டாக அமர்ந்து கொண்டு அவளை பார்வையிட அவனின் தோரணை ஏதோ அவளை பெண்பார்க்க வந்திருப்பது போல் இருந்தது.​

அடுத்தது அவனிடம் தான் என்ற தெனாவெட்டில் அவன் அமர்ந்திருக்க சரியாக அவனிடம் வரும் போதே சட்டென பக்கவாட்டில் திரும்பி விட்டவள் அங்கிருந்த உறவினர்களுக்கு கொடுத்து​

“உன்னை விட அதிக தெனவெட்டு உள்ளவள் நான்” என அவள் நிருபிக்க அவனின் முறைப்பு அவளை தெடர்ந்தது.​

தட்டிலிருந்த பலகாரங்கள் தீர்த்து இரண்டு முறை மீண்டும் நிரப்பி கொண்டு வந்த போதிலும் கனியரசனுக்கு வரவில்லை.​

“அண்ணே பேசாம ஒழுங்க முன்ன மாரியோ உட்காந்திருக்கலாம், உன்னை யாரு நெஞ்சை வெடிச்சுகிட்டு சூரப்புலி மாதிரி நிமிந்து உட்கார சொன்னது இப்ப பாரு ஒன்னு கூட உன் கைக்கு வரலை” என முத்து நக்கலாக கூற,​

அவனை திரும்பி பார்த்த கனியரசன் அவன் கைகளில் இருந்த பலகார தட்டில் இன்னும் காண்டாகி போனான்.​

“உனக்கு மட்டும் எப்புடில கொடுத்தா??”​

“ம்ஹீம் எனக்கு எங்க அவுங்க கொடுத்தாங்க இந்த பக்கத்துல இருக்கிற ஆச்சிகிட்ட இருந்து புடுங்கிகிட்டேன்” என அவன் இளிக்க,​

“தூ!!” என‌ துப்புவது போல் வாயசைத்தான் கனி.​

“நேரமாச்சுப்பா வேலையை ஆரம்பிங்க” ஒரு கிழவி சத்தமிட அடுத்தடுத்து வேலைகள் துரிதமாக நடக்க ஆரம்பித்தன.​

ஒரு அண்டாவில் தண்ணீர் ஊற்றி அதில் மஞ்சளும் பூக்களும் நிரப்பபட்டிருக்க ப்ரீத்தியை அழைத்து சென்று கொல்லை புறத்தில் அமர வைத்தவர்கள் அவள் தலைக்கு மேல் சல்லடையை பிடித்து கொள்ள அத்தை முறையுள்ள இதயா முதலில் தண்ணீர் ஊற்ற அதன் பிறகு வரிசையாக ஐந்து பேர் ஊற்றி முடித்தனர்.​

பின் அவளை அழைத்து சென்று உடைமாற்றி வர அதற்குள் இங்கே கனியரசன் குச்சி கட்டும் வேலையை தொடங்கியிருந்தான்.​

இதயா ப்ரீத்திக்கு வாங்கிய உடைகளை அணிவித்து அவளை சிறிது அலங்கரித்து விட்டிருக்க அவளை அழைக்க வந்துவிட்டிருந்தனர்.​

பதட்டத்தில் அத்தையின் கைகளை அழுந்த பற்றி கொண்டு ப்ரீத்திக்கு நாணமும் தயக்கமும் போட்டி போட அதனை உணர்ந்தவள்,​

“ஹேய் சில்வண்டு என்ன என்ன ஒன்னும் பதட்டப்படாத ஆதெல்லாம் இயல்பான ஒண்ணு, நான் உனக்கு ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்ல” என அவளிடம் ரகசியமாக கூறியவாறு அவளை அழைத்து வர அதனை கண்ட இரண்டு குடும்பத்தினரின் முகத்தில் சிறு புன்னகை படர்ந்தது எனில் ஒருத்தியின் முகத்தில் மட்டும் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.​

அது வேறு யாருமல்ல செல்வபாண்டி-பரிமளத்தின்‌ மூத்த மகள் காவேரி தான்.​

“ம்மா பாரும்மா இவளை​

, ஒன்னுமே நடக்காத மாதிரி இளிச்சுகிட்டு வர்றதை” என பரிமளத்திடம் அவள் சிடுசிடுக்க,​

“ப்ச் வாயை மூடு உங்கப்பாரு காதுல விழுந்திட போகுது” என பரிமளம் சொல்லி முடிக்கும் முன்,​

“ஹாங்!! உரிமை உள்ளவ அவ, அவளோட அண்ணன் பொண்ணுக்கு அவ செய்யிறா இதுல உனக்கெங்க எரியுதாம்??” என்ற வார்த்தைகள் வர பதறி திரும்பினர் இருவரும்.​

“இவ்வளவு நொரைநாட்டியம் பேசுறவ நீ போய் செய்ய வேண்டியது தானே. வந்ததுல இருந்து இந்த தரையை தானே தேச்சுகிட்டு இருக்க, அக்கா வீடாச்சேன்னு போய் ஏதும் வேலை பாத்தியா??” என அம்புஜம் ஆச்சி கிடுக்குப்பிடி போட,​

“ஹாங்!! நான் ஏன் போகணும் இது என்ன என்னோட வீடா??” காவேரி பதில் பேச,​

“தெரியுதுல்ல இது உன் வீடு இல்லையின்னு, ராணியோட வீடுதானே இது அப்பறம் என்னத்துக்கு வாய் பேசுறவா அவ வீட்டுல அவ என்னமோ செய்யிற உனக்கென்ன??” விடுவேனா என அவர் பேச வாயை இறுக மூடிக்கொண்டாள் காவேரி.​

கனியரசன் குச்சி கட்டி முடித்திருக்க அந்த குடிசையின் முன் உலக்கையை போட்டவர்கள் ப்ரீத்தியை அதை தாண்டி உள்ளே செல்லுமாறு‌ கூற,​

அதன்படி நடந்தாள் ப்ரீத்தி.​

பின் ஆங்காங்கே உறவுகள் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க,​

“ம்ம்ம் அப்பறம் என்னப்பா பிள்ளையை குடிசைக்குள்ள விட்டாச்சு எப்போ விஷேஷம் வைக்கிறதா இருக்கீங்க?” என‌ ஒருவர் கேட்க,​

“நாளனைக்கு நாள் குறிச்சிருக்கு சித்தப்பா” வீரவேல் பதில் கூற,​

அடுத்த கதையை ஆண்கள் பேச தொடங்கி விட்டனர்.​

 

NNK-01

Active member
வீரவேல் - வள்ளியம்மை
1. சக்திவேல் - வாணி(ப்ரீத்தி)
2. கதிர்வேல் - வசந்தி(வினய்)
3. வெற்றிவேல்.
4.இதயராணி


துரைபாண்டி - சிவகாமி
வாணி
வசந்தி
கனியரசன்

செல்வபாண்டி - பரிமளம்
காவேரி - விஷ்வா
ராஜேஸ்வரி


செல்வபாண்டி -துரைபபாணடி அண்ணன் தம்பி இவர்களது அம்மா அம்புஜம் ஆச்சி.

இதயக்கனி 6:

சிறிது நேரத்தில் பந்தி ஆரம்பிக்க அனைவரும் உண்ண சென்றனர். இதயா ப்ரீத்தியை விட்டு நகர,

“அத்தை எங்க போறா??” என சிணுங்கியவள் தன்கூடவே அவளை இருத்த பாரக்க,

“ப்ரீத்தி பந்தி ஆரம்பிச்சிடுச்சுல நா அங்க போறேன் நீ இங்கன இரு நா போய்ட்டு உனக்கு சாப்பாடு எடுத்துட்டு வரேன்” என,

“நீ போகாத வேற‌ யாரையாச்சும் அனுப்பு” என அவளை நகர விடாது ப்ரீத்தி இம்சை செய்ய,

“ப்ச் ப்ரீத்தி!!” என அவளை அதட்டியவள் “அத்தை சொன்னா கேக்கணும் கொஞ்ச நேரம் தான் வந்திடுறேன்” என்க,

“ச்சூ போ” என முகத்தை ப்ரீத்தி சுருக்கிட,

அதனை கண்டுகொள்ளாமல் இதயா நகர,

அதுவரை அவர்களது சம்பாஷனையை கண்டும் காணமால் வேலையை பார்த்து கொண்டிருந்த கனி அவனின் செல்ல மருமகளின் முக சிணுங்கலை தாக்காது,

பந்தி நடக்கும் இடத்திற்கு சென்று கொண்டிருந்தவளை வழி மறித்தவன்,

“ஏய் சிலுப்பி எதுக்கு ப்ரீத்திய அதட்டுற? ஏன் கொஞ்ச நேரம் அவகூட இருந்தா ஆகாதாமா??” என அடிக்குரலில் அவளை கடிய,

அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் ப்ரீத்தி இருந்த இடத்தை திரும்பி பார்த்து விட்டு அவனை பார்க்க,

அவளின் பார்வையின் அர்தத்தை புரிந்தவன் தானும் அங்கு பார்க்க அதுவரை ப்ரீத்தியிடம் இருந்து விலகி இருந்த கனியரசனின் வீட்டு பெண்கள் இதயா இந்தபக்கம் நகர்ந்ததும் அவளருகே சென்று அவளை கொஞ்சி கொண்டிருந்தனர்.

தான் இருக்கும் வரை அவர்கள் ப்ரீத்தியின் அருகில் வர மாட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்தவள் சாப்பாடு எடுக்கும் சாக்கில் அங்கிருந்து நகர்ந்திருந்தாள். அவள் எண்ணியது சரியே என்பதை அவன் வீட்டு பெண்கள் குலம் நிருபித்திருந்தனர்.

“எல்லாரலயும் நடந்த எல்லாத்தையும் மறக்க முடியாது இல்லையா??” மெல்லிய குரலில் அவள் கேள்வி எழுப்ப,

“ மத்தவங்களுக்கு அது கஷ்டம் தான் ஆனா உனக்கு அது ரொம்ப சுலபமாச்சே?” என நக்கலாக கூறியவன்,

அடுத்த நிமிடம்,

“நீ எல்லாத்தையும் மறந்திட்ட தானே??” என இறுகிய குரலாய் வார்த்தைகள் வெளிவர,

அதற்கு பதில் பேசாது அவள் நகர பார்க்க,

அவளை நகர விடாது அவள் கரங்களை இறுக பற்றி நிறுத்தியவன் “வாயை தொறா டி!! எல்லாத்தையும் மறந்திட்டதானே” என்றவன் எல்லாத்தையும் என்ற வார்த்தைகளில் அவன் கொடுத்த அழுத்தம் “என்னையும் சேர்த்து தானே” என்ற அர்த்தம் ஒளிந்திருக்க,

பட்டென அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் பார்வையில் தெரிந்த தவிப்பை கண்டு அவளது கைகளை விட்டவன் “போய்டு டி இப்புடி பார்த்து பார்த்து தானே என்னை உன் கைக்குள்ள அடக்கி வச்சிருக்க போய்டு இன்னும் செத்த நேரம் நீ இப்புடியே பார்த்தேன்னு வையி எவனை பத்தியும் எனக்கு கவலை கிடையாது இந்த நிமிசமே உன்னை தூக்கிட்டு போய்டுவேன். மரியாதையா போய்டு இங்கிருந்து” அவளை பாராது வேறு திக்கில் முகம் திருப்பி அவன் பேச,

அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையில் அரண்டவள் வேகவேகமாய் அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.

அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த வலி அவள் நெஞ்சத்தை கூறு போட வரவிருந்த கண்ணீரை உதட்டை கடித்து அடக்கியவள் ஒரு தட்டில் ப்ரீத்திக்கு பிடித்த உணவுகளை எடுத்து கொண்டவள் சிறிது நேரம் கழித்து அங்கே செல்ல,

அங்கே அவளுக்கு முன்பே காவேரி ப்ரீத்திக்கு உணவினை ஊட்டி விட்டு கொண்டிருக்க அவளை சுற்றி அம்புஜம் , பரிமளம், சிவகாமி‌ , வாணி, வசந்தி, என அவன் வீட்டு பெண்களும் வள்ளியம்மையும் இருக்க,

சட்டென அந்தியபட்ட உணர்வு இதயாவிற்கு. அதற்கு மேலும் அங்கே செல்வதற்கு அவள் கால்கள் தயங்க,

“இதயா சித்தி உங்க போன் ரொம்ப நேரம் அடிக்குது” என சிறுமி ஒருவள் வந்து கூற,

அருகிலிருந்த சிறு மேசையில் சாப்பாட்டு தட்டினை வைத்தவள் வேகமாக சென்று போனை எடுக்க க்ளீனிக்கில் இருக்கும் நர்ஷ் தான் அழைத்திருந்தார் எமர்ஜென்ஜி கேஸ் என.

அழைப்பை வேகமாய் துண்டித்து விட்டு க்ளீனிங் செல்வதற்கு கிளம்பி வந்தவள் சொல்லி விட்டு கிளம்புவதற்கு தாயும் தந்தையையும் தேட அவர்கள் கண்ணில் விழாது போக,

நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பாதவள் க்ளீனிக்கு சென்று விட்டு போன் செய்து கொள்ளலாம் என எண்ணி விரைந்து கிளம்பியவளுக்கு வயிறு பசியில் அதன் இருப்பை உணர்த்த சப்தமிட்டதில்,

ஒரு நொடி‌ நின்று உள்ளே விழிகளை சுழல விட்டவள் வள்ளியம்மை கண்ணில் பட்டு விட மாட்டாரா என தேட அவள் துரதிஷ்டம் யாரும் அவளை கவனிக்காமல் போய் விட,

அவள் வீட்டிலே அவள் தனித்து நின்ற உணர்வு எழ அடைத்த தொண்டையை கனைத்து சரி செய்தவள் அடுத்த நொடி அங்கே நில்லாது வாசல் புறம் சென்றவளுக்கு அப்போது தான் அவள் வைத்து விட்ட வந்த உணவு தட்டு நினைவில் வர வேகமாய் தட்டினை வைத்த அந்த சிறு மேசையை நோக்கி அவள் கண்கள் செல்ல திகைத்து விட்டாள்.

ஏனெனில் அங்கே அவள் வைத்து விட்டு சென்ற உணவு தட்டினை எடுத்து உண்டு கொண்டிருந்தான் கனியரசன்.

இவளின் பார்வையை உணர்ந்து நிமிர்ந்து அவன் அவளை பார்க்க,

இரண்டு ஜோடி விழிகளும் முட்டி கொண்ட வேளை அதுவரை இதயா உணர்ந்து கொண்டிருந்த அந்திய தன்மை அந்நொடி அவளிடமிருந்து விலகி ஓடிட,

இதழ்களில் மெல்லிய புன்னகை எழ அதனை அவனுக்கு காட்டாது திரும்பியவள் மனது ஆனந்தத்தில் திளைக்க விரைந்து சென்று விட்டாள்.

அவளின் புன்முறுவலை கண்டு கொண்டவன் “சிலுப்பி கொஞ்சம் நல்லா சிரிச்சா தான் என்னவாம்” என முணங்கி கொண்டே உணவினை உண்ண,

ஆக இதயா உண்ணாது கிளம்பி சென்ற விடயம் யாருக்கும் தெரியாமல் போயிற்று.


அந்த எமர்ஜென்ஸி கேஸை முடித்து விட்டு வந்து அறையினில் அமர்ந்தவளுக்கு பசியில் காதை அடைத்தது.

அதுவரை வேலையில் கவனமாக இருந்ததால் தெரியாத பசியின் வேகம் இப்போது நன்றாக அதன் வேலையை காட்ட

அதற்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் ரிஷப்சன்ஸ்க்கு போன் செய்தவள் எதாவது உணவு வாங்கி கொண்டு வருமாறு பணிய,

“டாக்டர் இப்போ தான் உங்க வீட்டுல இருந்து சாப்பாடு கொடுத்துட்டு போறாங்க” என ரிஷப்சன் பெண் மொழிய,

“வீட்டுல இருந்தா!!” என யோசித்தவள் அவளது அன்னை இல்லை அண்ணன்கள் யாராவது அனுப்பியிருக்க கூடும் என நினைத்தவள்,

“சரி கொண்டு வாங்க” என்று விட்டு வைத்தவளின் மொபைலில்‌ மெசேஜ் வந்ததற்கான சப்தம் எழ,

“மண்டைக்கனம் பிடிச்சவளே சோத்தை மொத தின்னு டி உன்னையும் ஒரு பெட்ல படுக்க வச்சிட போறானுங்க அகம்பிடிச்சவ!!” என்று தகவல் வந்திருக்க அதை யார் அனுப்பியிருப்பார் என்பது அந்த பேச்சிலே தெரிய,

கண்கள் லேசாக கலங்கிவிட்டது இதயாவிற்கு. சில நொடிகள் தன்னை மீண்டுக் கொண்டவளின் இதழ்களில் புன்னகை நெளிய உணவினை உண்ண ஆரம்பித்தாள்.

தான் அனுப்பிய செய்தியை அவள் பார்த்து விட்ட அறிகுறி தெரிய “தங்கச்சிககாரி சாப்பிட்டாலா இல்லையான்னு கூட தெரிச்சுக்காமா ரெண்டும் அவுத்து விட்ட மாடு மாதிரி திரியுறதப் பாரு” என முத்துவின் காது தீயும் வண்ணம் சக்திவேல் கதிர்வேல் இருவரையும் திட்டி தீர்த்தான் கனியரசன்.

அடுத்தடுத்த வேலைகள் அவனை இழுத்து கொள்ள அதில் லயித்தவனின் மனம் காலையில நடந்தவற்றை சுகமாய் அசைப்போட அவனின் இதயா வரும் நேரத்திற்காகா காத்திருக்க தொடங்கினான்.
 
Last edited:

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 7

அடுத்தடுத்து கேஷ்கள் வந்த வண்ணம் இருக்க இதயாவின் நேரம் அதில் ஓடியது.

இன்றும் தாமதமாக வர வேண்டாம் என வள்ளியம்மை அழைத்து சொன்னதோடு அவள் உண்ணாமல் சென்றதற்கும் காய்ச்சி எடுத்திற்க சற்று முன்னரே கிளம்பி விட்டாள்.

வீட்டின் வாயிலில் வண்டியை நிறுத்தும் பொழுதே உள்ளிருந்த வந்த சத்தம் இன்னும் கனியரசனின் குடும்பம் இருப்பதை உறுதிப்படுத்த,
ஒருவித தயக்கம் வந்து சூழ்ந்தது.

ஏனோ அவள் வீட்டினுள்ளே இயல்பாக அவளால் நுழைய முடியவில்லை.

ஒரு நொடி தான் ஒரேயொரு நொடி தான் சட்டென தனது தயக்கத்தை உதறி தள்ளியவள் நிமிர்ந்து நிற்க அவளின் அலட்சிய பாவனை உடலில் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது.

“என்னோட வீடு!!” என முணுமுணுத்தவள் நெடுநெடுவென உள்ளே செல்ல,

“த்தை!!!!” என கதிர்வேலின் இரண்டரை வயது மகன் வினய் இவளை கண்டதும் பாய்ந்து ஓடி வர,

“வினய் ஸ்டெச்சு!!” என்ற நொடி வினய் ஆடாமல் அசையாமல் சிலை போல் நின்று விட,

“அத்தை குளிச்சுட்டு வந்துடுறேன் சரியா?” என அவன் கன்னம் தட்டியவள் வேகவேகமாய் அறைக்குள் சென்றாள். அவளுக்கு தெரியும் அவளாக வந்து ரிலீஷ் சொல்லும் போது தான் வினய் அசைவான் மற்ற யார் சொன்னாலும் காதில் வாங்கி கொள்ள மாட்டேன் என்று.

இது அத்தை மருமகனின் விருப்பமான விளையாட்டு.

அவள் எண்ணம் சரி தான் என்பது போல் வினய் நின்றிருந்தான்.

இதயாவை கண்ட நொடி காவேரிக்கு ஆத்திரம் மேலெல
“டேய் வினய் இங்க வா!!” அவள் அழைக்க,

“நோ நோ சித்தி அத்தை வரணும்” என காவேரியிடம் செல்ல அவன் மறுக்க,

அதில் ஆத்திரமுற்றவள், “ஏன் நீ என்கிட்ட வரமாட்டியா உன் அத்தைக்காரி கிட்ட தான் போவியா வாடா இங்கே” என அவனை கைப்பிடித்து இழுத்து தூக்க முயல,

அதில் பயந்த குழந்தை “ஓஓஓ…..” வென கதறி அழ ஆரம்பித்து விட,
அனைவரும் கூடி விட்டனர்.

“ஏய் காவேரி எதுக்குடி புள்ளைய அழ விடுறவ அவனை விடுடி கூறுகெட்டவளே!!” என திட்டிய அம்புஜம் அவளிடம் இருந்து குழந்தையை வாங்க முயல,

“ப்ச் விடு ஆச்சி இவனுக்கு நான் சித்தி தானே? என்கிட்ட வர மாட்டானா??எல்லாம் இவ அத்தைக்காரி சொல்லி குடுத்துருக்கா எங்க கிட்ட வர கூடாதுன்னு சொல்லி” என மேலும் அவள் பேச,

குழந்தையின் அழுகுரலில் வெளியில் இருந்த ஆண்கள் அனைவரும் உள்ளே வந்து விட்டனர்.

குழந்தையின் அழுகை மேலும் மேலும் அதிகரிக்க கோவமுற்ற கதிர்வேல் காவேரியிடம் செல்ல,

அதற்குள் கீழே வந்திருந்த இதயா காவேரியின் செயலில் ஆத்திரமுற்றவள் விடுவிடுவென அவளருகே சென்றவள் குழந்தையை பற்றியிருந்த காவேரியின் கைகளை வெடுக்கென பிடுங்கி ஒரே தள்ளில் காவேரியை தள்ளி விட்டு குழந்தையை தூக்கி கொள்ள,

“ஏய் என்ன??” என எகிறி கொண்டு வந்த காவேரியை,

“காவேரி!!!!” என கனியரசன் ஓங்கி அதட்டலிட,

அதற்குள் பிள்ளையின் அருகில் வந்திருந்த கதிர்வேலின் கண்கள் அனலை கக்க,

“இனியொரு வாட்டி என் பிள்ளை மேல உன் சுண்டுவிரல் கூட படக் கூடாது” என உறுமியவனின் குரல் காவேரிக்கு அச்சத்தை கொடுக்க,

“மாமா!!!” என்ற காவேரியின் குரல் உள்ளடங்கி ஒலித்தது.

“ஏன் மருமவனே உங்க பிள்ளையை என் மக தூக்க கூடாதா?? அதுக்கான உரிமை இல்லையா எங்களுக்கு” பரிமளம் மகளிற்கு வக்காலத்து வாங்க,

“என் புள்ளை காலையில இருந்து இங்கன தானே இருந்தான் அப்போ எல்லாம் உங்க மக கண்ணுக்கு அவன் தெரியலையா?? என் தங்கச்சி வந்ததுக்கு அப்றம் தான் கண்ணு தெரியுதோ?” சுருக்கென்று அவன் கேட்க பதிலின்று மௌனித்தனர் தாயும் மகளும்.

“அது…காலையில இருந்து ப்ரீத்தியை பார்த்துட்டு இருந்தததால இவனை பாக்க முடியலை அதான் இப்போ தூக்குனா” பரிமளம் சமாளிக்க,

“வேண்டாம் நான் எதுவும் பேச வேணாம்னு நிக்கிறேன். அவன் தான் வரலைல விட வேண்டியது என்னமோ மாட்டை இழுத்து பிடிக்கிற மாதிரி அவனை பிடிச்சு இழுக்குறா உங்க மக??” கதிர்வேலும் விடுவேனா என மல்லுக்கு நிற்க,

எங்கே பெரிய சண்டை ஆகிவிடுமோ என அனைவரும் பயந்து நின்றனர்.

அதிலும் வாணி வசந்திக்கு கேட்கவே தேவையில்லை வருட கணக்கில் பிரிந்து நின்ற பிறந்த வீட்டு சொந்தம் இன்றைக்கு கூடியிருந்த மகிழ்ச்சியில் இருந்த இருவரும் இப்போது பயத்தின் உச்சியில் நின்றிருந்தனர் மீண்டும் பிறந்த வீட்டு சொந்தம் விட்டு போய்விடுமோ என.

அதற்குள் வினயை சமாதனப்படுத்தியிருந்த இதயா அப்போது தான் அங்கே நிலவரத்தை கவனித்தவள் சட்டென திரும்பி தனது மதினிகளின் முகத்தை பார்க்க அவர்களின் மனநிலை தெள்ளத்தெளிவாக புரிய கவலையுற்றவள் மீண்டும் அவர்களுக்கு துயரத்தை கொடுக்க விரும்பாது,

“மதினி!!!” என வருடக் கணக்கில் அழைக்க மறந்து போயிருந்த உறவை‌ வாய் திறந்து அவள் உச்சரிக்க,

அதிரந்து திரும்பினர் அக்காள்‌ தங்கை இருவரும்.

அழைத்தது அவள் தானா??இல்லை பிரம்மையோ! என இருவரும் அவளை பார்த்து நிற்க,

அவர்களின் உறைந்த நிலை கண்டு இதயாவிற்கு சிரிப்பு வர சிறு புன்முறவலை உதடுகளில் படர‌ விட்டவள்,

“உங்களைத்தா சின்ன மதினி” என மீண்டும் அவர்களை அழைத்ததை அவளே உறுதிப்படுத்த சட்டென சிறு சொல்லாறியா உணர்வு அக்காள் தங்கை இருவரிடமும்.

“போய் உங்க வீட்டுக்காரரை இழுத்துட்டு இங்க வாங்க, விட்டா இன்னொரு பஞ்சாயத்தை இழுத்து விட்டுடுவாரு” என்க,

நிதர்சனம் புரிந்த வசந்தி வேகமாக கணவன் அருகே சென்றவள்,
“ஏங்க என்ன இது பேச்சை விடுங்க அவ ஏதோ தெரியாம செஞ்சுட்டா அதை பெருசுப்படுத்தாம விடுங்க” என அவனின் கையை பிடித்து இழுத்தவள்,

“சித்தி காவேரியை கூட்டிட்டு உள்ள போங்க” என அவரிடம் கூற,

“ப்ச் நீயென்ன அவுங்களுக்கு ஒத்து ஓதுறியா??நீயும் இங்கன‌தானே இருந்த உன் தங்கச்சி நடந்துக்கிட்டது சரியா??” என அவள் மேல் அவன் பாய,

வசந்திக்குமே காவேரியின் செயலில் சுத்தமாக பிடித்தமில்லை தான் அதை கூறினால் கணவன்‌ இன்னும் எகுறுவான்‌ என்பதை உணர்ந்தவள்,

“இப்போ யாரு சரின்னு சொன்னா அவ கூறுகெட்டவ ஏதோ‌ கிறுக்குத்தனம் பண்ணிப்புட்டா நீங்க விடக் கூடாதா? விட்டுடுங்களேன் விஷேஷ வீட்டில நம்மளை வச்சு சண்டை வேண்டாம்” என்றதும் கொஞ்சம் தணிந்தவன் இன்னும் முறுக்கி கொண்டு நிற்க,

“உங்க தங்கச்சி தான் உங்களை கூட்டியாறா சொன்னா??” என அவள் கூற,

அடுத்த நிமிடம் கோபம் முழுவதும் வடிந்து விட்டது கதிர்வேலுக்கு.

“குட்டிம்மாவா?? உன்கிட்டயா சொல்லுச்சு?” ஆச்சர்யமாக அவன் கேட்க,

“ம்ம்ம் ஆமாம்” என முணங்கியவளின் இதழோரம் சிறு புன்னகை பூக்க அதனை இதழ்கடியிலேயே மறைத்து கொண்டாள்.

அடுத்த நொடி அங்கே நடந்து கொண்டிருந்த சண்டையை அம்போவென விட்டுவிட்டு தங்கையின் அருகில் சென்றிருந்தான் கதிர்வேல்.

“குட்டிம்மா கூப்பிட்டியாடா??” என்றவனின் குரல் ஏகத்திற்கும் நெகிழ்ந்திருக்க,

“ம்ம்ம்” என முணங்கியவள்,

“டேய் வினய் உங்கப்பாவ கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கா சொல்லு. விஷேஷம் வீடு நம்மளால எந்த பிரச்சனையும் வேண்டாம் தலைக்கு மேல வேலை இருக்கே அதைப் போய் பாக்க சொல்லுடா. நம்மளால யாருக்கும் எந்தவித சங்கடமும் சண்டையும் வேண்டாம்” என வினயிடம் ஆரம்பித்து கதிரின் முகம் பார்த்து அவள் முடிக்க,

“சரிடா சரிடா குட்டிம்மா” என அவளிடம் வாக்கு கொடுத்தவன்,

“அப்பா அந்த பந்தல் போடுறவே இன்னமும் வரக் காணோம் என்னன்னு போனை போட்டு கேளுங்க?? அந்த சமையல்காரரை பார்த்து அட்வான்ஸ் கொடுக்கணும் அண்ணே வா ஒரு எட்டு அங்கன போய்ட்டு வந்திடுவோம்” என படபடவென பேசியவன் சக்திவேலையும் இழுத்துக் கொண்டு சென்று விட,

மற்றவர்கள் திகைத்து தான் போயிருந்தனர் கதிர்வேலின் இந்த மாற்றத்தில்.

ஆனால் ஒருவன் மட்டும் சிரிப்புடன் நின்றிருந்தான்.

“எண்ணே?? என்ன இப்புடி ஆகிப்போச்சு?” முத்து கவலையாக கேட்க,

“என்னவே?? எப்புடி ஆகிப்போச்சு??” கனியரசன் கேட்க,

“இல்லை ஒரு சண்டை வெடிக்கும்னு பார்த்தா இப்புடி புஸ்ஸூன்னு போச்சே” என‌ சோகாமாக அவன் கூற,

“எவ்வளவு ஏத்தம்ல உனக்கு??” கனியரசன் அவனை முறைக்க,

“பின்னே வரிச்சுக்கட்டிக்கிட்டு சண்டைக்கு நின்ன மனுஷன் ஒரே நிமுசத்துல அமைதியாகி வெளியே போய்ட்டாரே ஆச்சர்யம் தான்”

“ம்மஹூம் இவுங்களை கன்ட்ரோல் பண்ற ஸ்விட்ச் போர்டு அங்கன உட்கார்ந்திருக்கா பாரு!!” இதயாவை கைக் காட்ட,

“அதான் பார்த்தேனே! வசந்திக்கா வந்து உங்க தங்கச்சி கூப்பிட்டா சொன்னதும் மனுஷன் அப்புடியே சரண்டர் ஆனதை” சிரிப்புடன் முத்து கூற,

“பின்னே தங்கச்சிக்காரி சொன்னா மலையே கூட பேர்த்தெடுத்துவாங்கே அண்ணன்காரங்கே அந்தளவுக்து உசுர வச்சிருக்கானுங்க. இந்த சிலுப்பி மட்டும் லேசுப்பட்டவ இல்லைல அண்ணன்காரங்களுக்கு ஈடா அம்புட்டு பாசத்தை வச்சிருக்கா

அவுங்களுக்கு ஒண்ணுன்னா எவனையும் பாக்க மாட்டா? அவளுக்கு எப்பவும் அவ அண்ணனுங்க தான் உசத்தி” என்றவனிற்கு சில கசப்பான சம்பவங்கள் நினைவில் எழ‌ முகம் கசங்கி போய்விட்டது.

“அன்னைக்கு அவன் அண்ணனுக்கு ஏந்துக்கிட்டு தானே என்னை பேசுனா!!” என‌ மனதோடு பேசிக் கொண்டவனின் முகம் இறுகி போய் விட்டிருந்தது.

அந்த சண்டையை அப்போதே மறந்தவர்கள் அடுத்தடுத்து வேலைகளை‌‌ கவனிக்க சென்றனர்.

இரவு உணவு வேளை வரையிலும் வினய் இதயாவை விட்டு நகரவில்லை. யார் அழைத்தாலும் சென்று விடுபவன் இன்று யாரையும் திரும்பி கூட பார்க்கவில்லை.

மகனிற்கு சாப்பாட ஊட்ட வசந்தி அழைத்த போதும் அவன் வர மறுக்க‌ காவோரியின் மேல் தான் கோபம் வந்தது அவளிற்கு. சிறு பிள்ளை அவனிடம் என்ன அப்படி ஒரு வீம்பு என.

பின் வேறு வழி இல்லாது இதயாவே அவனிற்கு‌ உணவினை ஊட்டிருந்தாள்.

“வசந்தி போய் உங்க வீட்டாளுங்கள‌ சாப்பிட கூப்பிட்டு வா, வாணி நீ வா நம்ம இதை எல்லாம் எடுத்து வைப்போம்” என வள்ளியம்மை கூறியவர் உணவுகளை எடுத்து சென்று வைக்க,

வசந்தி நின்ற இடத்தை விட்டு அசையவில்லை.

“வசந்தி!!!” என வள்ளியம்மை மீண்டும் சத்தமிட,

“ப்ச் நீங்க போய் கூப்பிடுங்கத்தை நான்‌ போகலை??”

“இதென்னடி அதிசயமா இருக்கு? என்னத்துக்கு போக மாட்டேனு சொல்றவ??”

“அங்கே சித்தியும் காவேரியும் இருப்பாங்க இப்போ போன என் புருஷன் பேசுனதை வச்சு ஏதாவது பேசுவாங்க என் வாயும் சும்மா இருக்காது பதிலுக்கு ஏதாவது பேசன்னு அப்றம் மூஞ்சியை திருப்புற மாதிரி ஆகிடும்” என,

வசந்தி பேசிய பேச்சிற்கு அவளை ஆச்சர்யமாய் தான் பார்த்தார் அவளின் மாமியார். பிள்ளைக்கு ஒன்ற என்றால் இந்த அம்மாக்களிற்கு பிறந்த வீடு புகுந்த வீடு எல்லாம் கணக்கில் இல்லை போல.

மென்மையாக சிரித்தவர், “ம்ஹூம் இனி‌ நீ தனியா வேற மூஞ்சிய திரும்பணுமா?? அதான் உன் பிள்ளை அழுகை பார்த்ததுல்ல இருந்து அப்புடி தானே இருக்குறவ, போ போ போய் கூட்டிட்டு வா உன் சித்தி தான் பேசுனா பதில் பேச தெரியாதா உனக்கு?? அடிச்சாலும் பிடிச்சாலும் சொந்தம் விட்டு போய்டாதா போ” என அவர் கூறியும் அவள் விருப்பமில்லாமல் நிற்க,

“இப்போ நீ போகலைன்னா உன்‌ புருஷன்காரனை தான் அனுப்புவேன். என்ன அனுப்பவா??” என அவர் மிரட்ட,

“ம்ஹீம் ரொம்பத்தான்!!” என உதட்டை சுளித்து அவரை பொய்யாக முறைத்தவள் அவள் பிறந்த வீட்டினர் இருக்கும் இடம் சென்றிருந்தாள்.

ஆண்கள் அனைவரும் முன்பக்க வராண்டாவில் இருக்க அவர்களை அழைத்தவள் அடுத்து பெண்கள் இருக்கும் அறைக்கு சென்றாள்.

“ம்மா, ஆச்சி எல்லாம் சாப்பிட வாங்க” என அழைக்க இவளை எதிர்பார்த்து‌ காத்திருந்தது போல் பேச்சை துவங்கி விட்டார் பரிமளம் அதற்கு ஒத்து ஓதினாள் காவேரி.

“இப்போதான் உன் கண்ணுக்கு நாங்க தெரியுறோமா வசந்தி? உன் வீட்டுக்காரரை பேச விட்டு வேடிக்கை தானே பார்த்துட்டு இருந்த??” என அவர் எகிற,

“அதானே உன் பிள்ளையை தூக்கு கூடாதா நானு எப்றம் எதுக்கு விஷேஷத்துக்கு அழைச்சிங்க இப்புடி எல்லார் முன்னாடியும் அவமானப்படுத்தவா??” காவோரி ஒருபுறம் எகிறி கொண்டு வர,

“ஏய்?? இந்தாங்கடி இவ்ளோ நேரம் அந்த பாட்டை தானே திருப்பி திருப்பி படிச்சீங்க? இப்போ திரும்பவும் ஆரம்பிக்கிறீங்க” அம்புஜம் ஆச்சி‌ அதட்டலிட,

“என்ன பரிமளா, காவோரி தான் சின்னபொண்ணு புரியாம பேசுறான்னு நீயும் அவக்கூட சேர்ந்து பேசிட்டு இருக்க. ஆளாளுக்கு கோவத்துல பேசிட்டாங்க விடேன்” சிவகாமியும் பேச,

தாயிற்கும் மகளிற்கும் மூக்கு விடைத்து கொண்டு வந்தது.

“அதானே நீங்க உங்க சம்பந்தி வீட்டுக்காரங்களை என்னைக்கு விட்டு கொடுத்திருக்கீங்க க்கா? அத்தை யார் என்ன சொன்னாலும் அங்க அவமானப்பட்டு நின்னது நானும் எம்பொண்ணும் தானே? ஒத்த வார்த்தை எங்களுக்காண்டி ஏதும் பேசுனால இவ??” என வசந்தியை குறை கூற,

“ஏன் சித்தி நான் பேசணும்??” வசந்தி பொறுமையை உடைந்தெறிந்தவள் வாய் திறக்க,

“அப்போ உன் புருஷன் எங்களை பேசுனது சரியா??” பரிமளம் கேட்க,

“அவர் பேசுனதுல என்ன தப்பிருக்கு? அவர் பிள்ளை அழுததை தாங்காம‌ அவர் பேசுனாரு??”

