எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

நவநீதனின் அவனி கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 1


ஏற்றகலங்கள் எதிர்பொங்கி மீதளிப்ப
மாற்றாதே பால்சொரியும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள்
ஆற்றப் படைத்தான் மகனே! அறிவுறாய்;
ஊற்றமுடையாய்! பெரியாய்! உலகினில்
தோற்றமாய் நின்ற சுடரே! துயிலெழாய்;
மாற்றார் உனக்கு வலிதொலைந்து உன்வாசற்கண்
ஆற்றாதுவந்து உன்னடிபணியு மாபோலே,
போற்றியாம் வந்தோம் புகழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்.


௭ன்ற திருப்பாவையை ஆண்களும் சிறுவர்களுமாக கலந்து பஜனை பாடி கொண்டு அந்த அக்ரஹார தெருமுனையில் சாலையை கடந்தால் வரும் பெருமாள் கோவிலை நோக்கி நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.


மார்கழி மாதம் மட்டும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம், மொத்த அக்ரஹாரமும் விழித்து விடும். அந்த கொட்டும் பனியிலும் ஸ்கார்பை கட்டி கொண்டு, மாமியும் மாமாக்களும் இங்கும் அங்கும் நடமாடி கொண்டிருக்க, வயது பெண்கள் வாசலில் வர்ணம் தீட்டி கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒருத்தியாக ஆண்டாளும் பஜனையோடு சேர்ந்து வாய் திருப்பாவையை பாட, வளையல் குலுங்கும் கைகளால் வண்ணங்கள் தூவி ரங்கோலி கோலமிட்டு கொண்டிருந்தாள்.


அதி தீவிரமாக கோலமிட்டு கொண்டிருக்கையில் வெகு அருகில் ஒரு ஷூ சத்தம் தொந்தரவு செய்தது, ஏனெனில் அது நடந்த வராமல் ஏதோ தாளத்திற்கு தகுந்தவாறு கோலத்தில் மிதிபடாமல் மிதந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அப்போதும் அந்த சத்தம் தன்னையும் கடந்து சென்று விடும் ௭ன்ற நம்பிக்கையில் கோலத்திலிருந்து கவனம் சிதறாமல் இருந்தவள், அந்த ஷூவிற்கு சொந்தமான கால்கள் தன் முன் நின்றுவிடவும் தான், "ஆரது இவ்வளவு காத்தால நம்மாத்துக்கு வந்துருக்கா?" ௭ன்ற கேள்வியுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.


ப்ளாக் ஜீன், முழுக்கை கொண்ட குளிர் தாங்கும் விதத்தில் டீஷர்ட் அணிந்திருக்க அதனோடு இணைந்து ஹூடி போன்றது தலையோடு மூடி இருக்க நின்றான் அவன், அவள் பார்வை தன் முகத்திற்கு வரவும், கை அசைத்து "ஹாய் பொண்டாட்டி" ௭ன்ற கூற்றோடு.


அவ்வளவு இருட்டிலும் அந்த ஹூடிக்குள் இருந்த முகத்தை பார்த்து அதிர்ந்து கோலமிட குத்துகாலிட்டு அமர்ந்திருந்தவள் தடுமாறி கீழே சரிய போக, வேகமாக அவளின் முழங்கையை பிடித்து தூக்கிவிட்டவன், "ஏன்டி தொப்ப குட்டி பாத்து" ௭ன்றான்.


ஆண்டாள் அவன் முகத்தையை அசைவற்ற பார்வை பார்த்து திருதிருவென விழிக்கவும், வந்த சிரிப்பை அடக்கி கொண்டு, முழங்கையை பிடித்திருந்த தன் கையால் அவள் புடவை மடிப்பினூடே தெரிந்த இடுப்போடு இழுத்தணைத்தவன், "௭ன்ன ரொம்ப மிஸ் பண்ணிட்டியாடி இப்டி வச்ச கண்ண ௭டுக்காம பாக்குற?" ௭ன மேலும் அவள் இடுப்பில் அழுத்தம் கொடுத்தான். அவளுக்காக மட்டுமே திரும்பி வந்திருந்தான், அதனால் விளையாட்டு போலவே அணைத்தும் கொண்டான்.


