எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

தித்திக்கும் தேனருவி (NNK_35) (கதைத்திரி)

Status
Not open for further replies.

NNK 35

Moderator
வாசகர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம்...

கதையின் தலைப்பு : தித்திக்கும் தேனருவி

20231217_225055.jpg


நாயகன் : தேவதிரன்
நாயகி : தேனருவி


ஒன் லைன் : காதல் காதல் காதல் மட்டுமே! நேசம் சுமக்கும் இரு நெஞ்சங்கள், கொள்ளை கொள்ளையாய் காதலை கொட்டிக்கொடுத்திட வேட்கை இருப்பினும்... விலகி நிற்பது எதனாலோ?

நீங்களும் நானும் இவ்விருவரின் காதல் வாழ்வை சில சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளோடு காட்சிகளோடு படித்து சேர்ந்து பயணிப்போம். ரசிப்போம்.

நிறை குறைகளை சுட்டிக்காட்டி தட்டிக்கொடுத்திடுங்கள். திரித்துக்கொள்கிறேன்.

அன்புடன்

NNK_35
 
Last edited:

NNK 35

Moderator
NNK_35 கருத்துதிரி

 

NNK 35

Moderator
சிறு முன்னோட்டம் :

வேண்டாமென்று வந்த பின்பு இதென்ன, அவளின் நினைவாகவே... வரம் வேண்டி காத்திருப்பது போல் என்ற மனவருத்தம் அவரிடம்.

அந்த நாளது அவனது அழுகை, கண்ணீர், வாழ்வை முற்றிலும் வெறுத்தவனாக அவன் நின்ற தோற்றம் இப்போதும் கண்முன் நின்று மனதை கனக்கச் செய்கிறதே! தாயுள்ளம் தாங்குமா?

"இதென்ன அதி பைத்தியக்காரத்தனம்... வேண்டான்னு முடிவு பண்ணி வந்துட்ட... அப்புறமும் அவளுக்காகக் காத்திருப்பது" என்று இடை நிறுத்திய ராதா,

"கண்ணன் கிடைக்கமாட்டாருன்னு தெரிந்தும் அவருக்காகக் தவமிருந்த மீரா மாதிரி" என்றார்.

"தவம் தான். கிருஷ்ணரோடு அவரது மனைவி ருக்குமணியை அதிகம் பேசியதோடு... அவரின் காதலான ராதாவின் கதையைத்தான் அதிகம் பேசுகிறோம். அப்படித்தான் என்னுடையதும்" என்றவன்,

"முடியல மாம்" என்று எழுந்து சென்றுவிட்டான்.

ஈஷ்வரன், ராதிகா இருவரின் மனதிலும் பாரமேறியது.

தங்களது மகன் என்ன மாதிரி நேசம் கொண்டுள்ளான்... பிரமிப்பாக இருந்தது. அவனது ஆசையை நிறைவேற்ற முடியாத தங்களின் நிலையை எண்ணி நொந்துகொள்ள மட்டுமே முடிந்தது அவர்களால்.

*************

"நான் உன்னோட அப்பான்னு தெரியவரும்போது என்ன நடக்கும்?" என்று கேட்டவர், தேவ் பதில் வழங்கும் முன்பே...

"இதுவரை அவர்களுக்காக நாம் செய்து கொடுத்த அனைத்தையும் வேண்டாமென்று தூக்கிப்போட்டுவிடுவாங்களா?" என்றார்.

"சொல்லும் எண்ணம் உங்களுக்கு இருக்கா?"

"நீ சொல்ல விட்டுவிடுவாயா?"

ஈஷ்வரன் அவ்வாறு கேட்டதும் தேவ்வின் முகத்தில் பல நாட்களுக்குப்பின் அதரங்கள் நீண்ட சிரிப்பு.

"இந்த சிரிப்புக்காக என்ன வேணாலும் செய்யலாம். ஆனால் என்ன செய்யணும் தெரியல" என்றவரிடம் மிதமிஞ்சிய வருத்தம்.

"நான் பலமுறை அங்கு போகிறேன். ஒருமுறை கூட வாசு அவன் தங்கச்சியை எனக்கு காட்டவேயில்லையே! நீ காட்டக்கூடாது சொல்லிட்டியா?"

"டாட்..." என்ற தேவ், "அவள் அங்கில்லை. ஃபோர் இயர்ஸ் ஆகுது மேடம் அங்கு போய்" என்றான்.

"எங்கிருக்காள் தெரியுமா?"

"தெரியும் நினைக்கிறேன்."

"இதென்ன பதில் அதி?"

"வேறென்ன சொல்லணும் டாட். வேண்டாம் முடிவு செய்து விலகியிருக்கோம். எதுக்கு இந்த குறுக்கு விசாரணை. நான் தான் என் நேரில் வந்துவிடாதேன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவளை கண்டுபிடித்து என் கண்முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்தலாம் நினைக்குறீங்களா? அவளாக என் முன்னால் வந்திடுவாளா?" என்ற தேவ்வின் மனம் முழுக்க வந்துவிடமாட்டாளா என்கிற ஏக்கம்.

********

"ஹனி..."

ஹர்ஷாவுடன் நகர்ந்த தேனுவை சித்து அழைத்து நிறுத்தினான்.

தேனு அவனது அழைப்பில் அதிர்ந்திட...

"போ... போ... இப்போ நீ ஏன் இப்படி இருக்கன்னு காரணம் கேட்பார்" என்று அவளை முன்னால் தள்ளிவிட்டான் ஹர்ஷா.

"அடேய்... ஏண்டா?"

"அவருக்கு உன் மேல ஏதோ இருக்கு தேனு. அப்பப்போ அவர் உன்கிட்ட மட்டும் கேரிங்கா... ரொம்ப கன்சர்னா நடந்துக்கிறார்" என்றான்.

"அவர் எல்லோரிடமும் அப்படித்தானடா?"

"ஹான்... உன்கிட்ட கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா. இங்கிருக்க எல்லாருக்கும் நீ அவருக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷல்'ன்னு தெரியும். அவருக்கு உன்மேல என்னன்னு தான் தெரியல" என்றவனின் விலாவிலே இடித்து...

"அவர் காலேஜில் என்னோட சீனியர்டா. அப்போவே என் மேல் அவருக்கு அட்டாச்மெண்ட் தான்" என்றாள்.

"அப்படியென்ன நெருக்கம்?"

"உனக்கும் எனக்கும் என்னவோ அதுதான்."

"அப்போ அது இல்லையா?" என்று வார்த்தையை இழுத்தவனை, "எது?" எனக்கேட்டு அவள் முறைத்து வைத்தாள்.

"ஹர்ஷா..." சித்துவின் அழுத்தமான குரலில்,

"இதோ கிளம்பிட்டேன் சார்" என்று அவன் ஓடிவிட்டான்.

இப்போது அவ்வறையில் அவர்கள் இருவர் மட்டும் தான்.

"நான் கூப்பிட்டேன்."

"இதோ... வந்துட்டேன்" என்ற தேனு வேக எட்டுக்களில் சித்துவின் இருக்கைக்கு முன் வந்து நின்றாள்.

***********

வேண்டாமென்று வந்த மனதிற்கு காதலிக்க மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. நாளுக்கு நாள் அவள் வேண்டுமென்கிற ஆசையும்.

என்று தீரும் இந்த காதல் தாகம் என்ற பித்துநிலையிலும் அவனால் தீர்க்கமான முடிவினை எடுக்க முடியவில்லை.

நடந்த நிகழ்வுகள் கண்முன் தடையாய் அமைந்திட... அதனை தாண்டி முடிவென்ற ஒன்றில் ஒன்றிட முடியாது தவிக்கிறான்.

அவள் வேண்டும் என்ற காதலில் அவள் என்பது, அவளை சார்ந்த அனைத்தும் என்பதில் மட்டும் திண்ணமாக இருக்கின்றான்.

தேனருவி தேவதிரனின் உயிர். சுவாசகாற்றாய் அவனுள் நிரம்பியிருக்கிறாள்.

'வேண்டாம். இது ஒத்துவராது.'

இதனை சொல்வதற்குள் இறந்து பிறந்திருந்தான்.

சொல்லிவிட்டு வந்த நிகழ்வு கண்முன் தோன்றியது.

அழுதபடி கண்ணீர் முகத்தோடு நின்றிருந்தவளின், முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்தியவன், அவளின் நெற்றியோடு தன் நெற்றி இடித்து...

"அழாதடி. கஷ்டமா இருக்கு. ரொம்ப வலிக்குது" என்றவன், அவளின் நெற்றியோடு ஒட்டியிருந்த மஞ்சள், குங்குமத்தின் தடத்தை தன்னுடைய நெற்றியில் பதித்தவனாக வேகமாக விலகி திரும்பியும் பாராது வந்திருந்தான்.

அக்கணங்கள் நினைக்கையில் இன்றும் கனமாய் நெஞ்சை முட்டி வலி கொடுக்கிறது.

"அருவி..." உள்ளம் உரக்கமிட... இதழ் மெல்லொளியில் உதிர்த்தது. தேகமெல்லாம் இதம் பரவிட... தானாக அதரங்கள் மென்புன்கை சிந்தியது.

******

கதை இன்னும் சில தினங்களில்...

#தித்திக்கும் தேனருவி
#NNK_35

. உங்களது கருத்துக்களை கீழுள்ள இணைப்பில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.
 

NNK 35

Moderator
டிட் பிட் :

"இப்பவும் நீயெதுக்கு அழுத... அப்படியென்ன நினைவு? கேட்கத் தோணல. ஆனால் என்னோட ஹனி இதுக்கு அப்புறமாவது என்கிட்ட எல்லாம் ஷேர் பண்ணிக்கணும்" என்றான்.


அவளும் சரியென தலையசைக்க... அவளின் உச்சியில் உள்ளங்கை வைத்து அழுத்தி விடைபெற்றவனாக காரில் ஏறினான்.

"சீனியர்" என்று தடுத்தவளாக, அவன் ஏறிடும் முன் அவனருகில் சென்று...

சித்து எதற்கு இந்த அழைப்பென்று உணரும் முன்னமே, தோழமையாய் அவனை அணைத்திருந்தாள்.

அவள் அணைப்பில்... தாயிடம் குழந்தை தேடும் அரவணைப்பே அவன் உணர்ந்தான்.

தேனுவின் தலையில் கை வைத்து அழுத்தம் கொடுத்தவன்...

"எல்லாம் சரியாகும்" என்றிட...

அவனிலிருந்து பிரிந்தாள்.

"உங்க அண்ணாவை அடுத்து எப்போ பார்த்தாலும் மறக்கமா கொடுத்திடுங்க" என்றாள். உண்மையான மலர்ச்சியுடன்.

"அப்போ இந்த ஹக் எனக்கில்லையா?" என்று சோகம் போல் கேட்டவன், "நீயிருக்கும் போது நான் ஏன் கொடுக்கணும்?" எனக் கேட்டான்.

"அப்போ சீக்கிரம் வந்து கூட்டிட்டு போகச் சொல்லுங்க. இனியும் காத்திருக்க முடியாது... கூட வச்சிக்க முடியாதுன்னா சொல்ல சொல்லுங்க, நான் கட்டி கூட வச்சிக்கிறேன்" என்றவள், "சொன்னதை அப்படியே சொல்லணும். ஒரு வோர்ட் மாறக்கூடாது" என்றவளாக உள்ளே ஓடிவிட்டாள்.


"காலேஜ் டேசில் நான் பார்த்த ஹனி வெளியில் வறாங்க" என்றவனது குரலுக்கு திரும்பி பின் நடந்தவளாக சிரிப்பை பதிலாகக் காட்டி மறைந்தாள்.


கீழே உள்ள இணைப்பில் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்:

 

NNK 35

Moderator
பொறுப்பு துறப்பு : அனைத்தும் கதைக்காக... காட்சிகள், நிகழ்வுகள், உரையாடல்கள், யாவும் கற்பனை மட்டுமே.

அத்தியாயம் 1


இலை வடிவில் இதயம் இருக்கும்
மலை அளவு எதையும் சுமக்கும்
- நா. முத்துக்குமார்.


கடந்த பின்பும் கனமாக...
கலைந்த பின்பும் கனவாக...
அவன்(ள்) நினைவு!
மற(று)க்க முடியாத நிஜம்!

ஏனோ,
நிஜமில்லா நினைவுகளைத்தான்
மனம் அதிகம் நேசித்து...
வதை(வலியின்பம்) கொள்கிறது.

அவனு(ளு)ள் நானாக...
- NNK_35



ஏதோ தூர நினைவுகள் அவனுள். இமைகள் மூடிய விழிப் பார்வையை கடந்து அகக்கண்ணில் காட்சி சிதறலாய் அவனவளின் ஈர முகம்.

வெள்ளியை உருக்கி ஓடவிட்டது போல், கரும்பாறை விளிம்பில் இடி முழக்கமாய் புவியவளின் மடியில் கொட்டி ஆர்ப்பரிக்கும் அருவியின் நடுவே ஒளி கீற்றாய் பால் வண்ண முகம்.

கொட்டும் நீரில் நனைந்து கொண்டிருந்த முகம், நீரை விட்டு முகத்தை வெளியில் பளிங்காய் காட்டிட முனைய,

"டாக்டர்" என்ற குரலில் அகம் சேர்ந்திட்ட முகத்தை கரம் சேர்க்க முடியாது பட்டென்று விழி திறந்திருந்தான் தேவதிரன். நரம்பியல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணன்.

'டாக்டர்' எனும் ஒலி... அவன் இதயத்தை ஒரு கணம் நின்று துடிக்க வைத்தது.

எத்தனை பேர் உச்சரித்தாலும் அவனவளின் ஒற்றை அழைப்புக்கு ஈடாகுமா?

கண்கள் இரண்டும் செந்நிறம் பூசி, உறக்கத்திற்கு கெஞ்சியது. சற்றும் அதனின் தாக்கம் அவனது முகத்தில் இல்லை. உறக்கத்தையே மறந்தவன் போல் அசட்டையாய் நிமிர்ந்து அமர்ந்தான்.

தன்னை விளித்த செவிலிப்பெண்ணின் முகம் பார்த்து தன் புருவம் உயர்த்தினான்.

"ஓ.டி ரெடி சார்."

கேட்டுக் கொண்டதற்கேற்ப அவனின் தலை மெல்ல அசைந்ததோ. ஒருவித சந்தேகத்துடன் தான் அப்பெண் அங்கிருந்து சென்றிருந்தாள்.

ஆகாய வர்ண சட்டைக்கு மேல் கழுத்தைச்சுற்றி இறுகியிருந்த ஸ்டெத்தஸ்கோப்பினை கழட்டி மேசையின் மீது வைத்தவனின், விரல்கள் மெல்ல அதனை வருடியது.

நொடியில் சிந்தை சேர துடிக்கும் நினைவை விரட்டியவனாக, வேக எட்டுக்கள் வைத்து, நிமிர்ந்த நடையோடு, கண்களில் கூர்மை, நெஞ்சில் மிடுக்கினை அசாதாரணமாகக் காட்டி அறுவை சிகிச்சை பிரிவிற்குள் நுழைந்தான்.

பாதுகையின் மேல் அதற்குரிய கவரினை அணிந்தவன், அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் செல்வதற்கு ஏதுவாக அங்கியினை அணிய வந்த செவிலியை தடுத்து தானே அணிந்து கொண்டவன், தலையையும் உறை கொண்டு மறைத்தவனாக, முகத்திற்கு மூக்கு மட்டும் வாயினை மறைக்கும் மாஸ்க் அணிந்து உள்ளே சென்றான்.

ஒருவித இறுகியத் தோற்றத்தில் இருந்தவன் நொடியில் உடலினை தளரச் செய்து கண்களில் கனிவை காட்டி, படுக்கையில் கிடந்த சிறுமியிடம் கண்களால் புன்னகை சிந்தினான்.

அனுதினமும் அவனை பார்த்து, உடன் அவன் கீழ் பணிபுரியும் செவிலிகளுக்கு அவனது ஒவ்வொரு பாவனையும் ஆச்சரியம் தான்.

தனிமையில் இருக்கும் நேரம் உலகத்தில் தான் மட்டும் தான் இருக்கிறோம் என்ற அளவில் தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று ஆழ்ந்த அமைதியிலும், தனக்கு பேசவே தெரியாதெனும் விதமாக அதரங்கள் விரிக்காது பார்வை மொழி பேசி தனக்கென்ற எல்லை வகுத்து மூழ்கியிருப்பவன்...

பணியென்று வந்துவிட்டால் போதும்...

அதுவும் தன்னை நம்பி, தன்னிடம் வந்தால் சரியாகிப்போகும் என்கிற நம்பிக்கையோடு தன்னெதிரே கண்களில் சோகம் ஏந்தி அதீத நம்பிக்கையோடு அமர்ந்திருப்பவர்களை பார்த்துவிட்டால், முழுதாய் மாறிடுவான்.

அத்தனை வாஞ்சை அவனது கண்கள் பிரதிபலிக்கும். குரலில் மென்மையும், கனிவும் நிரம்பியிருக்கும்.

"குட்டிக்கு அங்கிள் தூங்கிறதுக்கு ஊசி போடுவேன். சமத்தா தூங்குவீங்களாம்" என்று பேசிக்கொண்டே, உடல் மரத்து ஆழ்ந்த மயக்கத்திற்கு செல்லும் மருந்தினை சிறுமியின் உட்செலுத்துமாறு அதற்குரிய மருத்துவரிடம் கண் காட்டினான்.

மருந்து உள்ளே நுழைந்த விநாடி சிறுமியின் கண்கள் மூடிக்கொள்ள விழைந்த தருணம்,

"தூங்கி எழுந்துட்டால், சரியாகிடுமா? வலியெல்லாம் போயிடுமா அங்கிள்?" சிறுமி சிறு திணறலோடு ஒருவித ஏக்கத்தோடு கேட்க...

"உங்க பிரண்ட்ஸ் எல்லோரடவும் கூட மம்மி விளையாட விடுவாங்களே! குட்டிம்மா... இனி ஜாலியா ஓடி விளையாடலாமே!" என்று, குழந்தை மயக்கத்திற்கு சென்றது தெரிந்தும் ஆதுரமாக பதில் வழங்கினான்.

மருத்துவராக அவனுக்கு நன்கு தெரியும், ஆழ்ந்த மறந்த நிலையிலும், சுற்றுபுறத்தை உணர முடியும். ஒலிகளை உள்வாங்கிட முடியும். அதற்காகவே சிறுமியை ஏமாற்றாது பதில் கூறியிருந்தான்.

இது தெரிந்ததாலோ என்னவோ... உள்ளத்து ரணத்தை மறக்க முடியாதென்று நன்கு அறிந்து, தினம் தினம் கீறிக்கொண்டு வதை கொள்கிறான். அதையும் விருப்பமாய் ஏற்கிறான்.

சிறுமியின் தலையில் சிறு கட்டி. அதனை அகற்றுவதற்கே அறுவை சிகிச்சை. ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்து சிகிச்சை அளிப்பதால் தீவிர ஆபத்து இன்றி காப்பாற்றிடலாம். இருப்பினும் நோயாளி சிறுமி என்பதால், அத்தனை கவனம். பெரும் ஸ்ரத்தை அவனிடம்.

வேண்டிய உபகரணங்களுக்காக மட்டுமே அவனது கை தன்னிச்சையாக நீண்டது. பார்வையும் மனமும் சிறுமியிடமிருந்து இம்மியும் அசையவில்லை.

முறையாக சிறு பிழையுமின்றி அறுவை சிகிச்சை செய்து முடித்தவன், கையுறையை கழட்டியபடி வெளியில் வர, சிறுமியின் பெற்றோர் அவனது கைகளை பற்றிக்கொண்டனர்.

"சில்..." என்றவன் தன் கரம் பற்றியவர்களின் கரத்தின் மீது தட்டி கொடுத்தவனாக சிறு தலையசைப்பில் நகர்ந்து தனதறை வந்தான்.

தேவிற்கு உதவியாக இருந்த செவிலிப்பெண் தான்... சிறுமியின் நலன் பற்றி அவன் சொல்லிய அறிவுரைகள் அனைத்தையும் அவர்களிடம் தெரிவித்தாள்.

தன்னை சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு இருக்கையில் அமர, அவனது அலைப்பேசி தன்னிருப்பைக் காட்டியது.

யாரென்று பார்த்தவன் அவசரம் காட்டாது நிதானமாக ஏற்று காதில் வைத்தான்.

"மாம்..."

"சாப்பிட்டியா அதி?"

"ஆப்பரேஷன் இப்போ தான் முடிந்தது."

"அப்போ வீட்டுக்கு வரலாமே?"

"ராது" என்று இழுத்தவனாக "குட்டி பொண்ணும்மா. கண் திறக்கும் வரை நான் இருக்கணும்" என்றதோடு, "லேட் நைட் ஆகுது இன்னும் தூங்காமல் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?" என்று சத்தமின்றி அதட்டலாக வினவினான்.

அன்னையிடம் எப்படி பேசினால் அடங்கிப்போவாரென்று அவனுக்கு தெரியாதா என்ன?

"இதோ போயிட்டேன். போன் வைக்கிறேன்" என்று பொறுமலோடு அவர் வைப்பது அவனின் இதழில் மென் முறுவலை தோற்றுவித்தது.

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அவனது அறை கதவை தட்டியபடி உள் நுழைந்தார் ஈஷ்வர்.

தேவதிரனின் தந்தை. அவரும் மருத்துவர். இதய நிபுணர்.

சொந்த ஊரான திருவண்ணாமலை மாவட்டமின்றி மாநிலத்தின் பல பெரும் நகரங்களில் மிகச்சிறப்பாக செயல்படும் 'D ஹாஸ்பிடல்'சின்' நிர்வாகி.

வியாபார நோக்கமின்றி சேவையாக மட்டுமே ஆரம்ப காலத்திலிருந்து செய்து வருகிறார். அதனால் மாநிலம் முழுக்க டி மருத்துவமனைகளும், ஈஷ்வரும் பிரபலம்.

தன்னுடைய உயரத்தை எப்போதுமே தலைக்கு ஏற்றாதவர். தோற்றத்திலும் அத்தனை எளிமையானவர். அவரின் மறு உருவம் தான் அவரது ஒரே மகனான தேவதிரன் ஈஷ்வர்.

தலைமை மருத்துவமனையின் டீன் அவர். கையில் சாப்பாட்டு பையுடன் நேரத்தையும் பொருட்படுத்தாது மகனின் பசி போக்க வந்திருந்தார்.

"டாட்" என்றவன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்திட...

"உட்காருப்பா" என்று அவன் முன் அமர்ந்தவர், மேசையில் உணவினை எடுத்து வைத்தவராக, அப்போது அவன் முடித்து வந்த சிகிச்சை பற்றி பேசினார்.

அவர் கேட்டதற்கு பதில் சொல்லியவன், அவர் ஊட்டிவிட்ட உணவினை மறுக்காது முழுதாய் உண்டு முடித்தான்.

"சரிப்பா நான் கிளம்புறேன்" என்று ஈஷ்வர் புறப்பட...

"இதுக்கு நான் வீட்டுக்கே வந்திருப்பேன் டாட்" என்றான் தேவதிரன்.

அவர் புன்னகைக்க...

"பசிச்சாக்க கேண்டினில் சாப்பிட்டுக்கப்போறேன். எதுக்கு இந்த நேரத்தில் நீங்க வந்தீங்கன்னு கேட்டிடக்கூடாதுன்னு தானே வந்ததும் வாயில் சாப்பாட்டை வச்சிங்க. இப்போ வேகமா கிளம்பிப்போறீங்க?" என்றான்.

ஈஷ்வர் அப்பட்டமாக மகனிடம் அசடு வழிந்தார்.

"அது வந்து அதி" என்றவர் மீண்டும் அவனின் முன்பு அமர முற்பட...

"வேண்டாம் வேண்டாம் நீங்க கிளம்புங்க. ராது நான் சாப்பிட்டனான்னு நியூஸ் தெரியாது ஹாலிலே உட்கார்ந்திருப்பாங்க. ஓடுங்க... ஓடுங்க" என்று கிளப்பி அவருடனே இணைந்து நடந்தான்.

இரவு பணியிலிருந்து... அவர்களுக்கு எதிர்பட்ட பணியாளர்களுக்கு, இருவரின் நெருக்கமும் எப்போதும் வியப்பு தான்.

உறவால் தந்தை மகன். பார்ப்போரின் கண்களுக்கு... இருவருக்கிடையேயான நட்பும் ஒட்டுதலுமே தெரியும்.

பெரும் உயரம், புகழிலிருந்தாலும் ஒருபோதும் அதனை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாத ஈஷ்வரின் தன்மையான குணம், தந்தையின் செழிப்பில் தன்னை உட்புகுத்திக்கொள்ளாது, தனக்கென்று தனி அடையாளத்துடன் வலம் வரும் தேவ்'வின் பண்பான பாங்கு... அதுவே அவர்களின் வளர்ச்சிக்கு முக்கிய காரணி.

"டாட்... ஹெட் நர்ஸ் சுலோ ஆண்ட்டி உங்க எதிரில் வறாங்க" என்றவன் ஈஷ்வருக்கு பின்னால் தேங்கிட...

ஈஷ்வரும், சுலோச்சனாவும் கடக்கையில் இருவரிடமும் மென்னகை.

தேவுக்கு சுலோ வணக்கம் வைத்து நகர,

தேவ் இரண்டெட்டில் ஈஷ்வருடன் இணைந்தான்.

"சுலோ ஆண்ட்டி மேல மட்டும் உங்களுக்கு அப்படியென்ன பாசம் டாட்?"

தெரிந்துகொண்டே வினவினான்.

அவனிடம் பலமுறை இதற்கான பதில் வழங்கியிருக்கிறோம் என்றபோதும், மீண்டும் ஒருமுறை கூறினார்.

"ஒரே ஊர். ஒரே ஸ்கூல். அப்போ சுலோ மேல் ஒரு விருப்பம். அவங்களுக்கும் தான். கல்லூரி படிப்பு அப்படியிப்படின்னு அப்போலாம் பார்க்குறதே அரிதானதில், எல்லாம் மறந்துப்போச்சு. இப்போ ரெண்டு பேருக்கும் நடுவில் நட்பு தான் இருக்கு" என்றார்.

நடந்துகொண்டே வாகனங்கள் தருப்பிக்கும் இடம் வந்திருந்தனர்.

"அப்போ சுலோ ஆண்ட்டி உங்க பர்ஸ்ட் லவ் சொல்லுங்க?" என்றவன், தந்தைக்கு காரின் கதவினை திறந்து விட்டான்.

"முழுமையான லவ் என் ராது தான். இருந்தாலும், முதன் முதலில் உணர வச்சவங்களை காலத்துக்கும் மறக்க முடியாது கண்ணா" என்றவர், சன்னல் வழி அவனின் கன்னம் தட்டி வண்டியை இயக்கினார்.

சாலையில் சீரான வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தவரின் மனம் அத்தனை வேதனையை சுமந்து கொண்டிருக்கிறது. மகனை நினைத்து.

பெற்றபிள்ளை காதலால் பேரவஸ்தை கொண்டிருக்கும் போது, அவரால் இயல்பாய் இருக்க முடியவில்லை.

என்ன தான் நண்பன் போல் பழகினாலும், சில வலிகளை தனித்துதானே அனுபவிக்க வேண்டும். பிறர் சுமந்திட முடியாதே?

இத்தனை வயதாகியப் பின்பும், அவருக்குள்ளும் அவரது முதல் காதல் இதயத்தின் ஓரம் இருக்கத்தானே செய்கிறது.

"வலி அனுபவித்து அதனை சுமப்பதற்கு அதிலிருந்து வெளிவந்துவிடு" என்று எப்படி அவரால் சொல்லிட முடியும்.

மகனை அதட்டியே பேசிடாதவர், மகனின் ரணத்தை போக்கிட முடியாது தவிக்கிறார்.

காதலில் பிரிவு வருவதற்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கலாம்... இங்கு அவனவளுக்காகவல்லாவா அவன் பிரிந்து வந்தது.

தன்னவளுக்காகவே காதலை துறந்து வந்தவனிடம், சேர்ந்துவிடு என்று எப்படி சொல்வது?

மகனின் வாழ்வை எண்ணி வருத்தம் உள்ளபோதும்,

"கொல்லும் காதலை துறந்து, இன்னொரு உறவிற்குள் அடி வைத்திடு" என்று ஒருநாளும் ஈஷ்வரால் தேவ்'விடம் உரைத்திட முடியாது.

தந்தை கூறிச்சென்றதில் என்ன உணர்ந்தான் என்பது அவன் மட்டுமே அறிவான்.

மீண்டும் அவனுள் மின்னல் வெட்டு. நீர் சொட்டும் தேன் முகம். அகம் நிறைத்தது.

மறக்க நினைக்கவில்லை. சிந்தையிலிருந்து தள்ளி வைக்க நினைக்கின்றான். முடியவில்லை.

எத்தனை நேரம் அங்கேயே நின்றிருந்தானோ?

வாகன ஒலியில் கலைந்தவன், தன்னை வெகுவாக மீட்டுக்கொண்டான்.

மீண்டு விடுவதாக எண்ணிக்கொள்கிறான். காதல் மீள முடியா மீளா சுழல் என்று அறிந்தும்.

காதலைப்பற்றி அவனைவிட வேறு யாருக்கு நன்றாகத் தெரிந்துவிடப்போகிறது.

காதலுக்காக போராடுவது மட்டும் காதல் அல்ல... தன் இணைக்காக அவளையே துறப்பதும் காதல் தான்.

தேவதிரனின் பிரிவும், தூரமும் அவனின் காதலுக்காகத்தான்.

விடியல் வரை சிறுமியின் உடல் நலனை ஆராய்வதில் கண்ணாக, நெஞ்சத்தை ஒதுக்கி வைத்தவன், விடிந்த பின்னரே இல்லம் சென்றான்.

தேவதிரன் வீடு நுழைந்த போது , ஈஷ்வரன் மருத்துவமனை செல்ல தயாராக இருந்தார். ராதிகா பூஜையறையில் கண்மூடி பிரார்த்தனையில் அமர்ந்திருந்தார்.

"குட்மார்னிங் டாட்."

தந்தையை அணைத்து விடுத்த தேவ், அவரின் அருகிலே இருக்கையில் தொப்பென்று சரிந்தான்.

"டயர்டா இருந்தால் ரெஸ்ட் எடு அதி." மகனின் முன்னுச்சியை ஒதுக்கியவராக ஈஷ்வர் கூறிட, அவரின் தோள் சாய்ந்தான் தேவதிரன்.

"டூ ஹவர்ஸ் டாட். ஹாஸ்பிடல் வரணும். மானிட்டர் பண்ணணுமே. ஸ்கேன் பார்க்கணும்" என்றவன், நெற்றியில் பட்ட விரலில் கண் திறந்தான்.

ராதிகா அவனின் நெற்றியில் திருநீறு பூசி, கையிலிருந்த தீபாராதனையை தன் கையால் மகனின் கண்களில் சேர்பித்தார்.

தீபாராதனை தட்டிலிருந்த மஞ்சளும், குங்கமும், பூக்களும் தூரத்து நினைவினை அகம் சேர்த்திட சிந்தையின் முன்வர விரட்டியடித்தான்.

"ஹாய் மாம்."

ராதிகா முகம் திருப்பியவராக கணவரின் நெற்றிக்கு தாவிவிட்டார்.

தேவ் தந்தையை ஏறிட...

"என்ன கோபம் உனக்கு?" என்று மனைவியிடம் கேட்டார் ஈஷ்வர்.

"என் கோபம் என்னன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்ற ராதிகா, வேலையாளை அழைத்து பூஜை தட்டினை பூஜையறையில் வைக்குமாறு கொடுத்தனுப்பியவர் கணவர், மகன் இருவரையும் முறைத்தவராக உணவு மேசை நோக்கி நகர்ந்தார்.

"மாம் அதான் நைட் டாட் டின்னர் கொண்டு வந்து... நான் சாப்பிட்டனே! அப்புறம் என்ன கோபம் உங்களுக்கு?" ராதிகாவிடம் கேட்டுக்கொண்டே பின்னால் சென்ற தேவ், அவரின் கழுத்தை கட்டிக்கொண்டவனாக, கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தான்.

"இதெல்லாம் கொடுத்தாலும், என் கோபம் என்னன்னு நீ தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறதை நான் நம்பமாட்டேன்" என்றார். உர்ரென்று.

முடிந்ததென்று தெரிந்தும் வாழ்வின் அடுத்த அத்தியாயமான திருமணம் வேண்டாமென்று இருக்கின்றானே என்கிற மிதமிஞ்சிய ஆதங்கம். தாயாய் அவருள். நாட்கள் செல்ல செல்ல மகனின் மீது சிறு கோபமும்.

சட்டென்று இணக்கமாக இருந்த தேவ்வின் முகம் இறுக்கம் கொண்டது.

அதனை தன் அன்னைக்கு காட்ட மறுத்தவனாக வேகமாக சென்றுவிட்டான்.

இக்கணம் இவ்வுலகில் அவன் அவனாக இருப்பது, அவனுக்கென்று நெருக்கமாக இருக்கும் உறவுகளிடம் மட்டுமே. அதையும் தன்னுடைய முயற்சியால் மட்டுமே சாத்தியமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.

தன்னுடைய வருத்தமும் வேதனையும் தன்மீது அளவுகடந்த அன்பையும், தனது மகிழ்ச்சி ஒன்றையே தங்களின் மகிழ்வாய் கொண்டு, தன்னையே அவர்களது உலகமாய் நினைத்து வாழும் பெற்றோருக்கு கவலையை கொடுத்திடக் கூடாதென்பதற்காகவே இந்த இயல்பும்.

மனம் முழுக்க ஒருத்தி அசைக்க முடியாதளவுக்கு வேர் பிடித்து ஆழ ஊன்றியிருக்கும் போது, அவளுடனான பிரிவு...

நேசம் கொண்ட நெஞ்சத்திற்கு எவ்வளவு ரணம்? வலிக்க வலி கொடுக்குமே!

கால்களை தரையில் ஊன்றி மெத்தையில் மல்லாக்க படுத்திருந்தவனின், கை வைத்து மூடியிருந்த கண்களில் நீர் வழிந்தது.

அவளுக்கான அவனது அழுகை. என்று வற்றுமோ?

சேர்ந்திட சாத்தியமில்லை எனும் நிதர்சனத்தில் தத்தளித்து தள்ளாடுகிறது தேவதிரனின் காதல் இதயம்.

செவி தீண்டிய கண்ணீரின் ஈரம், மனதை விறைக்கச் செய்திட, சட்டென்று எழுந்து குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

நீரின் குளுமை மனதின் வெம்மையை அணைப்பதற்கு மாறாக கூட்டிடவே செய்தது.

தலையில் கொட்டும் நீர், பேரிரைச்சல் வெண் ஓடையை நினைவூட்டிட... கண்கள் வேறொரு அருவியின் பிம்பத்தை கண்டுவிட அலைமோதியது.

தேவ்'வின் மனம் அருவி என்று ஓலமிட்டது.

'எனக்குள்ள உன்னை கட்டிவச்சு படுத்தறடி!' மனதோடு மட்டுமே அவனது குமுறல்கள் யாவும்.

எங்கு எதுவாக இருப்பினும் அவனது எண்ணத்தின் முடிவுகள் யாவும் அவளாகவே இருந்தன.

கண்ணாடி முன்பு நின்று ஈர கேசத்தை துவட்டி கொண்டிருந்தவனின் கை அசைய மறுத்தது. அவனது பார்வை, வலது கண்ணிற்கு மேல் நெற்றியில் புருவத்தை தொட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு இன்ச் தழும்பில் நிலைத்தது.

விரல் கொண்டு தொட்டு வருடியவனின் இதழில் குறுஞ்சிரிப்பு.

அன்றைய நிகழ்வும், உரையாடலும் இன்றைய வேதனைக்கு மருந்தாக அமைந்தது.

நிச்சயம் தான் விருட்டென்று வந்தது, அப்பா, அம்மா இருவருக்குமே வருத்தத்தை கொடுத்திருக்கும் என்று எண்ணம் எழ, விரைந்து தயாராகி கீழே வந்தான்.

நடையில் துள்ளலை தானாக கொண்டுவந்திருந்தான்.

"டாட் இன்னும் நீங்க போகலையா?"

இன்றாவது மகனின் முடிவு என்ன என்பதைப்பற்றி கேட்டிட வேண்டுமென உறுதியாக இருந்த ராதிகா, தன் மனம் புரிந்தும் புரியாததைப்போல் கேள்வி கேட்கின்றானே என்று அவ்வாறு பேசிவிட்டார்.

அதில் மகன் கொண்ட சுணக்கம் தாங்காமல் கலங்கிய கண்களோடு வந்தமர்ந்திட்ட மனைவியை தேற்ற முடியாது, மகனின் வரவை எதிர்நோக்கி ஈஷ்வரனும் மருத்துவமனை செல்லாது காத்திருந்தார்.

சோகம் பரவிய விழிகளை தங்களுக்கு காட்டக்கூடாதென்பதற்காக விரைந்து மறைந்த மகனை சாதாரணமாகக் கண்ட பின்னரே ஈஷ்வரனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.

"இதோ கிளம்பிட்டேன்" என்ற ஈஷ்வரன்,

"இன்னும் எத்தனை வருடத்துக்கு அதி?" என்று கேட்டுவிட்டார்.

கடந்து சென்ற ஆறு வருடங்களில் ஒருமுறை கூட மகனிடம் இதனை இப்படி அவர் கேட்டதில்லை. கேட்க வேண்டுமென்று நினைத்ததும் இல்லை.

மகனது வாழ்வு?

தொக்கி நிற்கும் கேள்வி ராதிகாவின் கண்ணீர் அவரை கேட்க வைத்துவிட்டது.

ஈஷ்வரனால் சுலோவை கடக்க முடிந்ததென்றால்... அவருக்கு சுலோ ஈர்ப்பு மட்டுமே. காதல் என்ற எல்லையை தொடுவதற்கு முன்பே படிப்பை பற்றிக்கொண்டு பாதைமாற்றி விலகிக்கொண்டார்.

தேவதிரனுக்கு அவள் உயிராக அல்லவா அவனுள் குடிகொண்டிருக்கிறாள். அவனால் எப்படி கடந்து வர முடியும்?

உயிருக்குள் ஒருத்தியை பொத்தி வைத்திருக்கும் போது... கிடைத்த சுகம் நினைவாக மாறும்போது, பெற்ற சுகத்தின் இரட்டிப்பாய் மனதை வதைக்க வைத்திடுமே. எளிதில் நீர்த்துப்போகக் கூடியதா அது?

கண்களை மூடியவனாக இருக்கையின் பின் தலை சாய்த்து அமர்ந்துவிட்டான். எல்லாம் ஓய்ந்தவனாக.

தன்னை புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்று பெற்றோரை அவன் குறையாக எண்ணவில்லை... அவர்களது ஆசையும் நியாயமானது யாரையும் குறை சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.

அவன் எடுத்த முடிவு. ஆறு வருடங்களாகக் கடந்திட முடியாது தவிக்கின்றான்.

"ப்ரொபோஸல்ஸ் வந்திருக்கு பார்க்குறியா அதி?"

ராதிகாவின் குரலில் அப்படியொரு தயக்கம்.

அவனிடம் பிரதிபலிப்பென்று எதுவுமில்லை. கலங்கிவிட்ட கண்களை இமை தாண்ட விடாது தவித்துப்போனான்.

"இல்லைன்னா அந்தப்பொண்ணு வீட்டுல நாங்க போய் பேசட்டுமா?"

"அருவி... தேனருவி..."

இமை திறக்காது மொழிந்திருந்தான். பலமுறை சொல்லிய பெயரென்றாலும் ஒவ்வொரு முறை உச்சரித்திடும்போதும் பெயரிலிருக்கும் தேனின் சுவை அவனது நா மட்டுமல்ல, அவனது அகத்திலும் தித்திப்பாய் சேர்கிறது.

"ஆமாம்... தேனருவி தான்." ராதிகாவிடம் மெல்லிய முணுமுணுப்பு.

ராதிகாவினுள் அப்பெண்ணை நினைத்து சிறு சடைப்பு. இவன் வேண்டாமென்றால் அவளும் அப்படியே இருந்துவிடுவாளா? அப்போது அவள் காதல் அவ்வளவு தானா என்று.

அவள் கொண்ட காதலுக்காகத்தான் தன்னவனின் பேச்சை கேட்டு அவன் விட்டுவந்த இடத்திலேயே நிற்கிறாளென்று ராதிகாவிற்கு தெரியவில்லை.

வேண்டாமென்று வந்த பின்பு இதென்ன, அவளின் நினைவாகவே... வரம் வேண்டி காத்திருப்பது போல் என்ற மனவருத்தம் அவரிடம்.

அந்த நாளது அவனது அழுகை, கண்ணீர், வாழ்வை முற்றிலும் வெறுத்தவனாக அவன் நின்ற தோற்றம் இப்போதும் கண்முன் நின்று மனதை கனக்கச் செய்கிறதே! தாயுள்ளம் தாங்குமா?

"இதென்ன அதி பைத்தியக்காரத்தனம்... வேண்டான்னு முடிவு பண்ணி வந்துட்ட... அப்புறமும் அவளுக்காகக் காத்திருப்பது" என்று இடை நிறுத்திய ராதிகா,

"கண்ணன் கிடைக்கமாட்டாருன்னு தெரிந்தும் அவருக்காகக் தவமிருந்த மீரா மாதிரி" என்றார்.

"தவம் தான். கிருஷ்ணரோடு அவரது மனைவி ருக்குமணியை அதிகம் பேசியதோடு... அவரின் காதலான ராதாவின் கதையைத்தான் அதிகம் பேசுகிறோம். அப்படித்தான் என்னுடையதும்" என்றவன்,

"முடியல மாம்" என்று எழுந்து சென்றுவிட்டான்.

ஈஷ்வரன், ராதிகா இருவரின் மனதிலும் பாரமேறியது.

தங்களது மகன் என்ன மாதிரி நேசம் கொண்டுள்ளான்... பிரமிப்பாக இருந்தது. அவனது ஆசையை நிறைவேற்ற முடியாத தங்களின் நிலையை எண்ணி நொந்துகொள்ள மட்டுமே முடிந்தது அவர்களால்.






அடுத்த அத்தியாயம் புதன் மாலை 5 மணிக்கு.

கருத்துக்கள் எதுவாயினும்... நிறை, குறைகள் யாவற்றையும் என்னோடு கீழே உள்ள இணைப்பில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். சிறு வார்த்தையும் எழுதுவதற்கு ஊக்கமாகவும், தூண்டுகோலாகவும் அமையும். உற்சாகம் அளிக்கும்.


அனைவருக்கும் ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள். மகிழ்ச்சிகள் உள்ளம் நிறையட்டும்🧡.


 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 2

நம்மை ஒருத்தர் விட்டுவிட்டு சென்றுவிட்டால்... அவர்களை நினைத்து வருத்தம் கொள்ளாமல் இருக்க முடியுமென்றால்... நடிக்கத்தான் முடியும். வருத்தம் ஏதும் இல்லாது போன்று.

ஆனால் வருத்தம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். அதற்கான முயற்சி தான் வாழ்க்கை.

நம்முடைய வாழ்வில் நமக்கானவர்கள் கண்டிப்பாக உடன் இருப்பார்கள். இல்லாதவர்கள் நமக்கானவர்களாக இருக்க முடியாது. இதை விதியென்று சொல்வதைவிட காதலென்று சொல்வது தான் சரியாக இருக்கும்.

தேவதிரனின் தேனருவிக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும்... அவளின் தீரன் அவளுக்கானவன் என்று. அதில் பெரும் நம்பிக்கை அவளுக்கு. அதனாலோ என்னவோ அவன் விட்டுச்சென்ற பின்பும், அவனின் நினைவுகளோடு மட்டுமே வாழ்கிறாள்.

ஆறு வருடங்கள் ஆயிற்று அவனை பார்த்து... அவனது குரல் கேட்டு.

அவன் வேண்டாமென்று மறுப்பதற்கான காரணங்கள் அவளது சூழலாகவும், அவளின் நலனுக்காகவும் இருக்கலாம்.

ஆனால் அனைத்தும் துறந்து உன்னுடன் வருகிறேன் என்றவளை மறுத்துச் சென்றவனின் மனதில் இருந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான்...

அவனுக்கு அவள் மட்டுமல்ல... அவளைச் சார்ந்த அனைத்தும் வேண்டும்.

சொந்த மண்ணின்றி சிறு செடிக்கூட அடுத்த இடத்தில் வேர் பிடித்திட சிரமம் கொள்ளும்.

மனிதன் எளிதில் அனைத்தையும் விட்டுவிடுவானா?

உதறிவிட்டு வர ஒரு நொடி போதும். வந்த பின்னர்? நினைப்பு ஒன்று போதுமே. கொல்லாமல் கொன்று புதைத்திட.

நீ மட்டுமே வேண்டுமென்பது காதலுக்கு உரித்தானதாக இருக்கலாம். திருமண பந்தத்திற்கு பொருந்தாதே. இரு மனங்களோடு, சுற்றாத்தாரும் இணைந்திட வேண்டும். அப்போது தான் வாழும் வாழ்வில் நிறைவிருக்கும்.

இதைத் தாண்டி ஒரு அழுத்தமான காரணம் அவனிடத்தில் உள்ளது.

அதற்காகவே தேவதிரனின் விலகல்.

அந்த விலகல் தனக்கானது என்று புரிந்ததாலே... அவனை மறக்காது துறக்காது வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியும் அவனை நினைத்தே கடந்து கொண்டிருக்கிறாள் தேனருவி.

தீரனின் அருவி ❤️ .

அதிகாலை விடியலில்...

மெத்தையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்த தேனருவியை, அவளது விடுதியறை தோழி வித்யா தட்டி எழுப்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஹேய் தேனு... எழுந்திரு!"

"இன்னும் டைம் இருக்கே வித்யா" என்ற முனகளோடு கவிழ்ந்து படுத்த தேனருவி, தலையணைக்கு அடியில் கைவிட்டு தன்னுடைய அலைப்பேசியை எடுத்து திரை நீக்கி, அதில் ஒளிர்ந்த முகத்தினை பார்த்து விழி மலர்ந்தாள்.

"குட் மார்னிங் டாக்டர்" என்றவளின் இதழில் நீண்ட புன்னகை.

தேனு அலைப்பேசியை கையில் எடுத்ததுமே, அவளை முறைத்துக்கொண்டு இருக்கையில் அமர்ந்துவிட்டாள் வித்யா.

இனி அவள் தன்பக்கம் திரும்பிட குறைந்தது மூன்று நிமிடங்களாவது ஆகுமென்று தெரியும்.

"டாக்டருக்கு என் நினைவு இருக்கா?" என்று அலைப்பேசியில் உள்ள நிழல் உருவத்திடம் கேள்வி கேட்டவள்,

"கண்டிப்பா இருக்கும். டாக்டருக்கு அருவியை ரொம்ப பிடிக்குமே! எப்படி நினைப்பில்லாமல் போகும்" என தானே பதிலும் சொல்லிக்கொண்டாள்.

"பார்க்கணும் போலிருக்கே! உங்களுக்கு அப்படியில்லையா?"

வித்யா தலையில் கை வைத்துக்கொண்டாள்.

தினமும் கேட்கும் பேச்சு... அவளுக்கு கடுப்பாக வந்தது. தனது தோழியின் காதலின் ஆழம் தெரிந்ததால் பொறுத்துப்போகிறாள்.

காதலைப்பற்றி எதையும் தேனருவி பகிர்ந்து கொண்டதில்லை. வித்யாவும் கேட்டுக்கொண்டதில்லை. ஆனாலும் இருவருக்கிடையேயும் ஒரு புரிதல். அவர்களது நட்பிற்கு காரணமாக இருந்தது.

"என்னை நினைத்து வருத்தத்தில் இருப்பீங்கன்னு தெரியும். நான் உங்களுக்குத்தான். ஒன்னு சேர காலம் தான் லேட் பண்ணுது. கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோங்க... உங்க ஆசைப்படி முறையா உங்க பக்கத்தில் நானிருப்பேன்" என்று தினமும் கூறும் தேறுதல் வார்த்தையை இன்றும் கூறியவளாக எழுந்து அமர்ந்தாள்.

"அருகில் நானிருப்பேன்" என்று சொல்லுபவள் அதற்கான எந்தவொரு முயற்சியும் புள்ளி அளவிலும் செய்யவில்லை. அதற்கு அவனது வார்த்தைகள் ஒன்றே காரணம்.

முயற்சி செய்திடாது எப்படி இணைந்திட முடியும்?

காதலில் அன்பை கொட்டுவதை தவிர்த்து நீ ஒன்றும் செய்திட வேண்டாம். கொண்டுள்ள காதல் உண்மையெனில் இணை சேர்ந்திட அந்த காதலே போராடும்.

அந்த நம்பிக்கையில், தன் டாக்டர் மீது கொண்டுள்ள நேசத்தை மட்டுமே நெஞ்சில் பற்றாய் பற்றிக்கொண்டு வருடங்களைக் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறாள்.

"டாக்டர் எழுந்திருத்திருப்பாரா வித்யா?" எனக் கேட்டுக்கொண்டே கண்களை தேய்த்து தோழியை ஏறிட்டாள்.

வித்யாவோ அந்த வெள்ளி முளைத்திடாத நேரத்திலேயே வெளியில் செல்லத் தயாராகியவள் போன்று கிளம்பியிருந்தாள்.

"எங்க கிளம்பிட்ட?"

"அடியேய் உன்னை கொல்லப்போறேன் பாரு" என்ற வித்யா, "நைட்டே சொன்னேன் தானே ஊருக்கு போறேன். ஆறு மணிக்கு ட்ரெயின். நீதான் என்னை ஸ்டேஷனில் டிராப் பண்ணனும்" என்றவள் கோபத்தில் புசுபுசுவென மூச்சினை இழுத்து வெளியேற்றினாள்.

"ஹோ... அக்காக்கு பேபி ஷவர்'ல? மறந்துட்டேன்" என்றதோடு,

"வார்டனிடம் பெர்மிஷன் வாங்கிட்டியா?" என வினவிய தேனு, வித்யாவிடம் பதிலை எதிர்பாராதவளாக, குளியலறைக்குள் புகுந்து பத்து நிமிடத்தில் வெளிவந்தாள்.

வித்யாவின் படுக்கையில் தயாராக இருந்த பையினை எடுத்துக்கொண்ட தேனு, "வா போவோம்" என்று தன்னை முறைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்த வித்யாவை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு, விடுதியை விட்டு வெளியில் வந்தாள்.

விடுதி காப்பாளரிடம் வித்யா ஏற்கனவே அனுமதி வாங்கியிருந்ததால், அந்நேரம் வெளியில் செல்ல அவர்களுக்கு எந்த தடையும் இருக்கவில்லை.

விடுதியில் இருசக்கர வாகனம் வைத்திருக்க அனுமதி உண்டு. தோழியர் இருவரும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை பார்ப்பதால், ஒன்றாக சேர்ந்து இருசக்கர வாகனம் ஒன்றை தங்களின் தேவைக்கு வாங்கியிருந்தனர்.

"என்னை விட்டுட்டு நீ தனியா வந்திடுவதானே?" கேட்டபடி தேனுவின் பின்னால் அமர்ந்தாள் வித்யா.

"நான் ரிட்டர்ன் வரும்போது நல்லா விடிஞ்சிருக்கும் வித்யா. வா உன் ட்ரெயினை பிடிக்க முடியுதா பார்ப்போம்" என்று தார் சாலையில் தன் நெற்றி கேசம் பறந்திட வாகனத்தை சீற விட்டாள் தேனருவி.

அரை மணி நேரத்தில் நகரத்தின் மத்திய ரயில் நிலையம் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

"நீயும் வான்னா வரமாட்டேங்கிற!" வித்யா குறைப்பட்டுக் கொண்டாள்.

மூன்று வருடங்களாக ஒன்றாக வேலை பார்க்கின்றனர். ஒவ்வொரு விடுமுறைக்கும் வித்யா தவறாது தன் இல்லம் சென்றிடுவாள். ஒருமுறை கூட தேனு அவளது வீட்டிற்கு சென்றதில்லை. அவளை பார்த்திடவும் உறவுகள் என்று யாரும் வந்ததும் கிடையாது.

சொந்தமென்று அண்ணன் மட்டுமே அலைப்பேசி வழி அழைப்பான். ஒருநாள் தவறாது காலை நேரம் வரும் அழைப்பினை ஒன்றைக்கூட இத்தனை வருடங்களில் தேனு ஏற்றதே இல்லை.

எப்போதும் உதட்டில் சின்ன புன்னகையை தவழவிட்டபடி வலம் வரும் தேனு வித்யாவுக்கு என்றுமே புரியாத புதிர் தான்.

இந்த மூன்று வருடத்தில் தேனுவைப்பற்றி வித்யாவுக்கு தெரிந்த இரண்டே விடயம்... அவளது பெயர் தேனருவி என்பதும், ஆறு வருடங்களாக ஒருத்தரை காதலிக்கிறாள் என்பதும் மட்டுமே! அந்த நபரின் பெயர் கூட தேனு டாக்டர் என்று சொல்லித்தான் அறிவாள்.

"இப்படியிருக்காத தேனு. குடும்பமென்று ஆட்கள் இருக்கும்போது எதற்கு இந்த வனவாசம். அட்லீஸ்ட் உனக்கு தினமும் கால் செய்யும் உன் அண்ணனிடமாவது ஒரு வார்த்தை பேசேன்" என்று வித்யா பலமுறை சொல்லியிருக்கிறாள்.

அதற்கெல்லாம் தேனுவின் பிரதிபலிப்பு பற்கள் தெரியா சன்னமான சிரிப்பு.

வித்யா தான் தன்னைத்தானே நொந்தவளாக இப்போதெல்லாம் அப்பேச்சினை எடுப்பதில்லை. அவள் போக்கிலே அவளை முழுமையாக தன் நட்புக்குள் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

தேனுவின் மனதில் சுமக்க முடியாத பாரம் உள்ளதென்று வித்யாவுக்குத் தெரியும். அதை தன் புன்னகையால் மறைக்கின்றாள் என்பதும்.

இருப்பினும் எப்படி அவளால் நாள் முழுக்க மலர்ச்சியாகவே இருக்க முடிகிறது? இதனை தேனுவிடமே வித்யா பலமுறை கேட்டதுண்டு.

"நான் அழுதால் அவங்களுக்கு பிடிக்காது." அதையும் சிரித்துக்கொண்டே சொல்வாள்.

ஒருமுறை கையில் அடிபட்டபோதும்...

அவளது கண்கள் மட்டுமே கலங்கியது. உதட்டில் புன்னகை உறைந்திருந்தது.

நிச்சயம் ஏற்பட்டிருந்த காயத்திற்கு வேறு யாராக இருந்திருந்தாலும் கதறி துடித்திருப்பர்.

அன்று தான் வித்யா தன் தோழியின் காதலின் ஆழத்தை முழுதாய் உணர்ந்தாள் என்கலாம்.

காதலிப்பதாக சொல்லும் நபரை நேரில் பார்த்தே ஆறு வருடங்களாகிறது. இருந்தபோதும், அன்று அவன் சொல்லிய ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் இன்றளவிலும் மதிப்பளித்து அவனது நினைவாக மட்டுமே வாழ்கிறாள்.

என்ன மாதிரியான காதல் இது?

இப்படி காதலில் பித்தாய் இருப்பவளுக்கும் அவன்மீது கோபமென்ற ஒன்று உள்ளது. அதனை காட்டிட அவள் உடனிருக்க வேண்டும். அதற்கு அவன் தான் வாய்ப்பே கொடுத்திடாது இருக்கின்றானே!

உருகி உருகி அவனுக்காக மருகுபவள், அவனை வைத்து செய்யும் நாளும் உண்டு. வெகுவிரைவில். காதலை மட்டும் காட்ட தவம் இருப்பவள், தன் கோபத்தை தன்னவனிடம் காட்டிடுவாளா?

"இவ்ளோ லவ் பன்றியே தேனு. அவங்க இருக்க இடம் உனக்கு தெரியும் தானே! நேரில் போய் பார்க்கலாமே?"

என்றோ வித்யா கேட்ட கேள்விக்கு தேனு அளித்த பதில்...

"நானா அவங்களை தேடி வரக்கூடாது சொல்லிட்டாங்க" என்றாள். இதனை சொல்லும்போது குரலில் ஒருவித சோகம், இழை ஓடினாலும்... தேனுவின் முகத்தில் புன்னகை குடிக்கொண்டிருந்தது.

வித்யாவுக்கு எங்காவது முட்டிக்கொள்ளலாம் போலிருந்தது.

தனிமையில் கூட காதலுக்காக வருந்தி பார்த்ததில்லை.

தேனு காதலில் காட்டும் அதிகப்படியான விஷயம், அலைப்பேசியில் பதிந்திருக்கும் அவனது புகைப்படத்திடம், நேரில் இருப்பதைப்போல் உரையாடுவது மட்டுமே.

இத்தனை காதலை கொண்டிருப்பவள் இச்சிறு கிறுக்குத்தனம் கூட இல்லாமல் எப்படி...? வித்யா தனக்குள் நினைத்துக்கொள்வாள்.

"அவங்க நெம்பர் உன்கிட்ட இல்லையா?"

"இருக்கு."

"அப்போ ஒருமுறை கால் செய்து பேசிட முயற்சிக்கலாமே?"

"அவங்க குரல் என் நெஞ்சுல பதிஞ்சு இருக்கு. என் காதில் அருவின்னு அவங்க கூப்பிடுறது கேட்டுட்டே இருக்கு. அப்புறம் எதுக்கு போன் பண்ணி கேட்கணும்?"

அக்கணம் வித்யா தேனுவை மலைப்பாய் பார்த்தாள்.

"அவங்க சோஷியல் மீடியாவில் இல்லையா?"

"நானில்லையே!"

விலகிச் சென்றால் நெருங்கி செல்லும் என்பது இயற்கை. அந்த விலகளையும் விலகி நின்று காதலாய் ஏற்பது தேனருவியாக மட்டுமே இருக்கும்.

தேனுவின் காதலில் பிரமிக்கும் வித்யாவுக்கு, அவளை விட்டு தள்ளி நிற்கும் தேவ்வின் மீது அதீத கோபம்.

தேனு இப்படி அவன் மீது காதல் கொண்டிருக்க... அவன் எத்தகைய காதலை அவளிடம் காட்டியிருக்க வேண்டும். வித்யாவுக்கு அவனின் பக்கம் தெரியவில்லை. புரியவில்லை.

அவனை நேரில் பார்த்தால் கேட்க வேண்டுமென்றே ஒரு நான்கு கேள்விகளை மனதில் வைத்திருக்கிறாள்.

செல்லும் இடத்தில் எதிர்பாராது... யாரென்று தெரியாமலே கோபம் கொண்டுள்ள அவனை நேரில் பார்க்கவிருக்கிறோம் என்பதை அறியாது ரயிலில் ஏறி தனக்குரிய இருக்கையில் அமர்ந்தவள் தன்னுடன் வருமாறு பலமுறை கேட்டும் மறுத்தவளை மீண்டும் ஒருமுறை அழைத்திருந்தாள்.

ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு செல்லும்போதும்...

தேனுவை விட்டுச் செல்கிறோமே என்கிற வருத்தம் வித்யாவுக்கு வரும். தேனு அவள் வீட்டிற்கு சென்றாலும் பரவாயில்லை. நல்ல நாட்களில் கூட செல்லாமல் இருப்பவளை காண்கையில் பெற்றோரிடம் அப்படியென்ன பிரச்சனை என்று தான் தோன்றும். ஆனாலும் கேட்டுக்கொள்ளமாட்டாள்.

"எனக்கு ஆபிசில் வொர்க் இருக்கே" என்று வித்யாவின் அழைப்பை எப்போதும்போல் மறுத்த தேனு...

ரயில் தண்டவாளத்தில் ஓடத் துவங்கியதும் விடுதி நோக்கிச் சென்றாள்.

******

மருத்துவமனை வந்த தேவ்...

தாய் கிளப்பிவிட்ட நினைவுகளில் மூழ்கிடாது இழுத்து பிடித்தவனாக தன் வேலையில் கவனம் பதித்தான்.

நேற்று அறுவை சிகிச்சை செய்து முடித்த சிறுமிக்கு வேண்டிய அனைத்து பரிசோதனைகளையும் தானே முன்னின்று செய்தான்.

தன்னுடைய நோயாளிகள் அனைவரிடமும் மூழ்கி... தன் நெஞ்சம் சுமக்கும் கனத்த நினைவுகளிலிருந்து சில மணி நேரங்கள் தன்னை தள்ளி நிறுத்திக்கொண்டான்.

பார்வையாளர் நேரம் முடிந்த பின்பும்... இல்லாத வேலைகள் இருப்பதைப்போல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன், அதற்கு மேலும் ஒன்றுமில்லையென நிர்வாகப் பிரிவின் கணக்குகளை தானே சரிபார்க்கத் துவங்கினான்.

"எதுக்குப்பா இந்த ஓட்டம். யாரை மூழ்கடிச்சிக்க இப்படி ஓடுற?"

காலையிலிருந்து தன் பணியில் கண்ணாக இருந்தாலும், மகனின் மீதும் ஒரு கண் வைத்து இருந்தாரே ஈஷ்வர்.

மனதோடு அவன் படும் வேதனையை பார்க்க முடியாது கேட்டுவிட்டார்.

"என்னை நானே மறக்கணும் டாட்."

தேவ் இருக்கையில் அமர்ந்திருக்க, தனக்கு பக்கவாட்டாக நின்றிருந்த தந்தையின் வயிற்றில் முகத்தை அழுத்தியவனாகக் கூறினான்.

"அம்மா ஆசையும் தப்புன்னு சொல்ல முடியாதே அதி." மகனை தனக்குள் அணைத்தவராகக் கூறினார்.