“ஓஹோ‌ அப்போ உன் பிள்ளைய நான் தூக்க கூடாதா??எனக்கு அந்த உரிமை இல்லையா??” காவேரி பேச,

“நான்‌ எப்போ அப்புடி சொன்னேன்‌. என் வீட்டுக்காரரும் உங்களுக்கு உரிமை இல்லைன்னு சொல்லலையே அவர் கேட்டதை தான் நானும் கேட்கிறேன் எனக்கு பதில் சொல்லு நீ??

காலையில இருந்து எம்பிள்ளை உங்க கண்ணுமுன்னாடி தானே சுத்திட்டு இருந்தான்??ஏன் அப்போ எல்லாம் எங்க போச்சு உன்னோட இந்த உரிமை??”

“அது…வந்து நான்…” என காவேரி முடிக்கும் முன் ,


“ப்ரீத்தியை பார்த்துட்டு இருந்தேன் சொல்லாதே வந்ததும் அவக் கிட்ட நீ பேசுனதோட சரி அதுக்கப்பறம் அவ பக்கம் கூட போகலை நீ? இப்பவும் இதயா வந்து என் பிள்ளைய தூக்கிட்டதும் வீம்புக்குன தான பிள்ளையை வாங்குன நீ? எங்க இல்லைன்னு சொல்லு பாப்போம்!!”

அவளின் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாது திணறி
விட்டாள் காவேரி ஏனென்றால் அத்தனையும் உண்மையாயிற்றே.

“என்ன நீ? உன் நாத்தானாருக்கு சப்போர்ட் பண்ற அவ செஞ்சதை எல்லாம் மறந்துட்டியா நீயி?? அவளால தானே உங்களால பொறந்த வீட்டுக்கு வந்து போக முடியலை சண்டைக்கு காரணமானவளே அவதானே”

“அதானே என்ன வசந்தி நாத்தனார்‌ பக்கம் சாயுறப் போல தெரியுதே??” பரிமளம் கூற,

சிவகாமிக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. அவர் பேசும் முன்னே,

“ப்ச் என்ன சித்தி பேசுறீங்க?? இன்னைக்கு நடந்ததை தான் நான் பேசுறேன்.‌ அதை பத்தி மட்டும் பேசுங்க”

“ஏய் வசந்தி நீ என்னத்துக்குடி விளக்கம் சொல்றவ? பரிமளம் காவேரி இந்த பேச்சை விடுதிகளா இல்லையா??” என அம்புஜம் ஓங்கி அதட்டலிட வாய்க்குள் முனங்கி கொண்டு அமைதியாகினர் இருவரும்.

“பிறந்த வீட்டு சொந்தம் வேணும்னு தான் நானும் அக்காவும் இத்தனை மெனக்கெடுறோம் சித்தி இந்த விஷேஷம் நல்லபடியா‌ முடியணும் அது ஒண்ணு தான் இப்போதைக்கு எங்க வேண்டுதல். வாங்க சாப்பிட” என்றுவிட்டு அவள் முன்னே நடக்க பொடுபொடுவென வந்தாலும் அடக்கி கொண்டு சென்றனர் தாயும் மகளும்.

வசந்திக்கு வெறுத்துபோய் விட்டது பரிமளம் பேசியவற்றை நினைத்து. அவளிற்கு இதயா மேல் கோபமும் ஆதங்கமும் இருக்கிறது தான் அதுக்காக விட்டுவிட கூடிய உறவா அது.

எத்தனை கோபங்களும் எத்தனை ஆதங்கங்களும் அவள் மேல் இருந்தாலும் அவள் இன்று “மதினி” என அழைத்ததும் உள்ளுக்குள் உருகியது என்னவோ உண்மை தானே. அதை மறுக்கும்‌ தைரியம் இல்லை அவளிடம்.
 
Last edited:

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 8

இரவு உணுவு வேளை முடிந்து கனியரசனின் குடும்பம் கிளம்ப ஆயுத்தமாயினர்.

“அம்மா, ஆச்சி நீங்க இங்கன இருக்க வேண்டியது தானே??எதுக்கு அலைஞ்சுகிட்டு இருகீக??” என வாணி கூற,

“ம்ம்ம் சரிதான் நாங்க இங்கன இருந்துட்டா அங்கன வேலையெல்லாம் யாரு பாக்குறதாம்??” அம்புஜம் கூற,

“மருமவ‌ சொல்றதும் சரிதானே ஆத்தா எம்புட்டு நாளாச்சு இங்கனவே இருங்க நாளைக்கழிச்சு விஷேஷம் கூடமாட நீங்க இருந்தா கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும் என்ன மச்சான் சொல்றீக” வீரவேலும் கூற,

மறுக்க முடியாத நிலையில் இருந்தனர்.

துரைப்பாண்டி சிவகாமியை‌ பார்க்க,
பேத்தியை விட்டு வர மனமில்லாதவராக அவர் இருக்க, ‘இத்தனை நாள் பிரிந்திருந்தது போதும் ‘என நினைத்தவர்,

“சரி மச்சான் இருக்கட்டும். சிவகாமி இங்கன இருங்க, நாங்க போய்ட்டு காலையில வரோம்” என்க,

“நாங்களும் வரோம் மாமா இங்கன தான் அக்காவும் அத்தையும் இருக்காங்களே” பரிமளம் கூற,

“என்ன பரிமளம் கிளம்புதேனு சொல்ற நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்துதானே இருக்க போறோம்” சிவகாமி‌ கேட்க,

“நீங்க இருக்கீங்களேக்கா இதுல நான்‌ வேற‌ என்னத்துக்கு கொசுறா?” என முகத்தை தூக்கி வைத்து அவர் கூற,

“ஏனாம்? மதினி இருந்தா, நீ இருக்க கூடாதுன்னு ஏதும் சட்டம் இருக்கா? வீட்டு பொம்ளையாளுங்க எல்லாம் இங்கன இருக்கும் போது நீயி அங்கன வந்து என்னத்தை செய்ய போற?” செல்வபாண்டி அவரை திட்டி விட,

முணங்கி கொண்டே முகத்தை சுண்டியவாரு பரிமளம் இருக்க,

“அட என்ன சின்ன சம்பந்தி நீங்க இல்லாமா எப்புடி??” என்ற வள்ளியம்மை மருமகள்களுக்கு கண் காட்ட,

“சித்தி இங்கன இருங்க சித்தி எம்புட்டு நாள் ஆச்சு நம்ம எல்லாம் ஒண்ணா இருந்து” வாணி கூற,

“இல்லை வாணி ராஜி வந்திட்டு இருக்கா. அவ வர்ற நேரம் நான் வீட்டுல இல்லைன்னா எப்புடி?” என்க,

ராஜி என்ற பெயரை கேட்டதும் அனைவரிடமும் ஒரு நொடி அமைதி.

“அட ஆமா சின்னக்குட்டி வர்றுதுண்ணே வந்ததும் அவ அம்மாளை தான் மொத தேடும். பரிமளமும் கூட வரட்டும்னே” செல்வபாண்டி கூறிவிட,

யாருக்கும் அங்கு மறுக்க முடியவில்லை.

“சரி மச்சான் நாளைக்கு காலை சாப்பாடுக்கு இங்கன வந்துடுங்க” என வீரவேல் கூற சரியென கிளம்பினர்.

அவர்களை வழியனுப்பும் பொருட்டு அனைவரும் வெளியே வந்து நின்றிருக்க,

“வினய் எங்கன வசந்தி??” கனியரசன் கேட்க,

“தூக்கம் வந்துடுச்சு போலண்ணே சிணுங்கிகிட்டே இருந்தான். உள்ளார தான் இருக்கான் தூக்கியாரவா?”

“இல்லை இல்லை வேண்டாம் நான் போய் பார்த்துட்டு இதை கொடுத்துட்டு வரேன்” என்றவன் கையில் குழந்தைக்களுக்கு விருப்பமான விளையாட்டு பொருட்கள் இருந்தன.

உள்ளே வந்தவன் சுற்றிலும் கண்களை சுழற்ற கீழிருந்த அறையில் வினையின் சத்தமும் இதயாவின் சத்தமும் கேட்க,

எட்டி வெளியே பார்த்தவன் அவர்கள் பேச்சு சுவராஸ்யத்தில் இருப்பதை உணர்ந்து அடுத்த நொடி வேகவேகமாக அந்த அறைக்குள் நுழைய,

இதயாவின் கழுத்தை கட்டியவாறு வினய் தூக்க கலக்கத்தில் இருக்க அவனிடம் மெல்லிய குரலில் இதயா என்னமோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

வசந்தி தான் வருகிறாள் என எண்ணி இதயா “என் கூட தூங்கிகட்டும்” என்க,

“ம்ஹீம் ஏய் சிலுப்பி இப்புடி தான் என் தங்கச்சி கிட்ட இருந்து பிள்ளைய பிரிச்சு வைப்பியா??” என அதட்டலிட,

அவனது குரலில் வேகமாக திரும்பியவள் ‘இவர் இன்னமும் போகலையா?’ என நினைத்தவளுக்கு அவன் கூறிய வார்த்தைகள் கோவத்தை கிளற,

“அந்த புத்தி எனக்கில்லை” என்றவள் பட்டென எழுந்திருக்க முயல,

அதில் வினய் சிணுங்கி கொண்டு அழ,

“ஏய் எந்திரிக்காத டி புள்ளை அழறான்”

“உங்க மருமவன் தானே நீங்களே தூக்கி போய் உங்க தங்கச்சிகிட்ட கொடுங்க அம்மாவையும் பிள்ளையும் பிரிக்கிற புத்தி எனக்கில்லை ஆனா….!!? என்றவள் பேசாமல் அவனை முறைக்க,

அவள் எதை கூறுகிறாள் என உணர்ந்தவனின் முகம் இறுக,
“ஜாஸ்தி வாய் விடாத இதயா!” என்க,

“உண்மையை சொன்னா கோவம் வருதோ??” நக்கலாக அவள் கேட்க,

“ஆமா நாங்க அப்புடித்தான் அதுக்கு என்ன இப்போ??” என பல்லை கடித்து கூறியவன் அவள் அருகே வர,

படுத்திருந்தவள் சட்டென எழுந்து அமர்ந்திட வினய் தூக்கம் கலைய முழித்தவன் அழுக தொடங்கிவிட,

“இதயா!!!!” என அவன் ஓங்கி அதட்டலிட,

மறுபேச்சின்றி வினயை சமதானம் செய்ய தொடங்கினாள்.

குழந்தை மெல்ல மெல்ல அழுகையை நிறுத்தி உறக்கத்திற்கு செல்ல நேரமாவதை உணர்ந்தவன்,

குழந்தையின் அருகில் குனிய, படபடத்துப் போனாள் இதயா.

“என்ன??என்ன? பண்ணுறீங்க” என்றவள் அவனை குனிய விடாமல் கையை வைத்து தடுக்க,

“என்ன டி? உன்னோட அக்கப்போரா இருக்கு?? குழந்தையை கொஞ்ச விடமாட்டியா??”

“ப்ச் அதுக்கு இப்புடி தான் வருவீங்களா? இருங்க எந்திரிச்சுக்கிறேன்”

“ச்சூ அடங்கி இருடி! நீ எந்திரிச்சு திரும்பவும் அவன் அழறதுக்கா?” என அவளை அடக்கியவன் குனிந்து குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டவன் நிமிர,

அவன் மூச்சுக்காற்று அவளை திண்டியதில் சிலிர்த்து தன் மூச்சை இழுத்துபிடித்து அமர்ந்திருந்தவளின் தோற்றம் அவனை சீண்டி பார்க்க,

‘நான் கிட்ட வந்தா? என்னவாம் இவளுக்கு’ என நினைத்தவன் பட்டென அவளது பக்கம் குனிய,

“ஏய்!!!” என அதிர்ந்து இதயா அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டவள் சட்டென எழுந்துக் கொள்ள,

அதற்கு அலட்டி கொள்ளதாவன்
“பிள்ளைய குடுடி இவளே!!” என அவளிடம் இருந்து வினையை அவன் தூக்கி கொள்ள அவன் விரல்கள் முழவதும் அவள் மேனியில் உரசி விலக,

விதிவிதிர்ந்து சட்டென இரண்டடி தள்ளி அவள் நிற்க அதனை கண்டவன்,

“ ம்க்கும் என்னமோ இதுக்கு முன்னாடி என் கை பட்டதே இல்லைன்ற மாதிரி தான் பண்ணுறா “என முணங்க,

அவன் முணங்களில் செக்கொழுந்தாய் சிவந்து நின்றவள் அவன் முகம் பாராது திரும்பி கொண்டாள்.

அவள் சிவந்த முகத்தை கண்டவனின் இதழ்களில் உல்லாசப் புன்னகை.

வினயின் கன்னங்களில் அழுந்த முத்தமிட்டு அவனை கட்டிலில் கிடத்தி விட்டு நிமிர்ந்தவன் ஒரு நிமிடம் தயங்கி நின்றான்.

'இவளிடம் சொல்லாமல் விட்டால் என்ன?’ என நினைத்தவனின் மனம் அதற்கு மறுப்பு தெரிவிக்க,

தொண்டையை செறுமிக் கொண்டவன் “நாளைக்கு….நாளைக்கு ராஜி வர்றா!” என தட்டு தடுமாறி அவன் சொல்லி விட,

அவ்வளவுதான்!!!!!!!

அடுத்த நொடி வெட்கத்தில் சிவந்து நின்றிருந்தவளின் முகமும் உள்ளமும் இறுக,

அதுவரை இருந்த நெகிழ்வு மாறி உடல் விரைத்து நின்றாள் இதயா.

அவளின் இந்த மாற்றத்தை எதிர்பார்த்தே வந்திருந்தவனுக்கு அவளின் இந்த நொடி நேர மாறுதலில் உள்ளம் கசங்க முகம் அப்பட்டமான வேதனையை காட்டியது.

தான் விரும்பும் ஒருத்தி தனது உயிரான தங்கையின் பெயரை கூறிய அடுத்த நொடி அவள் இறுகிப் போவதை அவனால் தாங்கி கொள்ளவே முடியவில்லை.

என்றைக்கு இருந்தாலும் இதயா தான் அவனது மனைவி அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை அவனிற்கு. அவளிற்கும் அப்படி தான் தன்னை தவிர வேறு ஒருவனை கண்களால் கூட தீண்ட மாட்டாள்.

அப்படி இருக்கையில் இவள் தன் குடும்பத்தினரின் பெயரை கேட்டாலே இப்படி மாறி போவதை அவனால் எங்கனம் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்??

நிமிடங்கள் கடந்தும் அவளிடம் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை!!!!

இனியும் அவள் வாய்திறக்க போவதில்லை என்பதை அறிந்தவன் வெளியேற,

வாசலின் அருகே சென்றவன் மனம் கேளாமல் அவளை திரும்பி பார்க்க அவளும் அவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சிறு வித்தியாசத்துடன்.

என்ன இதற்கு முன் காதலும் மயக்கமுமாய் இருந்த அவளது கண்கள் இப்பொழுது தீயாய் அவனை முறைத்து கொண்டிருந்தது.

நொடியில் அவனுக்கான காதல் அவளிடம் காணாமல் போனதை கண்டவன் முகம் கசங்கிட

'எப்படி இவளை சரி செய்ய போகிறேன் நான்!!!’ என நினைத்தவனிற்கு துக்கம் தொண்டையை அடைக்க அதற்கு மேல் நில்லாது விருட்டென்று வெளியேறி விட்டான்.
 
Last edited:

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 9

இரவு எல்லாம் சரியாக தூங்காத கண்கள் எரிச்சலை கொடுக்க விடியலிலேயே எழுந்துக் கொண்டான் கனியரசன்.

நேற்றைக்கே முக்கால்வாசி வாழை இலை லோடுகளை விற்பனைக்கு அனுப்பி விட்டிருந்தான். இன்றைக்கு பூக்களை பறிப்பதற்கு ஆட்களை வர சொல்லிருந்தான்.

கனியரசன் பி.டெக் அக்ரிகல்சர் இன்ஜீனியர். மதுரையில் 5 வருட படிப்பினை முடித்தவனுக்கு சென்னையில் வேலை கிடைக்க,

இங்கே ஒற்றை ஆண்மகனாய் உறவுகள் சூழ இருந்தவனுக்கு அங்கே தனிமை வெறுப்பை கொடுக்க அதற்கு மேலும் முடியாது என இரண்டே வருடங்களில் மதுரைக்கு வந்துவிட்டிருந்தான்.

உறவுகளை விட உடைமைபட்டவளை அதிகம் நினைத்ததன் விளைவு மீண்டும் மதுரைக்கு வந்திருந்தான்.

வந்தவன் நில்லாது வாழைத்தோட்டத்தையும் பூந்தோட்டத்தையும் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொள்ள இன்று அது நன்கு பெருகி வருமானத்தை ஈட்டி தந்தது.

குறிப்பிட்ட நேரத்தில் ஆட்களை வைத்து பூக்களை பறித்து முடித்தவன் கையோடு அதனை லோடேற்றி அதற்கான பணத்தை வாங்கி ஆட்களுக்கும் அன்றைக்கான கூலியை இழுத்தடிக்காமல் கொடுத்து முடித்து விட்டான்.

வேலையாய் இருந்தவனின் அலைப்பேசி சப்தமிட எடுத்து பேசியவன் அடுத்த நிமிடம் ஜீப்பை எடுத்துக்கொண்டு மதுரை ஆரப்பாளையத்தில் நின்றிருந்தான்.

ராஜி அவனின் கடைக்குட்டி. துரைப்பாண்டி - பரிமளத்தின் இரண்டாவது மகள். கல்லூரியில் இருந்து இரண்டு நாட்கள் வொர்க்ஷாப்பிற்கு(workship) சென்றிருந்தவள் இன்று திரும்ப அவளை‌ அழைத்து செல்லவே இங்க வந்திருந்தான்.

அப்படியே கனியரசனின் பிரதிபிம்பம் தான் அவள்.

அவன் வந்து நின்ற சில நிமிடங்களிலேயே பேருந்து வந்து விட்டது.

“எண்ணே!!!” என மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரித்தவாறே ராஜீ பேருந்தில் இருந்து இறங்க அவளின் ஆராவாரம் அவனையும் தொற்றிக்கொண்டது.

“ராஜீம்மா!!” முகம் கொள்ளா புன்னகையுடன் அவளருகே விரைந்து அவளின் பையினை கையில் வாங்கி கொள்ள,

“அண்ணே!!! நம்ம ப்ரீத்தி குட்டி பெரியமனுஷி ஆகிட்டாளாம்ல! இப்போ தானேன்ணே அவளை எலிக்குஞ்சாட்டம் கையில வாங்குனதாட்டம் இருக்கு அதுக்குல வளந்துட்டாளேன்ணே!!” அவனின் கையினை பற்றிக் கொண்டு அவள் குதிக்க,

“ஆமாமா ரொம்ப பெரிய ஆளாதான் வளர்ந்துட்டாடா” என அவளிற்கு இணையாக பேசியவாறே அவளை ஜீப்பின் அருகே அழைத்து வந்தவன் அவளை ஏறிக் கொள்ள செல்ல ஜீப் கிளம்பியது.

ராஜியை கொண்டு சென்று நேரே வீட்டினில் விட்டவன் வாழை தோட்டத்திற்கு சென்று விட்டான்.
லோடு ஏற்றுவதற்கு ஆட்கள் வந்திருப்பதாக தகவல் வர அங்கே சென்று விட்டான்.

“ஏத்தா ராஜி வா வா!!” துரைப்பாண்டி அவளை கண்டதும் அழைக்க,

“பெரியப்பா!” என புள்ளி மானாய் துள்ளி வந்தவள் அவரை அணைத்து விடுவிக்க,ஏதோ வேலையை வெளியே சென்றிருந்த செல்வபாண்டியும் உள் நுழைய,

“ப்பா!!!” என அவரிடமும் செல்லம் கொஞ்சி முடித்தவள்,

“ஆச்சி பெரிம்மா எல்லாம் எங்கப்பா??”

“அது அலைச்சல் வேண்டாம்னு அங்கயோ ரா தங்கிட்டாங்கடாம்மா நாளைக்கு விஷேஷம் இல்லையா அதான் ஒத்தாசைக்கு இருக்காங்க,

நீ போய் குளிச்சுட்டு வாடா காலைச் சாப்பாடுக்கே நம்மளை அங்க வரச் சொல்லிருக்காங்க” என செல்வபாண்டி கூற,

“சரிப்பா” என்றவள் அன்னையை தேடி சென்றாள்.

“ம்மா!!!!” என கத்தியபடியே பரிமளத்தை தேடி கொண்டு சென்றவளை மனம் கனிய பார்த்திருந்தனர் அண்ணன் தம்பி இருவரும்.

சமையலறையினுள் இருந்தவர் இவளின் சத்தம் கேட்டு வேகவேகமாக வெளிவந்தார்.

“ராஜி!!” என்க,

“ம்மா!!!”என்றபடி வந்து அவரை கட்டியணைத்துக் கொண்டாள்.

“ம்மா நம்ம ப்ரீத்தி குட்டி பெரிய பிள்ளையாகிட்டு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு” என சற்று முன் அண்ணனிடம் வெளிப்படுத்திய அதே மகிழ்ச்சியை அவள் தாயிடமும் வெளிபடுத்த,

அதுவரை இருந்த இயல்பு நிலை மாறி முகம் மாற நின்றிருந்தார் பரிமளம்.

நேற்றைய நிகழ்வுகள் சில வருடங்களுக்கு முன் அதே வீட்டில் நடந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் கண்முன் வரிசையாய் வலம் வர முகம் இறுக நின்றிருக்க,

இவளின் சத்தத்தில் காவேரி வெளியே வர,

“காவேரி நீயும் இங்கன தான் இருக்கியா? மாமா வரலையா?” என்க,

“இல்லை அவருக்கு வேலை இருக்கு”

“சரசரி நாளைக்கு விஷேஷத்துக்கு வருவாருல்ல” என்றவளின் முகம் மகிழ்ச்சியில் விகாசிக்க அதில் கடுப்புற்ற காவேரி,

“இப்போ என்னத்துக்குடி நீயி இப்புட்டு சந்தோஷப்படுறவ?”

காவோரியின் கேள்வியில் புரியாமல் விழித்தவள்,

“ஏன் காவோரி இது சந்தோஷமான விஷயம் இல்லையா?” காவேரியின் மனநிலை தெரியாது ராஜி பேச,

“ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டுக்காத இப்பயும் நம்மளுக்கு அங்க இம்புண்டுக்காண்டி கூட மதிப்பு இல்லை நடந்ததை எல்லாம் மறந்திட்டியோ?” என்றவளின் முகத்தில் கடுமை பரவி இருக்க,

அதுவரை இருந்த மகிழ்ச்சியும் சிரிப்பும் சட்டென மறைந்து போனது ராஜியிடம்.

அதுவரையிலும் ப்ரீத்தியின் விஷேஷமும் அவளது அக்காக்கள் மட்டுமே அவளது நினைவில் நின்றிருக்க,

காவேரியின் பேச்சில் இருந்த உண்மையில் அவள் மறக்க முயன்று‌ மனதின்‌ அடி ஆழத்தில் போட்டு புதைத்து வைத்திருந்த சம்பவங்கள்‌ முட்டி மோதிக் கொண்டு மேலேழும்ப கண்கள் கலங்கிட நிற்க தெம்பில்லாமல் மடங்கி கீழே அமர்ந்தவளின் நினைவு எங்கும் வெற்றி!! வெற்றி மட்டுமே!!

'எப்படி அவனை மறந்தேன் நான்!!’ என நினைத்தவளின் உள்ளம் துயரத்தில் வெடிக்க கட்டுப்படுத்த முயன்றும் அவளின்‌‌ கண்கள்‌ அவனிற்கான கண்ணீரை சொறிந்திருந்தன.

மகளின் வேதனை முகம் தாயின் அடிவயிற்றை பிசைய அவளின்‌ இந் நிலைக்கு காரணமான அனைவரின் மீதும் கோபம் திரும்பியது.

வீட்டின் கடைக்குட்டி என்பதாலே அதீத பாசம் அனைவரிடமும். இயல்பிலேயே சற்று கூச்ச சுபாவமும் சட்டென பயந்துவிடும் குணமும் நிறையவே இருந்தது ராஜியிடம்.

ஆரம்பத்தில் இருந்தே பொத்தி பொத்தி வைத்திருந்ததன் விளைவு அவளுக்கு தனியாக எங்கு செல்லவும் முடியாமல் கூச்சமும் பயமும் தயக்கமும் ஆட்டிபடைத்தது.

இதனை பெரிதுப்படுத்தாது குடும்பத்தினரும் எங்கும் அவளை தனியே விடாது அவர்களே அவளின் தேவையை நிறைவேற்றி வைத்து அவளின்‌ கூச்சத்தையும் பயத்தையும் அதிகப்படுத்தி விட்டிருக்க அதுவே இன்று அவள் வாழ்வு ஊசாலாடும் நிலையில் விட்டிருந்தது.


நிலைகுழைந்து அமர்ந்திருந்தவளின் தோற்றம் மற்ற இரு பெண்களையும் வாட்ட,

“எத்தா ராஜி எந்திரிடா நீயி என்னத்துக்கு கலங்குறவ? இதுக்கு ஒரு முடிவு தெரியாம நான் விடமாட்டேன். எல்லாத்துக்கும் ஆரம்பம் இந்த வீட்டு பெரிய மனுஷி தானே அவுங்க தானே‌ உன் மனசுல ஆசைய விதைச்சது அதுக்கு கண்டிப்பா அவுங்க பதில் சொல்லியே தான்‌ ஆகணும். நீயி தைரியமா இருத்தா அம்மை நான்‌ இருக்கேன்” பரிமளம்‌ அவளை தேற்ற எதுவும் பேச முடியா நிலையில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.

வேலைகளை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பியிருந்தான் கனியரசன்.

சிவகாமி போன் மேல் போன் போட்டு விட்டார் இன்னும் வரவில்லையா என்று.

நாளை விஷேஷம் என்ற நிலையில் இவர்களின் பக்கம் இருந்து இன்னும் எதுவும் ஏற்பாடு ஆகாமல் இருக்க பதட்டத்தில் இவனை போட்டு படுத்திக் கொண்டிருந்தார் சிவகாமி.

இதோ இப்போது கூட அவரிடம் தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான்,

“எம்மா!! இன்னோரம் தரம் போனு போட்டேன்னு வையி!! அவ்வளவுதான் சொல்லிப்புட்டேன். எல்லாத்துக்கும் ஆள் சொல்லியாச்சும்மா நான் அங்கன வந்ததும் துணி கடைக்கு கிளம்புவோம் வர்ற வழியிலயே மத்ததை வாங்கிப்புடுவோம் சரியா?

வெசனப்படாமா இரும்மா! இப்போ போனை வைக்கிறேன். ராஜி வந்துட்டா கூட்டிட்டு அங்கன வாரேன்” என போனை வைத்தவன் வீட்டினுள் நுழைந்தவாறே,

“ராஜி!! ராஜி!!” என அழைக்க,

அதுவரையிலும் பிரம்மை பிடித்தவள் போல் அமர்ந்திருந்தவள் அவன் குரல் கேட்ட அடுத்த நொடி,

“ம்மா அண்ணே வந்திடுச்சு!! நீயி சமாளி மொகத்தே இப்புடி வைக்காதே நான் வந்திடுறேன்” என்றவள் பட்டென எழுந்து குளியலறைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள்.

“சித்தி ராஜி எங்கன?”

“மொகம் கழுவ போய்றுக்கா” என கூறியவரின் முகம் சிறுத்து இருந்தது ராஜி சொன்னால் என்பதற்காக தன்னை அவர் மாற்றி எல்லாம் கொள்ளவில்லை. அவர் எப்போதும் இப்படி தான்.

பரிமளத்தின்‌ முகம் மாற்றம் அவனிற்கு விளங்கினாலும் அதனை பெரிதுப்படுத்தி மனக்கஷ்டத்தை அனுபவிக்க அவன் விரும்பவில்லை.

“காவேரி நீயி இன்னமும் ரெடியாகலையா?? சித்தி நீங்களும் போங்க அங்க இருந்து போன்‌ மேல போன்‌ வருது. அப்பாவும் சித்தப்பாவும் மார்க்கெட் கிளம்பி போயிருக்காங்க அங்கன போயி அவுங்களையும் கூட்டிட்டு போகனும் சீக்கிரம்” என அவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே ராஜி வெளிவந்து விட,

“கிளம்பிட்டியா ராஜி??” என்க,

“இதோண்ணே பத்து நிமுசம் நீயி வண்டியை எடு நாங்க வந்திடுறோம்” என்றவள் பரிமளத்தையும் காவேரியையும் இழுத்துக் கொண்டு செல்ல முணங்கியவாறே‌ அவளுடன் நடந்தனர்.

சொன்னது போல் பத்து நிமிடங்களில் அவர்கள் வர வண்டியை கிளப்பியவன் மார்க்கெட்டிற்கு சென்று அவனின் அப்பா மற்றும் சித்தப்பாவை ஏற்றி கொண்டவனின் வண்டி வீரவேல் இல்லம் நோக்கி சென்றது.

வண்டியை செலுத்திக் கொண்டிருந்தவனின் இதயம் மட்டும் அதிவேகமாக துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

அன்றைய நிகழ்வுக்கு பின் இதயாவும் ராஜியும்‌ சந்தித்து கொண்டே வருடங்கள் ஆயிருந்த நிலையில் இன்று மீண்டும் ஒரு சந்திப்பு.

வருடங்கள் கடந்தும் இருவருக்கும் மற்றவரின் மேல் இருந்த கோபம் இம்மியளவும் குறைந்திருக்காத நிலையில் இச் சந்திப்பு அனைவரையும் பதட்டபடுத்தியது உண்மை.

நமது எண்ணங்களுக்கு நேரம் கட்டுப்பட்டு நிற்குமா என்ன??

வண்டி வீரவேல் வீட்டின் முன்பு நின்று விட அனைவரும் இறங்கினர்.

அதுவரை ராஜியிடம் இருந்த தைரியம் ஆட்டம் காண வீட்டினுள் நுழைய அவள் கால்கள் மறுக்க அதனை இழுத்துக் கொண்டு சென்றாள். இதே வீட்டில் இருந்து தானே அவள் குடும்பம் மொத்தமும் அவமானப்பட்டு சென்றது.

‘எதையும் நினையாதே மனமே!!’ என மனதினில் உருப் போட்டு அவள் இறுக்கி வைத்திருந்த தைரியம் எல்லாம் வீட்டு வாயிலை அடையும் வரையில் மட்டுமே இருந்தது.

“எனக்கு இவ வேண்டாம்!! வேண்டாம்!!வேண்டாம்!! நீங்க எத்தனை தடவை கேட்டாலும் என்னைக்கு கேட்டாலும் ராஜியை பத்தின என்னோட பதில் இதுவாத்தான் இருக்கும் அதுல மாற்றமில்லை!!!” என அன்றைய வெற்றியின் ஆவேச பேச்சு அவள்‌ காதினில் வேகமாக வந்து மோத அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க முடியாமல் நிலை தடுமாறியவள் அருகிலிருந்த கனியரசனின் கையை இறுகப் பற்றி கொள்ள அவள்‌ கண்களில் கண்ணீர் துளிகள்!!

தங்கையின் நிலை அண்ணனிற்கு நெஞ்சத்தில் உதிரத்தை வடிக்க,
“ராஜிம்மா!!” என்றழைத்தவனின் பிடி ‘நானிருக்கிறேன் உனக்கு துணையாக’ எனும் விதமாக இறுகிப் பிடித்து ஆறுதல் கூற,

அவனின் ஆறுதலில் சற்றே தைரியம் வரப் பெற்றவள் ஒரு அடி வீட்டினுள் எடுத்து வைத்து அவள் உள் நுழைய அவளின் நேர் எதிரே நின்றிருந்தாள் இதயா.

“ம்மா ஒரு மணி நேரம் க்ளீனிக்கு போய்ட்டு வந்துடுறேன்” என்றபடி திரும்பிய இதயா கண்டது வீட்டினுள் நுழைந்த ராஜியை தான்.

இருவரும் பார்வையும் நேரெதிர் கோட்டில்.

இந்த நொடியை எதிர்பார்த்திருந்த கனியரசனிற்கு இதயம் ஒரு‌ நொடி நின்று பின் துடித்தது‌.

அவனிற்கு மட்டுமல்ல குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவருக்கும் அதே எண்ணமே அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என!!

குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணத்தை பொய்யாக்காமல் இருவரும் மற்ற இருவரை பார்த்துக் கொண்ட ஒரு நொடி விழிகளில் தீப்பொறி பறக்க கோபம் அலையாய்‌ எழுந்தது இருவருள்ளும்.

'இவளால் தானே எல்லாம்!‌! வெற்றி இத்தனை வருடங்கள் எங்களை விட்டு பிரிந்திருக்கவும் இந்த வீட்டு பக்கம் அவன் வராமல் இருப்பதற்கும் இவள் தானே காரணம் இவள் மட்டும் தானே காரணம்!’ என இதயாவும்,

'இவளால் தானே!!‌ வெற்றி என்னை வேண்டாம் என்று சொன்னதற்கு முழு முதல் காரணம் இவள் தானே நானும் என் குடும்பமும் அவமானப்பட்டு இன்றளவும் வேதனையுடன் இருக்க இவள் தானே காரணம் இவள் மட்டும் தானே காரணம்' என ராஜியும் உள்ளுக்குள் குமற,

இருவரின் எண்ணங்களும் கோபத்தையும் ஆங்காரத்தையும் தெரிவிக்க மற்றவரின் முகத்தை பார்க்க விருப்பமின்றி வெறுப்புடன் முகத்தை சுழித்து திருப்பியிருந்தனர் கனியரசனின் உடன் பிறப்பும் உடமை பட்டவளும்.
 
Last edited:

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 10:


நெருப்புக்கோழிகளாய் சிலிர்த்து கொண்டு நின்றிருந்தவர்கள் வார்த்தை போரினால் தாக்கி கொள்ளும் முன்,

“அடடே!!! ராஜி வந்துட்டியா வா வா,ஏத்தா வாணி உன் தங்கச்சிய உள்ளார கூப்பிட்டு போயி குடிக்க ஏதாச்சும் கொடு” என்றவரின் கண் அசைவில்,

“வா ராஜி , சித்தி , காவேரி எல்லாம் வாங்க” என வாணி அழைக்க,

“ராணிம்மா நேரம் ஆச்சு கிளம்பு நீ! இப்போ நீ வெரசா போனதான் சீக்கிரம் வர முடியும் அப்றம் அப்டியே ரெண்டு நாளைக்கு லீவு‌ கண்டிப்பா நீ எடுத்தே ஆகணும்” என வள்ளியம்மை அவளை திசை மாற்றி விட பார்த்திருந்த குடும்பத்தினருக்கு சற்றே நிம்மதி பெரூமூச்சு.

“சரிம்மா வந்திடுறேன் க்ளீனிக்குக்கு ரெண்டு நாள் எனக்கு தெரிஞ்ச டாக்டரை வர முடியுமான்னு கேட்டுருக்கேன் ஈவ்னிங் மட்டும், பாப்போம்” என்றவள் நகர,

ராஜியை கடந்து தான் அவள் வெளியே செல்ல முடியுமாதலால் சட்டென உடல் மொழியிலும் விழிகளில் ஒரு அலட்சியப்பாவனையை கொண்டு வந்தவள் அவர்கள் முன்னே வந்து ராஜியை கண்டு முகத்தை சுருக்கி ஆள்காட்டி விரலையும் நடு விரலையும் சேர்த்து அவளை நகருமாறு சைகை செய்கை அவளின் முகத்திலும் உடல் மொழியிலும் இருந்த திமிரும் அலட்சியமும் அவளை அரசி என்ற பாவனையில் காட்ட, அவளின் இந்த செய்கையில் சிறுத்து போனது ராஜியின் முகம்.

அவளின் இந்த செய்கையை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை அவர்களது முகமே எடுத்துரைத்தது.

பார்த்திருந்த கனிக்கே அவளின் இந்த தோரணை அவனையும் சேர்த்து அவமானப்படுத்துவதாக இருக்க,

“இதயா!!!” என பல்லைக் கடித்தவனை கண்டு எள்ளலாக ஒரு பார்வையை கொடுத்தவள் மீண்டும் ராஜியை பார்க்க அவளின் பார்வையில் தன்னால் விலகி நின்றாள் ராஜி.

அவளின் இச்செய்கையில் திகைத்து நின்றிருந்த வீட்டினரையும் திரும்பி குறிப்பாக வள்ளியம்மையை கண்டு நக்கலாக ஒரு சிரிப்பை உதிர்ந்தவள் அவர்களை கடந்து சென்று விட,

அச்சிரிப்பில் தன் குறிப்பை அவள் கண்டு கொண்டு விட்டாள் என புரிந்தது வள்ளியம்மைக்கு.

இதயாவின் இந்த அலட்சியமும் திமிரும் வள்ளியம்மைக்கு பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. வெற்றியை கஷ்டப்படுத்தி விட்டார்கள் என்ற ஒற்றை காரணத்திற்காக இவ்வளவு கோபமும் ஆகங்காரமும் அவர்கள் மேல் இன்றளவும் இம்மியளவும் குறையாமல் அவள் இருப்பது ஆச்சர்யமாகவும் அதே சமயம் பயமாகவும் இருந்தது வள்ளியம்மைக்கு.

ஆயிற்று இதயா க்ளீனிக்கிற்கு கிளம்பி சென்று வெகு நேரம் ஆயிற்று.