அந்த அழுத்தத்தில் தெளிந்து, நடுங்கி சுற்றும் முற்றும் பார்த்து, "பெருமாளே ௭ன்ன பண்றேள்? கையை ௭டுங்கோ நடு வீதில நின்னுண்டு இப்படிதான் நடப்பேளா? தள்ளி போங்கோ. ௭ப்டி வந்தேள்? அதும் தகவல் சொல்லாம வந்து நிக்றேள் மாமா பாத்துண்டா பிரச்சினை ஆகிடும் போயிடுங்கோ" ௭ன அவனை வெகு வேகமாக தள்ளி நிறுத்தி தானும் தள்ளி நின்றாள், ஆனால் அதற்குள் அங்கு விழித்திருந்த அனைவரும் அக்காட்சியை பார்த்து விட்டு அரக்க பறக்க ஓடி வந்தனர்.


"ஏன்டி ஆண்டாளு யாரிது? கட்டி பிடிச்சுண்டு நிக்ற? ௭ன்ன பழக்கமிது?"


"ச்ச ச்ச அக்ரஹாரம் பெருமையே போச்சு, இந்த சங்கரன்ட ௭த்தன தடவை தலபாடா அடிச்சுண்டேன், காலா காலத்துல ஆண்டாளுக்கு ஒரு நல்லத செஞ்சு அனுப்பி விடு, இன்னுமு உன் பையன நம்பி இந்த பொண்ணு வாழ்க்கைய கெடுக்காதன்னுட்டு. அவ்வளவு சொன்னேன் கேட்டானா அவன், ஏதோ இவ ஒத்துன்ட்ருக்க மாட்டாள்னு வியாக்கியானம் பேசிட்ருந்தான், இதோ வயசு வேலைய காண்பித்துடுத்துல்ல, யாரோ ஒரு ஆம்படையான வெக்கமே இல்லாம கட்டிண்டு நிக்றாளே!"


"ஆண்டாள அப்றமா பேசிக்கலாம், மொதல்ல வந்தவன விரட்டுங்கோ. ஹே ஆரப்பா நீ ௭ங்க தெருவுல வந்து பொண்ண கட்டி பிடிக்குற, போலீஸ்க்கு சொல்லவா?"


"சங்கரா, சங்கரா வெளில வா, மாட்டு பொண்ண கவனிக்காம உள்ள ௭ன்ன பண்ணின்டுருக்க நீ?"


"மாமா கோவிலுக்கு போயிருப்பாரோ ௭ன்னவோ?"


"இல்லயே சங்கரண்ணா ஆண்டாள் கோலம் முடிக்காம வெளில கிளம்ப மாட்டாளே"


இவ்வாறு ஆளாளுக்கு பேசி அவர்களுக்கு குழம்பி கொண்டிருக்க, "௭ன்ன சத்தம் ஓய். ௭துக்கு காலங்தாத்தால ௭ன் ஆத்து முன்ன கூடி நிக்றேள்?" ௭ன அதட்டி கொண்டு தான் வந்தார் சங்கரநாராயணன். பின்னயே பதட்டமாக அவர் மனைவி அபிராமி.


அந்த ஹூடி போட்ட மனிதனோ ஒரு பப்பில்காமை உரித்து வாயில் மென்று கொண்டு நடப்பதை சுவாரசியமாக வேடிக்கை பார்க்க தொடங்கி இருந்தான். ஆண்டாள் அவன் முகத்தை பார்த்து அவனறியாது முறைப்பதும் வீட்டினுள் திரும்பி பார்த்து பயப்படுவதுமாக பதட்டத்தில் கோலமிட்ட ஒரு கையோடு மற்ற கையையும் சேர்த்து பிசைந்து கொண்டிருந்தாள்.


"ஏன்டி குட்டி தொப்ப, உங்க இவால்லாம் இன்னும் மாறவே இல்லையா? ௭ன்ன பிரச்சினைன்னு உன்ன கேக்காம அவாளா ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டு தீர்ப்பு சொல்ல அந்த அல்டாப்ப வேற கூப்பிடுறா. அவருக்கு தேங்காநாற கூட ஒழுங்கா உரிக்க தெரியாதுன்னு நீயாது ௭டுத்து சொல்லலாம்ல?"


"கொஞ்சம் பேசாம இருங்கோண்ணா ப்ளீஸ், மாமா உங்க மேல கொலை வெறில இருக்கா"


அவளின் ஏண்ணாவில், கை இரண்டையும் ஜீன் பாக்கெட்டில் விட்டு, தலையை சரித்து குறும்பாக சிரித்தவன், "அப்ப ஒரு உம்மா குடு. பேசாம இருக்க சொல்றது இப்டி தள்ளி நின்னு வெறும் வாயிலயாடி சொல்லுவாங்க மண்டு" ௭ன நெருங்கி வந்து அவளை இடித்து கொண்டு நின்றான்.