"புரியுது டாட்" என்றவன், "அவள் இல்லாமல் ஒரு வாழ்க்கை... கண்டிப்பா முடியாதுப்பா" என்றான்.

"இது புரிந்ததால் தான் ராது உன்னை வற்புறுத்துறா(ள்). எங்க நீ இப்படியே இருந்திடுவியோன்னு அவளுக்குள் பயம் வர வைத்திட்ட அதி கண்ணா!" என்றவர்...

"ஆறு வருடங்கள் ஆகிருச்சே. இப்பவும் அப்படியே இருப்பாங்களா? மனசு மாறியிருக்கலாம் தானே! நான் பேசட்டுமா அதி?"

........

தேவ்விடம் அமைதி.

கண் முன்னே ஒரு பொண்ணுக்கு நடந்த நிகழ்வு... அந்த பெண்ணிடத்தில் தன்னுடைய அருவியை வைத்து கற்பனை செய்திடவே அவனால் முடியாத போது, நிஜத்தில் நிகழ்வில் எப்படி தன்னவளுக்கு அப்படியொரு சூழலை உருவாக்கிடுவான். அதற்கு அவன் தான் காரணமாக இருந்திடுவானா என்ன?

"அவங்க எப்பவும் மாறமாட்டங்க டாட்" என்றவனின் குரலில் விரக்தி.

"இன்னமும் பழங்காலம், பாரம்பரியம் அப்படின்னு அதுலே மூழ்கியிருக்காங்க. நான் அவங்களது இன வழக்கத்தை குறையாக சொல்லவில்லை. நடமுறைக்கு ஏற்றவாறு தங்களது சூழலையும், நிலையையும் மாற்றிக்கொள்ளலாமே!" என்றவனின் பேச்சு ஈஷ்வருக்கும் புரியத்தான் செய்தது.

யுகங்கள் மாறினாலும் சில மனிதர்களின் வேரோடு ஊறிப்போயிருக்கும் சிலவற்றை எப்போதும் மாற்றிட முடியாது. அதில் இனம், கட்டுப்பாடு, பாரம்பரியம், சடங்குகள் என்பது அடக்கம்.

"படிப்பதற்கு, வேலைக்கென்று வெளியூர் அனுப்பி வைக்கிறார்களே? அது அவர்களின் குலத்திற்கு மாற்று இல்லையா? பிறர் செய்யும் உதவிகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்களே... அது மட்டும் எப்படி?" பல நாள் தனக்குள்ளிருக்கும் ஆதங்கத்தை மகனின் முன் வைத்தார்.

"அவர்களது கட்டுப்பாட்டிற்கு பாதகம் ஏற்படுத்தாத செயல்கள் யாவும் அங்கே அனுமதிக்கப்படும்" என்று பதில் சொல்லிய தேவ்வின் உதட்டில் நெளிவான புன்னகை.

ஈஷ்வருக்கு அடுத்து என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை.

எக்காலத்திலும் மகனின் உறுதி கொஞ்சமும் அசையாதென்று புரிந்த பின்னர் பேசி என்ன பயன் என்ற நிலைக்கு வந்திருந்தார் அவர்.

ஈஷ்வரன் அப்படியே நின்றிருக்க...

"இன்னும் என்ன டாட் கேட்கணும்?"

"நான் உன்னோட அப்பான்னு தெரியவரும்போது என்ன நடக்கும்?" என்று கேட்டவர், தேவ் பதில் வழங்கும் முன்பே...

"இதுவரை அவர்களுக்காக நாம் செய்து கொடுத்த அனைத்தையும் வேண்டாமென்று தூக்கிப்போட்டுவிடுவாங்களா?" என்றார்.

"சொல்லும் எண்ணம் உங்களுக்கு இருக்கா?"

"நீ சொல்ல விட்டுவிடுவாயா?"

ஈஷ்வரன் அவ்வாறு கேட்டதும் தேவ்வின் முகத்தில் பல நாட்களுக்குப்பின் அதரங்கள் நீண்ட சிரிப்பு.

"இந்த சிரிப்புக்காக என்ன வேணாலும் செய்யலாம். ஆனால் என்ன செய்யணும் தெரியல" என்றவரிடம் மிதமிஞ்சிய வருத்தம்.

"நான் பலமுறை அங்கு போகிறேன். ஒருமுறை கூட வாசு அவன் தங்கச்சியை எனக்கு காட்டவேயில்லையே! நீ காட்டக்கூடாது சொல்லிட்டியா?"

"டாட்..." என்ற தேவ், "அவள் அங்கில்லை. ஃபோர் இயர்ஸ் ஆகுது மேடம் அங்கு போய்" என்றான்.

"எங்கிருக்காள் தெரியுமா?"

"தெரியும் நினைக்கிறேன்."

"இதென்ன பதில் அதி?"

"வேறென்ன சொல்லணும் டாட். வேண்டாம் முடிவு செய்து விலகியிருக்கோம். எதுக்கு இந்த குறுக்கு விசாரணை. நான் தான் என் நேரில் வந்துவிடாதேன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவளை கண்டுபிடித்து என் கண்முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்தலாம் நினைக்குறீங்களா? அவளாக என் முன்னால் வந்திடுவாளா?" என்ற தேவ்வின் மனம் முழுக்க வந்துவிடமாட்டாளா என்கிற ஏக்கம்.

"அப்போ ராதுக்கு நீதான் பதில் சொல்லணும். இதில் உன் சித்தி வேற, அங்கு அருளை உன்கிட்ட பேசச்சொல்லி தொல்லை செய்கிறாளாம்" என்றவர், "இம்முறை கேம்ப்'க்கு நீதான் ஹெட்" என்றார். தந்தையாக இல்லாது, அவன் வேலை பார்க்கும் மருத்துவமனையின் டீனாக சொல்லிட அவரை அதிர்ந்து ஏறிட்டான் தேவதிரன்.

இதுபோன்ற அவரின் வார்த்தைகளை இதுவரை அவன் மீறியதே இல்லை. மீறிடவும் முடியாது. தானே மற்றவர்களுக்கு வழியமைத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே வேலை என்பதில் அத்தனை கவனமாக இருந்திடுவான்.

ஒரு விஷயத்திலிருந்து தூரமிருப்பதைவிட... அருகில் சென்று என்னவென்று இறங்கி பார்த்தால் தான் அது நமக்கானதா இல்லையா என்று தெரியும்.

இன்னும் எத்தனை காலங்களுக்கு இப்படியே இருந்திட முடியும். அதுதான் மகனை அவனது காதலோடு சேர்த்து வைத்திட, தானே களத்தில் இறங்கிவிட்டார் ஈஷ்வர்.

ஈஷ்வர் சொல்லிச் சென்றதில் தேவ்விடம் அதிர்வு. அவர் சென்ற பின்பும் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

மீண்டும் அங்கு சென்றிட முடியுமா? அடி வைத்திட முடியுமா?

உள்ளுக்குள் எழும்பிய நடுக்கம் உடல் முழுவதும் பரவி... சட்டென்று வியர்வையில் நனைந்திட்டான்.

"ப்ளீஸ் டாக்டர். கூட்டிட்டு போங்களேன். நீங்காயில்லாமல் நானெப்படி?" கண்ணீரில் தழுதழுத்து கரகரத்த குரல் அவனின் செவி தீண்டி இதயம் உடையச் செய்திட... எங்கோ நினைவுச் சுழலில் சிக்கிக்கொள்ள இருந்தவனை கலைத்து மீட்டது...

வாசுவிடமிருந்து வந்த அலைப்பேசி அழைப்பின் ஒலி.


தினமும் மாலை 5 மணிக்கு அடுத்தடுத்த பதிவுகள்...

கீழே உள்ள இணைப்பில் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

 

NNK 35

Moderator


அத்தியாயம் 3

"நம்ம ஊர் கட்டுப்பாடு தெரியும் தானே?"

வானளவு உயர்ந்து உச்சியில் ஒன்றோடொன்று உரசி, குடைபோல் விரிந்து மையத்தில் குடிலாய் இடமளிக்கும் மூங்கில் மரங்களுக்கு நடுவில் கூடியிருந்த மக்களின் முன் நடுநாயகமாக அமர்ந்திருந்த நடுத்தர வயது மனிதர் சிங்கமெனக் கேட்க,

அனைவரின் முன்பும் உடல் குறுகி தலைகவிழ்ந்து நின்றிருந்த பெண், கண்ணீர் பெருகும் கண்ணோடு, அவர் கேட்ட கேள்விக்கு ஆமென்று தலையசைத்தாள். தொண்டையில் ஒலித்த விம்மலோடு.

"சடங்குகள் ஆரம்பியுங்கள்!"

அடுத்த நாள் அப்பெண்ணை தேவதிரன் பார்த்தது...

இப்போதும் நெஞ்சம் கனத்தது.

அப்படியொரு நிலை தன்னுடைய அருவிக்கு வேண்டாமென்று தான் அவன் தனது உயிர் காதலை துறந்தது.

மீண்டும் அந்த நினைவுகள் உயிர் கொண்ட இடத்திற்குள் எப்படி அவனால் சென்றிட முடியும்?

வேதனையில் மூழ்கியவனின் சிந்தை கலைத்தது அலைப்பேசியின் ஒலி.

"அதி... அதிரா!"

அடைத்த தொண்டையை சரி செய்துகொண்ட தேவ்...

"சொல்லுடா... என்ன விஷயம்?" என்று சாதரணமாகக் கேட்டான்.

"எப்போ கிளம்புற?"

"எங்க?"

"நீ வரலையா?"

"வரணுமா?"

"பார்க்கணும் போலிருக்குடா!" வாசுவின் குரலில் அழுகையின் சாயல்.

"எல்லாம் மறந்துட்டு... முடியாது தான். ஆனால், ஒருநாள் பழைய தேவ்வா, வாசுவா இருந்திட முடியாதான்னு நித்தம் வேதனையா இருக்குடா! நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்னு என்னைக்கூட பார்க்க வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்ட." நண்பனிடம் உரிமையாய் கோபம் கொண்டு கேட்டான்.

வாசு... மலைவாசன். மருத்துவன். தேவ்வின் உற்ற நண்பன். அவனுக்கு நண்பன் மட்டுமல்லவே! அவனவளின் அண்ணனாயிற்றே! முகம் பாராது பேசிவிடலாம். இயல்பாய் எதிர்கொள்ள முடியுமா?

தேவ்வின் காதல் முளைத்த நொடி முதல்... வேண்டாமென்று மன்றாடியவனாயிற்றே. இது இப்படித்தான் முடியுமென்று தெரிந்ததாலோ என்னவோ தன்னுடைய தங்கை தேவ்வுக்கு ஒத்துவரமாட்டாளென்று ஆயிரமுறை சொல்லியிருப்பானே!

தனது தங்கைக்கு நல்லவன் ஒருவன், அதுவும் தன்னுடைய நண்பனே வாழ்க்கைத்துணையாக கிடைக்கவிருக்கிறான் என்ற சந்தோஷத்தைவிட, இந்த காதலால் நண்பனின் சந்தோஷத்திற்கு பாதகமென்றே காதலை தடுத்தான்.

கேட்டானா இவன். காதல் மட்டுமே பிரதானமாக தெரிந்த வேளையில்... வாசுவின் பேச்சுக்கள் மூளைக்குள் ஏறியிருந்தால்... இப்போது ரணமாய் கொல்லும் வலிகளுக்கு இடமிருந்திருக்காதே!

இந்த காதல் பல பேரின் மகிழ்ச்சியை, உறவுகளைக் கொன்றிருந்தது.

"ஒழுங்கா பேசக்கூட மாட்டேங்கிறடா!" வாசுவிடம் ஏக்கம்.

"அப்படியில்லை வாசு" என்ற தேவ்... "ஹாஸ்பிடல் எப்படியிருக்கு? எல்லாம் ஓகே தானே? மெடிசன்ஸ் ரெகுலரா வருதா?" என்று டி மருத்துவமனையின் கீழ் செயல்படும் மருத்துவமனை ஒன்றின் செயல்பாட்டை ஆராயும் தலைமை மருத்துவராகக் கேள்வி கேட்டதோடு, "அங்கு எல்லாம் வசதியாகத்தானே இருக்கு. ஹயர் ஸ்கூலுக்கு அப்ரூவல் வந்திருச்சே. அதுக்கான கட்டிடவேலை ஒழுங்கா நடக்குதா?" என்று ஈஷ்வரன் தத்தெடுத்த கிராமத்தின் பொறுப்புகளுக்கு உடையவனாகக் கேட்டான்.

"நான் என் பிரண்ட் தேவதிரனுக்கு கால் பண்ணேன்." மிக மிக அழுத்தமாகக் கூறினான் வாசு.

"வேறென்ன பேசுறது தெரியல வாசு." தேவ் உண்மையைத்தான் கூறினான். ஒருகாலத்தில் அவனிடம் வாய் ஓயாது பேசிக்கொண்டிருந்தவன், இன்று என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை என்று சொன்னதில் வாசுவால் உணரப்பட்டதெல்லாம் தேவ் சுமக்கும் வலி. அப்பட்டமான வலி.

"ப்ளீஸ் அதி... கஷ்டப்படுத்தாதடா! ஆறு வருஷம் ஆச்சு. இன்னுமாடா வெளியில் வரல நீ?" நண்பனைப்பற்றி முழுதாய் தெரிந்துகொண்டே வினவினான்.

எல்லாம் துறந்து வந்த அன்றிலிருந்து வாசுவையும் தேவ் ஒதுக்கித்தான் வைத்தான். வாசுவால் நண்பனின் ஒதுக்கத்தை ஏற்க முடியாது, நெருங்கி வந்துகொண்டே இருக்க... தேவால் ஒரு கட்டத்தில் அவனை மறுக்க முடியவில்லை. வாசு இல்லாதது அவனுக்கும் கஷ்டமாக இருந்திட... பேச்சுக்கு மட்டும் இடமளித்தான்.

வாசுவாக அழைத்தால் மட்டுமே பேசுவான். தவறிக்கூட அவனது அருவியைப்பற்றி கேட்டிட மாட்டான்.

தேவ், தன் தங்கையை பற்றி விசாரித்திடமாட்டானா? எல்லாம் சரியாகிடாதா? வாசுவின் எதிர்பார்ப்பு நாளுக்கு நாள் கூடிட... முற்றிலும் நடந்து முடிந்தவற்றை தவிர்த்தான் தேவதிரன்.

"காதலிச்சிருக்கியா வாசு? அப்போ எந்நிலை உனக்கு புரியாது."

தேவ்வின் பதிலில் அவனது வலியை உணர்ந்த வாசு...

"மிஸ் யூ டா" என்றான்.

தேவ் கண்களை அழுத்தமாக மூடிக்கொண்டான்.

வேண்டாமென்று செல்ல... வேண்டுமென்று தேடி வரும் நட்பு எளிதில் கிடைக்கப் பெறுவதில்லை.

அப்படிப்பட்ட நட்பு, தேவ்விடம் வாசு காட்டுவது.

உண்மை அன்பை வெளிப்படுத்த நமக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி வார்த்தைகள் தானே! இன்று ஏனோ அதனை இரு வார்த்தையில் காட்டிவிட்டான் வாசு.

மிஸ் யூ என்பது அத்தனை எளிதாக சொல்லப்படுவதில்லை. மனதால் உணரப்பட்டால் மட்டுமே வாய் வழி வெளிவரும்.

"மிஸ் யூ லாட்." அடைத்த தொண்டையை சரிசெய்து... மெல்ல முனகினான் தேவ்.

இரு ஆண்களுக்கு இடையேயான அன்பை உணர்த்த வார்த்தைகள் தேவையில்லை. உணரப்படும் ஒன்று வார்த்தை வடிவம் பெறுகிறதென்றால் அங்கு சொல்லப்படாத அன்பு எத்தனை ஆழம் இருக்க வேண்டும்.

கேட்ட வாசுவிற்கு கண்கள் பனித்தது.

நடந்து முடிந்தவற்றில் வாசுவின் மீது தவறென்று எதுவுமில்லை. ஆனால் வாசுவின் நட்பு, விலக நினைப்பதை நெருங்க வைத்திடும் என்பதாலேயே வாசுவிடமிருந்து தன்னை தள்ளிவைக்க முனைந்தான். முடியாது போனது.

தேவ் கொண்ட காதலை விட நட்பிற்கு வயது அதிகமாயிற்றே! காதாலுக்காக நட்பை இழக்க தேவ் தயாராக இல்லை.

அத்தோடு அவனவள் கொண்ட கனவை நிறைவேற்றிட... மீண்டும் செல்ல மறுக்கும் இடத்திலிருக்கும் நபர் ஒருவர் வேண்டுமே! அதனால் காரியத்திற்கு மட்டும் பழகும் விதமாகக் காட்டிக்கொண்டு வாசுவிடம் நட்பை மறைத்து உடன் நிறுத்திக்கொண்டான்.

நண்பனின் மனம் புரிந்ததாலே வாசுவும்... 'நீ தள்ளி நிற்கிறாயா? நின்றுகொள். நான் உன்னை பற்றிக்கொள்கிறேன்' என ஒட்டியே தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.

பணி நிமித்தமாக பார்க்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டாலும், ஈஷ்வரனை முன்னிறுத்தி வாசுவை பார்ப்பதை இன்று வரை தவிர்த்து வருகிறான்.

எவ்வளவு முயன்றாலும் நேரில் தள்ளி நிறுத்துவது முடியாத காரியமாயிற்றே! அப்படியொரு சூழல் வேண்டாமென்பதற்காகவே தேவ்வும் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் தன்னை ஒளித்துக் கொள்கிறான்.

இன்று இப்படி தன்னுணர்வை தேவ் வெளிக்காட்டிடுவான் என்று எதிர்பாராத வாசுவுக்கு அவனை இந்த நொடியே அணைத்து தானிருக்கிறேன் என்று காட்டிட வேண்டுமென்ற வேகம்.

முடியாதே!

தேவ்'வாக நினையாது அவனை பார்த்திட முடியாதே!

"ப்ளீஸ் டா அதி. பார்க்க சான்ஸ் கொடுடா!" கிட்டத்தட்ட மன்றாடும் குரல்.

"ம்... வறேன்."

தேவ் ஒப்புக்கொண்டதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி வாசுவுக்கு.

தேவ்வுக்கும் தன்னை துரத்தும் ஈர நினைவுகளிலிருந்து கொஞ்சம் வெளிவந்திட வேண்டும் போலிருக்க... வாசு அழைக்கும் சந்திப்பிற்கு ஒப்புக்கொண்டான்.

"வேற...?"

"எதாவது காரணமிருந்தால் தான் கால் பண்ணனும்... பேசணும் அப்படின்னு ஆகிருச்சா அதி?"

கடந்து சென்ற வருடங்களில் ஒருநாளும் வாசு இப்படியெல்லாம் பேசியதில்லை. ஈஷ்வரனும் என்றுமில்லாது இன்று புதிதாகத்தான் பேசிச்சென்றார்.

இருவருக்கும் என்ன ஆனதென்ற கேள்வி தான் தேவ்வின் உள்.

"என்ன புதுசா?"

"உன் இஷ்டத்துக்கு விட்டதுதான் தப்பு" என்ற வாசு, "எனக்கு என் பழைய அதி வேணும். இந்த உணர்வற்ற அதி வேண்டாம்" என வெளிப்படையாகவேக் கூறினான்.

"நான் நார்மலாகத்தான் இருக்கேன் வாசு."

"ஹோ..."

"நீயும் புரிஞ்சிக்காமல் பிஹேவ் பண்ணாத வாசு."

"உன்னை புரிஞ்சிக்கிட்டதால் தான் இத்தனை வருஷம் பொறுமையா இருந்தேன். இனியும் இப்படியே இருந்தால், என் நண்பன் வாழ்க்கையும், தங்கச்சி வாழ்க்கையும் என்னோட கண் முன்னாலே வீணாகிடும் போல" என்றான் வாசு.

'அப்போதில்லாத உதயம் இப்போதென்ன?' கேட்டிட தொண்டை வரை வந்துவிட்ட சொற்களை வெளிவிடாது விழுங்கிக்கொண்டான் தேவ்.

"அப்போ உன் தங்கச்சி... இல்லை, என்னோட அருவியை எனக்கே எனக்குன்னு கொடுத்திடு." வாய் திறந்து கேட்டுவிட்டான்.

காதலித்த காலத்தில் இப்படியொன்றை தேவ் தன்னிடம் கேட்டுவிடக் கூடாதென்று பயந்த வாசு, பிரிவிற்கு பின்னர் கேட்டிடமாட்டானா என்று ஏங்கியது.

"கூட்டிட்டு போயிடு." வாசு பட்டென்று சொல்லியிருந்தான்.

"அவள் மட்டும் போதுமாக இருந்திருந்தால்... இத்தனை வருடம் வீணடித்திருக்கமாட்டேன். அவளுக்குன்னு இருக்க உறவுகளெல்லாம் எனக்கும் உறவுகளாக வேண்டும்" என்றான் தேவ். மிக மிக அழுத்தமாக.

"அது நடக்காதுன்னு உனக்கும் தெரியும் அதி. அப்புறமும் இதென்ன பிடிவாதம்?"

"நீங்களெல்லாம் இல்லாமல் என் காதலால் மட்டும் அவளுடைய வாழ்க்கை நிறைவு கொள்ளாது வாசு. நீயிருப்பியா? உன் அப்பா அம்மா இல்லாமல், உன் உறவுகள் இல்லாது. கூட்டிட்டு போகச் சொல்றியே, வந்த பிறகு? உங்களையெல்லாம் கஷ்டப்படுத்திட்டு அவள் என்னோடு சந்தோஷமா வாழ்ந்திடுவாளா? உங்கள் எல்லாரையும் விட அதீத அன்பையும் காதலையும் என் அருவிக்கு என்னால் கொட்டி கொடுத்திட முடியும். அதையெல்லாம் எவ்வித குற்றவுணர்வும் இல்லாமல் அவள் அனுபவிக்க வேண்டாமா?" சத்தத்தை உயர்த்தாது அடர்த்தியாகக் கேட்டிருந்தான் தேவ்.

இதற்கு வாசு என்ன பதில் சொல்லிடுவான்.

அவனுக்காக அன்றி, தன்னுடைய தங்கைக்காக யோசிப்பவனிடம் எப்படி தன் வாதத்தை வைத்திடுவான்.

"என்னடா சைலண்ட் ஆகிட்ட?" என்ற தேவ், "ஓகே எனக்கு டியூட்டி இருக்கு. ஃபங்(ன்)க்ஷனில் பார்க்கலாம்" என்று வைத்திட்டான்.

வாசுவுக்கு அவன் வருவதாக சொன்னதே தற்போதைக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

நீண்ட வருடங்களுக்கு பின்னர் நண்பனை காண இருக்கும் சந்தோஷம் இப்போதே அவனிடம்.

*****

"நான் சாப்பிட்டேன். நீங்க சாப்பிட்டிங்களா?"

கேட்டுக்கொண்டே நீண்ட கூந்தலை பின்னலில் கட்டி, அடியில் பூஞ்சுருளால் இறுக்கிக் கட்டினாள் தேனருவி.

வித்யாவை அனுப்பி வைத்துவிட்டு ரயில் நிலையத்திலிருந்து கிளம்பிய தேனு, வரும் வழியில் இருப்பவற்றையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்து... கடற்கரையோரம் சிறிது நடந்து முடித்து... காலைநேரம் அங்கு கிடைக்கும் கரும்புச்சாறு இரண்டு குவளை அருந்தி... இதற்குமேல் சென்றால் அலுவலகம் செல்ல சரியாக இருக்குமென்ற நேரத்திற்கு பின்னர் தான் விடுதி வந்து சேர்ந்தாள்.

முடிந்தவரை தன்னை தனிமையிலிருந்து எட்ட வைத்திடவே விரும்புவாள்.

தனியாக இருக்க நேரிட்டால் இப்படி அவனவளுடன் வாய் நிறுத்தாது பேசிக்கொண்டே இருப்பாள்.

அதில் அவளுக்கு ஆத்ம சந்தோஷம்.

'என் சித்தம் மொத்தமும் நீயென்று வாழ்ந்திடவே பேராசை.'

அப்படித்தான் அவளும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

"ஆபீஸ் கிளம்பிட்டேன் டாக்டரே! ப்ரேக்கில் பேசுவோம்" என்ற தேனு, "வித்யா கூட போயிருக்கலாம் போல. இப்போ தனியா அந்த மேனேஜர் மண்டையனை சமாளிக்கணும்" என்றவாறு தோள் பையினை எடுத்து மாட்டியவள்...

"நீங்க இல்லாமல் எந்த உறவோடும் பற்றுதல் வைக்க முடியல டாக்டர். ஆதான் போகல. எவ்வளவு நாள் இப்படி தனியா விடப்போறீங்க?...

"ஹான்...

"சீக்கிரம் வந்து கூட்டிக்கோங்க... இல்லை, உங்க வார்த்தையை இவ்வளவு நாள் கேட்டது போதுமென கிளம்பி வந்துட்டே இருப்பேன்" என்று திரையில் மிளிர்ந்தவனை விரல் நீட்டி மிரட்டியவள், அலைப்பேசியை எடுத்து பையில் போட்டவளாக அறையை பூட்டி வெளியில் வந்தாள்.

எதிர்ப்பட்ட விடுதி காப்பாளருக்கு புன்னகை முகமாக வணக்கம் வைத்தவள், சில நொடிகள் அவருடன் நின்று பேசிவிட்டு வந்தாள்.

வண்டியில் அமர்ந்தவள், கையிலிருக்கும் வாட்சில் மணியை பார்த்திட... அதுவோ எட்டு மணி இருபது நிமிடங்களை காட்டியது.

வழக்கமாக எட்டு மணிக்கு வரும் அலைப்பேசி அழைப்பு இன்றில்லை.

மனதில் ஏதோ புரியா ஒன்று.

புறம் ஒதுக்கியவளாக அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தாள்.

பணிபுரிபவர்களுக்கெல்லாம் சிரித்த முகமாக அவர்களுக்கேற்றவாறு பேசியபடி தன்னிருக்கையில் அமர்ந்தாலும், அவளிடம் ஏதோ ஒன்று இன்று குறைந்தது.

அதனை அவளும் உணரவே செய்தாள்.

"ஆபிஸ் வந்தாச்சு டாக்டர்" என்றவள், "என்னைக்கும் கூவுற எட்டு மணி கோழி இன்னைக்கு கூவலையே என்னவா இருக்கும்?" என்று அவனிடம் கேட்பதுபோல் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

'வேண்டான்னு தூரமிருக்க... ஒருமுறை கூட எடுத்து பேசியதில்லை... அப்புறம் எதுக்கு இந்த வெட்டி எதிர்பார்ப்பு.'

தேனுவின் மனம் அவளை நன்கு கொட்டியது.

சாதாரணமாக தோளை குலுக்கிக்கொண்டு தன் வேலையில் கவனம் வைத்தாள்.

அதுவொரு புகழ் பெற்ற மென்பொருள் நிறுவனம். நெட்வொர்க்கிங்கில் ப்ரோகிகிராமிங் அசிஸ்ட்டாக இருக்கிறாள். எதற்கோ நினைத்து படித்து, இன்று எதற்கோ இங்கிருக்கிறாள். பிடிக்காத வேலை, இடம், சூழல். இருந்தாக வேண்டிய கட்டாயமில்லை.

ஏனோ சொந்த இடம் வேறாய் உணர வைத்திட... இப்படி இங்கு வனவாசம் இருக்கிறாள். விரும்பியே ஏற்றுக்கொண்டாள்.

பலவற்றை மாற்ற வேண்டுமென்றே அங்கிருந்து போராடி படித்தாள். ஆனால் ஒன்றும் செய்யாது வந்துவிட்டாள்.

நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு படிப்பை முடித்ததும், தனது இல்லம் சென்றவள். பல்லை கடித்துக்கொண்டு நாட்களை கடத்தியவள், கேம்பஸ் நேர்முகத்தேர்வில் தேறியிருந்ததால் அவர்களிடமிருந்து அழைப்பு வரவும் வேலையை காரணம் காட்டி அங்கிருந்து வந்தவள்... இங்கேயே இருந்துகொண்டாள்.

வேர் ஓரிடமாகவும் கிளை வேறிடமாகவும் இருந்திட வேதனையாக இருப்பினும், ஒருவித பிடிவாதத்துடன் பெற்றவரையும், உடன் பிறந்தவனையும், சொந்தங்களையும் மறந்து இருக்கின்றாள்.

பச்சை பசேலென்று கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாய்... இயற்கை பொங்கும் எழிலின் நடுவே மனதிற்கு இனிமையாய் வாழ்ந்துவிட்டு... இப்படி கட்டிடங்களுக்கு நடுவே இருப்பது அத்தனை கடினமாக இருந்தபோதும், அங்கு அவனன்றி தனித்து செல்ல மனம் ஒப்பவில்லை.

தங்களை பிரித்தவர்கள் முன்னிலையில் சேர்ந்து செல்லத்தான் ஆசை கொண்டிருக்கிறாள்.

நிறைவேற்ற வேண்டியவன், வேண்டாமென்றிருக்க... என்ன செய்திடுவாள்?

நேரம் நீண்டிருக்க...

அலைப்பேசியை நொடிக்கு ஒருதரம் எடுத்து பார்த்தாள்.

வரவேண்டிய அழைப்பு வந்தபாடில்லை.

'என்னவாயிற்று?' சரியாக வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியாது அல்லாடினாள்.

'அடேய் பாசக்காரா... உன் பாசம் அவ்வளவு தானா? பேசலன்னாலும், நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்னு தினமும் கால் பண்ணிட்டு இன்னைக்கு ஏண்டா படுத்துற... தொல்லை.' மனதிற்குள் முணுமுணுத்தாள்.

அன்றைய நாளின் தேவ் மீதான மொத்த கோபத்தையும் தன் சகோதரன் மலைவாசனிடம்(வாசு) தான் இறக்கி வைத்திருந்தாள் தேனு.

அக்கணம் தான் தேவ்வின் காதல் மட்டுமல்ல தங்கையின் காதலும் வலிமை கொண்டதென்று வாசு அறிந்திட்டான்.

இக்கால நாகரிக வளர்ச்சிக்கு ஏற்றவனாக இருந்தாலும், தனக்கோ அல்லது தன் நண்பனுக்கோ ஆதரவாக பேசிடாத அண்ணனின் மீது கோபம்.

அதில் அவன் செய்திட ஒன்றுமில்லையென தெரிந்தும். அவனது பேச்சு பழமையில் ஊறியிருக்கும் நபர்களிடம் எடுபடாது என்று தெரிந்தும் கோபம்.

படிப்பிற்கே போராட வேண்டியிருந்தது. காதலுக்கு யுத்தம் நிகழ்த்தினாலும் இறங்கி வரமாட்டார்கள் திண்ணமான ஒன்று. இருந்தும் கோபத்தை யார்மீது காட்டுவதென்று தெரியாது அண்ணனிடம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

அவள் அழைப்பினை ஏற்க மாட்டாளென்று தெரிந்தும் தினமும் நொடி தவறாது சரியான நேரத்திற்கு தன்னிருப்பை காட்டுபவன் இன்று பொழுதாகியும் அழைக்காமல் இருப்பது தவிப்பை ஏற்படுத்தியது.

அதையும் நிழலுருவமான தேவ்விடம் தான் புலம்பினாள்.

"உங்க ஃபிரண்டுக்கு தங்கச்சி மேல பாசம் அவ்வளவு தான் போலிருக்கு டாக்டர். என் நினைப்பே இல்லை" என்றவளின் வதனம் சுருங்கியிருந்தது.

மீட்டிங் என்று மேனேஜர் அழைத்திட ஆர்வமே இன்றி சென்றவள் கடமைக்கு அமர்ந்திருந்தாள். அந்த கூட்டத்திற்கு எம்.டி'யும் வந்திருக்க தவிர்க்க முடியாது போனது.

கூட்டத்திற்கு நடுவிலும் தன்னுடைய அலைப்பேசியை எடுத்து பார்த்தவளாகத்தான் இருந்தாள்.

தேனுவின் அருகில் அமர்ந்திருந்த ஹர்ஷா...

"தேனு... ஹீ இஸ் லுக்கிங் டூ யூ" என்று அவளின் காலில் இடித்தான்.

தேனு நிமிர்ந்து பார்க்க, எம்.டி சீட்டில் அமர்ந்திருந்த சித்தார்த் அவளைத்தான் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

இவள் பார்த்ததும் என்னவென்று புருவம் உயர்த்திட, அவளோ ஒன்றுமில்லையென தலை அசைத்தாள்.

பின் அவன் அப்போ கவனி என்பதை பார்வையால் ப்ரொஜெக்டர் போர்டினை கண்காட்டிட, அவள் சரியென மண்டையை உருட்டிவிட்டு கவனித்தாள்.

அதுவும் சில நிமிடங்கள் தான் மீண்டும் அலைப்பேசியை எடுப்பதும் வைப்பதுமாக இருந்திட, அவளது சிந்தனை இங்கில்லை என்று சித்துவும் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.

கூட்டத்தோடு அன்றைய நாள் முடிவடைய அவனைவரும் அவ்வறையை விட்டு வெளியேறினர்.

"ஹனி..."

ஹர்ஷாவுடன் நகர்ந்த தேனுவை சித்து அழைத்து நிறுத்தினான்.

தேனு அவனது அழைப்பில் அதிர்ந்திட...

"போ... போ... இப்போ நீ ஏன் இப்படி இருக்கன்னு காரணம் கேட்பார்" என்று அவளை முன்னால் தள்ளிவிட்டான் ஹர்ஷா.

"அடேய்... ஏண்டா?"

"அவருக்கு உன் மேல ஏதோ இருக்கு தேனு. அப்பப்போ அவர் உன்கிட்ட மட்டும் கேரிங்கா... ரொம்ப கன்சர்னா நடந்துக்கிறார்" என்றான்.

"அவர் எல்லோரிடமும் அப்படித்தானடா?"

"ஹான்... உன்கிட்ட கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா. இங்கிருக்க எல்லாருக்கும் நீ அவருக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷல்'ன்னு தெரியும். அவருக்கு உன்மேல என்னன்னு தான் தெரியல" என்றவனின் விலாவிலே இடித்து...

"அவர் காலேஜில் என்னோட சீனியர்டா. அப்போவே என் மேல் அவருக்கு அட்டாச்மெண்ட் தான்" என்றாள்.

"அப்படியென்ன நெருக்கம்?"

"உனக்கும் எனக்கும் என்னவோ அதுதான்."

"அப்போ அது இல்லையா?" என்று வார்த்தையை இழுத்தவனை, "எது?" எனக்கேட்டு அவள் முறைத்து வைத்தாள்.

"ஹர்ஷா..." சித்துவின் அழுத்தமான குரலில்,

"இதோ கிளம்பிட்டேன் சார்" என்று அவன் ஓடிவிட்டான்.

இப்போது அவ்வறையில் அவர்கள் இருவர் மட்டும் தான்.

"நான் கூப்பிட்டேன்."

"இதோ... வந்துட்டேன்" என்ற தேனு வேக எட்டுக்களில் சித்துவின் இருக்கைக்கு முன் வந்து நின்றாள்.

தனக்கு முன்னால் நீண்டிருந்த மேசையின் பக்கவாட்டு இருக்கையை கை காண்பித்து "சிட்" என்றான்.

தேனு அமர்ந்ததும்...

"என்னாச்சு?" ஒற்றை வார்த்தையாய் கேட்டிருந்தான். அதில் அவனது விழிகளில் அவளால் உணரப்பட்டது அக்கறை. அவளின் நலன்.

"நத்திங்" என்றவள் அவனது ஏறியிறங்கிய பார்வையில்...

"வீட்டிலிருந்து கால் வரல. ஒரு மாதிரி இருக்கு" என்றாள். சத்தமே எழும்பா குரலில்.

"அவங்க பண்ணலன்னா என்ன? நீ பண்ணியிருக்கலாமே?"

அனைத்தும் தெரிந்தும் மிகமிக சாதாரணமாகக் கூறினான். அவள் என்ன பதில் சொல்வாளென்று அறிந்திட கூறியிருப்பானோ?

"அது..." அவள் சொல்ல முடியாது தயங்கிட...

"இட்ஸ் ஓகே. ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ்" என்றவன், "வேலையில் மறந்திருக்கலாம். இன்னைக்கு இல்லைன்னா நாளைக்கு பண்ணுவாங்க. இதுக்கு வருத்தப்படுவாங்களா?" என்று அவள் தேறும் விதமாக பேசியவனிடம், தன் சூழலை எப்படி அவனுக்கு விளக்குவதென்று தெரியாது சரிசரியென மண்டையை ஆட்டினாள்.

அந்த ஒரு அழைப்பு தான் தன்னை தைரியமாக தனித்து இருக்க வைக்கிறது என்பது அவள் மட்டுமே அறிந்தது.

சித்து உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான்.

'பேசமாட்டங்க... எதிர்பார்ப்பாங்களாம்?'

"சித்து... சீனியர்... சார்..." என்று அவள் தடுமாறிட,

"சரி கிளம்பு" என்றான்.

சித்து சொன்னதும் விட்டால் போதுமென்று இருக்கையிலிருந்து தேனு வேகமாக எழுந்திட...

"உனக்கு எப்பவும் சித்து தான்" என்றான்.

அவனது குரலில் என்னயிருந்தென்று தெரியாது ஆராயாது வெளியேறியிருந்தாள்.

அவளுக்கு அவனைத் தெரியுமே! ஹர்ஷா போல் அவளுக்கு எவ்வித குழப்பமும் இல்லை.

விடுதி வந்து சேர்ந்தவள் நேரத்தை நெட்டித் தள்ளினாள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

"உங்க ஃபிரண்டுக்கு என்னதான் ஆச்சு டாக்டர்?" என்று கேட்டவள், "எல்லாரும் ரொம்ப கஷ்டப்படுத்துறீங்க. வலிக்காத மாதிரி நானும் எவ்வளவு தான் மேனேஜ் பண்ணுவேன்" என்றாள்.

நேரில் இல்லாதவனிடம் தான் தன்னுடைய அனைத்து உணர்வுகளையும் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்.

மனதால் பகிரப்படும் அவளின் உணர்வுகளையும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் தேவதிரன்.



share ur thoughts... Below the link friends 💛



 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 4

வாசுவிடம் வருவதாக சொல்லிவிட்டான். நேரில் பார்க்கும்போது சகஜமாக, நட்புடன் பேசிட முடியுமா?

அலைப்பேசி வழியாக பேசுவதில் கூட ஒதுக்கம் தானாக ஒட்டிக்கொள்கிறது. நேரில் சென்று நண்பனை கஷ்டப்படுத்த வேண்டுமா?

எந்நேரமும் சிந்தனைக்குள் உழன்று கொண்டிருக்கிறான் தேவதிரன்.

அவனின் மனமும் மூளையும் அமைதி கொள்ளும் ஒரே இடம் தேனருவி. சிறு சொட்டு நினைவால் பருகிவிட்டாலும், உற்சாகமாக அன்றைய நாளினை நகர்த்திடுவான்.

ஆனால் இப்பொதெல்லாம் தனக்கில்லை என்கிற வலி அவனை நித்தம் சாய்க்கிறது.

சிறு இடைவெளி வேண்டும் தவித்தான்.

தொலைந்துபோக ஆசை கொள்கிறான்.

முடியாதே!

பெரும் வதைப்படுகிறான். தனக்குள்ளே!

நண்பன் ஒருவனது வீட்டு விசேடம். பார்த்தே பல வருடங்கள் ஆகியதால், இந்த விழாவை நண்பர்கள் தங்களது ரீயூனியனாக பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.

எல்லோரும் ஒன்றாக இணையும்போது தான் மட்டும் செல்லாதிருந்தால் நன்றாக இருக்காது என்பதற்காகவே, வாசுவிடம் முதலில் மறுத்தாலும், பின்னர் வருவதாக சம்மதம் கூறினான்.

தேவ்வுக்கும் வாசு சொல்லியதைப்போல், சில மணி நேரங்களாவது பழைய... படிக்கும் காலத்திலிருந்த தேவ்வாக எதைப்பற்றியும் கவலையில்லாமல் இருந்திட ஆசை. அதற்காகவே ஒப்பும் கொண்டான்.

அங்கு சென்றால் கண்டிப்பாக துள்ளலோடு இருக்க வேண்டும். தனித்து அமர்ந்து பிறரையும் யோசிக்க வைத்துவிடக் கூடாதென்று தனக்குத்தானே பல அறிவுரை வழங்கியவனாக அமர்ந்திருந்தவன், எப்போதும் தன்னுடைய குழப்பமான மனநிலையில் தெளிவு பெற பேசிடும் தன்னுடைய சித்திக்கு அழைப்பு விடுத்தான்.

"அதிம்மா..."

"சித்தி... இந்த வீக்கெண்ட் இங்கு வறீங்களா?"

"என்னவாம் இப்போ?"

"உங்க அக்கா ரொம்ப பண்றாங்க." சிறுவனாய் முறையிட்டான்.

"உன்னைவிடவா என் அக்கா பன்றாள்?"

"கடக்க முடியலையே!"

"உன்னை யாரும் கடந்துவர சொல்லல அதி. உனக்கானதை உன்கிட்டவே வச்சிக்கோன்னு சொல்றோம். கேட்கமாட்டேங்கிற. அடம் பிடிக்கிற!"

"நானில்லாமல் நீங்க இருப்பீங்களா சித்தி?" தேவ் கேட்க வருவது நன்றாகவே மேனகாவிற்கு புரிந்தது. கடந்த ஆறு வருடங்களாக இதனைத்தானே அவர்களுக்கு புரிய வைத்திட முயற்சிக்கின்றான்.

"உனக்குன்னு வர பொண்ணை, அவ குடும்பத்துகிட்ட இருந்து நீ பிரிக்கக்கூடாதுன்னு நினைக்கிறது சரிதான் அதி. அதுக்காக இன்னும் எத்தனை வருடத்துக்கு இப்படியே இருக்கப்போற. ஒருத்தி உன்னையே நினைச்சிட்டு... நீ சொல்ற குடும்பத்தை ஒதுக்கிவச்சிட்டு தனியா தவிச்சிட்டு இருக்கிறது தெரியுதா தெரியலையா? அட்லீஸ்ட் அவளோடு நீ பேசுவாவது செய்றீயா? அதுவும் இல்லை" என்றவர்,

"பேசிக்காமல்... பார்த்துக்காமல் எப்படி இத்தனை காதல்ன்னு எனக்கும் தெரியல" என்றார்.

தேவ்விடம் ஆழ்ந்த மௌனம்.

"நீயே மனசு சரியில்லைன்னு கால் பண்ண. நானும் திரும்ப அதைப்பற்றியே பேசுறேன் பாரு" என்றவர்,

"எப்படியும் அக்கா உன்னை இந்த டைம் விடமாட்டாங்க" என்றார்.

"அச்சோ சித்தி..."

"சாரி... சாரிடா" என்றவர், அவனிடம் அவனது வேலைப்பற்றி பேசி சகஜமாக்கினார்.

"ஃபிரண்ட்ஸ் கெட்டுகேதர் சித்தி. போகலாம் இருக்கேன்" என்றான்.

"ஜாலியா போயிட்டு வா அதி" என்றவரிடம், "பார்க்கணும் போலிருக்கு சித்தி" என்றான். குரலில் அத்தனை ஏக்கம்.

"இங்க வாயேன். அவளும் உன்னை பார்த்த மாதிரி இருக்கும்." வெகு தீவிரமாகத்தான் கூறினார்.

அவளை பார்த்துவிட்டு மட்டும் வருவதா? முடியுமா அவனால்?

அங்கு சென்றால் அவளை பார்க்கத் தோன்றும் என்பதற்காக, அன்னையைவிட அதிக ஒட்டுதலான சித்தியின் வீட்டிற்குக்கூட நான்கு வருடங்களாக செல்லாதிருக்கிறானே!

மேனகா சொல்லியதற்கு பதில் சொல்ல முடியாது அமைதி காத்திட...

"இப்பவும் அப்படியே இருப்பாங்களா?" எனக் கேட்டார்.

"கொஞ்சம் முன்புகூட வாசு கால் பண்ணான். கூட்டிட்டு போன்னு தான் சொன்னான்" என்றான்.

"அவள் அண்ணனே சொல்றான். அப்புறம் என்னடா?"

"மாற்றம் வந்திருந்தால்... வந்து பேசிப்பாருன்னு தான் சொல்லியிருப்பான். இது நடக்காது சித்தி. விடுங்க" என்றவன் தான், சற்று முன்பு இதனை ஆரம்பித்ததே! என்ன நினைக்கின்றான்... என்ன வேண்டுமென்று தெளிவின்றி நிற்கிறான்.

"எனக்கு எல்லாரோட மனசு நிறைஞ்ச ஆசியோடு அவள் கை பிடிக்கணும் சித்தி. அவளோட மொத்த சொந்தத்தையும் கஷ்டப்படுத்தி வேண்டாம்" என்றான்.

"இதைத்தானே இத்தனை வருசமா சொல்லிட்டிருக்க. காது புளிச்சிப்போச்சுடா. இந்த ஜென்மத்தில் உன் ஆசை நடக்கும் எனக்கு தோணல. நீ கல்யாணம் பண்ணிக்காமல், உன் தம்பியும் பண்ணிக்கப்போவதில்லை" என்று அலுப்பாகக் கூறியவர், "நீ உன் பிரண்ட்ஸ் பார்த்துட்டு வா. நான் வறேன்" எனக்கூறி வைத்துவிட்டார்.

மனசு தெளிவாக வேண்டுமென நினைத்தவனிடம் பாரமேறிக்கொண்டது.

அவனது தம்பிக்கு அவனல்லவா நாயகன்.

அவனை பார்த்து வளர்ந்ததாலோ என்னவோ, அவனுக்கு தேவ் தான் எல்லாம்.

அண்ணனின் காதல் நிறைவேறாது தன்னுடைய காதல் வேண்டாமென்று இன்னும் காதலிக்கும் பெண்ணிடம் கூட தன்னுடைய காதலை சொல்லாதிருக்கிறான்.

சொல்லிவிட்டு அண்ணனைப்போல் ஏதும் வில்லங்கம் ஏற்பட்டுவிடுமோ? அண்ணனைப்போல் அதனை எதிர்கொள்ளும் திடம் தனக்கிருக்கா? என்கிற சந்தேகத்தோடு... தனக்கு துணையாய் நிற்க வேண்டியவன் பலமிழந்து வேதனையில் வாடும்போது தான் மட்டும் இன்பம் கொள்ள அவனின் பாசம் மறுக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட தம்பியின் அன்பிற்காகவாவது தன்னுடைய பிடிவாதத்திலிருந்து வெளிவர நினைக்கின்றான். முடியவில்லை.

பார்ப்பதற்கு சாதரணமாக இருக்கலாம். அதனை கடக்க நினைப்பவர்களுக்குத்தானே நிலையும் சூழலும் தெரியும்.

அடுத்து என்னவென்று யோசிப்பவனின் அகம் முழுக்க நிறைந்தாள் அவனது தேனருவி.

'தனிமையிலும் தனியாக இருக்க விடமாட்டாள். ராட்சசி!' மெல்ல முணுமுணுத்தவனுக்கு, வலி நீங்கி நெஞ்சத்தில் தேனின் சுவை இறங்கும் உணர்வு.

'அவள் தான் என்னுடன் வருகிறேன் என்கிறாளே! அழைத்து வந்துவிடுவோமா?' நினைத்த நொடி அவ்வெண்ணத்தை விரட்டியும் இருந்தான்.

வேண்டாமென்று வந்த மனதிற்கு காதலிக்க மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. நாளுக்கு நாள் அவள் வேண்டுமென்கிற ஆசையும்.

என்று தீரும் இந்த காதல் தாகம் என்ற பித்துநிலையிலும் அவனால் தீர்க்கமான முடிவினை எடுக்க முடியவில்லை.

நடந்த நிகழ்வுகள் கண்முன் தடையாய் அமைந்திட... அதனை தாண்டி முடிவென்ற ஒன்றில் ஒன்றிட முடியாது தவிக்கிறான்.

அவள் வேண்டும் என்ற காதலில் அவள் என்பது, அவளை சார்ந்த அனைத்தும் என்பதில் மட்டும் திண்ணமாக இருக்கின்றான்.

தேனருவி தேவதிரனின் உயிர். சுவாசகாற்றாய் அவனுள் நிரம்பியிருக்கிறாள்.

'வேண்டாம். இது ஒத்துவராது.'

இதனை சொல்வதற்குள் இறந்து பிறந்திருந்தான்.

சொல்லிவிட்டு வந்த நிகழ்வு கண்முன் தோன்றியது.

அழுதபடி கண்ணீர் முகத்தோடு நின்றிருந்தவளின், முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்தியவன், அவளின் நெற்றியோடு தன் நெற்றி இடித்து...

"அழாதடி. கஷ்டமா இருக்கு. ரொம்ப வலிக்குது" என்றவன், அவளின் நெற்றியோடு ஒட்டியிருந்த மஞ்சள், குங்குமத்தின் தடத்தை தன்னுடைய நெற்றியில் பதித்தவனாக வேகமாக விலகி திரும்பியும் பாராது வந்திருந்தான்.

அக்கணங்கள் நினைக்கையில் இன்றும் கனமாய் நெஞ்சை முட்டி வலி கொடுக்கிறது.

"அருவி..." உள்ளம் உரக்கமிட... இதழ் மெல்லொலியில் உதிர்த்தது. தேகமெல்லாம் இதம் பரவிட... தானாக அதரங்கள் மென்புன்கை சிந்தியது.

வந்துவிட்டான். ஆனால் அவளை நிழல் போல் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றான்.

என்னவொன்று அவளை பார்த்திட முயன்றதில்லை. செவிவழியாக மட்டுமே அவளின் அனைத்தையும் தெரிந்து கொள்கிறான்.

தினம் தினம் தனக்காக அவள் காட்டும் காதலை கண்டு பயம் கொண்டவன், தன்னை அவள் மறக்க வேண்டுமென்றே தனது முகம் காட்டாது இருக்கின்றான்.

தானாவது அவளைப்பற்றி அனைத்தும் அறிந்து கொண்டிருக்கிறோம். தன் வார்த்தைக்கு மதிப்பளித்து தன்னைப்பற்றி எதையுமே தெரிந்துகொள்ளாது தன்னை மட்டுமே நினைத்து, தனக்காக யாவற்றையும் துறந்து எப்படி அவளால் இத்தனை காதல் கொள்ள முடிகிறதென்கிற வியப்பு தேவ்விடம்.

இன்றைய சூழ்நிலையில் சமூக வலைத்தளங்கள் என்பது பொழுதுபோக்கு. அனைவரும் பயன்படுத்தும் சாதாரண ஒன்றாக மாறிவிட்டது. அப்படியிருந்தும், தன்னைப்பற்றி தன்னுடைய பேச்சினை மீறி அறிய நேரிட்டுவிடுமோ என்று நினைத்தே அவற்றில் ஒன்றையும் பயன்படுத்தாது தவிர்க்கிறாள் என்று அவளைப்பற்றி நன்றாக புரிந்து வைத்திருப்பவனுக்கு அவளும் அவளது காதலும் பொக்கிஷம் தான்.

நெஞ்சில் புதைந்து கிடக்கும் பொக்கிஷத்தை ஏனோ கைக்குள் அடக்கிட காலமும் மனமும் கூடிவரவில்லை.

தானே விட்டாலும் தன்னவள் தன்னை விட்டுவிடமாட்டாள் என்று அழுத்தமாக அறிந்திருப்பவனுக்கு, அவள் தன்னை கடந்து சென்றிடமாட்டாள் என்று நன்றாக தெரிந்ததால் தானோ... எங்கே சென்றிடுவாளென்கிற அலட்சியமோ?

அது அலட்சியமில்லை அவளின் நலன் என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒன்று.

இருப்பினும் இப்போதெல்லாம் அவள் வேண்டுமென்று நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டான். ஆனாலும், மற்றவர்களிடம் அதனை காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

அதீத ரசனை கொண்ட ஆழமான காதல் எப்போதும் ரகசியமாகத்தான் பொத்தி வைத்து காக்கப்படுகிறது.

தேவதிரனின் காதலும் அதிலே அடங்கும்.

தன் நினவுகளில் மூழ்கியிருந்தாலும் வேலையிலும் கண்ணாக இருந்தவன், மாலைபோல் பணியின்றி அமர்ந்திருக்க...

மருத்துவ முகாம் போட வேண்டிய விவரங்கள் அடங்கிய கோப்பினை அவனது மேசைக்கு அனுப்பி விட்டார் ஈஷ்வரன்.

"டாட்..." தேவ்விற்கு ஆயாசமாக வந்தது.

துறை சம்மந்தமாக வேலை எதுவாகயிருந்தாலும் தேவ் பின்வாங்கிடாது செய்திடுவான் என்பது ஈஷ்வருக்கு தெரியும். அதனாலேயே இவ்வழியில் அவனை அங்கு அனுப்பி வைத்திட பாதை வகுக்கிறார்.

அடி வைத்திடத்தான் தடுமாறுவோம். இரண்டடி வைத்துவிட்டால் நமக்கான பாதையை நாமே உருவாக்கிடுவோம். அந்த நியதியைத்தான் ஈஷ்வரன் மகன் விடயத்தில் அரங்கேற்றுகிறார்.

*********

சித்தார்த் வீட்டிற்கு வந்த நேரம்...

அவனின் தாய் தேவியும், தந்தை நாதனும் மாலை நேர சிற்றுண்டியுடன், தொலைக்காட்சி முன்பு அமர்ந்திருந்தனர்.

"ஹாய் மாம் அண்ட் டாட்" என்றவன், தனதறைக்கு செல்லாது அவர்கள் அருகே அமர்ந்துவிட்டான்.

"ரொம்ப சோர்வா தெரியுற சித்து. காஃபி கொண்டு வரவா?" தேவி கேட்டிட,

"உங்க புருஷன் கம்பெனியை என் தலையில் கட்டிட்டு, இந்த வயதில் ஜாலியா உங்களோட டூயட் பாடிட்டு இருக்கார். நான் சந்தோஷமா ஊர் சுத்த வேண்டிய வயதில் நாள் முழுக்க கம்ப்யூட்டரோடு போராடிட்டு வறேன்" என்றான். தந்தையை பார்த்து பொய் கோபம் கொண்டவனாக.

மகனின் குற்றச்சாட்டில் நாதன் வெடித்து கிளம்பிய சிரிப்போடு...

"கொஞ்சம் கடந்த காலத்தை ரீவைண்ட் செய்து பாரு சித்து" என்றார்.

கல்லூரி படிப்பை முடித்த சித்தார்த் ஒரு வாரம் கூட வீட்டில் சும்மா இருக்கவில்லை.

நாதன், "இப்போ தான் படிப்பு முடிச்சிருக்க... வேலைக்குன்னு போயிட்டால் உட்கார நேரமிருக்காது. ஓடிட்டே இருக்கணும். அதனால் ஒரு ரெண்டு வருசம் ஃபிரியா இருந்துட்டு கம்பெனி பொறுப்பை எடுத்துக்கோ" என்றதற்கு...

"படிப்பு முடித்த சூட்டோடு வேலையில் அமர்ந்தால் தான் ஒரு ஃபயர் இருக்கும் டாட்" என்று சொல்லி, அடுத்த நாளே பிடிவாதமாக தந்தையை வீட்டோடு இருக்க வைத்திட்டான்.

அதற்கு காரணம் அவனது காதல்.

"உன் ஆளு நம்ம கம்பெனியில், கேம்பஸ் பிளேஸ் ஆகியிருக்கான்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டு, அவளை தினமும் பார்க்கணும் அப்படின்னு வம்படியா என் புருஷன் சீட்டை பிடுங்கிட்டு இன்னைக்கு அவரையே குறை சொல்றியா நீ?" என்று மகனின் காதினை வலிக்காது திருகிய தேவி, அவனின் அளறலில் விட்டிருந்தார்.

"மாம்... யூ டூ" என்றவன், உடலை தளர்த்தியவனாக,

"உங்க மருமகள் இன்னைக்கு முழுக்க ரெஸ்ட்லெஸ்ஸாவே இருந்தாள்" என்றான்.

"என்னாச்சு? நீ கூப்பிட்டு கேட்கலையா?"

"வாசன் கால் பண்ணலப்போல" என்ற சித்து, "அவன்கிட்ட பேசலனாலும், அவனிடமிருந்து கால் வந்திடணும் எதிர்பார்க்கிறாள்" என்றான்.

"அவளுக்கு இங்கென்ன தனியா இருக்கணும் அவசியம்?" என்ற தேவி "யாருதான் சொல்றதை கேட்கிறாள். நீயாவது முன்னாடி போவன்னு பார்த்தால் அங்கேயே நிக்குற" என்றார் அங்கலாய்ப்பாக.

இனி தேவி பேச்சை நிறுத்தாது புலம்பிக்கொண்டே இருப்பாரென்று, நாதனும், சித்துவும் மெல்ல நழுவிச் சென்றனர்.

தனது அறைக்கு வந்த சித்து யாருக்கோ அழைத்து பேசிவிட்டு, தன்னவளுக்கு அழைப்பு விடுத்தான்.

தோழிகள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்ததால், இவனது அழைப்பு காத்திருப்பில் சென்றது.

அடுத்து குளியலறைக்குள் சென்றவன் தன்னை சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு பத்து நிமிடங்கள் சென்று வெளியில் வந்தான்.

மீண்டும் அழைக்க அப்போதும் காத்திருப்பிற்கு சென்றது.

இவ்வளவு நேரம் பேசுகிறாளென்றால் யாராக இருக்குமென்று யூகித்த சித்து, சின்ன சிரிப்போடு மடிகணினியை எடுத்துக்கொண்டு அமர்ந்துவிட்டான்.

தேனு வித்யாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

வாசு போன் செய்யாததை சொல்லி தோழியை ஒருவழி செய்துவிட்டாள். வித்யா பயண களைப்போடு சேர்த்து தேனுவின் பேச்சினால் உண்டான கூடுதல் களைப்பில் நொந்துபோனாள்.

ஆரம்பத்தில் தேனுவிற்கு ஆறுதலாக பதில் பேசிய வித்யா, தேனுவின் புலம்பல்கள் நீளவும், ம் கொட்டத் தொடங்கிவிட்டாள்.

தேனு முடிப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதற்காக அவளை விட்டு அழைப்பை துண்டிக்கவும் அவளுக்கு மனமில்லை.

ஏனென்றால் ஒருநாளும் தேனு இப்படி புலம்பியதில்லை. வாழ்வை அதன் போக்கில் கடந்து செல்பவள், இன்று இப்படி புலம்புகிறாள் என்றால், முதல் முறையாக தனது தனிமையை தன்னறியாது வெளிக்காட்டுகிறாள் என்பது புரிந்து, மனதிலிருப்பதை அவள் முழுதாய் கொட்டி முடிக்கட்டும் என்று அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

"நான் இப்படிலாம் புலம்பும் ஆளே கிடையாது வித்யா. இன்னைக்கு என்னன்னு தெரியல, உன்னையும் படுத்தி வைக்கிறேன்" என்று சொல்லி தேனு அமைதியாகவுமே வித்யா பேசினாள்.

"உனக்கு உன் மனசுக்கு உன் குடும்பத்தை பார்க்கணும் தோணுது தேனு. ஒருமுறை உன்னோட கோபம் என்னவாக இருந்தாலும் ஒதுக்கி வச்சிட்டு போய் பார்த்திட்டு வா" என்றாள்.

"முடியாது." சடுதியில் கூர்மையாய் சொல்லியிருந்தாள்.

"நீயிருக்க இடம் உன் அண்ணாவுக்கு தெரியாதுன்னு நினைச்சிட்டு இருக்கியா தேனு?

(இருக்குமிடம் தெரியும். யாருடைய கண்காணிப்பில் இருக்கின்றாள் என்பது தெரியாது.)

"உன்னோட மனசுக்கு மதிப்பு கொடுத்து... உனக்கான இடமளித்து உன்னை பார்க்க வராமல் இருக்கிறார்ன்னா, உன்னோட கோபம் புரியுதுன்னு தானே அர்த்தம்.

"இந்த மூணு வருடத்தில் ஒருமுறையாவது அவருடைய காலினை அட்டெண்ட் செய்தியிருக்கியா? முதல் ரிங் முடியும் முன்னவே கட் தான் செய்திருக்க. ஆனால் இன்னைக்கு அவர் கால் பண்ணலன்னு இவ்வளவு கஷ்டப்படுற. அப்படின்னா என்னன்னு இன்னும்மா புரியல..? நீயும் அவரை தேடுற.

"இத்தனை நாள் நீ தனியா இருக்க முடிந்ததற்கான காரணமே அவரிடமிருந்து வரும் போன் காலினால் தான். அங்கு உன்னோட உறவுகள் நலமாக இருக்கின்றார்கள் என்ற குறிப்பினை அந்த அழைப்பு உனக்கு உணர்த்துகிறது. அதனால் தான் அவர்களைப்பற்றிய கவலையின்றி யாரும் வேண்டான்னு உன்னால் இருக்க முடிந்தது. எப்பவும் வர அழைப்பு இன்னைக்கு இலைன்னதும் அவங்களுக்கு என்னவோன்னு பரிதவிக்கிற!

"யாரோ ஒருத்தருக்காக உன் குடும்பத்தை உன்னை பார்க்கக்கூட அனுமதிக்காது இத்தனை வருடம் தள்ளி வைப்பது ரொம்ப தப்பு தேனு." இத்தனை நாட்களில் ஒருமுறை கூட சொல்ல நினையாத பலதையும் மொத்தமாக சுட்டிக்காட்டியிருந்தாள் வித்யா.

தேனு பதில் பேசாதிருக்க...

"உன்னையும் கஷ்டப்படுத்திக்கிட்டு, இன்னும் யாரை கஷ்டப்படுத்த நினைக்கிற தேனு?" என்று கேட்டிருந்தாள்.