சற்று முன்னிருந்த கலகலப்பு மாறி வீடே மயான அமைதி கொண்டிருந்தது.

யாரேனும் ஒருவர் பேசினாலே அடுத்த நிமிடம் சண்டை ஏற்பட்டு விடும் என்ற பயத்திலயே ஒருவரும் வாய் திறக்கவில்லை.

கனியரசனுக்கோ கோபம் அலையாய் உள்ளே பொங்கி கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாய் ராஜியின் உள்ளம் துக்கத்தில் பொங்கி கொண்டிருந்தது.

சில வருடங்களுக்கு முன் இதோ வீட்டில் தானே அவள் அவமானப்பட்டு நின்றது. அவள் முயன்று மறந்திருந்த நிகழ்வுகள் அவள் மனக்கண்ணில் மீண்டும் தோன்றி அவள் மனக்காயத்தை குத்தி கிழிக்கும் வேலையை செவ்வேன செய்ய ஊருக்கு வந்த போது இருந்த துள்ளலும் மகிழ்ச்சியும் சிறிதும் அவளிடம் இல்லை.

அவள் மனம் எங்கும் வெற்றி!!வெற்றி!!!என குரல் எதிரொழிக்க அவளாலே அதனை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அவன் மேல் அவள் நேசம் கெண்டதை தவிர வேற‌ எந்த தவறும் அவள் செய்யவில்லை. அந்த நேசம் கூட பெரியவர்களால் விதைக்கப்பட்ட நேசம் தானே.

காலையில் இதயாவை எதிர்த்து அவள் நின்று விட்டாலும் அவளின் செய்கையில் முற்று முழுதாய் உடைந்திருந்தாள் பூஞ்சை மனம் கொண்ட ராஜி.

ப்ரீத்தியின் அருகே அமர்ந்திருந்தவளுக்கு கண்கள் உடைப்பெடுக்க சட்டென எழுந்து கொண்டவள் கீழிறங்க எதிர்பட்டான் கனியரசன்.

தங்கையின் அடக்கப்பட்ட கண்ணீர் அவனை வேதனை கொள்ள செய்ய “ராஜிம்மா!!’ என்றவனின் குரலில் அவளை பாதிக்க “அண்ணே என்னை வீட்டுல விடுறியா என்னால இங்கன இருக்க முடியலைன்னே எங்க எல்லார் முன்னாடியும் உடைச்சிடுவேனோன்னு பயமா இருக்கு” என அவள் குரல் தழுதழுக்க அதற்குமேலும் தாமதிக்காது அவளை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டான்.

ஏன்??என கேட்டவர்களிடம் உடல்நிலை சரியில்லை என முடித்துக் கொள்ள அதனை நம்புவதற்கு யாரும் அங்கே தயராக இல்லை.

வள்ளியம்மைக்கு மனதிற்கு கஷ்டமாக போயிற்று இதோட ராஜி இரண்டாவது முறையாக இப்படி கண்ணீருடன் வெளியேறுவதை நினைத்து.

ஆனால் இதில் அவளிற்கு ஆதரவாய் அவரால் எதுவும் செய்ய இயலாதே?? ஒருபுறம் இவள் என்றால் அடுத்த பக்கம் நிற்பது அவரது மகனாயிற்றே.

இதற்கு ஒரு நல்ல தீர்வினை வழங்குமாறு ஆண்டவனிடம் வேண்டுவதை தவிர அவருக்கு வேறு வழி இருக்கவில்லை.

ராஜியை வீட்டினில் விட்டவன்,
“ராஜி!!” என அழைக்க,

திரும்பி பார்த்தவளை கண்டு “விசேஷம் முடியிற வரை நம்மளால எந்த சங்கடமும் வேண்டாம்த்தா இப்போ தான் அக்காளுங்க மொகத்துல நிம்மதி தெரியுது நம்மளை ஒதுக்கிட்டு அதுகளும் சந்தோஷமா இருந்திடல. அதுக்கு நிம்மதியும் சந்தோஷமும் நம்மளால திரும்ப கெட்டுட வேண்டாம்த்தா இன்னோருக்கா சண்டை வந்தா தாங்க மாட்டாங்க நீ செத்த நேரம் படுத்து எந்திரி அண்ணே வந்து திரும்ப உன்னை கூட்டி போறேன். இப்புடி பாதிலே வந்துப்புட்டா நம்மளால அங்க இருக்குற‌ சனத்துககு பதில் பேசி மாளாது நம்ம வர்றப்பையே சித்தி பார்வை சரியில்லை நீ அங்க போகாம விட்டீன்னா நிச்சயம் சண்டையை இழுத்துடுவாங்க” எனக் கூறி‌ அவள் முகம் பார்க்க,

என்று அவள் அவனின் வார்த்தைகளை மீறியிருக்கிறாள். “சரிண்ணே” என்றவள் உள்ளே சென்றிருந்தாள்.

கிளிப்பிள்ளையாய் தன் சொல்லுக்கு மறுபேச்சு பேசாது சென்றவளை‌ கண்டவனிற்கு கண்கள்‌ பனிந்தது.

இப்படி மென்மையான‌ மனம் கொண்டவளை அண்ணனும் தங்கையும் இஷ்டத்திற்கு காயப்படுத்துகிறார்களே‌ என அவன் எண்ணிய நொடி இதயாவின்‌ மீது கோபம் பெருக்கெடுக்க காலையில் நஞஙந்த சம்பவுமும் அதற்கு தூபம் கூட வண்டியை கிளப்பியவன் அவன் க்ளீனிக் நோக்கி செல்ல அவன்‌ நல்ல நேரமோ இல்லை இதயாவின் கெட்ட நேரமோ செல்லும் வழியிலயே எதிர்பட்டு அவனிடம் மாட்டிக் கொண்டாள் இதயா.

க்ளினிக் வேலையை முடித்துவிட்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தவளின் எதிரே இவனின் ஜீப் வர கண்டு கொண்டவள் அவளும் வண்டியை நிறுத்தாமல் ஹாரன்‌ அடித்தவாறு வர அவளிற்கு சளைத்தவனா அவன்??

ஹாரனை கூட அழுத்தாது அவன் வந்த வேகம் இவளை பயமுறுத்த சட்டென பிரேக் அடித்து இவள் நின்று விட அவனே வேகத்தை குறைக்காது சள்ளென்று வந்தவன் இவள் வண்டியின்‌ முகப்பு விளக்கை உரசி சட்டென நிற்க அதில் ஒரு நொடி தடுமாறி நின்றவளின் பார்வை அவனை எரிக்க பதிலுக்கு அமிலம் தெறித்தது அவன் விழிகளில்.

காலையில அவள் செய்த சைகையே மீண்டும் மீண்டும் நினைவு வர சட்டென வண்டியில் இருந்து கீழிறங்கியவன்,
“எவ்வளவா தைரியம்டி உனக்கு” என்றவன் வந்த வேகத்தில் அவள் கைவிரல்களை பிடித்து மடக்கி விட எதிர்பாரத தாக்குதலில் ஆ..ஆ என்று ஒரு நொடி கத்தியவள் அடுத்த நிமிடம் தன்னை சுதாகரித்துக் கொண்டு அவன் காலினை தனது ஹீல்ஷ் செருப்பினால் பதம் பார்த்து விட்டிருந்தாள்.

“ஷ்ஷ்…ஆஆ” என சிறிதாக அலறி அவள் கைகளை விட்டவன் தனது காலின் மேல்புறத்தை பார்வையிட தோல் சிராய்ந்து மெலிதாக ரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்தது‌.

“ராங்கி பிடிச்சவளே என்னடி பண்ணி வச்சிருக்க??”

“ஏன் பார்த்தா தெரியலை? நீ கைவச்சா நான் சும்மா இருப்பேன்னு நெனைச்சீரோ சண்டியரு??” அவள் எள்ளலாக கேட்க,

முறைத்துப் பார்த்தான் அவளை.

“நீங்த பண்ணதுக்கு பதிலுக்கு நான் பண்ணேன்”என அவள் தோள்களை அலட்சியமாக குலுக்க,

“நான் உன் விரலை பிடிச்சதும் நீ பண்ணதும் ஒண்ணாடி??

“எனக்கு ஒண்ணுதான். என்னையவோ இல்ல என் குடும்பத்துல உள்ளவங்களையோ வலிக்க வச்சா அதைவிட பலமடங்கு திரும்பி கொடுப்பேன். அது யாரா இருந்தாலும் சரி” என்றவளை கண்டு இறுகிப் போனான் கனி. அவளின்‌ இந்த வார்த்தைகள் யாருக்கென்று தெரியாத அளவிற்கு அவன் ஒன்றும் முட்டாளில்லை.

“ம்ஹீம் அது தெரிஞ்சது தான டி உனக்கு என்னைக்குமே உன் குடும்பமும் உன்‌ அண்ணனுங்களும் தானே முக்கியம்” என்றவனின் பேச்சில் விரக்தி தெரிய,

“ஏன் இப்போ சாரு எதுக்காக என் விரலை பிடிச்சு மடக்குனீங்களாம் உன்ற தங்கச்சிக்கு ஏந்துக்கிட்டு தானே? காலையில நான் உன் தங்கச்சிக்கு பண்ணதுக்கு தானே பண்ணீங்க அப்போ இது எந்த கணக்குல சேர்த்தியாம்?? இவரு மட்டும் அவர் தங்கச்சிக்கு பார்ப்பாரும் ஆனா நான் என் அண்ணனுக்காக பார்க்க கூடாதாம்” என்க,

“காலையில நீ நடந்துக்கிட்டது சரியா?அவ பாவமில்லையா அவ எந்த தப்புமே செய்யலையேடி!!”

“ஓஹோ அப்போ வெற்றி என்ன‌ தப்பு பண்ணான்? நடந்த பிரச்சனையில நீங்க உங்க தங்கச்சியையோ இல்லை அக்காங்களையோ வருஷக்கணக்கா பிரிச்சிருந்தீங்களா?? குடும்பத்துக்குள்ள பேச்சுவார்த்நை இல்லானலும் நீங்க பேசிட்டும் பாத்துட்டும் தானே இருந்தீங்க? ஆனா என்னால வெற்றியை அப்படி பார்க்க முடிச்சது வருஷக் கணக்காச்சு அவனை நேருல பார்த்து எந்த தப்புமே செய்யாத அவன் எதுக்கு எங்களை விட்டு பிரிச்சிருக்கணும் இதுக்கு எல்லாம் காரணம் நீங்களும் உங்க குடும்பமும் முக்கியமா உங்க தங்கச்சி அப்போ நான்‌ அப்புடிதான் நடந்துப்பேன்” என்றவள் அவன் கைகளை தட்டிவிட்டு வண்டியை கிளம்பி கொண்டு சென்று விட,

இவ்வளவு கோபத்தை மனதில் வைத்திருப்பவளை எப்படி சரி செய்வது என நெற்றியை பிடித்துக் கொண்டான் கனியரசன். ஆனானப்பட்ட அவனையே ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருந்தாள் ராணி இதயராணி.


சொன்னது போல் கனியரசன் மாலை போல் ராஜியை அழைத்துக் கொண்டு வந்து விட்டிருக்க நாளை விஷேஷம் என்ற நிலையில் அனைவரும் பரபரப்பாக சுழன்று கொண்டிருந்தார்கள்.

இதயாவிற்கும் வேலைகள் இருக்க சற்றே ராஜியை மறந்திருந்தாள். அதையும் விட வள்ளியம்மை அவளிற்கு அதிக வேலைகளை கொடுத்து அவளை ராஜியின் பக்கமே திரும்ப விடாது செய்திருந்தார்.

அன்று இரவு கனியரசனின் மொத்த குடும்பமும் அவர்கள் வீடு திரும்பியிருந்தது. நாளை விஷேஷத்திற்கு அவர்கள் வீட்டில் இருந்து தான் தாய்மாமன் சீர் கொண்டு வர வேண்டும் என பெரிய‌ தலைகள் சொல்லி விட அது தான் முறையும் ஆதலால் கிளம்பி விட்டனர்.

செல்லும் முன் கனியின் பார்வை அவன் இதயாவை தேட அவனிற்கு முகத்தை கூட காட்டாது உள்ளே சென்று விட்டவளை கண்டு பல்லை கடித்தவன் வேறு வழியின்றி கிளம்பி விட்டிருந்தான் நேற்றைக்கு இருந்த கொஞ்சமே கொஞ்சம்‌ இளக்கம் கூட இன்று சுத்தமாக இல்லை இருவரிடமும்.

************************
தவுசண்ட் வாலா வெடியின் சத்தம் காதை கிழிக்க ப்ரீத்தியை தயார் செய்துக் கொண்டிருந்த இதயா,

“ம்க்கும் வந்துட்டாரு மல்லு வேட்டி மைனரு” என முணுமுணுத்தவளிற்கு அவனை பார்க்கும் ஆர்வம் எழ வேகமாய் கீழிறங்கி சென்றாள் இதயா.

அவள் குடும்பமே வீட்டு வாசலில் கூடியிருக்க சத்தமில்லாமல் வள்ளியம்மை பின்புறம் சென்று நின்று கொண்டாள்.

அடர் மெரூன் நிறச் சட்டை அதன் நிறத்திலேயே கரை வைத்த வேட்டியில் அவன் உயரத்தில் பாதி இருந்த கிடாவை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு மறுகையில் வேட்டியின் நுனியை தூக்கி பிடித்தவாறு அட்டகசமான சிரிப்புடன் வந்துக் கொண்டிருந்தவனை கண்டு அவள் மனம் மயங்கியது உண்மை.

“வாங்க வாங்க!!” என அவள் வீட்டாள்கள் வந்தவர்களை வரவேற்க,

மற்றவர்களை முன்விட்டு விலகி நின்றான். வரிசை தட்டை சுமந்து கொண்டு பெண்கள் முன் சென்று விட

கையில் இருந்த கிடாவினை வெளிவாசலில் கட்டிவிட்டு வேட்டியை மடக்கி கட்டியவன் முத்துவிடம் இருந்த ஆளுயர வெண்கலத்தினால ஆன அண்டாவினை ஒரே தூக்காக தூக்கி தனது தோள்பட்டையில் வைத்து கொண்டவன் முன்வர அவன்‌பின்னே இன்னும் சில பேர் வெண்கலம் சில்வரால் ஆன பாத்திர பண்டங்களை தூக்கி கொண்டு வந்தனர்.

தான் வரவேற்காமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்காது‌ என நினைத்த இதயா கைகளை குவித்து அனைவயையும் வரவேற்க கடைசியாக வந்த கனியரசன் மீனாட்சி அம்மனின் கலரில் புடவை உடுத்தி அம்சமாக நின்றிருந்தவளை‌ கண்டு மீசையை முறுக்கியவன் அவளை பார்த்து ஒற்றை கண்ணடித்து விட்டு உள்ளே நுழைய குப்பென்று சிவந்து நின்றாள் இதயா.

“பெரிய மதுரை சண்டியரு‌ன்னு நெனைப்பு மீசையை முறுக்கிறதைப் பாரு மல்லுவேட்டி மைனரு” என அவள் முணுமுணுக்க சட்டென திரும்பி பார்த்தவன் ஒற்றை புருவத்தை உயர்த்தி மீண்டும் மீசையை முறுக்கி அவளை பார்த்தவனின் உதடுகளில் கள்ளச்சிரிப்பு விரிந்திருக்க,

நேரம் காலம் தெரியாமல் அவன் மீசை அவள்‌ கன்னத்தை பதம் பார்த்த நினைவுகள் மேலேம்ப செக்கொழுந்தாய் சிவந்து நின்றாள். அவளின் வெடகத்தினை ரசித்தவனின் விழிகள் அவளை மொத்தமாய் கொள்ளையிட துடிக்க தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு உள்ளே‌ சென்று விட்டான்.

கிட்டதட்ட ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட வரிசை தட்டுகள் சபையை நிறைத்திருக்க வாணிக்கும் வசந்திக்கு அப்படி ஒரு பெருமை சிறு கர்வம் கூட.

சிறிது நேரத்தில் ப்ரீத்தியை அழைத்து வந்து சபையில் அமர வைத்தவர்கள்‌ அவளிற்கு முறை‌‌ செய்ய ஆரம்பித்திருந்தனர்.

சந்தனம், குங்குமம் அடங்கிய தட்டினை பிடித்துக் கொண்டு இதயா அவளருகே நின்றிருக்க முதலில் தாய்மாமனை அழைத்தனர்.

கனி தாங்கள் கொண்டு வநத மாலையினை ப்ரீத்தியின் கழுத்தில் போட்டு விட தாய்மாமனின் பாதம் பணிந்தது அக்குட்டி உருவம்.

“ஹேய் ப்ரீத்தி குட்டி!!” என அவன் பதறி விலக,

“அட கனி தாய்மாமா நீ ஆசிர்வாதம் பண்ண வேண்டாமா பிள்ளைய? இப்புடி விலக கூடாது ஆசிர்வாதம பண்ணு” என அம்புஜம் ஆச்சி அதட்டலிட

“நல்லா…..நல்லா இருடா குட்டி!!” என‌ அவளை ஆசிர்வாதம் செய்தவன் இதயா வைத்திருந்த சந்தனத்தை இருகைகளிலும் எடுத்து அவனின் குட்டி மருமகளின் கன்னத்தில் பூசி அவன் நலங்கை ஆரம்பித்து வைக்க,

அடுத்தடுத்து பெண்கள் வரிசையில நின்று விட,
“கனி அங்கிட்டு நகரு பொம்பளையாளுங்க வைக்கணும்” என சிவகாமி கூற,

பட்டென நகர்ந்தவன் மின்னல் வேகத்தில் கைவிரல்களில் மீதமிருந்த சந்தனத்தை அருகில் நின்றிருந்த இதயாவின் சேலை மறைக்காத இடையில் அழுந்த தேய்த்தவன் அவள் எதிர்வினை ஆற்றும் முன் சட்டென அங்கிருந்து நகர்ந்திருந்தான்‌.

“என்ன செய்துவிட்டான் இவன்!!” என அதிர்ந்தவள்‌‌ சுற்றிலும் பார்வையை சுழல விட ஒருவருக்கும்‌ அவன் செய்த கள்ளத்தனம் தெரியவில்லை.

ஆட்களை வைத்து கொண்டு அவளால் அவனை முறைக்க கூட முடியாத நிலை பல்லை கடித்தவளிற்கு அவன்‌ தொட்ட இடை குறுகுறுக்க கூசிப் போனாள் பெண்.

அவளின் முகபாவனையை கண்டு உல்லாசப்புன்னகையை தாரளமாக கொடுத்தது அவனது இதழ்கள்.

அடுத்தடுத்து உறவுகள் ஊர்ப்பொண்கள் என வரிசை நீண்டு கொண்டே சென்றது.

இடையில் இதயாவிற்கு போன் வர எடுத்துப் பார்த்தவள் மெல்ல அங்கிருந்து நழுவி வேகவேகமாய் கொல்லைப்பக்கம் செல்ல அங்கே ஓரமாய் நின்று இவளது முகபாவனையை கண்டு களித்துக் கொண்டிருந்தவன் அவளின் இச்செயலில் சிறு‌ சந்தேகம் முளைக்க,

“எதுக்கு இந்த சிலுப்பி சிலுத்துகிட்டு இப்புடி ஓடுறா” என யோசித்தவன் அவளின் பின்னே செல்ல,

“எண்ணே!!! எங்கன போற?” முத்து பின்னோடு வர

“ப்ச் விளங்காதவனே உன் சோலிக்கழுதையை பாருல” என்றவன் எரிந்து விழ,

“என் சோலியே உன்னே பாக்குறது தானே” முத்து கூற,

“பொசக்கெட்ட பயலை எட்டி மிதிச்சேன் குறுக்கு ஓடைச்சுப் போகும் போலே அங்கிட்டு” என அவனை துரத்தி அடித்தவன் அங்கே செல்ல,

“என்ன வெற்றி சொல்ற?? எங்கன இருங்க நீ மொதல்ல??” இதயா பதட்டமாக போனில் பேசிக் கொண்டிருக்க வந்தவனின் காதில் தெளிவாக விழுந்தது.

“வெற்றி!!” என்ற பெயரை கேட்டதும் அவன் உடல் தன்னால் விரைத்து கொண்டது.

அதனை தொடர்ந்து இதயா பேசியவைகளை கேட்டவனின் முகம் ஏகத்திற்கும் இறுக வந்த சுவடு தெரியாது அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டான்.

தீடீரென வெளியே சலசலப்பு கேட்க முதலில் அசால்ட்டாக இருந்த பெண்கள் போக போக சத்தம் அதிகரிக்கவும் என்னவோ என்று வெளியில் எழுந்து செல்ல, விஷயம் அறிந்த இதயா சில வினாடிகள் விட்டு செல்ல,

அங்கே வீரவேலின் கடைசி மகனான வெற்றிவேல் நின்றிருந்தான் உடன் ஒரே பெண்ணுடன்!! ம்ஹீம் இல்லை இல்லை அவனின் காதலியுடன்!!



 

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 11:

வந்த உறவுகள் எல்லாம் தங்களுக்குள் சலசலக்க துவங்க ஒரு நிமிடம் திகைப்பில் இருந்த குடும்பத்தினர் மறுநொடி மீண்டு கொண்டனர்.

நிலைமையை கையில் எடுத்த வள்ளியம்மை “வெற்றி வந்துட்டியா வா வா கொஞ்ச வெள்ளனவே வந்துருக்க கூடாது வாம்மா” என பேசியவாரே அவனருகே சென்றவர் உறவுகளிடம் சிக்காமல் அவனையும் உடன் வந்து பொண்ணையும் உள்ளே அழைத்து வந்தவர்,

“எல்லாரையும் வாங்கன்னு சொல்லு” வள்ளியம்மை அவன் காதை கடிக்க,

“எல்லாரும் வாங்க நல்லாயிருக்கீங்களா அயித்தை மாமா” என அனைவரையும் அவன் அழைக்க,

“என்ன வெற்றி சவுக்கியமா வேலை எல்லாம் எப்புடி போகுது” என பெரியவர் ஆரம்பிக்க,

“நல்லாருக்கேன் மாமா நீங்க சவுக்கியமா” என விசாரித்தவன் ஷோபாவில் அமர்ந்திருந்த வீரவேலை நோக்கி சென்றவன்,

“ப்பா!!” என அழைத்தவனின் குரல் சற்றே கரகரக்க,

வருடங்கள் கடந்து பார்த்த மகனை அணைக்க வீரவேலின் கைகள் பரபரத்தாலும் இருக்கும் சூழ்நிலை அறிந்து தன்னை அடக்கியவர்,
“வெற்றி!!!!இங்கன உட்காருய்யா” என தனதருகே அமர சொல்ல,

அமர்ந்தவன் அப்போது தான் கவனித்தான் எதிரே அமர்ந்திருந்த துரைப்பாண்டி மற்றும் செல்வபாண்டியை கண்ட விநாடி அவனது முகம் மாறிவிட ஒரு விநாடி பார்வையை சுழல விட்டவன் கனியரசனின் மொத்த குடும்பமும் வந்திருப்பதை கணித்தவனின் உடலும் உள்ளமும் தன்னால் இறுக கவனமாக அவன் வீட்டு பெண்களின் பக்கம் பார்வையை தவிர்த்தான்.

“எப்பா வெற்றி யாரந்த பிள்ளை இப்புடி ஒரு பொம்பளப்பிள்ளையை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துருக்க ஒத்த ஆளா??” கிழவி ஒருவர் பேச்சை துவங்கி வைக்க,

அடுத்த நொடி காட்டுத் தீயாய் பற்றி கொண்டது அவ்வூர் கிழவிகளிடம்.

“ஒரு வேளை சிநேகிதியா இருக்குமோ??”

“சிநேகிதயா எல்லாம் இருக்காது பட்டணத்துல தானே இருக்கான் அந்த பிள்ளையை லவ்ஸ் பண்ணவானாக்கும்”

“அட கூறுகெட்டவளுக்காள‌ லவ்ஸ் பண்ணா ஏன் இப்புடி வீட்டுக்கு கூட்டியாற போறான் பொஞ்சாதியா இருக்கும் வீட்டுக்கு தெரியாம கல்யாணம் பண்ணிட்டான் போல அதான் விஷேஷ நடக்குற சாக்கை வச்சு அந்த பிள்ளையை கூட்டியாட்டுடான்”

“அட ஆமாக்கா அவ கல்யாணம் முடிச்சது வீட்டாளுக்களுக்கு தெரியும் போல அதான் பேச்சு வார்த்தை இல்லாம இருந்திருக்காங்க” என ஆளாளுக்கு ஒரு யூகத்தை அடித்து விட நொடியில் வெற்றியின் வாழ்க்கை அங்கே அலசப்பட்டது.

இத்தகைய பேச்சுகளை எல்லாம் கேட்ட வள்ளியம்மை வெற்றியை முறைக்க,

“பூமி இங்க வா” என அந்த புதிய பெண்ணை அழைத்த வெற்றி,

“ப்பா இது என் ப்ரெண்டு ப்பா அங்கே சென்னையில நான் வேலை பார்க்குற‌ ஆபிஸ்ல தான் இவுங்களும் பாக்குறாங்க. அதான் நம்ம வீட்டு விஷேஷத்துக்கு இன்வைட் பண்ணேன் ” என அவன் அவசரமாக அந்த பேச்சுக்கு முற்றுபுள்ளி வைக்க,

“அது ஏன் பேராண்டி இந்த புள்ளையை மட்டும் இன்னைக்கு கூட்டியாந்தா அதுவும் தனியா?” விசமமாக ஒரு கிழவி போட்டு தாக்க,

“ஆத்தா அங்க சென்னையில ஆம்பிளை பொம்பளை எல்லாம் கணக்கில்லை எல்லாரும் சிநோகிதிங்க தான்” வள்ளியம்மை கூற,

“ஏதோ வள்ளி நீ என்னமோ சொல்ற நாங்க நம்பித்தானே‌ ஆகணும்” என்றவரின் குரலே உன்னை நம்பவில்லை‌ என்பது போல் இருக்க,

“சரி சரி நேரமாச்சு பந்திய போடுங்க” பெருசு சவுண்டு விட மொத்த சனக்கூட்டமும் அங்கே போயிற்று.

அடுத்தடுத்து பந்தி நடக்க ஆரம்பிக்க வீட்டாள்கள் அதில் மும்மரமாக தனித்து விடப்பட்டனர் வெற்றியும் பூமிகாவும்.

தம்பியின் வருகை அறிந்த அண்ணன்கள் இருவரும் அவன் முகம் காண தயங்கி அவன் முன் வராமல் சுற்றி கொண்டிருந்தனர்.

“இதயா!!” என்றவாறு வெற்றி அவளருகே சென்றவன் அவள் கைப்பிடிக்க,

“உனக்கு அப்புடி என்ன அவசரம் வெற்றி!!ஒரு வார்த்தை என்கிட்ட கூட சொல்லாம திடுதிப்புன்னு வந்து நிக்குற அதுவும் வீடு முழுசும் நம்ம சனங்க இருக்கும் போது” என அவள் அவனை கடிய,

“இதயா அங்க சூழ்நிலை சரியில்லை ப்ளீஷ் என்னை புரிஞ்சுக்க இல்லைன்னா உன்கிட்ட சொல்லாம இருப்பேனா??” என அவன் சமதானம் செய்து கொண்டிருக்க,

“எப்பா வீட்டாளுங்க எல்லாம் சாப்பிட வாங்க” என ஒரு குரல் கேட்க, அங்கே சென்றனர்.

பந்தி நடந்து கொண்டிருக்க இதயாவை நடுவில் விட்டு வலப்புறம் வெற்றியும் இடப்புறம் பூமிகாவும் வர அனைவரின் கண்களும் அவர்கள் மேல் குறிப்பாக அவர்கள் கைகளை கோர்த்திருந்த இதயாவின் மீது தான் இருந்தது.

சட்டென ஒரு அனல் தன்னை தாக்குவது போல் உணர்ந்த இதயா திரும்பி பார்க்க கனியரசனின் அனல் பார்வை அவளையும் அவள் கோர்த்திருந்த கைகளையும் சுட்டெரிந்து கொண்டிருந்தது.

ஒருவழியாக அனைத்து உறவுகளும் உண்டு விட்டு கிளம்ப கனியரசனின் குடும்பம் மட்டும் இருந்தது.

பெண்களின் பார்வை பூமிகாவையே வட்டமடிக்க,

“வெற்றி!!!!” என்ற வீரவேலின் குரல் அழுத்தமாய் ஒலிக்க அடுத்த நிமிடம் அவர் முன் நின்றிருந்தான்.

“யாராது??” ஒற்றை வார்த்தை அத்தனை கடுமையை தாங்கி வர அவரின் பார்வை “உண்மையை சொல்” என்ற செய்தியை தாங்கிருந்தது.

“ப்பா!!” என தடுமாறியவனுக்கு கனியரசன் குடும்பத்தின் முன் பேசுவதற்கு துளியும் விருப்பமில்லை.

“ம்ம்ம் சொல்லு?”

“ப்பா நான் பேசணும் கொஞ்சம், ஆனா இப்போ இல்லை எல்லாரும் போன அப்பறம், என்னோட சொந்த விஷயத்தை வெளியாளுங்க முன்னாடி பேச எனக்கு விருப்பமில்லை” என முகத்தில் அடித்தாற் போல் பட்டென கூறிவிட,

“சுள்ளென்று” கோவம் ஏறியது கனியரசனின் குடும்பத்தினருக்கு.

“என்ன?? என்ன?? யாரைப் பார்த்து வெளியாளுன்னு சொல்றீங்க அவுங்க எங்க பிறந்த வீட்டு சொந்தம். என்ன உங்க தம்பி அப்புடி பேசுறாரு வாயை மூடிட்டு இருக்கீங்க” வசந்தி சண்டைக்கு செல்ல,

அவளை நிதானமாக பார்த்த வெற்றி,
“அதான் நானும் சொல்றேன் அவுங்க உங்க சொந்தம் எனக்கு சொந்தம் கிடையாது எனக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒருத்தவங்க முன்னாடி என்னோட பர்சனல் விஷயத்தை என்னால பேச முடியாது” என்க,

சட்டென எழுந்து விட்டனர் துரைப்பாண்டியும் செல்வபாண்டியும்.

“கிளம்புங்க எல்லாரும்” என்றவரின் வார்த்தை அத்தனை இறுக்கத்தை சுமந்து வர,

“ப்பா என்ன நீங்க இருங்க, மாமா அத்தை உங்க பையன் பேசுறாரு நீங்களும் கேட்டுகிட்டு அமைதியா இருக்கீங்க எங்க வீட்டாளுக்களை அவமானப்படுத்துறீங்களா” வாணி வாய் திறக்க,

“ஏய் வாணி என்ன உன் மாமானார் மாமியார் கிட்ட வாய் நீளுது இப்புடி தான் நான் உங்களை வளர்த்தேனா??” சிவகாமி மகள்கள் இருவரையும் ஒருசேர அதட்ட,

“பார்த்தாயா” என வீரவேல் வெற்றியை பார்க்க அதற்கு எல்லாம் சிறிதும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை வெற்றி.

“சம்பந்தி இருங்க நம்ம பேசலாம்” வீரவேல் அவர்களை சமாதானம் செய்ய,

“வெற்றி பார்த்து வார்த்தையை விடு அவுங்க என் மாமானார் குடும்பம்” சக்திவேல் கூற,

“ஹாங் அதானே என்னடா நீங்க வாய் தொறக்கலையேன்னு யோசிச்சேன். இதென்ன புதுசா நீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க வொய்ப் குடும்பத்துக்கு சப்போர்ட் பண்றது. ஏற்கனவே அப்புடி பண்ணி என்னை ஒதுக்கி வச்சவங்க தானே நீங்க” என அவன் அலட்சியமாக முகம் திருப்ப அண்ணன்கள் அடுத்து பேச முடியாது வாய் மூடி மெளனியானார்கள்.

“துரை, செல்வா உட்காருங்க மொதல்ல, இங்க நாம ஒண்ணு இல்லை ரெண்டு பொண்ணுங்களை குடுத்துருக்கோம் அப்புடி இந்த பெரிய மனுஷர் சொல்றாருன்னு எல்லாம் போக முடியாது நமக்கும் இந்த வீட்டுல இருக்குறதுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு” அம்புஜம் ஆச்சி ஒரு போடு போட,

“அப்புடி உங்க பொண்ணுங்களை கொடுத்துறந்தா அவுங்களோட மட்டுமே உங்க உறவும் சொந்தமும் என் விஷயத்துல தலையிட உங்களுக்கு உரிமை இல்லை அனுமதியும் இல்லை” வெற்றி கூற,

“அப்புடி தலையிட்டா என்ன பண்ணுவ” வெற்றியின் பேச்சு கனியரசனின் ஈகோவை தூண்டி விட்டிருக்க வாய் விட்டான்.

“ம்ஹீம்” கனியரசனின் குரல் கேட்டதும் வெற்றி அலட்சியமாக முகத்தை திருப்ப அதில் வெகுண்டவன் “ஏய்!!!” என வர,

நிலைமை மோசமாக மாறுவதை உணர்ந்த இதயா “வெற்றி இப்போ எதுக்கு தேவையில்லாததை எல்லாம் பேசிட்டு இருக்க” என அவனை அடக்க முயல,

அவ்வார்த்தைகள் ஏற்கனவே கொதித்து கொண்டிருந்த கனிக்கு இன்னும் எண்ணையை ஊற்றுவது போலிருக்க,

“ஏய் யாரைப் பார்த்து தேவையில்லாதவங்கன்னு சொல்றவ வாயை அடக்கு” கனியரசன் எகிறி கொண்டு வர,

“நீ யாருலே என் தங்கச்சி கிட்ட குரலை ஒசத்துறவான்” வெற்றியும் மல்லுக்கு நிற்க,

“வெற்றி!!!!” என்ற குரல் சட்டென பூமிகாவிடம் இருந்து வர அனைவரும் பார்வையும் அவளிடம்.

“என்ன பண்ணிட்டு இருக்க வெற்றி நீ? இப்புடி சண்டை போடா தான் கிளம்பி வந்தோமா அவுங்க இருந்தா உனக்கென்ன உங்க அண்ணிகளோட குடும்பம்தானே அவுங்க, அதுல உனக்கென்ன பிரச்சனை எதுக்கு வந்துருக்கோம்றதை மறந்துட்டு சண்டை போட்டுட்டு இருக்க” என அவன் கையை இறுக பிடித்து ஓங்கி ஒரு அதட்டு அதட்ட அடுத்த நொடி சிடுசிடுவென முகத்தை வைத்தபடி அமைதியானான் வெற்றி.

“சின்ன சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் அழுது கரையிற பொண்ணு எனக்கு வேண்டாம். எத்தனை பேரு இருந்தாலும் நான் தப்பு பண்ணா அதை தைரியமா என்னை அதட்டி கேட்குற பொண்ணு தான் எனக்கு வேணும்” என அன்றைய வெற்றியின் வார்த்தைகள் இந்த நொடி பூமிகா அவனை அதட்டுவதை கண்டு அனைவரின் காதுகளிலும் ரீங்காரமிட்டது.

“பூமி உனக்கு தெரியாது!!” என அவன் பேச வர,

“மூச்!!! யாரைப்பத்தியும் எனக்கு தெரிய வேண்டாம் நீ உன் குடும்பத்தை பத்தி என்கிட்ட நிறையவே சொல்லிட்ட அது தெரிஞ்சா போதும் எனக்கு” என அதட்டி அவனை வாயடைக்க செய்தவள்,

“அங்கிள் நாங்க பேசணும் யாரு இருந்தாலும் எனக்கு பிரச்சனை இல்லை. நானும் வெற்றியும் லவ் பண்றோம் அதைப்பத்தி பேச தான் இங்கே வந்தோம்” என தேங்காயை உடைப்பது போல் பட்டென அவள் போட்டுடைக்க அனைவரும் அதிர்ந்து நின்று விட்டனர் இதயாவை தவிர.

அந்த மயான அமைதியில் ஒரு மூலையில் இருந்து விசும்பல் ஒலி கேட்க ஆரம்பித்து பெரும் கேவலாக வெடிக்க,

அதில் அனைவரும் சுயம் பெற,

“அப்போ என் பொண்ணேட வாழ்க்கை என்னாகிறது” பரிமளம் வரிந்து கட்டி கொண்டு வர,

“அதை எதுக்கு என்கிட்ட கேட்குறீங்க” வெகு அலட்சியமாய் அவன் முகம் திருப்ப,

அவனது அலட்சியத்தில் மனதில் வெகுவாக அடிவாங்கினாள் ராஜி.
இதை சுத்தமாக அவனிடம் அவள்‌ எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வெளியேறிய வண்ணம் இருக்க வெற்றியை வெறித்து பார்த்த வண்ணம் நின்றிருந்தவளின் தோற்றம் கனியரசனின் நெஞ்சை அறுக்க அடுத்த நொடி அவளி அருகே சென்றுவன் “ராஜி” என அழைக்க,

“எண்ணே!!” என அவனை கட்டி கொண்டு கதறி விட்டாள் பேதை.

தங்கையின் கண்ணீர் அவனின் நெஞ்சை கொதித்தெழு செய்ய இத்தனைக்கும் காரணமான இதயாவை கண்டு அவன் விழிகள் அனலை கக்க,


“உன்கிட்ட கேட்காம வேற யாருகிட்ட கேட்குறது அவ நெலைமைக்கு நீ தானே காரணம்? உன்னை மனசுல வச்சுட்டு தான் அவ இன்னும் கல்யாணம் கட்டாம இருக்குறா”காவேரி மல்லுகட்ட,


“ஆங் நல்லா கதையா இருக்கே உங்க தங்கச்சி நெலைமைக்கு உங்க குடும்பமும் இதோ இங்க நிக்குறாங்களே உங்க ஆச்சி இவுங்களும் தான் காரணம். சொல்லப்போனா உங்க குடும்பத்தோட அவசரபுத்தியும் உங்க ஆச்சியோட சுயநலமும் மட்டும் தான் காரணம்.