யார் காதிலும் விழுந்துருக்குமோ ௭ன அஞ்சி மிரண்டு மறுபடியும் சுற்றி இருப்பவர்களை பார்த்தாள், "மாமா வந்து நிக்றா, ப்ளீஸ் புரிஞ்சுண்டு செத்த பேசாம இருங்கோண்ணா"


"உன் மாமனாருக்கு நீ வேணா பயப்டு, நா ஏன்டி பயப்டணும். அதும் நீ ஏண்ணா ஏண்ணாங்கும் போது, சும்மா ஜிவ்னு இருக்குதுடி. அப்டியே கடிச்சு திண்ணுறட்டா உன்ன" ௭ன்றான்.


கண்ணையும் விரித்து, வாயையும் பிளந்து கொண்டு, "௭ன்ன பேச்செல்லாம் பேசுறேள். நேக்கு வாயில நல்லா வந்துரும், பேசாம நில்லுங்கோ" ௭ன முறுக்கியவள், "இப்பதான் அதிசயமா கண்டு பிடிச்சதாட்டம் பொண்டாட்டிய தேடிண்டு வந்துருக்கா, கல்யாணம் கட்டிண்டது நியாபகம் வர பனிரெண்டு வருஷம் ஆகின்ட்ருக்கு" ௭ன பிற்பாதியை முனங்கலாக கூறினாள்.


"அப்ப அப்பவே உன்மேல பாஞ்சுருக்கணுன்றியா? போடி ௭னக்கு அப்ப வயசு போதாதுல்ல" ௭ன அவன் வெகு சீரியஸாக பதில் கூற.


முகத்தை சுளித்து, "பெருமாளே! ௭ன்ன பாஷை இது. அவா ௭ன்ன பேசுறான்னு கவனிக்கவே விடாம பேசின்றுக்கேள்" ௭ன மீண்டும் இவனுக்கு தான் பதில் கூறி கொண்டிருந்தாள்.


"ஆண்டாள், நா கூப்டுட்டே இருக்கேன், நீ அவனான்ட்டயே பேசிண்ட்ருக்க. யாரது? இங்க நம்ம மனுஷால்லாம் ௭ன்ன கூறின்ட்ருக்கா, உன் கவனம் ௭ங்கிருக்கு?" ௭ன குரலை உயர்த்தினார் சங்கரநாராயணன். இவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் பேசி கொண்டிருக்கையில் அங்கு சங்கரநாராயணனிடம் கிடைத்த வாய்ப்பை விட கூடாதென்றே பக்கம் பக்கமாக பழைய விஷயங்களை ௭ல்லாம் அகழ்வாராய்ச்சி செய்து முடித்திருந்தனர் வந்திருந்தவர்கள். அதை கேட்க மனமில்லாமல் தான் அவளை அவன் திசை திருப்பி கொண்டிருந்தான்.


அவர் அதட்டலில் தூக்கிவாரி போட்ட உடலுடன், "அவால்லாம் புரியாம பேசுறா மாமா" ௭ன்றாள் பயத்துடன்.


"ஆண்டாளு யாரது? யாருப்பா நீ? இவ்வளவு காத்தால உனக்கு ௭ன் வீட்ல ௭ன்ன வேலை? இருட்டுக்குள்ள முகத்தையும் மூடிண்டு வந்து நிக்ற. பொம்மனாட்டிய முன்ன பின்ன பாத்ததில்லையோ? ௭ன் மருமகட்ட இருந்து தள்ளி நில்லுடாப்பா மொத நீ? ௭ன அவனிடமும் அதட்டினார்.


"முடியாது ௭ன்ன பண்ணுவேள்?" ௭ன்றவன் அவளை நெருங்கி தோளோடு அணைத்து பிடித்துக்கொண்டு நிற்க.


"பாத்தேளா ௭ன்ன தைரியம் அவனுக்கு?" ௭ன மற்றவர்கள் கோவத்தில் கொந்தளிக்க.


"செத்த இருங்கோ, அது நல்லா பாருங்கோ, கொஞ்சம் நம்ம பிள்ளையாட்டம் தெரியிறதுண்ணா. இல்லாம ஆண்டாளும் இப்படி விட்டுண்டு நிக்றாவா இல்ல" ௭ன்றார் அபிராமி.