"அவங்க யாரோ இல்லை வித்யா. என் மூச்சு. கேட்கிறதுக்கு சினிமாட்டிக்கா இருக்கலாம். ஆனால் உண்மை இதுதான். என் முகத்தைக்கூட நீ தேடக்கூடாதுன்னு என்னை சொல்லிட்டு போனவங்களுக்கு, இந்த நொடி நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கன்னு தெரியும்" என்று, குரல் தழுதழுப்போடு மொழிந்த தேனு, நொடியில் தொண்டை அடைக்கும் அழுகையை சீர் செய்திருந்தாள்.

மொத்தமாக சில நொடிகளுக்கு முன்னர் நடந்த பேச்சுக்களையே ஒதுக்கியவளாக பேசினாள்.

"சாரி வித்யா. நீயே ஃபங்ன்க்ஷனுக்கு போயிருக்க. உனக்கு போன் பண்ணி என்ஜாய் பண்ணவிடாமல் தொல்லை செய்கிறேன்" என்ற தேனு,

"நேரிலிருந்தால் அடி வெளுத்திடுவேன்" என்ற வித்யாவின் அதட்டல் கேட்காதவளாக,

"அருவி ஆல்வேஸ் ஸ்மைலிங். நீ ஜாலியா இருந்துட்டு வா" என்று அழைப்பை அணைத்திருந்தாள்.

கண் முன் பெரு விரலும் சுட்டு விரலும் உதட்டிற்கு கீழ் விரித்து 'அருவி ஆல்வேஸ் ஸ்மைல்' என்று சிறு சிரிப்போடு கண் சிமிட்டும் தேவ்வின் முகம் தோன்றிட நொடியில் மலர்ந்துவிட்டது தேனுவின் முகம்.

வித்யாவுக்கு தேனுவை நினைத்து ஆயாசமாக இருந்தது.

'என்ன இவள் இப்படியிருக்கிறாள் என்று.'

அழுகை மனதை தெளிவாக்கும்.

முடியவில்லை எனும் சூழலில் வெடித்து சிதறும் கண்ணீருக்கு பின்னர் மனம் கொள்ளும் பலம் சக்தி வாய்ந்தது.

தனிமையை அணைத்துக் கொள்பவர்களுக்கு அது தெரியும்.

அப்படிப்பட்ட சூழலிலும், உயிராய் இருப்பவன் சொல்லிய வார்த்தைக்காக அழுதிடக்கூடாதென்று இருப்பவள், இப்போது தன்னையறியாது துவண்டு குரல் கமரியிருக்க...

தேனுவும் எத்தனையை தான் தன் சிரிப்பில் ஒளித்து வைப்பாள் என்ற எண்ணம் வித்யாவின் மனதை கனக்க வைத்தது.

மறுகணம் வித்யா சித்துவுக்கு அழைத்துவிட்டாள்.

சித்து வேறு யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருக்க... வித்யா முறிக்க சென்ற நொடி சித்து அழைப்பை ஏற்றிருந்தான். ஆச்சரியமாக.

வித்யாவிடம் வேலை தவிர்த்து அவன் பேசியதில்லை. அவளும் அப்படித்தான். இதுபோன்று போன் செய்ததும் இல்லை. இன்று நேரத்தை பாராது அழைத்திருக்க... சித்துவிடம் புருவ முடிச்சுக்கள்.


Drop ur comments friends 💝

 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 5

வித்யா அழைப்பதை நம்ப முடியாது சித்தார்த் ஏற்றிருந்தான்.

"ஹாய் வித்யா. வீட்டில் விசேஷம் சொல்லி போனீங்க. இப்போ என்ன கால்?" என்று எடுத்ததும் கேட்டான்.

வித்யாவுக்கு நன்கு தெரியும். தேனு அனைவரிடமும் நன்றாக பழகினாலும் பேசினாலும் தனக்கு அடுத்து நட்பு வட்டத்தில் அவளுக்கு உள்ளுக்குள் நெருக்கமான நபர் சித்தார்த் என்று.

காலேஜ் சீனியர். அதை தவிர்த்து வேறென்ன என்று தெரியாவிட்டாலும், சித்துவின் பார்வையில் தேனுவிற்கான ஏதோவொன்று அதீதமாக இருக்கு என்று தெரியும். அதனாலே அவனுக்கு அழைத்துவிட்டாள்.

"நான் இப்போ என் பாஸுக்கு அழைக்கல" என்றாள்.

"ஹோ... அப்போ யாருக்கு?"

அவனின் உதட்டில் புன்னகை உண்டாகியிருக்குமோ என்கிற சந்தேகம் அவனது முகம் பார்க்காது தூரத்திலிருப்பவளுக்கு எழுந்தது.

"ஹலோ மிஸ் வித்யா!"

வித்யா பேசாதிருக்க விளித்திருந்தான்.

"உங்க ஹனிக்கு என்னவோ ஆச்சு? கால் பண்ணி பேசுங்க. முடிந்தால் நேரில் போய் பாருங்க" என்றவள் "வச்சிடுறேன்" என்க,

"அப்புறம்" என்றிருந்தான்.

வித்யாவுக்கு உண்மையில் அத்தருணம் பொறுமையே இல்லை.

அவ்வளவு எடுத்து சொல்லியும், அவளை வேண்டாமென்று விட்டுச்சென்றவனின் வார்த்தைக்கு மதிப்பளித்து தனது உணர்வைக்கூட அடக்கி வைக்கிறாளே என்கிற கோபம், தேனு போனை கட் செய்ததும் உண்டானது.

அந்த கோபம் இப்போது சித்துவின் பக்கம் திரும்பும் போலிருந்தது.

அலுவலகத்தில் தான் எம்.டி, பணியாள் என்கிற வேறுபாடு. அப்போதும் கூட தேனு என்றால், உடனடியாக தன்னுடைய உயரத்திலிருந்து இறங்கி வந்துவிடுவான்.

தேனு, சித்து இருவருக்குமிடையே சொந்தமென்கிற உறவினை கடந்து வேறொன்று உள்ளதென்று அலுவலகம் மொத்தமும் தெரியும்.

சித்துவே அதனை தேனுவிடமான தன்னுடைய பேச்சு, அக்கறை, செயல் என வெளிக்காட்டுகிறான்.

அப்படி இருக்கையில், இப்போது அவளைப்பற்றி சொல்வதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டால்? வித்யாவுக்கு புரியவில்லை.

கோபத்தில் சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தனக்கும், தேனுவுக்கும் நடந்த பேச்சில் அவளின் காதலை தவிர்த்து தான் பேசியது உட்பட... மற்றதை கூறியவள்,

"உங்களுக்குள்ள என்ன ரிலேஷன்ஷிப் தெரியாது. அவளுக்கும் என்ன பிரச்சனைன்னு எனக்கு தெரியாது. இருந்தாலும் ஒன்னு சொல்றேன், அவளை குடும்பத்தோடு ஒத்துப்போக சொல்லுங்க.

"அவள் யாருமில்லாது தனியா இருப்பதை நினைத்து வருந்துவதைவிட, யாருக்காகவோ, அவள் அழுதால் அந்த யாருக்கோ கஷ்டமாம். அதனால் அந்த வருத்தத்தை வெளிக்காட்டிடக் கூடாதுன்னு அழக்கூட செய்யாது அடக்கி வைத்து தன்னை இயல்பாய் காட்டிக்கொள்ளத்தான் அதிகம் கஷ்டப்படுகிறாள்" என்றாள்.

சித்தார்த்துக்கு எதையும் வெளிப்படையாக இப்போது சொல்ல முடியாது.

அவள் பேசியதும் ம் என்ற ஒற்றை எழுத்து மட்டுமே அவனிடமிருந்து பிரதிபலிப்பாக.

"உங்களுக்கு அவளுடைய எல்லாம் தெரியும்ல?"

"மே பீ."

இதென்ன பதில்? வித்யாவுக்கு கடுப்பாக வந்தது.

"அந்த லூசுக்கு நீங்க அவளோட சீனியர்'ங்கிறதை தவிர வேறெதுவும் தெரியாதுல?"

"இதை நீ ஹனி'கிட்ட தான் கேட்கணும்."

"எல்லாம் ஒருநாள் தெரிய வரும் தானே?" என்றவள், "என்னவோ பண்ணுங்க" என்று கிட்டத்தட்ட கத்திவிட்டு வைத்திருந்தாள்.

"எப்படி வந்து சிக்கியிருக்கேன் பார்த்தீங்களா?"

அதுவரை மியூட்டில் இருவரும் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டிருந்த நபரிடம் சித்து சிரித்துக்கொண்டே கேட்க,

"அம் சாரி சித்து" என்ற வார்த்தைகள் எதிர்பக்கமிருந்து சுரத்தின்றி ஒலித்தது.

"ஹான்... அப்புறம்?" என்ற சித்து, "போங்க... போங்க... உங்க பேச்சு பெரிய காய்" என்றதோடு "எனக்கு சாரி சொல்றதைவிட்டு எப்படி சரி பண்ணலாம் பாருங்க. இனியாவது வேண்டான்னு சொல்றதைவிட்டு வேணுன்னு சொல்லுங்களேன்" என்றான்.

"சித்து..."

"என்ன?, முடியலன்னு சொல்லப்போறீங்களா?" என்றவன், "நான் அவளை பார்த்துட்டு வறேன். என் காதலை வேற சீக்கிரம் சொல்லணும்" என்று அலைப்பேசியை வைத்துவிட்டான்.

சில நிமிடங்களில் தேனுவின் விடுதியின் முன்னால் காரிலிருந்து இறங்காது அமர்ந்திருந்தான் சித்தார்த்.

நேரம் ஒன்பதை கடந்திருந்தது.

"அந்த லூசு வித்யா சொல்லுச்சுன்னு நானும் வந்துட்டேன். இப்போ எப்படி இவளை பார்க்கிறது?" ஸ்டியரிங்கில் தாளம் தட்டியவனாக யோசித்தான்.

அவளின் யோசனைக்கு காரணமானவளோ... சில வருடங்களுக்கு பின் தன்னுடைய அண்ணனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

இல்லையில்லை சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

வித்யாவிடம் பேசி முடித்த சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் வாசு அழைத்துவிட்டான்.

எதிர்பார்த்த அழைப்பு வந்த பின்னர் தான், தேனுவின் மனம் விவரிக்க முடியாத நிம்மதிக்குள் சமன்பட்டது.

எப்போதும் முதல் ஒலியிலே துண்டித்துவிடுபவள், இன்று பல அழைப்புகள் வாசுவிடமிருந்து மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டிருக்க... துண்டிக்காது அலைப்பேசியை வெறித்திருந்தாள்.

தேனுவிற்கு நன்கு தெரியும். தான் துண்டிக்காது, அவன் அழைப்பதை நிறுத்த மாட்டானென்று.

வாசு தன் தங்கை பேசாவிட்டாலும், அவளின் நலனை கணிப்பது... அவள் தன்னுடைய அழைப்பை நிராகரித்து துண்டிக்கும் வேகத்தில் தான்.

அவளாக துண்டிக்காது அவன் நிறுத்திடமாட்டான். நன்றாக இருந்தால், தன் அழைப்பை முறித்துவிடுவாளே? ஏன் செய்யவில்லை? ஏதும் இருக்குமோ? இப்படி பலவற்றை நினைத்துவிடும் அவனது மனது.

வேலை நேரமாக இருந்திருந்தாலும், பணியில் மூழ்கியிருப்பாள் பின்னர் அழைத்து பார்க்கலாமென்று விட்டிருப்பான். இப்போது இரவு நேரம் தானே! அதனாலே அவள் அழைப்பை முறிக்கவில்லை என்றதும், மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

தவிக்கவிட்டது போதுமென நினைத்தாளோ... மீண்டுமொரு அழைப்பினை அலைப்பேசி தாங்கி ஒலிக்க...

துண்டிக்கச் சென்றவள் ஏற்று காதில் வைத்திருந்தாள்.

"பாப்பா... தேனும்மா! ஒண்ணுமில்லையேடா? நல்லாயிருக்கியா?"

தானொரு மருத்துவன் என்பதை மறந்து, அழைப்பினை அவள் முதல் முறையாக ஏற்றிருக்கிறாள் என்ற ஆச்சர்யத்தை ஒதுக்கி, அண்ணனாக மட்டுமே தனது உணர்வினை வெளிப்படுத்தினான்.

"ரொம்பத்தான் அக்கறை" என்று குரலில் சூட்டை நிரப்பிக் கூறியவளின் எதிர்பார்ப்பை அவனால் உணர முடிந்தது.

"நான் சரியான நேரத்துக்கு கால் பண்ணலன்னு கோபமாடா?"

அவள் பேசவில்லை. ஒரு கோபத்தில் இரண்டு வார்த்தைகள் சொல்லிவிட்டாள். ஆனால் அதற்கு பின்னர் அவளால் பேசிட முடியவில்லை.

அவனுக்கு அப்படியில்லை. பேசாதவள், தன் பேச்சினை கேட்க தவித்திருக்கிறாளே என்பதே இத்தனை வருட வேதனைக்கு போதுமானதாக இருந்திட... தான் மட்டுமே பேசினான்.

"நைட்டு பயங்கர மழைடா பாப்பா. சாதாரண நாளிலே சிக்னல் கிடைக்காது. மலையிலிருந்து கீழ போகவும் சிரமம். அதான் பண்ண முடியல" என்று விளக்கம் கொடுத்தான்.

'இப்போ மட்டும் சிக்னல் வந்திடுச்சாம்மா?' வாய்வரை வந்துவிட்ட கேள்வியை கேட்காது விட்டாள்.

ஆனால் அவன் பதில் சொல்லியிருந்தான்.

"பாதையில் ரெண்டு மூணு மரம் விழுந்துருச்சுடா... அதை க்ளியர் பண்ணவே ஈவ்வினிங் ஆகிப்போச்சு. நாளைக்கு ஃபிரண்ட்ஸோட மீட்டிங். வேலூர் போகணும். பாதி ராத்திரிக்கு மேல் மழை வந்துட்டால், கீழ வர முடியாதே" என்றவன் நிறுத்தி, சிறு தடுமாற்றத்தோடு...

"அதி வீட்டுக்கு கிளம்பிட்டேன். இப்போ போயிட்டு, நைட் ஸ்டே அங்கு தான். மார்னிங் அவனை கூட்டிட்டு வேலூர் போகணும்" என்றான்.

அதி என்ற அவனது உச்சரிப்பு அவளின் இதயத்தை மத்தளம் கொட்ட வைத்தது. கடந்து சென்ற வருடங்களில் மனத்திற்குள்ளே பலமுறை சொல்லிக்கொண்டாலும், மற்றவர் சொல்லி செவி மடுக்கும்போது தனி உணர்வு தான். வெகு நாட்களுக்குப் பின்னர் அவ்வதிர்வை உணர்கிறாள்.

சட்டென்று கலங்கிவிட்ட கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக்கொண்டாள்.

"அவங்க... டாக்டர் நல்லாயிருக்காங்களா?" கேட்டுவிட்டாள். வாசு பதில் சொல்வதற்கு முன் தடுத்தும்விட்டாள்.

"வேண்டாம் சொல்ல வேண்டாம். நான் அவங்களை பற்றி தெரிந்துகொள்ள கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காங்க வேண்டாம்" என்று படபடவென கூறி வைத்துவிட்டாள்.

பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தவன் அணைக்கப்பட்ட அலைப்பேசியை உயர்த்தி பார்த்தவனாக இருக்கையில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

என்று தீரும் இந்த வலிகளும், வேதனைகளும்? மனம் மேலும் அதனின் சுமையை கூட்டிக்கொள்வது போலிருந்தது.

'நீ வேறெங்காவது பிறந்து... அவன் உன்னை காதலித்திருக்கலாம்.' கவலையாய் எண்ணிக்கொண்டான்.

காலத்தின் எண்ணங்களில் நம் எண்ணங்கள் எல்லாம் ஒன்றுமே செய்திட முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

வாசுவுக்கு தற்போதிருந்த ஒரே நிறைவு, தங்கை தன்னை தேடுயிருக்கிறாள் என்பதே!

மெல்லியதாக மனதிற்குள் மகிழ்ந்தும் கொண்டான்.

வாசு சொல்லிய அதி என்ற பெயரிலேயே கரைந்து கொண்டிருந்தாள் தேனு.

தேவ்வின் நினைவின்றி ஒரு நொடியும் கடந்திடாது. இந்நொடி ஏனோ அவனது நினைவு என்றுமில்லாது அதீத அழுத்தத்தை உண்டாக்கியது.

பல நாட்கள் அவனை பார்த்தே ஆக வேண்டுமென்ற தவிப்புகளையெல்லாம் கடந்து வந்தவளால், இக்கணம் ஏனோ முடியவில்லை.

தேவ்'வை... அவளின் தீரனை பார்த்தே ஆக வேண்டுமென மூச்சு முட்டியது.

"டாக்டர்" என்றவள் தலையணையில் முகம் புதைத்து பொங்கி வரும் அழுகையை அடக்கினாள்.

"என்னை உங்களுக்கு தேடவேயில்லையா டாக்டர்?" கேட்டுக்கொண்டவளுக்கு நெஞ்சின் ஓரம் முள் தைப்பது போல் வலித்தது.

கொட்டும் அருவியில் நனைந்தபடி தங்களின் காதலுக்கு அச்சாரமாய் இருந்திட்ட கரும்பாறையில் உறைந்து நின்ற கடவுளின் முன்... இலையில் மஞ்சளும் குங்குமமும் காட்டு மலர்களுடன் கலந்திருக்க... அதனை தன் காதலுக்கு சம்மதமாக தேவ்வின் கையில் வைத்துவிட்டு ஓடிவந்த தருணம் காட்சியாய் விரிந்து மனதை ரணம் கொள்ளச்செய்தது.

வலிக்க வலி கொடுக்க...

"நீ கஷ்டப்பட்டால் எனக்கு அதீத வலி கொடுக்கும்" என்ற தேவ்வின் குரல் காதோரம் ஒலித்திட வேகமாக எழுந்து கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அமர்ந்தாள்.

தன்னை சமன் செய்திட முயற்சித்தாள்.

"ஹனி..."

அலைப்பேசியில் சித்துவிடமிருந்து தகவல் வந்திருக்க எடுத்து பார்த்தாள். பதில் அனுப்பி என்னவென்று கேட்கத் தோன்றவில்லை.

"வாட்ஸப் கூட யூஸ் பண்றதில்லை. அப்படியென்ன காரணமோ? பார்த்துவிட்டாளான்னாவது தெரிந்திருக்கும்" என்று வாய்விட்டே முணுமுணுத்த சித்து,

'இந்நேரம் அழைக்கலாமா வேண்டாமா?' என்று தனக்குள்ளே உழன்று, நேரம் அதிகமாவது உணர்ந்து அழைத்துவிட்டான்.

சித்து இதுபோன்று இரவு நேரங்களில் அழைக்கமாட்டான் என்பதால், ஆழ்ந்த மூச்சினை வெளியேற்றி தன்னை நிலைப்படுத்தி அட்டெண்ட் செய்திருந்தாள்.

"பாஸ்..."

"ஹாஸ்டலுக்கு வெளியில் தான் இருக்கேன்." வைத்துவிட்டான். அவள் மறுத்துவிடுவாளோ என்று.

"இப்போவா" என்று அதிர்ந்தாலும், தனக்காக இந்நேரம் வந்ததற்கான காரணம் அறிய வேண்டி, மெல்ல வெளியில் வந்தாள்.

காவலாளியிடம் "அலுவலகத்தில் முக்கியமான வேலை... என்னை அழைத்துச்செல்ல பாஸ்ஸே வந்திருக்கிறார். ரெண்டு மணி நேரத்தில் வந்துவிடுகிறேன்" என்று சொல்லி அனுமதி பெற்றாள்.

நான்கு வருடங்களாக தேனு இந்த விடுதியில் இருக்கின்றாள். அவளைப்பற்றி காவலாளிக்கு நன்கு தெரியும். ஒரு நாளும் சந்தேகப்படும்படி யாருடனும் சென்றதில்லை. வந்ததுமில்லை. மற்ற பெண்களை பார்த்திட உறவினர்களென்று பலர் வந்தாலும், என்றாவது இவளுக்கென வருவது சித்து (அவனின் பெயர் அவருக்குத் தெரியாத போதும்) என்று மட்டுமே அறிவார்.

அதனால் தைரியமாகவே அவளை அனுப்பி வைத்தார்.

தேனு காருக்கு அருகில் வந்ததும், காரிலிருந்து இறங்கி நின்றவன், காவலாளியை பார்த்து...

"இரண்டு மணி நேரத்தில் நானே கொண்டு வந்து விடுகிறேன்" என்று சொல்லி அவர் தலையசைத்ததும் காரிலேறிக்கொண்டான்.

தேனு வண்டியில் ஏறாது என்னவென்று கேட்க,

"அவரிடம் சொன்னதை கேட்டதானே?" என்றான் சித்து.

அடுத்து ஒன்றும் கேட்காது ஏறி அமர்ந்தாள். மிதமான வேகத்தில் கடற்கரையை நோக்கி வாகனத்தை செலுத்தினான்.

"ஆபிசிலிருந்து எப்போ வந்தாய்?"

ஏன் கேட்கிறானென்று தெரியாத போதும் பதில் சொன்னாள்.

"சிக்ஸ் தர்ட்டி."

"இப்போ டைம்... ஆல்மோஸ்ட் டென். ட்ரெஸ் கூட சேன்ஜ் பண்ணாமல் அப்படியென்ன யோசனை?" எனக் கேட்டான்.

முகத்தை சன்னல் பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள்.

"அழுதியா ஹனி?"

அவள் கண்களைத் தாண்டி கண்ணீரை கொட்டி அழவில்லை என்றாலும், அழுகையும் வலியையும் அடக்கியதன் ரணம் முகம் சிவந்ததினால் நன்கு தெரிந்தது.

"என்னை பாரு!" வண்டியினை நிறுத்திவிட்டான்.

மெல்ல திரும்பி அவனை ஏறிட்டாள்.

"உனக்கு சொந்தமென்று நிறைய பேர் இருக்காங்க தெரியும். நீ இந்த நாலு வருசமா அங்கு போன மாதிரியே தெரியல. ஆனால் ஒரு போன் காலுக்காக இவ்வளவு ஏங்குற. அப்படி என்னதான் உன் மனசில் மறைச்சு வச்சிருக்க?" எல்லாம் தெரிந்தும் ஒன்றும் தெரியாததைப்போல் கேட்டான்.

இதுவரை வித்யாவிடம் கூட அவள் யாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டதாக அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் தான் இவ்வளவு அழுத்தமோ என நினைத்துதான், ஒருமுறை எல்லாத்தையும் வெளியில் கொட்டிவிட்டால் கொஞ்சம் தெளிந்துவிடுவாளென்று அவளை பேச வைத்திட அவ்வாறு வினவினான்.

"ப்ளீஸ் சீனியர்" என்றவள் பின்னால் சரிந்து கண்களை மூடிட... கண்ணீர் அவளின் செவி மடல் இறங்கியது. பட்டென்று இமை திறந்தவள் கண்ணீரை அழுந்த துடைத்தவளாக சித்துவை பார்த்து கண்களை எட்டாத சிரிப்பை வழங்கினாள்.

அவள் அனைத்தையும் தனக்குள் புதைத்துக்கொள்ளத்தான் பார்க்கிறாள் என்பதை புரிந்து கொண்டவன்... தற்சமயம் அவளின் மனதை மாற்ற முயன்றான்.

"சாப்பிட்டியா?"

அவள் பதில் சொல்லாது இருப்பதிலேயே சாப்பிடவில்லை என்பது தெரிந்தது.

"டே முழுக்க நீ டல்லா இருந்த. வழக்கமான உன்னோட ஸ்மைலிங் ஃபேஸ் மிஸ். அதான் சும்மா பார்த்திட்டு போலான்னு வந்தேன்" என்றவன், "உன்னை பற்றியே நினைச்சிட்டு இருந்தேனா. நானும் சாப்பிடல" என்றான்.

அவன் தன்னை சாப்பிட அழைக்கிறான் என்பது அவளுக்கு புரிந்தது.

இப்போது தான் உண்ணாமல் அவனும் உண்ணமாட்டான் என்பதும்.

"எனக்கு பால் பொங்கல் வேணும்" என்று சொல்லியிருந்தாள்.

அவளை அதிர்ச்சி மற்றும் ஆச்சரியத்தோடு ஏறிட்டான்.

மனதில் செல்லமாக 'இதற்கொன்றும் குறைச்சலில்லை' என்று நொடித்தும் கொண்டான்.

'அடேய்... இந்த பால் பொங்கலுக்கும் ஏதும் பிளாஷ்பேக் இருக்கா?' என்று மானசீகமாகக் கேட்க வேண்டிய நபரிடம் கேட்டும் கொண்டான்.

அவன் ஏதும் சொல்லாது அமைதியாக இருக்க...

"கிடைக்காதா?" என்று மிட்டாயிற்க்காக முகம் பார்க்கும் குழந்தையாய் கேட்டிருந்தாள்.

"ம்... கேட்டுட்ட... கொடுத்தே ஆகணுமே" என்றவன் நாதனுக்கு அவள் அறியாதபடி தகவல் அனுப்பினான்.

திடீரென சாப்பிடாதுக்கூட இரவில் வெளி சென்ற மகன் இன்னும் வரவில்லையே என கூடத்தில் அமர்ந்து மனைவியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த நாதன் சித்து அனுப்பிய தகவலை பார்த்ததும்...

"அச்சோ தேவி உன் பெரிய மகனோடு சேர்ந்து சின்னவனும் நம்மளை படுத்தி வைக்கிறான்" என்று அலைப்பேசியை மனைவியிடம் காண்பித்தார்.

"இப்போவாவது மருமகளை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வரணும் தோணுச்சே" என்ற தேவி... மேனகா தேவி, தேவ்வின் சித்தி "நான் பால் பொங்கல் செய்யணும். உங்களுக்கு சொன்ன வேலையை செய்யுங்க" என்று எழுந்து சமயலறைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

"டேய் அருளனாதா உனக்கு வந்த சோதனையா இது?" என்று மேல் பார்த்து கேட்டவர், கூடத்திலிருக்கும் புகைப்படங்களில் தேவ் இருக்கும் அத்தனை படங்களையும் பத்திரமாக கழட்டி அறைக்குள் எடுத்துச்சென்று வைத்தார்.

பொங்கலுக்கு பாலையும், பச்சரிசி மற்றும் சிறு பருப்பையும் கலைந்து கலந்து கொதிக்க வைத்துவிட்டு வந்த மேனகா...

"அக்கா, மாமா போட்டோவும் கழட்டுங்க. நேரில் பார்த்தது இல்லைன்னாலும், போட்டோவில் காமிச்சிருக்கப்போறான்" என்றார்.

"அப்போ நம்மளை விட்டு அவங்களை மட்டும் காட்டியிருப்பானா?" எனக்கேட்ட அருள், "தெரிஞ்சா தெரிஞ்சுட்டு போகட்டும் தேவி. இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு இந்த கண்ணாமூச்சி ஆட்டமெல்லாம்" என்றார்.

"அவள் இங்கிருந்தும் எங்காவது போயிட்டால்?"

"உன் பையன் விட்டுடுவானா? சித்துவையே அவனோட தம்பின்னு அவளுக்குத் தெரியல. இதில் நம்மை எங்கு தெரியப்போகிறது" என்றவர் இதற்குமேல் எதையும் கழட்ட முடியாதென இருக்கையில் அமர்ந்துவிட வெளியில் வாகனம் வரும் ஒலி கேட்டது.

"வந்துட்டாங்கப் போல" என்ற மேனகா, அப்போதுதான் கவனித்தவராக...

"ஏங்க... இது" என்று கூடத்திலிருந்து மாடிப்படி ஏறும் பக்க சுவற்றில் தேவ்வின் கழுத்தினை சித்தார்த் கட்டிக்கொண்டு நிற்பதைப்போன்று இருக்கும் ஆளுயர புகைப்படம் மாட்டப்பட்டிருந்தது.

"மாட்டனும் விதியிருந்தால் ஒன்னும் பண்ண முடியாது" என்ற அருள், "என்னாலலாம் தனியா அதனை கழட்ட முடியாது" என்றார்.

அதற்குள் சித்து தேனுவை வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்திருந்தான்.

"போச்சு" என்று மேனகா, தேனுவை வரவேற்க நகர, அருள் புகைப்படத்தினை மூடி வைக்க ஏதுவாக அதன் மீதிருந்த துணியை இழுத்து விட்டிருந்தார்.

ஜஸ்ட் மிஸ்ட் மொமெண்ட்.

கவனித்த சித்து வாய் குவித்து ஊதிட்டான்.

"வாம்மா வா" என்ற மேனகா, தேனுவின் கரம் பற்றி "அழகா இருக்க" என்றிட...

"ம்மா..." என்று கண் காட்டினான் சித்து.

"சாரி ஆண்ட்டி. இந்த நேரத்தில் தொந்தரவு பண்ணிட்டேன். நான் வேண்டான்னு தான் சொன்னேன். சீனியர் தான் கூட்டிட்டு வந்துட்டார்" என்றாள் சங்கடமாக.

வீட்டு வாயிலிற்கு வந்ததும்...

"உங்க வீடா?" என்று கேட்டவள், சித்து ஆமென்றதும் வெளியில் எங்காவது சாப்பிட்டுக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லி உள்ளே வர மறுத்தாள் தான்.

"இந்நேரத்துக்கு நீ கேட்டது எங்கும் கிடைக்காது. அதோடு எனக்குத் தெரிந்து பால் பொங்கல் எந்த ஹோட்டலிலும் மெயின் டிஷ்ஷா வச்சிருக்காங்களா தெரியாது. அதான் வீட்டுக்கு. அம்மா சூப்பரா செய்வாங்க... வா!" என்று வற்புறுத்தி அழைத்து வந்தான்.

அதனை அவள் சொல்லிட...

"இப்போவாவது கூட்டிட்டு வந்தானே!" என்று உளறியிருந்தார் மேனகா.

"தேவி..." என்று மனைவியை அடக்கிய அருள், என்னவென்று புரியாது பார்த்த தேனுவை நோக்கி சிரித்தவராக,

"அங்கேயே நின்னுட்டு இருந்தால் எப்படி? உள்ளே வாம்மா" என்று அழைத்தார்.

அம்மாவை முறைத்த சித்து...

"நீ வா" என்று நேராக உணவு மேசைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

"செம பசிம்மா. சீக்கிரம் எடுத்து வையுங்க" என்றான்.

"டேய்... கை கழுவும் பழக்கமெல்லாம் இல்லையா?" என்ற மேனகா, "நீ கழுவிக்கோம்மா" என்று அதற்குரிய இடத்தை தேனுவிற்கு காண்பித்தார்.

"என்னை டேமேஜ் செய்வதிலே இருங்க" என்ற சித்துவின் முக பாவனையில் தேனு சத்தமாக சிரித்துவிட்டாள்.

"இப்படியே இருக்கிறதுக்கு என்னவாம்?" என்ற சித்துவிடம்...

"அருவி ஆல்வேஸ் ஸ்மைல்" என்றிருந்தாள்.

"ம்க்கும்... கொஞ்ச முன்பு அப்படியிருந்த மாதிரி தெரியலையே!"

"சீனியர்..." என்று அவள் மேனகாவை பார்க்க...

'அவங்களுக்கு என்னைவிட அதிகமா எல்லாம் தெரியும்' என்று மனதில் மட்டும் சொல்லிக்கொண்டான்.

"சரி சரி பேசினது போதும். சாப்பிடுங்க" என்றவர், சித்துவிற்கு சூடான சப்பாத்தி மற்றும் குருமாவை வைத்தவர், தேனுவின் முன் சிறு கிண்ணத்தில் பால் பொங்கல் வைத்து, ஸ்பூனிட்டு கொடுத்தார்.


பாலின் மணமும், நெய்யில் வறுத்த காய்ந்த பழங்களின் மணம் நாசி நுழைந்து நெஞ்சம் சேர, தன் நினைவுகளை உள்வாங்கியவளாக கண் மூடியவளின் கன்னத்தில் ஒரு சொட்டு நீர் உருண்டோடியது.


முகப்புத்தகத்தில் 'Apsareezbeena Loganathan' சிஸ் பகிர்ந்து கொண்ட கவிதை..
#நறுமுகை_நிலாக்காலம்_2024

NNK 35
தித்திக்கும் தேன் அருவி

திகாட்டாத மலையருவி
திண்டாட வைக்கும் சிறு அருவி
தினம் உருகும் பெரும் அருவி
தித்திக்குதே உள்மனதில்

தினம் உன்னை பார்த்திடவே....

கருத்து திரி :

 

NNK 35

Moderator

b644c990e6b06b0124963c1ebfe6eeb4.jpg

அத்தியாயம் 6

மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை தங்கள் பகுதியை சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் மருத்துவ முகாம் இடுவது டி மருத்துவமனைகளின் வழக்கம்.

தான் பணியில் அமர்ந்தது முதல்... தான் உயிர் நேசம் கொண்ட இடத்திற்கு மட்டும் செல்லாது தவிர்த்துவிட்டான்.

மகனின் நெஞ்சம் அறிந்து, அவனை வருந்தவிட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அப்பகுதிக்கு செல்லும் குழுவில் அவனது பெயரை இத்தனை வருடங்களில் ஈஷ்வரன் சேர்த்ததில்லை.

சொல்லப்போனால் வருடம் ஒருமுறையென செய்து கொண்டிருந்த வழக்கத்தை மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறையென மாற்றி அமைத்ததே தேவ் தான்.

அதுவும் செல்வதற்கு பாதைகளே இல்லாத... மற்றவர்கள் அறிந்திடாத பல பகுதிகளுக்கென்று கொண்டு வந்தான்.

அதற்கு அடித்தளமிட்டது அவனது காதல் தான்.

அதற்கு காரணம் அவனவள்.

என்னதான் அங்கு சென்றிட முடியாதென்றாலும் எத்தனை நாளுக்கு இப்படியே இருக்க முடியும்.

மீண்டும் ஒருமுறை முயன்று பார்த்திடுவோமே! எண்ணம் உதித்த நொடி முதல் அங்கு செல்ல தன் மனதை திடப்படுத்த துவங்கிவிட்டான்.

அப்போதே ஈஷ்வரன் கொடுத்துச்சென்ற கோப்பினை திறந்து இந்த மாதம் செல்ல வேண்டிய ஊர்களை பட்டியலிட்டு, போனமுறை என்னவெல்லாம் அதிகமாக தேவைப்பட்டதென்று என அனைத்து குறிப்புகளையும் எடுத்து முடித்து வீட்டிற்கு வந்தான்.

இவன் பொறுப்பில் தலைமை ஏற்கும் போது கட்டாயம் சென்று தான் ஆகவேண்டும். மறுக்க முடியாது. மறுப்பது சரியாகவும் இருக்காது. முடிவெடுத்துவிட்டான். அனைத்திலுமா என்று தெரியவில்லை.

"டாட் லிஸ்ட் பண்ணிட்டேன். செக் பண்ணிக்கோங்க" என்றவன் கோப்பினை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு தனதறை வந்தான்.

கோப்பினை திறந்தவர் முதலில் தான் பார்க்க வேண்டிய ஊரின் பெயரினைத்தான் பார்த்தார்.

அதற்கு கீழ் குறிப்பிட்டிருக்கும் மருத்துவர்களின் பெயரினில் கண்களை ஓடவிட்டார்.

"தேவதிரன்." மகனின் பெயரை விரலினால் வருடியவர்...

"எல்லாம் சரியாகணும் இறைவா" என்று வேண்டிக்கொண்டார்.

"அவனை கஷ்டப்படுத்துறீங்க!" உள்ளுக்குள் சோகமிருந்தாலும், வெளியில் அதனை காட்டிக்கொள்ளாது வலம் வருபவனின் முகம் இன்று உணர்வுகளற்று இருக்கவும் கணவரை கடிந்தார் ராதிகா.

"வலிக்குதுன்னே விட்டுட்டால் காயம் ஆறாது ராது. கத்தி வைத்து கிழித்து ரணத்தை வெளியிலெடுத்தால் தான் மருந்திட முடியும். அதியின் மருந்து அந்தப்பொண்ணு தான். முயற்சிப்போம். சரியாக நடந்தால் சந்தோஷம் தானே!" என்று மனைவிக்கு சொல்வதைப்போல் தனக்கும் கேட்டுக்கொண்டார்.

தேவ் தன்னை சுத்தம் செய்துகொண்டு சற்று தளர்வாக பால்கனி இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பான் அவனது தம்பி அழைத்துவிட்டான்.

நொடியில் உள்ளத்து வேதனைகள் அனைத்தும் ஒதுக்கியவனாக,

"சித்து" என்ற அழைப்பில் அத்தனை பாசத்தையும் காண்பித்திருந்தான்.

"ஹலோ டாக்டர்." அண்ணனை வம்புக்கு இழுப்பதற்காகவே வேண்டுமென்று அவ்வாறு அழைத்தான்.

"சித்து..."

"நீங்க டாக்டர் தானே?"

"இப்போ என்னடா அதுக்கு?"

"சும்மா..." என்றவன், வேறு கதைகள் பேசிட, பொறுமை இழந்த தேவ்...

"உன் ஹனி எப்படியிருக்கிறாள்?" என்று தானே கேட்டிருந்தான்.

"என் ஹனி" என்று மேலும் சொல்லாது இழுக்க...

"படுத்தாதடா" என்றான் தேவ்.

"யாரு நானா? நீங்க தான் எல்லாரையும் படுத்துறீங்களாம். காலையில் கூட ராதும்மா தேவிக்கு அழைத்து ஒரே புலம்பல்" என்றான் சித்து.

"சித்திகிட்ட பேசுனனே! அப்போ சொல்லவேயில்லையே?" என்ற தேவ்விடம்,

"சொன்னால் மட்டும் என்ன நடந்திடும்? நீங்க உங்க பிடிவாதத்தில் தான் இருக்கப்போறீங்க!" என்றான் சித்து.

தேவ் மௌனமாகிவிட்டான்.

"பேச வேண்டிய நேரம் இப்படி அமைதியாகிடுங்க" என்று சித்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் வித்யா அவனுக்கு அழைத்திருந்தாள்.

என்றுமில்லாது இன்று அழைக்கிறாளென்று தேவ்வினை ஹோல்டில் போட்டுவிட்டு ஏற்றவன், அவள் தேனுவைப்பற்றி பேசுகிறாளென்றதும், ஹோல்டிலிருந்தவனை மெர்ஜ் செய்து கேட்க வைத்தான்.

தம்பியின் குரலுக்கு பதில் பெண்ணின் ஒலி கேட்கவுமே, தேவ் தன்னை மியூட்டில் போட்டுவிட்டு என்னவென்று கவனிக்க... வித்யா தேனுவைப்பற்றி சொல்லியதில் கலங்கிப்போனான்.

'நான் வேண்டாம் வந்தால், இவள் எல்லாரையும் வேண்டாமென்று தவிர்த்து தனியாக வந்துவிடுவாளா?' என்று கோபம் கொண்டான்.

ஆரம்பத்தில் அவள் வேலைக்கு செல்ல சென்னை சென்றுவிட்டாள் என்று வாசு மூலமாக அறிந்த தேவ்வுக்கு அவள் பணியில் அமர்ந்தது தன்னுடைய சித்தப்பாவின் கம்பெனி என்று சித்துவாக அழைத்து சொல்லும்வரை தெரியாது.

தனக்கு விருப்பமான தன்னுடைய ஜூனியர் பெண் தான் தனது அண்ணன் நேசம் கொண்ட பெண்ணென்று சித்துவுக்கு, ஒருமுறை மேனகா அவளை காட்டியே ஆகவேண்டுமென்று செய்த அடத்தில் அலைப்பேசியிலிருந்த படத்தை தேவ் காட்டிய பின்னர் தான் தெரியும்.

அப்போது தேனு என்னுடைய ஜூனியர் என்று சித்து சொல்லியிருந்தான்.

சித்து முதுகலை இரண்டாம் ஆண்டில் இருக்க... தேனு இளங்கலை இரண்டாம் ஆண்டில் இருந்தாள்.

அன்றைய சூழல் மேற்படிப்பு படிக்க தேனுவுக்கு மனமில்லை. இருக்கும் இடம் விட்டு தனித்து செல்ல வேலை அவசியமாக இருந்திட, கேம்பஸில் நடந்த பணித்தேர்வில் கலந்து கொண்டாள். அது அவளை அது சித்துவின் அலுவலகமென்று தெரியாமலே அங்கு சேர்த்துவிட்டது.

சித்துவும் தன்னுடைய காதலுக்காக பணியில் அமர... அங்கு தேனுவை கண்டு ஆச்சர்யம் கொண்டான்.

ஏனென்றால் வேலைக்கு செல்கிறேன் என்று மட்டும் சொல்லி வந்தவள், எங்கு என்ற விபரம் ஏதும் சொல்லாது அவளைச் சார்ந்த அனைவரையும் தேடலில் விட்டிருந்தாள்.

வேண்டாமென்று சொல்லி வந்தவன் அவள் எங்கென்று தெரியாது தவித்துக் கொண்டிருப்பது அறிந்த சித்து உடனடியா தேவ்விற்கு அழைத்து சொல்லிவிட்டான்.

சித்துவும், தேனுவும் படிக்கும் காலங்களில் அத்தனை நெருக்கமில்லை. ஆனால் இருவருக்கும் ஒருவரையொருவர் பிடிக்கும். கடந்து செல்லும்போது புன்னகைப்பது, அவசியமென்றால் பேசுவது மட்டுமே அவர்களுக்கிடையே இருந்தது.

சித்து இளங்களையும் அதே கல்லூரி என்பதால், தேனு இரண்டாமாண்டு படிப்பதிலிருந்து அவளை அவனுக்கு தெரியும்.

ஒரே துறை என்பதால் நெருக்கமில்லையென்றாலும் பழக்கமிருந்தது.

நான்காம் வருடம் படிக்கும்போது எப்போதும் சோகமாக இருக்கும் தேனுவை... ஏனென்று காரணம் தெரிந்தமையால் தன்னுடைய பார்வையால் அக்கறை காண்பித்து அவளை சகஜமாக வைத்திருந்தான்.

அவள் தான் தன்னுடைய அண்ணனின் உயிரென்று தெரிந்தது முதல், மிகவும் கனிவுடன் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான்.

தினமும் தேனுவின் செயல்களை தேவ்விற்கு அப்டேட் செய்திடுவான்.

யாருமற்ற நிலையில் வலியோடு இருக்கும்போது காரணம் ஏதும் கேட்டிடாது சித்து காட்டிய அக்கறை தேனுவுக்கும் அவன் மீதிருக்கும் பிடித்தத்தை அதிகரித்திருந்தது.

படிப்பு முடிந்து சென்ற பின்னர் வேலையில் அவள் சேர்வதற்கு இடையேயான காலமான இரண்டு மாதங்கள் இருவருக்கும் தொடர்பென்பதில்லை. அதற்கு அவளின் இருப்பிடமும் ஒரு காரணமாகும்.

தேனு பணியில் சேர்ந்த சமயம் புதிய செயல்திட்டத்திற்காக சித்து வெளிநாடு சென்றிருந்தான். வருவதற்கு மூன்று மாதங்களாயிது.

அந்த மூன்று மாதங்களும் அவளைப்பற்றி ஒன்றும் தெரியாது தேவ் தவித்த தவிப்பு... சொல்லில் வடித்திட முடியாது.

திரும்பி வந்த பின் தான் தேனு தன்னுடைய அலுவலகத்தில் சேர்ந்திருக்கிறாள் என்பது அறிந்து தேவ்விடம் கூறினான்.

அதன் பிறகு தான் தேவ்விற்கு உயிர் வந்ததென்று சொல்லலாம்.

தேவ்வின் மூலம் அவள் வேலை செய்யும் இடமறிந்து தங்கையை காண வாசு நேரில் வந்துவிட்டான். தேவ் அது சித்துவின் அலுவலகம் என்று குறிப்பிடவில்லை. ஆதலால் பெரிய நிறுவனம் ஒன்றில் வேலைப்பார்க்கிறாள் என்று மட்டுமே நினைத்து வந்தான்.

வாசுவை முழுதாக தவிர்த்து,

"என்னைத்தேடி வந்தால் காலத்துக்கும் தேட வைத்திடுவேன்" என்று வார்த்தையால் பயம் காட்டி அவன் வருவதையே தடை செய்திருந்தாள்.

அவற்றை நொடியில் மனதில் ஓட்டிபார்த்த தேவ்வுக்கு...

"ஏண்டி... எல்லாம் எனக்காகவா?" என்று மகிழ்ந்திட முடியாது வருந்தவே செய்தது.

தான் மட்டுமே வேண்டுமென அவள் சொல்லிய நொடி...

இவ்வுலகில் அவனைப்போல் மகிழ்வினை யாரும் கொண்டிருக்கமாட்டார்கள்.

ஆனால் அவளை துறந்துவர வேண்டிய நிலை. வலித்த வலி... தவித்த தவிப்பு... சொல்லில் அடங்காது.

தனக்காக அவள் எதையும்... எதையும், அது எதுவாக இருப்பினும்... இழக்கக்கூடதென்றே அவன் அவளை இழந்து வந்தது.

ஆனால் அதைத்தான் அவனவள் அவனுக்கு காட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

நீயில்லையென்றால் எனக்கு எதுவுமில்லை. சொந்தமில்லை. பந்தமில்லை. ஊர் இல்லை. உற்றார் இல்லை.

'நீ விட்டுச் சென்ற காரணங்களோடு தான் என் நாட்கள் நகர்கிறது.' சொல்லவில்லை. நடத்திக் கொண்டிருக்கிறாள்.

'உனக்காக துறந்தது... துறந்தது தான்.'

தன்னவள் தன்மீது கொண்ட காதலில் பிரமித்து நிற்கிறான்.

'எங்க குலசாமி அவள். அரசன் எவ்வழியோ மக்கள் அவ்வழி தானே டாக்டர் தம்பி. நாளைக்கு இந்த மக்களுக்கு எந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நாட்டாமை செய்வேன்.' இரு கரம் ஏந்தி உரைத்தவரின் முகம்... வித்யா தேனுவைப்பற்றி சொல்லியதில் பின்னால் சென்றது.

எப்போது அவனது அருவியின் ஆரப்பரிப்பு கட்டுக்கடங்காது செல்கிறதோ... அப்போது மேற்கண்ட தருணத்தை எண்ணி இறுகி நிற்பவனுக்கு இன்று ஏனோ அப்படி முடியவில்லை.

கொள்ளை காதலை சுமந்து கொண்டிருக்கிறானே! இன்னும் எத்தனை தூரம் தள்ளி சென்றிடுவான்.

ஒருமுறை வார்த்தையாலும், ஒருமுறை பார்வையாலும் சொல்லியிருக்கின்றான்.

'நீ அழுதால் எனக்கு வலிக்குதுடி!'

அதற்காக... அந்த வார்த்தைக்காக!

தான் கொண்டுள்ள அதே வலி தானே அவளுக்கும். தானே முடியாத பல சமயங்களில் அவளை எண்ணி கண்ணீர் உகுத்திருக்கும் நிலையில், நான் வருந்தக்கூடாது என்பதற்காக கண்ணீர் சிந்துவதும் இல்லையா?

அவளின்றி உணர்வுகளற்று இருப்பவன் மரித்தே விட்டான்.

வித்யா வைத்த பின்னரும், சித்து பேசுவதை உணராது தனக்குள் உழன்ற தேவ்... தன்னால் பலருக்கு கஷ்டமென தன்னுடைய தம்பியிடம் மன்னிப்பை கேட்க... அவனோ, அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாது...

"வேண்டான்னு சொல்றதைவிட்டு வேணுன்னு சொல்லுங்களேன்" என்று வைத்துவிட்டான்.

வித்யா அழைத்து தேனுவின் நிலையை சொன்னதால், சித்து கட்டாயம் தேனுவை பார்க்க செல்வானென்று தெரிந்த தேவ் சிறு நிம்மதியோடு தூரத்து இருள் வானை வெறித்தான்.

அந்த கருமை பூசிய வானம் போல் தான் அவனது காதல் வானமும் இருண்டு கிடக்கிறது.

கசந்த சிரிப்பு அவனிடம்.

'அருவி...'

'உன்னை அதிக கஷ்டப்படுத்துறேன். அப்புறமும் எனக்காக ஏன் தவமிருக்க?'

நெஞ்சை அடைத்தது அவளது காதலின் தீவிரம்.

அலைப்பேசியை எடுத்தவன், அவளது எண்ணை திறந்து பார்த்தான்.

தொட்டு அழைப்பு விடுத்திட விரல்கள் பரபரத்தன. முடியாது மூச்சு முட்டி தவித்தான்.

நம் எல்லோருடைய அலைப்பேசியிலும் ஓர் எண் நிச்சயம் இருக்கும். அழைக்க நினைக்கும். ஆனால் முடியாது. ஒரு காலத்தில் அவர்கள் தான் நமக்கு எல்லாமுமாக மனம் நினைத்திருக்கும். என்றாவது மீண்டும் பேசிடமாட்டோமா என்ற ஏக்கம் தினம் தினம் கூடிக்கொண்டே போகும். ஆனால் அழைத்து பேசிட முடியாது.

இங்கு தேவ்வுக்கும் அப்படித்தான். ஆனால் ஒரு காலத்தில் மட்டுமல்ல... நிகழ் காலத்திலும், வரும் காலத்திலும் அவனுக்கு எல்லாமும் அவள் தான். ஆனால் உரிமையாய் அழைத்து பேசிட முடியாத நிலையில் அவன்.

தேனுவை போலத்தான் தேவ்வும் அவளை பார்க்கவில்லை. நேரில். என்றாவது சித்து அனுப்பும் புகைப்படத்தில், அலுவலக விழா ஏதேனும் ஒன்றில் எடுக்கப்பட்டதாக இருக்கும்.

கல்லூரி நாட்களில் புலனம் பயன்படுத்தியவள் தான்.

இப்போது பயன்படுத்தாமல் இருப்பதற்கு காரணம் தான் சொல்லிய வார்த்தைகள் என்று அறிவான்.

'இது... நமக்குள் ஒத்துவராது. உன் சொந்தங்களை வருத்தி எனக்கு நீ வேணாம். நான் எப்படி நீ வேணான்னு உறுதியா இருக்கேனோ... நீயும் அப்படி இருக்கணும். என்னை பார்க்கணும் நினைக்கூடாது. என்னைப்பற்றி செவி வழி செய்தியாகக் கூட நீ தெரிந்துகொள்ளக் கூடாது.'

தேவ் சொல்லிய இந்த வார்த்தைகளுக்காகத்தான், பயன்படுத்திய புலனத்தையும் அலைப்பேசியில் நீக்கியிருந்தாள்.

அவனுடைய வார்த்தையை மீறிட காதல் கொண்ட மனதிற்கு முடியவில்லை.

இதெல்லாம் இருந்து, இதன் மூலமாக உன்னைப்பற்றி நிதம் தெரிந்து கொண்டாள் தான் நித்தம் உன் நினைவு எனக்கிருக்குமா? என்ற அவளின் கேள்வி... அவனைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளக்கூடாது... அந்நிலையிலும் அவன் நினைவின்றி என் நாட்கள் கடந்திடாது என்பதை புரிய வைத்திடவே... ஒருவரைப்பற்றி எளிதாக அறிந்துகொள்ளக்கூடிய அனைத்து விஷயங்களுக்கும் தனக்குத்தானே தடை விதித்துக்கொண்டாள்.

அவனும் அவளின் எண்ணம் அனைத்தும் அறிவானே!

'என் வார்த்தைக்கு உனக்குள் அத்தனை மதிப்பா?' தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டவன்,

'இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். என்னைத்தேடி வந்திருக்கலாம். உன்னை தவிர்க்க முடியாத சூழலை உருவாக்கியிருக்கலாம். ஏன் செய்யல... அருவி?'

தேவ்வின் மனமே அவனுக்கு எதிராக நின்றது.

தனக்காக அவளை அதிகம் நோகச் செய்கிறோம் என்று அறிந்தும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது இருக்கின்றான்.

இண்டர்காம் ஒலித்திட...

சுயம் பெற்று எழுந்தான்.

"மாம்..."

.....

"இதோ வறேன்..."

இதயத்தில் கொட்டும் மத்தள இடியுடன் கீழே சென்றான்.

ஈஷ்வரனுடன் அமர்ந்திருந்த வாசுவை கண்டதும் துளிர்த்த கண்ணீரை அழகாய் மறைத்து அருகில் சென்றான்.

"அதி..." நண்பனை கண்டதும் தாவி அணைத்துக்கொண்ட வாசுவிடம் இல்லாத இறுக்கம் தேவ்விடம்.

வாசுவிற்கு தேவ்வின் அந்த இறுகிய நிலை போதுமானதாக இருந்தது. இத்தனை வருடம் அவன் பாராமுகம் காட்டிய வருத்தங்கள் யாவும் எங்கோ ஓடியது.

கண்களோடு சேர்ந்து நெஞ்சமும் கலங்கிட... தன் முகத்தை நண்பனின் தோளில் புதைத்துக்கொண்டான் வாசு.

பிரியாது அணைப்பில் கட்டுண்டு இருந்த அவர்களின் நிலை, அவர்களுக்கிடையேயான நட்பின் ஆழத்தை பறைசாற்றியது.

"சாப்டியா வாசு?"

"சாப்பிட்டு தா(ன்)ம்மா பஸ் ஏறினேன்" என்ற வாசு, "லேட் நைட் வந்து சிரமம் கொடுத்துட்டேன்" என்றான். வருந்தும் பாவனையில்.

"நீயிங்கு படிக்கும் காலத்தில் இதைவிட தாமதமாகலாம் இவனோடு சேர்ந்து கொட்டம் அடிச்சிருக்க. இன்னைக்கு என்ன புதுசா?" என்ற ராதிகா, "பால் கொண்டுவரேன் குடிச்சிட்டு படுங்க" என்று நகர்ந்தார்.

"வில்லேஜ் எப்படியிருக்கு வாசு?"

"உங்க புண்ணியத்தில் நல்லாயிருக்குன்னே சொல்லலாம்" என்றான்.

அதுதான் உண்மையும் கூட.

"அப்போ உன் ஃபிரண்டுக்குத்தான் நீ நன்றி சொல்லணும்" என்று எழுந்த ஈஷ்வரன், "பார்த்து பல வருடமாச்சுல? உங்களுக்குள்ள பேசிக்க ஆயிரம் இருக்கும். நான் தூங்கப்போறேன்" எனக்கூறி வாசுவின் தோளில் தட்டிச் சென்றார்.

இருவருக்கும் பால் கொண்டு வந்து கொடுத்த ராதிகா... அவர்கள் குடித்து முடிக்கும் வரை உடன் அமர்ந்திருந்தார்.

மறந்தும் தேனு பற்றி ஒருவார்த்தை அவர் வாசுவிடம் கேட்கவில்லை.

இதில் வாசுவை குற்றம் சொல்ல ஒன்றுமேயில்லை. ராதிகாவால் தன் மகனை நினைத்து நொந்துகொள்ள மட்டுமே முடிந்தது.

"ரொம்ப நேரம் பேசிட்டிருக்காமல் சீக்கிரம் தூங்குங்க" என்று அவரும் சென்றிட...

அதுவரை வாய் திறந்திடாத தேவ்,

"வாடா" என்று தனதறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அறைக்குள் நுழைந்ததும்,

"ரெஃபிரஷ் பண்ணிட்டு வந்து படுடா" என்று வாசுவின் கையிலிருந்த பையினை வாங்கி அங்கிருந்த சிறிய மேசையின் மீது வைத்தான்.

இருவருக்குமே பேசிட ஆயிரம் இருந்தன. ஆனால் வார்த்தைகள் தடுமாறின. பழையதை இத்தருணம் பேசிட இருவருக்குமே விருப்பமில்லை. எத்தனை வருடங்களுக்கு பின்னர் நேரில் பார்த்திருக்கின்றனர்.

இந்நொடி கிடைக்கும் நிம்மதியை மற்றவற்றை பேசி கெடுத்துக்கொள்ள எண்ணமின்றி, அனுபவிக்கவே முயன்றனர்.

ஆடை மாற்றி வந்த வாசு, தேவ் எங்கேயென்று பார்க்க... அவனோ பால்கனியில் மார்பிற்கு குறுக்கே கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு முதுகுக்காட்டி நின்றிருந்தான்.

தேவ்வின் அருகில் சென்றிட அடி வைத்த வாசு உறைந்து நின்றான்.

மெத்தைக்கு நேர் எதிரே சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருந்த புகைப்படம். வாசுவின் விழிகளை விரியச் செய்தது.

மெத்தையையும், புகைப்படத்தையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்தான்.

படுக்கையிலிருந்து கண் விழித்தாலும், கண் மூடினாலும், அந்த புகைப்படத்தில் தான் பார்வை பதியும். அந்த கோணத்தில் மாட்டப்பட்டிருந்தது.

இப்படியொரு படம் நண்பனிடம் இருக்கிறது என்பதே வாசுவுக்கு இக்கணம் தான் தெரியும். ஆனால் அதிலிருக்கும் நிழல்... யாருடையது என்று யாரும் சொல்லாமலே அவனுக்குத் தெரியுமே!

பாவாடை சற்று மேலேறியிருக்க... கணுக்கால் தெரியும் பாதம். நீரில் முங்கி நனைந்திருக்க... தண்ணீரை தொட்டும் தொடாது படிந்த பாறையின் மீது ஒரு பாதம் அழுந்த பதிந்திருக்க, அதன் மேல் மற்றொரு பாதம் வீற்றிருந்தது. ஒரு கை நீரினை அள்ளித் தெளிக்க உயர பறக்கும் நீர்த்திவலைகள்.

நீர் நனையும் இரு பாதமும். நீரை அள்ளித் தெளிக்கும் ஒரு கையும் மட்டுமே புகைப்படத்தில் நிழலாய்.

முகமின்றி உருவமின்றி காட்சியளித்த வெண் பாதங்களும், செங்காந்தள் விரல்களும் தன் தங்கையினுடையதென்று பார்த்ததும் அந்த பாசமிகு அண்ணனுக்கு நன்கு தெரிந்தது.

தன்னுடைய நண்பனின் ஆழக் காதலும்!

'என் சகலமும் அவள் காலடியில்.'

வார்த்தைகளால் சொல்லாது, சிறு புகைப்படத்தின் மூலம் உணர்த்திவிட்டான் தேவதிரன்.

இப்படியும் ஒருவனால் காதலிக்க முடியுமா?

ஓடிச்சென்று தேவ்வை பின்னோடு அணைத்துக்கொண்டான் வாசு.

ஒருவனால் இதைவிட வேறெப்படி ஆழமாக காதலை காட்டிட முடியும்!

சிறு சிறு விஷியத்திலும் அவளை கொண்டே என் நாட்கள் நகர்கிறது என்பதை தேவ் சொல்லவில்லை... அவ்வறையை பார்க்கையில் வாசுவால் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது.

நீளும் நாட்கள் யாவும் காதலின் ஆழத்தை அதிகரிக்கவே!

தேவ்வால் வாசுவின் மனதை புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நண்பனின் தோளில் கை போட்டு கழுத்தோடு கட்டிக்கொண்ட தேவ்...

"தூங்கலாம்" என்க, வாசுவுக்கு சப்பென்றானது.

தங்கையை பற்றியோ அல்லது அவனைப்பற்றியோ ஏதும் சொல்வானென்ற அவனின் எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றம் கொண்டது.

இருப்பினும் எங்கோ ஓர் நம்பிக்கை.

இத்தனை காதலை கொண்டிருப்பவன் நிச்சயம் அவனின் அருவியை விட்டுவிடமாட்டான் என்று.

அப்புகைப்படத்தை பார்க்கையில் அந்த நம்பிக்கை இன்னும் அதிகரிப்பதை போலிருக்க... நீண்ட நாட்களுக்கு பின்னர் நண்பனின் அருகில் நிம்மதியான துயில் கொண்டான் வாசு.



விருப்பமிட்டு கருத்திட்ட அனைவருக்க அனைவருக்கும் நன்றி.

கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்
 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 7

கன்னம் உருண்ட கண்ணீரை பட்டென்று துடைத்தவளாக தன்னையே பார்த்திருந்த மூவருக்கும் அதரம் விரியா சிரிப்பினை வழங்கினாள் தேனருவி.

சித்து அவளின் கரம் பற்றி அழுத்தம் கொடுக்க...

"அம் சில் சீனியர்" என்றவள், ஸ்பூனால் பால் பொங்கலை வாயில் வைத்திட... பொங்கிவிட்ட கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த முடியாது தலை குனிந்து கொண்டாள்.

துளி நீர் கிண்ணத்தின் உள் சொட்டியது.

கண்கள் இருண்டிட மயங்கி சரிந்தவளை தன் தோள் தாங்கினான் சித்தார்த்.

அதற்குள், "டேய் சித்து பிடிடா!" என்று வேகமாகக் கூறியிருந்தார் அவனுக்கு முன் அமர்ந்திருந்த மேனகா.

"அடேய் சித்து என்னடா இது? அப்படியென்னடா இருக்கு இந்த பொங்கலில்?" என்று அருள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க... சித்து அவளின் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து கன்னம் தட்டிட அவளிடம் அசைவில்லை.

"தூக்கு சித்து... சோஃபாவில் படுக்க வை" என்ற மேனகாவின் பேச்சினை சித்து செயல்படுத்தினான்.

"எனக்கு பயமா இருக்குடா! டாக்டருக்கு கூப்பிடவா?" மேனகா கைகளை பிசைந்தார்.

"ஓவரா ஸ்ட்ரெஸ் பண்ணியிருப்பா(ள்)ம்மா. கொஞ்சம் நேரம் பார்ப்போம்" என்ற சித்து மீண்டும் முகத்தில் தண்ணீர் தெளிக்க... கண்களை சுருக்கி இமை திறந்தாள்.