எங்க இல்லைன்னு சொல்ல முடியுமா உங்களால?? இதுல தப்பே பண்ணாத என்னை கேள்வி கேட்க இங்க யாருக்குமே அருகதை கிடையாது.” என வெற்றி கத்த,

தொய்ந்து போய் அமர்ந்து விட்டார் அம்புஜம். வெற்றி சொல்வது அனைத்தும் உண்மை எனும் போது அவரால் என்ன பேசிட முடியும். அவரின் கடைக்குட்டி செல்ல வாரிசு அவளை முன்நிறுத்தி அவர் செய்த செயல் இன்று அவருக்கே எதிராக திரும்பியிருப்பதை கண்டு கலங்கி தான் போனார்.

என்னதான் தவறு தங்கள் பக்கம் அதிகம் என்றாலும் சம்பந்தம் செய்த இடத்தில் அன்னை கலங்கி நிற்பது அதுவும் அனைவரின் முன்பும் அவர் தலைகுனிந்து நிற்பது அவரின் மகன்களால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாமல் போக,

“நாங்க வர்றோம்ங்க என்ன ஏதுன்னு பார்த்து சொல்லுங்க, கிளம்புங்க எல்லாரும்” என்ற துரைப்பாண்டி அம்புஜத்தை எழுப்பி கொண்டு சென்று விட, அவரை தொடர்ந்து அனைவரும் வெளியேற கடைசியாக சென்ற கனியரசன்,

“திரும்பவும் என் குடும்பத்தை அவமானப்படுத்திட்டள்ள, என்ற அய்யனையும் ஆச்சியையும் இரண்டாவது தடவை தலைகுனிய வச்சுட்ட அதுவும் உன் அண்ணனுக்கு ஏந்துகிட்டு. இன்னொரு தடவையும் “எனக்கு என் அண்ணன் தான்டா முக்கியம் மடையான்னு” என் நடுமண்டையில நச்சுன்னு அடிச்ச மாதிரி சொல்லிட்ட” என்றவனின் குரல் இறுக்கத்துடன் வெளிவர,


வெற்றியின் கைகளை அழுந்த பற்றியவள் ‘உன் தங்கை உனக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ அதுபேல் தான் என் அண்ணனும் எனக்கு’ என்பதை செயலில் அவள் நிருபித்து காட்டி விட,

அவளை வெறித்தவன் மெளனமாக வெளியேறி விட,

மீண்டும் இருவருக்குள்ளும் ஒரு யுத்தம் ஆரம்பித்தது. இருவரின் உடன்பிறப்புகளை கொண்டு.

செல்லும் அவனையே வெறித்தவளின்‌ கண்கள் கலங்க இமைகளை சிமிட்டி அதனை‌ சரி செய்தவள் வீட்டினரிடம் திரும்ப,

வீரவேலின் பார்வை அவளை துளைத்தது. “ராணிம்மா!!” என்றவரின் குரல் அழுத்தமாக வெளிவர,

“தெரியும் ப்பா” என இறுக மூடியிருந்த இதழ்களை திறந்து கொண்டு கொட்டியது வார்த்தைகள்.

“எப்போ??”

“கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி”

“அப்போ நீயும் இதுக்கு கூட்டா இந்த பொண்ணை இங்க அவன் கூட்டிட்டு வர்றது உனக்கு முன்னமே தெரிஞ்சுருக்கு அதுவும் விஷேஷத்தை வச்சுகிட்டு இவனை வர சொல்லிருக்க?” என்க,

“ப்பா… ப்பா இல்லைப்பா இதயாக்கு நான் இன்னைக்கு வர்றது சுத்தமா தெரியாது? அவளுக்கே நான் இங்க வந்துட்டுதான் போன் பண்ணேன்” என வெற்றி அவசரமாக உள்நுழைய, அவனை முறைத்தார்.

“அங்கிள்!!” என அவரை அழைத்து நிறுத்தினாள் பூமிகா.

“இன்னைக்கு இங்க நாங்க வந்துருக்க கூடாது தான் ஆனா சூழ்நிலை அப்புடி ஆகிப் போச்சு,வெற்றி…” என்ற பூமிகாவை இடைமறித்த வீரவேல்,

“வேண்டாம் தாயி நீ விளக்கம் சொல்லி தான் என் புள்ளைய தெரியணும்னு அவசியம் இல்லை. எனக்கு தெரியும் எப்பிள்ளைய பத்தி விஷேஷம் நடக்கப் போவுதுன்னு தெரிஞ்சும் உன்னிய கூட்டிட்டு வந்துருக்கான்னா அங்க எதோ பிரச்சனையாகிருக்கும்.

என் ஆதங்கம் எல்லாம் ஒத்த வார்த்தை இவன் உன்னை கூட்டிட்டு வரப் போறதை சொல்லிருந்தான்னா இங்க நான் சமாளிச்சு வேற மாதிரி விஷயத்தை கொண்டு போய்ருக்கலாம் அதை விட்டுட்டு சம்பந்தக்காரங்களை சங்கடப்படுத்தி, ஊர்க்காரங்க உன்னையும் சேர்த்து பேசுற மாதிரி பண்ணிப்புட்டானே தான்!!” என அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே,

“ப்பா!!!” என பின்னிருந்து அவரை இறுக்க கட்டி கொண்டு வெற்றியின் கண்களில் ஈரம் தன் மேல் அவர் கொண்ட நம்பிக்கையை நினைத்து உள்ளம் கலங்கிற்று.

மகனின் அணைப்பில் சில நொடிகள் நெகிழந்தவர் அவனின் நெகிழ்ந்த நிலை புரிய,
“எய்யா வெற்றி விடுய்யா என்ன பிரச்சனைனாலும் பாத்துக்கலாம். அப்பா நான் இருக்கேன் என் பிள்ளைய அப்புடியே விட்டுடுவேனா?” என்க,

பார்த்திருந்த சக்திவேலிற்கும் கதிர்வேலிருக்கும் தகப்பனின் செயலும் தமையனின் செயலும் மனதை பிசைய சட்டென அவர்களை நெருங்கி வெற்றியை இருபுறமும் அணைத்துக் கொள்ள,

வெற்றியின் கண்கள் மேலும் கலங்கின. அவன் வருடங்களாக தவற விட்ட அண்ணன்களின்‌ அணைப்பும் பாசமும்.

வள்ளியம்மையின் கண்களிலும் இதயாவின் கண்களிலும் மெல்லிய நீர்படலம் ஆண்களின் அரவணைப்பை கண்டு.

அந்த கசப்பான சம்பவம் நிகழ்வதற்கு முன்பு இப்படிதானே இருந்தனர் அண்ணன் தம்பிகள். நொடியில் அனைத்தும் மறைந்து போக மீண்டும் அப்பிணைப்பு வரவே வராதா?? என ஏங்கி கொண்டிருந்தவர்களுக்கு இன்று கிடைத்திட மகிழ்ச்சியில் உள்ளம் கலங்கி தான் போயிற்று.

“மன்னிச்சுடு வெற்றி!! நாங்க ரொம்ப பெரிய தம்பி பண்ணிட்டோம்லே” என்ற அண்ணன்களை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான் வெற்றி.


“நல்லாருக்கு மாமா நீங்க பண்றது? எங்க பொறந்த வீடு அங்கே மனசு கஷ்டப்பட்டு போய்ருக்கு ஆனா இங்க நீங்க உங்க பிள்ளைகளோட சந்தோஷமா இருக்கீங்க?” நேரம் காலம் தெரியாமல் வசந்தி வாய் விட,

அனைவருக்கும் சுள்ளென்று ஏறியது. எதற்கு எதை இணைக் கூட்டுகிறாள் இவள் என.

“வசந்தி என்ன வாய் நீளுது?” என‌ கதிர்வேலன் எகிறிக் கொண்டு வர,

“கதிரு!!!” என அவனை அடக்கிய வீரவேல்,

“வசந்தி முன்ன வா” என வீரவேல் அழைக்க,வந்து நின்றாள்.

“என்ன பண்ணலாம் வெற்றிக்கு ராஜிய கல்யாணம் பண்ண சுத்தமா விருப்பமில்லை. இதுக்கு முன்னாடியும் இதை தான் அவன் சொன்னான் ஆனா‌ அதை காது கொடுத்து நம்ம கேட்கலை அதுல ஆரம்பிச்சது பிரச்சனை. எப்பிள்ளை அதுக்கான தண்டனையையும் எங்களை விட்டு பிரிச்சு இருந்து அனுபவிச்சுட்டான்.

இப்போ மனசுக்கு பிடிச்ச பிள்ளைய கூட்டியாந்துருக்கான் என்ன பண்ணலாம் யோசனை சொல்லு அந்த பிள்ளைய பத்தி விட்டுட்டு பிடிக்கலைன்லும் பரவாயில்லைன்னு வெற்றிக்கு ராஜிய கட்டி வச்சிடலாமா சொல்லு, நான் உறுதியா சொன்னா என் பிள்ளை என் பேச்சை மீற மாட்டான். வந்த பிள்ளைய திருப்பி அனுப்பிட்டு வெற்றிக்கு கட்டாயக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடலாமா சொல்லு?” என அவர் தீவிரமாக கேட்க,

“அய்யோ மாமா!!!” என்றவளிற்கு கண்கள் உடைப்பெடுக்க அழுது விட்டாள்.

“வந்த பிள்ளைய விரட்டி விடுற அளவுக்கு என்னை அவ்வளவு மோசமா நெனைச்சுடீங்களா மாமா??” என்றவள் தேம்ப,

“நீ தானேத்தா கேட்ட நான் அதுக்கு பதில் தானே சொன்னேன்” என்ற வீரவேலின் முகமும் வார்த்தைகளும் கனிந்திருந்தது.

அவருக்கு தெரியும் வசந்தி அவ்வளவு மோசம் இல்லை என்று. அவளின் பிறந்த வீட்டு சொந்தம் மனக் கஷ்டத்தில் சென்றதை வைத்து உள்ளுக்குள் வேதனைப்பட்டு வார்த்தைகளை விட்டுவிட்டாலே தவிர மற்றப்படி வில்லத்தனம் செய்பவள் எல்லாம் இல்லை என.

“மாமா நான்!!!!” என்றவளை இடைமறித்த வீரவேல்,

“எத்தா உன் பிறந்த வீட்டு சொந்தம் விட்டுப் போகாது, மொத மாதிரி ஒரு சண்டையோ இல்லை மனகஷ்டமோ இந்த தடவை நடக்காது அதுக்கு நான் பொறுப்பு” என அவள் பயந்த விஷயம் நடக்காது என அவர் உறுதி கொடுக்க நிம்மதியானாள் வசந்தி.

“வள்ளி அந்த பிள்ளைய உள்ளாரக் கூட்டிப்போ” என கட்டளையிட்டவர்,

“வெற்றி அந்த பிள்ளைக்கு அங்க போறதுல ஏதும் பிரச்சனை இருக்கா, அங்க இருக்க முடியாத அளவுக்கு?”

“இல்லைப்பா அங்க இருக்க முடியாம இல்லை கொஞ்சம் மனச் சங்கடம் தான்”

“அப்போ சரி நாளைக்கு மொத வேலையா அந்த பிள்ளைய பஸ் ஏத்தி விட்டுடு, எத்தா நீ சொணங்காத நாளைக்கு வீட்டுக்கு போ இங்க இருக்குறது சரி வராது எதா இருந்தாலும் பேசி முறைப்படி பண்ணுவோம்” என்றவர் அனைவரையும் உறங்க சொல்ல அவரவர் அறைக்கு திரும்பினர்.

“ராணிம்மா!!!” என்றழைக்க திரும்பியவளிடம்,

“உன்ற உடன்பிறப்புக்கு நீங்க சப்போர்ட்டாவும் பக்கபலமாவும் இருக்கிறது சந்தோஷம் தான் ஆனா உடன்பிறப்புக்காக இனி காலம் மூச்சுடும் வர போற ஒடைமைபட்டவன் மனசை சங்கடப்படுத்தலாமா??” என்க,

“ப்பா!!” என விக்கித்து நின்றாள் பேதை.

“தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ அந்த சொந்தத்தோட மனசை இரண்டு தடவை சங்கடப்படுத்திட்ட, உன் வாழ்க்கை அதுக் கூடதான்னு ஆகிப்போன அப்றம் இப்புடி மனசை கஷ்டப்படுத்திட்டே இருந்தா மனசு வெறுத்துடும் ராணிம்மா, வார்த்தைய அள்ளி தெளிச்சீக்கிறீங்க ஆனா பின்னாடி அது உங்களை விஷனப்பட வைக்காம இருந்தா சரி!!
பாத்து நடந்துக்கோ!!” என்றவர் சென்று விட,

நகர முடியாத கால்களை இழுத்துக் கொண்டு அறைக்கு நுழைந்து கதவை அடைத்தவளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

இங்கே, ராஜியின் அழுகை இன்னும் மட்டுபடாமல் இருக்க யாரும் எந்த ஆறுதலும் சொல்ல முடியாத நிலையில் துவண்டு போயிருந்தனர்.

கனியரசனுக்கோ கேட்கவே தேவையில்லை அவனின் குட்டி தங்கை இரண்டாவது முறையாக உடைந்து போய் இருந்ததை தாங்கவே இயலவில்லை.

இதயாவை பேசி விட்டு வந்தவனிற்கு மனமும் நிலைக் கொள்ளவில்லை. ‘நடந்த அனைத்திற்கும் அவளையே குற்றம் சொல்லி நோகடிக்கிறேனே நான்' என நினைத்தவனின் உள்ளமும் அகமும் வேதனையில் கசங்கிற்று.

வீட்டில் இருக்க இயலாது மூச்சடைக்க வெளிவந்தவன் அந்த நேரத்தில் ஜீப்பை கிளப்பி கொண்டு அவர்களது தோட்ட வீட்டிற்கு வந்து விட்டான். மீண்டும் மீண்டும் இதயாவின் அதிர்ந்த முகம் அவன்‌ மணக்கண்ணில் விழ,

மொபைலை எடுத்தவன் அவளை அழைக்க நினைத்து பின் வாங்கியவன் மனம் அவளை பார்க்க துடிக்க மொபைலில் சிலது உள்ளே சென்று ஒரு படத்தை எடுத்தவன் அதை பெரிதாக்க,

அடர் ஊதா நிற புடவையில் கன்னத்தில் இருபுறமும் சந்தனக் கீற்றுகள் பூசியிருக்க உதடுகளில் வெட்கச் சிரிப்புடன் அவளின் வலக்கரத்தை நீட்டியவாறு இதயா நின்றிருக்க அவள் அருகே அதே நிற சட்டையில் அவளின் வலக்கரத்தை பிடித்து உல்லாசப்புன்னகையுடன் அதில் மோதிரத்தை மாட்டிக்கொண்டிருந்தான் கனியரசன்.

“இதயா!!!” என்றழைத்து போட்டோவை வருடியவனின் மனமும் நினைவும் கடந்த காலத்தை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் செல்ல,

இங்கே கட்டிலில் கண்ணீர் கோடுகளுடன் அவர்களது நிச்சயதார்த்த ஆல்பத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இதயாவின் உள்ளமும் கடந்த கால நினைவுகளை சற்றே கீறி விட,

உறக்கம் பிடிக்காமல் இருந்த இரு வீட்டு ஆட்களின்‌ மனமும் நடந்த முடிந்ததை அசைப்போட ஆரம்பித்தது.



 

admin

Administrator
Staff member
இதயக்கனி 12


சில வருடங்களுக்கு முன்பு………


வீரவேலின் இல்லம் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. பட்டு சேலை சரசரக்க பெண்கள் வீடு முழுவதும் நிறைந்திருந்தனர்.


மைக்செட்டுகாரன் அவனின் ப்ரோத்யோகமான ப்ளேலிஸ்ட்டை இறக்கி விட, வீட்டு வாசலை தோரணங்கள் அலங்கரிக்க என அம்சமான கல்யாண வீடாய் காட்சியளித்தது அவ் இல்லம்.


“வள்ளி வெரசா! நேரம் ஆகலையா நம்ம போனதுக்கப்பறம் தானே பொண்ணு அழைக்க போவாங்க இங்கனயே இவ்வளவு நேரம் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க” வீரவேல் சத்தம்‌ போட,


“யாரு நானா? நானா?? நேரம் பண்றேன் கல்யாண மாப்பிள்ளை கதிரு கூட கிளம்பி உட்காந்திருக்கான் இன்னும் உங்க சீமந்த புத்திரி கீழே வரக் காணோம் என்னன்னு அவளை பாக்கவும் அவ அண்ணங்காரங்க விடாம அணை கட்டி வச்சிருக்கானுங்க என்னை!!” என‌ அவர் படபடவென பொரிய,


காதில் விழாதவாறு, “எலே அந்த மேளக்காரங்க வந்துட்டாங்களா?” என்றவாறு அங்கிருந்து அவர் நகர்ந்து விட பக்கென சிரித்து விட்டாள் வாணி.


“அதானே பொண்ணை பத்தி சொன்னா மட்டும் காது கேட்காத இந்த மனுஷனுக்கு. எத்தா வாணி போய் உன் நாத்திய கீழே இழுத்துட்டு வா அவளா வரட்டும்னு நெனைச்சா நம்ம நாளைக்கு தான் மண்டபத்துக்கு போவோம்” என்க,


“ம்மா!!” என ஆட்சோபித்த மகன்களை,

“இங்காருங்கலே எவனாவது வாயை தொறந்தீங்க வாயி மேலயே போட்டுடுவேன். கல்யாண மாப்பிள்ளையின்னு எல்லாம் பாக்க மாட்டேன்” என அவர் கண்களை உருட்டி முறைக்க,


வாணி செல்ல அவசியமே இன்றி கீழிறங்கி வந்திருந்தாள் இதயா.


“வாடி சீமை சித்தராங்கி என்னடி பண்ண இவ்ளோ நேரம்? இந்த உடுப்பை மாட்டிட்டு வர இவ்வளவு நேரமா?” என அவர் சப்தமிட,


அவள் உடுத்தியிருந்தது லெஹாங்க நெட்டட் மாடல் அவள் இதனை வாங்கும் போதே வள்ளி கூறியிருந்தார் “இந்தாரு ராணி ரொம்ப கனமா இருக்கு இந்த உடுப்பு ஒரு கிலோ தேறும் போல இதை மாட்டிட்டு உன்னால நகரக் கூட முடியாது தூக்கிட்டு நடக்கவும் ஆகாது. அப்றம் துணி சல்லடையாட்டம் இருக்கு நீ ராத்திரி போடுற உடுப்பு(Night wear) மேலயே துப்பட்டாவை போட்டுட்டு சுத்துற‌ ஆளு உனக்கு இது தோதுப்படாது வேற வாங்கு” என்றவரை,


“ம்மா என்னை மாடனாவே நீ மாற விட மாட்டியா, இன்னும் பட்டிக்காடு மாதிரியே டிரஷ்ஷை எடுக்க சொல்றா அது எல்லாம் எனக்கு தோதுப்படும் நான் போட்டுக்குவேன்” என‌ சண்டையிட்டு அதனை வாங்கியிருந்தாள்.


ஆனால் கடைசியில் வள்ளியம்மை‌‌ கூறியது தான்‌‌ உண்மையாயிற்று. வீராப்பாக பேசி அதனை அணிந்து விட்டவளுக்கு உடல் எல்லாம் வலிந்தது அதன்‌‌ எடையில் இதில் வேற அண்ணன்கள் போட்டி போட்டு கொண்டு பணத்தை கொடுத்ததில் விலை அதிகமுள்ள‌ முழுவதும் கற்கள் பதிந்த உடையை எடுத்திருந்தாள். கைகளை தூக்கும் போதும் அசைக்கும் போதும் உடலில் உள்ள‌ கற்களில் உராய்வு ஏற்பட்டு தடிப்பு தடிப்பாய் சிவந்து போய் எரிச்சலை வேறு‌ ஏற்படுத்தியிருந்தது.


முன்புறமும் பின்புறமும் வயிறுக்கு மேற்புறம் வரையிலும் சல்லடை துணி இருந்ததில் அவள் உடல் பாகங்கள் அந்த சல்லடையின் பின்புறம் தெளிவாக தெரிய வெளியே வரவே கூசித்தான் போனாள். வேறுவழியின்றி‌ அதற்கு கொடுத்திருந்த துப்பட்டாவை இழுத்து பிடிதது ஆங்காங்கே பின்‌ செய்து அவள் வருவதற்குள் நேரம் எடுத்திருந்து.


இதனை அறிந்தாள் வள்ளியம்மை‌ சாமி ஆடி விடுவார் என அதனை லாவகமாக மறைத்தவள் வாணியின் கையிலிருந்த ப்ரீத்தியை வாங்கி கொண்டவள் விறுவிறுவென வெளியேறி விட அவள் நடந்த நடைக்கு கற்கள் அவளது முழுங்கையில் உராய்ந்து சிராய்ப்புகளை உண்டாக்கியது.


ஒருவழியாக வள்ளயம்மை அனைவரையும் அதட்டி உருட்டி என மண்டபத்தை வந்தடைந்திருந்தனர்.


இவர்கள் வந்த சில நிமிடங்களில் பெண் அழைக்க கிளம்பி விட்டனர். பெண்ணின் வீடு மண்டபத்தில் இருந்து சிறிது பக்கம் தான்.


“மணமகளே!! மணமகளே!! வா வா” என்ற மைக்செட்காரனின் பாடலில் பெண் வந்து விட்டது என உள்ளிருப்பவர்களுக்கு தெரிந்து விட,


வள்ளி குடும்பத்தினர் விரைந்தே வெளிவந்தனர். பெண்ணிற்கு ஆரத்தி எடுக்கப்பட கல்யாண கலை சொட்ட நின்றிருந்தாள் வசந்தி. அவளின் அருகே அவளது குடும்பத்தினர்.


இதயாவிடம் ஆரத்தியை கொட்டிவிடுமாறு அவளின் கையில் ஆரத்தி தட்டினை கொடுத்து விட்டு பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்று விட்டனர்.


அவர்கள் சொன்னது போல் செய்துவிட்டு நிமிர்ந்தவளின் முன்னே வந்து நின்றான் கனியரசன்.


“ஹேய் சிலுப்பி!!! மாமான் எப்புடி இருக்கேன்!!” என்றவன் வேஷ்ட்டி சட்டையில் இருந்தவன் காலை ஆட்டியபடியே கேட்க,


“ஹான் ஓணானுக்கு வேட்டி சட்டை போட்டா மாதிரி இருக்கு” என்றவளின் நக்கலில்,


“போடி இவளே!!!!! கழுதைக்கு தெரியுமா கற்பூர வாசனை??”


“ஓஹ் சாரி அது கழுதைக்கு தான் தெரியும்!!” என அவனை மானவாரியாக வாரிவிட்டு அவள் உள் செல்ல திரும்ப‌ பற்களை நறநறுத்தான் இவன்.


பெண்ணவள் திரும்பிய வேகத்தில் அவளது கைகள் மீண்டும் உடலுடன் உராய்வு ஏற்பட‌ “ ஸ்ஸ் ஆஆஆ” என தன்னையும் மீறி வலியில் மெலிதாக கத்தியிருந்தாள்.


“ஏய் சிலுப்பி நில்லு??” என்றபடி அவள் முன் வந்தவன் “என்னாச்சு எதுக்கு இப்போ கத்துன?” என்றவனின் பார்வை அவளை ஆராய கைகளில் இருந்த சிராய்ப்புகள் என்னை பார் என வெட்ட வெளிச்சம் போட்டு காட்டியதில் திகைத்தவன்,


“ஏய்!!! என்னடி இது??” என்றவாறு அவள் கைகளை தூக்கி பார்க்க தடிப்புகள்‌ சிவந்து போய் தடித்திருந்தன.


“ப்ச் ஒண்ணுமில்லை விடுங்க!”


“ஏண்டி கூறுகெட்டவளே ஒண்ணுமில்லையா? இப்புடி செவந்து போய் கிடக்குது ஒண்ணுமில்லைன்னு சொல்ற? ஏதாச்சும்‌‌ கடிச்சு தொலைச்சிடுச்சா வாயை தொற‌டி?”


“இல்லை!”


“அப்பறம் எப்டி ஆச்சு?? எங்க அந்த கையை காட்டு” என அவளின் மற்றொரு‌ கையை பிடிக்க சென்றவனின் கைகளில் அவள் உடையில் இருந்த கற்கள்‌ அதிவேகத்தில் உராய்ந்து விட,

“ஸ்ஸ்…” என்றவாறு கைகளை பின்னிழுத்துக் கொண்டவனிற்கு அவள் கைகளின் சிராய்ப்புக்கான காரணம் புரிந்து விட,


“மண்டங்கனம் பிடிச்சவளே இப்புடி உரசி கைய காயம் பண்ணுது வேற‌ எதையாச்சும் மாத்தி‌‌ தொலைக்க வேண்டியது தானோ??” என அவன் பல்லைக் கடிக்க,


“ப்ச் எடுக்கும் போதே தெரியலை ஆசைப்பட்டு எடுத்துட்டேன். இப்போ போய் நான் மாத்துனேனா போச்சு அம்மா பேசியே என்னையக் கொன்னுரும் அது அப்பவே செல்லுச்சு நான் தான் கேட்கலை கொஞ்ச நேரம் தானே சமாளிச்சுக்கிறேன்”


“ஏண்டி உனக்கு கொஞ்சமாச்சும் மண்டையில கூறு இருக்கா? அங்க கையெல்லாம் புண்ணாகி போயிருக்கு சமாளிச்சுக்கிறாளாமா?? அறிவு இல்லை இந்த லட்சணத்துல டாக்குடருக்கு வேற படிக்கிறா” என அவன் கடுகடுக்க,


“இந்தாரு அம்புட்டு ஒண்ணும் இங்க யாரும் கூறு இல்லாமா இல்லை வந்துட்டாரு மல்லு வேட்டி மைனரு” என முணுமுணுத்தவள் மண்டபத்தினுள் சென்று விட்டிருந்தாள்.


“போடி!!! ராணி ரங்கம்மா எனக்கென்ன வந்தது எப்டியோ போ” என கத்தி விட்டு அடுத்த வேலைகளை அவன் பார்க்க செல்ல ஆனால் வேலையில் கவனம் வைக்க இயலாது இதயாவின் சிவந்த தடிப்புகளே அவன் முன் தோன்றி அவனை அழைக்கழித்தன.


“இவளை!!!! அந் கைய வச்சுகிட்டு என்னன்ன வேலையை எல்லாம் செய்யுறாளோ?” என புலம்பியவன் வண்டியை எடுக்க எங்கே என கேட்டவர்களிடம் சிறு வேலை வந்துவிடுகிறான் என கூறி அவன் சென்ற இடம் என்ன மருந்தகம்.(மெடிக்கல் ஷாப்)


தடிப்பிற்கான க்ரீமை வாங்கி கொண்டு வந்தவன் அவளிடம் நேரடியாக கொடுத்தால் வேண்டுமென்றே போடாமல் விடுவாள் என‌ அறிந்து அவனது அக்காவிடம் சென்றான்.


“அக்கா இந்த ஆயில்மெண்ட்டை

அந்த அடங்காதவ கிட்ட கொடு” என்க,


அவனின் அழைப்பிலேயே தம்பி யாரை கூறுகிறான் என புரிந்து விட்டது. அவளிற்கு மட்டுமல்ல இரு‌ குடும்பத்தினருக்குமே தெரியும் இவர்களின் அடிக்கடி நடக்கும் சண்டையும் சச்சரவுகளும்.


ஆரம்பகட்டத்தில் இவர்கள் அடித்துக் கொள்வதை கண்டு பதறியவர்கள் போக போக பழகிக் கொண்டனர் அதுவும் இல்லாமல் இருவருக்கும் திருமணம் செய்தால் என்ன என்ற எண்ணம் இரு குடும்பத்தினருக்கும் மனதினில் இருக்கிறது ஆனால் இரு குடும்பத்தினரும் அதனை மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்துக் கொள்ளவில்லை அதற்கான நேரத்திற்கு காத்திருக்கின்றனர். ஆக இவர்களின் சண்டையினை கண்டும் காணாமல் கடந்து செல்ல பழகி விட்டிருந்தனர்.


“என்னாச்சு கனி எதுக்கு இது” என சிறு சிரிப்புடன் அவள் கேட்க,


“நீயே போய் பாருக்கா, அந்த உடுப்பு அவ கைய எல்லாம் செறச்சு விட்டு புண்ணாகி போயிருக்கு திமிரு பிடிச்சவ அந்த உடுப்பை மாத்தாம அதுலயே சுத்திட்டு இருக்கா இந்த க்ரீமையாவது குடு பூசட்டும் எரிச்சல் இல்லாம இருக்கும்” என்க,


“இதுக்குத்தான் அத்தை அதை எடுக்காதேன்னு சொன்னாங்க இவ கேட்டாதானே!” என்றவாறு அங்கே திரிந்து கொண்டிருந்த இதயாவை இழுத்துக் கொண்டு அறையினுள் நுழைந்தாள்.


“என்ன மதினி? எதுக்கு இப்புடி இழுத்துட்டு வரீங்க”


“என்ன நொண்ண மதினி அப்டியே கொமட்டுலயே ஒண்ணு விட்டேன்னு வையி உடுப்பு போட செளகரியமா இல்லைன்னா வீட்டுலயே சொல்ல மாட்டியா நீயி?? இப்புடி தான் கைய‌ எல்லாம் புண்ணாக்கிட்டு திரிவியா?” என்க,


“இல்லை மதினி அப்டி எதுவும் இல்லை”


“ப்ச் பிடி இதை, தடிப்பு மேல இதை பூசு எரிச்சல் இல்லாம இருக்கும் கனி கொடுக்க சொல்லுச்சு, இதை பூசிட்டு மொத உடுப்பை மாத்து நீ இதோட வெளியே வந்த அப்றம் அத்தைகிட்ட சொல்லிடுவேன். எதுக்கும் தேவைப்படும்னு அத்தை எல்லாருக்கும் ஒரே செட் துணி அதிகமா தான்‌ எடுத்து வச்சிருக்காங்க அந்த கருப்பு கலர் பேக்ல இருக்கு எடுத்து மாத்திட்டு வா” என்றவள் நில்லாமல் சென்றுவிட,


“பாருடா மைனருக்கு இருக்குற அக்கறைய?” என முணுமுணுத்தவளின் இதழ்களில் அழகிய முன்புறுவல்.


இருவருக்குள்ளும் பெயரிடப்படா ஒரு உணர்வு சில வருடங்களாக இருந்த போதிலும் அதனை மற்றவர் அறியாது ரகசியமாகவே வைத்திருக்கின்றனர்.



அன்றைய இரவு நிச்சயதார்த்தம் நடைபெற்றது. அடுத்த நாள் காலை பத்து மணிக்கு மேல் முகூர்த்தம். நிச்சய தாம்பூலத்தை மாற்றி சடங்குகள் செய்து முடிக்க வெற்றி வந்தான்.


கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டில் இருந்தவனுக்கு விடுமுறை அவ்வளவு எளிதாக கிடைத்திருக்கவில்லை.


“வெற்றி!!!!” என இதயா ஓடிச் சென்று அவன் கைகளை பிடித்துக் கொள்ள,


“க்கும் ரொம்ப தான் பாசமலர் படம் ஓட்டுது ரெண்டும்” என கடுப்பாக முணுமுணுத்தவாரே கனி அவர்களை கடந்து விட இருவரின் காதிலும் அது விழுந்தாலும் அலட்சியப்படுத்தினர்.


ஏனோ ஆரம்பத்தில் இருந்து கனிக்கும் வெற்றிக்கும் அடிக்கடி முட்டிக் கொள்ளும்.

 

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 13

நேரம் நொடியில் பறந்து விட அடுத்த நாள் குறிப்பிட்ட முகூர்தத்தில் கதிர்வேல் வசந்தியின் கழுத்தினில் திருமாங்கல்யத்தை சூடி தன்னுடையவளாக்கி கொண்டான்.


துரைப்பாண்டிக்கும் செல்வபாண்டிக்கும் நான்கு மகள்களில் இருவரை நிம்மதியான இடத்தினில் கரை சேர்த்து விட்ட திருப்தி.

அம்புஜம் ஆச்சிற்கு சொல்லவே தேவையில்லை ஒரே குடும்பத்தில் இரு பேத்திகளையும் கொடுத்தது மகிழ்ச்சியை தந்திருந்தது.

திருமண முடிந்து அடுத்தடுத்து சம்பிரதாயங்கள் கிண்டலும் கேலியுமாக மணமக்களுக்கு நடைபெற்றது.

ஒருவழியாக சடங்கு சம்பிரதாயங்கள்‌ எல்லாம் முடிந்து விட்டது. மணமக்களை மதிய விருந்து உண்ண வைத்திருந்தனர். மாலை 4 மணிக்கு மேல் தான் நல்ல நேரம் ஆதலால் அதுவரை அனைவரும் ஓய்வாக அமர்ந்திருந்தனர்.

அம்புஜம் ஆச்சியை சுற்றி அவர் வயோதினர்.

“என்ன அம்புஜம் ரெண்டு பேத்திகளையும் ஒரே வீட்டுல கொடுத்துட்டப் போலயே” என்க,

“எல்லாம் கடவுள் சித்தம்” என்றார்.

“அம்புஜம் வெற்றிக்கு ஏதும் வரன் பாக்குறதா இருந்தா சொல்லுங்க என் தூரத்து சொந்தத்துல‌ ஒரு பொண்ணு இருக்கு” என ஒருவர் கூற,

“அடி எவடி இவ கூறுகெட்டவளா‌ இருக்கா, அம்புஜம் வீட்டுலயே சொக்க தங்கமாட்டாம் ஒரு பொண்ணு இருக்கும் போது எப்புடி வெற்றிக்கு வெளியில பொண்ணு தேடுவாங்க?” என்க,

அவரை புரியாது பார்த்தார் அம்புஜம்.

“என்ன அம்புஜம் முழிக்கிறவ? நீ முழிக்கிறதை பார்த்தா இந்த ரோசனை உனக்கு தோணலை போலயே?” என்க,

“இல்லை மரகதம் இப்புடியொரு நெனைப்பு வீட்டுல யாருக்கு இல்லை அதையும் விட காவேரிய பரிமளத்தோட அண்ணன் பையன் விஷ்வாவுக்கு கொடுக்க எண்ணம்.”

“ அட! நான் காவேரியவா சொன்னேன்?”

“பின்ன?”

“நம்ம ராஜியை இல்ல சொன்னேன்!” என்றிட,

“என்ன!!!” என சற்றே திகைத்து தான் விட்டார் அம்புஜம் கனிக்கு இதயாவிற்கும் முடிச்சிடலாம் என்ற எண்ணம் தான் அவருக்கு இருக்கிறதே ஓழிய இந்த எண்ணம் அவருக்கு சுத்தமாக இல்லை.

“என்ன!!! அதிர்ச்சியாகிறவ வெற்றிக்கு ராஜி கட்டிக்கிற மொறை தானே?”

“மொறை தான் ஆனா எங்களுக்கு அப்புடி ஒரு நெனைப்பு இல்லை மரகதம்”

“அப்போ இல்லைன்னா என்ன? இப்போ யோசனை பண்ணலாம்ல, இங்க பாரு அம்புஜம் நான் நல்லா யோசனை பண்ணி தான் சொல்றேன். நம்ம ராஜியோ மத்த பேத்திகளை மாதிரி தைகிரியமான பொண்ணு கிடையாது, அம்மா முந்தானைக்குள்ளயும் உன் முந்தானைக்குள்ளயும் வளந்தவ கூச்ச சுபாவம் அதிகமா இருக்கு,

இதேது அவளை நாளைக்கு வெளி இடததுல கட்டி கொடுத்தீன்னா வர்ற மகராசன் எப்புடியோ அவ கொணத்தை மதிச்சு நடந்துக்கிப்பானான்னு தெரியலை,

ஆனா அதுவே வெற்றின்னா தங்கமான பிள்ளை, ராஜியோட கொணத்துக்கு அவளை தங்கமா பாத்துக்கிடுவான் வெளில கொடுத்து அங்க நம்ம பிள்ளை கொணத்துக்கு ஒத்துப் போகலைன்னா என்ன செய்யுறது? இதுவே வெற்றின்னா அவன் கொணத்துக்கு சமாளிச்சு வாழ்ந்திடுவியான்.” என்க,

அவர் சொல்லியதை கேட்டு அடிவயிற்றில் பிசைய ஆரம்பித்தது அம்புஜத்திற்கு ராஜியின் வாழ்க்கையை நினைத்து.

மரகதம் கூறியது போல் ராஜி மிகவும் கூச்ச சுபவாமும் பயமும் தயக்கமும் அதிகம் நிறைந்த பெண் தான். யாரனும் அவளிடம் சிறிது சத்தமாக குரலுயர்த்தி விட்டால் கூட தாங்க மாட்டாள் கண்களில் குளம் கட்டி விடும்.

கடைகுட்டி என அவளை அதிகம் பொத்தி பொத்தி வளர்ந்ததன் விளைவு அவளால் தனியாக எந்த ஒரு காரியத்தையும் செய்ய முடியாது எப்போதும் ஒருவரை சார்ந்தே அவளது செயல்கள் இருந்தன.