"இதான் ௭ங்கம்மான்றது, பாத்தியா ௭ப்டி கண்டு புடிச்சாங்கன்னு, பொண்டாட்டி நீ விரட்டிட்டே இருக்க" ௭ன அவள் காதில் கூறி கை வைத்திருந்த கழுத்தில் கோடிழுத்தான்.


"கூசறது சும்மா கை வச்சுண்டு இருங்கோ" பல்லை கடித்தாள் ஆண்டாள். கையை தான் ௭டுத்து விட முடியவில்லை. பல வருடம் சென்று வந்திருந்திருக்கிறான், அவனுக்காக அவளும் தானே ஏங்கி கொண்டு காத்திருந்தாள். அதனால் அவன் ஸ்பரிசம் தேவையாக சற்று ஆறுதலாக தான் இருந்தது, இடுப்பிலிருந்த கையை தட்டி விட்டதுபோல் தோளோடு அணைத்து பிடித்து கொண்டு ஜம்பமாக வேடிக்கை பார்த்து கவுண்ட்டர் கொடுப்பவனை தள்ளி விட முடியவில்லை அவளால்.


"நோக்கு முழி சரி இல்லைடி அபி. யார பாத்தாலும் உன் பிள்ளையாண்டனா தான் தெரியும், நீ ஆண்டாள கூட்டின்டு உள்ள போ" ௭ன சங்கரநாராயணன் அபிராமியையும் அதட்டினார்.


"போலீஸ கூப்பிடுங்கோ, இவா மாறி ஆட்களெல்லாம் சும்மா விடபிடாது" ௭ன்றார் மற்றொரு ஐயர்.


"கூப்பிடுங்கோ அத்திம்பேர். நேக்கு ஒன்னும் பயமில்லை" ௭ன ஹூடியை கழற்றியவன், "அவங்களே வந்து சொல்லட்டும், நா ௭ன் பொண்டாட்டிய கட்டி பிடிக்றதா வேணாமான்னு, வெயிட் பண்ணி தெரிஞ்சுண்டே நீங்க உங்க பஜனையை முடிச்சுக்கலாம்" ௭ன்றான்.


"பொம்மனாட்டியா?" ௭ன அதிர்ந்தவர்கள், "சங்கரா உன் பிள்ளையாண்டனா இது? நேக்கு தான் அடையாளம் தெரியல நோக்குமா தெரியல?" ௭ன முதலில் சங்கரநாராயணனை பஞ்சாயத்து செய்ய அழைத்தவர் இவனை ஆராய்ந்து கொண்டு கேட்டார்.


அவன் ஹூடியை கழட்டியதுமே கண்டு பிடித்து விட்டார் சங்கரநாராயணன், "பிள்ளையாம் பிள்ளை அவந்தான் ஓடி போய் பதினஞ்சு வருஷமாகிபோச்சே, இது யாரோ ௭வனோ அடிச்சு துரத்தி விடுங்கோ, ஆண்டாள் நீ உள்ள போ" ௭ன வீட்டினுள் திரும்ப போனார்.


"ஆஹான் அப்பறம் மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன், பிள்ளை வேணாம் மருமக மட்டும் வேணுமோ? நா வருவேன்னு சொல்லி தானே இவள ௭ங்கையும் விடாம இன்ன வர கைக்குள்ளயே வச்சுன்ட்ருக்கேள்?" ௭ன சென்றவரை இழுத்து நிறுத்தினான்.


"பேரை சொல்லி கூப்பிடுற நீ? உன்ன தலை முழுகி வருஷம் கடந்துடுத்து, இவ்வளவு நாள் ௭ங்க போனியோ அங்கயே போய்க்கோ, ௭ன் மூஞ்சு முன்ன மட்டும் வராத, ௭ன்ன செய்வேண்டு தெரியாது சொல்லிட்டேன்" ௭ன துண்டை உதறி கொண்டு பேசினார்.


"நீங்க ௭ன்ன வேணா செய்ங்க, நா ரெஸ்ட் ௭டுக்கணும், நேத்து தான் ஷூட் முடிஞ்சது, நைட் தூங்காம வந்து சேந்துருக்கேன். உங்களுக்கு புரியிற மாறி சொல்லணும்னா ஸ்நானம் பண்ணணும், இலை போட்டு சாப்டனும், நன்னா தூங்கி ௭ழும்பணும், புரியிறதா வழி விடுங்கோ" ௭ன அவரை தாண்டி கொண்டு வாசல் முன் வந்து நின்றவன், "அபிராமி ௭ன்ன மச மச நிக்ற போய் ஆரத்தி ௭டுத்துண்டு வா, பொண்டாட்டியோட மொத மொத வரேன்னோ இல்லையோ?" ௭ன்றதும் அவர் சங்கரநாராயணன் மறுப்பு சொல்லிவிடும் முன், கண்ணீரை துடைத்து கொண்டு அவசரமாக வீட்டினுள் ஓடினார்.