மேனகாவிற்கு போன உயிர் மீண்டு வந்தது போலிருந்தது.

"இப்போ எப்படியிருக்கும்மா?" அருள் அவளின் தலை வருட...

"என்னம்மா இப்படி பயம் காட்டிட்ட!" என்றார் மேனகா.

"சாரி ஆண்ட்டி..." என்றவள், "கொஞ்சம்..." சொல்ல முடியாது தடுமாறி, "சாரி சாரி அங்கிள்" என்றாள்.

உணர்வாய் உள்ளுக்குள் வெகுவாக போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது மூவருக்கும் புரிந்தது.

"ஹேய் ஹனி... ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ். ஒண்ணுமில்லை. விடு" என்ற சித்து, "மாம்" என்றிட, மேனகா தேனுவின் ஈரம் படிந்த முகத்தை தன்னுடைய சேலை தலைப்பால் துடைத்து விட்டார்.

"டேக் அ டீப் ப்ரித் ஹனி" என்ற சித்து அவளின் கையை விடவே இல்லை.

அக்கணம் அவனின் அண்ணன் மீதுதான் கோபம் எழுந்தது.

காதலர்கள் பிரிவதற்கு பல காரணங்கள் தடையாக அமையலாம். அவர்களே காரணமாக இருக்கலாமா? இங்கு பிறரின் பார்வையில் தடை தேவ் மட்டுமே! அவன் சரியென்று சொல்லியிருந்தால்... பிரிவே இருந்திருக்காது. ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னரே இணைந்திருப்பர்.

"ஆர் யூ ஓகே நவ் ஹனி?"

"ஓகே தான் சீனியர்" என்றவள், "நீங்க சாப்பிடுங்க" என்றாள்.

"நீயும் வா" என்ற சித்து மற்ற இருவருக்கும் கண்காட்டிட அவர்களும் வற்புறுத்தவே எழுந்து சென்றாள்.

"அதை வச்சிடும்மா. சப்பாத்தி சாப்பிடு." தேனுவின் முன்னிருந்த பொங்கல் கிண்ணத்தை மேனகா அகற்றி வேறு தட்டு வைத்திட...

"ஆண்ட்டி வேண்டாம். எனக்கு அதுவே போதும்" எனக்கூறி அவர் மறுக்கும் முன் கிண்ணத்தை கையில் எடுத்து உண்ண ஆரம்பித்திருந்தாள்.

ஒவ்வொரு வாய் உணவும் தொண்டையில் சிக்கி அத்தனை வேதனையை கொடுத்தது. பிடிவாதமாக உண்டு முடித்தாள்.

காரணம் தெரியாவிட்டாலும் மூவருக்கும் கோபம் தேவ்வின் மீதுதான்.

தேனுவின் வலியை இன்று தானே கண்கூடாகக் காண்கிறார்.

இத்தனை நாளும் தேனுவின் மீது அவர் கொண்டிருந்த கோபமெல்லாம் காணாமல் போனது.

காதல் இருந்திருந்தால் தேவ் வேண்டாமென்று சொல்லியிருந்தாலும், இவளால் எப்படி விட முடிந்தது எனும் கோபம்... அவன் மீது வைத்துள்ள காதலுக்கு மதிப்பளித்தே எட்ட நிற்கிறாள் என்பது விளங்கியதும் விலகியிருந்தது.

பனித்த நீரால் இமை ஊறியிருக்க, உதட்டில் தருவிக்கப்பட்ட புன்னகையுடன்,

"பொங்கல் சூப்பர் ஆண்ட்டி" என்றாள்.

அவளை அள்ளி அணைத்து ஆறுதல் கொள்ள, கைகள் பரபரத்த போதும்... எட்டி நிற்க வேண்டிய நிலை. மகனைத்தான் பார்த்தார் மேனகா.

சித்துவால் மட்டும் என்ன செய்திட முடியும்? நண்பனாக அவளின் கரம் அழுத்த மட்டுமே முடியும்.

"போகலாமா சீனியர்? டைம் ஆச்சு" என்றாள்.

அவளுக்கு மனம் விட்டு, தொண்டை விட்டு கதறி அழ வேண்டும் போலிருந்தது. இங்கு முடியாதே!

தலையை அசைத்த சித்து, அன்னையை ஏறிட...

"நைட் இங்கிருந்துட்டு காலையில் போகலாமேம்மா!" என்றார்.

சித்துவை பார்த்த தேனு கண்களால் இரைஞ்சினாள். சித்து இருக்கையிலிருந்து எழுந்துவிட்டான்.

"விட்டுட்டு வரேன் மாம்" என்றவன் முன் செல்ல, பெரியவர்கள் இருவரிடம் சொல்லிவிட்டு தேனு சித்துவின் பின் சென்றாள்.

வீட்டின் ஓரிடத்தை கடக்கும் போது, அவளின் நடை நின்று வேகம் பெற்றது.

"இத்தனை நாள் வலியும் வேதனையும் நம்ம பிள்ளைக்கு மட்டும் தான்னு நினைச்சேங்க. அவன் அனுபவிப்பதோடு, தேனுவையும் சேர்த்து கஷ்ட்படுத்துறாங்க... ரெண்டும் ஒண்ணுக்கு ஒன்னு உயிரே வச்சிருக்குங்க. அப்புறம் எதுக்கு இந்த பிரிவு தெரியல" என்று அருளிடம் வேதனையோடு சொல்லிய மேனகா...

"வர சொல்லியிருக்கான். மாமாகிட்ட பேசிடலாம் இருக்கேன். இனியும் மறைக்க முடியாது. அட்லீஸ்ட் தேனு நம்ம கண் பார்வையில் தான் இருக்கா(ள்)ன்னாவது சொல்லிடணும்" என்றார்.

தேனுவின் அடக்கப்பட்ட உணர்வினை கண்கூடாக பார்த்த அருளுக்குமே மனம் வெம்பிவிட்டது. அதனால் மனைவி சொன்னதற்கு ஆமோதித்தார்.

"இனி அவன் போக்கிலே விட்டால், வாழ்க்கையே முடிஞ்சிடும் தேவி. நாம் தான் ஸ்டெப் எடுக்கணும். அதிக்கு தெரியாமல் வாசு வீட்டிற்கு செல்வோம். இத்தனை வருஷமாச்சு. கொஞ்சமாவது இறங்கி வர மாட்டார்களா?" என்றார்.

தேவ் அளவிற்கு தேனுவின் பின்னணி பற்றி இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. இவர்கள் செவி வழியாக சிலதை மட்டும் கேட்டறிந்திருக்க, தேவ் நேரிலேயே பலதை பார்த்திருக்கிறான் என்பது புரியவில்லை.

தேவ்வினை மீறி அங்கு சென்றிடுவார்களா?

*******

விடுதிக்கு செல்லும் வரையிலுமே சித்து தேனுவிடம் எதுவும் பேசவில்லை.

தேனுவுக்கும் மனதளவில் மட்டுமல்லாது சூழலாலும் அமைதி வேண்டுமாக இருந்தது.

விடுதிக்கு முன் வண்டியை நிறுத்திய சித்து...

"ஹனி... ஹாஸ்டல் வந்தாச்சு" என்றான்.

மூடிய கண்களை திறவாது...

"கொஞ்சம் நடக்கலாமா சீனியர்? சின்னதா ஒரு வாக்" என்றாள்.

"ம்" என்றவன் இறங்கிட... அவளை இறங்கினாள்.

ஆளரவமற்ற சாலை. இரு மங்கிலும் மரங்களின் குளுமையில் நடப்பதற்கு இதமாக இருந்தது.

"நீங்க லவ் பண்ணியிருக்கீங்களா சீனியர்?" அவளே பேச்சினைத் துவங்கினாள்.

"உனக்குத் தெரியுமே ஹனி?"

"சீக்கிரம் சொல்லிடுங்க" என்றவள், "சொல்லிட்டால் எந்தவொரு சூழலிலும், எதையும் காரணம் காட்டி தனியா விட்டுடாதீங்க" என்று இடை நிறுத்தியவள் பக்கவாட்டாக அவனது முகம் பார்த்து,

"உங்க டாக்டர் மாதிரி" என்றாள்.

"ஹனி..."

எப்படித் தெரியும் என்கிற அதிர்ச்சி அவனிடம்.

"ஹாலில் டிவிக்கு அருகிலிருந்த போட்டோ பார்த்துட்டேன்" என்றாள்.

'டாட்...' என்று அவரை மனதிற்குள் முறைத்தவன்,

'அது ரொம்ப குட்டியா இருக்குமே! எப்படி தெளிவா தெரிந்திருக்கும்?' என நினைத்த போதும்,

"சொன்னால் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவன்னு தெரியல. அதோடு பார்க்க வந்தால் எங்காவது போயிடுவன்னு வாசனையே மிரட்டி வச்சிருக்க. நான் யாருன்னு தெரிந்து இங்கிருந்து போயிட்டால்?" என்றவன்,

"நீ இங்கு வந்த புதிதில் உன்னைப்பற்றி எதுவும் தெரியாது பித்து பிடித்து சுத்திய அதி எங்களுக்கு ரொம்ப புதிது. திரும்ப அவங்களை அப்படி பார்க்க முடியாது" என்றான்.

தேனுவிடம் விரக்தி மட்டுமே!

தன்னைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்றவன், அனுதினமும் அவளைப்பற்றித் தெரிந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றான் என்பதில் அவனது காதலை மட்டுமே உள்வாங்கினாள்.

'இத்தனை காதல் இருக்கும்போது என்னை ஏன் வேணாம் சொன்னீங்க டாக்டர்?' காரணங்கள் தெரிந்த போதும் தன்னெதிரே இல்லாதவனிடம் குமுறலோடு கேட்டிருந்தாள்.

அதற்கு மேல் தேனு எதுவும் பேசாது நடக்க...

"உன்னை ரொம்ப பிடிக்கும். என்னோட ஹனியா... ஜூனியர் பொண்ணா!இத்தனை நாள், உனக்காக மட்டுமே உன் மீதான கேரிங், கன்சர்ன். என் அண்ணணுகாகன்னு நினைச்சிடாதே! காலேஜில் நீ சோகமா சுத்திட்டு இருந்தப்போ எனக்கு எதுவும் தெரியாது" என்றான்.

"மத்தவங்களுக்காக ஒருத்தர்கிட்ட அன்பு காட்ட முடியாதுன்னு தெரியும் சீனியர்" என்றவள் உன்னை நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்பதை தெளிவாக்கியிருந்தாள்.

மீண்டும் ஒரு மௌனம் இருவரிடமும்.

"அண்ணா பற்றி கேட்க மாட்டியா ஹனி?"

"அவங்களைப் பற்றி அவங்ககிட்ட தானே தெரிஞ்சிக்க முடியும்!"

"எப்படி இந்தளவுக்கு லவ் அண்ணா மேல்?"

ஏனிந்த கேள்வி என்பதுபோல் நின்று பார்த்தாள்.

"அதி தான் அவங்களைப் பற்றி நீ எதையும் தெரிந்துகொள்ளக் கூடாது சொன்னாங்க தெரியும்" என்றவன், "அதி சொன்ன வார்த்தைக்கு ஆறு வருடங்களாக மதிப்பு கொடுத்திட்டு இருக்கியே!" என்றான்.

"நான் அதிகமா நேசிக்கிறேனா தெரியல. ஆனால் நான் இவ்ளோ லவ் காட்டுறேன்னா அவங்க என்னை எவ்ளோ லவ் பண்ணியிருக்கணும்? இப்பவும்" என்றாள்.

சித்துவுக்கு அவர்களின் காதலை பார்க்கும்போது மலைப்பாக வந்தது.

'ஒருத்தரையொருத்தர் பார்த்துக்கொள்ளாது, பேசிக்காது இருக்கும்போதே இத்தனை நேசமா?' பெரும் வியப்பு.

"ம்ம்ம்" என்ற சித்து, "பேமிலியை ஏன் அவாய்ட் பண்ணனும்?" எனக் கேட்டிருந்தான்.

"அவங்களுக்கான காரணம் அதுதானே! நீங்க நினைக்கிற மாதிரியில்லைன்னு காட்டத்தான்" என்றவள், "இப்படியிருக்க முடியலதான். ஆனால்" என்றவள் தழுதழுத்த தொண்டையை சீர் செய்து,

"எனக்கு அவங்க நினைப்பு மட்டும் போதும். நினைப்போடே வாழ முடியுங்கிற போது... அவங்களோடு, அவங்க மட்டும் போதுமென்று, அவங்க எதிர்பார்க்கிற சந்தோஷத்தோடு என்னால் வாழ முடியாதா சீனியர்?" என்றாள்.

சித்துவின் புருவங்கள் தானாக உயர்ந்தது.

அந்நொடி, தன் அண்ணனின் காதலுக்கு இவள் கொண்ட காதல் சற்றும் சளைத்தது இல்லையென்றே சித்துவிற்குத் தோன்றியது.

"உங்களை மாதிரி நேசிக்கணும்" என்றவன், "இவ்ளோ வலியோடு எப்படி ஹனி உன்னால் சிரிச்சிட்டே இருக்க முடியாது. பிரிவு தான் தீர்வுன்னு முடிவெடுத்த அதி அண்ணாவே, சிரிக்க முடியாது வலியை சுமந்துகிட்டு நடமாடும் போது... நிராகரித்துவிட்ட வலி கொஞ்சமும் வெளிக்காட்டிக்காமல் உன்னால் எப்படி முடியுது?" எனக் கேட்டான்.

"சிம்பிள்... ஹீ இஸ் மை எவ்வரித்திங்" என்றாள். சிறு புன்னகையோடு. கண்கள் நீரில் பளபளத்தன.

வலிகள் யாவற்றையும் தன் உள்ளத்தால் மட்டுமே கடக்க நினைக்கின்றாள் என்று சித்துவுக்கு புரிந்தது.

திரும்பி விடுதி நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினர்.

"மனசு லேசான மாதிரி இருக்கு சீனியர். தேன்க்ஸ்" என்றாள்.

"அடி வாங்குவ!" என்று விரல் நீட்டி மிரட்டிய சித்து...

"உன்னை அதியோட வருங்காலம்மா தெரியும் முன்னவே... நீ என்னோட ஹனி" என்றான்.

"என் கிளாஸ்மேட் ஒருத்தனை ஓடவிட்ட நினைவிருக்கா... அதுல தான் உன்னை பிடித்தது. அப்புறம் உன்னை நோட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். நீயிருக்க இடம் எப்பவுமே சத்தமா சிரிப்பா இருக்கும். உன்னை பார்த்தாலே ஒரு பாசிட்டிவ் வைப்ஃ. அப்படியே மனசுக்கு நெருக்கமான... உறவா அமையும் எதிர்பார்க்கல" என்றான்.

"அந்த சீனியரை ஓடவிட்ட கதை பிரின்சி வரை போய்... நல்லவேளை உங்களால் தப்பிச்சேன். இல்லைன்னா எங்க மலையிலிருந்து என் அப்பாவே என்னை உருட்டித் தள்ளியிருப்பார். யாருடா இது நமக்கு ஹெல்ப் பண்ற சீனியருன்னு உங்களை கவனிக்கத் தொடங்கினேன். என் கிளாஸ்லே பாதிக்கு மேல எல்லாம் உங்க ஃபேன்ஸ். நான் கேட்காமலே உங்க டெய்லி அப்டேட் காதுக்கு வரும். நீங்களும் பார்க்கும்போதெல்லாம் குட்டியா ஸ்மைல் பண்ணுவீங்களா... வாசு அண்ணா உடனிருக்க பீல் வரும்" என்றாள்.

கடந்த காலங்களை நினைக்கும் போது முகத்தில் வரும் புன்னகை உணர்த்தும்... நம் எத்தனை மகிழ்வாய் இருந்தோம் என்பதை.

இருவருக்குமே மனதில் ஒருவித இதம் அத்தருணம்.

நீண்ட நெடு நாட்கள் கழித்து சுவாசிக்கும் காற்று அத்தனை குளுமையை சேர்த்தது அவளின் நுரையீரலில்.

"நான் உன் அண்ணாலாம் இல்லை" என்று வேகமாக மறுத்த சித்து, "உன்னை ஃபிரண்டா பார்க்கத்தான் தோணுது" என்றான்.

ஒரு ஆண் உன்னை தோழியாகத்தான் மனம் விரும்புது என்று சொல்வது அத்தனை எளிதல்ல. பெண்ணின் மீது காதல் கூட நொடியில் மலர்ந்திடும். நட்பு?

தேனுவுக்கு நெஞ்சம் நெகிழ்ந்தது.

ஒன்றாக படித்த காலத்திலும், ஒரே அலுவலகத்தில் ஒன்றாக இருக்கும் போதும் அதிகம் பேசியதில்லை. பழகியதில்லை. பார்வை படும் நிலை மட்டுமே.

இருப்பினும் இருவரின் மனதும் சொல்லிக்கப்படாத நட்பில் திளைத்திருந்தது.

"இதை ஹரிஷ் கிட்ட சொல்லுங்க" என்றாள். சின்ன சிரிப்போடு.

"சொன்னாலும் நம்ப மாட்டான்" என்ற சித்துவிடமும் சிரிப்பு மலர்ந்திருந்தது.

"அவனுக்கும் புரியும். சும்மா சீண்டுவதற்கு எதையாவது பேசுவான்" என்றாள்.

"ம்ம்."

விடுதி வாயிலில் சாலையில் நின்றிருந்தனர்.

"நீங்க வரதுக்கு முன்னிருந்த மனநிலைக்கு மாறாக இப்போ இருக்கு சீனியர்" என்றவள், "தேன்க்ஸ் சொல்ல மாட்டேன்" என்றாள்.

"இப்பவும் நீயெதுக்கு அழுத... அப்படியென்ன நினைவு? கேட்கத் தோணல. ஆனால் என்னோட ஹனி இதுக்கு அப்புறமாவது என்கிட்ட எல்லாம் ஷேர் பண்ணிக்கணும்" என்றான்.

அவளும் சரியென தலையசைக்க... அவளின் உச்சியில் உள்ளங்கை வைத்து அழுத்தி விடைபெற்றவனாக காரில் ஏறினான்.

"சீனியர்" என்று தடுத்தவளாக, அவன் ஏறிடும் முன் அவனருகில் சென்று...

சித்து எதற்கு இந்த அழைப்பென்று உணரும் முன்னமே, தோழமையாய் அவனை அணைத்திருந்தாள்.

அவள் அணைப்பில்... தாயிடம் குழந்தை தேடும் அரவணைப்பே அவன் உணர்ந்தான்.

தேனுவின் தலையில் கை வைத்து அழுத்தம் கொடுத்தவன்...

"எல்லாம் சரியாகும்" என்றிட...

அவனிலிருந்து பிரிந்தாள்.

"உங்க அண்ணாவை அடுத்து எப்போ பார்த்தாலும் மறக்கமா கொடுத்திடுங்க" என்றாள். உண்மையான மலர்ச்சியுடன்.

"அப்போ இந்த ஹக் எனக்கில்லையா?" என்று சோகம் போல் கேட்டவன், "நீயிருக்கும் போது நான் ஏன் கொடுக்கணும்?" எனக் கேட்டான்.

"அப்போ சீக்கிரம் வந்து கூட்டிட்டு போகச் சொல்லுங்க. இனியும் காத்திருக்க முடியாது... கூட வச்சிக்க முடியாதுன்னா சொல்ல சொல்லுங்க, நான் கட்டி கூட வச்சிக்கிறேன்" என்றவள், "சொன்னதை அப்படியே சொல்லணும். ஒரு வோர்ட் மாறக்கூடாது" என்றவளாக உள்ளே ஓடிவிட்டாள்.

"காலேஜ் டேசில் நான் பார்த்த ஹனி வெளியில் வறாங்க" என்றவனது குரலுக்கு திரும்பி பின் நடந்தவளாக சிரிப்பை பதிலாகக் காட்டி மறைந்தாள்.

***********
காலை உறக்கம் கலைந்து வாசு எழும் போது... படுக்கையில் சாய்ந்து சரிந்து அமர்ந்தவனாக எதிரே மாட்டப்பட்டிருந்த புகைப்படத்தை இமை சிமிட்டாது பார்த்திருந்தான் தேவதிரன்.

ரசித்திருந்தான் என்று சொல்ல வேண்டுமோ!

தேவ் கண்களில் அப்படியொரு மின்னல். என்னவோ அவனது அருவியே அவனின் கண்முன் வந்து நிற்பது போல் அத்தனை ஒளியுடன் பார்த்திருந்தான்.

இது தினப்படி வழக்கம் என்பது வாசுவுக்கு புரிந்தது.

'ஒத்த ஃபோட்டோ! அதுவும் வெறும் காலும் கையும் மட்டும் வச்சிக்கிட்டு வாழ்க்கையை ஓட்டிடலாம் நினைக்கிறானா?' வாசுவால் கூட தேவ்வை புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

தேவ்விடம் சிறு அசைவு தென்படவும், அப்போது தான் கண் திறப்பவனாக...

"குட்மார்னிங் மச்சான்" என்றான் வாசு.

சடுதியில் தேவ்வின் உடல் இறுகி தளர்ந்தது.

வாசு எப்போதும் போலத்தான் நட்பின் விளிப்பாக மச்சான் என்று அழைத்திருந்தான். ஆனால் தேவ்விற்கு?

எப்போது தேனுவை உயிராக நேசிக்கத் தொடங்கினானோ... அது முதல் வாசுவின் மச்சான் என்கிற விளிப்பைகேட்கும்போதெல்லாம் மனதோடு அத்தனை மகிழ்ந்திருக்கிறான்.

இன்று அந்த மகிழ்வு பச்சை ரணமாய் வலி கொடுக்க... வேகமாக எழுந்து குளியலறைக்குள் புகுந்துகொண்டான் தேவ்.

வாசுவுக்கு தேவ்வை நினைத்து ஆயாசமாக வந்தது.

"நான்ந்(தா)ன் மலையில் இருக்கேன். ஆனால் இவன் எப்போ இறங்குவான் தெரியலையே!" முணுமுணுத்த வாசு நேரத்தை பார்க்க... எட்டு பத்தாகியது.

துள்ளி குதித்து எழுந்தமர்ந்தான்.

தன்னுடைய அலைப்பேசியை எடுத்து, கால் லாக் திறக்க...

ஏற்கனவே சரியாக எட்டு மணிக்கு தேனுவுக்கு அழைப்பு சென்றிருந்தது. எதிர்பக்கம் எடுக்கப்பட்டதன் அடையாளமாக டியூரேஷன் எட்டு விநாடிகள் காட்டியது.

'அதி கால் பண்ணியிருக்கான்.' தானாகவே புரிந்தது.

நேற்று தான் அழைக்காததால் பதட்டத்தில் இருந்தவள் இரவு அழைத்ததும் எடுத்துவிட்டாள். அதையே தொடர்வாள் நம்பிக்கை நேற்றே வாசுவுக்கு இல்லை. அதனால் இன்று அவள் ஏற்றிருப்பதை நம்ப முடியாதுதான் பார்த்தான்.

"கீழ போறேன். ஹாஸ்பிடல் போகணும். ஃபங்(ன்)க்ஷன் எப்போ?" மருத்துவமனை செல்ல தயாராகி வந்த தேவ்... இன்னும் படுக்கையை விட்டு எழாத வாசுவிடம் வினவினான்.

"2 பி.எம்."

"ம்... எனக்கு லெவன்க்கு ஒரு அப்பாயின்ட்மெண்ட் இருக்கு. முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன். நீ ரெடியா இரு. 12க்கு கிளம்பினால் ஒன்றரை மணிநேரத்தில் ரீச் ஆகிடலாம்" என்றான் தேவ்.

வாசு பதில் பேசாது தன்னையே பார்த்திருக்க...

"என்ன?" என்றான் தேவ்.

"ஃபார்மலா... யார்கிட்டையோ பேசுற மாதிரி பீல் ஆகுதுடா!" தன் உள்ளத்து எண்ணத்தை மறையாது கூறினான் வாசு.

"அப்படியில்லடா வாசு" என்ற தேவ் படுக்கையில் அவனது அருகில் அமர்ந்து, அவனின் கரம் பற்றி...

"இயல்பா இருக்கத்தான் ட்ரை செய்றேன். முடியலடா" என்றான்.

ஒற்றை வரியாயினும் தேவ் மனம் திறந்து சொல்லியதே வாசுவுக்கு போதுமானதாக இருந்தது.

"இட்ஸ் ஓகேடா... உன்னை வருதிக்காதே" என்றவன், "நீ போயிட்டு வா. நான் ரெடியா இருக்கேன்" என்றான்.

"உன்னையும் கஷ்டப்படுத்துறேன்ல?" என்று அதீத வருத்தத்தோடு கேட்டான் தேவ்.

இல்லையென வட இலமாக தலையை ஆட்டிய வாசு...

"என் மச்சானை எனக்குத் தெரியும்" என்றான்.

தேவ் தாவி நண்பனை அணைத்துக்கொண்டான்.

சில கணங்கள் நீடித்த அணைப்பை திடீரென அவ்வறையில் ஒலித்த தேனுவின் குரல் முடிவுக்கு கொண்டு வந்தது.

கருத்து திரி :









 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 8


திருவண்ணாமலையிலிருந்து வேலூர் பயணம். அதிகபட்சமாக இரண்டு மணி நேரம்.

வீட்டிலிருந்து கிளம்பி ஐம்பது நிமிடங்கள் ஆகியிருந்தது. கிட்டதட்ட பாதி தூரம் வந்திருந்தனர்.

தேவ்வின் கவனம் முழுவதும் சாலையில் தான். அவனாக ஒன்றும் பேசவில்லை. வாசு கேட்டதற்கு பதில் வழங்கினான். ஒரு கட்டத்தில் வாசுவும் தன் கவனத்தை வெளிப்புறத்தில் பதித்துக்கொண்டான்.

இப்படி யாருக்கோ போன்று கேட்டதற்கு பதில் சொல்லும் தேவ்வை வாசுவுக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை.

ஒரு காதல் ஒருவனை இந்தளவிற்கு மாற்றுமா? கண்கூடாகக் காண்கிறானே! அவனிடம் பெருமூச்சு மட்டுமே. அவனது தங்கையும் காதலுக்காகத்தானே தங்களை விட்டு இருக்கிறாள். காதல் படுத்தி வைக்குமென்று தெரியும். இந்தளவிற்கு என்பது தனக்கு நெருக்கமானவர்களின் மாற்றத்தை காணும் போதுதான் புரிகிறது.

காருக்குள் நிலவும் அமைதி வாசுவின் மனதை பலவற்றை யோசிக்க வைத்தது.

அதில் ஒன்று காலையில் தேவ்வின் அறைக்குள் திடீரென்று ஒலித்த தேனுவின் குரல்.

"கிளம்பிட்டிங்களா டாக்டர். சாப்பிட்டு போங்க!"

சட்டென்று ஒலித்த குரலில் தேனு தான் வந்துவிட்டாளோ என்று வாசுவின் பார்வை அறையின் வாயிலில் நிலைத்தது. மூடிய கதவு தாழிடப்பட்டிருந்தது.

ஒலித்த குரலை கண்களை மூடி அகம் நிறைத்தான் தேவ்.

அவனின் நிலையில் வாசுவின் முகம் சடுதியில் வருத்தத்தை தத்தெடுத்துக் கொண்டது.

ஒரு குரலில் இத்தனை காதலை காட்டிட முடியுமா? தேவ்வின் முகம் காதலை பளிங்காய் காட்டியது.

"இந்த வாய்ஸ்?"

தேவ் கண் திறக்க வாசு கேட்டிருந்தான்.

"தங்கச்சி குரலே நினைவில் இல்லையா?" என்று தேவ் நகர...

அப்போதுதான் வாசுவுக்கு விளங்கியது. அது ரெகார்ட் செய்யப்பட்டு சரியான நேரத்திற்கு அறையில் ஒலிக்குமாறு பொருத்தப்பட்டிருக்கும் குரல் என்று.

தேவ்வின் காதல் வாசுவிற்கே திணறலை கொடுத்தது.

"ஒரு போட்டோவும், குரலும் போதுமென இருக்கியா அதி?"

வாசுவின் கேள்வியே காதில் விழாதாவாறு சென்றுவிட்ட தேவ்வின் மீது முதல் முறையாக வாசுவுக்கு கோபம் வந்தது.

அந்த கோபத்தோடு கிளம்ப ஆயத்தமாகியவன், தேவ் வரும் நேரமும் உர்ரென்று அமர்ந்திருந்தான்.

கவனித்தாலும் எதுவும் கேட்காது வேலூர் செல்ல கிளம்பிவிட்டான்.

"அவன் கார் ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டான் வாசு. போ, இல்லைன்னா விட்டுட்டு போனாலும் போயிடுவான்... இல்லை, ட்ரிப் கேன்சல் பண்ணிடுவான்" என்ற ராதிகா... தேவ் இல்லாத நேரம் வாசுவிடம் அத்தனை புலம்பியிருந்தார்.

"சீக்கிரம் ஒரு முடிவுக்கு வர சொல்லு வாசு" என்று அனுப்பி வைத்தார்.

அதனை நினைத்த வாசுவுக்கு...

'தன் பேச்சை கேட்பவனா இவன்' என்று மனம் நினைக்க... தேவ்வை திரும்பி மேலும் கீழும் பார்த்தான்.

"இப்போ என்ன கேட்கணும்? ஓப்பன் அப் பண்ணு." வாசு வந்ததலிருந்து தன்னிடம் பேசுவதற்கே பலவற்றை யோசித்து தன் முகம் பார்த்து தயங்குவதை தேவ்வும் உணர்ந்தே இருந்தான்.

"இப்படியே... இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்கு?"

"உன் கல்யாணம் வரை."

தேவ் இப்படியொரு பதிலை சொல்லுவானென்று வாசு நினைக்கவில்லை. நம்பமாட்டது, பார்வையில் நம்பிக்கையின்மையை காட்டினான்.

"நம்பலையா நீ?" என்ற தேவ்,

"உங்க வழக்கம் ஆணுக்குத்தானே முதலில் கல்யாணம் பண்ணுவாங்க?" என கேட்டதோடு, "உன் கல்யாணத்தப்போ அருவி தானே மணி போடணும். அதுக்கு அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகாமல் இருக்கணும் தானே?" என்றான்.

வாசுவின் பக்கம் அவன் திருமணம் செய்யப்போகும் பெண்ணிற்கு, மணம் முடிக்காத தங்கை உறவு கொண்ட பெண் தான் மரகத கல் பதித்த தாலியை அணிவிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களில் திருமணம் முழுமை பெறும். அதனைத்தான் தேவ் குறிப்பிட்டான்.

வாசு புரிந்தது என்று தலையாட்டினான்.

"அப்போ சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ மச்சான். நான் என் அருவியை தூக்கிட்டு வந்துடுறேன்" என்றான்.

"உண்மையா சொல்றியா அதி?" இன்னமும் நம்பாதுதான் கேட்டான்.

தேவ் தன்னுடைய அலைப்பேசியை தூக்கிக் காட்டினான்.

வாசு என்னவென்று பார்க்க...

"பால் பொங்கல் சாப்பிடணும்" என்று இரவு சித்துவிடமிருந்து வந்த புலனம் தகவல் அது.

நேரத்தையும் பார்த்த வாசு,

"அந்த நேரத்தில்... சாப்பிடணும் அப்படின்னா ஆண்டியை செய்து தர சொல்லி சாப்பிட சொல்லு. உன்கிட்ட எதுக்கு..." என்று சம்மந்தமில்லாது இப்போ இதை ஏன் காட்டுகிறான் என்கிற கடுப்பில் பேசிய வாசு, ஏதோ புரிந்தவனாக தேவ்விடம் பொருள் பொதிந்த தலையசைப்பால் வினவினான்.

ஆமென்று கண்கள் மூடி திறந்த தேவ்...

"எனக்கான காரணத்தில் அவளை அதிகம் கஷ்டப்படுத்துறேன்" என்றான். மிகுந்த வலியுடன்.

"அதி..."

"சில விடயங்கள் இப்படித்தான்னு தெரிந்தாலும்... லேட்டாதான் புரியுது" என்ற தேவ்... "எனக்காக... என் அருவிக்காக ஒருமுறை முயன்று பார்க்கலாம் தோணுது வாசு. தட்டி பார்ப்போம்... அசையலைன்னா, ஒரு ஓரமா தள்ளி வச்சிட்டு நம்ம வேலையை பார்ப்போம்" என்றான்.

"அசைக்கக்கூடிய மலையா அது!" வாசு மலைப்பாகக் கேட்டிட, தேவ் பக்கென்று சிரித்துவிட்டான்.

தேவ் தட்டி பார்ப்போம் என்றும், வாசு மலையென்றும் குறிப்பிட்டது வாசுவின் தந்தையை தான்.

விலகி பிரிந்திருந்தால் பிரிவு மட்டுமே நிரந்தரம் என்பதை தேவ் புரிந்துகொள்ள ஆறு வருடங்கள் தேவைப்பட்டிருக்கு.

இப்போதிருக்கும் பக்குவம் அப்போது இல்லாதிருந்ததாலோ அல்லது இருந்ததாலோ அன்றளவில் அவன் எடுத்த முடிவு சரியானதே!

"என்னை உன் எண்ணத்திலிருந்தும் மனதிலிருந்தும் தூக்கிப்போட்டுவிடு" என்றவனின் வார்த்தை பசுமையாய் இன்றளவிலும். ஆனால் அவளிடம் அதற்கான சிறு முயற்சியும் இல்லை. நாளுக்கு நாள்,நொடிக்கு நொடி தன் நினைவுகளால் மட்டுமே தன்னவளின் உலகம் இயங்குகிறது என்பது என்றோ புரிந்திருந்தாலும், இன்று தான் நிலையான ஒரு முடிவுக்கு வர முடிந்தது. என்றோ எடுக்கப்பட்ட முடிவுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடிந்தது.

"என்ன திடீர் ஞானோதயம்?" கேட்கக்கூடாது என நினைத்தாலும் கேட்டுவிட்டான். வாசு.

காலை நடந்ததை கூறினான் தேவ்.

தினமும் காலை சரியாக எட்டு மணிக்கெல்லாம் வாசு தேனுவிற்கு அழைப்பு விடுப்பானென்று தேவ்விற்குத் தெரியும். அதோடு சித்துவின் மூலம் வாசு அழைக்காததால், அவனது அருவியிருந்த மனநிலையையும் அறிவான்.

ஆதலால்,

நல்ல உறக்கத்திலிருந்த வாசுவை எழுப்பிட மனமின்றி... தானே வாசுவின் அலைப்பேசியிலிருந்து அவனது அருவிக்கு அழைப்பு விடுத்தான்.

அவனாக அவ்வெண்ணிற்கு அழைக்கும் முதல் அழைப்பு.

எப்போதுமே அழைப்பு அவளிடமிருந்து தான் வரும். இவனுக்கு தோன்றினாலும் 'கால் மீ' என்று தகவல் அனுப்புவானேத் தவிர அழைத்திட மாட்டான். அவளாக அவனைத்தேடி அழைப்பதில் அலாதி இன்பம் அவனுக்கு. அதில் அத்தனை சுகம் கண்டிருந்தான்.

எப்போதும் எடுத்திடாது துண்டிக்கவே செய்வாள் என்பதால் தைரியமாக அழைத்துவிட்டான்.

அவளோ முதல் ஒலியிலேயே அழைப்பினை ஏற்றிருந்தாள்.

சட்டென்று தொற்றிக்கொண்ட பதட்டத்தில் கட் செய்திடவும் தோன்றாது தேவ் காதில் வைக்க...

இரண்டு மணித்துளிகள் அமைதியில் "டாக்டர்" என்று விளித்திருந்தாள் தேவ்வின் அருவி.

எப்படி கண்டறிந்தாள்? பெரும் வினா அவனிடம்.

"நண்பனுக்காக நீங்க கால் பண்ணிங்களா?"

அவன் பேச மாட்டானென்று அறிந்து அவளே பேசினாள்.

"அண்ணா அங்க வந்திருக்கிறது தெரியும். அண்ணா கூப்பிட்டிருந்தால் பேசமால் அமைதியா இருக்கமாட்டாங்களே! அத்தோடு கால் எடுக்கும்போதே மனசுக்குள் ஒரு இன்டயூஷன் நீங்களா இருக்குமோன்னு. கரெக்ட்டா ஃபைண்ட் பண்ணிட்டனா?" என்றவள், "என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறீங்களா டாக்டர்!" எனக் கேட்டிருந்தாள்.

அழுகை கண்களை முட்டிக்கொண்டு வந்திருக்க... உடைந்துவிட்ட கதறல் ஒலியுடன் இணைப்பைத் துண்டித்திருந்தாள்.

தேவ்விற்கு அவளின் உள்ளத்து போராட்டம் உணர்ந்தது.

நான் நன்றாக சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறேன் என்று காட்டிடவே... முடியாத போதும் தன்னிடம் இயல்பாக பேசியவள், இறுதியில் மொத்தமாய் முடியாது துவண்டுபோனாள் என்பது.

காதல் பெரும் சித்திரவதை. அதில் பிறர் உனக்கு வதை கொடுக்க வேண்டுமென்பதில்லை. உனக்கு நீயே வதைத்துக்கொள்ள காதல் ஒன்றே சிறந்த காரணி.

இத்தனை உயிர் வதை யாருக்காக? யாரால் அவளுக்கு?

தன்மீதே அத்தனை கோபம் தேவ்விடம்.

அந்த கோபத்தை குறைத்திடவே தன்னை அவளின் பாதத்தில் சரணாகதியாக ஒப்புவித்து புகைப்படத்தை வெறித்திருந்தான். வாசு எழுந்ததும், அவனிடம் தற்போதிருக்கும் மனநிலையில் சாதரணமாகக்கூட பேசிட முடியாதென்றே எழுந்து சென்றிருந்தான்.

இறுதியில், "நானில்லாமல் அவளில்லை வாசு" என்றான் தேவ். கசங்கி கலங்கிவிட்ட முகத்தை வாசுவிற்கு மறைத்தவனாக.

தேவ், தேனு... இருவருக்குமே சமபங்கு வலியென்று வாசு மட்டுமல்ல, அவர்களின் காதல் அறிந்த அனைவருக்குமே தெரியும். அந்த வலியை கண்கூடாகக் காண்கையில் வாசுவிற்கு நெஞ்சம் பிசைந்தது.

"இப்போதான் எல்லாம் புரியுதா அதி?"

"எதையும் சொல்லி விளக்க முடியாது வாசு" என்ற தேவ்,

"அவளுக்கு நான் மட்டும் போதும் அப்படிங்கிறதை காட்டிடத்தானே தனக்குள்ளே தன்னை சிறை வைத்திட்ட மாதிரி, யாரும் வேணாண்னு தனியா நாலு வருசமா உட்கார்ந்திருக்காள். இதைக்கூட புரிஞ்சிக்கலன்னா எப்படி? நான் மட்டும் போதுமென காட்டிட்டா(ள்) தானே! அதுக்கு நான் திருப்பி என் காதலை கொடுக்க வேண்டாமா? நடுவில் யார் வந்தாலும் பார்த்துக்கலாம் திடம் வந்திருக்கு" என்றதோடு,

"துணைக்கு மச்சான் நீ முன்ன நிக்க மாட்டியா?" என்றிருந்தான்.

வாசுவுக்கு அன்றில்லாத தைரியம் இன்று இருந்தது.

தேவ்வின் தோள் மீது கையிட்டு நெருக்கினான்.

"அப்போ இனி அதிரடிதான்" என்றான் வாசு.

ஆனால் தேவ்விற்கு தேனுவை நினைத்து இப்போது கலக்கமாக இருந்தது.

தன் பேச்சைக்கேட்டு தன்னுடைய காதலை வேண்டி இத்தனை வருடங்கள் காத்திருந்தவளுக்குள்ளும் தன்மீது கோபமிருக்கும் என்று அறிவான். அந்த கோபம் தன்னை ஏற்குமா என்கிற கலக்கம் அது.

இனி எதுவாக இருந்தாலும் சமாளித்து ஆக வேண்டுமென்று திடம் பெற்றாக வேண்டிய சூழலில் அவன்.

இரவு சித்து அனுப்பிய தகவலை காலை மருத்துவமனை சென்று தான் பார்த்தான்.

அப்போதே, 'தன்னுடைய தேனு தன்னை தேடுகிறாள்' என்பதை புரிந்துகொண்டவனின் உள்ளமெல்லாம் வலி.

சரியாக அந்நேரம் மேனகாவும் அழைத்து, இரவு தேனு வந்தது நடந்ததென்று எல்லாம் கூறிவிட்டார்.

மனம் மொத்தமாய் கனத்து பரிதவித்துப்போனான்.

'மயங்கி விழுமளவிற்கு தன் நினைவுகள் அவளை வதைக்கின்றதா?' உடன் வைத்துக்கொள்ள முடியாத இந்நிலை இனியும் வேண்டுமா? தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டவனுள் அக்கணம் தான், என்ன ஆனாலும் தன்னவளை தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்ற தீர்க்கம் உருவானது.

அடுத்து சித்துவிற்கு அழைத்து பேசிட...

"ஷீ லவ்ஸ் யூ மோர் அண்ட் மோர் அதி அண்ணா. மத்தவங்களுக்காக பார்த்து, மிஸ் பண்ணிடாத" என்று மட்டும் சொல்லி வைத்திருந்தான்.

சித்து சொல்லிய வார்த்தைகள் நினைக்கும்போதும் நெஞ்சை அதிர செய்தன.

தேவ்வின் கைகளில் வாகனம் தடுமாறி சீர் பெற்றது.

"அதி..." வாசு பதறிவிட்டான்.

"அம் ஓகேடா!"

"அடுத்து என்ன? வேணும் முடிவெடுத்தாச்சு. இனி ஒரே லவ்ஸ் தானே?" பலவற்றை நினைத்து மீண்டும் குழப்பிக்கொள்ள பார்க்கிறான் என்பதை தேவ்வின் தடுமாற்றத்தில் உணர்ந்த வாசு, அவனை சிந்தனையிலிருந்து மாற்றும் பொருட்டு பேச்சை மாற்றினான்.

"அவள் உன் தங்கச்சிடா. அண்ணன் மாதிரி பேசுடா" என்றான் தேவ்.

எல்லாவற்றிற்கும் தன்னால் தீர்வு காண முடியுமென்ற திண்ணம் தோன்றியதால், வாசுவுடன் பழைய நிலையில் தேவ்வால் பேச முடிந்தது.

"நான் என் நண்பனிடம் கேட்டேன்" என்று வாசு தன் கேள்வியில் மட்டும் கருத்தாய் இருந்தான்.

"இல்லை" என்று வேகமாக மொழிந்த தேவ்,

"எப்பவும் லவ் பண்ணிட்டு தான் இருக்கோம். இருப்போம்" என்றான்.

"அதான் தெரியுமே! கேட்டால், காதலிக்க பக்கத்தில் இருக்கணும், தினமும் பேசிக்கணும் அவசியமில்லை. உனக்கு நான், எனக்கு நீங்கிற நினைப்பு போதும் சொல்லுவியே" என்ற வாசுவின் பாவனையில் சிரித்துவிட்ட தேவ்,

"அதைத்தான் நானும் சொல்றேன்" என்றான்.

"அப்புறம் எப்படி கல்யாணம்?" வாசு மேலும் மேலும் புரியாது மண்டை காய்ந்தான்.

"யர்ராமுண்டி சம்மதம் வேணும்" என்றான் தேவ். அழுத்தமாய். அடர்த்தியிலும் அடர்த்தியாய்.

வாசுவுக்கு இது நடக்கிற கதையா என்றிருந்தது. அதனை தேவ்விடம் கேட்கவும் செய்தான்.

"கஷ்டமாயிருக்குன்னு இந்த செகண்ட் என்னால் அவளை கூட்டிட்டு வந்து கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியும். ஆனால் நாங்க பிரிந்து இருந்ததுக்கு அர்த்தமே இல்லாமல் போயிடுமே! இதுக்கு நான் ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னவே அவளை கூட்டிட்டு வந்திருப்பனே!" என்ற தேவ்விடம்,

"ரொம்ப குழப்புற அதி" என்றான் வாசு.

"ஒரு குழப்பமும் இல்லை. இப்போதான் நான் தெளிவா இருக்கேன். இதே தெளிவோட எல்லார் சம்மதத்தோடும் எங்க கல்யாணத்தை நடத்திக் காட்டுறேன்" என்றான்.

"ஏதோ பிளான் பண்ணிட்ட... நடத்துடா நடத்து. கொஞ்சம் டைம் கொடு நான் முதலில் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன். எனக்கு மனைவியா வரப்பொண்ணுக்கு என் தேனு தாலி கட்டணும்" என்றான் வாசு. நெகிழ்வாய்.

"அப்போ அடுத்த மாதம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ" என்றிருந்தான் தேவ். ஏதோ கடலை சாப்பிடு என்று சொல்வதைப்போல் சர்வ சாதாரணமாக.

"எதே! நெக்ஸ்ட் மன்த்தா?" வாசு அதிர்ந்தான்.

"அதான் உனக்கு பொண்ணு ரெடியா இருக்கே! இன்னைக்கு நீ ஓகே சொன்னாலும் உன் அப்பா நாளைக்கு நடத்திடுவாரு" என்ற தேவ்விடம்,

"தேனு வரணுமே!" என்றான்.

"அதெல்லாம் வருவாள்" என்று மனதிற்குள் திட்டம் வகுத்தவனாக, "டேட் பிக்ஸ் பண்ணிட்டு சொல்லு. நான் ஒரு பிளான் பண்ணனும்" என்றான்.

"என்ன பிளான்?"

"கேம்ப் உன் மேரேஜ் டைமில் போட்டால், நாங்களா மீட் பண்ண மாதிரி இல்லாமல் தற்செயலா நடந்த மாதிரி இருக்கும்ல" என்றான் தேவ்.

வாசு இதெதற்கு எனும் விதமாக ஏறிட...

"எல்லாம் உங்க ஆளுங்களை சமாளிக்கத்தான்" என்றான் தேவ்.

வாசுவிடம் இப்போதே பெருமூச்சு கிளம்பியது.

"நீங்க ஒண்ணு சேர்வதற்குள் என் ஆயுசு முடிஞ்சிடும் போல..."

இவர்களின் பேச்சுக்கு நடுவில் வரவேண்டிய இடத்திற்கு சரியான நேரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

அவர்களது நண்பர்கள் படை மொத்தமும் அங்கு தான் இருந்தது.

வாயிலிலே நின்று சிலர் கொட்டம் அடித்துக்கொண்டிருக்க, இருவரையும் கண்டுவிட்டு சூழ்ந்து கொண்டனர்.

"இவனை எப்படிடா இழுத்துகிட்டு வந்தாய்?"

தேவ் வந்ததை நம்ப முடியாது மற்றவர்கள் வாசுவிடம் கேட்க... சிரித்தே சமாளித்திருந்தான்.

கிட்டத்தட்ட அனைத்திலிருந்தும் தேவ் ஒதுங்கித்தானே இருந்தான். அதனால் இந்த ஆச்சரியமான கேள்வி.

அனைவரும் கை குலுக்களிலும், தோள் அணைப்பிலும் தங்களின் சந்திப்பின் மகிழ்வை வெளிப்படுத்தினர்.

உண்மையான சந்தோஷ முகத்தோடு தேவ் காட்சியளித்தான். நட்பு எனும் உறவு அனைத்திற்கும் மருந்தாகிவிடுமே! அதற்காகத்தான் வாசு தேவ்வை இங்கு அழைத்து வந்ததே. சொல்லப்போனால் நண்பனின் ரகுவின் மனைவியின் வளைகாப்பு நிகழ்வை, நண்பர்களின் ரீயூனியனாக மாற்றியதே வாசு தான். அவனின் அதிக்காக.

கல்லூரி நாட்களில் ரகு, வாசு, தேவ் மூவரும் நெருக்கமானவர்கள். தேவ் ரகுவிடம் மட்டும் தான் இடைப்பட்ட நாட்களில் உறவோடு இருந்தான். நண்பனுக்காக வாசுவின் எண்ணத்தை ரகுவும் ஒப்புக்கொண்டான்.

இருவரின் ஏற்பாடு தான் நண்பர்கள் ஒன்றாக இணைந்திருப்பது.

"ரகு எங்கடா?" தேவ் கேட்டிட... ரகுவே அங்கு வந்தான்.

"வாங்க சார். இப்போவாவது எங்களையெல்லாம் பார்க்கணும் தோணுச்சே!" என்ற ரகு அணைத்து வரவேற்றான்.

"ஸ்டார்ட் பண்ணியாச்சாடா?"

கேட்ட வாசுவிற்கு "ரெடிடா" என்ற ரகு நண்பர்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

மண்டபத்தில் ரகுவின் உறவினர்களும் இருந்திட... நண்பர்கள் தங்களுக்கென ஒரு பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டனர். பெண் தோழியர்களும் அதில் அடக்கம்.

"என்ன தேவ் இன்னும் சிங்கிள்ன்னு கேள்விபட்டேன். எனக்கொரு சான்ஸ் கிடைக்குமா?" கல்லூரி நாட்களில் தேவ்வை தன்னுடைய க்ரஷாக வைத்திருந்த மாலதி கேட்க...

"அப்போ நானு" என்றான் பிரதீப்.

"இந்த அதிசயம் எப்போடா நடந்துச்சு?" வேறொருவன் கேட்க... "போன மாதம் தான். லவ் பண்ணியே கொல்லுறான்" என்ற மாலதியின் பேச்சில் அங்கே சிரிப்பலை.

"வாசு உனக்கு எப்போ மேரேஜ்?"

"அடுத்து எல்லாரும் வாசு மேரேஜ்ஜில் சீக்கிரமே மீட் பண்ற மாதிரியிருக்கும்" என்று பதில் வழங்கினான் தேவ்.

ஆமாவாடா என்ற நண்பர்களிடம் வாசுவின் நிலை மோசமானது. அடுத்து அவனை ஒரு வழி செய்துவிட்டனர்.

உறவினர்கள் முறை முடிந்திருக்க... இவர்கள் பட்டாளத்தில் பெண்கள் சென்று வளையல் போட்டு பரிசு கொடுத்துவிட்டு வர, ஆண்கள் கூட்டமாக சென்று ரகுவை கிண்டல் செய்து சில நிமிடங்களில் அவ்விடத்தை அதகளம் செய்து கீழிறங்கினர்.

ரகுவின் மனைவியின் தங்கை, தேவ் மேடையேறியது முதல் கீழிறங்கிய பின்னரும் அவனின் மீதே பார்வையை வைத்திருந்தாள்.

"வித்யா..." ரகுவின் சத்தமான அழைப்பில் திடுக்கிட்டு ஏறிட்ட வித்யா அவனருகில் சென்று...

"என்ன மாமா?" எனக் கேட்டிட...

"அங்கென்ன பார்வை?" என்றான்.

"அவர் டாக்டர் தானே?" எனக் கேட்டாள்.

"என் பிரண்ட்ஸ் எல்லாருமே டாக்டர் தான்" என்றான்.

"அச்சோ மாமா" என்றவள், ஏதோ சொல்லிட முனையை, அவனோ யாருடைய அழைப்பிலோ அங்கிருந்து நகர்ந்திருந்தான்.

மேடையில் தமக்கையின் அருகில் நின்றிருந்த போதும், வித்யா தேவ்வையே தான் பார்த்திருந்தாள்.

அதனை கவனித்த பெண்ணொருத்தி,

"வந்த இடத்தில் நம்ம ஹீரோவுக்கு ஆள் செட்டாகிருச்சு போலடா!" என்று, நண்பர்கள் அனைவருக்கும் வித்யாவை சுட்டிக்கட்டினாள்.

"தற்செயலா பார்த்திருக்கலாம்" என்று வாசு சொல்ல...

"கொஞ்ச நேரம் நோட் பண்ணுடா" என்றால் அவள்.

அப்போதுதான் தேவ்வும் வித்யாவை கவனித்தான்.

"ஷீ..." என்று தேவ் இழுக்க...

"என்னடா லவ்வா...?

"உன் ஆளா இது?

"அதான் உன்னையே பார்த்திட்டு இருக்காளா?

"சொல்லவேயில்லையே?

என்று தேவ்வின் உண்மை காதல் தெரிந்த வெகு சிலரைத் தவிர மற்றவர்கள் அவனை கிண்டல் செய்வதாக கேள்வியால் திணறடிக்க...

"என் ஆளோட ஃபிரண்ட்" எனக்கூறி அனைவரையும் திணறடித்தான் தேவதிரன்.









 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 9

"என் ஆளோட ஃபிரண்ட்."

தேவ் சொல்லியதை... அவன் காதலிக்கிறான் என்ற சரியான பொருளில் விளங்கிக்கொண்ட நண்பர்கள் அவனை ஆச்சரியத்தோடு ஏறிட்டனர்.

உற்சாகாக் குரலிட்டு அதகளம் செய்தனர்.

"அடேய் தேவ் நீயாட?" என்று அதிர்ச்சியாகக் கேட்ட பெண்ணை தொடர்ந்து...

"நீ அந்த ராஜஸ்தான் பொண்ணை ஓடவிட்டது இன்னும் என் கண்ணு முன்னால் நிக்குதுடா!" என்று சத்தமாக சிரித்தான் ஒருவன்.

அனைவரும் அவனிடம் அந்த கதை கேட்க, அவன் பக்கம் திரும்பிட... வாசு தேவ்வை இழுத்துக்கொண்டு தனியாக வந்தான்.

"தேனு ஃபிரண்டா அந்தப்பொண்ணு?" வாசு மேடையில் நின்றுகொண்டிருந்த வித்யாவை பார்வையால் சுட்டி வினவினான்.

"ஆமாம் டா! ஹாஸ்டல் ரூம் மேட் அண்ட் சேம் ஆபிஸ்" என்றான் தேவ்.

"அப்போ அவளை தினமும் வாட்ச் பண்ணிட்டுத்தான் இருக்க?"

"ஹேய்..." என்று நெற்றியை தேய்த்துக்கொண்ட தேவ்... "அருவி வொர்க் பண்றதே சித்து ஆபிஸில் தாண்டா!" என்றதோடு, "அவனோட ஜூனியர் அருவி" என்றான்.

வாசுவிற்கு உண்மையில் சித்துவை தேவ்வின் தம்பியாக தெரிந்தளவிற்கு, அவனது தொழில் பின்புறமென்று எதுவும் தெரியாது.

"இன்னும் என்னலாம் எனக்குத் தெரியாமலிருக்கு?" என்று கண்களில் அதிர்ச்சியை காட்டி வினவினான் வாசு.

"நேற்று நீ மழையால் சிக்னல் இல்லாமல் அவளுக்கு கால் பண்ணாது, நைட் மலைக்கு கீழ வந்து பண்ணங்கிற வரை எனக்குத் தெரியுமென உனக்குத் தெரியாது. இப்போ தெரிஞ்சிருச்சு" என்றான்.

"அதி..."

"என்னடா?" என்ற தேவ், "அவள் என் உணர்வு வாசு. விட்டுவிட்டு வந்துட்டேன் தான். அவளில்லாமல் எப்படிடா?" என்றான்.

"அப்போ என்னையும் கவனிச்சிட்டு இருந்திருக்க?"

"ஹேய் நீ என் ஃபிரண்ட்டா. நான் கேட்கலன்னாலும் உன்னைப்பற்றி ரகு சொல்லிடுவான். இல்லை அப்பா வேலை விஷயமாக உன்னிடம் பேசும்போது தெரிந்துகொண்டதை ஷேர் பண்ணிடுவார்" என்றான்.

"ம்ம்ம்... உன்னை என்னால் புரிஞ்சிக்கவே முடியல அதி" என்ற வாசு, மீண்டும் கவனித்தவனாக...

"அந்தப்பொண்ணு உன்னையேதான் பார்க்குது இன்னும். உன்கிட்ட பேச நினைக்குது போல!" என்றதோடு, "ரகுவுக்கு ரிலேட்டிவ் நினைக்கிறேன்" என்றான்.

"ராகுவோட சிஸ்டர் இன் லா" என்றான் தேவ்.

"ஹோ" என்ற வாசு, "ரகுவுக்குத் தெரியுமா?" எனக் கேட்டான்.

"தெரியாது. இப்போ அவங்க வந்து என்கிட்ட பேசினால் தெரிந்துவிடும்" என்றான் சாதாரணமாக.

இவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்க...

மேடையில் தன்னருகில் நின்றிருந்த வித்யாவை கவனித்த ரகுவின் மனைவி...

"ஹேய் எதுக்கு அவரை இப்படி பார்த்திட்டே இருக்க வித்யா? யாரவது கவனித்து பிரச்சினை ஆகிடப்போகுது" என்ற அதட்டலோடு, "அவங்க மாமாவோட க்ளோஸ் ஃபிரண்ட். திட்டுவாங்கிக்காத" என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே வித்யாவின் அருகில் வந்த ரகு, "அவனுக்கு அல்ரெடி ஆளிருக்கு வித்யா" என்று பல்லை கடித்தான்.

"அதான் ஆறு வருசமா விலக்கி வச்சிருக்காரா?" என்று சூடாகக் கேட்டிருந்தாள் வித்யா.

இந்த விஷயத்தை இதுவரை ரகு தன் மனைவியிடம் கூட பகிர்ந்துகொண்டதில்லை. எப்படி இவளுக்குத் தெரியுமென்று அதிர்ச்சியாக ஏறிட்டான்.

"அப்புறம் ஒரு பொண்ணு ஒரு பையனை பார்த்தாலே அது அதுக்காகத்தான் இருக்கும் அப்படின்னு நீங்களே அஸ்யூம் பண்ணிக்காதீங்க" என்றாள்.

ரகு இன்னமும் அதிர்ச்சி நீங்காதிருக்க...

"தேனு தான் அவரோட அருவி" என்றிருந்தாள்.

"ம்ம்ம்" என்ற ஒலி மட்டுமே அவனிடம் பிரதிபலிப்பாக.

"நான் அவர்கிட்ட பேசனுமே!?"

"போய் பேசு தனியாத்தானே நிக்குறான்."

"இன்னொருத்தர் இருக்காரே!" இழுத்து தயங்கினாள்.

"அவன் தேனுவோட அண்ணன் தான்" என்றான் ரகு.

"இவர்தான் அந்த எட்டு மணி கோழியா?" என்று தனக்குத்தானே சத்தமாகக் கேட்டுக்கொண்ட வித்யாவின் வார்த்தைகளை கவனிக்காத ரகு, "அவனை தெரியுது, இவனை உன் ஃபிரண்டோட அண்ணன்னு தெரியாதா?" என்றான் கடுப்பாக.

"அவள் இவங்க போட்டோ மட்டும் தான் வச்சிருக்கா(ள்)" என்ற வித்யா, "அவர் நேம் என்ன?" என்று கேட்டாள்.

'தேவ் யாரென்பது வரை தெரிந்திருப்பவளுக்கு அவனின் பெயர் தெரியாதா?'

வித்யாவை ஏறயிறங்க பார்த்தவன்,

"அவனிடமே கேட்டுக்கோ" என்று நகர்ந்துவிட்டான்.

வித்யாவும் அவளின் அக்காவிடம் தேவ்விடம் பேசப்போவதாக சொல்லி அவனை நோக்கிச் சென்றாள்.

வித்யா அருகில் வந்ததுமே தேவ் விரிந்ததோ எனும் விதமாக மென்புன்னகை வழங்கினான்.

பதிலுக்கு வித்யா சிரிக்காது முறைத்து வைக்க...

"இவங்க உன்மேல கொலை காண்டுல இருப்பாங்க போலடா" என்று மெல்ல முணுமுணுத்தான் வாசு.

"உங்க நேம் என்ன?"

தேவ்விடம் வித்யா கேட்க,

"இதை கேட்கவா அவனை ரெண்டு மணி நேரமா வச்ச கண்ணை எடுக்காமல் பார்த்திட்டிருந்த?" என்று கேலி செய்த வாசுவை வித்யா கண்டுகொள்ளாது...

"சொல்லுங்க?" என்று வினவினாள்.

"தேவதிரன்... மிஸ்.வித்யா!" தன் மூரல்கள் பளிச்சிடக் கூறினான் தேவ்.

"அழகான பெயர் தான். அப்புறமும் எதுக்கு அந்த லூசு டாக்டர் டாக்டர்ன்னு என் காதை பஞ்சர் ஆக்குறா(ள்)?"

"இதை நீங்க அருவிக்கிட்ட தான் கேட்கணும்."அதே புன்னகையோடு சொன்னான்.

தேவ் தன்னுடைய பேச்சில் உன்னை நன்றாகவே தெரியும் என்பதை உணர்த்தியே பதில் வழங்கினான். வித்யாவும் அதனை எளிதாய் புரிந்துகொண்டாள்.

வித்யா மௌனித்திருக்க...

"எதாவது கேட்கணுமா?" தேவ் வித்யாவிடம் கேட்க, வாசு தான் அவளிடம் தங்கையின் நலன் பற்றி கேட்டிருந்தான்.

"தேனு எப்படியிருக்காள்?"

"ரொம்ப சீக்கிரம் கேட்டுட்டிங்க?" என்று வித்யா நக்கல் செய்திட...

"நீங்க யாருன்னு கொஞ்சம் முன்னாடி தான் சொன்னான்" என்று முகம் சுருக்கினான் வாசு.

வாசுவை பற்றி வித்யாவுக்கு தான் ஓரளவு தெரியுமே! எடுக்கவேப்படாத அழைப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் தங்கைக்காக விட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றானே! அதுவே போதும் அவனின் தங்கை மீதான அக்கறைக்கு சான்றாய். தேவையில்லாது தேவ் மீதுள்ள கோபத்தை வாசுவிடம் காட்டுகிறோம் என்று நினைத்த வித்யா சட்டென்று வாடிவிட்ட வாசுவின் முகத்தை மாற்றிட...

"சாரிண்ணா" என்று

தேனுவிற்கு வீடியோ கால் செய்திட்டாள்.