இதுவரை தனியே வெளியே கடைகளுக்கு கூட அவள் சென்றதில்லை கூச்சத்தையும் மீறி பயம் அவள் மனதை ஆட்டி படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

மற்றொன்று வீட்டினரும் அவளை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கின்றோம் என்ற‌ பெயரில் எங்கே சென்றாலும் அவளை தனியே விடாது கூடவே ஒருவர் சென்று வந்ததன் விளைவு அவளை நிரம்பவே மாற்றியிருந்தது.


வீட்டினர் இதனை ஆரம்பத்திலயே காணாது விட்டு விட்டனர் அவர்கள் கண்ட நொடி ராஜி முழுவதுமாக கூச்சமும் பயமும் நிறைந்த பெண்ணாக மாறி நின்றிருந்தாள்.

இப்புடியும் பெண்கள் உண்டா என்ன??

நிச்சயம்‌‌ உண்டு. அண்ட சாரசமாய் விரிந்திருக்கும் பூமியில் சில என்ன? பல ராஜிக்கள் இருக்கின்றனர்.

அவர்களின் எதிரயே அவர்களின் பயமும் கூச்ச சுபவாமும் தான். பெற்றோர்களின் அரவணைப்பில் அதீத செல்லத்தில் வளர்க்கப்படும் குழந்தைகள் பல தைரியசாலியாக இருந்தாலும் சிலர் ராஜி போல் இருக்கின்றனர்.

அவர்களின் பயத்தையும் கூச்ச சுபாவத்தையும் கவனித்து கையாண்டால் அவர்களால் அதிலிருந்து வெளிவர முடியும். இல்லையென்றால் அவர்களே அதில் இருந்து வெளி வர நினைத்தாலும் அவர்களால் வர இயாலாது.

எப்போதும் எல்லாவற்றிற்கும் ஒருவரை சார்ந்தே இருக்கும் மிகவும் மென்னையான குணம் படைத்தவர்கள் இவர்கள்.

இதையெல்லாம் நினைத்து பார்த்த அம்புஜம் “ஆனா வெற்றி கொணத்துக்கு ராஜி அவனுக்கு ஒத்து வருவாளா மரகதம். அவ பாக்க தான் அப்டி ஆனா வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டு ஆளு அவன். பிடிக்கலைன்னா பட்டுன்னு மொகத்தில அடிக்கிறாப்ல சொல்லிடுவான் யாரு எவரு மக்கா மனுஷங்கன்னு எல்லாம் பாக்க மாட்டான். ஆனா நம்ம ராஜி அப்டி இல்லை லேசா குரலை ஒசத்துனாலே அவளுக்கு கண்ணுல தண்ணி வந்திடும்” என்க


“இதுக்கு இன்னொரு யோசனை

காதுல போடுறேன் கேளு. பேசாம நம்ம இதயாவுக்கும் கனிக்கும் சேர்த்து கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டேன். அப்புடி பொண்ணு கொடுத்து பொண்ணு எடுத்தேன்னு வையி அவுங்களால அப்புடி பட்டுன்னு பேச முடியாது இதயாகாண்டி அவங்க வீட்டு பொண்ணு இங்க இருக்கான்ற நெனைப்புலயே ராஜிய நல்லா வச்சிக்கிடுவாங்க. தங்கச்சி வாழ்க்கைக்கு அண்ணங்காரன் சாமளிச்சு வாழ மாட்டானா என்ன?

பொண்ணு எடுத்து பொண்ணு கொடுத்தா உறவும் பலப்படும் ரெண்டு குடும்பத்துக்கும் மனசுல ஒரு பயம் இருக்கும். நம்ம வீட்டுக்கு வந்த பொண்ணு மனசு சங்கடப்பட்டுச்சுன்னா அங்க இருக்குற நம்ம பொண்ணுக்கும் மன சங்கடம் வருமேன்னு எதுனாலும் தடாலடியா பேசிட மாட்டாங்க” என மரகம் கூற,

“ஆமா அம்புஜம் எனக்கும் மரகதம் சொல்றது தான் சரின்னு படுது. ராஜியை வெளில கொடுத்தா பிள்ளைக்கு கஷ்டம் தான் அதுவே வெற்றியா இருந்தா அந்த தஷ்டம் இல்லை. அவனுக்கு ஆரம்பத்துல பிடிக்கலைன்னாலும் இதயா வாழ்க்கையே நெனைச்சு மனசு மாத்திகிடுவான். அப்புடி நம்ம பொண்ணு பிடிச்சுப் போச்சுன்னு வையி தங்கமா தங்கிடுவான்” என வெற்றியை பற்றி அவர்களின் எண்ணங்களை ஆளாளுக்கு கூற,

ஆனால் இவர்களின் எண்ணங்களிற்கு எல்லாம் அப்பாற்பட்டவன் அவன் என ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை.

“கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையுமாம்!! அந்த நிலை ஆகிப்போனது அம்புஜத்திற்கு.

முதலில் வெற்றிக்கும் ராஜிக்கும் ஒத்துவருமா என நினைத்து தயங்கியவரை சுற்றி இருந்தவர்களின் பேச்சில் அப்புடி திருமணம் செய்து வைத்தால் தான் என்ன? என்ற நினைப்பு அடிமனதில் வந்துவிட்டது. இன்னொன்று ராஜியின் வாழ்க்கையை நினைத்து அங்கே அவர் சுயநலமாக சிந்தித்தவர் வெற்றியை நினைத்துப் பார்க்க தவறிவிட்டார்”.

“சரி மரகதம் இப்போ தானே இந்த கல்யாணம் முடிச்சிருக்கு வெற்றியும் படிப்பை முடிக்கட்டும் அப்றமா ராஜி‌ வெற்றி கல்யாணப் பேச்சை ஆரம்பிச்சிடுறேன்” என்றவருக்கு வெற்றியின் குணத்தை கண்டு சற்றே பயமாக இருந்தாலும் இதயாவை கனிக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என்ற இறுமாப்பும் ஏகவே இருந்தது.

வந்த வேலை முடிந்தது என அனைவரும் இடத்தை காலி செய்ய பாவம் அவர்கள் அறியாத ஒன்று அவர்தள் பேசிய அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் ராஜி கேட்டு விட்டால் என்பதையும் பதின்வயது பருவமுடையவளின் மனதில் இவர்களின் பேச்சு சலனத்தை ஏற்படுத்தியதையும் அதன் பொருட்டு அவள் விழிகள் வெற்றியை பார்க்கும் பார்வை மாறி அங்கே அவன் மேல் ஆசை நிரம்பி வழிந்ததையும் அவர்கள் கவனிக்க தவறியிருந்தனர்.
 
Last edited:

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 14

கொண்டாட்டங்களும் ஆராவாரங்களும் முடிந்து அவரவர் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியிருந்தனர். வசந்தி வீரவேலின் வீட்டு மருமகளாக மாறி மாதங்கள் பல கடந்திருந்தன.

வெற்றியும் வெற்றிகரமாக தனது படிப்பினை முடித்துவிட்டு பெங்களூரில் வேலையில் இருக்கிறான். கனியரசனிற்கு சென்னையில் வேலை கிடைக்க வீட்டினரை பிரிந்து செல்ல முடியாது என முகத்தை தூக்கி வைத்து சுத்தியவனை வீட்டினர் வம்படியாக வண்டி ஏற்றியிருந்தனர்.

போகும் போது அனைவரையும் முடிந்த அளவு படுத்தி எடுத்தியே சென்றான் அதில் இதயாவும் அடக்கம்.

இத்தனை நாள் அருகில் இருந்தவன் தூரம் செல்ல வேண்டும் என்ற நிலை வந்ததும் அவனின் கைப்பொருள் கைவிட்டுப் போய்விடுமோ என்ற பயம் எழு அவளை தேடி சென்றுவிட்டான்.

அவள் மீதான நினைப்பினை மனதினிலே வைத்திருந்தவன் இன்று அதனை அவளிடம் கொட்டி விட அவள் கல்லூரி தேடி சென்று விட்டான்.

மாலை அவள் கல்லூரி விடும் நேரத்திற்கு சென்றவன் அவள் கல்லூரியின் எதிரில் இருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருப்பதை கண்டு அங்கு சென்றவன்,

“இதயா!” என்க,

‘இவர் எங்க இங்க?’ என நினைத்தவாறு அவன் அருகில் வர,

“வண்டியில ஏறு?”என,

“இல்லை பஸ் இப்போ வர்ற நேரம் தான்' என்க,

“ச்சூ மனுஷன் இருக்கிற நெலைமை புரியாம நீ வேற ராங்கித்தனம் பண்ணாதடி ஏறு!” என்க,

அவனை புரியாது பார்த்தவளை,
“எனக்கு சென்னையில வேலை கிடைச்சிருக்கு” என,

“ம்ம்ம் தெரியும் மதினிங்க அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டு இருந்தாங்க”

“தெரிஞ்சும் தான் என் கூட வர மறுக்குறியா?”

“என்ன சம்பந்தம் இல்லாம பேசிட்டு இருக்கீங்க?”

“ஆமா நான் லூசுப் பாரு அதான் சம்பந்தமில்லாம பேசிட்டு இருக்கேன்”

“ஓஹோ அப்போ சரி!” என்றுவிட,

அவளை முறைத்துப் பார்த்தான் அவன்.

“அகராதி பிடிச்சவன்னு நிருப்பிக்கிற பாத்தியா?” என அவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் செல்லும் பேருந்து வந்துவிட,
நகர முயன்றவளை விடாது வண்டியை நிறுத்தி வழிமறித்தான்.

“ப்ச் என்ன? எதுக்கு இப்புடி சலம்பல் பண்ணிட்டு இருக்கீக?”

“யாரு நானாடி? சலம்பல் பண்றேன் நீதான் வீம்பு பிடிச்சிட்டு என் கூட வர மாட்டேன்னு சொல்ற”

“ உங்க கூட என்னத்துக்கு நான் என்னத்துக்கு வரணும்?”

“நான் சென்னை போறேன்”

“சரி அதுக்கு என்னை என்ன பண்ண சொல்றீங்க?”

“நீ ஒண்ணும் பண்ண வேண்டாம். என் கூட வா”

“முடியாது!”

“ஏண்டி நான் ஊருக்கு போறேன் சொல்றேன் தெரிஞ்சும் என் கூட வர முடியாதுன்னு சொல்ற?”

“அய்யா சாமி நீங்க சென்னைக்கு என்ன? அந்த சந்திராயனுக்கு கூட தாரளமா போயிட்டு வாங்க என் கூட ஏன் மல்லுக்கு நிக்கிறீங்க. எங்க வேணும்னாலும் நீங்க தாரளமா போய்ட்டு வாங்க அதை எதுக்கு என்கிட்ட வந்து சொல்லிட்டு இருக்கீங்க?” என்றிட,

அவளின் பேச்சில் பல்லை கடித்தவன்,
“திமிரு டி உனக்கு நானா வந்து உன்கிட்ட பேசிட்டேன்ல அந்த தெனாவட்டு தான். அதான் இவ்வளவு அலட்சியமா பேசுற, உன் கிட்ட போயி பேச வந்தேன் பாரு என்னைய எதை கொண்டு அடிக்கிறதுன்னு தெரியலை” என அவளிடம் கத்தி விட்டு வண்டியை உதைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான்.

அவன் கோபத்தில் மனம் கலங்கினாலும் இறுகிப் பிடித்துக் கொண்டாள். கனிக்கு சென்னையில் வேலை கிடத்ததை அவள் மதினிகள் கூறும் பொழுதே கனி அதற்கு போக மறுத்து வீம்பு பிடிப்பதையும் சேர்த்தே தான் கூறியிருந்தனர்.

அவளுக்கு தெரியும் அவன் வந்த காரணம் என்னவென்று.

“ஒருவழியா கனி ஊருக்கு போக ஒத்துக்கிடுச்சு அத்தை” நேற்று வசந்தி வள்ளியம்மையிடம் கூற அப்போஃதே தெரியும் நிச்சயம் அவன் அவளை பார்க்க வருவான் என்று.

இப்போதைக்கு அவன் பேச இடமளித்தால் நிச்சயம் காதலை தான்‌ கூறுவான் அதேபோல் அவளிடமிருக்கும் அவனுக்கான விருப்பத்தையும் வாங்காமல் விட மாட்டான்.

அப்டியே அவன் அவளின் விருப்பத்தை தெரிந்துக் கொண்டால் சென்னை செல்வானா என்பது சந்தேகமே??
நிச்சயம் செல்ல மாட்டான்!

இவளிடம் பேசி விட்டு சென்றவன் அடுத்த நாள் சென்னைக்கு கிளம்பி சென்றிருந்தான். அவன் சென்று சேரும் வரையிலும் நினைத்த நேரம் எல்லாம் இவளிடம் போன் செய்து கத்திக் கொண்டிருந்தான்.

அவனின் அழிச்சாட்டியத்தில் போனை எடுக்காமல் விட்டால் வாட்சப்பில் வண்ணம் வண்ணமாக திட்டி அனுப்ப வேறு வழியின்றி போனை எடுத்து விடுவாள்.

எந்த உரிமையில் தாம் அவளை பேசுகிறோம் என அவன் எண்ணியதும் கிடையாது. எதற்காக போனை எடுத்து அவனிடம் பேச்சு வாங்குகிறோம் என இவளும் யோசித்தது கிடையாது.

அவளிற்கு தான் நன்றாக தெரியுமே அவனின் கோபத்தின் வெளிபாடு இது என. அன்று அவனை பேசவிடாது திருப்பி அனுப்பிய கோபத்தை தான் இப்படி காட்டுகிறான் என.

“நான் ஊருக்கு வரேன்” என்ற வாக்கியங்கள் தாங்கிய மெசேஜ் நேற்றைய இரவு அவனிடம் இருந்து வந்திருந்தது.
அதனை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டாள்.

இன்று கதிர்வேல்- வாணியின் மகள் ப்ரீத்திக்கு மொட்டை அடித்து காது குத்தும் விழா நடைபெற இருக்கிறது.

தாய்மாமனாக அவன் வாரமல் இருப்பானா என்ன? இல்லை அவளுக்கு தான்‌ அது தெரியாமல் இருக்குமா??

அவனுக்கு அவளிடம் பேச இது ஒரு சாக்கு.

“ராணி மசமசன்னு நிக்காம வந்து ப்ரீத்தியை பிடி வசந்தினால அவளை வச்சிருக்க முடியலை. பிள்ளைத்தாச்சி பொண்ணை இந்த வாண்டு சுத்தல்ல விடுறா?” என வள்ளி அதட்டிட,

“கொடுங்க மதினி!” என மேடிட்ட வயிற்றுடன் ப்ரீத்தியை தூக்கி வைத்திருந்தவளிடம் இருந்து தான் வாங்கி கொண்டவள்,

“நீங்க உட்காருங்க, தண்ணி குடிச்சீங்களா?” என்க,

“ஹான் இதயா குடிச்சிட்டேன். நான் மறந்தாலும் நீங்க தான் மறக்குறது இல்லையா?” என சலிப்பு போல் சொன்னாலும் அதில் பெருமையே ஒட்டியிருந்தது.

வசந்திக்கு உடலில் தேவையான தண்ணீர் இல்லை என மருத்தவர் கூறிவிட வீடே அவளை தண்ணீர் குடிக்க வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறது.

“ஏத்தா ராணி இன்னமுமா வெற்றி வரலை? ஒரு விஷேஷத்துக்காச்சும் வெள்ளனவே வரானாப் பாரு எப்ப பார்த்தாலும் அரக்க பரக்க கடைசி நேரத்துல ஓடி வர்றது” வீரவேல் கேட்க,

“வந்துடுவான் ப்பா அவன் வேலை அப்புடி லீவு கிடைக்கமாட்டிங்குது”

“அப்புடி என்னத்த வேலையோ போ அவனுக்காகதான் மனுஷ சனம் முழுசும் காத்துக் கிடக்கு” என்றவரின் குரலில் ஆதங்கமே எந்த ஒரு விஷேஷத்துக்கும் முன்னரே வரதில்லையே என.

“ப்பா நம்ம கெளம்புவோம் வெற்றி வந்தா அங்க நேரா கோவிலுக்கு வர சொல்லிடலாம் இங்க வந்து போறது அவனுக்குமே அலைச்சல் தான்” என இதயா கூற,

சரியென ஆமோதித்து கிளம்பினர் மதுரையில் இருக்கும் பாண்டி கோவிலிற்கு. இவர்கள் கிளம்பும் நேரம் சம்பந்தக்காரர்களின் வீட்டிற்கும் தகவல் தெரிவித்து விட அவர்களும் வழியில் இணைந்து கொண்டனர்.

கிட்டதட்ட நான்கு வேன்கள் இரண்டு டேம்போக்கள் வந்திருந்தன. அந்தளவு ஆட்கள்.

பாண்டி கோவில் என்றாலே அங்கே எப்போதும் கூட்டத்திற்கு பஞ்சமில்லை.

வேனில் இருந்து இறங்கிய நொடி பெண்கள் இடம் பிடிக்க சென்றுவிட ஆண்கள் மொட்டை அடிக்கும் இடத்திற்கு சென்றனர்.

கனியரசனின் விழிகள் இதயாவை தேடி துளைத்து அவளை கண்டதும் மின்னியது.

அவன் தன்னை பார்ப்பான் என்று உணர்ந்து தான் அவன் கண்படும் தொலைவில் ப்ரீத்தியை கையில் வைத்து கொண்டு அவள் நின்றிருந்தது.

அவள் நினைத்ததே போலவே அவளை கண்டதும் அவன் விழிகளில் மின்னல் அடிக்க இதழ்களில் மந்தகாச புன்னகை.

அவளை கண்ட நொடி விறுவிறுவென்று அவள் அருகில் நெருங்கி வர,

இதயா பயந்தே போனாள் அவனின் வேகத்தில் ஆட்கள் யாரை பற்றியும் கவலைக் கொள்ளாமல் இப்படி வருகிறான் என்றால் நிச்சயம் ஏதேனும் வில்லங்கத்தை உண்டு பண்ணுவான் என அவளிற்கு உறுதியாக தோன்றிட வேகமாக அங்கிருந்து அவள் நகர முனைய,

“நகர்ந்தே கொன்னுடுவேன் டி!!” கோவத்தில் வார்த்தை தெறிக்க அவளின் அருகே நெருங்கியிருந்தான்.

அருகில் நெருங்கியவன் அமைதியாக இல்லாது அவளது விரல்களை பிடிக்க போக,

“ஆத்தி!!!” என பயந்து இரண்டடி அவனை விட்டு வேகமாக நகர்ந்து நின்றவளின் விழிகள் அவசரமாய் அவளின் குடும்பத்தினரை தேட, அனைவரும் ஆளுக்கொரு திசையில் இருந்தனர்.

“உன்னை நகராதேன்னு சென்னேன்ல!” அவன் வார்த்தைகள் இறுக்கமாய் வர,

“என்ன பண்றீங்கன்னு யோசிச்சு தான் பண்றீங்களா?”

“நான் யோசனை பண்றது இருக்கட்டும் நீ ஏண்டி நகர்ந்த? நான் நகராதேன்னு சொன்னேனா இல்லையா??”

“நான் பேசுறது புரியுதா? இல்லையா? உங்களுக்கு?”

“எனக்கு புரியுறது இருக்கட்டும் நீ ஏன் தள்ளி நின்ன? நான் கைப்பிடிக்க வந்தா தள்ளிப் போவீயா நீ? அப்போ வேறு யாரு‌ கைப்பிடிக்க காத்திருந்த நீ??” அவளை இத்தனை மாதங்கள் பார்க்காது இன்று பார்த்ததும் அவன்‌ காதல் மனம் அவளை நெருங்க சொல்ல அதன் சொல்லை மீறாது அவளிடம் நெருங்கியவனுக்கு அவள் விலகல்‌ காயத்தை ஏற்படுத்தி விட அந்த கோபத்தை அவளிடம் கொட்டி கொண்டிருந்தான்.

அவனின் பேச்சில் இவளிற்கு கோபம்‌‌ சுள்ளென்று ஏற “இவனை!!!” என பல்லைக் கடிக்க மட்டுமே முடிந்தது அவளால்.

“என்ன முறைக்கிறவ?...” என்றவன் அடுத்து என்ன பேசியிருப்பானோ,

“கனி!! இங்கன என்ன பண்ணிட்டு இருக்க உன்னைய அங்க எல்லாரும் தேடுறாங்க” என்று வந்த வசந்தி இதயாவின் அருகில் அவன் நிற்பதை கேள்வியாய் பார்த்திட,

“அது பாப்பாவ பாக்க வந்தேன் க்கா” அசரமால் அதிராமல் அழகான பொய்யை அவன் இறக்கிட,

“ஓஹோ சரி சரி நீ வா உன்னை கூப்பிட்டு வர சொன்னாங்க” என்றவள் அவனை கையோடு கூட்டி செல்ல நிம்மதி பெரூமூச்சு விட்டாள்‌‌ இதயா.

ஆனால் அவளால் அந்த மூஞ்சினை கூட விட்டு முடிக்க முடியவில்லை சட்டென கனி திரும்பிட அவன் விழிகளில் அவளின்‌ பெரூமூச்சு பட்டு விட முறைத்துக் கொண்டு சென்றான்.

இங்கே இவர்கள் இப்படி வழக்கடித்து கொண்டிருக்க இதே நேரம் சற்று தள்ளியிருந்த இளம் பாவை ராஜியின் விழிகள் வெற்றியை தேடி தேடி சோர்ந்துப் போயின. மனதின் மூலை முடுக்கெல்லாம் ஆசையும் ஆர்வமும் நிறைந்து வழிந்தது.

வசந்தியின் திருமணம் முடிந்த பிறகு அடிக்கடி ஊர்ப்பாக்கம் அவன் வராமல் இருக்க அவனை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போயிருந்தாள் பாவை.

அன்று வசந்தியின் திருமணத்தில் எதோச்சையாக அம்புஜ ஆச்சியின் பேச்சை கேட்க நேர்ந்திட தன் பேருடன் வெற்றி பேரும் வர ஆர்வத்தில் அடுத்து நகராது முழுதாக நின்று அவர்கள் பேச்சை கேட்டு விட்டாள்.

பதின்பருவ மங்கைகளுக்கு எப்போதும் ஆர்வமும் அவசரமும் அதிகமே இருக்கும் காரணம் அவர்களின் இரண்டுக்கெட்டான் வயது.

குழந்தையாய் இருப்பவர்களின் மனதில் சந்தோஷம் மட்டுமே இருக்கும் பதின்வயதை தாண்டி மங்கை எனும் வயதில் இருப்பவர்களுக்கு வாழ்வின் எதாரத்தங்கள் புரிந்திருக்கும்.

ஆனால் இந்த பதின்வயது பருவம் இருக்கிறதே. இதுதான் இருப்பதிலேயே மிகவும் கவனமாக தாண்டி வர வேண்டிய வயது.

இவர்களுக்கு பயம் என்ற ஒன்று சுத்தமாக இருக்காது எப்போதும் ஆர்வத்தோடும் அவசரத்தனத்தோடுமே‌ பயனிப்பார்கள்.

அதற்கு அவர்கள் உடலில் ஏற்படும் ரசாயன மாற்றமும் மிக முக்கிய காரணம். இந்த வயதை தாண்டி வாழ்வை சரியான பாதையில் அமைத்தவர்களும் உண்டு‌. அதனை தாண்ட முடியாமல் வீழ்ந்து வாழ்க்கையில் தோல்வி அடைந்தவர்களும் இன்று.

ஆக அந்த இரண்டுகெட்டான வயதில் தான் ராஜி இருக்கிறாள். அவள் உலகத்தில் எல்லாம் கற்பனை திறன்கள் அதிகமாக இருக்கும் ரீல்ஷ்ஷில்(reels) ஆரம்பித்து சீரியல் வரையிலும் வரும் ஹீரோக்களை வாழ்க்கை துணையாக கற்பனை செய்து குதுகலிக்கும் வயது.

ஏற்கனவே அந்த கற்பனை உலகத்தில் வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு இவர்களின் பேச்சு இன்னும் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்திட அதன் பின்விளைவு அறியாது வெற்றியை மனதினில் வாழ்க்கை துணையாக உருவகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

அதோடு நில்லாது அவள்‌ கற்பனையில் அவர்களுக்கான ஒரு வாழ்வை வாழ்ந்து அதனை நிஜமாக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள்.

இதுவரை ஊர்ப்பக்கம் வராதிருந்தவன் இன்று நிச்சயம் வருவான் என மாதங்களாக அவனை காண வேண்டி தவம் இருக்கிறாள்.

“ஏன் வள்ளி வெற்றி வரலையா??” என்ற அம்புஜத்தின் கேள்வி அவள்‌ மனதில் தேனாய் பாய்த்திட ஆர்வத்துடன் வள்ளியின் முகம் பார்த்தால் பெண்.

“வெற்றி நேரா கோவில் வரேன் சொல்லிட்டான் ஆத்தா, பக்கத்துல வந்துட்டானாம் இப்போ தான் இதயா சொல்லிட்டு போனா” என்க,

மனம் படபடக்க அவனின் வரவினை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தாள் ராஜி.



 

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 15

அரைமணி நேர இடைவெளியில் வெற்றி வந்துவிட, ஆள் முன்னை விட மெறுகேறி இருந்தான். பெங்ளூரின் சீதோஷநிலை அவனை மேலும் கலராக்கியிருந்தது.

பார்த்திருந்த ராஜிக்கு அவன் மேல் இன்னமும் ஆர்வம் கூடியது.

நேரம் ஆகிவிட முதலில் மொட்டை அடிக்க சென்றனர். தன்னை கடந்து சென்றவனை ஆர்வம் மேலொங்க அவள் பார்த்திருக்க ஆனால் வெற்றியோ அப்படி ஒருவள் இருப்பதையே மறந்து அவளை கடந்து சென்றிட பாவையின் முகம் விழுந்துவிட்டது.

அவனை மனதில் வரிந்து உருகி கொண்டிருப்பவளுக்கு அவன் மனதில் அவளது நினைவு கூட இல்லை என்பதை அறிந்தாள் தாங்குவாளா பெண்.

வெற்றி வந்ததும் மின்னிய பேத்தியின் கண்களையும் அவன் கடந்து சென்ற போது விழுந்து விட்ட அவளது முக வாட்டமும் தவறாது அம்புஜத்தின் கண்களில் விழ ஒரு நொடி திகைத்து தான் போனார் பேத்தியின் ஆசையை நினைத்து.

“இந்த கடைக்குட்டி முன்னிருந்து வெற்றி மேல எண்ணம் இருக்கும் போலயே” என்றவருக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை அந்த எண்ணம் அவர்களின் பேச்சினால் விளைந்தது என்று.

தாய்மாமனான கனியரசனின் மடியினில் குழந்தை அமர வைக்கப்பட மொட்டை அடித்து காது குத்தப்பட்டது.

வலியில் அழுத குழந்தையை சந்தனத்தை பூசி குளிர்வித்தனர். தாய்மாமன் சீராக ப்ரீத்தியின் கழுத்தை அலங்கரித்தது கல் பதிந்த குட்டி நெக்லஷ்.

அடுத்து பூஜைகள் ஒரு புறம் நடக்க ஆயுத்தமாக மறுபுறம் கறிவிருந்து நடக்க ஏற்பாடுகள் செய்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ப்ரீத்தி வலியினில் யாரிடமும் செல்லாமல் வாணியிடமே இருந்தாள்.

“அடடே!! சின்னக்குட்டி அதுக்குள்ள ஈரம் பண்ணிட்டியா?? இப்போ தானே துணி மாத்துனேன்” என செல்லமாக மகளை திட்டியவாறே வாணி உடை பையினை தேட சிக்கவில்லை.

“அச்சச்சோ டிரஷ் பேக்கு வேன்லயே இருக்கும் போலயே” என்றவள் யாரேனும் அருகினில் இருக்கிறார்களா என தேட ஒருவரும் இல்லை.

வள்ளி, பரிமளம், சிவகாமி அனைவரும் பூஜைக்கு தேவையானதை ரெடி செய்ய ஆண்கள் அனைவரும் அங்கே விருந்து நடக்கும் இடத்திற்கு சென்றிருந்தனர்.

இதயா வசந்தியை அழைத்துக் கொண்டு கோவிலை சுற்றி வர சென்றிருக்க யாரும் இல்லை.

வேன் நின்றிருந்த இடம் சற்று தூரமாக வேறு இருக்க குழந்தையை இந்த வெயிலில் தூக்கி கொண்டு அத்தனை தூரம் நடக்கவும் இயலாது.

“க்கா பாப்பா என்ன பண்றா??” என்றபடி ராஜி வர,

“ராஜி வா வா பாப்பா ஈரம் பண்ணிட்டா டிரஷ் பேக் வேன்ல இருக்கு நீ இவளை பிடி நான் போய் எடுத்துட்டு வந்துடுறேன்” என ப்ரீத்தியை அவள் கைளில் கொடுத்த நொடி குழந்தை வீறிட்டு அழ ஆரம்பித்து விட்டது.

“க்கா க்கா பாப்பாவ பிடி எப்புடி அழுகுறா பாரு?”

“ராஜி வேன் நிக்குற இடம் இங்கிருந்து தூரம் இவளை தூக்கிட்டு என்னால போக முடியாது கொஞ்ச நேரம் வச்சிரு நான் போய்ட்டு வந்துடுறேன்” என்ற வாணிக்கும் வேறு வழி இல்லை.

ராஜியையும் அனுப்ப இயலாது. அவள் தனியாக செல்ல நிச்சயம் பயப்படுவாள் இதற்காக வீட்டு ஆட்களை தேடி பிடித்தே அழைத்து வர இயலா நிலை.

குழந்தையின் அழுகை அதிகமாகி கொண்டே செல்ல ராஜிக்கு சங்கடமாக போயிற்று. அவளால் “ நான் போய் எடுத்துட்டு வர்றேன்க்கா” என்ற தைரியமாக சொல்ல முடியவில்லை அல்லவா??

“என்னாச்சு ஏன் பாப்பா அழறா?” என்றபடி வெற்றி வந்துவிட,

படபடத்து போனாள் இவள்.

“அது வலி இன்னும் இருக்கும் இல்லையா அதான்” என வாணி கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே ப்ரீத்தி இவளிடம் தாவிட “ஹோய் குட்டி” என்றபடி வாணி தூக்கி கொள்ள அடுத்த நிமிடம் குழந்தை கப்சிப்.

தாயின் கழுத்து வளைவில் முகம் பதிந்த பொன்வண்டிற்கு விசும்பல் சத்தம் மட்டும் நிற்கவில்லை.

“நீங்களே வச்சிருங்க மதினி அதான் கை மாறுனா குட்டி அழறாளே” வெற்றி கூற,

“இல்லை வெற்றி பாப்பாக்கு டிரஷ்ஷூ வேன்ல இருக்கு இவளை தூக்கிட்டு அவ்வளவு தூரம் நடந்து போக முடியாது இல்லையா? அதான் ராஜிக்கிட்ட கொடுத்தேன்”

“ஏன்? நீங்க தான் போகணுமா?? வேற யாரையாச்சும் அனுப்புங்க”

“எல்லாரும் ஒரு ஒரு வேலையில இருக்காங்க இதுக்காக போயி அவுங்களை தொந்தரவு பண்ண முடியாதுல்ல?”

“நீங்க போய் எடுத்துட்டு வரலாம்ல ராஜி?” அதுவரை அருகே நின்றிருந்தவளை கண்டு அவன் பேசிட,

அவனின் தீடிர் பேச்சில் திணறிதான் போனாள்.

தன்னிடம் அவன் பேசி விட்ட மகிழ்ச்சியில் உள்ளத்தில் உவகை பொங்க‌ தன் பதிலை எதிர்பார்த்து நின்றவனிடம்,

“அது…அது…இல்லை ரொம்ப தூரமா இருக்கு நான் தனியா..” அவளின் நிலையை அவனிடம் கூற இயலாது தவித்து தான் போனாள்.

“இல்லை வெற்றி ராஜி தனியா போக கொஞ்சம் பயப்படுவா? அவ எங்கயும் தனியா போனதில்லை” என்க.

“ஏன் மதினி இங்கருக்க வேனுக்கு தானே போக போறாங்க இதுக்கு எதுக்கு பயப்படணும்?” என்றவனின் குரலில் எரிச்சல் பரவி இருந்தது.

“இல்லை வெற்றி அது அவளுக்கு கொஞ்சம் கூச்சமும் தயக்கமும் அதிகம். அவ கொணமே அப்படி தான்” என்றிட,

“அதது பொண்ணுங்க இப்போ‌ தைரியமா உலகத்தையே சுத்தி வர்றாங்க இங்க என்னன்னா இங்கன இருக்க வேனுக்கு போக முடியலைன்னு சொல்றீங்க கேட்கவே கொஞ்சம் லூசுத்தனாம இருக்கு” என பட்டென அவன் கூறிவிட ராஜிக்கு அவனின் பேச்சில் கண்களில் குளம் கட்டிற்று.

தங்கை இத்தகை பேச்சினை எல்லாம் தாங்க மாட்டாள் என அறிந்திருந்த வாணி,
“வெற்றி அவ கடைசி பிள்ளைனால கொஞ்சம் செல்லம் ஜாஸ்தி எங்கனாலும் கனியும் அப்பாவுமே கூட்டிட்டு போய்ட்டு வந்துட்டனால அவளுக்கு தனியா போறதுக்கான அவசியம் இல்லாம போயிருச்சு..”

“மதினி விடுங்க இந்த பேச்சை இதை பேசி ஆகப் போறது இல்லை. என்ன தான் கடைசி பிள்ளைய இருந்தாலும் இந்தளவுக்கு பயந்தாங்கோலியா வளத்துருக்கு வேண்டாம். ஏன் இதயா கூட தான் எங்க வீட்டுல கடைசி பிள்ளை அவ எப்புடி இருக்கா?

எல்லாத்துக்கும் இப்படி பயந்துக்கிட்டும் தயங்கிகிட்டும் இருந்தா ஆகுற காரியம் பொண்ணுங்க எல்லாத்தையும் தைரியாம ஹேண்டில் பண்ண கத்துக்கனும் அப்பதான் மதிச்சு நடப்பாங்க இப்புடி எல்லாத்துக்கும் தயங்கிட்டு அழதுட்டு இருந்தா இன்னும் தான் அழ வைப்பாங்க.

எவ்வளவு நேரம் தான் பாப்பா இப்படியே இருப்பா? நீங்க வந்த வேன் வேற எனக்கு தெரியாது? இல்லைன்னா போய் எடுத்துட்டு வந்திடுவேன்.

உங்க தங்கச்சிய வந்து வேனையாச்சும் அடையாளம் காட்ட சொல்லுங்க. அதுக்காச்சும் வருவாங்களா இல்லை அதுக்கும் தயக்கம்னு சொல்லிடப் போகறாங்க”என்றவனின் குரலில் எரிச்சல் அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

“ராஜி வருவா வெற்றி, ராஜி போயிட்டு வாடா வெற்றிக்கு வேனை காட்டு” என்றிட,

அவனின் பேச்சில் வரவிருந்த கண்ணீரை உள்ளிழுத்தவள்‌ “ம்ம்ம்” என தலையசைத்து அவனுடன்‌ சென்றாள்.

தன்னுடன்‌ அமைதியாக உடன் நடந்து வருபவளை காண காண வெற்றிக்கு கோபமே வந்தது ‘’என்ன பெண் இவள் “ என.

தான் அவ்வளவு பேசியும் வாங்கி கொண்டு அமைதியாக நிற்கின்றாளே, நான் யார் அவளை பேச,” நீ யாருடா என்னை பேசுறதுக்கு??” என நான் பேசும் போதே திருப்பி என்னை பேசியிருக்க வேண்டாமா? இந்த பெண். அதனை விட்டு கண்ணீர் விடுகிறதே’ என சலித்துப் போய் விட்டது அவனிற்கு.

மூன்று அண்ணன்களுக்கு பின் பிறந்த இதயாவையே அந்த வாங்கு வாங்குவான் வெற்றி. இத்தனைக்கும் இவனிற்கு பயந்தே அவளது தேவைகளை அவளே‌ பார்த்துக் கொள்வாள். மீறி என்றேனும் பிறரை எதிர்பார்த்து விட்டாள் என்றால் அவ்வளவு தான் அன்று முழுவதுமே காய்ச்சி எடுத்து விடுவான்.

“இங்கன மதுரைக்குள்ள இருக்கிற காலோஜ்ஜீக்கு தனியா பஸ் ஏறி போக தெரியலைன்னா நீ எல்லாம் எப்புடி மேற்படிப்பு படிக்க வெளிநாடு போவ?? நீயெல்லாம் டாக்டருக்கு படிக்கிறன்னு வெட்கம் இல்லாம வெளிய சொல்லிடாதே” என வார்த்தைகள் வஞ்சகமின்றி தான் வரும் அவனிடம்.

அவள் டாக்டருக்கு மதுரையில் உள்ள மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்ததற்கே அப்படி திட்டி ஓய்ந்தான் வீட்டினரையும் சேர்த்தே.

“கால முழுக்க குண்டசட்டியிலயே குதிரை ஓட்டணும்னு முடிவு பண்ணிட்டியா?? அதுக்கு எதுக்கு நீ டாக்டருக்கு படிக்கணும் என்னத்தையாச்சும் பேருக்கு ஒரு டிகிரிய‌ படிச்சுட்டு போக வேண்டியது தானே??”