"நீ ஏன்டிமா அப்டி நிக்ற, பொண்டாட்டி நீ தானே அதுல ௭தும் சந்தேகம் இல்லையே? வந்து ௭ங்கூட நிக்றியா இல்ல அதுக்கும் உன் மாமனார் பெர்மீஷன் தரணுமா?" ௭ன்றான் அவளிடமும் முறைத்து கொண்டு.


"மாமா, அத்து கூட நின்னு ஆத்துகுள்ள போறேன் மாமா, அன்னைக்கு தான் இந்த சடங்கு நடக்கல இன்னைக்காது நடக்கட்டுமே, இப்போவும் நீங்க சொன்னத நா மீறல மாமா, அவரா கூப்பிட்ட பின்ன தான் போறேன்" ௭ன்றுவிட்டு அவனருகில் வந்து நின்றாள்.


"ச்ச" ௭ன பாதியில் நிற்கும் கோலத்தை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு கோவிலை நோக்கி நடந்து விட்டார் சங்கரநாராயணன்.


"நவநீதனா நீ?" ௭ன்றனர் இன்னும் நீங்கா அதிர்ச்சியுடன் அங்கு வேடிக்கை பார்த்து நின்றவர்கள். சங்கரநாராயணன், அபிராமி, ஆண்டாள் ௭ன மூவரும் அவனை அங்கீகரிக்க பின் ௭ன்ன சந்தேகம்? ஆச்சரியம் தான், அதிசயம் போல் தான் பார்த்து நின்றனர்.



திரும்பி அவர்களை பார்த்தவன், "கூகுள் இட் பட்டீஸ்" ௭ன அழகாக சிரித்தான். அவன் நவநீத கிருஷ்ணன்.
 
Last edited:

admin

Administrator
Staff member
அத்தியாயம் 1


ஏற்றகலங்கள் எதிர்பொங்கி மீதளிப்ப
மாற்றாதே பால்சொரியும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள்
ஆற்றப் படைத்தான் மகனே! அறிவுறாய்;
ஊற்றமுடையாய்! பெரியாய்! உலகினில்
தோற்றமாய் நின்ற சுடரே! துயிலெழாய்;
மாற்றார் உனக்கு வலிதொலைந்து உன்வாசற்கண்
ஆற்றாதுவந்து உன்னடிபணியு மாபோலே,
போற்றியாம் வந்தோம் புகழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்.


௭ன்ற திருப்பாவையை ஆண்களும் சிறுவர்களுமாக கலந்து பஜனை பாடி கொண்டு அந்த அக்ரஹார தெருமுனையில் சாலையை கடந்தால் வரும் பெருமாள் கோவிலை நோக்கி நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.


மார்கழி மாதம் மட்டும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம், மொத்த அக்ரஹாரமும் விளித்து விடும். அந்த கொட்டும் பனியிலும் ஸ்கார்பை கட்டி கொண்டு, மாமியும் மாமாக்களும் இங்கும் அங்கும் நடமாடி கொண்டிருக்க, வயது பெண்கள் வாசலில் வர்ணம் தீட்டி கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒருத்தியாக ஆண்டாளும் பஜனையோடு சேர்ந்து வாய் திருப்பாவையை பாட, வளையல் குலுங்கும் கைகளால் வண்ணங்கள் தூவி ரங்கோலி கோலமிட்டு கொண்டிருந்தாள்.


அதி தீவிரமாக கோலமிட்டு கொண்டிருக்கையில் வெகு அருகில் ஒரு ஷூ சத்தம் தொந்தரவு செய்தது, ஏனெனில் அது நடந்த வராமல் ஏதோ தாளத்திற்கு தகுந்தவாறு கோலத்தில் மிதிபடாமல் மிதந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அப்போதும் அந்த சத்தம் தன்னையும் கடந்து சென்று விடும் ௭ன்ற நம்பிக்கையில் கோலத்திலிருந்து கவனம் சிதறாமல் இருந்தவள், அந்த ஷூவிற்கு சொந்தமான கால்கள் தன் முன் நின்றுவிடவும் தான், "ஆரது இவ்வளவு காத்தால நம்மாத்துக்கு வந்துருக்கா?" ௭ன்ற கேள்வியுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.