"நீங்களே பார்த்து தெரிஞ்சிக்கோங்க" என்றவள், "உங்க முகத்தை அவளுக்கு காட்டிடாதீங்கண்ணா. என்ன பிரச்சனைன்னே தெரியாமல் நான் அவ(ள்)கிட்ட மாட்டிக்க என் உடம்பில் தெம்பில்லை" என்றவள் அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திட,

வாசுவும் அதீத மகிழ்வோடு காமிராவில் தன் முகம் விழாதவாறு, அலைபேசியின் திரை தெரியுமாறு வித்யாவின் பின்னால் அமர்ந்தான்.

தேவ்விற்கு தன்னவளை இப்படி பார்ப்பதில் விருப்பமில்லை. அவளின் குரலாவது கேட்கலாமென்று வித்யாவின் முன் அமர்ந்தான்.

அவனுக்கு முதலில் பிடித்தம் உண்டானது அவளது குரலில் தானே!

வித்யாவுக்கு 'இப்போதும் அவளை பார்க்க இவருக்கு ஆசையில்லையா? அங்கு அவள் இவர் மீது பைத்தியமா இருக்கிறாள். இவருக்கு அப்படியொன்றும் இல்லையா?' என ஆத்திரமாக வந்தது.

வித்யாவின் பார்வை, உதடு சுழிப்பு இதையெல்லாம் வைத்தே அவள் இப்போது என்ன நினைக்கின்றாள் என்பதை யூகித்த தேவ்விற்கு புன்னகை தான் தோன்றியது.

"எதுக்கு சிரிக்கிறீங்க?"

வித்யா கேட்க்கும்போது தேனு அழைப்பை ஏற்றிருந்தாள்.

"சொல்லுங்க மேடம். வகை வகையா சீமந்த சாப்பாடு சாப்புடுற நேரத்தில் என்ன என் நினைப்பு?" என்று வித்யாவிடம் கேட்டாலும், தேனுவின் கண்கள், அலைப்பேசி திரைக்கும்... அங்கு தான் வேலை செய்யும் கணினித்திரைக்கும் மாற்றி மாற்றி மாறிக்கொண்டிருந்தது.

தங்கையின் முகத்தை பிம்பமாக திரையில் பார்த்த நொடி வாசுவின் கண்கள் பனித்துவிட்டன. தங்கையின் முகத்தை வைத்து அவளின் நலனை அவதானித்தவனாக உறைந்துவிட்டான் வாசு.

தேவ்விற்கு... அவனது அருவியின் குரல் இதயத்தை அதிர வைத்து, தேகத்தை சிலிர்க்கச் செய்த போதும், எதையும் காட்டிக்கொள்ளாது சாதரணமாகவே இருந்தான்.

"புள்ளையை தனியா விட்டுட்டு வந்துட்டோமே! என்ன பண்ணுதோன்னு பார்க்கலாம் கால் பண்ணாக்கா, என்னையே நீ கிண்டல் பண்ற?" என்று தேனு முடிக்கும் முன்னர்,

"யார் தனியா இருக்கா?" எனக்கேட்டு, "டாக்டர் தான் எப்பவும் என்னோடவே இருக்காரே!" என்று தன்னுடைய நீண்டு விரிந்த சிரிப்பை உதிர்த்தாள் தேனு.

அந்த பதிலில் வித்யா அப்பட்டமாக கொலைவெறியோடு தன்னெதிரே இருக்கும் தேவ்வை பார்க்க... அவனுக்கோ அவனவள் சொல்லியது இதயத்தை சில்லாக உடைத்திருந்தது. எப்போதும் நான் மட்டும் தானா? என்ற எண்ணத்தில்.

"அந்த டாக்டர் மட்டும் என் கையில் கிடைக்கட்டும்..." என்று வித்யா பற்களை கடிக்க...

"உன் அண்ணா நினைப்புலாம் உனக்கு இருக்காதா?" என்றாள்.

"அண்ணாக்கு என்னை நல்லாவே புரியும் வித்யா" என்ற தேனு, "நீயிப்படிலாம் கேட்குற ஆளில்லையே!" என்று சந்தேகமாக பார்த்தாள்.

"உன்கிட்ட வேறென்ன கேட்டாலும் நீ டாக்டரில் வந்து தானே நிற்ப. அதான் நானே கேட்டுட்டேன்" என்ற வித்யா, "உன் சீனியர் எப்படியிருக்கிறார்?" என்று கேட்டாள். உண்மையில் வித்யா எந்த அர்த்தத்திலும் கேட்கவில்லை. வேறு என்ன பேசி நேரத்தை நீட்டிக்க என்று தெரியாது சித்துவை கேட்டிருந்தாள்.

"உன் ஆளு தானே! செமயா இருக்காங்க" என்றாள்.

"ம்..." வாசுவின் முகத்திலிருக்கும் மகிழ்வை கண்டு மகிழ்ந்த வித்யா, தேனு உன் ஆளு என்றதை கவனிக்கவில்லை. தேவ் கவனித்து உள்ளுக்குள் வாலு என்று சிரித்துக்கொண்டான்.

"சார்..."

சித்து ஏதோ வேலையாக அவள் பக்கம் வந்திருக்க... தேனு அழைத்துவிட்டாள்.

"உங்க ஆளு தான். பேசணுமாம்" என்று அலைபேசியை சித்துவிடம் கொடுத்துவிட்டாள்.

"ஹாய் மிஸ்.வித்யா. ஃபங்(ன்)க்ஷன் எப்படி போயிட்டிருக்கு?" என்ற சித்துவின் இயல்பான பேச்சிலும், தேனு இப்படி அவனிடமே கொடுப்பாளென்று அறியாததாலும் அசடு வழிந்து சமாளித்து, "நல்லா... நல்லா போகுது சீனியர்... ச்ச... சார்... பாஸ்" என்று உளறிக்கொட்டினாள்.

'டக்குன்னு ஷாக் ஆகிட்டாள் போல' என நினைத்த சித்து, "ஓகே கேர்ள்ஸ் யூ கேரியான்" என தேனுவிடம் அலைப்பேசியை கொடுத்துவிட்டு "ஹேய் வாலு அப்புறம் அரட்டை அடிக்கலாம். ஒழுங்கா கோடிங் முடிக்கிற வேலையை பாரு" என்று தேனுவின் தலையில் வலிக்காது கொட்டிச்சென்றான்.

"என்ன வித்யா உன் ஆள பார்த்ததும் வார்த்தை தந்தியடிக்குது" என்று தேனு சிரித்துக்கொண்டே கிண்டல் செய்திட, அப்போது தான் அவள் சொல்வதை உணர்ந்த வித்யா...

"என் ஆளா? பிச்சிடுவேன் ராஸ்கல். அவருக்கு தெரிந்தால் என்னாகிறது?" என்று தோழியை அதட்டினாள் வித்யா.

தேனு சொல்லிய உன் ஆளு என்பத்தில் சுற்றுப்புறத்தையே வித்யா மறந்திருந்தாள்.

"சைட்லாம் அடிக்கிற?"

"அழகா இருந்தால் பார்க்கத்தான் செய்வாங்க!"

"அப்படிங்களா?" என்ற தேனு, "நம்ம ஆப்போசிட் டீம் சிந்துஜா... இன்னைக்கு சீனியருக்கு ப்ரொபோஸ் பண்ணப்போறாளாம் ஹர்ஷா சொன்னான்" என்றாள். வித்யாவை அளவிட்டவளாக.

"யாரோ யாருக்கோ பண்ணா எனக்கென்ன?" என்ற வித்யா, உடனடியாக "அதெல்லாம் உன் சீனியர் ஓகே சொல்லமாட்டார்" என்றாள்.

"அதெப்படி சொல்ற?"

"அவருக்கு அந்தளவுக்கு டேஸ்ட் கம்மியில்லை" என்ற தேனு, பேச்சை மாற்றும் பொருட்டு,

"கோழி கூவுச்சா?" எனக் கேட்டாள்.

"கூவுச்சு கூவுச்சு. ஆனால் கூவுனது வாசு அண்ணா இல்லை. டாக்டர்" என்றாள். அதுவரையிருந்த துள்ளல் எல்லாம் நொடியில் வாடியதைப்போல கரகரத்து ஒலித்தது தேனுவின் குரல்.

தேவ் தன்னைப்போல் கண்களை மூடி தன் வலியை மறைத்தான்.

"நான் நம்பமாட்டேன்" என்ற வித்யாவுக்கு,

"என்னாலே நம்ப முடியல தான்" என்று பதில் வழங்கினாள் தேனு.

"நிஜமாவா?"

"ஹ்ம்ம்... அண்ணா மொபைலிலிருந்து கூப்பிட்டிருந்தாங்க!"

"என்ன பேசினாங்க?"

"எதுவும் பேசல!" சுரத்தின்றி கூறினாள்.

"அப்புறம் எப்படி அவங்க தான்னு சொல்ற. அண்ணாக்கூட கால் பண்ணிட்டு, பேச முடியாமல் வைத்திருக்கலாம் தானே?" என்றாள் வித்யா.

"என்னால் அவங்களை உணர முடியும் வித்யா" என்ற தேனு, "இப்போகூட நீதானே என்கிட்ட பேசிட்டிருக்க? ஆனால் எனக்கு, டாக்டர் என் பேச்சை கேட்டுட்டு இருக்கமாதிரி பீல் ஆகுது" என்றாள்.

மூவரும் தேனு சொல்லியதில் அதிர்வை உள்வாங்கினர்.

"பட் அதுக்கு சான்ஸ் இல்லைல்ல?" என்ற தேனு, "நீ ஃபங்(ன்)ஷனை என்ஜாய் பண்ணிட்டு வா" என்று வைத்துவிட்டாள்.

தேவ் முற்றிலும் உடைந்துவிட்டான்.

மூடிய விழிகள் மூடியபடியே இருந்தன. முகத்தில் சொல்லன்னா துயரம்.

"இப்படிப்பட்ட காதலைத்தான் வேண்டான்னு ஒதுக்கி வச்சிருக்கீங்க" என்ற வித்யா,

"உங்களை நேரில் பார்த்ததும் நிறைய கேட்கணும் அப்படின்னு பல கேள்வி யோசித்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் நான் என்னோட பெயர் சொல்லாமலே என்னை வித்யான்னு சொன்னீங்களே அதுலே அவளைப்பற்றிய எல்லாம் கவனிச்சிட்டு இருக்கீங்கன்னு புரிஞ்சிக்கிட்டேன். நீங்களும் அவள் அளவுக்கு இல்லைன்னாலும் ஓரளவு லவ் பண்றீங்கன்னு தெரியுது" என்றாள்.

"பிரியருதுக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் வேணுன்னு பிடிச்சு வச்சிக்க காதலுங்கிற ஒண்ணு போதாதா?" என்று தொடர்ந்தவள்,

"அவள் உங்களை பைத்தியக்காரத்தனமா நேசிக்கிறாள். அது எந்தளவுக்குன்னா... நீங்க அவளோடவே அவள் கண் முன்னால் இருக்கீங்கன்னு, நித்தம் உங்கக்கிட்ட எல்லாம் வாய்விட்டே சொல்றளவுக்கு. அவளோட ஒவ்வொரு நாளும் டாக்டர்'ங்கிற வார்த்தையில் தொடங்கி, அதில் தான் முடிகிறது" என்றாள்.

பட்டென்று எழுந்து சென்றுவிட்டான் தேவ்.

வித்யா ஆயாசமாக பார்க்க...

"இதையெல்லாம் நீ சொல்லித்தான் அவனுக்கு தெரியணுமில்லை வித்யா" என்ற வாசு, "தேனு என் தங்கச்சி, நானே சொல்வேன்... தேவ் முன்னால் அவள் நேசம் கம்மிதான்" என்றான்.

"எப்படிண்ணா உங்களால் உங்க தங்கச்சியை வேணான்னு சொல்றவருக்கு சப்போர்ட் பண்ணி பேச முடியுது. அதுவும் அவரோட எப்படி இன்னும் ஃபிரண்டா இருக்க முடியுது?" என்று ஆதங்கமாக வினவினாள்.

விரக்தியாக சிரித்த வாசு,

"கையில பிடிச்சு வச்சுக்கிட்டு, வார்த்தையால் சொல்லிக்கிட்டே இருப்பது மட்டும் காதல் இல்லைம்மா. நீ நல்லாயிருக்கணுமுன்னு விலகி நிக்கிறதும் காதல் தான். என் மச்சான் இதில் ரெண்டாவது" என்றான்.

வித்யா புரியாது பார்க்க...

"உன் சொந்தமெல்லாம் உன்னை ஒதுக்கி வச்சிடும். நீயொருத்தி பிறந்தங்கிறதையே இல்லைன்னு செய்திடுங்கிற நிலை வந்தால் என்ன செய்வ?" எனக் கேட்டான்.

"உன் மொத்த வாழ்க்கையையும் சடங்குன்னு சொல்லி மூளையில் முடக்கிடுவாங்கன்னு வச்சிக்கோ... அப்போ என்ன செய்வ?" என்றான்.

"என்ன சொல்றீங்க?"

"இதெல்லாம் தன் காதலால் தன்னவளுக்கு கிடைக்கும் என்பதால் தான், உயிராக நேசிப்பவளை விட்டு தள்ளியிருக்கான்" என்ற வாசு, எல்லாம்... எல்லாம் கூறினான்.

வாசு சொல்லியவற்றை கேட்ட வித்யாவின் விழிகள் நிமிடங்கள் கடந்தும் தன் அதிர்வை காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

"இப்பவும் இப்படியெல்லாம் மனிதர்கள் இருக்காங்களா?"

"மாற்றமே வேணான்னு இருக்கவங்களை மாற்றவே முடியாது" என்ற வாசு, "தேன்க்ஸ் வித்யா" என்றான்.

தேனுவின் முகம் காட்டியதற்கு.

"அவளை பார்க்கணும்ன்னா எனக்கு கால் பண்ணுங்கண்ணா" என்ற தேனு, தன்னுடைய எண்ணை வாசுவிடம் கொடுத்தாள்.

"அப்போ இவங்க சேர வழியில்லையா?"

"அதுக்குத்தான் ட்ரை பண்றோம்" என்ற வாசு, தேவ் கிளம்பிவிட்டதை கண்டு அவனருகில் ஓடினான்.

வித்யாவும் வேகமாக ஓடிச்சென்று,

"சாரிண்ணா... தெரியாமல் பேசிட்டேன்" என்று தேவ்விடம் மன்னிப்பு வேண்டினாள்.

"நீ உன் ஃபிரண்டுக்காக பேசின. இதுல மன்னிப்பு கேட்க ஒண்ணுமேயில்லை" என்று தேவ் சொல்ல... அங்கு வந்த ரகு,

"இப்படியே இருந்திடாத மச்சான்" என்றான்.

"இனி அவனை விடுறதா இல்லை" என்ற வாசு, தேவ்வின் முதுகில் தட்டினான்.

தேவ் எதாவது சொல்வானேயென்று மற்றவர்கள் பார்த்திருக்க... அவனோ விடைபெறும் விதமாக தலையசைத்தான்.

அவர்களுக்கு சப்பென்றானது.

வரும்போது சொல்லியதற்கு எதிராக இருந்தது தேவ்வின் செயல். வாசு குழம்பினான்.

"நல்லதே நடக்கும்டா" என்று ரகு தான் வாசுவை தேற்றி அனுப்பி வைத்தான்.

தேனுவின் காதலை அருகிலிருந்து பார்ப்பதால், தேவ்வின் மௌன காதலை வித்யாவால் உணர முடிந்தது.

சேர்ந்திடுவார்கள் என்று அவளின் மனம் அறிதியிட்டு மொழிந்தது.

"இப்போ எதுக்குடா அமைதியா இருக்க?" என்று முன்பக்கம் இடதுபுறம் தேவ் அமர்ந்திருந்ததால், வலதுபுறம் ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்ததும் வாசு கேட்டான்.

"வரும்போது நீ சொன்னதெல்லாம் வைத்து என்னென்னவோ கற்பனை பண்ணிட்டேன். இப்போ வாய் மூடிட்டு இருக்க. எனக்கு பயமா இருக்கு அதி. அவள் என் தங்கச்சிடா. இதுக்கு மேலவும் எப்படியும் இருக்கட்டுமுன்னு விடமுடியாதுடா" என்றான். ஆற்றாமையாயாக!

"அவள் என் பொண்டாட்டி மச்சான்!"

"அதி..."

"இங்க அப்படித்தான் வாழ்ந்திட்டு இருக்கோம்" என்று தன்னுடைய இதயத்தை தொட்டு காண்பித்த தேவ்,

"சுத்தியிருக்கும் தடைகளை சரிசெய்யாமல் என்ன பதில் சொல்லணும் எதிர்பாக்குற வாசு?" என்றதோடு, "நான் எதாவது சொல்லி... வித்யா ஏதும் அருவிக்கிட்ட உளறினால் என்ன பண்றது. நமக்கே எந்த பாதையும் கண்ணில் தெரியல. இல்லாத பாதையில் அவளையும் கூட்டிட்டு நடந்து சிக்கலாக்க சொல்றியா? இருக்கும் சிக்கல்கள் போதாது?" எனக் கேட்டான்.

வாசு தேவ்வின் தோளில் கை வைத்திட...

"மொத்தமா நொறுங்கியிருக்கேன் வாசு. முடியல! உன்னால் அருவியோட குரலை மட்டும் தானே கேட்க முடிந்தது. என்னால் அந்த குரலுக்கு பின்னாலிருக்கும் வலியை உணர முடிந்ததுடா!" என்று இருக்கையில் சாய்ந்து கண்களை மூடிட...

கண்ணீர் கோடென வழிந்தது.
20240110_165000.jpg


கருத்து திரி :

 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 10

அன்றைய தினம் வேலையெல்லாம் முடித்து கிளம்பி மின்தூக்கிக்காக தேனு காத்திருக்க... சித்துவும் வீடு செல்ல கிளம்பியிருந்தான்.

"ஹாய் ஹனி" என்று அவளருகில் வந்தவன்,

"என்ன முகத்துல எக்ஸ்ட்ரா ஒளி?" எனக் கேட்டு அவளை சீண்டினான்.

"உங்க அண்ணா கொஞ்சம் இறங்கி வரமாதிரி தெரியுது சீனியர்" என்றாள்.

"என்ன சொல்ற?"

"மார்னிங் கால் பண்ணார்" என்று நடந்ததை தெரிவித்தாள்.

உண்மையில் அவள் சொல்லியதை நம்பமுடியாது தான் பார்த்தான்.

"வாசன் கால் பண்ணலன்னு நேற்று மாதிரி இன்னைக்கும் பீல் பண்ணிவியோன்னு பண்ணியிருக்கலாம்" என்றான். சிறு தோள் குலுக்களுடன்.

"நான் சந்தோஷமாயிருந்தால் உங்களுக்கு பிடிக்காதா? ஏன் இப்படி சொல்றீங்க?" என்ற தேனுவின் கண்கள் சட்டென்று துளிர்த்துவிட்டன.

"ஆறு வருடமாக இறங்கி வராதவங்க இப்போ மட்டும் எப்படி? தேவையில்லாமல் கற்பனை பண்ணிக்கிட்டால் நமக்குத்தான் வலி. அதுக்குத்தான் சொன்னேன். எச்சரிக்கைன்னு வச்சிக்கோயேன்" என்ற சித்து, "அண்ணா இப்பவும் அவருடைய காரணங்களிலிருந்து வெளிவரல... அவருக்கு நீ மட்டும் போதும். ஆனால், இங்கு நீயென்று அண்ணா குறிப்பிடுவது உன்னைச் சார்ந்த அனைத்தும்...

"முக்கியமா உன் அப்பா சம்மதம்" என்றான்.

வேகமாக கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள்.

"அவங்க சொன்னாங்கன்னு இத்தனை வருடம் கேட்டது போதும் ஹனி. இனியாவது உன் மனசை வெளிப்படையாக்காட்டு. நேரா வீட்டுக்கே போயிடு. நிச்சயம் உன்னை போன்னு சொல்ல மாட்டாங்க" என்றான்.

பேச்சின் நடுவே மின்தூக்கியில் ஏறி தரை தளம் வந்திருந்தனர்.

"வான்னும் கூப்பிட மாட்டாங்க தானே?" என்றவளின் உதட்டில் புன்னகை இருந்தாலும், விழிகள் வருத்தத்தை பிரதிபலித்தது.

"தின்க் பாசிட்டிவ். நீ அங்கு போனால், அப்பா, அம்மாவே உனக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவாங்க. அதுமட்டுமில்லாமல், ராதும்மா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவாங்க" என்றான்.

"அவங்களை மீறி... ப்ளீஸ் சித்து" என்றவள், "அவங்க மனசளவில் என்னைத் தேட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. சீக்கிரமே நான் வேணுன்னு வருவாங்க" என்றாள்.

இந்தநிலையில் இத்தனை நம்பிக்கை எப்படியென்று தான் சித்து சிந்தித்தான்.

"அப்புறம் உன் ஃபிரண்ட் என்ன சொல்றாங்க?" வலியென்று தெரிந்து, அவளிடம் தேவ்வை பற்றி அதற்கு மேல் பேச சித்துவுக்கு மனமில்லை.

"அவங்க ஆளு எப்போ லவ் சொல்லுவாங்கன்னு மேடம் வெயிட்டிங்" என்றாள்.

"சொல்லிடலாமே!" என்ற சித்து, "என் அண்ணா லவ் சக்ஸஸ் ஆகட்டும்" என்றான்.

"ம்ம்ம்..." என்று தலையாட்டிய தேனு, "இந்த ஜென்மத்தில் சொன்ன மாதிரி தான்" என்றாள்.

"எனக்கு என்ன சிக்கல் வரப்போகுதுன்னு நினைச்சாலே பயமா இருக்கு" என்ற சித்து உடலை குலுக்கி சிலிர்த்தான்.

"காதல் அப்படின்னாலே பிரோப்ளேம் தான் சீனியர். அதை சரிசெய்து கொண்டுபோறது தான் வாழ்க்கை" என்றவளிடம் உள்ள பக்குவம் சித்துவை ஆச்சரியப்படுத்தியது.

"ஓகே சீனியர், டைம் ஆகுது. நான் கிளம்புறேன்" என்று தேனு கிளம்பியும் சித்து அங்கேயே நின்றிருந்தான்.

அடுத்து என்ன நடக்குமென்று யாராலும் கணிக்க முடியாத சூழலை உருவாக்கியிருந்தான் தேவதிரன். அவனைக்கொண்டே அவர்களின் வாழ்க்கை சுழல... அனைவரையும் தன் எண்ணங்களால் ஆட்டுவித்தான்.

வாசு வந்து சென்று பத்து நாட்கள் ஆகியிருந்தது.

அடுத்த நாளே வித்யாவும் விடுதிக்கு வந்திருந்தாள். இப்போது இருவருக்கும் தனித்தனி பணி நேரமென்பதால் வித்யா நண்பகலே விடுதிக்கு சென்றிருந்தாள்.

வந்த நாள் முதல் வித்யா தேனுவை இன்னும் அதிகமாக கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

நடந்ததையெல்லாம் வாசுவின் மூலமாக அறிந்துகொண்டவளுக்கு, தன் தோழியை எப்படியாவது தேவ்வுடன் சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்ற யோசனை உள்ளுக்குள் ஓடியது.

"இப்போலாம் ரொம்ப அதிகமா தின்க் பண்ற வித்யா" என்று தேனு கேட்டும் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

வழக்கத்திற்கு மாறாக, வாசுவின் அழைப்பினை தேனு ஏற்று இரண்டு நிமிடங்கள் பேசுவதை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள் வித்யா.

அதனை தேனுவிடம் கேட்கவும் செய்தாள்.

"என்ன திடீரென அண்ணா மேல பாசம்?"

"சொல்லத் தெரியல" என்றதோடு முடித்துக்கொண்டாள் தேனு.

ஆனால் வித்யா, தேனு தேவ்வை பற்றி மனம் திறக்கம்மாட்டாளா என்று இப்போதெல்லாம் தேவ்வை நினைவு கூறும் வகையில் அவளை சீண்டிக்கொண்டே இருக்கின்றாள்.

அப்படித்தான் இன்று அலுவலகம் விட்டு வந்த தேனுவை பிடித்துக்கொண்டாள் வித்யா.

"அக்காவுக்கு பையன் பிறந்தால் என்ன பெயர் வைக்கலாம்?"

"அது அவங்க சாய்ஸ் வித்யா."

"சித்திக்கு தான் முதல் உரிமை. நீ சொல்லு..."

"எதுவும் தோணலை."

"அப்போ நான் சொல்வதில் ஒன்றை சூஸ் பண்ணு" என்ற வித்யா "தேவ், அதி, தீரன், அதிரன்" என்று தேவதிரன் என்ற பெயரை உடைத்து பல சுக்கலாக பிரித்துக் கூறி கேட்டாள்.

துணிகளை மடித்துக்கொண்டிருந்த தேனுவின் கை அசையாது நின்றது.

"தேவதிரன்." மெல்ல முணுமுணுத்தாள். அவள் சொல்லியது காற்றுக்கே கேட்டிருக்காது. ஆனால் வித்யா அவளின் உதட்டசைவை கவனித்து,

"இந்த பெயர் நல்லாயிருக்கே! தேவதிரன்" என்றிட, காதுகளை பொத்திக்கொண்ட தேனு, "ப்ளீஸ் வித்யா. அந்த நேம் சொல்லாத" என்று கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டாள்.

"திருமதி. தேனருவி தேவதிரன்." அவளவனின் குரலில் காதுக்குள் எதிரொலித்து நெஞ்சத்தில் மத்தளம் கொட்டியது.

பார்த்ததும் அவளிடம் சொல்லியது இதைத்தான். காதலை அவளது பெயர் கொண்டே சொல்லியிருந்தான்.

"ஏன்? நல்லாதானே இருக்கு" என்ற வித்யா மீண்டும் ஒருமுறை சொல்லிட

"அது அவங்க நேம் வித்யா. சாதாரணமாக அந்த பெயரை என்னால் கடக்க முடியாது" என்று கத்திய தேனு வெடித்து கதறினாள்.

என்று தேவ் அவளது பெயரோடு அவனின் பெயரை இணைத்துக் கூறினானோ அதுமுதலே அவளை மொத்தமாக உடைத்திட, உறைய வைத்திட, சித்தம் கலங்கிட, அவனுள் அடங்கிட வேண்டுமென்ற ஏக்கத்தை அதிகரிக்க அவனது முழுப்பெயர் போதுமானதாக இருந்தது.

முதல் முறை அவளின் வெளிப்படையான அழுகையை காண்கிறாள் வித்யா. பதறிவிட்டாள்.

"தேனு..." என்று அவளருகில் சென்று நெஞ்சில் சாய்த்துக்கொண்ட வித்யா, என்றுமே அவள் இப்படி அழுது பார்த்ததில்லை என்பதால் என்ன செய்வதென்று தெரியாது படபடத்தாள்.

"அம் சாரி... சாரி... தேனு" என்று அரற்றினாள்.

"என்னை துடிக்க வைக்க அவங்க பெயர் ஒன்னு போதும் வித்யா" என்ற தேனுவின் இதயம் தாறுமாறாக துடித்தது.

சித்து அதியென்று பலமுறை சொல்லியபோதெல்லாம் அதிர்வை மட்டும் காட்டிய தேனுவின் இதயம் அவனின் முழு பெயரில் அத்தனை ரணம் கொண்டது.

தன்னவனின் பெயர் கூட தன்னுடைய திடத்தை பறித்துவிடும் என்பதால் தானே அவனின் பெயரைக்கூட உச்சரித்திடாது கவனமாக இருக்கின்றாள்.

"எனக்கு அவங்களை பார்க்கணும் வித்யா." அத்தனை ஏக்கங்கள் தேனுவின் கண்ணீர் முகத்தில்.

வித்யா செய்வதறியாது தவித்தாள்.

தேனு மொத்தத்திற்கும் சேர்த்து வைத்து அன்று அழுதாளோ! அடக்கி வைத்த ரணத்தை வலிகள் யாவும் அவளின் கண்ணீரில் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது.

தேனுவை ஆறுதலாக அணைத்திருந்த வித்யா நினைவு வந்தவளாக...

"நீ அழக்கூடாதுன்னு டாக்டர் சொல்லியிருக்காரே தேனு" என்றிட...

பொத்தானை அழுத்தியதும் விளக்கு உயிர் துறப்பதைப்போல், தேவ்வின் அவ்வார்த்தைகள் வித்யா சொல்லி தேனுவின் நினைவில் உதித்த அக்கணமே கண்ணீர் நின்றிருந்தது.

விழிகளோடு முகத்தையும் சேர்த்து அழுந்த துடைத்த தேனு...

தன்னுடைய அலைப்பேசியை எடுத்தாள்.

வழக்கம்போல் தேவ்வின் நிழலுருவத்திடம் அனைத்தும் சொல்லி வருந்தப்போகிறாள் என்று வித்யா நினைக்க...

தேனுவோ பல நாட்கள் விரல் தொட்டு தீண்டிய தேவ்வின் எண்களை இன்று அழுத்தியிருந்தாள்.

தேனு சிறிது நேரத்தில் முற்றிலும் உடைந்திருந்தாள். தன்னவனால் மட்டுமே தன்னை மீட்டெடுக்க முடியுமென நினைத்தாள். எப்போது இணைவோமென்று தெரியாது. அதுவரை தைரியமாக இருக்க வேண்டுமென்றால் இந்நொடி தேவ்வின் அருகாமை வேண்டுமென உள்ளுக்குள் சதிராடியவள், அவனது தடைகள் மீறி அழைத்துவிட்டாள்.

தேனு தேவ்வுக்கு அழைப்பதை விழிகள் தெறித்து விடுமளவிற்கு ஆச்சரியமாக நோக்கிய வித்யா, அறையை விட்டு வெளியேற முனைய...

"வித்யா" என்ற தேனு அறையை விட்டு மொட்டை மாடிக்கு வந்திருந்தாள்.

தேவ் வாசுவிடம் சொல்லிவிட்டான்.

"இனியும் பிரிந்திருக்க முடியாது" என்று...

"உன் அப்பாவோட சம்மதத்தோடு என் அருவியை எனக்கு சொந்தமாக்கிக் கொள்வேன்" என்று...

ஆனால் எப்படி? தெரியவில்லை.

'முதலில் மருத்துவ முகாமினை காரணமாக வைத்து அங்கு செல்வோம். மற்றதை பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று முடிவெடுத்தவனாக தன்னவளின் நினைவுகளில் மூழ்கியபடி மேனி தீண்டும் இரவின் குளிர் காற்றை ரசித்திருந்த தேவ்...

தன்னுடைய நினைவுகளுக்கு சொந்தகாரியே அழைப்பாளென்று எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவளிடம்... தன்னுடைய அருவியிடம்... மூச்சுக்கு பலமுறை மனம் உரைத்திடும் அருவி எனும் தன் உயிரிடம் பேசிட நெஞ்சம் முட்டும் ஆசை இருந்த போதிலும், ஏனோ அக்கணம் பேசிட முடியா வலி உள்ளத்தின் அடி ஆழம் உழல, மார்பு விம்மி இறங்க அழைப்பினை ஏற்காது வெறித்தான்.

"என்னை கூட்டிட்டு போங்க" என்று மீண்டும் கேட்டுவிட்டால், இம்முறை நிச்சயம் அவனால் மறுத்திட முடியாது. அவனே அவனது காரணங்களுக்கு தடையாக இருந்திடுவான்.அடுத்த நிமிடம் அவள் முன் நின்றிடுவான். அவளை தன் கை வளைவுக்குள் பொத்தி மார்புகூட்டில் புதைத்து வைத்திடுவான்.

மகளுக்கே சாபம் போல் பேசியவரின் வார்த்தைகள் வீரியம் கொண்டுவிட்டால்? அதற்காகவே அவரின் சம்மதம் வேண்டி நிற்பவனுக்கு...

தன் கட்டுப்பாட்டில் உறுதியில்லை.

தன்னவள் தன் வாழ்வில் முறையாக வரவேண்டுமென்ற அவனின் காத்திருப்பிற்கு மதிப்பின்றி போய்விடும்.

அத்தோடு,

"பெத்தவங்களை தவிக்கவிட்டு போகிறவள் நிச்சயம் நல்லாவே இருக்கமாட்டாள். கஷ்டப்படுத்திட்டு போகிறவள், சந்தோஷமா வாழ்ந்திடத்தான் முடியுமா? திரும்ப எங்கக்கூட்டுக்குள் வரத்தான் முடியுமா? வந்தால்... பார்த்திருப்பிங்களே! என்ன நிலைன்னு?"

கர்ஜனையாக ஒலித்த குரல், தன்னவளை அவள் கூறிய இடத்தில் நிறுத்திப்பார்க்கவே அஞ்சி நடுங்கினான்.

தானாக காதல் திருமணம் செய்து கொண்டவர்களை சில வருடங்களில் தங்களுடன் இணைத்துக் கொள்வது பெற்றோர்களின் பாசத்திற்கு சான்று. அல்லது புதுவரவு அனைத்தையும் மறக்கச் செய்திடும். என்றாவது ஒருநாள் தங்களது குடும்பம் தங்களை கட்டாயம் ஏற்றுக்கொள்ளும் எனும் நம்பிக்கை இருக்கும்.

ஆனால் தேனுவின் விஷயத்தில் பொய்யாகக் கூட அப்படியொரு நம்பிக்கைக்கொள்ள முடியாது.

இப்போது வாழும் தொடக்கத்தில் அவர்கள் வேண்டாமென்று அவனவளே சொல்லி அவனுடன் வந்துவிடலாம். சில காலங்கள் சென்ற பின்பும் இந்நிலை இந்த உறுதி நீடிக்குமென்று சொல்லிட முடியாதே. சில கட்டங்களில் உறவுகளை மனம் தேடும். அப்போது அவர்களிடம் பேச்சிலாவது சுமுக நிலை இருக்க வேண்டும். அதற்கு அவனவள் எல்லோரின் விருப்போடு அவனின் கரம் சேர வேண்டும்.

இதுவே தேவதிரனின் அதிகபட்ச ஆசை.

நியாயமானது தானே! ஆனால் காத்திருப்பு இத்தனை நீடிக்குமென்று நினைக்கவில்லை.

முதல் முறை அழைப்பு முழுதாக ஒலித்து அடங்கிட...

தேவ் எடுக்கமாட்டான் என்று தெரிந்தும், தேனுவுக்கு... ஏற்கப்படாத அந்த அழைப்பு வலிக்க வலி கொடுத்தது.

இன்று மனதில் எழுந்திருக்கும் வலி... சிறிது நேரம் கண்களை மூடி தன்னவனின் நினைவுகளோடு சுழன்றால் தணிந்து போகுமெனத் தோன்றவில்லை.

தனது நெஞ்சம் முழுக்க நிறைந்திருக்கும் தன்னவனை பார்த்தால் மட்டுமே சரியாகுமென்றது. காதலில் கனத்திருக்கும் அவளின் இதயம்.

இல்லையேல் அவனின் குரலாவது கேட்க வேண்டுமென்றது.

அதனால் விடாது அழைப்பினை தொடர்ந்தாள்.

எடுக்க முடியாது தேவ் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு கட்டத்தில் தான் ஏற்காது விடமாட்டாளென்பது தேவ்விற்கு புரிந்தது. சித்துவிற்கு அழைத்து என்னவென்று கேட்கக் கூறினான்.

"உங்களுக்கு கூப்பிட்டால் நீங்க பேசுங்க. அட்லீஸ்ட் என்னன்னு பேசாது கேட்க மட்டும் செய்யுங்க. நான் பண்ண மாட்டேன்" என்று சித்து மறுக்க, தேவ் விடவில்லை.

"புரிஞ்சிக்கோ சித்து. என்னால் முடியலடா!" தழுதழுப்பாக ஒலித்த தேவ்வின் குரல் இறுதியில் மெலிந்து ஒலித்தது.

அந்த குரலை என்றுமே சித்துவால் மீறிட முடியாது.

"முடியலன்னு சொல்லியே எல்லாரையும் ஆட்டி வைக்கிறீங்க அதி அண்ணா" என்ற "சித்து, கால் பண்ணிட்டு என்னன்னு சொல்றேன்" என்க...

"நான் கான் காலில் மியூட்டில் இருக்கேன். நீ அவளை மெர்ஜ் பண்ணு" என்றான் தேவ்.

"இதெல்லாம் எங்கு போய் முடியப்போகுதோ!" என்ற சித்து, தேவ் சொல்லியதை செய்தான்.

இவ்வளவு நேரமும் ரிங் சென்ற அழைப்புகள் இரண்டாவது அழைப்பில் செல்ல... சித்து தனக்கு அழைப்பானென்ற தேனுவின் யூகம் பொய்யாகவில்லை.

"சொல்லுங்க."

தேனுவுக்கு தேவ்வின் தம்பி நானென்று தெரிந்துவிட்டது என்பதை சித்து தேவ்விடம் சொல்லாததால்... தேவ்வும் இணைப்பில் இருந்திட, அதனை காட்டிக்கொள்ளாது இயல்பாய் பேச முயன்றான்.

"ஹாய் ஹனி... என்ன வாய்ஸ் உர்ருன்னு வருது?"

"ஏன் உங்களுக்குத் தெரியாதா?" எனக் கேட்ட தேனு, "இப்போ நீங்க என்னோட பாஸ்ஸா கால் பண்ணியிருக்கீங்களா இல்லை உங்க அண்ணாக்கு தம்பியாவா?' என வினவி தேவ்வை அதிர வைத்தாள்.

"ஹனி... நான்!"

"ப்ளீஸ் சித்து... இத்தனை வருசமா அவங்க சொன்னதை கேட்டு, நான் விலகி தானே இருக்கேன். அவங்களை பார்க்கணும், அவங்ககிட்ட பேசணும்... அது முடியாது எத்தனை நாள் துடிச்சிருக்கேன் தெரியுமா? இன்னைக்கு ஏனோ திடமா நிலைகொள்ள முடியல. ப்ளீஸ் ஒரு டைம் பேச சொல்லு" என்று அழுகையோடு மொழிந்தவள்...

"இத்தனை ஆண்டுகளாக இல்லாமல் இன்னைக்கு இத்தனை முறை அழைக்கின்றேனே ஏன்னு யோசிக்கமாட்டங்களா? அவங்களுக்கு என்னை மாதிரி தோணாதா? ஒருவேளை எனக்கு உயிர்போற நிலைன்னு நான் கால் பண்ணியிருந்தால் என்ன பண்ணுவாங்க? அப்பவும் இப்படித்தான் எடுக்காமல் இருப்பாங்களா?" என்று மூச்சுவிடாது தனது ஆதங்கத்தைக் கொட்டியதோடு,

"செத்திடலாம் போலிருக்கு சீனியர்" என்று மொட்டை மாடி தரையில் மடங்கி அமர்ந்தாள்.

"ஹனி... ஹனி... அழாதடாம்மா! நான் வறேன்" என்று சித்து அவளின் அழுகையிலும், வார்த்தையிலும் பரிதவிக்க...

"அவங்களை பேச சொல்லுங்க ப்ளீஸ்" என்று வைத்திட்டாள்.

தேனு செத்திடலாம் என்று தொடங்கியதுமே வெடித்து கிளம்பிய வேதனையை பொறுக்க முடியாது தேவ் இணைப்பைத் துண்டித்திருந்தான்.

தேனுவை என்றுமே இப்படியொரு நிலையில் சித்து பார்த்ததே இல்லை. தன்னுடைய வலியை கூட புன்னகையில் தான் காட்டுவாள். இன்று இப்படி ஏங்கித் தவிக்கின்றாளே! காரணம் என்னவாக இருக்குமென்று எண்ணிய சித்துவுக்கு தன் அண்ணனின் மீது அத்தனை கோபம்.

போன் செய்து மொத்தமாக வெடித்துவிட்டான்.

"இப்போக்கூட உங்களால் எப்படி இவ்வளவு அமைதியா இருக்க முடியுதுண்ணா?" என்ற சித்து...

"ஹனி சொன்னதேதான் நானும் கேட்கிறான். இத்தனை நாளில்லாமல் இன்று கூப்பிடுறாளே... என்னவாயிருக்கும் கொஞ்சம் யோசிச்சீங்களா? இத்தனை நாள் நீங்க சொன்னதை மட்டுமே கேட்டு பைத்தியக்காரி மாதிரி உங்க காதாலுக்காகக் காத்திருக்காளே அதுக்காகவாவது எடுத்து... என்னன்னு கேட்டிருக்கலாமே?" என்றான்.

"நீ என்னோட தம்பின்னு அவளுக்கு எப்போ தெரியும்?"

சித்துவுக்கு இப்போதும் பொறுமையாக தன்னிலையில் மட்டுமே பிடிவாதமாக நிற்கும் தேவ்வின் மீது ஆயாசமாக வந்தது.

"நம்ம வீட்டுக்கு வந்த அன்னைக்கு நைட்."

"ஏன் சொல்லலை? அன்னைக்கு மத்தது எல்லாம் சொன்னியே!"

"சொல்லணும் தோணல" என்றான்.

"ம்ம்" என்ற தேவ்...

"அவளுக்கு மட்டும் வலியில்லைடா... என்னால் அவகிட்ட பேசிட்டு மட்டும் விட முடியும் நினைக்கிறியா? இன்னும் கொஞ்சநாள். எல்லாத்துக்கும் காரணமிருக்கு சித்து" என்று வைத்திட்டான்.

நம் மனம் ஒருவரை அதிகம் தேடும் சமயம் அவர்களால் நிராகரிக்கப்படுகிறோம் எனும் உண்மை புரிந்தால்... நாம் தேடுவது தோள் சாய்ந்திட ஒரு நபர். மனம் விட்டு அழ ஒரு மடி. அக்கணம் நாம் நாடுவது நம் உறவுகளை. உறவுகளில் நெருக்கமானவரை!

இப்போது அந்நிலையில் தான் தேவ் தேனுவை நிறுத்தியிருக்கிறான்.

அவனுக்குத் தெரியும்... தனக்கடுத்து அவள் அதிகம் விரும்புவது அவளின் குடும்பத்தை தான். அதிலும் வாசு அவளுக்கு அண்ணனாக இருந்தாலும், அவனைத்தான் பெற்றோரின் இடத்தில் வைத்திருக்கிறாள்.

நிச்சயம் தனக்கடுத்து தேனு வாசுவை தேடுவாள்... இவளாக செல்லும் நிலையில் தான் வாசு இருக்கின்றான்.

தனக்காக குடும்பத்திடமிருந்து பிரிந்திருப்பவளை தவிக்க விட்டு சேர்த்து வைத்திட எண்ணினானோ? அவள் மறந்த அவளது ஸ்தலவாசம் அனுப்பி வைத்திட நினைத்தானோ?

அதுவே உண்மை.

வாசுவிற்கு திருமண ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்நேரத்தில் தேனு அங்கிருக்க வேண்டும்.

நாளை வாசு தேனுவிடம் இதைப்பற்றி பேச அழைப்பதாக தேவ்விடம் கூறியிருந்தான்.

தேவ்விற்கு அவனது அருவியைப்பற்றி நன்கு தெரியுமே! தன்னுடைய பிடிவாதம் விட்டு எக்காரணத்திற்காகவும் அவள் அங்கு செல்லமாட்டாள்.

ஆனால் இப்போதிருக்கும் நிலையில் நாளை வாசு அவளை அழைக்கும்போது மறுக்காது செல்வாள். அவளுக்கு அவளின் தவிப்பு அடங்கும் இரண்டாம் இடம் அவள் சுற்றித்திரிந்த மலையல்லவா!

இதனை தெரிந்தே அழைப்பை ஏற்க பரபரத்த உணர்வுகளையும் கைகளையும் கட்டுப்படுத்தி தன்னவளின் தவிப்பை அதிகரித்து வலிக்க வைத்திட்டான்.


தேவ்வின் எண்ணம் நிஜம் கொள்ளுமா?

**********

நேற்று அத்தியாயம் பதிவு செய்துவிட்ட நினைவில் இருந்துவிட்டேன். இன்று வெளி வேலையில் மாட்டிக்கொண்டேன். காலதாமதத்திற்கு SORRY தோழமைகளே!

பொங்கல் முடியும் வரை லீவ் வேணும். முடிந்தால் நடுவில் பதிவிடுகிறேன்.

கருத்து திரி :
 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 11

தேவதிரன்...

ஒற்றை பெயர்.

தேனருவியின் இதயத்தை மொத்தமாக தகர்த்திருந்தது.

ஆழ்ந்திழுத்து மூச்சினை
வெளியேற்றி...
கண்களை மூடினால்,
கலைந்து விடும் களைப்பல்ல!
ஏனோ,
இக்கணம்...
உன் முகம் பார்த்திட ஏங்குகிறேன்.
உன் குரல் கேட்டிட தவிக்கிறேன்.
உன் வாசம் உணர துடிக்கிறேன்.
உன் கை கோர்த்திட வேண்டுகிறேன்.
உன் மார்புகூட்டில் புதைத்துக்கொள்ள தவம் புரிகிறேன்.
வரம் தருவது என்றோ?


பல வருடங்கள் அவள் கொண்ட திடத்தையெல்லாம் யாரோ சொல்லிய அவனவளின் பெயரில் அவளது உணர்வாய் கலந்து எதிரொலிக்க... அவளை அணு அணுவாக வாரிச்சுருட்டிக்கொண்டது.

அதிர்வலையாய் உள்ளம் பொங்கிக் கொண்டிருக்க... அணைத்திடும் வழி தன்னவன் என்கிற உள்ளத்து கூப்பாடை அடக்கிட முடியாது...

எப்படியும் எடுத்திடுவான் என்கிற நம்பிக்கை பொய்த்திட... மனம் வெதும்பி இருளில் வதங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

தேனு சென்று வெகு நேரமாகியும் திரும்பி வராததால், அவளைத்தேடி மேலேறி வந்த வித்யா தோழியின் நிலை கண்டு சொல்லன்னா வேதனை கொண்டாள்.

"தேனு..." தனக்கு முன் மண்டியிட்டவளின் கழுத்தினை தாவி கட்டிக்கொண்டு அவளின் தோளில் முகம் புதைத்து கண்ணீர் உகுத்தாள் தேனு.

"அவங்க எடுக்கல! நான் வேணாமா?" தனக்குள் சிதறிய கண்ணீர் துளிகளை அருவியாய் கன்னம் சுரந்திட்டாள்.

"அழாத தேனு. என்னால் உன்னை இப்படி பார்க்க முடியல. ஒரு பெயர் இந்தளவிற்கு படுத்தி வைக்குமா?"

கேட்ட வித்யாவுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை... அனைத்தும் காதலில் மட்டுமே சாத்தியமென்று.

இங்கு மலை மடுவாகும். மடு மலையாகும். சிறு புள்ளி புயலாகும். புயல் தென்றலாகும்.

காதலை சுவாசமாக நினைப்பவர்கள் மட்டுமே அறிந்தது.

"இவ்வளவு நாள் நீ இப்படி இல்லையே தேனு. அன்னைக்கு அவங்க கால் பண்ணப்போக்கூட நீ இப்படி உடைஞ்சு நிக்கலையே?"

அன்று தொடங்கிய அவளுக்குள்ளான காதல் சதிராட்டம் தான் இன்று அவனது பெயரில் பிரவாகம் கொண்டுவிட்டது.

தனக்குள் அடக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருப்பது மட்டும் சாத்தியமில்லையே. அடக்கப்படுவதும், அமிழ்த்தப்படுவதும் வீறு கொண்டு வெளிவருவது தானே நியதி.

இங்கு இக்கணம் தேனுவிடமும் அதுவே நிஜமானது.

"எனக்கு சொல்லத் தெரியல வித்யா. நெஞ்செல்லாம் வலிக்குது" என்ற தேனு... "எனக்கு அழணுமே! ஆனால் முடியமாட்டேங்குது" என்று கண்களை துடைத்தவள், "அவங்களை எப்பவும் கடக்க முடியறதில்லை வித்யா" என்றவள் தன்னிலையில் முழுதாய் மரித்திருந்தாள்.

அவளே அழவும் செய்கிறாள்... அவளே தேறவும் செய்கிறாள்.

காதல் இத்தனை ஆட்டுவிக்குமா?

வித்யா தலையை உலுக்கிக்கொண்டாள்.

மெல்ல பேசி தேனுவை அறைக்கு அழைத்து வந்து படுக்க வைத்தாள்.

'இனியும் இவள் இங்கு தனியாக இருந்தால் மனதால் இறந்துவிடுவாள்' என எண்ணிய வித்யா, அவளை எப்படியாவது அவளது கிராமத்திற்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டுமென முடிவு செய்தாள்.

அதற்கு முன் தேவ்விடம் பேச நினைத்தாள்.

அழைத்து விட்டவளுக்கு அவன் ஏற்ற பின்னர் என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை.

அவனின் பக்கமென்று சில காரணங்கள் இருக்குமே! அதனை அன்று விழாவில் வாசுவின் மூலம் தெரிந்து கொண்டிருந்தாளே!

"ஏன் இப்படி? அவளை பார்க்க முடியல! வலியிலும் அவள் முகம் சிரிப்பை மட்டும் தான் காட்டும். அவள் அழுதால் உங்களுக்கு கஷ்டமா இருக்குமாமே! இப்போ பாதி உயிரா கிடக்கிறாள். ஒரு வார்த்தை பேசியிருக்கலாமே!" என்று ஆதங்கமாக வார்த்தைகளைக் கொட்டிய வித்யா, "இன்னைக்கு அவள் தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அல்லாடுவதற்கு காரணம் நீங்க இல்லை. உங்களோட பெயர்... வெறும் பெயர் மட்டுமே அவளை இவ்வளவு வதைக்க வைக்கிறது என்றால்... தினம் தினம் உங்க நினைப்பு அவளை எவ்வளவு கொன்றிருக்கும். அதோட மொத்த வெளிப்பாடு தான் இன்னைக்கு... இப்போ அவளை கதற வச்சிருக்கு" என்றவள் இறுதியில் உடைந்திருந்தாள்.

"நாளைக்கு வாசு கால் பண்ணுவான். அவளை எப்படியாவது அனுப்பி வை. எங்கு தொலைத்தோமோ அங்கு தானே தேட முடியும். தேடுவதை பெற முடியும்" என்று அழுத்தமாகக் கூறிய தேவ் அலைப்பேசியை வைத்திருந்தான்.

படுக்கையில் கால் நீட்டி சாய்ந்து அமர்ந்து எப்போதும்போல, தன்னவளளின் பாதத்தில் சரணாகதி அடைந்த கணம் வித்யா போன் செய்திருக்க... எடுத்து பேசி வைத்தவனுக்குள் கூடும் வலியின் பாரம் சுமையாகியது. தாங்க முடியா சுமையாகியது.

அவளுக்கு மட்டும் தான் ஏக்கம், தவிப்பு, துடிப்பு எல்லாமுமா? அவனுக்கு இல்லையா? அவளைவிட, அவளை தள்ளி வைக்கின்றோம் என்பது அதீத கொடுமை. உயிர் துடிப்பதை நித்தம் நொடி நொடியாய் உணர்கிறான்.

சித்துவும் வித்யாவும் மாற்றி மாற்றி தேனுவிற்காக பேசியிருக்க... அவனின் வலியை அறிபவர்கள் யாருமில்லை.

'சொல்லப்படாத காதல் மட்டுமில்லை... சொல்லப்படாத ரணங்களும் உணரப்படுவதில்லை.'

"அருவி... அருவிம்மா... கஷ்டப்படுத்துறேன். தெரிந்தே கஷ்டப்படுத்துறேன். வேறு வழியில்லையே! நான்தானே? வெறுத்துடாதடி!"

தன்னவளின் பாத புகைப்படத்தில் தன்னை ஒப்புவித்தான்.

அதற்குமேல் அவ்வறையில் இருக்க முடியாது... பெற்றோரின் அறைக்கு சென்றான்.

ஈஷ்வர், ராதிகா உறங்கியிருந்தனர்.

பாதி திறந்திருந்த கதவினை திறந்து உள் சென்றவன் இவருக்கும் நடுவில் படுத்திட... மகனின் வருகையை உணர்ந்த ஈஷ்வர் அவனது மார்பில் தட்டிக்கொடுத்திட...

"அப்பா" என்று அவரை கட்டிக்கொண்டு அழுதிட ராதிகா பதறி எழுந்து விளக்கினை ஒளிரச் செய்தார்.

"அதி..."

"அதி என்னப்பா?"

இருவரும் கலக்கம் சுமந்து ஏறிட நொடியில் தன்னை தேற்றிக்கொண்டான்.

"நத்திங்... நத்திங் மாம்" என்றவன் வலிய கொண்டு வந்த இதழ் விரிப்போடு... "தூக்கம் வரல அதான் இங்கு வந்தேன்" என்றான்.

ராதா நம்பவில்லை என்பது அவரின் கூர் பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

"ம்மா...!"

"நம்புறேன்டா... முகத்தை சுருக்காதே" என்று அவனருகில் அமர்ந்தவர், தேவ்வின் தலை கோதி,

"தேனுவை கூட்டிட்டு வந்திடலாமா அதி?" எனக் கேட்டார்.

ஈஷ்வர் ராதிகா கேட்டதை ஆச்சரியமாக பார்த்தார்.

"நீங்க எனக்கு ஏதோ பெண் பார்த்திருக்கீங்க சொன்னீங்க?" வேண்டுமென்றே அவரை சீண்டினான்.

"என் பையன் ஒருத்திக்காக தவம் இருக்கான்னா... அவள் எத்தனை அன்பை என் பையன் மேல் வைத்திருக்கணும். நான் பார்க்கும் பெண் அவளுக்கு ஈடாகுமா? இல்லை அவன் தான் அவளோடு சந்தோஷமாக வாழ்ந்திடுவானா?" என்று தேவ்வின் கன்னம் கிள்ளியவர், "நீ ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டுமென தான் அப்படி சொன்னேன். நான் எந்த பெண்ணை பார்க்கல" என்றார்.

"நீங்க உண்மையை சொல்லியதால் நானும் உங்களுக்கு ஒன்னு சொல்றேன்" என்ற தேவ்... "இன்னும் கொஞ்ச நாளில் அருவியும் நம்மோடு இருப்பாள். எப்படின்னு கேட்காதீங்க... எனக்கே தெரியாத பதில். ஆனால் இங்க சொல்லுது" என்று தன்னுடைய இதயப்பகுதியை நீவி காண்பித்தான்.

"என்னப்பா நீங்க ஒண்ணும் சொல்லாம இருக்கீங்க?"

"வலியை என்னமா மறைக்குறன்னு அதிசயித்து பார்த்திருக்கே(ன்)ப்பா!" என்ற ஈஷ்வர், "நாளை தேனுவை பார்க்கப்போறோம்" என்றார்.

"டாட்!"

"மேனகா எல்லாம் சொல்லிட்டா(ள்)ப்பா" என்ற ராதிகா... "சித்து வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனதும்" என்றதோடு, "இத்தனை நாளா இதையேன் எங்ககிட்ட மறைச்சிட்டு இருந்தன்னு தெரியல" என்றார்.

"அவள் எங்கிருக்கான்னு தெரிந்ததும் நீங்க சும்மா இருப்பீங்களா? சரியோ தவறோ ஒரு முடிவை எடுத்து விலகியிருக்கோம். அதுக்கு மதிப்பு கொடுக்கணுமே" என்ற தேவ், "இப்போ மாதிரி பார்க்கன்னு மட்டும் அப்போ இருந்திருக்கமாட்டிங்க, வீட்டுக்கு கூட்டிவந்து எங்க கல்யாணத்தை முடிச்சு வச்சிட்டு தான் உட்கார்ந்திருப்பீங்க" என்றான்.

"இப்பவும் அதைத்தான் செய்யப்போறேன்" என்றார் ராதிகா.

"அப்புறம் மை சன்... நீ சொன்னதில் ஒன்று தவறு. நீ மட்டும் தான் வேண்டாம், விலகலாம் அப்படின்னு முடிவு பண்ண. தேனு இல்லை" என்றார் ஈஷ்வர்.

இதயத்தில் ஊசி கொண்டு குத்தியதைப்போல் அவரின் வார்த்தை அவனை பதம் பார்த்தது.

"நார்மலானான்... திரும்ப வாட வச்சிட்டிங்க" என்ற ராதிகா, "நீ படு அதி. கிழம் அப்படித்தான் உளறிக்கிட்டு இருக்கும்" என்றார்.

அன்னையின் மடியில் தலை வைத்து படுத்துக்கொண்ட தேவ்...

"நாளைக்கு கன்ஃபார்ம் பார்க்கப்போறீங்களா மாம்?" எனக் கேட்டான்.

"நீதான் போட்டோ கூட காட்டியதில்லையே! அப்போ சித்துவுக்கு மட்டும் காட்டுன. உன்னை அழ வச்சிட்டாளேன்னு கோபத்தில் பார்க்கமால் விட்டுட்டேன். இப்போ பார்க்கணும் தோணுதே" என்றார்.

"இன்னும் கொஞ்சநாள் வெயிட் பண்ணுங்க மாம்" என்ற மகனிடம்,

"எட்ட நின்னாவது பார்த்திட்டு வறேன்டா! உன் சித்தியையும் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சே" என்றார்.

அங்கு சென்று தேனுவை பார்க்கும் வரை, இப்படி எதாவது காரணம் சொல்லிக்கொண்டேதான் இருப்பார் என்பதால் அதற்குமேல் தேவ்வும் அவரை தடுக்கவில்லை.

"கேம்ப் எப்போ கிளம்புற அதி? மத்த டீமெல்லாம் அவங்கவங்க இடத்துக்கு நேற்றே போயாச்சு" என்றார் ஈஷ்வர்.

வேலை விஷயத்தில் அவன் இப்படி மெத்தனமாக இருக்கும் ஆளில்லை என்பதால், வேறெதுவும் திட்டம் வகுத்து எங்கு அங்கு செல்லாது விட்டுவிடுவானோ என அதைப்பற்றி அறிந்திட வினவினார்.

"நெக்ஸ்ட் வீக் வாசு மேரேஜ் டாட். எப்படியும் என்னை இன்வைட் பண்ணக்கூடாதுன்னு அவனுக்கு கட்டளை போட்டிருப்பார். கேம்ப் காரணம் வைத்து போகிறேன்" என்றான்.

தலையசைத்து ஏற்றுக்கொண்ட ஈஷ்வர்,

"பத்து நாளுக்கு முன்பு வந்தப்போ வாசு ஒண்ணுமே சொல்லவேயில்லையே?" என்றார் கேள்வியாக.

"எப்போ அருவியை கல்யாணம் செய்துகொள்ளப் போறேன்னு கேட்டுட்டே இருந்தான்... உனக்கு ஆனதுன்னு சொன்னேன். அதான் நான் மனசு மாறிடுவனோன்னு அவசரவசரமா ஏற்பாடு பண்ணிட்டான்" என்ற தேவ் "அவங்க குல தெய்வம் முன்னாடி தான் கல்யாணம் செய்துப்பாங்க... அரேஞ்மெண்ட்ஸ் பண்ண அதிக நாளெல்லாம் தேவையில்லை. அதான் இத்தனை ஸ்பீட்" என்றான்.

"நீ கல்யாணம் பண்ணிக்க, அவன் ஏண்டா கல்யாணம் செய்துக்கணும்?" ராது புரியாது வினவினார்.

"அருவி தான் பொண்ணுக்கு தாலி கட்டணும். தாலி கட்டுற மாப்பிள்ளையோட தங்கச்சிக்கு கல்யாணம் ஆகிருக்கக்கூடாது" என்று விளக்கம் அளித்தான்.

"கல்யாணத்துக்கே இத்தனை விதிகளாடா?" ராதுவுக்கு அவர்களின் முறைகளை கேட்பதற்கே ஏதோ அத்துவான காட்டுக்குள்ள தனித்து மாட்டிகிட்டதை போல் உணர்ந்தார்.

இன்னும் அவர் தேவ் பார்த்ததையெல்லாம் நேரில் பார்த்திருந்தால்? அவ்வளவு தான். தலை சுற்றி... இந்த காலத்திலும் இப்படியா என்று விழி விரித்திருப்பார்.

"சரிசரி நான் காலையில் சீக்கிரம் கிளம்பணும்... தூங்கு அதி" என்று மகனின் தலையை தலையணைக்கு மாற்றிவிட்டு அவனருகில் படுத்து தன் கையால் அணையிட்டுக் கொண்டார்.

தேவ்வின் முன்னுச்சியை ஒதுக்கிய ஈஷ்வர் தானும் படுத்து, அவனின் கரம் பற்றிக்கொண்டார்.

"டாட்..." என்று கிசுகிசுப்பாக ஈஷ்வரை அழைத்த தேவ், அவர் கண் திறந்திட...

"கேம்புக்கு சுலோ ஆண்ட்டியையும் கூட்டிட்டு போறேன். உங்களுக்கு பிரோப்ளேம் இல்லையே? சுலோ ஆண்ட்டியை பார்க்காமல் ஒரு வாரம் இருந்திடுவிங்க தானே?" என அதே மெல்லிய ஒலியில் கேட்டான்.

"எனக்கு ராது கையால் அடி வாங்கி வைக்காமல் விடமாட்ட போலிருக்கே" என்ற ஈஷ்வரன் "எனக்கு எப்பவும் என் ராது தாண்டா" என முணுமுணுக்க...

"எனக்கு உங்க மேலிருக்கும் அதே நம்பிக்கை சுலோ மேலும் இருக்கு. பேசாமல் தூங்குங்க" என்று அதட்டினார் ராதிகா.

எத்தனை வயதாகி காலங்கள் ஓடினாலும்... புரிதலால் மட்டுமே உறவில் நம்பிக்கை பலப்படும்.

கணவனின் முந்தைய காதல் தெரிந்த போதிலும்... இன்றைய காதலும், வருங்காலமும் தனக்கு மட்டுமே என்ற தெளிவே ராதுவை கணவனின் காதல் விஷயத்திலும் எளிதாக எடுத்துக்கொள்ள வைத்தது.