“டேய் பொம்பளை பிள்ளைடா அவ்வளவு தூரம்‌ எல்லாம் தனியா அனுப்ப முடியாது?” என‌ வள்ளி தப்பி தவறி வாய் திறந்து விட்டால் போதும் முடிந்தது கதை.

“ஏன் பொம்பளை பிள்ளைன்னா என்ன?? வெளியூர்ல தங்கி படிக்க கூடாதா? இப்புடி வீட்டுக்குள்ளயே இவளை பொத்தி பொத்தி ஒண்ணும் தெரியாத மண்ணாந்தைய போறதுக்கு தான் பெத்தீங்களா??” என விடுவேனா என அவரையும் நன்றாக கேட்டுதான் விடுவான்.

பெண்கள் என்றால் தைரியமாக துணிந்து செயல்பட வேண்டும் என எண்ணம் கொண்டவன் அவன்.

அப்படிப்பட்டவனிற்கு ராஜியின் குணம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

வேன் நிறுத்தப்பட்ட இடத்திற்கு வந்ததும் ராஜி வேனை காட்ட உள்ளே சென்று பேக்கினை எடுத்துக் கொள்ள மீண்டும் திரும்பினர்.

இதற்கிடையே‌ பெண்கள் அனைவரும் வந்து விட ராஜியை காணாது அம்புஜம் “ராஜி எங்கன??” என்றிட,

“பாப்பாக்கு டிரஷ் எடுக்க வேனுக்கு போயிருக்கா?”

“என்ன? தனியாவா போய்ருக்கா? ஏய் வாணி உனக்கு கூறு இருக்கா? அவளை பத்தி தெரியாதா உனக்கு? எதுக்கு அவளை மட்டும் அனுப்புன பாவம் பிள்ளை நடுங்கி போய்டுவாளே!” என அம்புஜம் பதட்டமடைய,

“ஆச்சி அவ மட்டும் தனியா போகலை வெற்றியும் கூட போய்ருக்கான்” என்றிட,

அம்புஜத்தின் முகத்தில் பளீரென புன்னகை. ‘பரவாயில்லை அப்புடி ஒண்ணும் வெற்றி கொணம் மோசமில்லை போல ராஜி கொணம் தெரிஞ்சு தான் கூட போய்ருக்கான். அப்ப நிச்சயம் இரண்டு பேத்துக்கும் கண்ணாலத்தை முடிச்சா வெற்றி ராஜியை நல்லபடியா தான் வச்சிப்பான்’ என எண்ணியவர் அடுத்த நொடி இதயா பேசியதையும் அதுக்கு வாணி பதில் கூறியதையும் கேட்டு கலக்கம் கொண்டார்.

“அச்சோ! மதினி வெற்றி ஏதும் பேசிடலையே?” இதயா அவசரமாக கேட்டிட வள்ளயின் முகமும் பதட்டத்தில் இருந்தது. இருவருக்கும் தான் தெரியுமே வெற்றியின் குணமும் ராஜியின் குணமும்.

“எங்க?? வெற்றி நல்லா பேசி விட்டிருச்சு ராஜிய பாவம் ராஜி அழுதுட்டா, வெற்றி பேசுன பேச்சுல. ராஜிக்கு தான் யாரும் கொஞ்சம் சத்தமா பேசினாலே தாங்காதே. வெற்றி சட்டுனு வார்த்தைய விட்டதும் அவளால தாங்க முடியலை கண்ணு கலங்கிட்டா” என்ற வாணி நடந்த அனைத்தையும் கூற அய்யோ என்றானது அனைவருக்கும்.

அதுவரை மனதினில் நம்பிக்கை கோட்டை கட்டியிருந்த அம்புஜத்தின் மனக்கோட்டை வெற்றி பேசியதை கேட்டு ஆட்டம் கண்டிற்று.

எப்படியாவது சரி கட்டிவிடலாம் என நினைத்திருந்தவருக்கு வெற்றியின் குணம் அதற்கு தடையாக இருககும் என்பதை மறந்து விட்டார் போலும்.

இதனிடையே பந்தி பரிமாறும் இடத்தினில் தெரிந்தவர் ஒருவர் வீரவேலிடம் பேசியதை கேட்டு கொதிந்தொழுந்த கனி நேராக இதயா இருக்கும் இடத்திற்கு வந்தவன் அவளை தரதரவென இழுத்துக் கொண்டு செல்ல,

என்னவோ ஏதோ என பயந்த வீட்டு பெண்கள் அவனை பின்தொடர்ந்திட நேராக வீரவேலின் முன் சென்று அவளை நிறுத்தியவன்,

“மாமா இதயாவுக்கும் எனக்கும் நாளைக்கே நிச்சயம் நடக்கணும்!!” என இறுகிய முகத்துடன் கூறியவனின் பார்வை அருகில் நின்றிருந்தவரை அதிகமா கூறுப் போட அனைவரும் திகைத்து தான் போயினர் அவனின் திடீர் பேச்சில்.
 
Last edited:

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 16

தன் முன் இதயாவின் கையினை அழுந்த பிடித்தவாறு நின்றிருந்த கனியை‌ கண்டு வீரவேல் மட்டுமல்ல அருகில் நின்றிருந்த துரைப்பாண்டியும் செல்வபாண்டியும் கூட திகைத்து தான் போயினர்.

வீட்டாள்கள் முன் அவன் செய்த அடாவடியில் சங்கடமுற்ற இதயா தனது கைகளை அவனிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ள முயல,

அவளது முயற்சியை கண்டு அவளை முறைத்தவன் “இதயா!!!” என ஓங்கி அதட்டலிட அடுத்த நிமிடம் அவன் கோபம் உணர்ந்து அமைதியாகி விட்டாள்.

“என்ன?? என்னாச்சு கனி என்ன பேசுற நீ திடிர்னு?” வீரவேல் கேட்க,

“நான் பேசுறது உங்களுக்கு புரியலையா மாமா?? இதயாவுக்கு எனக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைங்க அதுக்கு மொதல்ல நாளைக்கே நிச்சயத்தை வைங்க” அலட்டாமல் அவன் கூற,

“என்ன பேசுறன்னு யோசிச்சு தான் பேசுறீயா?? இப்போ இந்த இடத்துல இதை பேசணும்னு என்ன அவசியம் வந்துச்சு கனி?” துரைப்பாண்டி மகன் மேல் கோபம் கொள்ள,

“நான் நல்லா யோசிச்சு தான் ப்பா பேசுறேன். இந்த இடத்துல பேச வேண்டிய சூழ்நிலை அதான் பேசுறேன். ஏன் இவளை கட்டிக்கிற மொறை எனக்கு இல்லையா?? உடைமைப்பட்டவன் நான் இருக்கும் போதே யாரெல்லாமோ வந்து பொண்ணு கேட்பாங்களா இவளை” என கத்தியவனின் பார்வை அருகில் நின்றிருந்த புதியவரின் மேல் பாய,

ஆண்கள் அனைவருக்கும் புரிந்திற்று அவனின் கோபம் எதனால் என?

அருகில் இருக்கும் அந்த புதியவர் அண்ணாமலை வீரவேலிற்கு தூரத்து சொந்தம். சற்று முன் பந்தி ஆரம்பித்திருக்க,

காலையில் இருந்து இதாயவை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அண்ணாமலை,
“ஏப்பா வீரா பொண்ணுக்கு வரன் பாக்குறீங்களா? என் பையனுக்கும் பாத்துட்டு இருக்கோம் நம்ம பொண்ணு ஜாதகம் கொடுங்களேன் பாப்போம்” என கேட்டிட,

இப்பேச்சினை எதிர்பார்த்திராத வீரவேல் சில நொடிகள் என்ன கூறுவது என மெளனித்து தான் போனார். வீட்டில் பெண் இருந்தால் வரன் வருவது இயல்பு தான் ஆனால் அவருக்கு தான் இதயாவை கனிக்கு கொடுக்க விருப்பம் இருந்ததே அதனால் என்ன சொல்வது என சில நொடிகள் தயங்க,

அண்ணாமலையின் பேச்சை கேட்டிருந்த துரைப்பாண்டிக்கும் செல்வபாண்டிக்கும் கூட சற்றே சங்கடமாயிற்று அவர்களுக்கு இதயாவை கனிக்கு எடுக்க எண்ணம் இருந்ததே.

ஆனால் வீரவேலிற்கும் சரி துரைப்பாண்டிக்கும் சரி மற்றவரின் எண்ணம் தெரியாததாதல் என்ன சொல்வது என தயங்கி நின்றனர்.

ஆனால் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை விடாது,
“என்ன சொல்ற வீரா பொண்ணு ஜாதகம் பாப்போம்” என விடாமல் பேச,

“இல்லை…அது வந்து” என அவர் தயங்கி கொண்டிருக்கும் வேளையில் தான் கனி அவர் பேசியதை கேட்டது,
“யாரை யாரோட கூட்டு சேக்குறது. நான் இருக்கும் போதே அவளுக்கு வேற வரன் பாப்பாங்களாமா?? இந்த மாமாவும் மறுத்து பேசாம அமைதியா இருக்காரு அப்போ எல்லாரும் என்ன நெனைச்சுட்டே இருக்காங்க” என கொதிந்தெழுத்தவன் தான் இதயாவை இழுத்து வந்து வீரவேல் முன்னிருந்திருந்தான்.

“கனி இப்போ இந்த பேச்சு வேண்டாம் விடு வீட்டுக்கு போய் போசிக்கலாம்” என துரைப்பாண்டி கூற,

“ப்பா!!!” என இடைமறித்தவனை “கனி!!! வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம்னு சொன்னேன்” என அழுத்தமாய் கூற முகத்தை திருப்பி கொண்டான்.

“மச்சான் நீங்க அவர் கிட்ட என்னன்னு பேசிட்டு வாங்க நம்ம விஷயத்தை அப்றம் பேசிக்கலாம்” துரை வீரவேலிடம் கூற,

சட்டென்று தெளிந்தவர், “மாமா இப்போதைக்கு இதயா படிச்சிட்டு தான் இருக்கா அதனால இந்த பேச்சு வேண்டாமே!” என மறுக்க,

அவருக்கு விடும் எண்ணம் இல்லை போலும், “அட என்ன வீரா எப்ப இருந்தாலும் கல்யாணம் பண்ணித்தானே ஆகணும். என் பிள்ளையும் டாக்டருதான்ப்பா பல் டாக்டர். டாக்டர் பொண்ணுக்கு டாக்டர் பையன் தானே செட் ஆகும்” என்றவர் நீட்டி முழக்க,

“ஏன் டாக்கடரும் டாக்டரும் கல்யாணம் பண்ண தான் புள்ளை பொறக்கும்னு சொல்லிருக்காங்களா?” கனியரசன் சட்டென வாய் விட,

அண்ணாமலையின் முகம் அஷ்டக்கோணலாக மாறிவிட்டது என்றால் மற்றவர்களுக்கு கனியின் பேச்சில் சங்கடமும் சிரிப்பும் ஒரு சேர தோன்றிற்று.

இதயாவிற்கு சிரிப்பு பீறிட்டு வர அவன் கோபம் பொருட்டு அடக்கி கொள்ள அவளை மீறியும் இதழ்கள் அவளை காட்டி கொடுத்திட,

“சிரிக்காத டி!!!” காதோரமாய் கேட்ட அவனின் கோபக்குரலில் அமைதியாகி விட்டாள்.

கனிக்கு இதயாவின் மேல் விருப்பம் என்பதை அனைவருமே அறிந்திட இதுவே வாய்ப்பாகி போனாது.

“இல்லை அண்ணாமலை பொண்ணுக்கு இப்போதைக்கு வரன் பாக்கலை அப்படியே பாத்தாலும் நெருங்குன சொந்தத்துலயே ஆளு இருக்கும் போது வெளிய கொடுக்கிற எண்ணம் இல்லை” என வீரவேல் மறைமுகமாக கனியை சுட்டிக் காட்டி பேசிவிட அண்ணாமலையின் முகம் வாட்டத்தை கண்டது என்றால் கனியின் முகம் புன்னகையை பூசியது.

“எதுக்கும் ஒரு தடவை யோசிச்சு சொல்லுங்க. பொண்ணு கிட்ட ஒரு வார்த்தை கேட்கலாம் அது மனசுல டாக்டர் மாப்பிள்ளை தான் வேணும்னு எண்ணம் இருந்தா என்ன பண்ணுவீங்க?” அண்ணாமலை இந்த சம்பந்தம் கைவிட்டு போக கூடாது என பேச,

அனைவருக்கும் இவர் இந்த பேச்சினை விடமாட்டாரா? என ஆயசமாக இருந்தது.

இதயாவின் விரல்கள் இங்கே கனியரசனின் கைகளுக்குள் நெறிப்பட்டது.

“உனக்கு டாக்டர் மாப்பிள்ளை தான் வேணுமோ? சொல்லுடி ராங்கி? என அவன் கேட்க அவனின் பேச்சில் சில விநாடிகளே அவள் மௌனம் காக்க,

“ஓஹோ!! அப்போ அம்மணிக்கும் டாக்டர் மாப்பிள்ளை தான் வேணும் போலயே?” என்ற கனியின் நக்கலான பேச்சில், கலவரமடைந்தவளிற்கு
“அய்யோ!!!” என்றானது.

“மாமா ப்ளீஷ் எங்க வீட்டுல சொல்றது தான் என்னோட முடிவும். எனக்குன்னு தனியா எண்ணம் எல்லாம் கிடையாது” என பேசிய இதயா அவள் கைகளில் இருந்து விலகி போகும் கனியின் விரல்களை இறுக்கி பிடித்துக் கொண்டு அவன் முகம் காண முகத்தை திருப்பிக் கொண்டான்.

“இல்லை நான் என்ன சொல்றேன்னா..” என திரும்பவும் ஆரம்பித்தவரை,
“அட வாங்க மாமா அங்க பந்தி ஆரம்பிச்சுடுச்சு நீங்க உரிமையா மொத பந்தயிலயே உட்கார வேண்டாமா?? உங்க பையனுக்கு நல்ல வரனா பாத்துட்டா போச்சு” என கூறி அவரை இழுத்துக் கொண்டு சென்றனர் கதிரும் சக்தியும்.

“இந்த பேச்சை இத்தோட விடுங்க என்னனாலும் நம்ம வீட்டுல போய் பேசிக்கலாம் வந்திருக்கிற சனத்துக்கு முன்னாடி எதுவும் பேச வேண்டாம்” என்ற துரைப்பாண்டி,

“நீங்க வாங்க மச்சான் நம்ம பந்தி நடக்கிற இடத்துக்கு போவோம்” என அவரை அழைத்து கொண்டு சென்றுவிட அப்போது தான் வந்தனர் வெற்றியும் ராஜியும்.

வெற்றியின் கண்களில் முதலில் பட்டது தங்கையின் கைகளுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த கனியின் கைகளை தான்.

“என்னாச்சு இதயா?” என்றபடி அவள் முன் நின்றவனின் பார்வை அவர்கள் கோர்த்திருந்த கைகளில் விழ சட்டென தனது கரங்களை எடுத்துக் கொண்டவளை திரும்பி கனி முறைக்க,

“வெற்றி கனி இங்கன வாங்க பரிமாற ஆள் பத்தலை” என்ற கதிர்வேலின் குரலில் அடுத்த நிமிடம் அங்கு சென்றிருந்தனர்.

ஒருவழியாக ஊர்மக்களும் உறவினர்களும் உண்டு முடித்து அவர்களை வேன் ஏற்றி அனுப்பி விட்டு வீட்டாள்கள் உண்ணும் போது மதிய உணவு நேரம் தாண்டியிருந்தது.

இதனிடையே அம்புஜம் ராஜியிடம் நடந்ததை கூறியிருக்க அவளிற்கு ஆச்சர்யம் தாளவில்லை கனியின் விருப்பம் இதயா என.

ஒருபுறம் ஆச்சர்யமாக இருந்தாலும் மறுபுறம் மகிழ்ச்சியாகவும் உணர்ந்தாள். இதயா வெற்றியின் தங்கை ஆயிற்றே.

இதயாவே தனக்கு அண்ணியாக வந்து விட்டாள் வெற்றியுடனான அவளது திருமணம் இலகுவாக முடிந்து விடுமே என்ற எண்ணம் அவளிற்கு.

அவளின் சிந்தனையை ஒத்தே இருந்தது அம்புஜத்தின் எண்ணங்களும். வெற்றியின் குணத்தை நினைத்து சற்றே மன சஞ்சலம் கொண்டிருந்தவருக்கு கனியின் பேச்சு தேனாய் தித்தித்தது.

ஏற்கனவே கனிக்கு இதயா மேல் விருப்பம் இருந்திருக்கிறது என நினைக்கையிலயே அவருக்கு கொண்டாட்டமாக இருந்தது.

அதுவரை சுணங்கி இருந்தவரின் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி ஊற்றெடுத்தது. இதயா கனி திருமணம் முடிந்தால் அதனை வைத்தே வெற்றியை ராஜியை மணக்க சம்மதிக்க வைத்து விடலாம் என்ற எண்ணம் அவர் உள்ளம் முழுவதும் நிறைந்திருந்தது.

வீட்டு ஆட்களை ஏற்றிக் கொண்டு வேன் நேரே இதயாவின் வீட்டிற்கு தான் சென்றது.

உள்ளே நுழைந்து அனைவரும் அமர்ந்த நொடி இதயாவை இழுத்துக் கொண்டு அவர்கள் முன் நின்றிருந்தான். அவளிற்கு கோவிலில் வைத்து சங்கடத்தை ஏற்படுத்தி விட்டானே என்ற ஆதங்கம் இருந்தப் போதிலும் அவன் இழுத்த இழுப்பிற்கு வளைந்துக் கொடுத்தாள்.

“மாமா!!!” என்றபடி வந்து நின்றவனை கண்டு அனைவருக்கும் சிரிப்பு வந்தது.

“சொல்லு கனி என்ன விஷயம்னு இப்போ சொல்லு”

“அதான் சொன்னேனே மாமா கோவில்ல வச்சே!”

“கனி திடுதிப்புன்னு இந்த பேச்சு எப்புடி வந்துச்சு”

“ஏன் மாமா எனக்கு அவ மொறை தானே எப்போ கேட்டா என்ன?”
என அசராமல் பதில் பேசியவனை கண்டு தலை சுற்றிற்று வீரவேலிற்கு.

“சரி மொறை தான் அதுக்குன்னு இப்புடியா சபைல பேசுவ பெரியவங்க கிட்ட சொல்ல வேண்டாமா கனி?” செல்வபாண்டி கேட்டிட,

“அதான் இப்போ சொல்லிட்டேனே சித்தப்பா?” என்க பதில் பேச முடியாது தவித்தார் செல்வபாண்டி.

“கனி உனக்கு விருப்பம் இருந்தா போதுமா? நம்ம இரண்டு குடும்பத்துக்கு சம்மதாமான்னு கேட்க வேண்டாமா??”துரை கேட்க,

“ஏன்ப்பா இதயாவ மருகமளா ஏத்துக்க உங்களுக்கு சம்மதம் இல்லையா? இல்லை மாமா தான் என்னை வேண்டாம் சொல்லிடுவாரா?” என்றவனின் பேச்சில் அனைவருமே பல்லை கடித்தனர்.

வெற்றிக்கு அவன் செயல் கோபத்தை கொடுத்தாலும் தங்கையின் முகத்தில் சிறு விருப்பமின்மை கூட தெரியாமல் இருந்ததில் அவள் மனம் புரிந்தவன் அவள் வாய் திறப்பதற்காக காத்திருந்தான்.

“அப்போ இதயா?” துரை கேட்டிட,

“இதோ இந்த ராங்கி உங்க முன்னாடி தானே நிக்குறா கேளுங்க இவளையே!” என்றிட,

“இதயா உனக்கு….” என கேட்க ஆரம்பித்த துரையை,

“என்னை ஏன் மாமா கேட்குறீங்க? என் கைய பிடிச்சு இவரு தானே அத்தனை பேத்துக்கு முன்னாடியும் இழுத்துட்டு வந்தாரு அவரையே கேளுங்க” என்றிட,

“அதுல உனக்கு ரொம்ப வருத்தம் போலயே?”கனி வாய் விட,

“இல்லைன்னு சொல்ல மாட்டேன்!”

“ஓஹோ! அப்போ வேறு யாரு உன்னை இப்புடி கைப்பிடிச்சு இழுத்துட்டு போய்ருந்தா உனக்கு குளுகுளுன்னு இருந்துருக்குமாம்?” கனி எகிறி கொண்டு வர,

“வேணாம் அசிங்கமா பேசாதீங்க. கோவில்ல வச்சும் இப்புடி தான் பேசுனீங்க அங்க ஆளுங்க முன்னாடி ஏதும் பேச வேண்டாம்னு தான் அமைதியானேன்”

“இல்லைன்னா என்ன பண்ணிருப்ப??” என மாறி மாறி அவர்கள் சண்டையிட்டு கொள்ள குடும்பத்தினர் தான் “ப்பே” வென்று நின்றிருந்தனர்.

இவர்களின் சண்டையை நிறுத்த முடியாமல் வீட்டினர் திணறிக் கொண்டிருந்த வேளை சிவகாமியின் கண்கள் தீடிரென பளீச்சிட,

“மதினி அங்கன பாருங்க?” என அவர் காட்டிய திசையில் பார்த்த வள்ளியின் கண்களும் பளீச்சிட்டது.

“அட இது தெரியாமா நம்ம வீட்டு மகராசானுங்க அவுங்க அடிச்சிக்கிறதை பாத்து பேந்த பேந்த முழிக்கிறதைப் பாருங்க வாங்க போய் ஓதுவோம்” என்றபடி இருவரும் அவரவர் கணவரிடம் சென்றவர்கள்,

“அட அங்கன பாருங்க “ என இத்தனை சண்டையிலும் கோர்த்திருந்த இதயா கனியின் விரல்களை சுட்டி காட்டிட ஆண்களுக்கு புரிய சற்று நேரம் எடுத்தது.


“வள்ளி!!!” என்ற வீரவேல் அவரை பார்க்க,

“வாய்கிழிய உங்க மக சண்டை போட்டாலும் கனிக்கிட்ட இருந்து கையை எடுக்காம தான் நின்னுட்டு இருக்கா விருப்பம் இல்லாதவ இப்புடி நிக்கமாட்டா. நீங்க அவக்கிட்ட பேசுறதை விட்டுட்டு அண்ணன் கிட்ட பேசுங்க” என,

இந்த பக்கம் சிவகாமி,
“பாத்தீங்களா அந்த புள்ளைய கரிச்சுக் கொட்டுனாலும் கைய விடலை அவ்வளவு கெட்டியா பிடிச்சிட்டு நிக்குறான். அவனும் கைய விட மாட்டான் இதயாவையும் கை விட்டு போக விடமாட்டான் ரெண்டும் அடிச்சிக்கிட்டாலும் கைய இறுக்கி தான் பிடிச்சிருக்குதுங்க இதுல இருந்த தெரியலையே அவுங்களோட விருப்பம்.

நீங்க வீரவேல் அண்ணாகிட்ட இதயாவ பொண்ணு கேளுங்க” என்றிட இருவருக்கும் அவர்களின் துணைவியரின் பேச்சே சரியென்று பட,

வீரவேலும் துரைப்பாண்டி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டவர்கள் அடுத்த நிமிடம் பட்டென சிரித்துவிட்டிருந்தனர்.

இதனிடையே வள்ளியும் சிவகாமியும் மற்ற குடும்ப உறவுகளிடம் விஷயத்தினை கூறியிருக்க அவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியே.

அவர்களின் சிரிப்பு சத்தத்தில் இதயாவும் கனியும் தங்கள் வார்த்தை போரை சற்றே நிறுத்தி விட்டு அவர்களை நோக்க,

“அப்பறம் மச்சான் எப்போ பொண்ணு எங்க வீட்டுக்கு அனுப்ப போறீங்க?” துரைப்பாண்டி கேட்க,

“பொண்ணை தானே அனுப்பிடலாம் ஆனா சும்மா எல்லாம் அனுப்ப மாட்டோம் ஊர் மெச்ச கல்யாணம் பண்ணி அனுப்பி வைக்கிறோம் அப்போ தாரளமா கூட்டிட்டு போங்க” என வீரவேல் கூறிட,

“அதுவும் சரிதான்!!” துரைப்பாண்டி கூறிட,

அனைவரின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியே. இதயாவிற்கும் கனிக்கும் அவர்கள் பேச்சின் பொருள் புரிபட உள்ளே மகிழ்ந்தவர்கள் மற்றவரிடம் அதனை காட்டாது முகத்தை திரும்பி கொண்டனர்.

அப்படி முகத்தை திருப்பி கொண்ட வேளையிலும் அவர்கள் கைகள் பிரியாமல் இருந்தது அதிசியம் தான்!!

“சரி சரி நல்ல விஷயத்தை எதுக்கு தள்ளி போடணும் நம்ம ஜோசியரை பார்த்து கல்யாண தேதிய குறிச்சிட்டு வந்திடலாம்ல துரை” அம்புஜம் கூறிட,

“எதுக்கு இவ்வளவு அவசரம் இதயாவுக்கு இன்னும் படிப்பு முடியலையே” வெற்றி கூறிட,

“அட படிப்பு என்ன கெட்டாப் போய்டப் போகுது கல்யாணம் பண்ணிட்டு கூட படிக்கட்டுமே?” அம்புஜம் கூற,

“அதான் நானும் சொல்றேன் படிப்பு ஒண்ணும் கெட்டு போகாது அதை எதுக்கு கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் படிக்கணும் அவ படிப்பை முடிச்சிட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கட்டும்” வெற்றி அழுத்தமாய் கூற,

மறுத்துப் பேச வந்தவரை,
“ஆச்சி வெற்றி சொல்ற மாதிரி‌ கல்யாணத்துக்கு என்ன அவசரம்? இந்த ராங்கி பிடிச்சவ அவ படிப்பை முடிக்கட்டும் அப்பறம் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்.” என கனி கூறிட அதற்கு மேல் அவரால பேச இயலவில்லை.

“அப்போ உறுதி மட்டும் பண்ணிக்கலாமா மதினி?” சிவகாமி வள்ளியிடம் கேட்டிட,

“ப்ச் எதுக்கு உறுதி வேற தனியா பண்ணிக்கிட்டு பேசாம ஒரேடியா நிச்சயத்தை பண்ணிடலாம்ல” அம்புஜம் கூற,

அனைவருக்கும் அதுவே சரியேன பட்டது.

“சரி எல்லாரும் செத்த ஓறங்குங்க எல்லாம் களைப்பா தெரியுறீங்க. மச்சான் நீங்க வாங்க நம்ம ஜோசியர் கிட்ட போய்ட்டு வந்துடலாம்” என வீரவேல் கூற சரியென துரையும் செல்வமும் உடன் கிளம்பி விட்டனர்.

மற்றவர்கள் சற்றே இளைப்பாற செல்ல,

“சரி நீங்க எப்புடி சண்டைய முடிச்சிட்டு பொறுமையா வந்து ஒறங்குறீங்களா?” என சக்திவேல் கிண்டலாக கேட்க,

“ஏங்க பாப்பா பாத்ரூம் போய்ட்டா இங்க வாங்க” என வாணி சரியாக அழைத்திட,

“மாமா உங்க பிள்ளை ஆய் போய்டுச்சாம் என் அக்கா கூப்பிடுது பாருங்க நீங்க போய் அதை என்னன்னு பாருங்க நான் உங்க தங்கச்சிய பாத்துக்கிறேன்” என சத்தமில்லாமல் அவனை வார அசட்டு சிரிப்புடன் அவன் நகர்ந்து விட,

அடுத்து நின்றிருந்த கதிரையும் வசந்தி அழைத்திட சத்தம் காட்டாமல் நழுவியிருந்தான்.

வெற்றி மட்டுமே நின்றிருக்க,
“உன் தங்கச்சிய ஒண்ணும் கடிச்சிட மாட்டேன் போங்க வெற்றி சார் பத்திரமா அனுப்பிடுறேன் ரெண்டே நிமிசத்துல!” என்க,

அவன் இதயாவை பார்க்க அவள் விழிகளை மூடித் திறக்க சிறு சிரிப்புடன் நகரந்தவன் “ரெண்டு நிமிஷத்துக்கு மேல ஒரு செகண்ட் எக்ஸ்ட்ரா போனாலும் வந்துடுவேன்” என்று விட்டு செல்ல,

“அப்றம் சிலுப்பி ஒரே மஜா தான் போலயே?” என கேட்டு அவன் கண்ணடிக்க,

“ஆமா ஆமா மல்லு வேட்டி மைனரு கூட இருந்தா மஜா தானோ!” என அவளும் பதிலுக்கு கண்ணடிக்க,

“அடிப்பாவி!!!!” என வாயை பிளந்தவன் அவள் கண்ணசைவில் மயங்கி அவளை நெருங்கிட,

“ரெண்டு நிமிஷம் முடிஞ்சிடுச்சு!!” என கத்தியவாறே வந்த வெற்றி இதயாவை அவனிடம் இருந்து பிரித்துக் இழுத்துக் கொண்டு ஓட,

கரடி!!!” என பதிலுக்கு கனி கத்த,

இருவரின் அலும்புகளையும் கண்டு வாய்விட்டு சிரித்தாள் இதயராணி.
 

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 17


ஜோசியரிடம் நாள் குறிக்க சென்றவர்களுக்கு இருவரின் ராசி நட்சத்திரத்தை பொறுத்து குருபலன் கிட்டதட்ட ஆறு மாதத்திற்கு பிறகு தான் வருவதாகவும் அதன் பின்னான நல்ல முகூர்த்தம் இருக்கிறது என ஜோசியர் கூறி விட சரியென வந்துவிட்டனர்

வீட்டினரிடமும் ஜோசியர் கூறியதை கூற அனைவரும்‌ ஒருமனதாக ஆறு மாதத்திற்கு பின் வரும் முகூர்தத்தையே தேர்ந்தெடுக்க அதில் காண்டாயிருந்தான் கனி.


வெற்றி அன்றிரவே பெங்களூர் கிளம்பியிருந்தான். இனி தங்கையின் நிச்சயத்திற்கு விடுப்பு எடுக்க வேண்டுமல்லவா?

இதயாவின் விருப்பம் கனி தான் என தெரிந்தாலும் அவளின் வாய்மொழியாக அதனை கேட்கவும் அவன் தவறவில்லை.

“இதயா!!!!உனக்கு கனி ஓகே தானே?”

“கனி மட்டும் தான் வெற்றி எனக்கு ஓகே!” என்ற பதிலில் தங்கையின் மனம் புரிந்தவனுக்கு சிரிப்பே.

அவனிற்கு கனிக்கும் சிறு சிறு விஷயத்தில் முட்டிக் கொள்ளுமே தவிர மற்றப்படி பெரிதாக எந்த வித மனக்கசப்புகளும் இல்லை.

கனியின் வேகமும் திறமையும் அவனுக்கு பிடித்த ஒன்று தான். நிச்சயம் இதயாவை நல்லபடியாக வாழ வைப்பான் என்ற நம்பிக்கை அவன் மேல் அதிகம் இருந்தது வெற்றிக்கு.

வெற்றி கிளம்பும் முன் கனியை பார்த்து சிறு புன்னகை கொடுத்தவனின் விழிகளில் அவனிற்கு பின் நின்றிருந்த ராஜி பட அவள் விழிகளில் தெரிந்த ஆர்வம் அவன் புருவங்களை நெறிபடச் செய்தது.

கனியும் மறுநாள் கிளம்பியிருக்க வழக்கம் போல் அவரவர் வேலைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன.


இதனிடையே காவேரியை பரிமளத்தின் அண்ணன் மகனான விஷ்வாவிற்கு அவளை திருமணம் முடிந்திருந்தனர். விஷ்வாவிற்கு இப்போது விட்டால் அடுத்து ஐந்து வருடம் கழித்து தான் திருமண யோகம் என்று விட வேறுவழியின்றி அவளின் திருமணத்தை அவசரமாக நடத்தி முடித்திருந்தனர்.

ஏற்கனவே பேசி வைத்த திருமணம் தான் என்றதால் எந்தவித சஞ்சலமும் இல்லாமல் திருமணம் நடந்தேறியிருந்தது. அதற்கு கனி வந்து விட்டு சென்றான்.இப்போது காவேரி விஷ்வாவுடன் சிங்கப்பூரில் இருக்கிறாள்.

கனியின் குடும்பத்தில் பிள்ளைகள் அனைவருக்கும் இடையே ஒன்றிரண்டு வயது வித்தியாசங்களே இருக்க அடுத்தடுத்த அவர்களது வீட்டில் விஷேஷம் நடைபெற்ற வண்ணம் இருந்தது.


நாட்கள் யாருக்கும் காத்திருக்காமல் அதன் வேகத்தில் பயனித்துக் கொண்டிருந்தது.

அம்புஜம் ஆச்சி வெற்றி ராஜியின் திருமணத்தை பற்றி பேசுவதற்கு சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தவர் அதற்கு முன் வீட்டாள்களிடம் அன்றைய இரவே பேசிவிடும் முடிவில் காத்திருந்தார்.

ராஜி இயல்பாக கல்லூரி சென்று வந்துக் கொண்டிருக்க அவள் உள்மனம் வெற்றியின் நினைவுகளை தினமும் அசைப்போட தவறவில்லை.

அன்றைய இரவு உணவு முடிந்து அனைவரும் ஆசுவாசமாக அமர்ந்திருக்க பேச்சினை துவங்கினர் அம்புஜம்.

“எல்லாரும் இங்கன செத்த நேரம் உட்காருங்க ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்” என்றிட அனைவரும் அவரையே பார்த்திருந்தனர்.

“நம்ம ராஜிக்கு வரன் ஏதும் பாக்கிற எண்ணம் இல்லையா யாருக்கும்?”

“இப்போ என்ன ம்மா அவசரம் இப்போ தானே காவேரி கல்யாணம் முடிஞ்சது. அதுவும் இல்லாம ராஜி மேல ஒரு டிகிரி படிக்கட்டும்” என செல்வபாண்டி கூறிட,

“அதெல்லாம் அவ படிச்ச வரை போதும் செல்வா மாப்பிள்ளை கை மேல இருக்கும் போதே கல்யாணத்தை முடிச்சிடனும் அப்றம் இருக்குற மாப்பிள்ளையும் கைவிட்டுப் போச்சுன்னா ஒண்ணும் பண்ண முடியாது?”

“என்னம்மா பேசுறீங்க யாரு மாப்பிள்ளை? யாரையும் பார்த்து வச்சிருங்கீங்களா?? எங்க கிட்ட ஒத்த வார்த்தை கூட சொல்லலை?” என துரை கேட்க,

இந்த பேச்சு வார்த்தை நடக்கும் போது ராஜி அங்கே இருக்க அதனை கண்ட பரிமளம்

“ராஜி நீ எந்திரிச்சு உள்ளார போ” என்க

“இப்ப என்னத்துக்கு அவளை உள்ளார துரத்துற அவளும் இருக்கட்டும் எல்லாம் அவளுக்கு தெரிஞ்ச ஆளுதேன்” என்ற அம்புஜம்,

“நான் பார்த்திருக்குற மாப்பிள்ளை சொங்க தங்கம்‌ நம்ம ராஜியோட கொணத்துக்கு ஏத்தாப்புல நல்ல மாப்பிள்ளை தான்”

“யாரத்தை அது??” சிவகாமி கேட்க,

“எல்லாம் நம்ம வெற்றிய தான் சொல்லுதேன்” என்றிட சில நொடிகள் அமைதியானது அந்த நிமிடம்.

“அத்தை என்ன பேசுறீங்க அந்த தம்பி தேங்காயை உடைச்சாப்புல பேசுற கொணம் நம்ம ராஜிக்கு கொணத்துக்கு ஒத்து வருமா?” என சிவகாமி கேட்டிட கேட்டிருந்த பரிமளத்திற்கு கோவம் ஏறியது.

“ஏன் அக்கா என் பொண்ணு கொணத்துக்கு என்ன கொறைச்சலு? உங்க மருமகளோட அண்ணனதும் என் பொண்ணு கொணம் உங்களுக்கு மட்டமா தெரியுதா?” என சண்டையிட,

“என்ன பேசுற பரிமளம்? நா எப்போ நம்ம பொண்ணை மட்டமா சொன்னேன். ராஜிய நம்ம பொத்தி பொத்தி வளந்துட்டோம். நம்ம பிள்ளைக்கு லேசா யாராச்சும் குரலை ஒசத்துனாலே தாங்காது நாளைப்பின்ன வெற்றி சுருக்குன்னு ஒரு சொல் சொன்னா நம்ம பிள்ளை தாங்குமா?? அதுக்கு தானே நான் சொன்னது”

“சிவகாமி நீ இவ்வளவு விளக்கம் கொடுக்கணும்னு இல்லை” அம்புஜம் கூற,

“இல்லத்தை!!!”

“எனக்கு தெரியும்த்தா எல்லாத்தையும் யோசிச்ச நான் இதை யோசிக்க மாட்டேனா? நம்ம ராஜி கொணத்துக்கு நிச்சயம் வெற்றி கொணம் எதிரானது தான் ஆனா கல்யாணம்னு ஒண்ணு நடந்துட்டா எப்படிப்பட்ட கொணமா இருந்தாலும் மாறிடும்.

அதுவும் இல்லாம்ம இதயாவ நம்ம எடுக்க போறோம் அப்போ நம்ம வீட்டு பொண்ணை அங்க கொடுக்குறதுல தப்பில்லையே பொண்ணு எடுத்து பொண்ணு கொடுத்தா நம்ம உறவு இன்னும் நெருங்கம் ஆகும் இல்லையா?