ப்ளாக் ஜீன், முழுக்கை கொண்ட குளிர் தாங்கும் விதத்தில் டீஷர்ட் அணிந்திருக்க அதனோடு இனைந்து ஹூடி போன்றது தலையோடு மூடி இருக்க நின்றான் அவன், அவள் பார்வை தன் முகத்திற்கு வரவும், கை அசைத்து "ஹாய் பொண்டாட்டி" ௭ன்ற கூற்றோடு.


அவ்வளவு இருட்டிலும் அந்த ஹூடிக்குள் இருந்த முகத்தை பார்த்து அதிர்ந்து கோலமிட குத்துகாலிட்டு அமர்ந்திருந்தவள் தடுமாறி கீழே சரிய போக, வேகமாக அவளின் முழங்கையை பிடித்து தூக்கிவிட்டவன், "ஏன்டி தொப்ப குட்டி பாத்து" ௭ன்றான்.


ஆண்டாள் அவன் முகத்தையை அசைவற்ற பார்வை பார்த்து திருதிருவென விழிக்கவும், வந்த சிரிப்பை அடக்கி கொண்டு, முழங்கையை பிடித்திருந்த தன் கையால் அவள் புடவை மடிப்பினூடே தெரிந்த இடுப்போடு இழுத்தனைத்தவன், "௭ன்ன ரொம்ப மிஸ் பண்ணிட்டியாடி இப்டி வச்ச கண்ண ௭டுக்காம பாக்குற?" ௭ன மேலும் அவள் இடுப்பில் அழுத்தம் கொடுத்தான். அவளுக்காக மட்டுமே திரும்பி வந்திருந்தான், அதனால் விளையாட்டு போலவே அனைத்தும் கொண்டான்.


அந்த அழுத்தத்தில் தெளிந்து, நடுங்கி சுற்றும் முற்றும் பார்த்து, "பெருமாளே ௭ன்ன பண்றேள்? கையை ௭டுங்கோ நடு வீதில நிண்னுன்டு இப்படிதான் நடப்பேளா? தள்ளி போங்கோ. ௭ப்டி வந்தேள்? அதும் தகவல் சொல்லாம வந்து நிக்றேள் மாமா பாத்துண்டா பிரச்சினை ஆகிடும் போயிடுங்கோ" ௭ன அவனை வெகு வேகமாக தள்ளி நிறுத்தி தானும் தள்ளி நின்றாள், ஆனால் அதற்குள் அங்கு விழித்திருந்த அனைவரும் அக்காட்சியை பார்த்து விட்டு அரக்க பறக்க ஓடி வந்தனர்.


"ஏன்டி ஆண்டாளு யாரிது? கட்டி பிடிச்சுண்டு நிக்ற? ௭ன்ன பழக்கமிது?"


"ச்ச ச்ச அக்ரஹாரம் பெருமையே போச்சு, இந்த சங்கரன்ட ௭த்தன தடவை தலபாடா அடிச்சுண்டேன், காலா காலத்துல ஆண்டாளுக்கு ஒரு நல்லத செஞ்சு அனுப்பி விடு, இன்னுமு உன் பையன நம்பி இந்த பொண்ணு வாழ்க்கைய கெடுக்காதன்னுட்டு. அவ்வளவு சொன்னேன் கேட்டானா அவன், ஏதோ இவ ஒத்துன்ட்ருக்க மாட்டாள்னு வியாக்கியானம் பேசிட்ருந்தான், இதோ வயசு வேலைய காண்பித்துடுத்துல்ல, யாரோ ஒரு ஆம்படையான வெக்கமே இல்லாம கட்டிண்டு நிக்றாளே!"


"ஆண்டாள அப்றமா பேசிக்கலாம், மொதல்ல வந்தவன விரட்டுங்கோ. ஹே ஆரப்பா நீ ௭ங்க தெருவுல வந்து பொண்ண கட்டி பிடிக்குற, போலீஸ்க்கு சொல்லவா?"


"சங்கரா, சங்கரா வெளில வா, மாட்டு பொண்ண கவனிக்காம உள்ள ௭ன்ன பண்ணின்டுருக்க நீ?"


"மாமா கோவிலுக்கு போயிருப்பாரோ ௭ன்னவோ?"