தேவ்விற்கு தன் பெற்றோரின் அன்பு எப்போதும் வியப்பு தான். இப்போது போல். தான் பார்த்து வியக்கும் அவர்கள் தன்னை பார்த்து வியக்க வேண்டுமென பேராசை கொண்டான்.

தாய் தந்தையரின் அரவணைப்பில் அலைப்புறுதல்கள் யாவற்றையும் மறந்து நிம்மதியான உறக்கம் கொண்டான் தேவதிரன்.

இந்த உறக்கம் அங்கு சென்ற பின்பு கிட்டுமா?

*******

காலை தேனுவிற்கு முன்பு விழித்துக்கொண்ட வித்யா, இப்போது அவளது மனநிலை எப்படியிருக்கும் என்று தேனுவின் மீது கண் வைத்தவளாகவே அனைத்தும் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

நேற்றைய வலியின் மிச்சம் இன்றும் இருக்குமோ? இன்றும் அழுது அரற்றினால் என்ன செய்வது... எப்படி அவளை தேற்றுவது என்கிற கவலையான யோசனை அவளிடம்.

ஆனால் வித்யாவின் எண்ணத்திற்கு நேர்மாறாக... அனுதினம் கொண்ட பழக்கமாக மலர்ந்த முகமாக தன்னுடைய அலைப்பேசியை எடுத்து தேவ்வின் படத்தில் கண் திறந்தவள்,

"குட் மார்னிங் டாக்டர்" என்றாள். நீண்டு விரிந்த இதழில்.

'அடிப்பாவி...' என வாய்பிளந்து பார்த்திருந்தாள் வித்யா. இவளா நேற்று அந்த மனுஷன் மேல் அவ்வளவு கோபத்தில் இருந்தவள் என்று.

அடுத்து தேனு பேசியதில் வித்யா கொலைவெறி ஆகினாள்.

"சாரி டாக்டர். கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல. அதான் கால் பண்ணிட்டேன். அத்தனை முறை பண்ணியும் நீங்க எடுக்கலன்னு உங்க மேல் லைட்டா கோபம் தான். தூங்கி எழுந்ததும் சரியப்போச்சு. உங்கப்பேச்சை மீறி கால் பண்ணத்துக்குதான் சாரி" என்றவள் வித்யாவை பார்த்து கண் சிமிட்டி விட்டு குளிக்கச் சென்றாள்.

'கண்ணைக்கட்டுதே!' என நினைத்த வித்யா "ஷீ இஸ் ஓகே நவ்" என்று தேவ்விற்கு தகவல் அனுப்பிவிட்டு தன் வேலைகளில் கவனமானாள்.

தகவலை பார்த்த தேவ்விற்கு மட்டுமே தன்னவளின் நிலை புரிந்தது.

வித்யாவிற்காக இயல்பாகக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது.

கசப்பாய் முறுவலித்துக் கொண்டான்.

தேவ்வின் எண்ணம் உண்மை என்பது போலத்தான், குளியலறைக்குள் கொட்டும் நீருக்கடியில் நின்று கொண்டிருந்தவளின் கண்கள் அருவியாய் நீரோடு கலந்து கொண்டிருந்தது.

வித்யாவுக்காக மட்டுமல்ல தன்னவனுக்காகவும் தனது வலியை விழுங்கி... கனன்ற முகம் திருத்தி வெளியில் வந்தாள்.

சரியாக வாசு அழைத்திட...

அடக்கி வைத்தவற்றை யாரிடமாவது கொட்ட வேண்டுமென்ற மனதின் படபடப்போடு முதல் ஒலியிலேயே செவி மடுத்திருந்தாள்.

"வாசுண்ணா..."

"பாப்பா... தேனும்மா!"

தங்கையின் குரலில் பரிதவிப்பை கண்டதும், அவனின் குரலில் பதட்டம். சிறு கமறல்.

"பாப்பா! என்னாச்சுடா?"

"நீங்க வறீங்களா?"

அன்னை மடியாய் அண்ணன் தோளில் தலை சாய்த்து இளைப்பாற மனம் விரும்பினாள்.

"வரேன்... இதோ கிளம்பிட்டேன்... இப்போ கிளம்பிட்டேன் டா!" என்று வாசு சொல்லும் போதே, அவனின் கைகளிலிருந்து அலைப்பேசி பறிக்கப்பட்டது.

"இன்னும் அஞ்சாறு நாளுல உன் அண்ணனுக்கு கல்யாணம். முறை செய்யணும். வந்து சேரு" என்று மிரட்டலாய் ஒரு குரல் ஒலித்து அடங்கியது.

"நீ அங்க போறேன்னு நிக்காமல், அவளை இங்கு வர வை" என்று வாசுவிடம் அதட்டுவதும் தேனுவிற்கு நன்கு கேட்டது.

"வாசுண்ணா..."

"அவர் எப்பவும் அப்படித்தானேடா!" என்ற வாசு, "நான் வாறேண்டா" என்றான்.

"இல்லைண்ணா... வேண்டாம். நான்... நான்" கொஞ்சம் தடுமாறியவள் "வந்து ஆகணுமே! அவங்களவுக்கு என் அண்ணாவும் எனக்கு முக்கியம்" என்றாள். வழிந்துவிட்ட கண்ணீரோடு.

வாசுவுக்கு அவளின் வார்த்தையில் நெஞ்சம் நெகிழ்வதற்கு பதிலாக கனத்துப்போனது.

"பாப்பா..." வாசு குரல் நனைந்து நலிந்தது.

"இத்தனை வருடம் எதை புரிய வைக்க தனியா இருந்தனோ... அது அவங்களுக்கு எப்பவோ புரிஞ்சிருக்கும். என் அண்ணாவோட ஸ்பெஷல் மொமெண்ட் மிஸ் பண்ணிடமாட்டேன்" என்றவள், "எனக்கு பதில் வேற தங்கச்சி ரெடி பண்ணிட்டிங்களா?" என்றாள் பொய் கோபத்தோடு.

"அடேய்... நீ வரலன்னா கல்யாணமே இல்லைடா" என்ற வாசு மகிழ்வின் உச்சத்தில் இருந்தான். தங்கையின் அருகாமை வேண்டி காத்து கிடப்பவனின் நெஞ்சில் அருவியின் குளுமையை பாய்ச்சியிருந்தாள் தேனருவி.

காதலில் மட்டுமல்ல... பிரிவு என்பது எல்லா உறவிலும் வலி தான்.

"சந்தோஷம் டா பாப்பா. நான் வந்து கூட்டிக்கவா?" ஆர்வமாக வினவினான்.

"அண்ணா..." என்று விளித்தவளின் குரலில் எத்தனை தூரம் தன்னுடைய உடன்பிறப்பை கஷ்டப்படுத்தியிருக்கிறோம் என்ற குற்றவுணர்வு. அதே சமயம் தன் முகம் காண எவ்வளவு காத்திருக்கிறான் என்பதும் அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

நேற்றைய தேவ்வின் செயலைத்தானே தானும் வாசுவிற்கு செய்து கொண்டிருந்தோம் என்பது புரிந்தது.

இதை தனக்கு உணர்த்திடத்தான் தேவ் தன்னுடைய அத்தனை அழைப்பபுகளையும் நிராகரித்தான் என்பதும் அக்கணம் அவளுக்கு விளங்கிற்று.

இதைத்தானே தேவ்வும் அவளிடம் எதிர்பார்த்தான். உணர்த்த முயன்றான். வலிக்க வலி கொடுத்து உணர்த்தியும் விட்டான்.

தங்கள் இருவருக்கான வலியில் மற்றவர்கள் கஷ்டம் கொள்வதில் தேவ்விற்கு விருப்பமில்லை. அதற்கே நேற்றைய நிராகரிப்பு.

"ஆபிசில் இம்பார்டன்ட் ப்ரொஜெக்ட் வொர்க் இருக்குண்ணா. உங்க மேரேஜுக்கு அட்லீஸ்ட் டூ டேசாவது லீவ் வேணுமே! வொர்க் முடிச்சிட்டு நெக்ஸ்ட் வீக் வரேன்" என்றவளுக்கு அன்றைய தினமே அண்ணனின் கை வளைவுக்குள் ஆறுதல் அடைந்திட மனம் ஆர்ப்பரித்த போதும்... தனக்காக இத்தகைய சூழலில் அவன் அலைய வேண்டாமென தன் வரவை உறுதி செய்து விளக்கம் கொடுத்தாள்.

"பாப்பா?"

"கண்டிப்பா வருவேன் வாசுண்ணா!"

அதன் பின் என்ன? நாட்கள் விரைந்து ஓடி வரவேண்டிய நாள் வந்திருந்தது.

இடைப்பட்ட நாட்களில் தேவ்விடம் சொன்னது போல்...

ராது சித்துவின் அலுவலகம் வந்து, தேனுவிற்கே தெரியாது அவளை பார்த்துச் சென்றார்.

நான்கு வருடங்களாக தேவ்வுடன் சேர்ந்து தேனு இங்கிருப்பதை சொல்லாது மறைத்ததற்காக மேனகாவிடமும், சித்துவிடமும் சண்டை பிடித்து இருவரையும் ஒருவழி ஆக்கியிருந்தார்.

தேவ் பார்க்க வேண்டுமென்று அழைத்திருந்ததால், மேனகாவும் ராதுவுடன் வந்து, மகனை பார்த்து அவனின் மனமாற்றத்தை அறிந்து அகம் மகிழ்ந்தவராக ஊர் திரும்பியிருந்தார்.

எல்லோருக்கும் ஏதோவொரு தீர்மானத்தில் நம்பிக்கை அளித்த தேவ்விற்கு... சுத்தமாக நம்பிக்கையில்லை. தேனுவை அவர்களாக தனக்கு கொடுப்பார்களென்று.

எல்லாமே நம்பிக்கையில் தானே இயங்குகிறது எனும் நியதியின் கையில் தன்னுடைய வாழ்வை ஒப்படைத்தவனாக வாசுவின் இருப்பிடம் கிளம்பிவிட்டான். இன்னும் இரு தினங்களில் வாசுவின் திருமணம்.

அடுத்த வாரம் வருவதாக சொல்லிய தேனுவும் கூட... எந்த நாளென்று குறிப்பிட்டு சொல்லாததால், அவள் கிளம்பும் நாள் வாசுவுக்கு சித்தார்த் மூலமாகத்தான் தெரிந்தது.

புரொஜெக்ட்டில் தன்னுடைய பணி முழுமையாக முடிந்ததும்... அன்றைய தினமே சித்துவிடம் ஊருக்கு செல்ல இருப்பதாக சொல்லி விடுப்பு கேட்க... இதற்காகக் காத்திருந்தவன் போல் எத்தனை நாள் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளென்று விடுப்பு வழங்கிவிட்டான்.

"வனவாசம் முடிந்தது போல" என்று வித்யா கூட தேனுவை கிண்டல் செய்திருந்தாள்.

தேவ்வும், தேனுவும் தங்களையறியாது தங்களுடைய பயணத்தை தங்களின் காதல் தரித்த இடம் நோக்கி ஒரே நாளில் தொடங்கியிருந்தனர்.


நாமும் சில வருடங்கள் முன்னோக்கி பயணித்து மீள்வோம்.

கருத்து திரி :


 

NNK 35

Moderator
64a808c4be730be9251a14f4ffb22f1d.jpg

அத்தியாயம் 12

(எல்லாம் கற்பனையே! மலையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இடத்தின் பெயர்கள் உட்பட.)

தேவதிரன், மலைவாசன் கல்லூரியில் நண்பர்களாகினர். திருவண்ணாமலை அரசு மருத்துவமனையில் தான் கல்வி பயின்றனர். இளங்கலை மருத்துவம் இறுதி ஆண்டினை முடிக்கும் போது... ஒருவருக்கு ஒருவர் இன்றியமையாதவர்கள் ஆகியிருந்தனர். இவர்களுடன் ரகு.

வாசுவும், ரகுவும் கல்லூரி விடுதியில் தங்கியிருந்தாலும் பெரும்பாலும் இவ்விருவரின் வாசமும் தேவ்வின் வீட்டில் தான்.

இன்னும் இரு தினங்களில் ஹவுஸ் சர்ஜனில் வரும் கடைசி பயிற்சி தேர்வு. அது முடிந்துவிட்டால் மூவரும் வெவ்வேறு பாதையில் பயணத்தை தொடங்க வேண்டும்.

"மேற்படிப்பு எங்கடா?"

தேர்வு முடிந்ததும் வீடு செல்வதற்காக தன்னுடைய உடைமைகளை பெட்டிகளில் அடுக்கிக்கொண்டிருந்த வாசுவிடம் ரகு வினவினான்.

"என்னோட வில்லேஜ்க்கு சர்வீஸ் பண்ணத்தான் டாக்டர் படிச்சேன் ரகு. இவ்வளவு செலவு செய்து ஜெனரல் முடித்ததே பெரிய விடயம். மார்க் இருந்து சீட் கிடைத்ததால் இது கூட சாத்தியமானது. பிராக்டிஸ் பண்ண ஸ்டார்ட் பண்ணிடுவேன்" என்றான்.

"அதி நீ?"

"நியூரோ பண்ணனும் டா. இங்கே தான். அப்போதான் அப்பாக்கு ஹெல்பா இருக்க முடியும்" என்க,

"நான் வேலூரில் தான் பிஜி. அப்பா ஸ்ட்ரிக்ட்டா சொல்லிட்டாங்க. அப்போ நாம் மூணு பேரும் ஒண்ணா இருக்கப்போவது இன்னும் மூணு நாளுக்குத்தான் இல்லையா?" என்றான் ரகு. அதீத கவலையாக.

மற்ற இருவரிடமும் கூட அந்த கவலை பிரதிபலித்தது.

"எல்லாம் அவ்வளவு தானாடா?" வாசு கேட்டிட...

"ட்ரிப் மாதிரி பத்து நாளுக்கு எங்காவது போயிட்டு வரலாமா?" என வினவினான் தேவ்.

"ம்க்கும்... வாய்ப்பேயில்லை அதி. எக்ஸாம் முடிந்த மூணு மணி நேரத்தில் நான் வீட்டில் இருக்கணும். இல்லை யர்ராமுண்டி சாமி ஆடிடும். ஊருக்கு போக ஒன்றரை மணி நேரம்ன்னா... மீதியிருக்க ஒன்றரை மணி நேரம் தான் அவர் எனக்கு கொடுத்திருக்க சுதந்திர நேரம்" என்றான் வருத்தமாக.

"ஹேய் வாசு... சில் மேன். இப்போ நீ சின்னப்பையன் கிடையாது. டாக்டர். சொசைட்டியில் உனக்குன்னு பெரிய இடமிருக்கு. இப்பவும் பர்ஸ்ட் இயரில் அவருக்கு பயந்திட்டு இருந்த மாதிரியே இருக்க?" என்று தேவ் வாசுவை கிண்டல் செய்திட, ரகு சிரித்திட்டான்.

அவர்களிடமிருந்த புன்னகை வாசுவிடம் இல்லை. முகமே நொடியில் வாடிப்போனது.

"ஹேய் வாசு!"

"அம் ஓகே டா" என்ற வாசு, "என்னுடைய சூழல் உங்களுக்கு சொன்னா புரியாதுடா அதி. நேரில் பார்த்தாலும் புரிந்துகொள்வது கஷ்டம் தான்" என்று பெட்டிகளில் அடுக்கும் வேலையை தொடர்ந்தான்.

"அப்போ உங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போ வாசு. ரகு வீட்டுக்கு கூட போயிட்டு வந்திருக்கோம். உன் வீட்டுக்கு நீ கூப்பிட்டதே இல்லையே!" என்றான் தேவ்.

"அங்கெல்லாம் உங்களுக்கு செட் ஆகாதுடா. போன் கூட யூஸ் பண்ண முடியாது" என்று உடனடியாக மறுத்தான் வாசு.

"இண்ட்ரஸ்டிங்" என்று தேவ் சொல்ல, "அப்போ கண்டிப்பா அங்க வரணுமே! யாரோட தொந்தரவும் பிரஷரும் இல்லாமல் கொஞ்சநாள் ஃபிரியா இருக்கலாம். நமக்கும் உடனிருந்த பீல் இருக்குமே. இந்த கொஞ்சநாள் என்ஜாய் பண்ணுவோம்" என்றான் ரகு.

"வெறும் காடு, மரம், மலைன்னு நடக்கவே சிரம்மம்டா உங்களுக்கு."

"நாங்க உன் வீட்டுக்கு வரக்கூடாதா வாசு?" தேவ் ஒருமாதிரி அழுத்தமாகக் கேட்டிட...

"அச்சோ அதி அப்படியில்லை. இங்கிருக்கும் வசதியில் கால் பங்கு கூட உங்களுக்கு அங்கிருக்காது" என்று உண்மை நிலையைக் கூறினான்.

"நாங்க வசதி எதையும் கேட்கலையே வாசு. உன்னால் அங்கு இருக்க முடியுங்கிற போது எங்களாலும் இருக்க முடியும். அதுக்கு அப்புறம் உன்னுடைய விருப்பம்" என்று தேவ் சொல்லிட, ரகுவும் ஆமோதித்தான்.

ஐந்து வருடங்களில் அவர்கள் மூவரும் இருந்ததே தேவ்வின் வீட்டில் தான் அதிகம். வருடத்திற்கு ஒருமுறை ரகுவின் வீட்டிற்கு கூட சென்று வந்திருக்கின்றனர். வாசு தன்னுடைய சூழல் புரிந்து வாருங்களென்று பேச்சிற்க்காகக்கூட அழைத்தது கிடையாது.

தான் அழைத்து அங்கு வந்த பின்னர் அவர்கள் சிரமம் கொள்வார்கள் என்பதாலேயே தவிர்த்துவிட்டான்.

இப்போது இவ்வளவு கேட்டும் அழைத்துச் செல்லவில்லை என்றால் அது மனதில் தவறாக பதிந்துவிடுமென அரை மனதாக சம்மதித்தான்.

நண்பர்களை தன்னுடைய இருப்பிடம் அழைத்துச் செல்வதில் வாசுவுக்கும் மகிழ்ச்சி தான்.

அப்போதே தன்னுடைய தந்தைக்கு அழைத்து, தனது நண்பர்கள் இருவரை அழைத்துவர விரும்புகிறேன் என்று தெரிவிக்க... அவரும் முழுமனதாகவே சம்மதம் வழங்கினார்.

"அப்பா ஒத்துகிட்டார் டா. எக்ஸாம் முடிச்சிட்டு மூணு மணிக்கு கிளம்பிடலாம்" என்றான் வாசு.

தேவ்வும், ரகுவும் உற்சாகமாக தலையாட்டினர்.

"நீ நினைக்கும் அளவுக்கு உன் அப்பா டெரர் இல்லைன்னு நினைக்கிறேன். கேட்பதற்கே பயந்த? இப்போ ஈஸியா ஓகே சொல்லிட்டார்" என்று ரகு சொல்ல... "இதுவேற அதுவேற மச்சி. வீட்டுக்குவர விருந்தாளி எதிரியாவே இருந்தாலும் வாங்கன்னு தான் சொல்லுவார். அவரை பொறுத்தவரை நீங்க விருந்தாளி" என்றான்.

"இவன் என்னடா அவருக்கு இவ்வளவு பில்டப் கொடுக்குறான்" என்ற போதும், வாசு சொல்லும் அளவுக்கு சீரியஸான நபராக அவரை தேவ் கணிக்கவில்லை.

தேர்வு முடிந்த அன்று, காலை பரீட்சை எழுதிவிட்டு விடுதியை வாசுவும், ரகுவும் காலி செய்து தேவ்வின் இல்லம் வந்துவிட்டனர்.

"மூணு மணிக்கு பஸ். சீக்கிரம் கிளம்புங்க. இதை விட்டால், கச்சிராயப்பாளையம் டவுனில் மலைக்கு போகும் பஸ்ஸை மிஸ் பண்ணிடுவோம். அதை விட்டுட்டால் அடுத்த பஸ் நைட் எட்டு மணிக்குத்தான்" என்றான் வாசு.

"நான் கார் கொண்டு வறேன் வாசு. போகலாம். சிரமம் இருக்காது" என்று தேவ் சொல்ல...

"இல்லை மச்சான் மலையில் கார் வரகுமலை வரை தான் போகும். அதுக்கு அப்புறம் கொஞ்ச தூரம் ஜீப்பில் போவதே கஷ்டம் தான். அடுத்து நாலு கிலோமீட்டர் நடந்து தான் போகணும்" என்றான்.

"இதெல்லாம் பிளான் பண்ணப்போ சொல்லவேயில்லை நீ!" ரகு கேட்டிட...

"அதான் இப்போ சொல்றனே" என்ற வாசுவின் முகம் சுருங்கியது. இதற்குத்தான் வேண்டாமென்று சொன்னேன் எனும் விதமாக.

"ஹேய் மேன். அவன் நார்மலா கேட்டான். நீயேன் பியூஸ் போற?" என்ற தேவ், "பத்து நாளில்லை... பிஜி ஜாயின் பண்ண டூ மன்த்ஸ் இருக்கு. அதுவரை அங்கு தான். ஓகேவா?" எனக் கேட்டு வாசுவை சமன் செய்தான்.

"ஆமாம் மச்சி... காடு மலையெல்லாம் ஃபன் பன்றோம்" என்று ரகு கூறிய பாவனையில் வாசு சிரித்துவிட்டான்.

"சீக்கிரம் கிளம்புங்கடா! நான் குளிச்சிட்டு வறேன்" என்று வாசு குளியலறைக்குள் செல்ல, "அம்மாவை ஸ்நாக்ஸ் செய்ய சொன்னேண்டா. செய்திருப்பாங்க ஒரு கை பார்த்திட்டு வறேன்" என்று ரகு கீழே ஓடிவிட்டான்.

தேவ் பையில் தான் எடுத்து வைத்தவற்றை சரி பார்த்துக்கொண்டிருக்க... வாசுவின் அலைப்பேசி ஒலித்தது.

அழைப்பு தொடர்ந்து கொண்டே இருக்க... யாரென்று எடுத்து பார்த்தான் தேவ்.

'பாப்பா' என்றிருந்தது.

'வாசு தங்கச்சி' என்ற தேவ், அழைப்பு நின்றுவிட்டது என நினைக்கையில் மீண்டும் ஒலித்தது.

தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருந்ததால் ஏதேனும் அவசரமாக இருக்குமென்று தேவ் அவ்வழைப்பை ஏற்றான்.

"வாசுண்ணா... கிளம்பிட்டிங்களா? டவுனில் பஸ் பிடிச்சிடுவீங்களா? நான் கீழ வந்தேன். மேல போயிட்டால் சிக்னல் இருக்காதே! அதான் இவ்வளவு டைம் கால் பண்ணேன்" என்று தேவ் ஹலோ சொல்வதற்கு கூட இடிமளிக்காது படபடவென பெண்ணின் குரல்.

அத்தனை வேகமான குரலும் தேவ்விற்கு இனிமையாய் இருந்தது. தேன் சொட்டும் குரலோ என்று எண்ண வைத்தது.

"அண்ணா... வாசுண்ணா... இருக்கீங்களா?"

அவளது குரலில் உடல் முழுவதும் பனியாய் உறைவதை உணர்ந்தான். ஒருங்கே இதயத்தில் மின்சாரத்தின் அதிர்வு.

"நான்... வாசு ஃபிரண்ட்." குரலை செருமி மெல்லமாக பதில் வழங்கினான்.

"ரகு அண்ணாவா?" எனக் கேட்டவள், தேவ் பதில் சொல்வதற்கு முன்...

"ஜீப் கிளம்பிடுச்சுண்ணா. இதுக்கு அப்புறம் எனக்கு சிக்னல் கட் ஆகிடும். வாசுண்ணா வரும்போது டவுனில் பஸ் இல்லைன்னா. வரகுமலை வரை ஆட்டோவில் வந்துட்டு, மேகமலை போஸ்ட் ஆபிசுக்கு கால் பண்ண சொல்லுங்க" என்று வைத்துவிட்டாள். இதில் பாதி விட்டு விட்டு தான் தேவ்விற்கு கேட்டது.

வாசு வந்ததும் தனக்கு கேட்ட பாதி விஷயங்களை தேவ் சொல்லிவிட்டான்.

"உன் தங்கச்சிக்கு உன் மேல் நல்ல கேர் டா" என்றான் தேவ்.

"ம்ம்ம்" என்று புன்னகைத்த வாசு, "உன் மேல் சித்து காட்டுற மாதிரிதான்" என்றான்.

தேவ் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

"பர்ஸ்ட் எயிட் பாக்ஸ் எடுத்துக்கோ அதி. சில முக்கிய மெடிசன்ஸ் கூட எடுத்துக்கோ. புதுசா வரவங்களுக்கு சூழல் செட்டாகிறதே கஷ்டம்" என்றான்.

"டேய்... உங்க ஊர் என்ன தமிழ்நாட்டில் தானே இருக்கு? ஏதோ அமேசான் பாரஸ்டுக்குள்ள கூட்டிட்டு போற மாதிரி பண்றடா" என்ற தேவ் நண்பன் சொல்லியதை செய்தான்.

"அங்குகூட போயிட்டு வந்திடலாம்" என்ற வாசுவுக்கு தன்னுடைய மக்களை நினைத்து அதீத கவலை.

காலங்களில் பல மாற்றங்கள் வந்து நாகரிகம் விண்ணைத் தொட்டு நிற்கிறது. இப்பவும் இப்படியும் மனிதர்கள் இருக்கின்றனரா என்று தினம் போல் இன்றும் நொந்துகொண்டான்.

படிக்கவென்று வெளியில் வந்த பின்னர் தான்... வாசுவிற்கே தங்களின் உலகம் வேறு, வெளி மக்களின் உலகம் வேறு என்பதே தெரிந்தது.

சரியான நேரத்திற்கு திருவண்ணாமலை பேருந்து நிலையத்தில் பேருந்தில் ஏறிவிட்டனர். ஈஷ்வர் தான் உடன் வந்து ஏற்றிவிட்டார்.

பயணத்தின் போது... வழி நெடுக்க,

"அங்கு என்ன நடந்தாலும், எதை பார்த்தாலும் கடந்து போயிடுங்க" என்ற வாக்கியத்தை வார்த்தை மாற்றாது பலமுறை சொல்லிவிட்டான் வாசு.

"அடேய்... அவங்களும் மனுஷங்க தானேடா" என்று தேவ் மற்றும் ரகு நொந்து போயினர்.

வாசு சொன்னதற்கும் மேல் அங்கு பலவற்றை கண்டு ஆச்சரியமும், கோபமும் கிட்டயிருப்பதை இருவருமே அறியவில்லை.

சங்கராபுரம் வழியாக கள்ளக்குறிச்சி வந்து அங்கிருந்து கச்சிராயபாளையம் வந்து சேர்ந்தனர். என்ன அவர்கள் இறங்குவதற்கும், அடுத்து ஏற வேண்டிய பேருந்து செல்வதற்கும் சரியாக இருந்தது.

"ம்ப்ச்." சலித்தவனாக வாசு இடுப்பில் கை குற்றி இருவரையும் பார்த்திட...

"ஆட்டோ இருக்குல போகலாம்" என கூலாகக் கூறினர். இந்த கூல் நிலையெல்லாம் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நடக்கும் நடையில் காணாமல் போய்விடும் என்பதை உணராது.

வாசு யாருக்கோ அழைத்தான்.

"எங்கடா இருக்க? நான் பழைய பஸ் ஸ்டாப்பில் இருக்கேன். மேல போகணும்டா" என்றான் வாசு.

எதிர்பக்கம் என்ன சொல்லப்பட்டதோ,

"இங்கேயே நில்லுங்கடா. இன்னொரு பஸ் ஸ்டாப் இருக்கு. அங்கு தான் ஆட்டோ ஸ்டான்ட்" என்று வாசு சென்றுவிட்டான்.

"என்னடா இப்படி மூணு ரோடு ஜாயின்ல நிக்க வச்சிட்டு போயிட்டான்" என்ற ரகு அவர்களுக்கு எதிர் பக்கமிருந்த தலைவர்கள் சிலையை பார்த்து நேரத்தை போக்கிட... தேவ்விற்குள் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்பு செவி தீண்டிய தேன் குரலை மீண்டும் கேட்டிட வேண்டுமென்ற தவிப்போடு நின்றிருந்தான்.

அக்குரல் அவனை என்னவோ செய்துவிட்டது. மற்றவர்களுக்கு அவளுடையது இயல்பான குரலாகத்தான் தெரியும். ஆனால் தேவ்விற்கு இதயத்தில் மத்தளம் வாசிக்க வைத்திட்டது.

சில நிமிடங்களில் ஆட்டோவுடன் வந்த வாசு, "ஏறுங்கடா" என்க... அவர்களின் பயணம் கல்வராயன் மலையை நோக்கித் துவங்கியது.

கல்வராயன் மலை கிழக்குத்தொடர்ச்சி மலையின் சிறு பகுதி, திருவண்ணாமலை வரை நீண்டிருக்கும். எதிர்புறம் சேலம் வரை. சேலத்திலுள்ள ஏற்காடும் கிழக்குத்தொடர்ச்சி மலையில் அடக்கம்.

சேலத்தின் கிழக்குத்தொடர்ச்சி மலைகளின் எல்லைகள் கல்ராயன் மலை என்றும், கள்ளக்குறிச்சி எல்லைகள் கல்வராயன் மலை என்றும் அழைக்கப்படும்.

இந்த கல்வராயன் மலையின் உச்சியில் ஆட்களே செல்ல முடியாத இடம் தான் வாசுவின் கிராமம்.

கிராமத்தின் பெயர் தேனோடை மருவம். இங்குள்ள அம்மனின் பெயர் தேனருவி. உச்சியில் சிறு ஓடையாக துவங்கும் நீர், மலையின் பரந்த பரப்பில் சீறிப்பாய்ந்து பூமியை நோக்கி கொட்டும் தேனோடை அருவிக்கு நடுவில் வெட்டவெளியில் வாசம் செய்கிறாள்.

இங்கு 'மருவி' பழங்குடியினர் (கதைக்காக மட்டுமே இப்பெயர். கற்பனை*) இன்னமும் தங்களது பழமை மாறாது, அனைத்து சடங்கு சம்பிரதாயங்களை பின்பற்றி வாழ்கின்றனர். இவர்களின் பூர்வீகம் இம்மலை தான். அதீத கட்டுப்பாடு மிக்க கிராமம். அருகிலிருக்கும் மற்ற கிராம மக்களே அங்கு செல்ல சில கணங்கள் யோசிப்பர். தவறென்றால் மன்னிப்பே கிடையாது. மரணம் தான் தீர்ப்பு. நான்கைந்து தலைமுறைகளுக்கு முன்னர் தான் அரசாங்கத்தால் அத்தண்டனைக்கு தடை விதிக்கப்பட்டது. அப்படியும் சில விதிகளில் அவர்கள் தங்களின் கோட்பாடுகளை தளர்த்திக்கொள்ளவில்லை.

கீழே கோமுகி அணையை கடந்து மலை சாலையில் அமைந்திருக்கும் பெரியார் நீர்வீழ்ச்சியை கடந்து, மான்கொம்பு நீர்வீழ்ச்சிக்கு மேல் சென்று சில சுற்றுலாத்தலங்களை கடந்தால் வரகு மலை கிராமம். அத்தோடு அம்மலையில் பாதை முடிவடைய, இவர்கள் வந்த ஆட்டோ பயணம் முற்றுப்பெற்றது.

வழி முழுக்க பச்சை நிறமாக கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாய் இருந்ததால் அலுப்பு தெரியாது வந்து சேர்ந்தனர்.

வரகு மலையிலிருந்து மேகம் மலை செல்ல வேண்டும். அதற்கு அடுத்து தான் தேனோடை மருவம்.

"வந்துட்டோமா டா?" ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கியதும், சோம்பல் முறித்தவனாக ரகு கேட்க...

"வந்ததுல பாதி தூரம் இன்னும் போகணும்" என்று அதிர வைத்தான் வாசு.

அங்கு வாசுவை நோக்கி ஒரு நபர் ஓடிவர, அவரின் தோற்றம் கண்டு ரகு நடுங்கி தேவ்வின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டான்.

"என்னையும் பயம் காட்டாதடா. வாசுவுக்கு தெரிந்தவர் போல" என்று, வாசு அந்நபரிடம் பேசுவதை வைத்து ரகுவை அதட்டினான் தேவ்.

வாசு காட்டிய பைகளை அந்நபர் தூக்கிக்கொள்ள, வாசு அவனை பின்தொடரந்தான்.

"என்னடா நின்னுட்டிங்க. ஜீப்பில் போகணும். அங்க நிக்குது பாருங்க" என்று கை காண்பித்தவன், "இவன் கொல்லன். அந்த ஜீப் எங்க மக்களுக்காக தலைவர் வாங்கி விட்டது. இவங்க தான் டிரைவர்" என்றுகூறி கொல்லனின் தோளில் தட்டினான் வாசு.

"வாங்க தம்பிங்களா? என்னை பார்த்ததும் பயந்துட்டிங்களாக்கும். கிழங்கு பிடுங்கிட்டு இருந்தேங்க. வாசு தம்பி போன் போட்டுச்சுன்னு தபால்கார ஆபீசரு சொன்னாங்கன்னு பாப்பா சொல்லுச்சு. வந்தால் காத்துட்டு இருப்பீங்களேன்னு அப்படியே ஓடியாந்துட்டேன். என் நிறத்துக்கு சேத்து மண்ணு பட்டிருக்கவும், தாட்டியான உடம்புகிறதால தம்பி பயந்துடுச்சு" என்ற கொல்லன், "ஏறுங்க" என்றான்.

"என்னடா அதி சின்ன விஷயத்துக்கு இம்புட்டு பேசுறார்?" என்ற ரகு, கொல்லனின் பார்வையில் அரண்டு வண்டியில் ஏறியிருந்தான்.

"கிராமத்து மக்கள் இப்படித்தான் எல்லா விஷயத்திலும் இன்னொசெண்ட்டா இருப்பாங்கடா" என்ற தேவ், "என்ன வாசு அமைதியாகிட்ட?" எனக் கேட்டான்.

"நாலு கிலோ மீட்டர் நடக்கணும் அதி. நடந்திடுவீங்களா?" என்று தயக்கமாக வினவினான் வாசு.

"நீ எங்களுக்கு கஷ்டம், சிரமம் அப்படின்னு தின்க் பண்ணாதடா. பார்த்துக்கலாம் விடு" என்றான் தேவ்.

"ஆமாம் பார்த்துக்கலாம். முடியலன்னா கொல்லன் அண்ணா தூக்கிப்பாரு" என்று ரகு விளையாட்டாய் சொல்ல...

"அதுக்கென்னங்க தம்பி... தூக்கிடலாங்க" என்று சர்வ சாதாரணமாகக் கூறி ரகுவை அதிர வைத்தார் கொல்லன்.

மேகமலை வந்தடைந்ததும், அங்கு சிறு கல் வீட்டிற்குள் தபால் நிலையம் இருந்தது. அதன் முன் ஜீப்பை நிறுத்தி இறங்கினார்கள்.

"இங்கிருந்து தான் நடக்கணும் தம்பி. கல்லு முள்ளுமா, செடியும் கொடியுமா இருக்கும். ஒத்தயடி பாதை. பார்த்து வாங்க" என்று மரங்கள் அடர்ந்த பகுதிக்குள் வரியாக தெரிந்த பாதையை கொல்லன் காண்பிக்க...

வாசு முன் செல்ல, அவனை மற்ற இருவர் பின் தொடர அவர்களுக்கு இறுதியில் கொல்லன் நடந்தார்.

நேரம் மாலை ஆறினை தாண்டியிருக்க... மரங்களுக்கு நடுவில் கும்மிருட்டாக இருந்தது.

கொல்லன் வாசுவின் கையில் டார்ச் விளக்கினை கொடுத்திருக்க... கொல்லனும் ஒன்று வைத்திருந்தான்.

ரகுவுக்கு ஒரே பீதியாக இருந்தது.

பார்க்கும் இடமெல்லாம் இருட்டில் பல்வேறு வடிவங்களை காண்பித்து மிரள வைத்தது.

"பார்த்து போங்க தம்பி" என்ற கொல்லன், "ஊரு ரொம்ப கட்டுப்பாடானதுங்க. பார்த்து பதுசா நடந்துக்கோங்க" என்றதோடு, தங்களின் வழமை முறைகளை கதையாக சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

இருட்டில் மரம் எது பாறை எதுவென்றே தெரியாது குத்துமதிப்பாக இருவரும் நடந்து கொண்டிருந்தனர். வாசுவும், கொல்லனும் பழக்கமானதால் எட்டி அடி வைத்தனர்.

"இங்க காட்டுக்குள்ள மிருகமெல்லாம் இருக்கு தம்பி. நீங்க கிட்டக்க பார்த்தது இல்லையே? பார்க்கலாம்."

"டேய் இவரு என்னை இங்கிருந்து ஓடவிட பார்க்குறார் டா!" கொல்லன் சொல்லியதில் ரகு அரண்டு வாசுவின் முதுகு பக்க சட்டையை இறுக்கி பிடித்துக்கொண்டான்.

திடீரென்று இடி முழக்கம் விடாது ஒலிக்க... ரகு மற்றும் தேவ்வின் நடை நின்றது.

"அருவி சத்தம் தம்பி அது. எங்கம்மா தேனாத்தா அதுல தான் குடியிருக்காள். அதான் மங்கள ஓசையா இடியோசை மாதிரி அருவி சத்தம் முழங்குது" என்ற கொல்லன் சொல்லும் ஒவ்வொன்றிலும் சிறு அதிர்வு இருக்கத்தான் செய்தது.

"அருவியில் நடக்கப்போறோம் அதி. கீழே பார்க்காதீங்க" என்ற வாசு, தனக்கு பின்னால் வந்த ரகுவின் கையை பற்ற நால்வரும் சங்கிலி போல் இணைந்தனர்.

அருவியின் நீரோடை பரப்பு அத்தனை அகலமாக இருந்தது.

நிலவு ஒளியில் நிழல் நிறமாக தெரிந்த நீரோடை அச்சத்தையே வழங்கியது.

"இதை கடக்கவே ஒரு நாளாகும் போல?"

"இந்த அருவிக்கு மேலதான் அம்மன் இருக்காள். அவள் பாதுகாப்பா(ள்) தம்பி. பயப்படாமல் போங்க" என்ற கொல்லன் கிட்டத்தட்ட இருவரையும் இழுத்துக்கொண்டு அருவியை கடந்திருந்தார்.

"இந்தப்பக்கம் சரிவில் இறங்கனும் அதி. ஸ்கிட் ஆகப்போகுது" என்ற வாசு பார்த்து கவனமாகவே நண்பர்களை அழைத்து வந்தான்.

அருவியின் கரையோரம் கிராமம்.

நுழைவு வாயிலில் கற்பாறைகளால் உருண்டு திரண்ட அமைப்பில் இருபக்கமும் காவல் சிலைகள் வைக்கப்பட்டிருக்க... அதன் தலைகளில் வயபில்லினால் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

தேவ்விற்கு அவ்விரு சிலையும் அரக்கர்கள் போல் தான் தெரிந்தனர்.

அனைத்து வீடுகளும் கருங்கற்களால் கட்டப்பட்டு மூங்கிலால் கூரை அமைத்து, காட்டு கோரை பில்லினால் வேயப்பட்ட குடில்கள். அத்தனை விஸ்த்திரமாக தனித்தனி அறைகளென வைத்து... குடில் சுற்றி மூங்கில் வேலிகள் அமைத்து தனித்தனி வில்லாக்கள் போல் பார்ப்பதற்கு அத்தனை நேர்த்தியாகவும், வரிசையாகவும் படிகள் அமைப்புகளில் அடுக்கடுக்காக இருந்தன. ஏழு அடுக்குகளில் உச்சி அடுக்கிற்கு கூட்டி வந்திருந்தான் வாசு.

"இதுதாங்க தலைவர் வீடு" என்று அக்குடிலின் திண்ணையில் கொல்லன் பைகளை வைத்திட...

"உங்க வீட்டுக்கு போகலாம் வாசு" என்று தேவ் சொல்ல...

"அவங்க ஐயா தான் தம்பி தலைவரு" என்று கொல்லன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே உள்ளிருந்து திடகாத்திரமான உடலமைப்பில், ஆஜானபாகுவானத் தோற்றத்தில் வெளிவந்தார் யர்ராமுண்டி. வாசுவின் தந்தை.

தீர்க்கமான முகம். அவரின் சாதாரணத் தோற்றமே அத்தனை கடுமையை காட்டியது.

அவரின் பார்வையே என்னிடம் மட்டுமல்ல என் இனத்திடமிருந்தும் தள்ளி நில் என்றது.

தேவ் எட்ட நின்றிடுவானா?

20240120_141830.jpg


கருத்து திரி :

முந்தைய பதிவிற்கு விருப்பம் மற்றும் கருத்துக்கள் அளித்து ஊக்கமளிக்கும் வாசகர்களுக்கு நன்றிகள் பல.
 

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 13

இரவில் தெரியாத எழிலெல்லாம் இளஞ்சூட்டு சூரியனின் ஒளியில் ரம்மியமாகக் கண்ணுக்கு விருந்தளித்தது.

பெரும் இரைச்சலில் அவ்விடத்திற்கு மொத்தமாய்... அழகுக்கு அழகு சேர்த்தது போல் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது தேனோடை அருவி.

பார்க்கும் இடமெங்கும் பச்சைகள் கலந்த நிறங்கள் தான். மனதிற்கு அத்தனை இதமாய்.

சுவாசிக்கும் காற்றே ஒருவித நறுமணமாய்!

மேலிருந்து கொட்டும் அருவியை தலை உயர்த்தி விழிகள் விரித்து அதிசயத்து பார்த்த தேவ்வின் முகத்தில் பிரம்மிப்பு.

பரந்த பரப்பிலிருந்து கீழே விழும் அருவி சமதளமாக ஓடி, மீண்டும் அருவியாய் கொட்டியது.

இரண்டு அடுக்காய் கொட்டிக்கொண்டிருந்த நீரின் முதல் அருவியில் தான் தேனருவி அம்மன் வீற்றிருக்கிறாள். அம்மனுக்கு அருவி நீர் அபிஷேகமாய் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அந்நீர் சமதளமாக ஓடும் நீரின் மீது தான் இரவு நடந்து வந்தோம் என்பது, இப்போது தேவ்வுக்கு தெரிந்தது.

பாதையாக இருக்கும் நீர் மீண்டும் அருவியாய் ஆர்பரித்தது.

நிறமற்ற நீர் மனதிற்கு அத்தனை குளுமையை தந்தது.

வானமே தெரியாத அளவிற்கு ஓங்கி உயர்ந்த மரங்கள் கிளை பரப்பி, கிராமத்திற்கே குடை பிடித்து நின்றன.

"வாவ்... அமெசிங் வீவ்டா அதி. நைட்டு எதுவுமே தெரியல" என்ற ரகு, காணும் காட்சியில் சிலாகித்தவனாக அங்கிருந்த பாறை மீது ஏறினான்.

"இந்த ஊரில் கேர்ள்ஸ் இல்லை போலிருக்குடா அதி. எல்லாம் பாரு கட்டையும் வேல் கம்புமா பெரிய பெரிய உடம்போடு சுத்திட்டு இருக்காங்க" என்றான்.

"வாசு எங்கடா?"

ரகு கேட்டிட இரவின் இதமான மிச்சம் இப்போது தொக்கி நின்றது தேவ்விடம்.

'யார்ராமுண்டி.'

தீர்க்கமான முகம். அவரின் சாதாரணத் தோற்றமே அத்தனை கடுமையை காட்டியது.

அவரின் பார்வையே என்னிடம் மட்டுமல்ல என் இனத்திடமிருந்தும் தள்ளி நில் என்றது.

தேவ் எட்ட நின்றிடுவானா?

வாசு தன்னுடைய தந்தைக்கு நண்பர்களை அறிமுகம் செய்து வைத்திட... இன்முகமாக வரவேற்று பேசினார்.

தோற்றத்திற்கும் குணத்திற்கும் சம்மந்தமில்லை என்பதைப் போலிருந்தது யர்ராவின் பேச்சு.

"உங்க இஷ்டம் போல எத்தனை நாள் வேணாலும் இருங்க தம்பி... ஆனால் இங்கிருக்க நாள் வரை எங்களுக்கு நம்பிக்கையானவங்களா, உண்மையா இருக்கணும்" என்றார். இதனை சொல்லும்போது மட்டும் பார்த்ததுமிருந்த இறுக்கம் அவரிடம்.

"அப்புறம்... நீங்க இந்த காலத்து புள்ளைங்க. எங்க வழக்கம் வேற. அதெல்லாம் பார்ப்பதோடு கடந்துடங்க" என்று அழுத்தமாகக் கூறிய யர்ராமுண்டி, "கரும்பாறை குடிலுக்கு கூட்டிட்டு போ மலையா(ன்) (மலைவாசன்). நீயும் அவங்க போறவரை அங்கவே தங்கிக்கோ" என்றார் வாசுவிடம். உத்தரவாக.

"சரிங்க ஐயா" என்ற வாசுவின் குரல் அத்தனை ஒலியடங்கி ஒலித்தது.

"நீங்க போங்க... சாப்பாடு கொடுத்து அனுப்புறேன். வயிறார சாப்பிடுங்க தம்பி" என்று அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

"என்னடா இவரு வீட்டுக்குள்ளவே கூப்பிடல?" ரகு சடைப்பாகக் கேட்டிருந்தான்.

"நீங்க எங்க இனமில்லையே! அவரு உங்களை திண்ணையோடு அனுமதித்ததே என் ஃபிரண்ட்ஸ் அப்டிங்கிறதால தான். எனக்கே அவரா இவ்வளவு பொறுமையா பேசினாருன்னு ஆச்சரியமா இருக்கு" என்ற வாசு... பெருமூச்சினை வெளியேற்றினான்.

"சிலது இங்க இப்படித்தான் அதி. நீ தப்பா எடுத்துக்காத" என்ற வாசுவின் கைகளை அழுத்திக்கொடுத்தான் தேவ்.

"நீங்க இப்போ கெஸ்ட். அதனால் தான் இந்த மென்மையெல்லாம். அப்பவும் மறைமுகமாக எச்சரித்தார் பார்த்தீங்களா? அதுதான் யர்ராமுண்டி. முக்கியமா ரகு உனக்குத்தான். விளையாட்டுத்தனமா எதையும் பண்ணிடாத. முக்கியமா இங்கிருக்க பொண்ணுங்ககிட்ட பேசுவதோடு" என்று இடைவெளிவிட்ட வாசு, "பேசவே பேசாதே" என்று முடித்தான்.

ரகு அவனை முறைக்க...

"இங்கு கட்டுப்பாடுகள், விதிகள் அதிகம் ரகு. தண்டனை மிகக் கொடூரமாக இருக்கும்" என்றான்.

இவர்கள் இருவரும் தான் பேசிக்கொண்டு வந்தனர். தேவ் தன் மனம் தேடும் நபர் தென்பட மாட்டாளா என்று பார்வையை சுழற்றிக்கொண்டு நடந்தான்.

"இங்கு ஏழு மணிக்கெல்லாம் தூங்கப்போயிடுவாங்க அதி. அதான் எல்லா குடிலும் கதவடைச்சிருக்கு" என்ற வாசுவிடம்,

"இப்பவும் எப்படிடா இந்த குடிசையில் இருக்கீங்க?" எனக் கேட்டான் ரகு.

"குடிசை தான். ஆனால் எங்க வசதிக்கேற்ப எல்லாம் உள்ளயிருக்கு. கட்டிடம் உள்ள வந்தால் இயற்கைக்கு ஆபத்துன்னு அதை தவிர்த்திட்டோம். இங்கிருக்க எல்லா வசதியும் நாங்களே செய்து கொண்டது தான். இங்கிருக்க நாங்க அராசங்கத்தோட பார்வைக்கு தெரியவேயில்லை" என்றான். அவர்கள் தங்கும் குடிலும் வந்திருந்தது.

ஐந்து நிமிட நடை.

"இங்கென்னடா ஒரு யானை படுத்திருக்கு?" ரகு அரண்டுவிட்டான்.

குடிலின் பூட்டினை திறந்துகொண்டிருந்த வாசு பதறி எதை சொல்கிறானென்று பார்க்க... சிரித்துவிட்டான்.

"அது பாறைடா" என்று ரகுவின் தலையில் கொட்டினான்.

"இருட்டுல ஒரு கரடி படுத்திருக்க மாதிரியே இருக்குடா" என்றான் நெஞ்சில் கை வைத்து.

"உள்ள வாங்கடா" என்று வாசு உள்ளழைக்க..

"லைட் போடுடா" என்றான் தேவ்.

பொத்தானை அழுத்தியதும் வெளிச்சம் பரவ, உள்ளிருக்கும் அனைத்தும் மூங்கிலால் ஆனதாகவே இருந்தது.

ரகு வாய் பிளந்திட்டான்.

"என்னடா வெளியில் குடிசை... உள்ள பங்களா அளவுக்கு இருக்கு" என்றான்.

"இங்கு கரெண்ட் எப்படி வாசு?" என்ற தேவ், அங்கிருந்த மூங்கில் கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

"ஃபாரஸ்ட் ரோந்துக்கு மின்கம்பம் வைக்க மினி டிரான்ஸ்பார்மர் ஒன்னு இந்தப்பக்கமா ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்குடா. அதை நாங்க யூஸ் பண்ணிக்கிட்டோம்" என்றான்.

"திருட்டு கரெண்டா?" கேட்ட ரகுவின் வாயிலே வாசு குத்தியிருந்தான்.

"அந்த ஃபாரஸ்ட் ஆபீசர் கரெண்ட்டுக்குன்னு மன்த்லி மாமுல் வாங்கிட்டிருக்கான்" என்ற வாசு கொல்லன் உணவு கொண்டு வரவும்...

"பின்னால் ரெஸ்ட்ரூம் இருக்குடா" என்றான் நண்பர்களிடம்.

"எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது மச்சி. நான் சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வந்துடுறேன். இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்தது அசதியா இருக்கு" என்ற ரகு முதலில் சென்றான்.

கொல்லன் உணவுகளை அங்கிருந்த மூங்கில் டீபாயின் மீது வைத்திட...

"பாப்பா எங்கண்ணா? ஆளே காணோம்" என்று தன் தங்கையை வினவினான்.

"இன்னைக்கு பௌர்ணமி தம்பி" என்று கொல்லன் சொல்ல, "ஹோ... மறந்துட்டேன்" என்ற வாசு, "பூஜை முடிஞ்சிருக்குமா? பாப்பாவை பார்க்கணுமே! இல்லைன்னா காலையில் சாமி ஆடிடுவாள்" என்றான்.

வாசு அவனது தங்கையை பற்றி பேசுவதை செவி வழி உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் தேவதிரன்.

தேவ்விற்கு அந்த குரலை மீண்டும் எப்போது கேட்போம். அந்த முகத்தை எப்போது தரிசிப்போம் என்று பெரும் ஆவல்.

இதுவரை ஒருமுறை கூட வாசு தன் தங்கையை பற்றி நண்பர்களிடம் பேசியதில்லை. அதற்கு காரணம் அவர்களின் கட்டுப்பாடாக இருக்கலாம். அவர்கள் தங்கள் வீட்டு பெண் பிள்ளைகளின் பெயரைக்கூட அடுத்தவர்கள் முன்னிலையில் சொல்லிட மாட்டார்கள்.

இன்று முதன் முதலாக தேவ் வாசுவின் அலைப்பேசியை எடுத்தது போல், ரகு ஓரிரு முறை தேனுவிடம் பேசியிருக்கிறான். அதனாலேயே தேவ்வினை ரகு என்று நினைத்து பேசியிருந்தாள் தேனு.

"இன்னைக்கு நிலா முளைக்க தாமதமாகிப்போச்சு வாசு தம்பி. பூஜை தாமதமாத்தான் தொடங்குச்சு. முடிய நேரமாகும். நீங்க வந்துட்டால் உங்களை தூங்க சொல்ல சொல்லி பாப்பா சொல்லிட்டுத்தான் போச்சு" என்ற கொல்லன் சென்றிருந்தார்.

ஒவ்வொரு பௌர்ணமிக்கும் அந்த ஊர் பெண்கள், சிறுமி முதல் வயதானவர் வரை அனைவரும்... அங்கிருந்து ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தொலைவில் மலைக்கு இன்னும் மேலுள்ள கருவீரன் கோவிலில் பொங்கல் வைத்து படைத்து வணங்குவர். கருவீரன் தேனருவி தெய்வத்தால் அவ்வூரை காக்க நியமித்திருக்கும் காவல் தெய்வம். பெண்கள் அங்கிருந்து தீபமேற்றி வந்து அருவியில் வீற்றிருக்கும் தேனருவி அம்மனுக்கு முன் நீரில் விடுவது வழக்கம். இதில் ஆண்கள் கலந்துகொள்ளமாட்டார்கள். தவறி சென்றுவிட்டால் கடுமையான தண்டனை அளிக்கப்படும்.

இம்மக்களுக்கு அந்த தெய்வம் மட்டுமல்ல அனைத்து பெண்களும் தெய்வம் தான். அதே சமயம் தவறு செய்துவிட்டால் தெய்வமென்றும் பாராது மாய்த்துவிடுவர்.

உணவினை முடித்து மூவரும் படுத்துவிட்டனர். ரகு முதலில் உறங்கிட, வாசுவும் தேவ்வும் தான் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

"அப்பா முன்னாடி ஜாக்கிரதையா இருக்கணும் அதி. சின்ன சின்ன விஷயம் கூட சரியா இருக்கணும் நினைப்பார். கம்பி வேலி போட்டிருக்க இடம் தவிர்த்து எங்க வேணாலும் போகலாம். இருட்டுவதற்குள் வந்திடணும்" என்ற வாசு, "மேல இருக்க கோவிலுக்கு ஆண்கள் போகக்கூடாது. ரகு துடுக்கா ஏதும் பண்ணிடுவான். கவனம் வச்சிக்கோ அவன் மேல்.

"அப்புறம் இங்க மொபைல் சிக்னல் சரியா வராது. கீழ போகனும், இல்லைன்னா ரேஞ்சர் ஆபீசர் ரூம் கொஞ்ச தூரத்தில் எதிர்பக்கமா இருக்கு. அங்க போனால் கிடைக்கும். அப்பா அம்மாக்கு கால் பண்ணனும்ன்னா அங்கு போய் பேசிட்டுவா" என்று அங்கிருக்கும் சூழலை விளக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

தேவ் வாசுவின் பேச்சிற்கு செவி மடுத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அவனின் எண்ணம் முழுக்க வாசுவின் தங்கை மீது தான்.

ஏனோ அவனே அறியாது தன்னைப்போல் அவனின் மனம் அவளை கண்டுவிட தவித்தது. ஏனிந்த உணர்வென்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. குரல் இனிமையாக இருந்ததால், முகம் பார்த்திட சிறு ஆவல். ஒருமுறை பார்த்துவிட்டாள் சரியாகிப்போகும் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

சட்டென்று அருவி சத்தத்துக்கு இணையாக பறையோசை நான்கு திசைகளிலும் எதிரொலித்தது.

சத்தத்தில் ரகு புரண்டு படுக்க... அவனின் மீது கையிட்டு ஒருபக்கமாக திரும்பி படுத்த தேவ்... "என்னடா இந்நேரத்தில் மோள சத்தம்?" எனக் கேட்டான்.

"அருவியிலிருக்க அம்மனுக்கு விளக்கு விடறாங்க அதி... அதான் பறையடிக்கிறாங்க. ரெண்டு நிமிஷத்துல முடிஞ்சிடும்" என்றான்.

வாசு சொல்லியது போன்று சில நிமிடங்களில் இடம் அமைதியாகியிருந்தது. அருவி சத்தம் இப்போது பழகியிருக்க... அது தனியாக தெரியவில்லை.

"வாசுண்ணா...! அண்ணா!"

தான் மீண்டும் கேட்க தவித்த குரல் திடீரென வாசுவை அழைத்து ஒலிக்கவும், தேவ்வின் உடலில் அதிர்வு. வேகமாக எழுந்து அமர்ந்தான்.

அவனின் வேகம் கண்டு, திடீரென ஒலித்த விளிப்பால் பயந்துட்டான் போலென்று எண்ணிய வாசு...

"என் தங்கச்சிடா அதி. நீ படு" என்று எழுந்து சென்று கதவினை திறந்தான்.

வாசு இதுநாள் வரை அவளைப்பற்றி பேசியதில்லை என்பதாலும், அத்தோடு இங்கு வந்ததுமே பெண்கள் விஷயத்தில் மிகவும் கட்டுப்பாடானவர்கள் என்பது தெரிந்ததாலும்... வாசுவாக அவனின் தங்கையை அறிமுகம் செய்து வைப்பானென்று தேவ்விற்கு தோன்றவில்லை.

ஆதலால் சன்னல் வழி அவளின் முகம் பார்க்க முடிகிறதா என எட்டிப்பார்த்தான்.

முழுதாய் அவளை மறைத்தபடி நின்றிருந்தான் வாசு.

"அடேய்..." தேவ்வின் தவிப்பிற்கு வாசுவின் மீது இக்கணம் எரிச்சலாக வந்தது.

இருவரும் பேசிக்கொள்வது மட்டும் தெளிவாகக் கேட்டது.

"ஏன் வாசுண்ணா இங்க வந்துட்டிங்க?"

"ஃபிரண்ட்ஸ் வந்திருக்காங்கடா! அவங்களை எப்படி தனியா விடுறது?" என்ற வாசு, "நேத்தே வந்துட்டியா? எத்தனை நாள் லீவ்?" எனக் கேட்டான்.

'ஹோ அப்போ இவளும் வெளியூரில் தான் படிக்கிறாளா?' வாசுவின் கேள்வியில் தேவ்வாக யூகித்தான்.

'நேம் என்னன்னு தெரியலையே! இவனும் எப்பவும் பாப்பான்னு தான் சொல்லியிருக்கான்' என நினைத்த தேவ்விற்கே தன்னைக் குறித்து ஆச்சரியமாக இருந்தது.

'நானா இப்படி ஒரு பெண்ணின் குரல் மட்டும் வைத்து, அவளை காண, அவளைப்பற்றி தெரிந்திட ஆர்வம் கொள்கிறேன்' என்று தன்னைக் குறித்தே ஆராய்வில் இறங்கிவிட்டான்.

வாசு கேட்டதற்கு பதில் வழங்கிய தேனு,

"ரகு அண்ணாவா?" எனக் கேட்டாள். வந்திருப்பது யாரென்று அறியும் பொருட்டு.

"ஹ்ம்ம்... ரகு, அதி" என்று வாசு சொல்ல,

'என்னையும் அண்ணா சொல்லிடாதடி' என்று தேவ்வின் மனம் அலறியது.

அந்த அலறல் தேவ்விற்கு அவனின் மனதை எடுத்துக்காட்டியது.

'எப்படி இது சாத்தியம்?' தனக்குள்ளே வினா எழுப்பியவனாக, மீண்டும் மீண்டும் தன் மனம் குறித்த ஆராய்ச்சியில் மூழ்கினான்.

'பார்த்தே இராத பெண். என்னை அண்ணா என்று விளித்தால் என்ன பிரச்சனை எனக்கு? ஏனிந்த பதட்டம்? என்ன உணர்விது?' குழம்பி நின்றான்.

"சரிண்ணா கிளம்புறேன்" என்று திரும்பியவள், தன் நெற்றியை தட்டியவளாக...

"பொங்கல் எடுத்துக்கோங்க" என்று கையில் இலையில் சிறிதளவு இருந்த பொங்கலை வாசுவின் முன் நீட்டினாள்.

"இந்த மாதம் காவலுக்கு நெடுமல்லி அண்ணன் தான். அவள் பொங்கல் பானை தான் முதலில் பொங்குச்சு" என்றாள்.

அவ்வூரில் கருவீரனுக்கு பொங்கல் வைக்கும்போது, யாருடைய பானை முதலில் பொங்குகிறதோ அவ்வீட்டு ஆண் தான் அந்த மாதம் முழுக்க இரவில் ஊரை காவல் காக்க வேண்டும். (கூர்க்கா மாதிரி) அந்த தகவலைத்தான் தேனு வாசுவிடம் பகிர்ந்தாள்.

"சரிடா நீ கிளம்பு. இருட்டில் பார்த்துப்போ. காலையில் வீட்டுக்கு வறேன்" என்று வாசு தங்கையை அனுப்பி வைக்க...

"அண்ணா பொங்கலை நீ மட்டும் தான் சாப்பிடணும். மறந்தும் உன் பிரண்ட்ஸுக்கு கொடுத்துடாதே!" என்றுவிட்டு போனாள்.

'ஏன் இவங்க வைத்த பொங்கலை நாங்க சாப்பிடக்கூடாதா(ம்)மா!' என்று சிறு கோபம் கொண்ட தேவ்விற்கு, அவள் முகம் காணும் வாய்ப்பு கிட்டாது, செல்லும் அவளின் பின் உருவம் தெரிந்தது.

தேவ்வின் விழிகள் இமைக்க மறந்து அகல விரிந்தது.

அருவியென கார் கூந்தல் அவளின் பின்னுடலை மறைத்திருந்தது. மயில் தொகையென முதுகில் விரிந்து படர்ந்திருந்த குழல் அத்தனை நீளம் மற்றும் அடர்த்தி.

'மோகினிக்கு கூட இவ்வளவு நீளமிருக்காது... ' என்று வியந்து பார்த்தான்.

வாசு வெளியில் நின்றே பொங்கலை சாப்பிட்டுவிட்டு, அருவியிலிருந்து பிரிந்து சிறு வாய்க்கால் போல் குடிலுக்கு அருகில் ஓடும் நீரில் கையினை கழுவி உள்ளே சென்று கதவடைத்தான்.