அதுபோக நம்ம ராஜிய விட கொணத்துல வேற‌ நல்ல பிள்ளைய அவுங்க தேடினாலும் கிடைக்க மாட்டாங்க. துரை நான் சொல்றேன் நம்ம வசந்தி வளைகாப்புல நீ வீரவேல் கிட்ட இதைப் பத்தி பேசு நிச்சயம் சந்தோஷமா அவுங்க ராஜிய ஏத்துக்குவாங்க அவுங்க பிள்ளை இங்க வாழ வர்றப்போ நம்ம வீட்டு பிள்ளைய அவுங்க எடுக்காம இருப்பாங்களா என்ன?

அதோட நம்ம பிள்ளை‌‌ கூச்ச சுபாவத்துக்கு வெளில இருந்து வர்றவன் அவளை எப்டி நடத்துவான்னு தெரியாது இதேது வெற்றின்னா நம்மளுக்கு அந்த பயம் இல்லை நம்ம கண்ணு முன்னாடி இருக்கிற பையன். அப்புடி எல்லாம் ராஜிய பட்டுன்னு பேசிட மாட்டான். அவ கொணம் புரிச்சு தான் நடந்துப்பான் ரெண்டு பொண்ணுங்களை கொடுத்து அவுங்க வீட்டு பொண்ணையும் எடுக்க போறோம் ராஜிய அப்புடி எல்லாம் பேசிட மாட்டான்.

அந்த குடும்பமே ராஜிய நல்லா வச்சுக்கும். நம்மளுக்கும் நம்ம பிள்ளை கண்ணு முன்னாடி இருப்பான்ற நிம்மதியா இருக்கும் என்ன நான் சொல்றது?” என

அவரின் பேச்சில் சிறு உறுத்தல் இருந்தாலும் சரி என்றார் துரைப்பாண்டி.


அதுவரை வெற்றியின் குணத்தை நினைத்து தயங்கிய பரிமளம் அம்புஜம் ராஜியை பற்றி பேச பேச அவருக்கு பயப்பந்து உருண்டது. அதிக அளவு பயமும் கூச்சமும் கொண்டவளாய் இருந்த பெண்ணை வெளி இடத்தினில் கொடுத்தால் எப்படி நடந்துவார்களோ? என்ற பயம் எழுந்தது பரிமளத்திற்கு பின் அம்புஜத்தின் பேச்சில்,

‘ஏன் நம்ம பொண்ணை அங்க கொடுத்தா தான் என்ன? அத்தை சொன்ன மாதிரி ஏற்கனவே ரெண்டு பொண்ணுங்களை‌ கொடுத்துருக்கோம் அவுங்க வீட்டு பொண்ணையும் எடுக்க போறோம் அப்போ ராஜிய அங்க கொடுக்குறதுல என்ன தப்பிருக்கு’ என நொடியில் அவர் மனம் மகளின் வாழ்க்கை நினைத்து சுயநலமாக முடிவெடுத்த வேளையில்,

“எனக்கு என்னமோ இது சரிபடலைங்க ஒரு தரம் யோசிச்சுக்கோங்க” சிவகாமி மனதின் உறுத்தலை கூறிவிட பொங்கி விட்டார் பரிமளம்.

“அக்கா உங்க மகளுங்க இருக்குற இடத்துக்கு என் பொண்ணை கொடுக்க இஷ்டமில்லைன்னா நேரா சொல்லிடுங்க. எதுக்கு தேவையில்லாம சுத்தி வளைச்சுக்கிட்டு” என அவர் வெடுக்கென கூறிட,

பதறிதான் போனார் சிவகாமி.

“என்ன பரிமளம்!!!!!” என்றவரை,

“சிவகாமி போதும் விடு எதுனாலும் நம்ம நேரா மச்சான் கிட்டயே பேசிக்கலாம் இந்த விஷயத்தை இத்தோட விடுங்க” என துரைப்பாண்டி எழுந்து சென்றிட,

பரிமளம் முகத்தை வெட்டிக் கொண்டு சென்று விட சிவகாமி அமைதியாக அறையினுள் நுழைந்துக் கொண்டார்.

விழிகளில் வெட்கம் குடியேற மகிழ்ச்சி வானில் திரிந்துக் கொண்டிருந்த ராஜியை கண்ட அம்புஜம்,

“ஏய் இந்தாடி ராஜி!!” என்க,

“ஆச்சி!!!” என அவரை இறுக கட்டிக் கொண்டாள்.

“இங்கனப் பாரு ராஜி வெற்றி கொணம் உனக்கு நல்லாவே தெரியும். அதனால கொஞ்சம் உள் விளையாட்டு புத்திய எல்லாம் கொறைச்சிட்டு அவனுக்கு ஏத்த மாதிரி மாறப் பாரு?அந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வெற்றி பொண்டாட்டியா போக போற கொஞ்சம் உன் கூச்சத்தை ஒதுக்கி வச்சுட்டு எங்கனாலும் தைரியமா போய் வரப் பாரு” என்றிட,

“சரி ஆச்சி!!” என புன்னகை முகமாய் கூறியவளின் மனதில் ஆயிரம் கற்பனைகள்.

அன்றிலிருந்து எதற்கெடுத்தாலும்,
“அந்த வீட்டு மருமக!!! வெற்றி பொண்டாட்டி!!!” என கூறி கூறி ராஜியை அவளின் இயல்பிலிருந்து மாறி வரும்படி செய்துக் கொண்டிருந்தார் அம்புஜம்.

********************

“டிங்..டிங்…” அலைப்பேசி சத்தத்தில் கணினியில் இருந்த விழிகளை திருப்பினாள் இதயா.

கனியரசன் தான் வேறு‌ யார் இந்த நள்ளிரவில் அவளிற்கு அழைப்பு விடுப்பது!!!

“ஹலோ..!” என்றவளின் குரலில் தூக்கம் நிரம்பி வழிந்தது.

“சிலுப்பி!! இன்னும் தூங்காம என்னத்தடி நொண்டிக்கிட்டு இருக்க?”

“நாளைக்கு ஒரு செமினார் எடுக்கணும் அதான்”

“முடிச்சிட்டியா??”

“ம்ம்ம ஓரளவு முடிஞ்சது. நீங்க என்ன இந்நேரம் பண்ணிருக்கீங்க?”

“நைட் ஷிப்ட் இப்போ தான் ப்ரேக் டைம்!”

“ஓஓஓ சரி”

“சரி தூங்கு முழிச்சிருந்து உடம்பை ஏதும் கெடுத்துக்காத!”

“ம்ம்ம் சரி!!நீங்களும் பாத்துக்கோங்க எப்போ டிரையின்?”

“ம்ம்ம நாளைக்கு நைட்டு தான் வளைகாப்பன்னைக்கு காலையில அங்க இருப்பேன்.” என்றவனின் குரல் வேறுபட கண்டுக் கொண்டாள் இதயா.

“என்னாச்சு ஏன் குரல் ஒரு மாதிரி இருக்கு ஏதும் பிரச்சனை இல்லையில்ல?” என்க,

தன்னை சரியாய கணித்தவளை கண்டு மகிழ்ச்சி ஊற்றெடுத்தாலும் அவன் சற்று முன் கேள்விப்பட்ட விடயம் முள்ளாய் அவன் தொண்டையில் குத்தி நின்றது.

சற்று முன் தான் வீட்டினரிடம் பேசியிருந்தான். வசந்தியின் வளைகாப்பை ஆடம்பரமின்றி சிம்பிளாகவே வைக்க திட்டமிட்டிருந்தனர் ஊர் கண்ணில் விழாமல் இருப்பதற்கு. அதனை பற்றி பேச்ச இருக்க துரை கூறிவிட்டார் ராஜி வெற்றி பற்றி.

கேட்ட அவனிற்குமே உறுத்தல் இருக்க தான் செய்தது.
“ப்பா இது சரி வருமா?”

“எனக்கும் அந்த எண்ணம் இருக்கு கனி ஆனா அம்மா உறுதியா நிக்குறாங்க உன் அம்மாக்கு இதுல முழு சம்மதம் இல்லை அவ அதை சொல்லப் போயி உன் சித்தி “ உங்க பொண்ணுங்க வசதியா வாழுற இடத்துக்கு என் பொண்ணை அனுப்ப இஷ்டமில்லை உங்களுக்குன்னு” பேசிபுட்டாங்க.

உன் சித்தி மனசுல ஒரு எண்ணம் வந்துடுச்சு நம்ம அதை மறுத்தோம்னா உறவுக்குள்ள சிக்கலாகிப் போய்டும். பாப்போம் வசந்தி வளைகாப்புல மச்சான்கிட்ட ஒரு பேச்சு விட்டு பாப்போம்” என்றிருந்தார்.

‘இதனை இவளிடம் சொல்லாமா வேண்டாமா?’ என அவன் யோசித்து நின்ற நொடியில் மறுமுனையில் “ஹலோ ஹலோ!!!” என அவள் இருமுறை அழைத்து விட,

‘வேண்டாம் எதுவா இருந்தாலும் நான் அவ பக்கத்துல இருக்கும் போதே அவளுக்கு தெரியட்டும் அப்போதான் இந்த சிலுப்பிய சமாளிக்க முடியும்’ என நொடியில் முடிவெடுத்தவன்,

“எனக்கு நேரமாச்சு ராங்கி நான் வைக்கிறேன். நாளைக்கு நைட் டிரெயின் ஏறிட்டு கூப்பிடுறேன்” என அவன் வைத்து விட வளைகாப்பு அன்று வரப் போகும் பிரச்சனையை அறியாது நிம்மதியாய் இருந்தனர் வீரவேல் குடும்பத்தினர்.

*********************

அனைவரும் எதிர்பார்த்த வசந்தியின் வளைகாப்பு விழா அன்று.

வெற்றி, காவேரியை தவிர மற்ற அனைவரும் வந்திருந்தனர்.

வெற்றிக்கு வேலை நிமித்தம் ஒரு காரணமும் தங்கையின் நிச்சயத்திற்கு விடுப்பு எடுக்க வேண்டும் என்ற காரணமும் இருக்க அவனால் வர இயலவில்லை.

காவேரியின் கணவன் விஷ்வாவிற்கு ஆன்சைட் போக வாய்ப்பு வந்திருக்க அவர்கள் அதில் பிசியோ பிசி.

வெற்றி சொன்னது போல் அன்று காலையில் வந்து விட அவன் வருவதற்காக காத்திருந்த குடும்பம் அவன் வந்ததும் அவனை கிளப்பிக் கொண்டு அங்கே சென்றனர்.

மிக நெருங்கிய உறவுதளை மட்டுமே அழைத்திருந்தனர் மற்றவர்களை இதயா - கனி நிச்சயத்திற்கு அழைத்துக் கொள்ளலாம் என விட்டு விட்டனர்.

சீமந்த சீர் வரிசை தட்டுகள் வீரவேலின் இல்லத்தை நிறைத்திருக்க மனையில் அமர வைக்கப்பட்டாள் வசந்தி.

ராஜியின் விழிகள் வெற்றியை தேடி அவன் வராதது அறிந்து சோர்ந்துப் போயிற்று.

கனியின் விழிகள் அவன் இதயத்தை தேட இவனின் தேடலை உணர்ந்து அவன் முன் தரிசனம் தந்தாள் இதயா.

எழும்பிச்சை நிற மஞ்சளில் அனார்கலி அணிந்திருந்தவளின் வரிவடிவம் அவனை பித்துக் கொள்ள செய்ய விழிகளால் அவளை அருகே அழைத்தான் அவன்.

“மைனருக்கு தைரியத்தை பாரேன் சுத்திலும் சனத்தை வச்சிகிட்டு” என முணங்கியவள் அவன் விழி மொழியை உணராதது போல் திரும்பிக் கொள்ள,

“அதானே சிலுப்பி இவளாவது நான் சொல்றதை கேட்குறதாவது?” என பல்லைக் கடித்தான் அவன்.

அனைவரும் வசந்திக்கு சந்தனம் பூசி ஆசிர்வாதம் செய்ய தொடங்க வீட்டாள்கள் முடித்து அடுத்த உறவுகள் செய்ய தொடங்கிய வேளை சிலுத்துக் கொண்டு திரிந்த அவனின் ராங்கியை ஒரே மடக்காக மடக்கி இழுத்துக் கொண்டு கொல்லைப்புறம் வந்திருந்தான்.

“ப்ச் என்னங்க! யாரும் பார்த்துடப் போறாங்க கொஞ்சமாச்சும் மண்டையில அறிவுங்கிறது இருக்கா?” என்ன அவள் திட்டிட,
பல்லை கடித்தால் கனியரசன்.

“மட்டி!! மட்டி!! ராங்கிப் பிடிச்சவளே பார்க்குறப்பயே கண்ணை பறிக்குறியேன்னு ஆசையா பேச யாரும் கண்ணுலயும் படாம தள்ளிட்டு வந்தா பேச்சைப் பாரு” என அவளின் தலையில் ஓங்கி கொட்டியிருந்தான் கனி.

“ஷ்ஷ்‌ ஆஆ” என தலையை தேய்த்து விட்டு கொண்டவள் “ஓஹோ மல்லுவேட்டி மைனர் மஜா மூடுக்கு வந்துட்டாருப் போலயே ரொமாண்ஷ் பண்ண வந்திருக்கீங்களோ” என்றவளின் பேச்சில் இவனிற்கு தான் சிறு வெட்கம் எழுந்தது.

“போடி இவளே!!!” என்றவனின் வார்த்தைக்கு நேர்மாறாக அவனின் கைகள் அவள் தலையின் பின்புறத்தை இழுத்து தனது நெற்றியுடன் அவளது நெற்றியை முட்ட செய்தன.

“சிலுப்பி!!!” என்றவனின் குரல் கரகரத்து ஒலிக்க,

“மைனரோட மஜா மூட் ஆனாயிடுச்சு போலயே”என்றவளின் சிரிப்பில் அவள் நெற்றி முட்டி சிரித்தான்.

நொடிகள் கரைய அவனின் மூச்சுக்காற்று வெப்பமாய் வெளிவர,
அவனின் நிலையை உணர்ந்தவள்,

“போயா மல்லு வேட்டி!!” என அவனை ஒரே தள்ளாக தள்ளி விட்டு அவள் சென்று விட,

“ராங்கி பிடிச்சவளே செத்த நேரம் நிம்மதியா ந இருக்க விடுவேனான்னு இருக்கா” என சிரிப்புடன் கூறியவன் அவள் பின் சென்றான்.

அனைத்தும் நல்லவிதமாகவே நடந்து கொண்டிருந்து. அம்புஜம் வெற்றி ராஜி திருமணத்தை பேசும் வரை அதை இதயா முதல் ஆளாக எதிர்க்கும் வரை.

 

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 18

வசந்தியின் சீமந்தம் நல்லபடியாக நடந்து முடிந்திருந்தது. அவளை மாலை பிறந்த வீட்டிற்க்கு அழைத்து செல்வதாக ஏற்பாடு.

ஆசுவாசமாய் அனைவரும் ஒரு இடத்தினில் அமர்ந்திருந்தனர்.

“நல்ல வேளை உறவமொறைகளை மட்டும் கூப்பிட்டோம். அடுத்தடுத்து விஷேஷம் நடந்துகிட்டு இருக்குறதுக்கு சொந்தக்காரங்களே வாயை பொளக்குறாங்க?? இதுல ஊர் சனத்தை கூப்பிட்டு இருந்தோம் வயிறு எரிச்சுருப்பாளுங்க” அம்புஜம் கூற,

அதனை ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்தனர் சிவகாமியும் வள்ளியும்.

“என்னவோ மச்சான் அடுத்தடுத்த நம்ம வீட்டுல விஷேஷம் வச்சிகிட்டு இருக்கோம் ஊர்க்கண்ணு படாம இருந்தா சரி தான்” துரை கூற,

“ஆமா மச்சான் இன்னும் மூணு மாசத்துல இதயா - கனி நிச்சயம் இருக்கு எந்த வித தடங்களும் இல்லாம நல்லபடியா முடியணும். அதுக்குள்ள வசந்திக்கும் பிள்ளை பொறந்துடும்” வீரவேல் கூறிட,

அம்புஜம் பெரிய மகனிடம் கண்ணசைக்க அதனை புரிந்துக் கொண்டவருக்கு சட்டென அதனை பேசிட ஒரு தயக்கம் வந்து சூழ்ந்துக் கொண்டது.

இவரை நம்பினால் காரியம் ஆகாது என சட்டென விஷயத்தை தனது கையில் எடுத்தார் அம்புஜம்.

“எப்பா வீரா? வெற்றிக்கு வரன் ஏதும் பார்க்குறீங்களா?” என வார்த்தையை விட்டு பார்க்க,

“இல்ல ஆத்தா இப்போதைக்கு வெற்றி வேண்டாம்னு சொல்லிட்டான் ஒரு ரெண்டு வருஷம் போகட்டும் ராணிம்மாக்கு கல்யாணம் முடியட்டும்னு சொல்லிட்டான். அதுவும் சரிதான்னு நாங்களும் வரன் பாக்கலை” என,

“இதென்ன வீரா தங்கச்சி இருந்தா அண்ணனுக்து பேச கூடாதா என்ன? வயசும் இளமையும் இருக்கறப்பவே கல்யாணம் பண்ணிட்டா தான் நல்லது”

“என்ன பண்றது ஆத்தா வெற்றி இப்போதைக்கு வேண்டாம் சொல்றானே அவனை கட்டாயப்படுத்த முடியாது இல்லையா?”

“அதெல்லாம் பசங்க அப்புடி தான் சொல்லுவாங்க நம்ம தானோ எடுத்து சொல்லணும் நல்லா கொணமான பொண்ணை அவன் கண்ணு முன்னாடி நிறுத்துன வேண்டாம்னா சொல்லப் போறான்?”

“மறுக்க மாட்டான்‌தான் இருந்தாலும் அவன் இஷ்டப்படணும்ல ஆத்தா?”

“வீரா நான் சுத்தி வளைக்காம நோர விஷயத்துக்கு வரேன். வெற்றிக்கும் ராஜிக்கும் முடிச்சுப் போட்டா என்ன?” என பட்டென கேட்டிட,

திகைத்து தான் போனார் வீரவேல். அவர் இப்புடி ஒன்றினை யோசித்துக் கூட பார்ககவில்லையே!

அவரின் மெளனம் சுருக்கென்று தைத்தது துரைப்பாண்டி குடும்பத்தினருக்கு. ஆனால் அம்புஜம் விட்டுவிடுவாரா என்ன?

“ஏன் வீரா இம்புட்டு யோசனை? ராஜிய உன் வீட்டு மருமகளா எடுக்க விருப்பம் இல்லையா? அவ கொணத்துல என்ன கொறைய கண்ட நீ?” என்றிட பதறிபோனார்.

“ஆத்தா நான்‌ எப்போ ராஜி கொணத்துல கொறைன்னு சொன்னேன். அது நம்ம பிள்ளை இல்லையா?”

“அப்பறம் எதுக்கு இம்புட்டு யோசனை. இதயாவ நாங்க கனிக்கு எடுக்குறோம் அது மாதிரி நீங்க ராஜிய வெற்றிக்கு எடுங்க பொண்ணு கொடுத்து பொண்டு எடுக்குறது எல்லா வீட்டுலயும் நடக்குறது தானே!”

“அது இல்லைத்தா வெற்றி கொணத்துக்கு நம்ம பிள்ளை கொணம் ஒத்து வருமா?”

“என்ன?? என்ன?? ஆளாளுக்கு என் பிள்ளை கொணத்தை பத்தி பேசுறீங்க. அப்புடி என்ன என் பிள்ளை கொணம் உங்களுக்கு மட்டம் போய்டுச்சு. கொஞ்சம் கூச்ச சுபாவம் உள்ளவ அதானே வேற‌ எதுலயாச்சும் என் பிள்ளை கொணத்தை நீங்க கொறை காண முடியுமா?” என பரிமளம் கத்திவிட,

“என்ன மதினி? ராஜிய இங்க யாரும் மட்டம் நினைக்கலை உங்களுக்கே தெரியும் வெற்றி பட்டு பட்டுனு பேசுற ஆளு அதுதான் கொஞ்சம் யோசனையா இருக்கே தவிர வேற எந்த கொறையும் இல்லை” அவசரமாக வள்ளி இடைபுக,

“ப்ச் அதெல்லாம் சும்மா வள்ளி மதினி ஏன் இதோ இவர் கூட தான் வாய் பேசுறதுக்கு முன்ன கை பேசுற ஆளு நான் கட்டிகிட்டதுக்கு அப்பறம் அவரு மாறலையா? அதனால வெற்றி கொணத்தை எல்லாம் சொல்லாதீங்க உங்களுக்கு என் பொண்ணை எடுக்க விருப்பம் இல்லைன்னா பட்டுன்னு சொல்லிடுங்க. என் பொண்ணு விட கொணத்துல மேலான யாரும் கிடைப்பாங்களா உங்களுக்கு. எல்லாரும் அவ பயந்தையும் கூச்சத்தையும் மட்டுமே பாக்குறீங்களே‌ தவிர அவ கொணத்தை பாக்க மாட்டுறீங்க” என அங்கே யாருக்கும் என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை.

“வீரா என் மனசு சொல்றது என்னைக்கும் தப்பாகுது. பரிமளம் சொன்ன மாதிரி ராஜியோட பயத்தை விடுத்து வேற ஏதும் கொறை இருக்கா உனக்கு அவகிட்ட?”

“என்ன ஆத்தா இப்புடி எல்லாம் போசுறீங்க?”

“இல்லை உன் மனசுல இருக்குறதை மறைக்காம சொல்லு”

“இப்புடி எல்லாம் கேள்வி கேட்டு என்னை சங்கடப்படுத்தாதீங்க ஆத்தா”

“பின்னே என்ன வீரா எங்க ரெண்டு பொண்ணுங்களையும் நாங்க கொடுத்திருக்கோம் உங்க பொண்னையும் எடுக்கப் போறோம். இப்போ ராஜிக்கோ இல்லை வெற்றிக்கோ வெளில வரன் தேடுனா, உறவுக்குள்ளயே வரன் இருக்க ஏன் வெளில தேடுறீங்கன்னு கேட்கமாட்டாங்களா?

அத்தோட நெருங்கன சொந்தம் நீங்களே ராஜியை எடுக்க இவ்வளவு தயங்குனா வெளி ஆளுங்க எப்புடி பெண் எடுப்பாங்க. ராஜி கிட்ட என்னையா கொறை கொஞ்சம் கூச்சசுபாவம் அது எல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா? கல்யாணம் பண்ணா எல்லாம் அதுவே சரியாப் போகும்.

அத்தோட வெளில இருந்து வர்ற பொண்ணோ மாப்பிள்ளையோ எப்புடி இருப்பாங்க அவுங்க கொணம் என்னான்னு நம்மளால கணிக்க முடியாது ஆனா இதுவே வெற்றி ராஜின்னா நம்மளுக்கு அந்த பயம் தேவை இல்லை நம்ம கண்ணு முன்னாடி இருக்குங்க. நாளைப்பின்னு குடும்பத்துக்குள்ளயும் விரிசல் வராது எல்லாரும் நெருங்கன சொந்தம் ஆகிட்டா ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஒத்தாசைய தான் இருப்பாங்க.

நான் சொல்றேன்‌ வெற்றி ராஜி கல்யாணம் நடந்தா எல்லாரும் நம்ம கைக்குள்ளயே இருப்பாங்க” என்றிட அவரின் பேச்சில் வீரவேல் யோசித்தவர்,

“சரி ஆத்தா நான் வெற்றிக்கிட்ட இது பத்தி பேசுறேன். ராஜி எங்க வீட்டுக்கு மருமகளா வந்தா சந்தோஷம் தானே” என்றவர் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது
அப்போது தான் கனியிடம் இருந்து தப்பி வந்த இதயாவின் செவிகளில் இவ்வார்த்தைகள் விழ அதிர்ந்து தான் போனாள்.

“அப்பா என்ன பேசுறீங்க நீங்க?? இது எப்படி சரி வரும் வெற்றி கொணத்துக்கு ராஜி எப்படி ஒத்து வருவா?” என அவள் கூறும் போதே கனியும் வந்திருந்தான்.

“அய்யோட!! என அனைவரும் பரிமளத்தின் முகத்தினை தான் பார்த்தனர்”

அவர்கள் நினைத்தது போலவே அவரின்‌ முகம் சிவந்து இதயாவை அப்பட்டமாக முறைத்த வண்ணம் இருக்க,

மீண்டும் முதலில் இருந்தா என எண்ணி பயந்தனர் குடும்பத்தினர்.

“ப்ச் இதயா பெரியவங்க நாங்க பேசிக்கிறோம் நீ அமைதியா இரு இதுல” என வள்ளியம்மை அதட்டிட,

“இல்லம்மா வெற்றி நிச்சயம் இதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டான். எனக்கு தெரியும்”

“வெற்றி ஒத்துக்க மாட்டானா இல்லை நீ ஒத்துக்க விட மாட்டியா?” அதுவரை அமைதியாய் இருந்த பரிமளம் வெடித்து விட,

“நான் எதுக்கு ஒத்துக்க விட மாட்டான் என்ன பேசுறீங்க நீங்க? வெற்றிக்கு கண்டிப்பா இதுல விருப்பம் இருக்காது அவன் டேஸ்ட் வேற” என்றிட ராஜியின் கண்களில் நீர் பெருகியது.

“அவரே சரின்னு சொன்னாலும் மதினி என்னை வேண்டாம்னு அவர்கிட்ட சொல்லுவாங்க போலயே!!” என நினைத்தவளின் முகம் வேதனையை சுமந்தது.

இதனை எல்லாம் பார்த்திருந்த கனிக்கு ‘’ஒரு சாதரண திருமண பேச்சிற்கு எதற்காக இதயாவும் அவளது குடும்பமும் இத்தனை எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள்' என தோன்ற அதனை கேட்கவும் செய்திட்டான்.

“ப்ச் இதயா அதான் பெரியவங்க பேசிட்டு இருக்காங்களா நீ எதுக்கு ஊடால போற”?

“என்ன பேசுறீங்க என் அண்ணனுக்காக நான் பேசக் கூடாது?”

“இப்போ நீ உன் அண்ணனுக்கு ஆதரவா கொடி பிடிக்கிற அளவு இங்கன என்ன நடந்துப் போச்சு??

சாதாரண ஒரு கல்யாண பேச்சு அதுக்கு இத்தனை ரியாக்ட் பண்ணனுமா நீ? பொண்ணோ மாப்பிள்ளையோ இருந்தா கல்யாண பேச்சு வர்றது சகஜம் தானே‌ இதுக்கேன் ஓவர் ரியாக்ட் பண்றீங்க நீயும் உன் குடும்பமும்?”

“ஓஹோ! இதே கேள்விய நானும் கேட்கலாமில்லை அண்ணாமலை மாமா என்னை பொண்ணு கேட்டதுக்கு நீங்க ஏன் அத்தனை ரியாக்ட் பண்ணீங்க? நீங்க சொல்ற மாதிரி பொண்ணு இருந்தா வரன் வர்றது சகஜம் தான?” என்க,

“ப்ச் நம்மளோட நிலைமையும் வெற்றி ராஜி நிலைமையும் ஒண்ணா டி சும்மா ஏதாவது பேசி எரிச்சலை கெளப்பாதே?”

“ஆமாமா உண்மைய சொன்னா உங்களுக்கு எரிச்சல் தான் வரும்?”

“என்ன உண்மை? இல்லை என்னன்னு கேட்கிறேன். ஏன் இப்போ ராஜிக்கு வெற்றிய கேட்டதுல என்ன தப்பிருக்கு? அப்புடி என்ன என் தங்கச்சி மோசாம போயிட்டா உங்களுக்கு? ஏதோ கேட்க கூடாத தப்பை கேட்ட மாதிரி இப்படி பண்றீங்க?” என கனி வேகம் கொண்டு பேச,

“எய்யா? கனி இங்க யாரு இப்போ ராஜிய மோசம் சொன்னோம். நீங்க ரெண்டு பேரு எதுக்கு சண்டை போட்டுகிறீங்க. ராணிம்மா இதைப் பத்தின பேச்சுல நீ வராதே! நாங்க பேசிக்கிறோம்” என வீரவேல் கனியிடம் ஆரம்பித்து மகளிடம் முடிக்க,

“அப்பா!!!” என பேச வந்தவளை இடைமறித்தவர்,

“ராணிம்மா!!! என் பேச்சுக்கு மரியாதை கொடுக்கிறதா இருந்தா இந்த பேச்சை‌ இத்தோட விடு இல்லைன்னா உன் இஷ்டம்” என கடுமை கொண்டு அதட்டி விட கண்கள் கலங்க வாய் மூடி அமைதியானவளின் மனதில் கோபம் ஆவேசமாய் எழுந்தது வெற்றியிடம் கேட்காமல் முடிவெடுக்கிறார்களே என.

அதற்கு மேல் யாரும் அப்பேச்சினை பேசிவிடவில்லை. வீரவேல் மற்றும் இதயாவின் பேச்சினை கேட்க கேட்க ,

'ஏன் ராஜி எந்த விதத்தில் குறைந்து விட்டாள் அவளை வெற்றிக்கு பேசினால் என்னவாகி விடுமாம்' என்ற எண்ணம் கனியரசனின் குடும்பத்திற்கு எழுந்ததை தவிர்க்க முடியவில்லை.

மாலை ஆனதும் வசந்தி தனது பிறந்த வீட்டிற்கு கிளம்ப அனைவரும் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் உள்ளே சிறு கோபம் இருந்தது உண்மை.

இதயாவோ நடந்த பேச்சு வார்த்தையில் அவளிற்கு சுத்தமாக உடன்பாடு இல்லை என்பதை அவளின் முகத்தில் காட்டிய வண்ணமே நின்றிருந்தாள்.

கனியரசனுக்கு இன்று இரவு சென்னை திரும்பியாக வேண்டிய நிலை. கிளம்பும் முன் அவளிடம் பேச மனம் துடித்தாலும் நடந்த விஷயத்தில் அறிவு அவள் மேல் கோபமாக இருக்க மனதினில் சிறு ஆதங்கம் இதயா மேல் அவனிற்கு.

'மற்றவர்கள் என்ன பேசினால் என்ன? இவள் ராஜிக்கு ஆதரவாக பேசியிருக்க வேண்டாமா?? நாளை எனது மனைவியாகி போகிறவள் அவனின் தங்கைக்கு ஆதரவாக சிறு வார்த்தையேனும் பேசியிருக்க வேண்டாமா? அதனை விட்டு இவள் அல்லவா ஆளுக்கு முன் வேண்டாம் என்கிறாள் அப்படி என்ன வெற்றி உசத்தி என் தங்கை மட்டம் இவளிற்கு' என்ற கோபம் சிறு பொறியை அவன் மனதினில் ஊடுருவியிருக்க அதன் வெளிப்பாடு அவளை திரும்பி கூட பார்க்காது அங்கிருந்து கிளம்பியவன் இரவு சென்னைக்கும் கிளம்பியிருந்தான் அவளிடம் சொல்லாது.

அவன் கிளம்பி சென்ற விடயம் அவள் காதிற்கு வர “போயேன் எனக்கென்ன? நீ உன் தங்கையை நினைத்தால் நான் என் அண்ணனிற்காக பேசாமல் இருப்பேனா?” என வீம்புக் கொண்டு அவளும் இருந்திட்டாள்.

*******************

“எய்யா கனி நம்ம வசந்திக்கு ஆம்பிள்ளை பிள்ளை பொறந்திருக்குய்யா உனக்கு மருமவன் வந்துட்டான்!” என்ற அம்புஜத்தின் வார்த்தைகள் அலைப்பேசி வழியே கனியின் காதினை அடைய உள்ளம் உவகை கொண்டது.

“நெஜமாவா ஆச்சி அக்கா எப்டி இருக்கு?”

“எல்லாம் சொவமாத்தான்யா இருக்கா?”

“ஆச்சி எனக்கு அவனை பாக்கணும் போல இருக்கு. ஆனா ஏற்கனவே நிறைய லீவ் எடுத்திட்டேன். இனி நிச்சயத்துக்கு வேற லீவ் எடுக்கணும் இப்போ போய் திரும்ப லீவேன்னு நிக்க முடியாது” என்றவனி குரலில் இங்கே வர இயலாத சோர்வு தெரிய,

“அதுக்கென்னய்யா எண்ணி ஒரு மாசம் தான் உன் நிச்சயத்துக்கு இருக்கு. அப்போ வரும் போது உன் மருமவனை ஆசை தீர கொஞ்சு”

“சரி அவனை வீடியோகால்லயாவது காட்டு!”

“சரிய்யா இந்த ராஜிய போட சொல்றேன்” என அவர் இணைப்பை துண்டித்து விட அவன் காத்திருந்தான்‌

இதற்கிடையே விஷயம் கேள்விப்பட்டு வீரவேல் குடும்பம் மொத்தமும் வந்திருந்தனர். இப்போதெல்லாம் இவர்களை கண்டாலே இதயாவின் முகம் தானாக இறுகி போய்விடுகிறது.

பின்னே அன்று அவர்கள் கிளம்பிய பின் அத்தனை வாக்குவாதம் நடந்திருந்தது தகப்பனிற்கும் பெண்ணிற்கும். இதயா எவ்வளவு பேசியும் வீரவேல் எதற்கும் மசியவில்லை.

“நான் என் பிள்ளைகிட்ட பேசிக்கிறேன்!” என்ற ஒற்றை வரியில் அவளை வாயடைக்க செய்திருந்தார்‌.

இதோ இப்போதும் வந்தவள் “நல்லாயிருக்கீங்களா மதினி” என வசந்தியை விசாரித்ததோட சரி அதன் பின் குழந்தையின் அருகிலயே நின்றுக் கொண்டாள் ஒருவரிடமும் பேசாது.

அதற்குள்‌ ராஜி கனிக்கு வீடியோ கால் செய்திருந்தவள் நேராக குழந்தையின் தொட்டிலருகே செல்ல குழந்தையே காணும் முன் அதன் பிஞ்சு விரல்களை பிடித்திருந்த இதயாவே அவன் விழிகளில் விழுந்தாள்.

பார்த்த நிமிடம் “ராங்கி!!!!” என அவனது மனம் அலறியது. அன்று வளைகாப்பில் பேசியதோடு சரி அதன் பின் இருவருக்குள்ளும் பேச்சு வார்த்தை இல்லை.

“மண்டங் கனம் பிடிச்சவ!!!!” என அவன் கோபமாக முணமுணுக்க,

“அண்ணா தம்பி தெரியுறானா?” என்ற ராஜியின் குரலில் அவனின் ராங்கியிடம் இருந்து விழிகளை குழந்தையிடம் திரும்பியிருந்தான்.

அவன் தான் என அறிந்தும் ஒரு பார்வைக் கூட அவனை நிமிர்ந்து பாராது கருமமே கண்ணாக குழந்தையையே பார்த்த வண்ணம் இருந்தாள்.

'கொழுப்பெடுத்தவ நான் தான்னு தெரிஞ்சும் எப்புடி வீம்பு பிடிச்சுப் போய் ஒத்த பார்வை பாக்காம உட்கார்ந்திருக்காப் பாரு' என அவள் தன்னை பார்ப்பாள் என காத்திருந்தவன் அது நடக்காது போகவும் கடுப்பில் அவளை மனதினில் வறுத்தெடுத்தவன் மற்றவர்களிடம் பேசிவிட்டு அழைப்பினை துண்டித்திருந்தான்.

அனைவரும் பேரன் பிறந்ததில் மகிழ்ச்சியில் இருக்க வீரவேலால் மட்டும் அம்மகிழ்ச்சியினை முழுதாக உணர முடியவில்லை காரணம் வெற்றி.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் தான் வெற்றியிடம் பேசியிருந்தார்.ராஜி மற்றும் அவனின் திருமணத்தை பற்றி.

இவர் கேட்டதும் சில நிமிடங்கள் மெளனம் மெளனம் மட்டுமே அவனிடம்.

“அப்பா!!!! இது சரி வராது” என மூன்றே வார்த்தைகளில் அவன் மனதினை உரைத்திட செய்வதறியாது போனார் வீரவேல்.

அதன் பின்னான அவரின் எந்த பேச்சுக்களையும் அவன் காதுக் கொடுத்து கேட்கவில்லை. அவரும் பல வழியில் முயன்று விட்டார் எதற்கும் அவன் பிடி கொடுக்கவில்லை.

“வெற்றி அவசரப்படாத கொஞ்சம் யோசனை பண்ணு” என,

“அப்பா இப்பன்னு இல்லை எப்போ நீங்க ராஜியை பத்தி என்கிட்ட பேசினாலும் அதுல எந்த மாற்றமும் கிடையாது. என்னோட எண்ணம் இதுதான் ஒத்து வராது இந்த பேச்சை விட்டுடுங்க” என பட்டென கூறி வைத்தவன்‌ அதன் பின அவரின் எந்த அழைப்புகளையும் ஏற்க மறுத்தான்.

இதயா கூறிய அனைத்துமே உண்மை என்பது போல் இருந்தது அதன் பின்னான அவனது நடவடிக்கைகள். அத்தனை தெரிந்து வைத்திருக்கிறாள் இதயா தனது அண்ணனை பற்றி‌ என அதனை நினைத்து மகிழ்வதா இல்லை ராஜியை மறுக்கிறானே என கவலை கொள்வதா என தெரியாமல் திண்டாடி போயிருந்தார் மனிதர்.

ஆனால் வெற்றியின் மறுப்பை இவர்களிடம் எப்படி சொல்வது? சொல்லித்தானே ஆக வேண்டும்! இப்போதே சொல்லாமல் விட்டால் பின்னாள் பிரச்சனை ஆகிவிடுமல்லவா??