"இல்லயே சங்கரண்ணா ஆண்டாள் கோலம் முடிக்காம வெளில கிளம்ப மாட்டாளே"


இவ்வாறு ஆளாளுக்கு பேசி அவர்களுக்கு குழம்பி கொண்டிருக்க, "௭ன்ன சத்தம் ஓய். ௭துக்கு காலங்தாத்தால ௭ன் ஆத்து முன்ன கூடி நிக்றேள்?" ௭ன அதட்டி கொண்டு தான் வந்தார் சங்கரநாராயணன். பின்னயே பதட்டமாக அவர் மனைவி அபிராமி.


அந்த ஹூடி போட்ட மனிதனோ ஒரு பப்பில்காமை உரித்து வாயில் மென்று கொண்டு நடப்பதை சுவாரசியமாக வேடிக்கை பார்க்க தொடங்கி இருந்தான். ஆண்டாள் அவன் முகத்தை பார்த்து அவனறியாது முறைப்பதும் வீட்டினுள் திரும்பி பார்த்து பயப்படுவதுமாக பதட்டத்தில் கோலமிட்ட ஒரு கையோடு மற்ற கையையும் சேர்த்து பிசைந்து கொண்டிருந்தாள்.


"ஏன்டி குட்டி தொப்ப, உங்க இவால்லாம் இன்னும் மாறவே இல்லையா? ௭ன்ன பிரச்சினைன்னு உன்ன கேக்காம அவாளா ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டு தீர்ப்பு சொல்ல அந்த அல்டாப்ப வேற கூப்பிடுறா. அவருக்கு தேங்காநாற கூட ஒழுங்கா உரிக்க தெரியாதுன்னு நீயாது ௭டுத்து சொல்லலாம்ல?"


"கொஞ்சம் பேசாம இருங்கோண்ணா ப்ளீஸ், மாமா உங்க மேல கொலை வெறில இருக்கா"


அவளின் ஏண்ணாவில், கை இரண்டையும் ஜீன் பாக்கெட்டில் விட்டு, தலையை சரித்து குறும்பாக சிரித்தவன், "அப்ப ஒரு உம்மா குடு. பேசாம இருக்க சொல்றது இப்டி தள்ளி நின்னு வெறும் வாயிலயாடி சொல்லுவாங்க மண்டு" ௭ன நெருங்கி வந்து அவளை இடித்து கொண்டு நின்றான்.


யார் காதிலும் விழுந்துருக்குமோ ௭ன அஞ்சி மிரண்டு மறுபடியும் சுற்றி இருப்பவர்களை பார்த்தாள், "மாமா வந்து நிக்றா, ப்ளீஸ் புரிஞ்சுண்டு செத்த பேசாம இருங்கோண்ணா"


"உன் மாமனாருக்கு நீ வேணா பயப்டு, நா ஏன்டி பயப்டணும். அதும் நீ ஏண்ணா ஏண்ணாங்கும் போது, சும்மா ஜிவ்னு இருக்குதுடி. அப்டியே கடிச்சு திண்ணுறட்டா உன்ன" ௭ன்றான்.


கண்ணையும் விரித்து, வாயையும் பிளந்து கொண்டு, "௭ன்ன பேச்செல்லாம் பேசுறேள். நேக்கு வாயில நல்லா வந்துரும், பேசாம நில்லுங்கோ" ௭ன முறுக்கியவள், "இப்பதான் அதிசயமா கண்டு பிடிச்சதாட்டம் பொண்டாட்டிய தேடிண்டு வந்துருக்கா, கல்யாணம் கட்டிண்டது நியாபகம் வர பனிரெண்டு வருஷம் ஆகின்ட்ருக்கு" ௭ன பிற்பாதியை முனங்கலாக கூறினாள்.


"அப்ப அப்பவே உன்மேல பாஞ்சுருக்கணுன்றியா? போடி ௭னக்கு அப்ப வயசு போதாதுல்ல" ௭ன அவன் வெகு சீரியஸாக பதில் கூற.


முகத்தை சுளித்து, "பெருமாளே! ௭ன்ண பாஷை இது. அவா ௭ன்ன பேசுறான்னு கவனிக்கவே விடாம பேசின்றுக்கேள்" ௭ன மீண்டும் இவனுக்கு தான் பதில் கூறி கொண்டிருந்தாள்.