"எங்களுக்குல்லாம் பொங்கல் இல்லையா மச்சான்?" தேவ்வின் குரலில் என்ன உணர்வென்று வாசுவால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

"பாப்பா சொன்னது கேட்டுருச்சா?" என்று தேவ்வின் அருகில் வந்து அமர்ந்த வாசு, "இந்த அம்மன் தான் எங்க இனத்தோட காவல் தெய்வம். அவளுக்கே காவல் இப்போ பொங்கல் வச்சிட்டு வந்த கருவீரன் சாமி. ரொம்ப ஆக்ரோஷமான கடவுள். அவருக்குன்னு வைக்கிற படையலை வெளி ஆட்கள் சாப்பிடக்கூடாது. அது அவருக்கு பிடிக்காதாம்" என்று விளக்கம் கொடுத்தான் வாசு.

"பிடிக்காதுன்னு அந்த சாமியே வந்து சொல்லுச்சா?" எனக் கேட்ட தேவ், "இதையெல்லாம் நீயும் நம்புறியா?" என்றான்.

"மூட நம்பிக்கைன்னு புத்திக்கு புரியுது. ஆனால் நம்பித்தான் ஆகணும். இங்கு மாறாத பல விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்னு. வேத்து ஆளுங்க படையல் வச்சா கோபம் வந்து அவங்களை சாமி எதுவும் செய்திடுமாம். பல தலைமுறைக்கு முன்னால் அப்படி பல துர் மரணங்கள் அந்த கோவில் வாசலில் நடந்திருக்குன்னு கதை சொல்றாங்க எங்க முன்னோர்கள். அதை இப்போ இருக்கவங்களும் நம்புறாங்க. படையல் வைக்கிறது மருவி, இப்போ சாப்பிடவும் பயந்து எங்க மக்கள் தவிர்த்து யாரும் அந்தப்பக்கம் போறது இல்லை" என்றான்.

"ம்ம்ம்... எல்லாமே இங்கு ஏதோவொரு நம்பிக்கையில் தான் நடக்குதுல" என்ற தேவ்... வாசுவிடம் கதை கேட்டபடி, புதிதாக மனதை குடையும் புரியா உணர்வோடு உறங்கியிருந்தான்.

அந்த உணர்வின் இதம் மிச்சமாய் இப்போதும் நெஞ்சில் சாரலாய். தன்னையறியாது புன்னகை சிந்திக் கொண்டிருந்தான்.

பாறையின் மீது நின்று கீழே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரகு...

"இங்கு அருவி பல அடுக்காய் நிறைய கிளை அருவிகள் மாதிரி இருக்கு அதி. இந்த வீவ்... மனமே லேசானது போலிருக்கு" என்றான்.

"வாசு தங்கச்சி நேம் என்னடா?"

எதுக்கு உனக்கு எனும் விதமாக ரகு தேவ்வை அதிர்ந்து பார்த்தான்.

"சும்மா தெரிஞ்சிக்க..." என்று தோள் குலுக்கி குடிலுக்குள் சென்றான் தேவ்.

ரகுவும் அவன் சொல்லியதை நம்பி அதனை ஆழமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் வாசு ஒரு பெண்மணியோடு அங்கு வந்தான்.

"அம்மாடா அதி" என்றவன், தனது தாயை இருவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

"ராத்திரியே வர முடியல. எல்லாம் வசதிபடுதாப்பா" என்று அக்கறையாய் கேட்டவர், இருவருக்கும் மரத்தாலான குவளையில் காபி நிற பானத்தை சூடாக ஊற்றி ஆவி பறக்க கொடுத்தார்.

"பனங்கிழங்கு பானம். ரொம்ப ருசியா இருக்கும். குடிங்க" என்றவர், "அவரு எதாவது கட்டுப்பாடு அது இதுன்னு சொல்லிருப்பாரு. கண்டுக்காதீங்க. பிடித்த மாதிரி இருங்க. என்னனாலும் என்கிட்ட கேளுங்க" என்றவர் "இவன் தான் இன்னமும் அவன் அய்யனுக்கு பயந்துட்டு இருக்கான்" என்றார்.

தேவ் அவருடன் சகஜமாக பேசிட, ரகுவும் சில நிமிடங்களில் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டான்.

"காலை உணவை பாப்பாகிட்ட கொடுத்துவிடுறேன். சாப்பிடுங்க" என்றவர் சென்றிட...

"ஆண்ட்டி சுவீட் ல?" என்றான் ரகு. தேவ்வும் ஆமோதித்தான்.

"நான் அப்படியே ஒரு வாக் போயிட்டு வறேன்" என்று தேவ் மெல்ல அவர்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து கீழிறங்கினான்.

எங்கும் எழில் நிறைந்திருந்தது. ஒவ்வொன்றும் அழகாய் மிளிர்ந்தது.

இயற்கையை ரசித்துக்கொண்டே வெகு தொலைவு வந்துவிட்டான் போலும்...

நீரோடு சலங்கை ஒலியும் சேர்ந்து செவி நுழைய, தான் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து சுற்றி பார்த்தான்.

தேவ்வின் கண்களில் விழுந்து இதயத்தை புரட்டிப்போட்டது ஒரு ஜோடி பாதங்கள்.

64a808c4be730be9251a14f4ffb22f1d.jpg


கருத்து திரி :

நிறையோ குறையோ சில வார்த்தைகள் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்🙏

 

NNK 35

Moderator
ec01d9553b1258c3f4c4a4b08a217dd9.jpg

அத்தியாயம் 14

கொட்டும் சுனையின் ஓசைக்கு நடுவே மெல்லிய கீதமென ஒலித்தது நீரில் நடக்கும் இரு பாதங்களின் கொலுசின் சத்தம்.

அடர்ந்த மரங்கள் மற்றும் செடிகளுக்கு நடுவில் யாரென்று சரியாக தெரியவில்லை என்றாலும், புதர்களுக்கு நடுவில் கீற்று போன்று தெரிந்த இடைவெளியில் பாறைகளை மூழ்கடித்து ஓடும் நீரின் மீது தண்ணீரை உதைத்து நடந்த பால் வண்ண பாதங்கள் நன்றாகவே தெரிந்தது. அணிந்திருந்த தங்க நிற கொலுசு அத்தனை எடுப்பாய்.

தேவதிரனின் இதயத்தில் அப்பாதங்கள் நொடியில் தடம் பதித்தன. ஆழமாய். அழுத்தமாய்.

தேவ்வின் உள்ளுணர்வு அரிதியிட்டு சொல்லியது அவன் காணத் துடிக்கும் பேதையவள் என்று.

பாதங்கள் கண்ணிலிருந்து மறைந்திட சற்று தள்ளி வந்து பார்த்தான்.

இப்போது அவள் அங்கிருந்த கல்லின் மீது பின் உருவம் காட்டி அமர்ந்திருக்க... தேவ்வின் விழிகள் தன்னைப்போல் அவளின் பாதங்களில் சரணடைந்தது.

வரும் வழியில் தெரிந்த அழகையெல்லாம் தன்னுடைய அலைப்பேசியில் பதிந்து கொண்டு வந்தவன்... தன் நெஞ்சத்தில் தன்னை கேட்காது அடி வைத்திட்ட பஞ்சு பாதங்களையும் புகைப்படம் எடுத்திருந்தான். இருக்கும் சூழலின் பின்னணியில்.

பாவாடை சற்று மேலேறியிருக்க... கணுக்கால் தெரியும் பாதம். நீரில் முங்கி நனைந்திருக்க... தண்ணீரை தொட்டும் தொடாது படிந்த பாறையின் மீது ஒரு பாதம் அழுந்த பதிந்திருக்க, அதன் மேல் மற்றொரு பாதம் வீற்றிருந்தது. போட்டிருந்த கொலுசு சூரிய ஒளியில் மின்னியது. ஒரு கை நீரினை அள்ளித் தெளிக்க உயர பறக்கும் நீர்த்திவலைகள்.

நீர் நனையும் இரு பாதமும். நீரை அள்ளித் தெளிக்கும் ஒரு கையும் மட்டுமே புகைப்படத்தில் நிழலாய் சேமித்ததோடு, தன் அகமும் நிரப்பியிருந்தான்.

தேவ் தான் நின்றிருக்கும் இடத்திற்கு எதிர்புறம் சென்றால் தான் அவளின் முகம் பார்த்திட முடியும். ஏனோ அவனுக்கு அவளே தன் முகம் காட்டுவாளென்று உள்ளுக்குள் ஒரு குமுறல்.

"அக்கா நீந்தி வாங்க... சுனை சீரா கொட்டுது. நல்லாயிருக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் போனால் நீர் வரத்து அதிகமாகிடும்" என்று ஒரு பெண் அழைத்திட... அக்குரலில் தான் சுற்றுப்புறத்தை கவனித்தான் தேவ்.

அவன் ரசித்த பாதமலர்களுக்கு சொந்தக்காரியின் அருகில் நான்கு இளம் பெண்கள் அமர்ந்து கூடை கூடையாக எதையோ நீரில் கழுவிக் கொண்டிருந்தனர். பார்ப்பதற்கு கிழங்கு வகையென்று தெரிந்தாலும், என்ன கிழங்கென்று தேவ்விற்கு தெரியவில்லை.

அவர்களுக்கு அருகில் சற்று தள்ளி, இரு பெண்கள் துணி துவைத்துக் கொண்டிருக்க...

உச்சியிலிருந்து கொட்டும் சுனை அருவியில் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அவள் தான் அப்பெண்ணை அழைத்தது.

'இங்க யாரும் நேம் சொல்லி அவளை அழைக்கமாட்டங்களா?' தன் மனதை தாக்கும் பெண்ணின் பெயர் கூட அறிந்துகொள்ள முடியவில்லையே என்று தேவ்வுக்கு கடுப்பாக வந்தது.

தேவ் அவள் முகம் காட்டிட மாட்டாளா என்று ஆவலாக... கண்ணில் ஏக்கமாக பார்த்திருக்க...

சட்டென்று தான் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து நீரில் பாய்ந்தவள், முன்னோக்கி நீந்தி தன்னை அழைத்த பெண்ணின் அருகில் சென்றவள், அருவி நீரில் மறைந்தாள்.

தேவ்வின் கண்ணில் தவிப்பு கூடியது. இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

'ஒருவேளை இந்த பெண் நீ ரசித்த குரலுக்கு சொந்தக்காரியாக, வாசுவின் தங்கையாக இல்லாமல் இருந்தால்?' என்று அவனின் மனம் கேள்வியாய் தொக்கி நிற்க...

தன் நெஞ்சத்தில் உள்ளங்கை வைத்து மெல்ல தட்டிக்கொடுத்த தேவ்...

"இவள் தான் என்னவள்" என்று தன்னைப்போல் சொல்லியிருந்தான். இரு வினாடிகளுக்கு பின் தான், தான் சொல்லிய வார்த்தையின் பொருள் புரிந்து... அவள் தனக்குள் மொத்தமாய் நிறைந்துவிட்டாள் என்று அகத்தால் உணர்ந்தான்.

குளுமையான சூழலில் தேவ்வின் தேகம் மேலும் சில்லிட்டது.

இதழோடு விழிகளும் நீண்டு மலர்ந்தன.

'உன் முகம் பார்க்கல. உன் பெயர் தெரியல. ஆனால் மொத்தமா உள்ளுக்குள் என்னை சிறைபிடிச்சிட்ட' என்று நினைத்த தேவ்வின் கரு விழிகள் அசைய மறுத்து உறைந்து நின்றது தன்னவளின் முகம் கண்டு.

வெள்ளியை உருக்கி ஓடவிட்டது போல், கரும்பாறை விளிம்பில் இடி முழக்கமாய் பாறைகளின் மடியில் கொட்டி ஆர்ப்பரிக்கும் அருவியின் நடுவே ஒளி கீற்றாய் பால் வண்ண முகம்.

கொட்டும் நீரில் நனைந்து கொண்டிருந்த முகம், நீரை விட்டு வெளியில் பளிங்காய் காட்டிட தேவ்வின் இதயத்தில் தாளம் தப்பியது.

செந்நிற முகம் நீரில் பளிங்காய் மின்னிட... தேவ்வின் இதயத்தில் அம்பு தைத்தது.

முண்டு அமைப்பில் புடவை கட்டியிருந்தாள். நனைந்த ஆடை தேக எழிலை வரிவடிவமாகக் காட்டிட... தன் இளமை சிலிர்த்து தனக்குள் துடித்து அடங்கினான்.

தேவ்வின் கண்களுக்கு தேவதையாக மிளிர்ந்தாள்.

அருவியின் ஆர்பரிப்பை விஞ்சியது தேவ்வின் இதய ஆர்பரிப்பு.

காலையில் அவன் ரசித்திட்ட அருவிக்கு இணையாக அவனவள் எழிலாய் தெரிந்திட... அவனது இதழ்கள் அருவி என்று முணுமுணுத்தது.

அதே சமயம்... கிழங்கு அலசிக் கொண்டிருந்த பெண்ணில் ஒருத்தி...

"தேனு... தேனு... அடியேய் தேனருவி" என்று கத்தி விளித்திட...

தேவ்வின் செவிகள் சுக ராகமாக தன்னவளின் பெயரை தன் மனம் உச்சரித்த பெயரின் சிலிர்ப்போடு உள்வாங்கியது.

"தேனருவி... என்னோட அருவி." தனி தேஜஸாய் ஒளிர்ந்தது தேவ்வின் முகம்.

"சொல்லுங்க முத்தாமணி அக்கா." அருவி சாரலில் அவனது அருவியின் குரல் தித்திப்பாய் அவனை சேர்ந்தது.

'பெயருக்கு ஏற்ற மாதிரி குரல் இனிப்பா இருக்கு. பைத்தியம் பிடிக்குது.' உள்ளம் அரற்றினான்.

"கிழங்கு கழுவியாச்சு. சந்தைக்கு அனுப்பணும். நாங்க கிளம்புறோம். வெரசா வந்து சேருங்க" என்று மற்றவர்கள் கிளம்பிவிட... தேனுவும் அவளுடனான பெண்ணும் மட்டும் நீரில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

கிளம்பிய பெண்கள் தேவ் நின்று கொண்டிருந்த பக்கம் கூடைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு வர, தேவ் மறு பக்கம் திரும்பி நின்றான்.

நீரிலிருந்து பாதைக்கு அருகில் வந்து பெண்கள் கூடையை வைத்துக்கொண்டு பாறையை தாண்ட முடியாது கடினப்பட...

ஒரு பெண் தேவ்வை பார்த்து, "தம்பி" என்று அழைத்தாள்.

அப்போதுதான் அவர்களை பார்ப்பதுபோல் திரும்பிய தேவ்... அவர்கள் கேட்பதற்கு முன்பே,

"ஹெல்ப் பண்ணட்டுமா?" எனக் கேட்டான்.

"அதுக்குத்தான் கூப்பிட்டேன்" என்று அப்பெண் சொல்ல...

நீரில் கால் வைத்து நான்கைந்து கூடைகளை எளிதாக கரை தாண்டி பாதையில் வைத்தான்.

"நன்றி தம்பி" முத்தாமணி சொல்லிட, புன்னகையை பிரதிபலித்தான்.

"ஆளு புதுசா இருக்கே!" என்று மற்றொரு பெண் யோசனையாய் இழுத்திட...

"வாசுண்ணா கூட வந்த அவுங்க நட்பு வட்டம் நீங்கதானா?" எனக் கேட்டிருந்தாள் இன்னொரு பெண்.

தேவ் ஆமென்று தலையசைத்திட...

"இதுக்கு மேல போவாதீங்க தம்பி. கருவீரன் கோவிலிருக்கு. ஆண்கள் உள்ள போகக்கூடாது" என்று முத்தாமணி சொல்லி மற்றவர்களுடன் நகர...

"என்ன கிழங்கிதுக்கா? நான் பார்த்தது இல்லை" என்றான் தேவ். தேவ்வுக்கு, அருவியிலிருந்து கிளம்பிவிட்ட தேனுவின் முகத்தை அருகில் பார்த்திட கொள்ளை ஆசை. தான் மட்டும் தனித்து நின்றிருப்பது என்னவோபோலிருக்க, அதுவும் வாசு அத்தனை கட்டுப்பாடாக பலவற்றை சொல்லியிருக்க... அவள் அருகில் வரும்வரை இவர்கள் உடனிருந்தால் மற்றவர்களுக்கு தவறாக தெரியாதென அவர்களை நிறுத்தி வைக்க பேச்சை நீட்டித்தான்.

"நீங்க வாசு தம்பி நட்புன்னா... டாக்டர் தானே?" என்று வினவிய முத்தா அக்கா,

தேவ் ஆமென்றதும், "அப்புறம் இந்த கிழங்கு தெரியல சொல்றீங்க?" எனக் கேட்டார்.

'இந்த கிழங்குக்கும் மருத்துவத்துக்கும் என்ன சம்மந்தம்' என்று தேவ் யோசிக்கும் போதே அவர்களை நெருங்கிவிட்ட தேனு...

"இது முடவாட்டுக்கால். நாலாயிரம் நோய்களை சரி செய்யுமாம். எங்க முன்னோர்கள் எழுதிய பனையோலை மருத்துவக் குறிப்பில் இருக்கு. இந்த கிழங்கு சாப்பிட்டால் நூறு வயதிலும் ஒலிம்பிக்கில் ஓடலாம். எலும்பு, மூட்டு சம்மந்தமான எந்த பிரச்சனையும் வராது. அதான் மருத்துவம் படித்த உங்களுக்கு இந்த விளக்கம் தெரியலையேன்னு கேட்குறாங்க டாக்டரே!" என்று விளக்கமாகக் கூறினாள் தேனு.

இமைகள் இமைக்க மறந்து நின்றிருந்தான் தேவ். அவன் நகர்ந்தால் தான் தேனு கரையில் கால் வைத்திட முடியும். அத்தனை அருகில் தன்னவளின் முகம் பார்த்து, அவளின் குரல் கேட்டவன், அசையவும் மறந்து மூச்சு முட்டியவனாக உறைந்திருந்தான்.

"டாக்டர்."

பெயர் தெரியாததால் அப்படி அழைக்கிறாளென்று மற்றவர்கள் போல் தேவ்வும் நினைத்தான்.

"ஹான்..."

"நகருங்க" என்ற தேனு கல்லின் மீதிருந்த பாதம் நகர்த்த வழுக்கிவிட்டது. பின் விழ இருந்தவளின் கரத்தினை பட்டென்று பிடித்திருந்தான். முன்னிருந்த தேவ்.

தேவ்விற்குள் பாய்ந்திட்ட மின்சாரம் தேனுவிற்குள்ளும் கடத்தப்பட்டது.

இருவரின் விழிகள் அழுத்தமாக மற்றவரின் முகத்தில் நிலைகுத்தி நிற்க... பார்வையால் மனங்கள் பகிரப்பட்டடன.

"தேனுக்கா... அவங்களாம் போறாங்க."

தன்னுடன் வந்த பெண்ணின் சத்தத்தில் நிகழ் மீண்ட தேனு... நிதானமாகவே தேவ்வின் கரத்திலிருந்து தன் கரத்தை விடுவித்தாள்.

தேனுவை கடந்து அப்பெண் முன் சென்று தேவ்வினை தாண்டி செல்ல... தேனு மெதுவாக தேவ்வின் விழிகளை சந்தித்தவாறு கடக்க... அவளின் தோள் அவனின் நெஞ்சம் உரசியது.

"இப்போ விட்ட கையை வாழ்க்கை முழுக்க விடக்கூடாது தோணுது. வரம் கிடைக்குமா?" பட்டென்று கேட்டுவிட்டான். காதலை மறைமுகமாக சொல்லிவிட்டான்.

செவி தீண்டிய மெல்லொலி வார்த்தையில் அகம் அதிர்ந்தவளுள் அத்தனை இன்பம்.

தேவ்வின் நிழலுருவை கண்டு விருப்பம் கொண்டிருப்பவளுக்கு... அவனது இவ்வார்த்தைகள் எப்படி இருக்கிறதாம்?

அவளின் அதரங்கள் மலர, கீழாநெல்லி விழிகள் பனித்துப்போனது.

தன்னவளின் கண்கள் கரை நிற்கும் துளி நீரில் பதறிய தேவ்...

"ஒரு நாளுக்கே உள்ளுக்குள்ள என்னவோ பண்ணுது. எனக்குள்ளவே பொத்தி வச்சிக்க முடியல. உன் குரலே பைத்தியம் பிடிக்கும் போலிருக்கு. அதான் டக்குன்னு சொல்லிட்டேன்" என்றான்.

"என்னடா மச்சான் இவ்வளவு தூரம் வந்துட்ட?" திடீரென கேட்ட வாசுவின் குரலில் இருவருக்குள்ளும் பதட்டம் உண்டானது.

"ஹான் வாசு..." என்று தேவ் தடுமாற, தங்கையை கவனித்த வாசு,

"என்னடாம்மா இங்க?" எனக் கேட்டான்.

"முத்தாமணி அக்காவோடு கிழங்கு பிடுங்க வந்தேன் வாசுண்ணா. அதோ போறாங்க" என்று வாசு வந்த திசைக்கு எதிர்திசையை கை காண்பித்தாள். அவர்கள் பல அடிகள் முன் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

"சரிடா... வீட்டுக்கு போ. ஈர தலையோட நின்னுட்டு இருக்க. தண்ணி சொட்டுது பார். சாம்பிராணி போட்டு காய விடு. இல்லைன்னா நாலு நாள் ஆனாலும் இருக்கிற நீளத்துக்கு காயாது" என்று கூறினான்.

"அண்ணா இவங்க?" என்று தேனு தேவ்வை பார்க்க...

'தான் சொல்லியதை சொல்லப்போகிறாள் போல' என தேவ் அரண்டுவிட்டான்.

ஆனால் வாசுவோ... இருவரையும் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

வாசு தேவ்வின் பெயர் சொல்ல... தேனு நொடியில் தனக்குள் பலமுறை சொல்லி பார்த்துவிட்டாள்.

'தேவதிரன்... தேவ்... அதி... அதிரன்... தீரன்.'

"சரி வாங்க போகலாம். அங்க ரகு சாப்பிடாமல் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கான்" என்று வாசு முன் செல்ல... தேவ்வால் தன் பெயரை உச்சரித்துப் பார்க்கிறாள் என்று உணர முடிந்தது.

"திருமதி.தேனருவி தேவதிரன். நல்லாயிருக்கு" என்று அவளின் காதில் குனிந்து சத்தமின்றி சொல்லிவிட்டு ஓடினான் தேவ்.

ஆயிரம் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் இதயத்தை ஊடுருவிய இதம் அனுபவித்தாள். தேவ் சொல்லிச்சென்ற பெயரில்.

'இதன் தாக்கம் தான் ஆறு வருடங்கள் கடந்தும்... அன்று தேனுவை உணர்வுகளால் வதைத்தது.'

"பாப்பா..." சமைந்து நின்றவள் வாசுவின் குரலில் அவர்களைத் தொடர்ந்தாள்.

************

ரகு தேவ்வை குறுகுறுவென்று பார்த்து வைத்தான்.

"என்னடா புதுசா பாக்குற மாதிரி பாக்குற?" தேவ் ரகுவின் விலாவிலே இடித்தான்.

"இன்னைக்கு புதுசாத்தான் தெரியுற அதி" என்றான் ரகு.

"மனசுக்குள் காதல் வந்ததால் இருக்கும்" என்று ரகுவை தெறிக்கவிட்ட தேவ்... "பொண்ணு யாருன்னு தெரிஞ்சால் இன்னுமே சர்ப்ரைஸ் ஆவ" என்க,

"அம்மா வீட்டுக்கு கூப்பிட்டாங்கடா!" என்று வந்த வாசு அவர்களை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

"உங்க அப்பா எதுவும் சொல்லப்போறார்டா!" தேவ் சொல்லியதை நம்பவும் முடியாது நம்பாமல் இருக்கவும் முடியாது அரண்டிருந்த ரகு தான் மேலும் பயந்து கூறினான். அத்தோடு காலையில் அவன் பார்த்த காட்சி அப்படி. அதனை தேவ்விற்கு கூறினான்.

"எவனோ மூலிகை பறிக்க அந்த அம்மன் இருக்கிற அருவிக்கு மேல போயிருக்கான் மச்சான். இந்த ஊர் இல்லை போல. மரத்தில் கட்டிவைத்து அடி வெளுத்திட்டார். நாம் நடந்து வந்தோமே தண்ணி, அதுக்கு மேலிருக்க அருவியில் அம்மன் இருக்குன்னு, அந்த அருவிக்கு மேல யாரும் போகமாட்டாங்களாம்" என்று சிறு அச்சத்தோடு சொன்னான் ரகு.

"நம்ம கால் பட்ட தண்ணீ சாமி மேல விழுகு(ம்)ன்னு யாரும் அந்த அருவிக்கு மேல போகமாட்டோம் அதி. எல்லாம் இரண்டாவது அருவிக்கு கீழத்தான் பயன்படுத்துவோம். இவன் புதுசு. போயிட்டான். தெரிந்து தண்டனை கொடுத்து துரத்திட்டாங்க" என்று வாசு சாதரணமாகக் கூறினான்.

"அடின்னா அப்படியொரு அடி அதி. தோள் பிய்ந்து ரத்தமே வந்துருச்சு" என்ற ரகுவிடம் சிறு நடுக்கம்.

வாசுவிற்கு இதெல்லாம் பழக்கம். எளிதாக எடுத்துக்கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் தேவ்விற்கு. கேட்டதே மனதை பிசைந்தது.

"இது தப்பு வாசு."

"கடந்து போக முயற்சி பண்ணு அதி. இங்கு எதையும் மாற்ற முடியாது" என்றான் வாசு.

அவன் தான் பலமுறை முயன்று தோற்றிருக்கின்றானே. அவனது பிடிவாதத்தால் தான்... இந்த தேனோடை மருவத்தை தாண்டி மேகமலைக்கு கூட செல்லாத தன்னுடைய இன பெண்களுக்கு நடுவில் தங்கையை படிக்கவே வெளியில் கொண்டு வந்திருந்தான். தேனுவை தொடர்ந்து ஒவ்வொருவராக கொண்டு வந்திடலாமென்று வாசு நினைத்திருக்க... தேனு மட்டுமே விதிவிலக்காய் அமைந்துவிட்டாள். அவளோடு அந்த மாற்றம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டுவிட்டது.

பள்ளி படிப்பிற்கே மேகமலை கிரமாத்திற்குத்தான் செல்ல வேண்டும். அதுவும் பெண் பிள்ளைகள் பூப்பெய்தி விட்டால் அதற்கும் தடை.

அந்த தடையை தேனுவின் விஷயத்தில் வாசு உடைத்திருந்தான்.

அதற்கே யர்ராமுண்டி பல கட்டுப்பாடுகள் விதித்தே அனுப்பி வைத்தார். வாசு உடனிருப்பதால். ஆனால் மற்றவர்கள் பெண் பிள்ளைகளை அனுப்பவே முடியாதென்று இன்றளவிலும் உறுதியாக இருக்கின்றனர்.

அதற்கு காரணம் பள்ளிக்கு சென்ற ஒரு பெண், ஒரு ஆணுடன் ஓடிவிட்டாள் எனும் நிகழ்வு.

தேனுவையும் அனுப்பாதீர்கள் என்று யர்ராமுண்டியிடம் முறையிட...

"தேனுவை படிக்க அனுப்பலன்னா... உங்களுக்கு ஆண் பிள்ளையே இல்லைன்னு முடிவு பண்ணிக்கோங்க" என்ற வாசுவின் அதிரடியில் தான் யர்ராமுண்டி இறங்கி வந்தது. அதற்கும் காரணம் உள்ளது. அவர்களது இனத்திற்கு தலைவனாக இருக்கும் நபருக்கு ஆண் வாரிசு கட்டாயம் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அடுத்த தலைமுறைக்கு தலைவர் பதவி அக்குடும்பத்திற்கே கிட்டும் என்பது அவர்களுக்குள்ளான விதி.

வாசு மருத்துவம் படிக்க வந்ததுக்கு பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது.

ஒருமுறை ஊருக்குள் பரவிய மர்ம காய்ச்சலால்... அவர்களுக்குள்ளான இயற்கை வைத்தியம் எத்தனை பார்த்தும் பல உயிர்கள் பறிபோனது. அப்போது மருத்துவம் பார்க்க வேண்டுமென்றால் கீழே கச்சிராயபாளையம் தான் வரவேண்டும். அங்கு வருவதற்குள் வழியிலேயே பல உயிர்கள் பிரிந்தன.

அச்சமயம் தான் அரசாங்கத்திற்கு மருவம் ஊரின் நினைவு வந்தது போல். "மலைக்கு கீழே இடம் தருகிறோம். உங்கள் கிராமத்தை அங்கு மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். இத்தனை உயரத்தில் வருவதே சிரமம். இங்கெப்படி அரசு வசதிகள் செய்ய முடியும்?" என்க...

"இது எங்க பூர்வீகம். இந்த இடத்தை விட்டுப்போனால் எங்க உடம்பில் உயிர் தங்காது. இத்தனை காலம் எப்படி வாழ்ந்தோமோ அப்படியே இனியும் வாழ்ந்துகொள்கிறோம்" என்று அரசாங்கத்தையே ஒட்டு மொத்தமாய் புறக்கணித்தனர்.

அன்று அதன் விளைவால்,

"நம்ம மக்கள் உயிர் காக்க என் மகன் மலையனையே வைத்தியருக்கு படிக்க வைப்போம்" என்று யர்ராமுண்டி எடுத்ததன் சபதமே வாசு மருத்துவரான கதை.

வாசுவுக்கும் கண்முன்னே கண்ட பல உயிர்களின் இழப்பு அவனை விரும்பியே மருத்துவம் படிக்க வைத்தது.

இதனை இன்று தான் வாசு நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறான்.

கேட்டவர்களிடம் ஆயசமான உணர்வு.

"இதுக்கே இந்த பாடா வாசு? எல்லாருக்கும் நல்லதுன்னா, கொஞ்சம் இறங்கி போவதில் என்னடா தப்பு?" என்று கேட்டது ரகு.

"எங்கிருந்து இறங்கி போகச்சொல்ற ரகு. இந்த இடத்தை விட்டா?" என்ற வாசு, "அதை என்னாலே முடியாது. இங்க ஒண்ணுமே கொண்டுவர முடியாதுன்னு இல்லை. இங்கிருக்க மக்களை உயிராக பார்க்கத் தவறிய அரசாங்கத்தின் சப்பைக்கட்டு அது. இங்கிருக்க காட்டுக்குள் கொண்டு வந்த மின்சாரத்தை ஊருக்குள்ள கொண்டுவர என்ன சிரமம். அரசாங்கம் சொன்ன காரணம் என்ன தெரியுமா? அருவி பக்கமிருக்கு. ட்ரான்ஸ்ஃபார்மர் வைக்கிறது ஆபத்தாம்!" என்றான். வாசுவிடம் அதீத குமுறல்.

"செய்யனும் நினைத்தால் எதுவும் செய்யலாம் அதி. அரசாங்கம் சொன்னதை நாங்க ஏத்துக்கலன்னு எங்க இனத்தையே மறந்துட்டாங்க" என்றான் ஆதங்கமாக.

தேவ்வால் வாசுவின் உணர்வை புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நண்பனின் தோளில் தட்டிக்கொடுத்தான்.

தேவ் அந்நேரம் சிந்தித்தது ஒன்றே ஒன்று தான்...

'ஒரு பெண்ணின் படிப்பிற்கே இத்தனை தடைகள் என்றால்... அதி நீ உன் காதலுக்காக ரொம்ப போராடணும் போலிருக்கே!' தனக்குள் தடைகள் பலவென்றாலும் போராட முடியுமென்று உறுதியும் கொண்டான்.

இந்த உறுதியெல்லாம் அடுத்தடுத்த நிகழ்வில் ஆட்டம் காண இருப்பதை அவன் அறியவில்லை.

b644c990e6b06b0124963c1ebfe6eeb4.jpg


கருத்து திரி :

விருப்பமிட்டு கருத்து தெரிவிக்கும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் மிக்க நன்றி.

 

NNK 35

Moderator
f6846745e14ab718896dbd1d2064ad1a.jpgஅத்தியாயம் 15

தேவ் பார்த்ததும் தன்னுடைய காதலை அவனது அருவியிடம் சொல்லிவிட்டான். ஆனால் அவளின் பதிலை எதிர்பாராது தன்னுடைய காதலை தனது பார்வையாலே அவளுள் கடத்திக்கொண்டிருந்தான்.

அவனது அருவியை முதன் முதலாக பார்த்து, காதலை உணர்ந்து மொழிந்து பத்து நாட்கள் கடந்திருந்தது.

தற்செயலாக எங்காவது சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிட்டினால், அவனது விழிகள் காதலை பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கும். அவனது விழிமொழி அவளுக்கும் புரிவது தான் காதலின் பித்து நிலையோ?

அன்று தேவ் மற்றும் ரகுவை வீட்டிற்கு அழைத்த வாசுவின் அன்னை அல்லிக்கொடி...

"அந்த மனுசனுக்கு கூறு அவ்வளவு தான். விருந்தாளியாக வந்தவங்களை ஒருநா(ள்)க்கூட வீட்டுக்கு கூப்பிடலன்னா என்ன மரியாதை இருக்கு?" என்றவர், விருந்து செய்து உண்ண வைத்தார்.

"அப்பா வந்துட்டால் பிரச்சனைம்மா" என்று வாசு எவ்வளவோ சொல்லியும் அவர் கேட்கவில்லை.

ஆனால் வெளியில் சென்றுவந்த யர்ராமுண்டி, வீட்டிற்குள் அமர வைக்கப்பட்டிருந்த இருவரையும் பார்த்து எதுவும் சொல்லாது.

"நல்லா வயிறார சாப்பிடுங்க. வரகு அறுப்பு நாள். நான் காட்டுக்கு போறேன்" என்று சொல்லிச் சென்றதை வியப்பாய் ஏறிட்டனர் வாசுவும், அல்லியும்.

வீட்டிற்குள் அமர்ந்திருப்பவர்களை கழுத்து பிடித்து வெளித்தள்ளுவது முறையாகதே! அதற்காக மட்டுமே யர்ராமுண்டி அமைதியாக சென்றார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

"பாப்பா எங்கம்மா?"

"பரனை மேல போய் பாருடா!"

"பரனையா?" ரகு சந்தேகம் கேட்டிட, "மேல் தளம்" என்று பதிலளித்த வாசு, தேனு இருக்குமிடம் செல்ல,

"மொபைல் சார்ஜ் பண்ணனும் வாசு" என்றான் தேவ்.

"ஆளே இல்லாத கடைக்கு டீயாடா?" என்று அலைவரிசையின்றி அலைப்பேசிக்கு எதற்கு சார்ஜ் என்று கேட்டிருந்தான் ரகு.

வாசு இடம் காட்டிட தேவ் எழுந்து சென்றான். அங்கு ஏற்கனவே ஒரு அலைப்பேசி இணைப்பில் பொருத்தப்பட்டிருக்க, தன்னுடையதை போடுவதற்காக அந்த அலைப்பேசியை தேவ் இணைப்பிலிருந்து கழுட்டிட விரல் பட்டு, லாக் செய்வதற்கு எந்தவொரு கடவுச்சொல்லும் இடப்படாது இருந்ததால், திரை நீங்கி முகப்புத் திரை ஒளிர்ந்திட... தேவ் அதிர்ச்சியாக ஆச்சரியம் கொண்டான்.

முகப்புத் திரையில் அவனது புகைப்படம்.

அது வாசுவுடைய அலைப்பேசி இல்லை என்பது திண்ணம். யாருடையதாக இருக்குமென்று அவனுள் ஒரு கணிப்பு. இல்லையென்றால் வாசு இங்கு வந்து அலைப்பேசியை மாற்றியிருந்தால் என்கிற சந்தேகமும் எழ அமைதியாக சென்று அமர்ந்து கொண்டான்.

வாசு கீழிறங்கி வரும்போது தேனுவும் உடன் வந்தாள்.

"வாங்க" என்று இருவருக்கும் பொதுவாக சொன்ன தேனுவின் பார்வை தேவ்வின் மீது ஒரு நொடி அதிகமாக பதிந்ததோ? அவனுக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

தேனு நேராக சென்று தன்னுடைய அலைப்பேசியை எடுக்க... நொடியில் தேவ்வினுள் ஆயிரம் மின்னல்கள் வெட்டிச்சென்றன.

"ம்மா முத்தாக்கா வீட்டுக்கு போயிட்டு வறேன்" என்றவள் தேவ்வின் முன்பு தன் மனம் கட்டுப்பாடின்றி அலை மோதிட அங்கிருந்து ஓடிவிட்டாள்.

தேவ் மௌனமாக அகம் மகிழ்ந்தான்.

அந்த புகைப்படத்தில் தேவ்வுடன் வாசுவும் ரகுவும் இருப்பர். இவள் அதில் அவனை மட்டும் வெட்டி வைத்திருந்தாள். அவள் தனக்கு முன்பே தன்னை காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் என்பது அத்தனை மகிழ்வை கொடுத்தது அவனுக்கு.

அவன் அவளது குரலில் காதல் கொண்டானென்றால்... அவளோ அவனின் பிம்பத்தில் காதல் கொண்டிருந்தாள்.

வாசு அலைப்பேசியில் கல்லூரி விழாவில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம் என்று என்றோ ஒரு நாள் தேனுவிடம் காட்டியிருக்க... பார்த்ததும் தேவ் அவளுள் ஆழமாக இறங்கிவிட்டான்.

அன்று சாதாரணமாக அவனது பெயரை தேனு வாசுவிடம் கேட்க, யர்ராமுண்டி பார்த்த பார்வையில் இருவருமே கப்சிப்.

அதன் பின்னர் வாசு தன் நண்பர்களைப்பற்றி பல கதைகள் பகிர்ந்தாலும், ஒரு யூகத்தில் தன் மனம் கவர்ந்தவனின் பெயரை அறிந்து கொள்வதில் விருப்பமற்று, அன்று முதலே டாக்டர் என மனதோடு அழைக்கத் துவங்கியிருந்தாள்.

வாசு, ரகு விடுதியில் ஒன்றாகவே இருப்பதால், என்றேனும் இவள் அழைத்து வாசு எடுக்காவிட்டால் ரகு எடுத்து பதில் சொல்வதால் அவனைப்பற்றி மட்டும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் தெரிந்திருந்தது.

நேரில் ஒருமுறை கூட பார்த்திட முடியாது என்கிற நிலையிலும், ஏதோவொரு நம்பிக்கையில் காதலை இதயத்தில் தினம் தினம் அதிகரித்துக்கொண்டாள். தேவ்வை மனதால் ஸ்ரீகரித்துக்கொண்டாள்.

இருவருக்குமே ஒருவரைப்பற்றி ஒருவர் ஒன்றுமே அறிந்திடாது காதல் கொண்டனர். அதனை மனதில் ஆழப்படுத்தியும் இருந்தனர்.

தான் காதல் சொன்ன அன்றே தன்னவளின் விருப்பத்தை அறிந்துகொண்ட நொடி முதல், இன்று வரை அவளின் மறைமுக காதலை தேனின் சுவையாய் பருகிக் கொண்டிருக்கிறான்.

அதன் சுவையை தன்னுடைய அருவியிடம் காட்டிடவும் தவறவில்லை.

அவள் ஆடும் கண்ணாமூச்சி ஆட்டமும் தேவ்விற்கு பிடித்தே இருந்தது. பத்து இருபது நாட்கள் மட்டுமே தங்கவென்று வந்தவன், நாட்கள் நீண்டும் அங்கேயே இருந்தான். தன்னை மொத்தமாய் கொள்ளை கொண்டவளுக்காக.

வாசுவும் அங்கு சிறு கிளினிக் ஆரம்பிக்க தீவிரமாக இறங்கிவிட்டான். அதற்கு ஈஷ்வர் மூலமாக தேவ் தான் பல உதவிகள் செய்து கொண்டிருக்கிறான். அதனால் யர்ராமுண்டி தேவ் அங்கிருப்பதற்கு இன்னும் எவ்வித ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கவில்லை. அத்தோடு அவர்களின் இருப்பிடம் வந்திருப்பவர்களை போவென்று என்றும் சொல்லிட முடியாதே. அதிலும் தேவ் வாசுவிற்கு அவனது செயலுக்கு உறுதுணையாக நிற்கின்றானே. தேவ்வின் மீது யாரின் மீதில்லாத மதிப்பு யர்ராமுண்டிக்கு வந்திருந்தது.

அன்று பௌர்ணமி...

கருவீரன் கோவிலுக்கு சென்று பொங்கல் வைத்துவிட்டு, தேனருவி அம்மன் முன்பு பெண்கள் விளக்குவிட... அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல, தப்பு சத்தம் நின்றதும் ரகுவையும், வாசுவையும் ஆழ்ந்து பார்த்தவன் மெல்ல குடிலைவிட்டு வெளியில் வந்து அருவிக்கு அருகிலிருந்த மரத்தில் தன்னை மறைத்து நின்றுகொண்டான்.

பெண்கள் எல்லோரும் சென்ற பின்பும் அம்மனிடம் மனம் உருகி வேண்டி நின்றிருந்தாள் அருவி.

"உங்க ஐயா பசியில இருப்பாரு நான் போறேன். நீ சீக்கிரம் வந்துசேரு தேனு" என்று அல்லியும் சென்றிட தேவ் அவளுக்கு பின்னால் சென்று நின்றான்.

"இங்க இப்படிலாம் வந்து நிற்கக்கூடாது." தன்னவனின் இருப்பை உணர்ந்தவளாக மூடிய விழி திறவாது கூறியவள்,

"ஊருக்குள் எங்கிருந்து பார்த்தாலும் இங்க நாம் இருப்பது தெரியும். உயரமான இடம் இது" என்றவள்,

"பார்க்கணும் போல தோணுச்சு. உன் பக்கத்திலே இருக்கணும் போலிருக்கு" என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவனது நெற்றியில் மஞ்சள் குங்குமம் வைத்து நகர்ந்திருந்தாள்.

"எதுவும் வெளிப்படையா சொல்லமாட்டியா?"

நின்று திரும்பி பார்த்தவள், தன் விழிகளால் மொத்த காதலையும் வீசிச் சென்றிருந்தாள்.

இதயம் பிளந்து அவளது காதல் பார்வை அவனை மொத்தமாக தைத்தது.

தேவ் காதலை நேரடியாகக் காட்டிட முயற்சித்தாலும், தங்களது கட்டுப்பாடு அறிந்த தேனு பார்வையால் மட்டுமே காதலித்தாள். காதலை காட்டினாள்.

தேவ் இந்நேரத்தில் எங்கு செல்கிறானென்று அவன் பின்னால் வந்து ஒளிந்து நின்று பார்த்த ரகுவுக்கு கண்ட காட்சி அடி வயிற்றில் தீ பற்ற வைத்தது.

அன்று ரகு சொல்லிய வேண்டாமென்கிற எந்தவொரு பேச்சும் தேவ்வின் காதில் விழவில்லை. ரகு தான் தேவ்வின் காதலின் ஆழம் உணர்ந்து அவன் பக்கம் இறங்கி வருமாறு ஆகியது.

இன்னும் ஒரு வாரத்தில் தேனு கல்லூரிக்கு சென்றிடுவாள். தேவ்வும் மேற்படிப்பில் கவனம் செலுத்திட வேண்டும். அதற்குள் தேனுவிடம் வெளிப்படையாய் காதலாக நாட்களை கடத்திட ஆசை.

அதற்கு முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான் தேவ்.

அங்கிருக்கும் நாட்களில் ஒவ்வொரு வெள்ளி அன்றும் கருவீரன் கோவிலுக்கு சென்று வருவது தேனுவிற்கு வழக்கம். அதனை அறிந்திருந்த தேவ் ரகுவிடம் மட்டும் சற்று நடந்துவிட்டு வருவதாக சொல்லி தேனு கோவிலுக்கு தனித்து செல்லும் நேரம் சென்றான்.

அப்போது ரகு எச்சரிக்கவே செய்தான்.

"யாருக்காவது தெரிந்துவிட்டால் பேராபத்து" என்று.

அன்று சற்று முன்னதாகவே தேனு கோவிலுக்கு வந்திருந்தாள். அவளுக்கு பின் வந்த தேவ், ஆண்கள் உள் செல்லக்கூடாது என்கிற அவர்களின் விதிகளை மீறாது கோவில் பகுதியென குறிப்பிடப்பட்ட கரைக்கு வெளியிலேயே நின்றுகொண்டான்.

அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே கம்பீரமாக வீச்சரிவாள் பிடித்தபடி குதிரையில் அமர்ந்திருந்தார் கருவீரன். அங்கிருந்த மரக்கிளைகள் யாவும் தாழ்ந்து தரையோடு உறவாடிக் கொண்டிருந்தன. கற்களும் கிளைகளும் சேர்ந்தே மதில் போல் இரு அடிக்கு கோவிலைச்சுற்றி அரண் அமைத்திருந்தன. உள் செல்லவில்லை என்றாலும், கருவீரனை தேவ்வால் காண முடிந்தது. அத்தனை ஆக்ரோஷமான தோற்றம் கொண்டிருந்தார் கருவீரன்.

அவ்விடம் முழுக்க பல வர்ணங்களில் காட்டு மலர்கள் செழித்திருக்க... சுவாசத்திற்கு இதமான நறுமணம் நாசி சேர்ந்தது.

கருவீரனுக்கு விளக்கேற்றி வணங்கிய தேனு, வீட்டிலே சிறிதளவு செய்து கொண்டு வந்திருந்த கருவீரனுக்கு விருப்பமான உணவான பால் பொங்கலை முன்பு வைத்து தன் பிரார்த்தனையை முணுமுணுத்தாள்.

"என் காதல் தெரியுறப்போ அவங்களும் என்னை நேசிக்கணு(ம்)ன்னு நான் வைத்த வேண்டுதலை நிறைவேற்றி கொடுத்ததால் தான் வாராவாரம் வெள்ளிக்கிழமை உனக்கு பிடித்ததை கொண்டுவரேன். இதே மாதிரி எந்தவொரு தடங்கலும் உண்டாகமல் எங்க கல்யாணத்தையும் முடித்து வைத்திடு. வாழ்க்கை முழுக்க பால்பொங்கல் செய்து தரேன்" என்று கிட்டத்தட்ட கடவுளையே விரல் நீட்டி மிரட்டினாள்.

ஆழ்ந்த அமைதியான இடமென்பதால், உள்ளே தேனு பேசிய வார்த்தைகள் அச்சறம் பிசகாது தேவ்வின் செவிகள் தீண்டி முறுவலிக்க வைத்தது.

இதெல்லாம் அவனுக்கு போதாது. தன் கண் பார்த்து அவள் சொல்ல வேண்டுமென்கிற பேராசை அவனிடம். அதற்காகத்தான் இங்கு நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.

பூஜை கூடையுடன் கோவிலை விட்டு வெளியில் வரும் தன்னவளை அகவிழி பருகியவனாக பார்த்திருந்தான் தேவ்.

தாவணி பாவடையில், நீண்ட கூந்தலை பின்னலிட்டு... ஊதா வர்ண காட்டு மலர்ச்சரம் சூடி... நெற்றியில் சாமி கும்பிட்டதற்கு அடையாளமாக மஞ்சளும், குங்குமமுமாக செங்காந்தள் மலரென நடந்து வருவளின் தோற்றம் மொத்தமாய் அவனை களவாடியது.

'அருவி.' தேவ்வின் மனதின் விளிப்பு அவளுக்கு கேட்டதோ... பாதையில் கண்ணாக இருந்தவள் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

தன்னவனை அங்கு அந்நேரத்தில் சற்றும் எதிர்பாராது கண்டதில் இனிய படப்படப்பிற்கு உள்ளானாள். நடையில் தடுமாற்றம். மெல்ல அருகில் வந்துவிட்டாள். தேவ்வை கடந்து செல்ல முடியாது நின்றுவிட்டாள்.

"நீயும் என்னை விரும்புறன்னு தெரியும். என்னால் உணர முடியுது. நீ சொல்லி கேட்கணும். இந்த கண் பார்த்து பேசுறதுலாம் வேண்டாம். ஊருக்கு போயிட்டால்... அடுத்து எப்போ பார்ப்போம் தெரியாது" என்று தேவ் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே...

அவனது கையில் எதையோ திணித்துவிட்டு ஓடினாள்.

"அருவி..." முதல்முறை அவனது அழைப்பு. சில்லென்று தாக்கிட, நின்று திரும்பினாள்.

"என்னதிது?" கையில் அவள் திணித்த இலையிலிருந்த மஞ்சள், குங்குமம் மற்றும் பல வர்ண மலர்களைக் காட்டி வினவினான். அவளின் அருகிலும் வந்திருந்தான்.

"அதிலிருக்கும் மஞ்சள், குங்குமம் உங்க கையால் வாங்கிக்க சம்மதம்." அவனுக்கு வேண்டிய காதலை திருமண பந்தத்தோடு ஒப்பிட்டு தன் மனதை சொல்லியிருந்தாள்.

தேவ்விற்கு எப்படி இருக்கிறதாம்?

விண்ணில் பறக்கும் உணர்வு.

அடுத்து என்னவென்று தெரியாது அக்கணத்தை நெஞ்சில் சுகமாய் நிரப்பியவாறு தேவ் மௌனித்து இருக்க...

"நான் போகட்டுமா?" எனக் கேட்டிருந்தாள்.

தேவ் ஏன் எனும் விதமாக ஏறிட...

"யாராவது பார்த்திட்டால் சிக்கலாகிடும்" என்றாள்.

"ஹோ..." என்றவன், "எந்த இயர்?" என அவளைப்பற்றி அறிந்திடக் கேட்டான்.

"லீவ் முடிந்து காலேஜ் போனால் தேர்ட் இயர்" என்றவள், கல்லூரி மற்றும் படிக்கும் இடத்தின் பெயரை சொல்லிட... தேவ்விற்கு சித்துவும் அதே கல்லூரி என்ற நினைவிருந்த போதும் சொல்லவேண்டுமென்று தோன்றவில்லை.

தன் முன் தடுமாறி இமைகள் படபடக்க நின்றிருக்கும் பெண்ணவளை தேவ்விற்கு அத்தனை பிடித்தது.

"மொத்தமா கட்டியிழுக்குற..." என்றவன் பின் திரும்பி தலையை கோதியவனாக வட்டமிட்டு சுழன்று நின்றான்.

தேவ் சொல்லியதில் விலுக்கென நிமிர்ந்தவள், அவனின் செயல் கண்டு புரியாது பார்த்தாள்.

"ஆரம்பம்தானே... போகப்போக பழகிடும்" என்றவன், அவள் கையிலிருந்த கூடையை காண்பித்து, "எனக்கு?" என்றான்.

'பால் பொங்கல்.'

அவன் கேட்பானென்று அவள் நினைக்கவில்லை. கருவீரனுக்கு வைத்தது. வேற்று இனத்தவர் உண்ணக்கூடாது. இதனை எப்படி அவனிடம் சொல்வதென்று தவிப்பாக நிற்க...

தன் கையிலிருந்த குங்குமத்தை எடுத்து கீற்றாய் அவளின் நெற்றியில் வைத்துவிட்டான்.

அடுத்து சிறு அளவு பொங்கலை எடுத்து அவளின் வாயருகே நீட்டினான்.

தேனு தன்னைப்போல் வாய் திறந்து வாங்கியிருக்க... அடுத்த நொடி பொங்கல் தேவ்வின் நா சுவைத்திருந்தது.

அவள் உணரும் முன்பே சுவைத்து விலகியிருந்தான்.

"பொங்கலைவிட என் அருவி ரொம்ப தித்திப்பு" என அவன் சொல்வதை கேட்பதற்கு அங்கு நிற்காமல், சிவந்த தன்முகம் காட்ட மறுத்தவளாக வீடு செல்லும் பாதை நோக்கி ஓடினாள்.

"வாழ்க்கை முழுக்க உனக்காக காத்திருக்க இந்த சில கணங்கள் போதும்" என்று அவளை துரத்திய தேவ்வின் வார்த்தைகள் பின்நாளில் உண்மையாகியிருந்தது.

உண்மையில் இந்த அழகிய நிகழ்வை கொண்டே அவர்களின் காத்திருப்பு நிலைத்திருக்கிறது.

தேனு ஊருக்குள் வந்த சமயம், ஊரே அவளது வீட்டிற்கு முன்னிருக்கும் பாறை மீது கூடியிருந்தது. தலைமையாய் யர்ராமுண்டி அமர்ந்திருந்தார்.

சில நிமிடங்களில் தேவ்வும் வந்துசேர...

"எங்கடா போயிட்ட? ஏதோ பிரச்சனைப்போல... ஊரே கூடி நிக்குது" என்ற ரகு வேடிக்கை பார்க்கும் ஆர்வத்தில் தேவ்வையும் இழுத்துக்கொண்டு வந்தான்.

வாசு எங்கேயென்று அவர்கள் தேட... அவனும் அருகில் வந்தான்.

"இதெல்லாம் நீங்க பார்க்க வேண்டாம் அதி. குடிலுக்கு போங்க" என்று அங்கிருந்து செல்ல வலியுறுத்தினான்.

"பஞ்சாயத்தாடா? பார்த்ததேயில்லை. இண்ட்ரெஸ்டிங்கா இருக்கும்போல" என்ற ரகு அங்கிருந்து நகராது தேவ்வும் வாசு சொல்வதை கேட்கவில்லை.

"நம்ம ஊர் கட்டுப்பாடு தெரியும் தானே?"

வானளவு உயர்ந்து உச்சியில் ஒன்றோடொன்று உரசி, குடைபோல் விரிந்து மையத்தில் குடிலாய் இடமளிக்கும் மூங்கில் மரங்களுக்கு நடுவில் கூடியிருந்த மக்களின் முன் நடுநாயகமாக அமர்ந்திருந்த யர்ராமுண்டி சிங்கமெனக் கேட்க,

அனைவரின் முன்பும் உடல் குறுகி தலைகவிழ்ந்து நின்றிருந்த பெண், கண்ணீர் பெருகும் கண்ணோடு, அவர் கேட்ட கேள்விக்கு ஆமென்று தலையசைத்தாள். தொண்டையில் ஒலித்த விம்மலோடு.

"இனி கட்டுப்பட்டு இருப்பதானே?"

அவர் கேள்விக்கு ஒப்புதல் போல் அப்பெண்ணிடம் தலையசைப்பு.

"சடங்குகள் ஆரம்பியுங்கள்!" என்ற யர்ராமுண்டி, "மலையா உன் நட்பு ரெண்டு பேரையும் கூட்டிட்டுப்போ" என்றார்.

அதற்கு மேல் வாசு அவர்களை அங்கு நிற்க அனுமதிக்காது, கூட்டிச்சென்றான்.

செல்லும்போது தேனுவின் கண்களிலிருந்த பரிதவிப்பை கண்ட தேவ்வுக்கு எதுவோ சரியில்லை எனத் தோன்றியது.

"என்னடா நடக்குது?"

"இந்தப்பொண்ணு ஓடிப்போயிடுச்சுடா. அவன் சரியில்லன்னு திரும்ப வந்திருக்கு. அதான் தண்டனை கொடுக்குறாங்க" என்றான் வாசு.

"ஏதோ சடங்குன்னு தாண்டா சொன்னாரு?" கேட்ட தேவ்விற்கு வாசுவால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. வாசுவின் அமைதியே பெரும் கொடுமையை செய்கிறார்களென உணர்த்த தேவ் அமைதியாகினான்.

அடுத்தநாள் தேவ் ஊருக்குள் செல்லும்போது... குற்றவாளியாக நின்ற பெண் மொட்டையடிக்கப்பட்டு, முகத்தில் கரி பூசப்பட்டு பஞ்சாயத்து நடந்த இடத்தில் கட்டிப்போடப்பட்டிருந்தாள்.

எதிரே வந்த கொல்லனிடம்...

"என்னண்ணா அநியாயம் இது?" எனக் கேட்டிருந்தான்.

"செய்த தப்புக்கு தண்டனை தம்பி. இனத்தை விட்டு ஓடிப்போய் திரும்பி வந்தாள் இதுதான் நடக்கும். ஆறு நாள் தண்ணிக்கூட இல்லாமல் கிடக்கணும். அப்பவும் ஏழாம் நாள் உயிர் இருந்தால், ஆத்தா அவள் செய்த தப்பை மன்னிச்சி எங்க இனத்தில் திரும்ப சேர்த்துகிட்டதா அர்த்தம்" என்றான்.

தேவ்விற்கு கோபமாக வந்தது.

"மனிதாபிமானமே இல்லாத செயல்" என்றான்.

"இதுதான் எங்க இன வழக்கம் தம்பி" என்று அழுத்தமாக சொல்லிவிட்டு "பார்த்து சூதானமா இருங்க தம்பி. எங்கவூரு ஆளுங்களுக்கே இந்தளவு கொடூரமா தண்டனை கொடுக்கிறோமென்றால், வேத்து ஆளுக்கு எப்படியிருக்கும்?" என உட்பொருள் வைத்து பேசி கொல்லன் சென்றிட... புரியாது சில கணங்கள் அப்படியே நின்ற தேவ் அப்பெண்ணின் கட்டை அவிழ்க்க நகர்ந்தான்.

"டாக்டர்" என்று அவனை அழைத்த தேனு, கண்களில் கண்ணீரோடு வேண்டாமென்று இடவலமாக தலையசைத்து, இருவரும் முதன் முதலாக சந்தித்த அருவி நோக்கி ஓடினாள்.

தேவ்வும், அவள் செல்லும் பாதை வைத்து அவ்விடம் வந்தான்.

கல்லின் மீது அமர்ந்தவள் உடல் குலுங்க முகம் மூடி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

"அருவி..."

தேவ் அவளின் தோளில் கை வைத்திட, பட்டென்று அவனின் இடையை கட்டிக்கொண்டு வெடித்து சிதறினாள்.

"அழாதடி ப்ளீஸ். நீயழுதால் கஷ்டமா இருக்கு" என்றவனின் குரல் தழுதழுப்பை உணர்ந்தவள்... கண்ணீரை நிறுத்தியிருந்தாள்.

உண்மையில் உணர்வுப்பூர்வமான வலியை தன்னவளின் கண்ணீரில் உணர்ந்தான்.

"நாளைக்கு காலேஜ் கிளம்புறேன். இங்கிருக்கவே பிடிக்கல" என்றாள்.

"இந்த சூழலும், மக்களும் எவ்வளவு பிடிக்குமோ அதேயளவு இவங்களுடைய பழமையான கட்டுப்பட்டித்தனம் மீது அத்தனை வெறுப்பு" என்று குமுறினாள்.

"இந்தவூர் எங்ஸ்டர்ஸ் நினைத்தால் எல்லாம் மாற்றலாம்" என்றான் தேவ்.

"நானும், அண்ணாவும் மாற்ற எவ்வளவோ முயற்சித்தோம். முடியல. எங்களால் பள்ளிக்கூடம் கூட இங்கு கொண்டுவர முடியல" என்றவளின் கண்களில் வெறுமை. நடக்கவே நடக்காதென்ற ஆசைகள்.

"நான் படிக்கவே எத்தனை போராட்டம்" என்றவள், "படித்து முடித்து நிறைய மாற்றணும் டாக்டர். அப்பாவுக்கு நாகரிக மாற்றங்கள் வர விருப்பம் தான். ஆனால் அப்பவும் இந்த கட்டுப்பாட்டையும், சடங்குகளையும் விட்டுக்கொடுத்திட விருப்பமில்லை. இதிலே ஊரியவர்களை மாற்றுவது எளிதல்ல. அதுக்குத்தான் முயற்சிக்கிறோம்" என்றவள், அவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

சொல்லியதுபோல் அடுத்த நாள் கல்லூரி கிளம்பிவிட்டாள். தேவ்வும் இரு தினங்களில் ரகுவுடன் கிளம்பிவிட்டான்.

'சேதாரம் இல்லாமல் தப்பிச்சோம்.' ரகு மனதிற்குள் ஆசுவாசம் அடைந்தான்.

தேவ் கிளம்பும்போது,

"இது ஒத்துவராது மச்சான். அந்த பொண்ணுக்கு நடந்த கொடுமையை பார்த்தும், தேனு வேணும் தோணுதா?" எனக் கேட்டான் வாசு.

வாசு அவ்வாறு கேட்டதும் தேவ்வின் நிழல் காட்சியில் சட்டென்று தோன்றியது, மயில் தொகையென விரிந்திருக்கும் தன்னவளின் கார்குழல் வெட்டப்படுவது தான். உடல் நடுங்க நின்றான்.

இருவரும் கோவிலில் சந்தித்த அன்றே வாசுவிற்கு அவர்களின் காதல் தெரிந்துவிட்டது. கொல்லன் மூலமாக. அங்குதான் கொல்லன் சுள்ளிகள் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்தான். அதனால் தான் தேவ்விடம் பூடகமாகக் கூறினான். யர்ராமுண்டிக்கு தெரிந்தால் தேனுவின் நிலை அவ்வளவு தானென்று பயந்தவன் வாசுவின் காதில் போட்டதோடு, விஷயத்தை தனக்குள் புதைத்துக் கொண்டான்.

"நீயா என்கிட்ட உன் தங்கச்சியை கட்டிக்கொடுன்னு கேட்டிடக்கூடாதுன்னு கருவீரனிடம் நித்தம் வேண்டிக்கிறேன் அதி. என்னை மன்னிச்சிடு. அங்கு கட்டிக்கிடக்குற பொண்ணு என் பாப்பாவா தான் தெரியுறாள்." வாசுவின் தோள் அழுகையில் குலுங்கியது.

தேவ்வால் வாசுவுக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லையென்றாலும், காதலில் பின்வாங்கிட மனமில்லை. அமைதியாக புறப்பட்டிருந்தான்.

செல்லுமுன் அரை மயக்கத்தில் கிடந்த அப்பெண்ணின் இடத்தில் தேனுவை வைத்து பார்க்க திடுக்கிட்டான். இந்த நினைவே வேண்டாமென்று வேகமாக வந்திருந்தான்.

மேல்படிப்பில் கவனம் பதித்தான்.