வீரவேலின் சோர்ந்திருந்த முகம் கண்டு துரை என்னவென கேட்டிட அத்தனையும் கூறிவிட்டார் வீரவேல். அப்போது அம்புஜமும் ராஜியும் வெளிவர அவர்களும் வெற்றியின் மறுப்பை கேட்க நேர்ந்திற்று.

அதனை கேட்ட நொடி “மதினி சொன்னது போல என்னை வேண்டாம் சொல்லிருக்காங்க அப்போ இவுக தான் என்னை வேண்டாம்னு சொல்ல சொல்லிருக்காங்க” என ராஜியின் கோபம் இதயா மேல் திரும்பிற்று.

விஷயத்தினை கேள்விப்பட்ட அம்புஜம் தாம்தூம் என குதித்து வீரவேலிடம் விடாமல் பேசியதோட வெற்றியோடும் பேசுகிறேன் என நிற்க, வீரவேலிற்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

“நீ போனைப் போடு வெற்றிக்கு நான் பேசுறேன். அது எப்பேடி அவன் ராஜிய வேண்டாம் சொல்லுவான்” என அவர் நிற்க,

“ஆத்தா…இப்போதைக்கு இந்த விஷயத்தை கொஞ்சம் ஆறப் போடுவோம் எதுனாலும் ஆற அமர கொஞ்ச நாள் போனப்பறம் பேசிக்கலாம்” என துரை கூற அதனை ஆமோதித்தார் வீரவேல்.

“கொஞ்ச நாள் போகட்டும் வெற்றிக்கும் நேரம் கொடுப்போம் அவன் யோசிக்கட்டும் ஆத்தா சட்டுன கேட்டதுனால மறுத்துட்டான் போல” என அவரும் பேசி சமாதனம் செய்ய ஆனால் அம்புஜம் எளிதில் சமாதானமாகிவிடவில்லை.

அதன் விளைவு கனி - இதயா நிச்சயதன்று ஒருவருக்கும் கூறாது உறவுகளுக்கு முன் அவர் ஒரு செயலினை யோசிக்காமல் செய்திட அதில் ஆத்திரமடைந்த வெற்றி பேசிய பேச்சினில் உறவுமுறைகள் முன்பு அவமானப்பட்டு நின்றார் அம்புஜம்.
 

NNK-01

Active member
இதயக்கனி 19



இதயாவிற்கு தரப்பட்டிருந்த அனைத்து வேலைகளையும் முடித்து விட்டு மதியமே ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்து கிளம்பி விட்டாள் இதயா.பின்னே நாளை நிச்சயமாயிற்றே. இறுதி வருட படிப்பினை முடித்து விட்டு மதுரையில் உள்ள மருத்துவமனையில் பயிற்சி செய்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.



இப்போது தான் வினய் பிறந்தது போல் இருந்தது ஆதற்குள் மூன்று மாதங்கள்‌ ஆகிவிட்டது அவனிற்கு.



ஹாஸ்பிட்டலில் இருப்பவர்களை எல்லாம் ஒரு வாரம் முன்பே அழைத்திருந்தாள் இதயா தனது நிச்சயத்திற்கு.



வெயில் மண்டையை பிளந்தது. இனி மாலை பார்லருக்கு செல்ல வேண்டும். நிச்சயப் பெண்ணிற்கு கைகளுக்கு மருதாணி கூட இட்டிருக்கவில்லை.



“பச் என்ன வாழ்க்கை!!’ என‌ சலிதாதுப் போய் விட்டது இதயாவிற்கு. இன்னமும் கனியும் இதயாவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. தங்கையை நினைத்து உடமைபட்டவளிடம் கோபத்தை காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் அந்த முட்டாள்.



ராஜியையும் அவள் குணத்தையும் மட்டுமே நினைத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் ஏனோ வெற்றியை கவனிக்க தவறிவிட்டனர். விருப்பம் இல்லாத ஒருவனை பிடித்து வைக்க முடியுமா?? என்ன? அனைத்தையும் யேசித்தவர்கள் வெற்றியை‌ யோசிக்கவில்லை!



யோசிக்கவில்லையா? இல்லை வோண்டும் என்றை யோசிக்காமல் விட்டனரா என்பது தெரியவில்லை.



இதயாவின் கோபம் எல்லாம் அதுதான் யாருமே வெற்றியை‌ யோசிக்கவில்லையே என! ஏன் அவனது அண்ணன்களே யோசிக்கவில்லையே!



இத்தனைக்கும் அவள் கனியின் குடும்பத்தினரை போல் ராஜியை மட்டும் நினைத்து என சுயநலமாக முடிவெடுக்கவிலாலை.‌ராஜியையும்‌ மனதில் வைத்து தான் இத்திருமணத்தை அவள் மறுத்தது.



வெற்றியின் கோபத்தை அவர்கள் சாதரணமாக நினைத்து விட்டனர். ஆனால் உண்மை இவளிற்கு நன்றாக தெரியுமே சொல்லப்போனால் இவளின்‌ குடும்பத்தினரை விட‌ இவளிற்கே வெற்றியின் நுண்ணிய உணர்வுகள் அப்பட்டமாக தெரியும்.



வெற்றியின் கோபம் யாராலும் கணிக்க முடியாத ஒன்றாகும். அவனின் கோபம்‌ எல்லாம் வெளிப்படும் விதம் வார்த்தைகளால் மட்டுமே.

ஒரு வார்த்தை என்றாலும் சுருக்கென‌ எதிரே இருப்பவய்கள் மனதை தைக்கிற விதமாய்‌ தான் வெளிப்படும் அவனது வார்த்தைகள்.



யார்‌‌ எவர் என்று எல்லாம் பார்க்க மாட்டான் அவனிற்கு பிடிக்காத ஒன்றை அவன்‌ மேல் திணிக்க முயன்றால் எதிரில் இருப்பவர்களை அவர்கள் சாகும் வரையிலும் மறக்க முடியாத விதமான‌ வார்த்தைச் சொற்கள் அம்பென‌ அவனிடம் இருந்து பாயும்.



ஏன் இத்தனை தைரியமாய் இருக்கும் இதயாவே அவனின் வார்த்தைகளில்சில நேரம் கலங்கியது உண்டு.



அவளே கலங்கினால் என்றால் ராஜி எல்லாம் எம்மாத்திரம்! இத்திருமண பேச்சு வார்த்தையை தான் மறுக்காமல் இருந்திருந்தாலும் நிச்சயம் வெற்றி மறுத்திருப்பான். அப்படி மறுக்கின்ற‌ பட்சத்தில் அவன் வார்த்தைகள் நிச்சயம் கனியின் குடும்பத்தினரை பதம் பார்த்திருக்கும்.



மற்றொன்று வெற்றியின் குணமே முற்றிலும் வோறுபட்டது. அவனிற்கு வரும் மனைவி விண்வெளிக்கே ஆனாலும் தனியாக சென்று வரும் தைரியமுள்ளவளாக இருக்க வேண்டும் என்பது தான்‌ அவனது எண்ணம்.



அப்படிபட்டவன் எப்படி சிறு சிறு விஷயத்திற்கு கூட குடும்பத்தினரை சாரந்து நிற்கும் ராஜியை திரமணம் செய்ய ஒத்துக்கொள்ளுவான்?



“நான் சொல்றதை என்னைக்கும் கேட்கமாட்டா சரி இன்னைக்கு கூட கேட்கமாட்டியா ராணி? காலையிலயே ஹாஸ்பிட்டல் போகாதேன்னு சொன்னேன். இப்போ பாரு இந்த வெயில்ல கருவாடு மாதிரி வந்து நிற்கிறதை. நிச்சயப் பொண்ணு மாதிரியா இருக்க?” என வந்ததும் வள்ளி ஆரம்பிக்க,



“நெனைச்ச நேரம் லீவு போட அந்த ஹாஸ்பிட்டல் என்ன உங்க பேர்லயா இருக்கு? வந்ததும்‌ ஆரம்பிக்காதீங்கம்மா. நிச்சயத்துக்குன்னு எல்லாம் என்னால வேற‌ மூஞ்சி வாங்கி மாட்டா முடியாது இது தான் நான்!” என அவரிடம் கத்தி விட்டு சென்றிருந்தாள் இதயா.



“இப்போ நான் என்ன கேட்டுப்புட்டேன்னு‌ இந்த குதிகுதிக்கிற. நாளைக்கு நிச்சயம் ஆனா இவ மொகத்துல அதுக்கான‌ சந்தோஷம் கொஞ்சமாச்சும் இருக்கா?” என வள்ளி தன்‌போக்கில் புலம்ப,



இதனை எல்லாம் வாணியிடம்‌ அலைப்பேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்த கனியரசன் கேட்க தவறவில்லை. ஏதோ தகவல் கேட்பதற்காக அவளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தவன் காதில் திடிரென இதயாவின்‌ கத்தலும் அதனை‌ தொடர்ந்த வள்ளியின் புலம்பலும் தெள்ளத் தெளிவாக விழுந்து வைத்ததில் சங்கடமுற்றுப் போனான்.



“ஏன் கனி இதயாக் கூட ஏதும் சண்டையா?அத்தை சொல்ற மாதிரி அவ மொகத்துல கொஞ்சம் கூட சிரிப்பே இல்லை சிடுசிடுன்னு‌ இருக்கா?” என வாணி கேட்டிட,



அவனிடம் பதிலில்லை!



“கனி!!!”



“சண்டை எல்லாம் இல்லைக்கா ஒரு‌ சின்ன மனக்கஷ்டம். நீ விடு அவளை நான் பாத்துக்கிறேன். சாயந்திரம் அவ‌‌ எத்தனை மணிக்கு பார்லர் போறான்னு‌ மட்டும் சொல்லு நான்‌ கேட்டேன்னு கேட்டுடாத ராங்கி சொல்ல மாட்டா! நீயா கேட்டுட்டு சொல்லு” என அவன் வைத்து விட வாணிக்கு இருவரின் செயல்களும் சற்றே பயத்தை கொடுத்தது.



இங்கே, காலையிலேயே வந்திருந்தான் கனி. வாணியிடம் பேசிவிட்டு வைத்தவனுக்கு மனம் நிலை கொள்ளவில்லை அவனின் ராங்கியை நினைத்து.



இருவரும் அவர்களின் உடன்பிறப்புகளை கொண்டு சண்டையிட்டு கொள்வது அவனிற்கு அறவே பிடிக்கவே இல்லை. எத்தனை ஆசையாய் அவளை நிச்சயம் செய்யப் போகிறான். காத்திருந்த காதல் இருவருக்கும் ஆனால் அதனை நினைத்து சிறு மகிழ்ச்சிக் கூட இல்லையே‌ இருவரிடம்.



அவளின் இந்த முகத்தை காணவா அவன்‌‌ போராடியது.



சிறுது நேரத்தில் வாணியிடம் இருந்து போன் வந்தது. இதயா மாலை 5 போல் கிளம்புவதாகவும் கதிர் தான அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டு அழைத்து வருவதாகவும் ஏற்பாடு என்றாள்.



அதன்படி இதயா கிளம்ப கதிர் கூட்டி கொண்டு செல்ல பாதி வழியிலேயே அவளை கைப்பற்றினான்‌‌ கனியரசன்.



கதிரும் தங்கையின்‌‌ முகத்தை இருநாட்களாக கண்டவனிற்கு இருவருக்குள்ளும் ஏதோ சிக்கல் என தோன்ற பேசி சமாதானம் ஆகட்டும் என கனியிடம் தலையசைத்து சென்றுவிட்டான்.



கனியை கண்டதும் அவள் விழகள் உடைப்பெடுக்க வீம்பாக அவள்‌ கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள். கனி அவன் கைப்பிடித்து வண்டியில் அமர வைக்க எந்த வித அலட்டலும் இன்றி ஏறிக் கொண்டாள்.



அவளின் மெளனமும் கலை இழந்த முகமும் அவனது மனதினை அறுக்க

ஒரு இடத்தில் வண்டியினை ஓரம் கட்டியவன்,

“ராங்கி” என மெல்ல அழைக்க அவளிடம் பதில் இல்லை.



“ இதயா” என்றபடி அவளின் முகம் பற்றி தன்னை பார்க்க செய்ய அவனின் விழிகளை பார்த்தவளின் முகம் சோபை இழந்து தான் இருந்தது.



தானும் இதற்கு ஒரு காரணம் தானோ என தன்னையே நொந்துக் கொண்டவன்,



“ப்ச் ராங்கி இப்புடி இருக்காத டி என்னன்னவோ நடக்குது நம்ம குடும்பத்துள்ள அது எல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும் நாளைக்கு நம்மளோட நிச்சயம். நமக்கே நமக்கான நேரம் அது நடக்கும் போது நீ இப்புடி இருந்தா அது எனக்கு நிச்சயம் சந்தோஷத்தை தராது.



நான் காத்திருந்து ஆசைப்பட்டு உன்னை கைப்பிடிச்சு மோதிரம் போடுற‌ நாள் நாளைக்கு அதுல இப்புடி மூஞ்சிய வச்சிட்டு இருக்காத டி என்னவேன்னா நடக்கட்டும் எனக்கு நீ உனக்கு நான்தாங்கிறது ல எந்த வித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.



நம்மளுக்கிடையில நிறைய சண்டை வரலாம் கருத்து வேறுபாடு வயலாம் ஆனால் அதை எல்லாம் தாண்டி என்னைக்கும் உன்னை நான் விட மாட்டேன்.



இருக்குற பிரச்சனையை எல்லாம் இப்போதைக்கு ஓரம் கட்டு எதுவானாலும் நாளைக்கு நம்ம நிச்சயம் முடிச்சு போசிக்கலாம். இந்த நாள்‌ நம்ம வாழ்க்கையில ஒரு ஒரு தடவை தான் வரும் அது லைப் லாங் நினைச்சிட்டும் இருப்போம். நல்லா ஜாலியா அந்த மொமண்ட்டை என்ஜாய் பண்ணணும்.



ஷோ ப்ளீஷ் என்ன பிரச்சனையா இருந்தாலும் நம்ம நிச்சயத்துக்கு பின்னாடி பாத்துக்கலாம்” என கண்களை சுருக்கி அவன் கெஞ்ச,



அவனின் பேச்சில் அவள் மனம் யோசித்தது என்னவோ உண்மை.



‘இவர் சொல்ற‌ மாதிரி நாளைக்கு எங்களுக்கான நாள் அதை ஏன் நான் வீணாக்கணும். என்ன பிரச்சனை நடந்தாலும் என்னை இவர் விட்டுட மாட்டாரே தூக்கிட்டு போய்னாலும் கல்யாணம் பண்ணிடுவாரு இந்த மல்லு வேட்டி மைனரு. வெற்றியை அதிகமா நினைச்சு இவரு நான் கஷ்டப்படுததுறேனா? சரி என்னாலும் பரவாயில்லை நாளைக்கு நிச்சயம் நல்லபடியா நடக்கட்டும் அதுக்கப்பறம் என்ன பிரச்சனைனாலும் பாத்துக்கிடலாம்' என நினைத்தவள் தன் முகத்தையே ஒரு வித பீதியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை கண்டு சிரிப்பு வந்து விட,



கலகலவென சிரித்து விட்டாள். அதுவரை அவளது முகத்தை ஒரு வித பயத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனிற்கு அவளின் சிரிப்பு மனதினை இலகுவாக்கியது உண்மை.



“ராங்கி சிரிக்குற நீ?” என செல்லமாக அவளை திட்டியவன் அவள்‌ நெற்றியோட தனது நெற்றியை முட்டி உறவாட விட்டவன்,



“என்னைக்கும் இப்புடியே சிரிச்சுட்டு இரு டி ராங்கி இந்த சிரிப்பு என்னைக்கும் வாட விடாம நான் உன்னை பாத்துப்பேன்” என அவள் மீதான அவனின் விருப்பம் நினைத்து உள்ளம் உருகிதான் போயிற்று.



இன்னும் தனது நெற்றியை அவனுடன் அழுத்தமாக ஆழமாக முட்டியவள்,

“ம்க்கும் மல்லு வேட்டி மைனரே போதும் உங்க லவ்ஸ்ஸூ வண்டியை எடுங்க பார்லருக்கு வர சொன்ன நேரம் தாண்டி போயிட்டு இருக்கு. இப்போ போனதான் நைட்டுக்குள்ள விடுவாங்க” என்க,



மெல்ல சிரித்தவாறே அவளில் இருந்து விலகி, “என் செல்ல ராங்கி!” என அவள் கன்னத்தினை கிள்ளி கொஞ்சியவனை கண்டு சிவந்து தான் போனாள்.



அடுத்து நோராக அவளினை பார்லரில் சென்று விட்டவன் கதிருக்கு அழைத்து சொல்லி விட்டு கிளம்பிட விட எல்லாம் முடித்து விட்டு கதிருடன் வீடு சென்றவளின் முகம் சற்றே பொழிவினை மீட்டியிருந்தது.இரவே வெற்றி வந்து விட்டிருந்தான்.



*********************



மதுரை மீனாட்சி அம்மன்‌ கலரில் பட்டுப்புடவை அணிந்து கண்களில்‌ ஆர்வமும் இதழ்களில் வெட்கப் புன்னகையுமாய் கனியின் வரவினை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் இதயா.



“மாப்பிள்ளை வீடு வந்தாச்சு” என்ற பெண்ணொருத்தியின் குரல் வந்திருந்த உறவுகளின் சத்தத்தில் அடங்கி அமிழ்ந்துப் போனது.



வீடு முழுக்க உறவினர்களும் ஊர் மக்களும் தான் நிறைந்திருந்தனர்.



மாப்பிள்ளை வீட்டார் உள்ளே வர அனைவரையும் முறையாக வரவேற்று அமர வைத்தார்கள் இதயாவின்‌ உடன் பிறப்புகள்.



ஏனோ வெற்றிக்கு ராஜியை பார்ப்பதில் சங்கடம் உண்டாகிட அவளை காண்பதை அறவே தவிர்த்தான். ஏற்கனவே அவளது ஆர்வமான பார்வையை கண்டு கொண்டவனாயிற்றே. எதற்கு வம்பென‌ விலகியே இருந்துக் கொண்டான்.



ஆனால் அவனின் மறுப்பினை வாய்மொழியாக கேட்டு இதோ இப்போது கூட அவனின் பார்வைக்கு ஏங்கி நின்ற‌ ராஜிக்கு அவன் அவளை தவிர்ப்பது அப்பட்டமாக தெரிய மனதுடைந்துப் போனாள்.



“இந்தா ராஜி என்னத்துக்கு சொணங்குறவ? விஷேஷத்துக்கு வந்த சனமெல்லாம் உன்னையே தான் பாக்குறாங்க செத்த நேரம் சிரிச்ச முகமா இருத்தா” என அம்புஜம் கூற,



“ப்ச் ஆச்சி அவர் என்னைய பாக்க கூட இல்லை” என்றவளின் கண்களில் குளம் கட்டிட,



“அட கிறுக்கி இதுக்கு எதுக்கு கலங்குறவ வெற்றிக்கும் உனக்கும் தான்‌ கல்யாணம் நடக்கும் அதுக்கு இன்னைக்கே ஒரு முடிவு கட்டுறேன்‌. உன் அண்ணே விஷேஷம் நல்லபடியா நடந்து முடியட்டும் மொத” என அவளை சமதானப்படுத்தியவரின்‌ மனதினில் பல திட்டங்கள்.



நிச்சயம் பத்திரிகை வாசிக்கப்பட்டு இரு குடும்பத்தினரும் நிச்சய தாம்பூலம் மாற்றி உறுதி செய்தனர். பின் மாப்பிள்ளை‌‌ பெண் இருவருக்கும் சந்தனம் பூசி ஆசிர்வாதம் செய்து முடித்தப் பின் இருவரையும் மோதிரம் மாற்ற‌ அழைக்க,



இதழ்களில் வெட்கப்புன்னகையும் விழிகளில் அவன் மீதான காதல் பெருகி வழிந்தோட தனது தளிர் கரங்களை இதயா அவனை நோக்கி நீட்டிட,



அவளிற்கு கொஞ்சமும் சளைக்காமல் அவளை விழிகளில் விழுங்கியவாறே இதழ்களில் உல்லாசப்புன்னகையுடன் கனியரசன் அவனின் இதயத்தின்‌ விரல்களை பிடித்து மோதிரம் அழகாய் கேமராமேனின் புகைப்பட கருவியில் படமெடுக்கப்பட்டது அக்காட்சி.



அதன் பின் இருவரையும் மாறி மாறி போட்டோகிராப்பர் படம் எடுத்திட இந்த பக்கம் பந்தி நடக்க ஆரம்பித்திருந்தது.



அங்காங்கே உறவுகள்‌ அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்க சட்டென எழுந்த அம்புஜம்,



“எப்பா வீரா இந்த நல்ல நாள்ல நானும் ஒரு நல்ல விஷயம் செய்யலாம்னு இருக்கேன் நீ அதை மறுக்க மாட்டன்னு நம்புறேன்” என்றவர் தனது குடும்பத்தினர் அனைவரையும் அழைத்திட அனைவரும் புரியாமல் அவரை பார்த்திருக்க கனி, வெற்றி, இதயா என அனைவரும் வந்துவிட்டிருந்தனர்.



உறவுகள் சூழ ஊர்மக்கள் கூடியிருக்க ஏற்கனவே ரெடி செய்து வைத்திருந்த தாம்பூல தட்டினை எடுத்த அம்புஜம் “வீரா என் பேத்தி ராஜிக்கு வெற்றிய மாப்பிள்ளை கேட்டு பரிசம் போட வந்துருக்கோம்” என்க அனைவரும் அதிர்ந்துதான் போயினர் அவரின் பேச்சில்.



சில நொடிகள் அங்கு மெளனம் நீடிக்க,

“அட ! இதுவும் நல்ல யோசனையா‌ இருக்கு பொண்ணு எடுத்து பொண்ணு கொடுக்குறது” என ஒருவர் கூறிட,



“நான் அப்பவே நெனைச்சேன் வெற்றிக்கு வெளில பாக்க மாட்டாங்கன்னு நான் நெனைச்சது சரி தான்” மற்றொருவர் கூற,



“நானே சொல்லனும்னு இருந்தேன் கை மேல மாப்பிள்ளையும் பொண்ணையும் வச்சுக்கிட்டு இருக்காங்களே ரெண்டு பேருக்கும் முடிச்சு போடலாமேன்னு” என ஆளாளுக்கொருவர் தீடிரென வெற்றி ராஜி வாழ்க்கையில் நட்டாமை ஆகி தீர்ப்பு சொல்ல ஆரம்பித்து விட,



“ஏய் என்னப்பா வீரா ஒரு பெரிய மனுஷி எவ்வளவு நேரம் தான் தட்டு வச்சிட்டு இருப்பாங்க வாங்கேன்ப்பா தட்டை”எனவும்,



“அதானே எண்ணே ராஜியை விட நல்ல பொண்ணை நீங்க வெளில தேடிட முடியுமா என்னா?” எனவும்,



“இப்போ எல்லாம் சொந்தத்துக்குள்ள பொண்ணு கொடுத்து பொண்ணு எடுக்குறது எல்லாம் சகஜமாகிப் போச்சு எதுக்குப்பா யோசனை பண்ணிகிட்டு இருக்க சட்டுபுட்டுன தட்டை வாங்கு” என ஆளாளுக்கு பேசி வீரவேலிற்கு நெருக்கடியினை தர தவித்துதான் போனார் மனிதர்.



ஆனால் அம்புஜத்தின் கணக்கு தவறவில்லை. இப்படி ஊரும் உறவும் கூடி இருக்கும் வேளையில் தன் கோரிக்கையினை வைத்தால் நிச்சயம் மறுக்க மாட்டார்கள் அப்படியே‌ மறுத்தாலும் ஊரும் உறவும் அவர்களை பேசியே சரிகட்டி விட்டு விடுவார்கள் என்ற அவர் கணக்கு பொய்த்து போகவில்லை.



“ஆத்தா என்னதிது எங்க கிட்ட கூட ஒரு வார்த்தை கேட்காம திடீர்னு சரி என்னனாலும் நம்ம அப்புறம் பொறுமையா பேசிக்கலாம்” துரை கூற,



“ஆமா ஆத்தா நம்ம இதைப்பத்தி அப்பறம் பேசலாம்” வீரவேலும் கூற,



“வீட்டுக்கு பெரியவளா இந்த காரியத்தை என் கையில எடுத்தேன் துரை. இனி எதுனாலும் உன்கிட்ட கேட்டுட்டு தான் செய்யணும் போல” என அவர் குரல் வேறுபட,



“ஆத்தா அது அப்புடி சொல்ல வரலை!”



“வீரா நீ சொல்லு எதுனாலும் இங்கனயே சொல்லிடு” என மறைமுகமாக அவருக்கு நெருக்கடியை அம்புஜம் பாட்டி தர,



“ஆத்தா இதுல வெற்றி விருப்பம் தான் முக்கியம்!!” என்றவரை இடைமறித்தவர்,



“அதேன் வெற்றி இங்கனயே இருக்கானே நீயே கேளு. உன் பேச்சை மீறுற மாதிரியா வெற்றி பேசிட போறான் அவன் மரியாதை தெரிஞ்ச பையனாச்சே” என உறவில் ஒரு பெருசு சவுண்ட் விட கடுகடுவென மாறினான் வெற்றி.



“எப்புடி எல்லாம் கார்னர் பண்றாங்க” என நினைத்தவனிற்கு அத்தனை பேர் நிறைந்த சபையில் ராஜியை வேண்டாம் என்று கூறவும் அத்தனை தயக்கமாகவும் இருந்தது.



பெண்பிள்ளை வேறு நாளைப்பின் தன் மறுப்பு அவளிற்கு எந்த வித பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தி விட கூடாதே என மனதளவில் அவளுக்காக அவன் யோசித்தவனை உறவுகள் அப்படியே விடவில்லை.

“ப்பா நம்ம இதை இங்கன பேசணுமா? அப்பறமா பேசலாம் ப்பா இப்புடி சபையில வச்சு வேண்டாம்” என அவன் கூற,

“அதென்ன அப்பறம் பேசிக்கிட்டு அதான் எல்லா விஷயமும் சபைக்கு வந்திடுச்சே இங்கனயே பேச வேண்டியது தானே
“என்ன வீரா அண்ணே ராஜிய எடுக்க நீஙகளே இம்புட்டு யோசிக்கிறீங்களே?”


“ம்க்கும் வெற்றி சென்னையில இல்ல இருக்கு அப்போ அதுக்கு தக்கன மாதிரி தான் பொண்ணு தேடுவாங்க இங்க நம்ம ராஜியை எப்புடி எடுப்பாங்க” என ஆளாளுக்கு பேசி பேசி வெற்றியின் பொறுமையை கரைகடந்து போக செய்து அவனை வெடிக்க செய்திருந்தனர்.

“போதும் போதும் நிறுத்துங்க பதில் தானே வேணும் கேட்டுக்கோங்க எனக்கு ராஜிய கட்டிக்க விருப்பம் இல்லை அந்த பேச்சை எனக்கு பிடிக்கலை. ஏற்கனவே அப்பா இதைப் பத்தி பேசி நானும் என்னோட மறுப்பை சொல்லிட்டேன். போதுமா? உங்களுக்கு இப்போ பதில் கிடைச்சிடுச்சா?” என கத்தி விட்டிருக்கு உறவுகளிடம் மெளனம்.

“ஏன்? ஏன் வேண்டாம் எங்க பொண்ணு அப்புடி எதுல கொறைச்சிப் போய்ட்டா? அவ கொணத்துல உங்களால ஏதும் கொறை கண்டுபிடிக்க முடியுமா?” துரை பக்க உறவுகள் ஆரம்பிக்க,

“ஏம்ப்பா அதான் எங்க பையன் வேண்டாம்னே சொல்றானே பின்ன எதுக்கு இப்பேடி பேசிட்டே இருக்கீங்க” என வீரவேல் பக்க உறவுகள் ஆரம்பிக்க என‌ ஒரு சண்டை ஆரம்பமானது.

இதனிடையே ராஜிக்கு அவன் மறுப்பு முள்ளாய் குத்த கேவல் வெடித்தது அவளிடம்.

“எம் பொண்ணை இப்பாடி அழ வச்சு பாக்குறீங்களே உங்களுக்கே இது அடுக்குமா?” என்ற பரிமளத்தின் பேச்சில் அவள் அழுகை இன்னும்‌ அதிகமாகிட,



“உன் அண்ணனுக்கு என்னதான் பிரச்சனை இப்புடி சபைல வச்சு என் தங்கச்சி அசிங்கப்படுத்த எவ்வளவு நாளா காத்திருந்தான்” என கனி ஒருபுறம் வெடிக்க,



“என்ன பேசுறீங்க ஆரம்பத்துல இருந்தே நான் தான் சொன்னேன்ல அவனுக்கு ராஜி ஒத்து வர மாட்டா அவனும் வேண்டாம் தான் சொல்லுவான்னு அதையும் மீறி யாரு ஆச்சிய இப்புடி சபைல பேச சொன்னது” என அவளும் எகிற,



“ஓஹோ அப்புடி என்ன உங்கண்ணே பெரிய மகராஜனா என் தங்கச்சிக்கு என்ன கொறை எதுக்கு அவளை வேண்டாம்‌ சொல்றான்” என அவனும் எகிற என இருவருக்குள்ளும்‌ சண்டை ஆரம்பிக்க,



இதனை எல்லாம் பார்த்திருந்த வெற்றி,

“போதும் எல்லாரும் நிறுத்துங்க” என ஒரே கத்தாக கத்தியிருந்தான்.



“எதுக்கு நீங்க அடிச்சிக்கிறீங்க எனக்கும் ராஜிக்கும் ஒத்தே வராது.‌ எனக்கு விருப்பம் இல்லை அதை தானே சொன்னேன் ஏன் இவுங்க சென்னதும் நான்‌ மண்டைய ஆட்டியிருக்கனுமா?” என்க,



“அதான் தம்பி ஏன் பிடிக்கலை காரணத்தை சொல்லு சும்மா பிடிக்கலை பிடிக்கலைன்னா ஆச்சா எதுல கொறை‌‌ கண்டுபிடிச்சீங்க அவகிட்ட கொஞ்சம் கூச்ச சுபாவம்” என்றவரை இடைமறித்தவன்,



“அதான் அதான் என் பிரச்சனையே நானும் பேசக் கூடாதுன்னு பார்த்தா நீங்க எல்லாம் என்னை பேச வைக்கிறீங்க!



எனக்கு வர்ற போற பொண்டாட்டி தைரியமானவளா இருக்கணும். எத்தனை பேர் இருந்தாலும் நான் தப்புன்னு தெரிஞ்சா அத்தனை பேர் முன்னாடியும் என்னை கேள்வி கேட்கிற தைரியம் அவளுக்கு இருக்கணும்!!!



எங்கயும் தைரியமா போயிட்டு‌ வரணும். எத்தனை பெரிய பிரச்சனை வந்தாலும் அசராம எதிர்த்து நின்னு பேசணும். சுருக்கமா சொல்லப் போனா நானே இல்லாம போனாலும் இந்த உலகத்துல அவ தைரியமா வாழுறவளா இருக்கணும்.



இது எல்லாம் உங்க பொண்ணு கிட்ட இருக்கா சொல்லுங்க??” என்க,



“இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா? அதெல்லாம் கல்யாணம் ஆயிட்டா சரியாயிடும்” என அம்புஜம் வாய் விட,



வெறி ஏறியது வெற்றிக்கு.



“இது எனக்கு பெரிய விஷயம் தான். சும்மா எல்லாத்துக்கு அழுது வடிச்சிக்கிட்டு எங்கயும் தனியா போக முடியாம எப்பவுமே ஒருத்தரை சார்ந்து இருக்குற உங்க பொண்ணு எனக்கு வேண்டாம்! நான் சென்னது புரிஞ்சதா உங்க வீட்டு பொண்ணு எனக்கு வோண்டாம்!! “ என அழுத்தமாய் கூறியவன்,



“போதுமா இப்பே உங்க கேள்விக்கான பதில் கிடைச்சிடுச்சா‌!” என்க,



“அட என்னப்பா இது சின்ன விஷயம்” மீண்டும் அம்புஜம் ஆரம்பிக்க,



“போதும் நிறுத்துங்க அவ்வளவு தான் மரியாதை உங்களுக்கு! இதுக்கு மேல பேசுனீங்க நானும் பேச வேண்டி வரும்” என்றுவிட,



பொங்கி எழுந்து விட்டான் கனி.



“யாரு பார்த்து என்ன வார்த்தைடா பேசுற அவுங்க வயசுக்கு தக்கன மரியாதை கூட இல்லையா?” என கனி எகிறி கொண்டு வர,



“மம்ஹீம் பெரிய மனுஷி மாதிரியா நடந்துகிட்டாங்க அவுங்க, யாருக்கும் சொல்லாமல் இப்புடி சபைல வச்சு என்னை கார்னர் பண்ண பாக்குறாங்களே ச்சீ எவ்வளவு கேவலமான விஷயம் இது.



இவுங்களுக்கு நான் இந்த அளவு மரியாதை கொடுக்குறதே பெருசு” என்று விட,



“வெற்றி அவுங்க என் மாமானார் குடும்பம் கொஞ்சமாச்சும் மரியாதையா பேசு” என சக்திவேல் கூற,



“உங்க மாமானார் மாமியார்னு உங்களோட என் விஷயத்துல என்னை கேட்காம முடிவெடுக்க அவுங்க யாரு”என,



“வாய் இருக்கேன்னு கண்டதையும் பேசாதே!!” என்ற கனி அவன் சட்டையை பிடித்து விட,



பதிலுக்கு

“கை இருக்குன்னு நீயும் சண்டைய பிடிக்காதே என் தங்கச்சிக்கு மாப்பிள்ளை ஆகப் போறவன்னு சும்மா விடுறேன் கைய எடு” என்க,



“ஓஹோ இல்லைன்னா என்ன பண்ணிடுவீங்களாம் துரை மரியாதையா‌ நீ பேசுன பேச்சுக்க ஆச்சிகிட்ட மன்னிப்பு கேளு!” என்க,



“அவன் ஏன் மன்னிப்பு கேட்கணும் அவன் என்ன தப்பு பண்ணான். வெற்றி சட்டையில இருந்து கைய எடுங்க எவ்வளவா தைரியம் உங்களுக்கு? அவன் பதிலுக்கு உங்க சட்டைய பிடிக்கமாட்டான்ற தைரியமா?” என இதயா அவனருகே வந்து கனியின் கையை எடுத்து விட,


“இதயா இதுல நீ தலையிடாத?’


“நான் தலையிடாம? என் அண்ணனுக்காக நான் தானோ பேசணும் எடுங்க கைய மொதல்ல” என அவள் கத்த,


அவன் கைகள் தானாய் இறங்கியது.


“இப்புடி வேண்டாம் விருப்பம் இல்லைன்னு சொல்றவனை இப்புடி குடும்பமே சேர்ந்து கட்டாயப்படுத்துறீங்களே ச்சே அசிங்கமா இல்லை உங்களுக்கு” என அவள் வார்த்தைகளை விட்டு விட முகம் கறுத்து போனது கனி குடும்பத்தினருக்கு.


“ஏய்!! வாயை ஒடைச்சிடுவேன் யாரை பார்த்து என்ன பேசுற? வார்த்தைய யோசித்து பேச இல்லே பல்லை தட்டி கையில கொடுத்திடுவேன்”



“என் தங்கச்சிய தொடுற வரைக்கும் நான் சும்மா இருப்பேன்னு நெனைச்சியா?அவ மேல கைய வச்சுப் பாரு?” வெற்றி கூற,



“டேய் அவ என் பொண்டாட்டி!!”



“ஹாங் இன்னும் முழுசா பொண்டாட்டி ஆகலை மறக்காதே”



“டேய்!!!” என கனி அவன் மீது பாய்ந்து விட இருவரும் கட்டிபுரண்டு மல்லுக் கட்டினர்.



அவர்கள் இருவரையும் பிரித்து எடுப்பதற்குள் வீட்டினர் படாதப்பாடு பட்டு போயினர்.



ஒருவழியாக அவர்களை இருபக்க உறவுகளும் சேர்த்து பிரிந்து எடுத்திருக்க,



“அய்யோ போதும் தயவு செஞ்சு நீங்க கிளம்பிடுங்க” என வீரவேல் பக்க உறவுகள் கூறிட அதனை மறுத்து பேசாமல் அமைதி காத்தனர் வெற்றி, வீரவேல், இதயா.



அவர்களின் அமைதி கனி குடும்பத்தினரை அவமானப்படுத்தும் விதமாக அமைய அவ்வீட்டின் மூத்த இரு மகன்களும் மருகமள்களும் கூப்பிட கூப்பிட நில்லாது வெளியேறி விட்டனர்.



செல்லும் முன் கனியரசனின் விழிகள் இதயாவை அனலாய் சுட பதிலுக்கு பார்வையில் வெறுப்பினை உமிழ்ந்தாள் இதயா.


“என் பிள்ளைய விட எந்த சீமை சித்தரங்கி இந்த வீடடுக்கு மருமகளா வரான்னு நானும் பாக்குறேன்” என்ற பரிமளத்தின் வார்த்தைகளில் மனம் விட்டுப் போனது வீரவேலிற்கு.


யோசிக்காமல் அம்புஜம் செய்த செயலால் அவர் குடும்பமே இன்று ஊர் முன்னால் அவமானப்பட்டு தலைக்குனிந்து சென்றது.








 
Status
Not open for further replies.
Top