தினமும் இரவு சரியாக தேனு அழைத்திடுவாள். அவள் அழைக்கிறாளென்றாலே தேவ்வின் இதயம் ஆர்ப்பரிக்கும். அவளாகத் தன்னை தேடுகிறாள் என்பதில் தேவ்விற்கு அலாதி சுகம். அதனாலேயே அவனுக்கு பேசிட தோன்றினாலும் அவளை அழைக்கச்சொல்லி தகவல் அனுப்பிடுவான்.

நாளுக்கு நாள் தேனுவின் மீது அத்தனை காதலை காட்டினான். அவனது காதலின் கனத்தில் அவள் தான் தவித்துப்போவாள்.

படிப்பில் முக்கிய காலகட்டம் என்பதால், தேனுவை நேரில் சென்று அவனால் பார்க்க முடியவில்லை.

ஆனால் தினமும் அவன் கல்லூரி கிளம்பும் நேரம் சரியாக அழைத்து, "டாக்டர் கிளம்பிட்டிங்களா?" எனக் கேட்கும் அவளின் வார்த்தையில் தான் அவனது நாளே ஆரம்பமாகும்.

அப்படி பேசும்போது ஒருநாள்...

"உன் குரலில் ஒரு மேஜிக் அருவி. எப்படியிருந்தாலும், நொடியில் நார்மலா ஃபீல் பண்ண வச்சிடுது" என்றவன், பதிவு செய்தும் வைத்தான். அக்குரலைத்தான் இன்றளவிலும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான்.

அந்த வருட விடுமுறைக்கு தேனு மலைக்கு சென்ற மூன்றாம் நாள் அவளுக்கு காய்ச்சலென்று அறிந்து அங்கு சென்றுவிட்டான்.

அந்தப்பகுதி காட்டிற்கு புதிதாக வந்த ரேஞ்சர் அவர்களின் கட்டுப்பாடுகள் தெரியாது, அருவியில் கிழங்கு கழுவிக்கொண்டிருந்த பெண்ணிடம் வம்பு செய்ய... அரசு ஊழியரென்றும் பாராது கட்டி வைத்து உதைத்து, குற்றுயிராகத்தான் அனுப்பி வைத்தனர். அந்நிலையில் தன் காதல் விஷயம் தெரிந்தால், தன்னவனுக்கும் இந்நிலை தானே என்று நடுக்கம் கொண்டவளுக்கு பயத்தில் காய்ச்சல் வந்துவிட்டது.

தேவ்வின் திடீர் வருகையை நம்ப முடியாது வாசு பார்த்திருக்க... யர்ராமுண்டி தான் வாங்க தம்பி என்று வரவேற்றிருந்தார்.

"இப்போலாம் ஊர் மக்களுக்கு எதாவதுன்னா மலையனே பார்த்துக்கிறான். என்னவொன்னு மருந்து மாத்திரை கொண்டுவரத்தான் கஷ்டமா இருக்கு. சரியான ஒத்துழைப்பில்லை" என்றார்.

அவர் பேச்சினை அவன் கேட்கவேயில்லை. திண்ணையிலிருந்தபடியே வீட்டிற்குள் தன்னவளைத்தேடி அலைந்தான்.

வாசு கண்டுகொண்டான்.

"ஐயா நடவுக்கு கொட்டு அடிக்க பூஜைப்போட போகணும் சொன்னீங்களே" என்று வாசு யர்ராமுண்டியை அனுப்பி வைத்திட, தேவ் எதையும் பொருட்படுத்தாது தேனுவிடம் சென்றிருந்தான். சென்ற வேகத்திற்கு காய்ச்சலில் அனத்திக் கொண்டிருந்தவளை இழுத்து அணைத்திருந்தான்.

"டாக்டர்" என்று பரிதவித்தவளின் முகமெங்கும் முத்தமிட்டவன், "எப்போ டோஸ் போட்ட?" என அதிர்ந்து நின்றிருந்த வாசுவிடம் கேட்டான். சமைத்துக் கொண்டிருந்த அல்லிக்கொடியும் தேவ்வின் செயலில் கல்லென சமைந்திருந்தார்.

"மிட்நைட்."

"ஹ்ம்ம்."

தான் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த மருந்தினை வலிக்காது அவளுக்கு உட்செலுத்தியவன்,

"சாப்பாடு கொண்டுவாங்க ஆண்ட்டி" என்க, அவர் புரியாது வாசுவை பார்த்தார்.

வாசு தேவ்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தன் தங்கைக்காக தவிப்பவனின் காதலின் ஆழம் அவனுக்கு புரிந்தது.

"கொண்டுவாங்க." வாசு சொல்ல அல்லி எடுத்து வந்தார்.

தானே ஊட்டிவிட்டு மாத்திரைகளை விழுங்க வைத்தவன், அவள் நல்ல உறக்கத்திற்கு சென்ற பின் தான் நகர்ந்தான்.

அல்லி அதிர்விலிருந்து மீளாதிருக்க...

"அவள் என்னோட உயிர் ஆண்ட்டி. எனக்கே எனக்குன்னு கொடுத்திடுங்களேன்" என்றான். கெஞ்சலாக.

"இது ஒருநாளும் நடக்காது தம்பி."

திடீரென ஒலித்த யர்ராமுண்டியின் குரலில் வாசுவிற்கு சகலமும் உறைந்தது. வெளியில் சென்றவர் ஏதோ நினைவாக அப்போதே திரும்பி வந்திருந்தார். அனைத்தும் பார்த்தபடி வெளியில் நின்றுவிட்டார்.

யர்ராமுண்டி தேவ்வினை நெருங்க...

"வேண்டாங்க... அந்த தம்பி ஏதோ தெரியாமல் கேட்டிருச்சு. இப்போ போயிடுமுங்க" என்று அல்லி தான் குறுக்க நின்றார்.

"வீடு தேடி வந்திருப்பவங்க யாராக இருந்தாலும், கோபத்தை காட்டுறது நம்ம வழக்கமில்லையே அல்லி" என்ற யர்ராமுண்டி, "கிளம்பு" என்றார் தேவ்விடம்.

"அருவியில்லாமல் நானில்லை. எனக்கு கொடுங்க" என்று பிடிவாதமாக நின்றான். கேட்டாகிவிட்டது. தெரிந்தும்போனது. இனி மறைக்க ஒன்றுமில்லை. மொத்தமாகக் கேட்டிடுவோமென மீண்டும் கேட்டான்.

வாசுவிற்கு யர்ராமுண்டியை எதிர்த்து என்ன பேசவென்று தெரியவில்லை.

"கொடுக்கலன்னா?"

தேவ் அமைதியாக இருக்க...

"இழுத்துகிட்டுப் போவியோ?" என்றார்.

"அவளை கொடுங்கன்னு கேட்டது அவளைச்சார்ந்த எல்லாம் தான்" என்றான் அழுத்தமாக.

"அது நடக்காது." நிர்தாட்சண்யமாக மறுத்தார்.

"நான் கூப்பிட்டால் அவள் வருவாள்." அப்படியொரு கர்வம் அவனது விழிகளில்.

"நீ கூட்டிட்டுப்போனால் என் பொண்ணு செத்திட்டான்னு எல்லா சடங்கும் செய்திடுவேன்."

அவ்வார்த்தையில் தேவ் துடித்தான்.

பிள்ளை உயிரோடிருக்கும்போது எந்த பெற்றோர் இவ்வார்த்தையை மொழிவர்.

அவனது உயராயிற்றே அவள். கேட்டு தாங்கிக்கொள்ள முடியாது துடித்தான்.

"உன்னால் உன் அப்பா, அம்மாவை விட்டுவர முடியுமா?" தேவ்விற்கு அரை வாங்கிய உணர்வு.

'தன்னை மட்டுமே உலகமாக நினைக்கும் பெற்றோரை விட்டு எப்படி வர இயலும்? தன்னைப்போல் தானே அவளுக்கும்.' அக்கணம் அவனுக்கு நிதர்சனம் புரிந்தது.

"பெத்தவங்களை தவிக்கவிட்டு போகிறவள் நிச்சயம் நல்லாவே இருக்கமாட்டாள். கஷ்டப்படுத்திட்டு போகிறவள், சந்தோஷமா வாழ்ந்திடத்தான் முடியுமா? திரும்ப எங்கக்கூட்டுக்குள் வரத்தான் முடியுமா? வந்தால்... பார்த்திருப்பிங்களே! என்ன நிலைன்னு?"

கர்ஜனையாக ஒலித்த யர்ராவின் குரலில், தன்னவளை அவர் கூறிய இடத்தில் நிறுத்திப்பார்க்கவே அஞ்சி நடுங்கினான்.

அக்கணம் தீர்மானித்தான் இவரின் சம்மதமின்றி தன்னுடைய அருவி தனக்கு வேண்டாமென்று.

'அப்படி தானாக அழைத்துச் சென்றால் இவருடைய வார்த்தையே எங்கள் வாழ்வை கொன்றுவிடும்.'

எதுவும் பேசாது வீட்டைவிட்டு வெளியேறி சென்றுகொண்டே இருந்தான்.

தேவ்வின் அந்நிலை வாசுவுக்கு வலி கொடுத்தது.

யர்ரா பேசிய அனைத்தும் தேனுவும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். வீட்டின் பின்வழியாக ஓடிச்சென்று தேவ்வை மறித்து நின்றாள்.

"நானும் வரேன். என்னையும் கூட்டிட்டு போயிடுங்க டாக்டர். அப்பா எப்பவும் சம்மதிக்கமாட்டார்" என்றவள்,

"நீ எனக்கு வேணும் அருவி. ஆனால் இப்படியில்லை. அவர் பேசிய வார்த்தைகளுக்கு வீரியமிருக்கு" என்ற தேவ்வின் வார்த்தையில் கால்கள் துவண்டு பாறை மீது அமர்ந்தாள். கண்ணீர் சுரந்தது.

"நீ வரேன்னு நான் கூட்டிட்டு போயிட்டால்... அதுக்கு வேறு பெயர். நம் காதல் உன் பக்க சம்மதத்தோடும் கல்யாணத்தில் சேர வேண்டும்" என்றான்.

தேவ் சொல்ல வருவது அவளுக்கு புரிந்தது.

"ப்ளீஸ்... நீங்கயில்லாமல் முடியாது."

"அழாதடி ப்ளீஸ். முடியல." அவளின் கன்னம் தாங்கி நெற்றிமுட்டி கூறினான்.

"உன் சொந்தங்களை வருத்தி எனக்கு நீ வேணாம். அவங்களோட வருத்தத்தில் நாம் சந்தோஷமா வாழமுடியாது. நான் எப்படி நீ வேணான்னு உறுதியா இருக்கேனோ... நீயும் அப்படி இருக்கணும். என்னை பார்க்கணும் நினைக்கூடாது. என்னைப்பற்றி செவி வழி செய்தியாகக் கூட நீ தெரிந்துகொள்ளக் கூடாது" என்று உயிர்வலியில் ஆரம்பித்தவன், கட்டளையாய் முடித்திருந்தான்.

வீடு வந்து சேர்ந்தவன் பெற்றோரிடம் அனைத்தையும் சொல்லி துடித்த கணங்களை வார்த்தையில் வடித்திட முடியாதது.


தன் மகிழ்விற்காக மற்றவர்களை வருத்தக்கூடாதென நினைப்பவனின் காதல் எப்போதோ வென்றுவிட்டது. ஒன்றுசேரவே நாட்கள் காத்துக்கிடக்கின்றன.

20240124_104550.jpg

கவிதை இணையத்தின் உபயம்.

கருத்து திரி :

 
Last edited:

NNK 35

Moderator
அத்தியாயம் 16

"இது கனவில்லையே டாக்டர்?"

நீரில் நனைந்திட்ட தன்னுடைய மான் விழிகளோடு தனது கூர் விழிகளை கலக்கவிட்டபடி தாலியை முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த தேவ்விடம் நடக்கும் அழகிய தருணத்தை நம்ப முடியாது பூரித்த முகத்துடன் கேட்டிருந்தாள் தேனருவி.

இருவருக்கும் இடையில் புகுந்த சித்து...

"நான் வேணுன்னா கிள்ளட்டுமா?" என்று கேட்க...

"மொக்கை" என்று அவ்விடத்தையே அதிர வைத்தனர் இளைஞர் பட்டாளம். கொள்ளென்ற சிரிப்பும்.

யாரையும் கண்டுகொள்ளாது மூன்று முடிச்சிட்டு தேனுவின் கன்னம் தாங்கிய தேவ், தன்னவளின் நெற்றியோடு முட்டிட... அவளது மஞ்சளும், குங்குமமும் அவனுக்கு இடம் பெயர்ந்தது.

தன் நெற்றியை தொட்டு காண்பித்தவன்...

"நிஜம்தான். நம்புறியா பொண்டாட்டி?" என விரிந்த அதரத்தோடு கேட்டிருந்தான்.

"திருமதி. தேனருவி தேவதிரன்." காதலாய் அவன் மொழிந்திட, பார்வையால் அவனை களவாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளது பார்வை அவனது புருவ தழும்பில் பதிந்து புன்னகையை தோற்றுவித்தது. இது அவள் கொடுத்த முதல் பரிசு. அடிக்க வேண்டுமென்றில்லை. மரத்தில் காயினை குறி வைக்க, அவன் நெற்றியை கூர்மையான சிறிய கல் பதம் பார்த்துவிட்டது. சுற்றம் மறந்து அவளின் விரல் அதனை தொட்டு பார்க்க...

அக்கணம் இருவரும் தங்களது திருமணம் சாத்தியமான நிகழ்வுகளை நொடியில் வலம் வந்தனர்.

மருத்துவ முகாமிற்காக தேவையானவற்றை சரிபார்த்து ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்த தேவ்விடம், அவனுடன் செல்லவிருந்த மருத்துவர்...

"போனமுறை நான் அங்கு போனப்பவே எனக்கு செட்டாகல டாக்டர்" என்று வர மறுத்திட, தேவ் வற்புறுத்தவில்லை. வாசு இருக்கின்றானே என சுலோவுடன் மினி வேனில் புறப்பட்டுவிட்டான்.

இப்போது மேகமலையிலிருந்து தேனோடை மருவம் சென்றிட அந்த காட்டுப்பாதையில் நடந்திட தேவையில்லை.

மருவத்திற்கு அருவிக்கு எதிர்பக்கமாக இருக்கும் டிரான்ஸ்ஃபார்மர் பகுதி வழியாக தார் சாலையே அமைத்தாயிற்று.

இந்த ஆறு வருடங்களில் மருவத்திலும், அங்கிருக்கும் மக்களிலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் அதிகம். அவர்களிருந்த கட்டுப்பாட்டிற்கு இந்த மாற்றங்கள் ஆச்சரியமே!

ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிட சிறு நிகழ்வு போதும். அந்நிகழ்வு மொத்தமாக அனைத்தையும் புரட்டி போட்டிடும். அப்படியான ஒரு நிகழ்வே மருவத்திற்கு மாற்றத்தை கொண்டு வந்தது.

தேனுவை துறந்து தேவ் வந்துவிட்ட சில மாதங்களில் கடும் மழை பொழிந்து இயற்கை பேரிடரால் மருவம் மக்கள் மிகுந்த சிரமத்திற்கு உள்ளாகினர்.

செல்ல முடியாத பகுதி என்று அரசாங்கம் எவ்வித உதவிகளையும் செய்யவில்லை. இதனை வாசுவின் மூலம் அறிந்த தேவ், ஈஷ்வர் மூலமாக உதவிகளுக்கு தங்களது மருத்துவ குழுவை அனுப்பி வைத்ததோடு, இழந்துவிட்ட அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் வழிவகை செய்தான்.

மக்களிடையே மாற்றம் கொண்டுவர சூழலில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவோம் என நினைத்த தேவ்விற்கு,

'இவங்களாம் மாறவே மாட்டார்களா? மாற்றவே முடியாதா?' என அவனவள் கேட்டு அழுதது நினைவில்வர அவளுக்காக எதையும் செய்திடலாமென்ற எண்ணத்தில் ஈஷ்வரை மருவத்தை தத்தெடுக்க வைத்திட்டான்.

அவர் மூலமாகவே தேவ் அனைத்தையும் செய்திட வைத்தான்.

இப்போது எந்த தேவைக்கும் மருவத்தினர் மேகமலைக்கு செல்ல வேண்டியதில்லை.

மருத்துவ உதவிக்காக மலைக்கு கீழே செல்ல வேண்டியதில்லை. அனைத்து வசதிகளுடன் சிறு மருத்துவமனையையே அங்கு உருவாக்கிவிட்டான்.

மின்சாரம் அளித்திட்டான். இப்போது அவர்கள் ரேஞ்சருக்கு மாமுல் தரவேண்டியதில்லை.

சித்துவின் மூலமாக நெட்வொர்க் கோபுரம் வைத்திட்டான். இப்போது அலைவரிசையை தேடி எங்கும் செல்லத்தேவையில்லை. இயற்கை மாற்றத்தின் போது மட்டுமே சிறு தடங்கல் ஏற்படும்.

அவர்கள் விவசாயம் செய்திடும் உணவுப்பொருட்களை சந்தைப்படுத்திட கச்சிராயபாளையம் வரை கொண்டு செல்லத் தேவையில்லை. மொத்தமாக கொள்முதல் செய்திட அதற்கென தனி ஆட்களை பிடித்து, அவர்களின் விவாசயத்துக்கும் தேவ் ஈஷ்வரன் மூலமாக நல்லது செய்திட்டான்.

தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்கு உதவி செய்த ஈஷ்வர் மீது யர்ராவுக்கு தன்னைப்போல் மரியாதை வந்திருந்தது. அவர்களின் அம்மனுக்கு ஈடாக ஈஷ்வரன் மீது பக்திகொண்டுள்ளார் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

மாற்றம் ஏற்பட்டிட கல்வி அறிவு மிக முக்கியமென்று மிகுந்த சிரமங்களுக்கு மத்தியில் அங்கு பள்ளிக்கூடத்தையும் கொண்டுவந்திட்டார் ஈஷ்வர்.

"ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு கொண்டுவந்த பள்ளிக்கூடம் ஏன் பூட்டிக்கிடக்கணும். பசங்களை படிக்க வையுங்க" என்று யர்ரவே கூறிட, இப்போது அங்கிருக்கும் அனைத்து பிள்ளைகளும் தரமான கல்வியை கற்கின்றனர். அவரிடம் இத்தகைய மாற்றம் வர காரணமே அந்த பெரும் மழையும், அவரது இனமென்று கர்வமாக எண்ணிய அவரின் மக்களும் தான்.

ஒரு நாள் நிகழ்வு பெரும் மாற்றத்திற்கு வித்தாகியிருந்தது.

மருத்துவ முகாமிற்காக மருத்துவர் வருகிறாரென்று ஈஷ்வரன் சொல்லியிருக்க... வருபவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளை செய்து கொடுக்க யர்ராவே காத்திருந்தார்.

எவ்வளவு மாற்றம் செய்தாலும் தன் நிலையில் நிற்கும் யர்ராவை நினைத்து வருத்தத்தோடும், குழப்பத்தோடும் வந்திறங்கிய தேவ்வை அவர் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவரின் பார்வையிலே தெரிந்தது.

"நீதான் உன் கல்யாணத்துக்கு உன் ஃபிரண்டை இப்படி வரவழைத்ததா?" என்று வாசுவிடம் கோபமாக அவர் கேட்டிட...

"அப்படியும் வச்சிக்கோங்கப்பா" என்று தேவ்விடம் நகர்ந்துவிட்டான் வாசு.

தேவ்வாக இறங்கி வந்திருக்கும் சந்தர்ப்பத்தை கெடுத்துக்கொள்ள வாசுவுக்கு விருப்பமில்லை. அதனால் இத்தனை நாளில் செய்திடாத ஒன்றை தன் நண்பனுக்காகவும், தங்கைக்காகவும் செய்திட்டான். யர்ராவை எதிர்த்து பேசிவிட்டான்.

அங்கிருக்கும் மக்களிடையே பல மாற்றம். இவர் மட்டும் இன்னும் இப்படியே இருக்கின்றார் எனும் ஆதங்கம் வாசுவிடம்.

இயற்கை பேரிடரின் போது அங்கு தாக்குப்பிடிக்க முடியாது ஒருசிலர் அங்கிருந்து வெளியேறியிருந்தனர். பசி அவர்கள் இன கட்டுப்பாட்டை தகர்த்திருந்தது. வெளியுலகம் அவர்களில் மாற்றத்தை உண்டாக்கியிருந்தது. நாம் வாழ்வது மட்டும் வாழ்வல்ல... வாழ்வென்பது அதீத நீளம் கொண்டதென்பது புரிந்தது. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் சுதந்திரம் கட்டுப்பாடு என்பது அவனின் மனம் சம்மந்தப்பட்டதென்பது புரிந்தது. நமக்கு நாமே தண்டனை கொடுக்கும் அனுமதியே இல்லாத போது பிறருக்கு கொடுக்கும் உரிமையை யார் வழங்கியது? எனும் பெரும் கேள்விக்கான பதில் புரிந்தது. இப்போது அவர்கள் அங்கு நடக்கும் விசேஷ நாட்களுக்கு மட்டும் விருந்தினராக வந்து செல்கின்றனர்.

வெளியுலக மனிதர்களின் மூலம் உண்டாகிய மாற்றத்தால், தலைமை முடிவென்பது அவரவர் விருப்பமென்ற நிலைக்கு வந்திருந்தது.

அத்தோடு ரேஞ்சரை அடித்து பாதி உயிராக அனுப்பிட... உடல் நலன் தேறிவந்த ரேஞ்சர் காவல்துறை அதிகாரிகளை வைத்து, மருவத்தின் ஆண்கள் பலரையும் கைது செய்து நரகத்தை காட்டியிருக்க... தண்டனை கொடுப்பதிலும் மாற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது.

வாசு தான் ஈஷ்வரன் மூலமாக பெரும் புள்ளிகளை வைத்து அவர்களை வெளிக்கொண்டு வந்தான்.

இப்படி எல்லாம் ஏதோவொரு வகையில் மாற்றம் கொண்டிருந்தனர். அந்த மாற்றம் வெளியில் பெண் எடுத்து, பெண் கொடுப்பது வரை வெளியில் சென்றிருந்திருந்தவர்களிடம் வந்திருந்தது.

இருப்பினும் யர்ரா மட்டும் தன்னிலையில் அப்படியே இருக்கின்றார். அவரால் அவர் நிலைவிட்டு வரமுடியவில்லை என்பதே உண்மை.

இப்போது மருவமும் இன்றைய காலகட்டத்திற்கு ஏற்ற வகையில்... முழுதாக இல்லையென்றாலும், பாதியாவது மாற்றம் பெற்ற கிராமம்.

தன் மக்களின் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டவரால், தன்னில் மாற முடியவில்லை.

யர்ராவுக்கு மற்றுமொரு அதிர்ச்சி, தேனு அன்று இரவே வந்ததே!

'இவன் வந்திருக்கான்னு வந்திருக்காளோ? அன்னைக்கு என்னவோ வசனமெல்லாம் பேசிட்டுப்போனான். இத்தனை வருசம் வராதவள், அவன் வந்திருக்கான்னு வந்திருக்காளோ? அப்போ அவனோடு தொடர்பில் தான் இருக்கிறாளா?' என்று நினைத்த யர்ரா தேனுவை முறைக்க... அப்படியொருவர் அங்கிருக்கிறார் என்பதையே கருத்தில் கொள்ளாது அல்லியிடம் சென்றுவிட்டாள்.

தேனுவிற்கு சிறுவயது முதலே யர்ராவின் கட்டுப்பாடுகளின் மீது வெறுப்பு. அதனாலே அவரிடம் எப்போதும் சற்று தள்ளித்தான் இருப்பாள். இன்று முழுதாக விலகியே சென்றிருந்தாள்.

நான்கு வருடங்களாக தன்னை தவிர்க்கவே விலகியிருந்தாளென்று புரியாதது... இன்றைய நேரடியான விலகளில் அவருக்கு புரிந்தது.

உள்ளிருந்தவர் வெளியில் சென்று திண்ணையில் அமர்ந்துவிட்டார். மகளை பார்வையால் தழுவியபடி.

யர்ராமுண்டிக்கு மகளென்றால் கொள்ளைப்பிரியம். அதனால் தான் அவள் பிறந்ததும், அவர்களின் குலதெய்வமான அந்த அம்மனின் பெயரையே அவளுக்கு வைத்திட்டார். அப்படிப்பட்ட மகளின் இன்றைய விலகல் அவருக்கும் வலியை அறிமுகம் செய்து வைத்தது.

அனைத்து வலிகளுக்கும் மருந்தாக தேனு அன்னை மடி சாய்ந்திட்டாள். மகளை உச்சிமுகர்ந்து தன் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தினார் அல்லி.

"அண்ணா எங்கம்மா?"

"ஆஸ்பத்திரிக்கு போயிருக்கான்."

கடந்து சென்ற வருடங்களில் ஊரில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைப் பற்றி தேனுவிற்கு தெரியாது. எதையும் அறிந்துகொள்ளாது இருந்துவிட்டாள்.

"நம்மவூரில் ஹாஸ்பிட்டலாம்மா?" என்று வினவியவள், "ஊருக்கு பஸ்லாம் வருது. கச்சிராயபாளையத்தில் ஆட்டோ பிடிக்கப்போனால், மருவம் பெயர் போட்டு பஸ் நிக்குது. ரோடெல்லாம் போட்டிருக்கு எப்படிம்மா?" என்று ஆச்சரியமாகவே கேட்டாள்.

யர்ரா திண்ணையில் அமர்ந்திருப்பதை கவனிக்காத அல்லி,

"எல்லாம் தேவ் தான். அவங்க அப்பா மூலமாக எல்லாம் செய்தது" என்று வாசுவின் மூலம் தனக்கறிந்த உண்மையை கூறினார்.

"அவங்க என்கிட்ட பேசுவதே இல்லைம்மா. அவங்களை பார்த்தே ஆறு வருடமாகுது. ரொம்ப வலிக்குதும்மா. அவங்கில்லாம முடியல" என்று துடித்த மகளின் கண்ணீர் கண்டு அல்லி பதறியதில் ஆச்சரியமில்லை.

ஆனால் யர்ராமுண்டி?

அல்லி சொல்லியதில் எல்லாரும் என்னை ஏமாற்றுகிறீர்களா? என கோபமாக எழுந்தவர், வெளிப்படையான மகளின் கண்ணீரில் துவண்டுபோனார்.

அதுவும் அவள் சொன்னதில்...

"நானே கூட்டிட்டுப்போங்கன்னு சொல்லியும்... வேண்டாமா?" என்றவள் அருகில் வந்துவிட்ட யர்ராவை பார்த்து, கண் மூடிக்கொண்டாள்.

சில நிமிடங்கள் சென்றும் அவர் நின்றிருக்கிறார் என்பதை உணராது, அன்னைமடி கிடைத்த இளைப்பாறளில் அனைத்தும் மறந்து உறங்கிவிட்டாள்.

மகளையே பார்த்திருந்த யர்ராவிற்கு உள்ளுக்குள் ஏதோ உடைந்தது. பல உணர்வுகள் அவரின் முகத்தில் தெரிந்தன.

அவரை கவனித்து பார்த்த அல்லி...

"யாருக்காக இந்த வரட்டு பிடிவாதம்? உங்க இனத்துக்காகவா? அவங்களே இப்போது நாகரிகத்தில் மாற்றம் பெற்று, தனித்து இயங்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்களே. பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும். இங்க? ஒரு இயற்கை பேரிடர்... நாம் யாருன்னு உணர்த்திடுச்சுல்ல? தலைவருன்னு நாட்டாமை செய்த இடத்தில் இப்போ நீங்களும் சாதரண மனிதன் தானே! உங்களுக்கான மரியாதை பதவியில் இல்லங்க. நடந்துகிற நல்ல செயலில் இருக்கு" என்ற அல்லி...

"நானே உங்க இனமில்லையே! அப்புறம் என்னை மட்டும் எப்படி உங்க மனைவியா ஏத்துகிட்டிங்க? அதுக்கு காரணம் நீங்க என்மேல் வச்சிருந்த விருப்பம் தானே? உங்களுக்காக உங்கப்பா என்னை உங்க இனமுன்னு சொல்லி ஊரையே ஏமாற்றி கல்யாணம் செய்து கொடுக்கலாம். ஆனால் நீங்க உங்க மகளுக்காக கொஞ்சம் இறங்கிவர முடியாதா? ஊரை ஏமாற்றியது தப்பா இருந்தாலும், மகனோட விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அவர் செய்தது தந்தையாக சரி. அப்படி ஏன் உங்களால் இருக்க முடியல. என்னை கட்டிக்கும்போது தெரியாத இனம், பழமை, கட்டுப்பாடு, விதி எல்லாம் தலைவரா உங்க கண்ணுக்குத் தெரியுதா? இப்போ அதுவே வெறும் பெயருக்குத்தானே? இன்னமும் எதுக்காக இந்த வீம்பு? நீங்க என் குடும்பத்தையே வலிக்க வைத்து என்னை கூட்டிட்டு வரலாம்? உங்க பொண்ணு மட்டும் குடும்பத்தை விட்டு அவள் ஆசைப்பட்டவனோடு போகக்கூடாதா? உங்களுக்கு பயந்து அந்த தம்பி இவளை தள்ளி வைக்கல. நீங்க அன்னைக்கு பேசிய வார்த்தையெல்லாம் கேட்டுட்டு மனசாட்சியே இல்லாமல் கூட்டிட்டுப்போக நீங்கயில்லையே அந்த தம்பி. தான் நேசிக்கும் பெண்ணுக்காக உங்களோட சம்மதத்துக்காக இத்தனை வருசம் காத்திருக்கும் தேவ் தான் பெரியவன். நீங்க எப்போ பெரிய மனிதனா நடந்துக்கப் போறீங்க?" எனக் கேட்டு தன்னுடைய மொத்த குமுறலையும் அன்று இறக்கி வைத்திருந்தார் அல்லிக்கொடி.

மொத்தமாக தளர்ந்தவராக யர்ரா திரும்பிட... அனைத்தும் கேட்டும் அமைதியாக நின்றிருந்தான் வாசு.

இந்த இனத்தில் இருந்துகொண்டு தன் அன்னை மட்டும் சில நேரங்களில் எப்படி தனித்து விளங்குகிறார் என்ற அவனின் பலநாள் கேள்விக்கு இன்று விடை தெரிந்தது. விரக்தியாய் முறுவலித்தான்.

"உங்களை நான் எதுவும் கேட்கப்போவதில்லைப்பா. ஆனால் சிலதை சொல்லணும். இன்னும் கொஞ்சநாள் போனால்... உங்க இனம், பழம்பெருமை, கட்டுப்பாட்டில் மாற்றம் வந்ததைப்போல் தேவ், தேனு விஷயத்தில் எல்லாம் மாறிடு(ம்)ன்னு மட்டும் நினைக்காதீங்க. கொஞ்சநாள் போனால் வேறு பையன் பார்த்து கல்யாணம் செய்து வைத்தால் சரியாகிடுங்கிற உங்க நினைப்புத்தான் தப்பாப்போகும்" என்ற வாசு, "ஆறு வருடமில்லை... அறுபது வருடமானாலும் இன்னொருவனை கட்டிப்பான்னு மட்டும் நினைக்காதீங்க! இப்படியே எல்லாத்தையும் ஒதுக்கி இருப்பாளேத் தவிர இன்னொருவனை கட்டிக்கமாட்டாள். அதியும் அப்படித்தான். நேசித்திட முகம் பார்க்க வேண்டுமென்றில்லை. நீ, நான் என்கிற நினைப்பு போதும். அதைத்தான் உங்களுக்கு உணர்த்திட்டு விலகி நிக்கிறாங்க. நானே வரேன்னு சொல்லியும், அவளோட உறவுகளுக்காக மட்டுமல்ல உங்களுக்காக, ரெண்டு வரின்னாலும் நீங்க பேசிய அர்த்தமான வார்த்தைகளை யோசித்து விட்டுட்டு போன என் அதி தேனுவோட மனதில் மட்டுமில்லை... உண்மையிலே உயர்ந்தவன்'ப்பா. இந்த ஊர் சகல வசதியோட இருக்குன்னு பெருமையா வலம் வரீங்களே அதுக்கு மொத்த காரணமும் என் அதி தான். அவன் விரும்பும் பெண் ஆசைப்பட்டா(ங்)கிறதுக்காக" என்று நீண்டு பேசிய வாசு, "ஊர் மக்களுக்காக நீங்க பார்க்கலன்னு தெரியும். இப்போவாவது இறங்கி வாங்கப்பா" என்றான்.

"நம்ம வாழ்க்கை முடியப்போகுதுங்க. வாழ வேண்டிய பிள்ளைங்களை தண்டிச்சிடாதீங்க" என்றார் அல்லி.

"இப்போ இதை அதிக்காக சொல்றேன்னு நினைக்காதீங்க. அதிக்காக மட்டும் தான், அவன் சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்லியதால் தான் இத்தனை வருடம் சொல்லாமல் இருந்தேன்" என்ற வாசு, "நீங்க இப்போ உயிரோடு இருக்கவே அதிதான் காரணம் சொன்னால் இந்த உயிரே வேண்டான்னு செத்துப்போயிடுவிங்களா?" என்று யர்ராவின் இதயத்தில் ஓங்கி அடித்திருந்தான்.

"என்ன பாக்குறீங்க? அருவியில் வழுக்கி விழுந்து பேச்சு மூச்சில்லாமல் கிடந்தீங்களே, நினைவிருக்கா? மண்டையில அடிபட்டதில் நீங்க பிழைப்பீங்கன்னு எனக்கே நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால், என் அதி உங்களை பிழைக்க வச்சான். ஈஷ்வர் அங்கிள் உங்களுக்கு சிகிச்சை கொடுக்கல... என் அதி செய்தான். கிட்டத்தட்ட பத்து நாள் அவன் கண்ணுக்குள்ள உங்களை வைத்து மீட்டெடுத்தான். அதை சொல்லியே, நன்றிகடனாக உங்க பொண்ணை கொடுங்கன்னு அவன் கேட்டிருக்கலாம். அப்படி கேட்டிருந்தால் உங்களால் தான் இல்லையென்று சொல்லிட முடியுமா? உயரின் முன்பு இந்த இனமெல்லாம் இரண்டாம்பட்சமாகியிருக்குமே!" என்ற வாசுவின் முகத்தில் வருத்தத்தின் சாயல்.

உண்மை அறிந்து மனிதர் ஆடிப்போய்விட்டார்.

அவருள்ளும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டது தான். ஆனால் அதை கடந்து அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

மகளின் கண்ணீர் அவரை மொத்தமாக உடைய வைத்திருக்க... அல்லி, வாசுவின் பேச்சில் பலவற்றை சிந்தித்தவராக படுத்துக்கொண்டார்.

அடுத்தநாள் காலையே சுலோவின் உதவியோடு தேவ் மருத்துவ பரிசோதனையை ஆரம்பித்துவிட்டான்.

ஊர் மக்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து சென்றுகொண்டிருந்தனர்.

ஓரளவு கூட்டம் குறையத் தொடங்க... முத்தாமணி வந்தார்.

"எப்படியிருக்கீங்க தம்பி" என்று நலன் விசாரித்தவர், தேவ்வின் புன்னகைக்கு பின்னாலிருந்த வலியை கண்டு கொண்டார்.

"ஐயாவை யோசித்து வாழ வேண்டிய வயதில் வாழ்க்கையை தொலைத்திடாதீங்க தம்பி" என்று சொல்லிச்சென்றார்.

முத்தாமணி கொல்லனின் மனைவி. அவர் மூலமாகத் தெரிந்திருக்குமென்று நினைத்துக்கொண்டான்.

யர்ரா தன் மக்கள் முன்பு, தான் தலை குனிவதா என்று இன்றளவிலும் மகளின் காதலை கொஞ்சமும் கசிய விடாதுதானே காத்து வருகிறார்.

"பொண்ணை எனக்கு பார்க்கணும் போலிருக்கு. வாசுவோட தங்கை தானே?" சுலோ ஆர்வமாகக் கேட்டார்.

"வாசு கல்யாணத்தில் காட்டுறேன் ஆண்ட்டி." தேனு வந்துவிட்டாள் என்பது தெரியாது கூறினான்.

"வாசு ஆளையே காணோமே!"

"மூணு நாளில் கல்யாணம். வேலையா போயிருப்பான்" என்ற தேவ் அடுத்தடுத்த நபரில் கவனம் வைத்தான். அன்று ஓரளவிற்கு ஆட்கள் வந்து சென்றிருந்தனர். மாலை போல் யர்ரா வந்தார்.

"வாங்க" என்றவன், அவரின் முந்தைய செயல்கள் பற்றி எதுவும் பிரதிபலிக்காது பரிசோதித்து அவரை அனுப்பி வைத்தான்.

தேவ்விடம் பேசிடத்தான் அவர் வந்தார். ஆனால் முடியாது சென்றுவிட்டார்.

தேவ் அதற்குமேல் தன்னை திடமாகக் கட்டிக்கொள்ள முடியாது, சுலோவிடம் சொல்லிவிட்டு கருவீரன் கோவில் பக்கம் சென்றான்.

அவனது வாழ்வின் அழகிய தருணம் அரங்கேறிய இடமாயிற்றே. சற்று இதம்கொள்ள நினைவுகளை மீட்டிட அங்கு சென்றான். அவர்கள் காதலாக பகிர்ந்துகொண்டது சிற்சில நிகழ்வுகள் தான். ஆனால் அதனின் ஆழம் அதீதம் அல்லவா! கோவிலுக்கு வெளியில் கல்லின் மீது அமர்ந்தவன் கண்களை மூடி அமர்ந்திட்டான்.

இரவு நடந்த நிகழ்வால் வாசு சுற்றம் மறந்து தங்கையுடனே அன்றைய நாளை நகர்த்த...

ரொம்ப நாள் கழித்து வந்த மகள் பழைய துள்ளலின்றி வீட்டுக்குள்ளே முடங்கியிருக்கிறாளென்று,

"வெள்ளிக்கிழமை. கருவீரனுக்கு விளக்கு போட்டுட்டு வா தேனு" என்றார்.

மாலை நேரமென்பதால் வாசுவும் தங்கையுடன் சென்றான்.

"நான் இங்கவே இருக்கேன். நீ சாமி கும்பிட்டு வா" என்று கோவிலின் அருகில் வந்ததும் தேனுவிடம் சொல்லிய வாசு, அவளின் நிலைகுத்திய பார்வையில் என்னவென்று பார்த்தான்.

தேவ் கண்மூடி அமர்ந்திருக்க. அவனின் முகம் ஆயிரமாயிரம் வலியை பிரதிபலித்தது.

"டாக்டர்." உயிர் கரைய உதடு மட்டுமே அசைத்தாள்.

அவளின் ஓசையின்றிய அழைப்பு அவனின் இதயத்தை தட்டிட... பட்டென்று இமை திறந்தான்.

இருவரின் விழிகளும் எதிரேயிருக்கும் பிம்பம் மறைந்துவிடுமோ என அஞ்சி உறைந்திருக்க... கோவில் மணியோசையில் சுயம் மீண்ட தேவ் வேகமாக அவர்களை கடந்திட...

"இப்பவும் கூட்டிட்டுப்போகமாட்டிங்களா டாக்டர்?" என்று அத்தனை தவிப்போடு கேட்டிருந்தாள். கன்னம் இறங்கிய கண்ணீரோடு.

அவள் கேட்டதில் தடுமாறியவன்,

"அழாதடி. எனக்கு வலிக்கும். வலிக்குது!" என்று திரும்பியும் பாராது சொல்லியவன், காலினை நேர் வைத்து எட்டி நடைபோட்டான்.

தேனுவின் கண்களில் அத்தனை ஏக்கம்.

அங்குதான் யர்ராவும் இருந்தார். மனதில் ஆயிரம் விஷயங்கள் உழல தெளிவு வேண்டி அங்கு வந்திருந்தார். மறைவாக அமர்ந்திருந்தவருக்கு, ஏக்கமாக மகள் கேட்டதும், அதற்கு வலியோடு தேவ் கடந்ததும் நன்கு தெரிந்தது.

அடுத்தடுத்த நாட்களும் இதுவே தொடர்ந்தது. தேனுவின் விழிகள் ஏக்கத்தோடும் தவிப்போடும் தேவ்வின் மீது படிய... அவனோ வலிக்க வலி கொடுத்து விலகிச் சென்றான்.

காதலில் கசிந்துருகிய நாட்களில் அவள் கண்களில் காதலை மட்டுமே பார்த்த தேவ்வுக்கு, இப்போதைய அவளின் ஏக்கம் ஆயிரமாயிரம் வலியை வலிக்கக் கொடுத்தது.

அனைத்தையும் யர்ரா கவனித்துக் கொண்டுதான் இருந்தார். உடனடியாக இறங்கிவர முடியவில்லை.

அப்பாவிற்கு மகளின் கண்ணீர் எதையும் செய்திட வைக்குமென்று அவர் உணரும் தருணமும் மிக அருகில்.

தேனு பேசிட முற்பட்டாலும் தேவ் அதற்கு வாய்ப்பு கொடுக்கவே இல்லை.

வாசுவும் செல்லும்போது அழைத்துச் சென்றுவிடு என்று சொல்லிவிட்டான். ஆனால் அது தேவ்வால் முடியாதே!

அழைத்துச் செல்பவனாக இருந்திருந்தால், அன்று அவள் சொல்லியபோதே செய்திருப்பானே! இப்போதும் தான் வேண்டி நிற்பது கிடைக்காது அழைத்துச்சென்றால், காத்திருந்த காத்திருப்புக்கும், தவித்த தவிப்புக்கெல்லாம் பலனின்றி போகுமே!

"நான் கூப்பிட்டால் அவள் வருவாள்." அன்று அத்தனை கர்வமாக தேவ் சொல்லியபோது, யர்ரா பெற்ற பெண்ணுக்கே சாபம் விடுவதைப்போல் பேசியது இன்றும் ரணத்தை உண்டாக்கியது. அவராக சம்மதம் கொடுக்காது கூட்டிச்சென்றால் எங்கே அவரின் வார்த்தைகள் பலித்துவிடுமோ என்று மனதின் ஓர் மூலையிலிருக்கும் சிறு அச்சத்தை கடக்க முடியாதே இன்றளவிலும் வலி சுமக்கின்றான்.

"முடியல அருவிம்மா!"

சுலோ அருகிலிருப்பதை மறந்து வாய்விட்டு சொல்லிவிட்டான்.

சுலோ அவனின் கரம் பற்றி அழுத்தம் கொடுக்க...

"உங்க ஆளுகிட்ட சொல்லிடாதீங்க. உடனே ஓடி வந்திடுவார்" என்று சட்டென்று இயல்புக்கு மீண்டிருந்தான்.

சுலோ அவனின் வலியை உள்வாங்கியவராக... "நிறைய மாறியிருக்கே அதி. நான் பேசி பார்க்கட்டுமா?" எனக் கேட்டார். வேண்டாமென்று மறுத்துவிட்டான்.

அன்றைய இரவு உறக்கம் பிடிக்காது தன்னவளை நினைத்து விட்டத்தை வெறித்து படுத்திருந்த தேவ்... அருவி கொட்டும் ஓசைக்கு நடுவில் மெல்லிய கீதமென கேட்ட தன்னருவியின் கொலுசொலியில் சட்டென்று கதவினை திறந்து வெளியில் வந்திருந்தான்.

குடிலுக்கு முன் அவனவள் நிலவு ஒளியில் சோகப் பாவையாக நின்றிருந்தாள்.

தேவ் திரும்பிட முயல...

"டாக்டர் ப்ளீஸ்..."

அக்குரலை அவனால் கடக்க முடியவில்லை. அசையாது நின்றுவிட்டான்.

"நாம் சேர்ந்து இருந்ததைவிட, பிரிந்திருந்த நாட்கள் தான் அதிகம். காதலுக்கு பக்கம் தேவையில்லை. தூரத்திலும் அதீத காதல் கொள்ளலாம். ஆனால் இந்த விலகல் காதல் மூச்சு முட்டுது டாக்டர்" என்று கன்னம் வழிந்த கண்ணீரோடு மொழிந்தவள் தேவ் எதிர்பாராது அவனது இடையோடு கையிட்டு இறுக்கி அணைத்தவளாக மார்பில் முகம் புதைத்திட்டாள்.

தன்னவளை கட்டிக்கொள்ள கைகள் பரபரத்த போதும் முஷ்டி மடக்கி, கண்கள் மூடி விறைத்து நின்றான்.

சில நிமிடங்கள்... தன் வேதனைகளை தன்னவனுக்கு கடத்தியவள் விலகி ஓடிவிட்டாள்.

அப்படியே தரையில் மண்டியிட்டு உள்ளங்கையில் முகம் மூடி உடல் குலுங்கிய தேவ், இருள் வானை நோக்கி முகம் உயர்த்தி வெடித்து கதறினான்.

இந்நேரத்தில் தேனு தனித்து செல்வதை கவனித்து பின்னோடு வந்த யர்ரவுக்கு மகளின் செயலைவிட தேவ்வின் செயல் அதிர வைத்தது.

'என் வார்த்தைக்காகவா?'

தேவ்வின் கதறல்...

மனிதர் மொத்தமும் உடைந்து நொறுங்கிய தருணம் அது. அமைதியாக சென்றுவிட்டார்.

அன்று வாசுவின் திருமணம்.

யர்ராவின் தங்கை மகள் தான் பெண்.

வாசுவிற்கு தேவ் மற்றும் தேனுவின் நிலையை நேரில் பார்க்கும்வரை யர்ராவுக்கு அவர்களின் காதல் புரியப்போவதில்லை என்பதாலேயே இருவரையும் வரவழைக்க தன் திருமணம் தான் காரணியென்று தேவ் சொல்லியதும் தனது திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டான்.

யர்ராவும் அவரது தங்கையும் எப்போவென்று காத்திருந்ததாலும், வாசுவுக்கு மதுரவிழி மீது விருப்பமிருந்ததாலும் உடனடி திருமணம் சாத்தியமாயிற்று.

வாசு நினைத்ததைப்போல் ஓரளவுக்கு யர்ராவுக்கு புரிய வைத்திட்டான். உணர்ந்தாரா என்பது அவர் மட்டுமே அறிந்தது.

தேனருவி அம்மனுக்கு முன்னிலையில் அருவியின் மத்தள இசையில் தான் வாசு மதுரவிழியின் திருமணம் நடைபெற்றது.

ரகுவின் மனைவிக்கு பிரசவ தேதி என்பதால் அவனால் வர முடியவில்லை. விரைவான திருமணமென்பதால் வாசு மற்ற நண்பர்களை அழைக்கவில்லை.

மதுராவின் கழுத்தில் தேனு மரகத மணியை அணிவிக்கும் கணம் அவளின் விழிகள் ஏக்கமாக தேவ்வை நோக்கியது. பனித்த கண்களில் துளி நீரை சட்டென்று உள்ளிழுத்திட்டாள்.

வாசு மதுராவுக்கு காட்டுமலர் சூடி மஞ்சள், குங்குமம் வைக்க... தேனுவின் பார்வை தேவ்வின் மீது அழுத்தமாக.

கூடியிருந்தோர் வேப்பம்பூ தூவி மணமக்களை ஆசிர்வதித்தனர்.

"இங்கு எல்லாமே வித்தியாசமா இருக்கு" என்ற சுலோ, "உனக்கும் இந்த முறையில் தான் கல்யாணமா?" என அவனின் மனதை தெரிந்துகொள்ள கேட்டிருந்தார்.

"அருவியோட விருப்பம் தான் ஆண்ட்டி" என்று பட்டென்று சொல்லியிருந்தான்.

யர்ராமுண்டி மகளைத்தான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவளின் கண்ணீர், ஏக்கம், வலி யாவும் உள்ளத்தை நொறுங்க வைப்பதை உணர முடிந்தது அவரால்.

தேவ்வின் விலகல் எதனால் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது அவரால்.

அன்று அவருடைய காதலுக்காக அவர் செய்யாததை இன்று தேவ் அவனுடைய காதலுக்கு செய்கின்றானே! அன்று தேவ் நேரடியாக தன்னிடமே தன் மகளை கேட்டதில் தான் அவருக்கு கோபம். எங்களைப்பற்றி அனைத்தும் தெரிந்து எப்படி கேட்கலாமென்கிற கோபம். இன்று மகளின் கண்ணீர் முன்பு அந்த கோபம் ஒன்றுமில்லாமலாகியது.

அல்லிக்காக அவர் யோசிக்கக்கூட செய்யாத ஒன்றை, தன் மகளுக்காக அவளின் சந்தோஷமான வாழ்விற்காக, அவளின் உறவுகளும் வேண்டுமென்று, அவளே நெருங்கி சென்றும் பிடிவாதமாக விலகி நிற்கும் தேவ் உயர்ந்து தெரிந்தான்.

திருமணம் முடிந்ததும் கூட்டம் கலையத் தொடங்க, பெண்கள் படை சூழ, புதுமணத் தம்பதியர் கருவீரன் கோவிலுக்கு சென்றனர். அங்கு மணமகள் விளக்கேற்றி மணமகனுக்கு மஞ்சள் குங்குமம் கொண்டு வந்து வைத்திட வேண்டும். அதில் தனக்கு வேலையில்லையென்று தேனு உடன் செல்லாது தேங்கிவிட்டாள்.

அன்றே தேவ் திரும்பி செல்வதாக இருந்தது. அதனை அறிந்திருந்த தேனுவுக்கு இப்போதாவது அவனிடம் பேசிட வேண்டுமென்கிற எண்ணம். அதற்குத்தான் அவன் வாய்ப்பே கொடுக்காதிருக்கிறானே!

தேனுவை கவனித்திருந்த சுலோ...

"பாவம்டா" என்றார்.

தேனுவின் பார்வையில் தாக்குப்பிடிக்க முடியாத தேவ்...

"கிளம்பலாம் ஆண்ட்டி" என்று நகர்ந்தான்.

என்ன நினைத்து இங்கு வந்தானென்று அவனுக்கேத் தெரியவில்லை. எதுவும் செய்யாது மீண்டும் வலிகளை மட்டுமே சுமந்து திரும்பிச் செல்கின்றான்.

தேவ் செல்வதை பார்த்த யர்ரா, மகளின் கைப்பற்றியவராக...

"தேவ் தம்பி. நில்லுங்க" என்றிருந்தார்.

அவரின் அழைப்புக்கு நின்றிருந்தாலும் திரும்பாதிருந்தான்.

தேனுவை இழுத்துக்கொண்டு தேவ்வை நோக்கிச் சென்றார்.

நடுவிலிருந்த சுலோ யர்ராவின் செயலில் அரண்டவராக...

"சார் எதுவும் பிரச்சனை வேண்டாம். நாங்க இப்போ கிளம்பிடுவோம்" என்றார்.

நேராக தேவ்வின் முன் வந்தவர்,

தான் பிடித்திருந்த மகளின் கையை தேவ்வின் முன் நீட்டியவராக...

"கூட்டிட்டுப்போயிடுங்க தம்பி. என்னயிருந்தாலும் என்னால் சிலதில் இறங்கிவர முடியவில்லை" என்றவர், "மனசார... முழு மனசோடு தான் சொல்றேன். கூட்டிட்டுப்போயிடுங்க. அவளை எப்பவும் அழுகையோடும், வலியோடும் பார்க்க முடியல" என்றார்.

யர்ரா முழுமனதாக சம்மதிக்கிறேன் என்ற அடுத்த நொடி சுற்றத்தை கருத்தில் கொள்ளாது தன்னுடைய அருவியை தனக்குள் பொதிந்துகொண்டான்.

காத்திருந்த வார்த்தைகளாயிற்றே!

தவித்த தவிப்பிற்கெல்லாம், வலித்த வலிக்கெல்லாம் மொத்தமாக சேர்த்து தன்னை அவளிடம் ஒப்புவித்து, ஏக்கம் தீர்த்தான்.

தேனுவிற்கு அவன் மீதிருந்த புள்ளி அளவிலான கோபம் கூட, அவனின் அழுத்தமான... இனி உன்னை யாருக்காகவும் விட்டுவிடமாட்டேன் என்று உணர்த்திய அணைப்பில் மறைந்திருந்தது.

காதல் அனைத்தையும் மறக்கும் மன்னிக்கும். இங்கு தேவ் காதலை மட்டுமே காட்டியிருக்க அவளால் எப்படி கோபத்தை காண்பித்திட முடியும்.

கோவிலிலிருந்து திரும்பிய வாசுவுக்கும், அல்லிக்கும் யர்ராவின் மனமாற்றம் அத்தனை மகிழ்வை கொடுத்தது.

நடக்கவே நடக்காதென்ற தருணம் நடந்ததில் கொள்ளை மகிழ்ச்சி அனைவருக்கும்.

"இப்போவாவது கூட்டிட்டுப்போவீங்களா டாக்டர்?" அவனது அணைப்பில் இருந்தபடியே தேனு கேட்டிட...

"தூக்கிட்டேபோவேன்!" என்ற தேவ் சொன்னதை செய்திருந்தான்.

தேனுவுடன் தேவ் வந்த நாளை, அவனது மொத்த குடும்பமும் கொண்டாடித் தீர்த்தது.

தேனு, தேவ்வின் காதலில் அவர்களோடு சேர்ந்து வலியை அனுபவித்ததால்... மிகவும் எதிர்பார்த்த நாளினை தள்ளி வைக்க மனமின்றி அடுத்த முகூர்த்தத்திலே திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தனர்.

வாசுவும், சித்துவும் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே வந்துவிட்டனர். வித்யாவும். யர்ரா அல்லியையும், மதுராவையும் மூன்று நாட்களுக்கு முன்பே அனுப்பி வைத்திட்டார்.

ரகுவிற்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்க... திருமணத்தன்று சரியான நேரத்திற்கு வந்துவிட்டான்.

தேனு, "நீங்கதான் என் கழுத்தில் தாலி கட்ட வேண்டும்" என்க, வழக்கமான முறையிலேயே திருமணம் ஏற்பாடாகியது.

திருவண்ணாமலை ஈசனின் முன் தேவதிரன், தேனருவியின் திருமணம், அவர்களின் வாழ்வு மலரவேண்டுமென வாழ்த்தும் நெருங்கிய உறவுகளுடன் இனிதே நடந்தேறியது.

கருவீரனின் மஞ்சள், குங்குமம் வாசுவை எடுத்துவரச் செய்திருந்தான் தேவ். தேனுவின் வகிட்டில் குங்குமம் வைத்துவிட சொல்லியபோது, அந்த மஞ்சள் குங்குமத்தை தான் தன்னவளுக்கு நெற்றியில் வைத்துவிட்டான்.

தேனுவின் கண்கள் அதீத காதலோடு தன்னவனை ரசித்தது.

தாலி கழுத்தில் ஏறிய பின்னரும் நம்ப முடியாது "இது கனவில்லையே?" எனக் கேட்டிருந்தவளின் கேள்விக்கு அவளின் நெற்றியோடு தன் நெற்றி முட்டி செயலால் தேவ் பதிலளிக்க...

வாசு, ரகு, சித்து, வித்யா, மதுரா என சிறியவர்கள் ஓவென்று கூச்சலிட்டு ஆர்பரித்தனர்.

பெரியவர்களின் முகம் உண்மையான சந்தோஷத்தை பிரதிபலித்தது.

"நீங்க எப்போ இப்படி லவ் பண்ணப்போறீங்க பாஸ்?" தன்னருகில் நின்றிருந்த சித்துவிடம் வித்யா கேட்க,

"அவன் லவ்வை இந்த ஜென்மத்தில் சொல்லமாட்டான். நீ உன் வீட்டு அட்ரெஸ் கொடு. நேரா பொண்ணு கேட்டே வந்துடுறேன்" என்று மகனை கேலி செய்தார் மேனகா.

"நீங்க சொல்லமாட்டிங்களா?" வித்யா கேட்டிட...

"உன்னால் என் லவ்வை உணர முடியுதுல? அப்புறம் ஏன் வார்த்தையால் சொல்லணும்" என்றவன்

"எப்போயிருந்து லவ்?" எனக் கேட்டான்.

"பார்த்த முதல் நாளே!" என்று வித்யா சொல்ல...

"இதெல்லாம் எங்க முன்னாடி தான் பேசிக்கணுமா? நீயாவது உன் அண்ணா மாதிரி ரொம்ப இழுக்கமா சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணு" என்று தன்னிரு மகன்களையும் ராது வார்த்தையால் வாறினார்.

அங்கே சிரிப்பலை எழுந்து அடங்கியது.

மகளின் வளமான வாழ்வு அவள் பெறப்போகும் சொந்தங்களால் அறிந்த அல்லி மகிழ்வில் துளிர்த்திட்ட கண்ணீரை சட்டென்று மறைத்துக்கொண்டார்.

அனைத்து சடங்குகளும் முடிய வீட்டிற்கு கிளம்பினர். கோவில் தரை வெயிலில் அதீத சூட்டினை காண்பிக்க... தேவ் தேனுவை யாரையும் பொருட்படுத்தாது தூக்கிக்கொண்டான்.

"மச்சான்" என்று வாசு உற்சாகமாகக் கூச்சலிட...

"உன் பொண்டாட்டியை பாருடா" என்றிருந்தான் தேவ்.

அவர்கள் வீடு வந்தபோது... தோட்டத்து இருக்கையில் யர்ராமுண்டி அமர்ந்திருந்தார்.

"தெரிந்தவர்ன்னு சொன்னார். அதான் உட்கார வைத்தேன்" என்று காவலாளி சொல்ல... மாலையும் கழுத்துமாய் வந்து நின்ற மகளின் அருகில் வந்தார் யர்ரா.

என்றுமே செய்திடாத் தலை வருடலை அக்கணம் மகளின் உச்சி தொட்டு செய்தார். பாசத்தையும் தன்னுடைய கம்பீரமாகவே காண்பித்தார்.

"இதைப்பார்க்கத்தான் வந்தேன். நல்லாயிருங்க" என்றவர் வாசலோடு வெளியேற...

"தங்கிட்டு போகலாமே" என்று உள்ளே அழைத்தார் ஈஷ்வர்,

"இல்லங்க சார். என்னயிருந்தாலும் மொத்தமா என்னால் இறங்கிட முடியல" என்று வெளிப்படையாகக் கூறிய யர்ரா, "கூட இருந்து எல்லாம் பார்த்திட்டு மெதுவாவே வா" என்று மனைவியிடம் சொல்லிச்சென்றார்.

அவரின் மாற்றம் இந்தளவிற்கு வந்துள்ளதே! மொத்தமும் ஒருநாள் மாறும் என்று நம்பிக்கை கொண்டனர்.

எப்போதும்போல யர்ராவை இப்போதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது தேனு செல்லும் அவரை பார்த்திருக்க... தேவ் அவளின் உள்ளங்கையில் அழுத்தம் கொடுத்தான்.

தேனு தன்னவனின் அரவணைப்பில் அனைத்தும் மறந்து மலர்ந்து புன்னகைத்தாள்.

மணமக்களை வீட்டிற்குள் வரவேற்று பூஜையறைக்கு சென்று விளக்கேற்றக் கூறினார் ராது.

தேனு விளக்கேற்றி நிமிர, வித்யா அவளுக்கு மரகத மணியை சூடிவிட்டாள். தனக்காக செய்கிறான் என்பது புரிந்த தேனுவிற்கு இப்போதும் தேவ்வின் மீது காதல் பெருகியது.

அல்லி காட்டுமலர்கள் அடங்கிய சரத்தினை தேவ்வின் கையில் கொடுக்க... தன்னவளின் நீண்ட கூந்தலில் ஆசையோடு சூட்டினான்.

வாசு கருவீரனின் மஞ்சள் குங்கமத்தை தேனுவிடம் நீட்டி... "அதிக்கு வச்சுவிடு பாப்பா" என்க, "அதான் ஏற்கனவே அண்ணா நெற்றியில் இருக்கே" என்று சித்து கோவில் நிகழ்வை கொண்டு கேலி செய்திட... அதனை பொருட்படுத்தாத தேனு, எப்போதும் அவன் செய்வதை அவள் செய்திருந்தாள்.

தேவ்வின் பாதத்தின் மீது ஏறி நின்று... அவனின் நெற்றியோடு நெற்றி முட்டி மஞ்சள் குங்குமத்தின் தடத்தை அவனில் பதித்திருந்தாள்.

அங்கிருந்த அனைவரின் மனமும் நிறைந்துவிட்டது.

காதலுக்காக தவமிருந்தவன் வரம்பெற்றவனாகினான் அவனவள் கரம் சேர்ந்ததில்.

தேவதிரன் தேனருவியின் வாழ்வு அவர்கள் கொண்டிருக்கும் உயிர் நேசத்தால் வலிகளின்றி மகிழ்வில் பயணித்திடும்.

இது தேவதிரனின் காதல். தித்திக்கும் தேனருவி.


20240124_104430.jpg

கவிதை இணையத்தின் உபயம்.

சுபம்.

இத்தருணத்தில் போட்டியில் பங்கேற்க வாய்ப்பளித்த பிரஷா அக்காவுக்கும், கதையின் ஆரம்பத்திலிருந்து விருப்பமிட்டும், கருத்திட்டும் ஊக்கமளித்து என்னோட பயணித்த வாசகர்களுக்கும், மௌன வாசகர்களுக்கும் உளமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.


கதையின் இறுதியிலாவது மௌனமாக வாசிக்கும் வாசகர்கள் ஓரிரு வார்த்தைகள் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

கதை முடிந்து விட்டதால் மறந்து விடாதீர்கள் பிரண்ட்ஸ்... தேவ், அருவி உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால் வாக்களித்து வெற்றிபெற செய்யுங்கள்.

என்றும் வாசகர்களாகிய தங்களின் ஆதரவு வேண்டி...

NNK_35
தித்திக்கும் தேனருவி


நன்றி நன்றி நன்றி🙏

கருத்து திரி...
 
Last edited:
Status
Not open for further replies.
Top