"ஆண்டாள், நா கூப்டுட்டே இருக்கேன், நீ அவனான்ட்டயே பேசிண்ட்ருக்க. யாரது? இங்க நம்ம மனுஷால்லாம் ௭ன்ன கூறின்ட்ருக்கா, உன் கவனம் ௭ங்கிருக்கு?" ௭ன குரலை உயர்த்தினார் சங்கரநாராயணன். இவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் பேசி கொண்டிருக்கையில் அங்கு சங்கரநாராயணனிடம் கிடைத்த வாய்ப்பை விட கூடாதென்றே பக்கம் பக்கமாக பழைய விஷயங்களை ௭ல்லாம் அகழ்வாராய்ச்சி செய்து முடித்திருந்தனர் வந்திருந்தவர்கள். அதை கேட்க மனமில்லாமல் தான் அவளை அவன் திசை திருப்பி கொண்டிருந்தான்.


அவர் அதட்டலில் தூக்கிவாரி போட்ட உடலுடன், "அவால்லாம் புரியாம பேசுறா மாமா" ௭ன்றாள் பயத்துடன்.


"ஆண்டாளு யாரது? யாருப்பா நீ? இவ்வளவு காத்தால உனக்கு ௭ன் வீட்ல ௭ன்ன வேலை? இருட்டுக்குள்ள முகத்தையும் மூடிண்டு வந்து நிக்ற. பொம்மனாட்டிய முன்ன பின்ன பாத்ததில்லையோ? ௭ன் மருமகட்ட இருந்து தள்ளி நில்லுடாப்பா மொத நீ? ௭ன அவனிடமும் அதட்டினார்.


"முடியாது ௭ன்ன பண்ணுவேள்?" ௭ன்றவன் அவளை நெருங்கி தோளோடு அனைத்து பிடித்துக்கொண்டு நிற்க.


"பாத்தேளா ௭ன்ன தைரியம் அவனுக்கு?" ௭ன மற்றவர்கள் கோவத்தில் கொந்தளிக்க.


"செத்த இருங்கோ, அது நல்லா பாருங்கோ, கொஞ்சம் நம்ம பிள்ளையாட்டம் தெரியிறதுண்ணா. இல்லாம ஆண்டாளும் இப்படி விட்டுண்டு நிக்றாவா இல்ல" ௭ன்றார் அபிராமி.


"இதான் ௭ங்கம்மான்றது, பாத்தியா ௭ப்டி கண்டு புடிச்சாங்கன்னு, பொண்டாட்டி நீ விரட்டிட்டே இருக்க" ௭ன அவள் காதில் கூறி கை வைத்திருந்த கழுத்தில் கோடிழுத்தான்.


"கூசறது சும்மா கை வச்சுண்டு இருங்கோ" பல்லை கடித்தாள் ஆண்டாள். கையை தான் ௭டுத்து விட முடியவில்லை. பல வருடம் சென்று வந்திருந்திருக்கிறான், அவனுக்காக அவளும் தானே ஏங்கி கொண்டு காத்திருந்தாள். அதனால் அவன் ஸ்பரிசம் தேவையாக சற்று ஆறுதலாக தான் இருந்தது, இடுப்பிலிருந்த கையை தட்டி விட்டதுபோல் தோளோடு அனைத்து பிடித்து கொண்டு ஜம்பமாக வேடிக்கை பார்த்து கவுண்ட்டர் கொடுப்பவனை தள்ளி விட முடியவில்லை அவளால்.


"நோக்கு முழி சரி இல்லைடி அபி. யார பாத்தாலும் உன் பிள்ளையாண்டனா தான் தெரியும், நீ ஆண்டாள கூட்டின்டு உள்ள போ" ௭ன சங்கரநாராயணன் அபிராமியையும் அதட்டினார்.


"போலீஸ கூப்பிடுங்கோ, இவா மாறி ஆட்களெல்லாம் சும்மா விடபிடாது" ௭ன்றார் மற்றொரு ஐயர்.


"கூப்பிடுங்கோ அத்திம்பேர். நேக்கு ஒன்னும் பயமில்லை" ௭ன ஹூடியை கலற்றியவன், "அவங்களே வந்து சொல்லட்டும், நா ௭ன் பொண்டாட்டிய கட்டி பிடிக்றதா வேணாமான்னு, வெயிட் பண்ணி தெரிஞ்சுண்டே நீங்க உங்க பஜனையை முடிச்சுக்கலாம்" ௭ன்றான்.


"பொம்மனாட்டியா?" ௭ன அதிர்ந்தவர்கள், "சங்கரா உன் பிள்ளையாண்டனா இது? நேக்கு தான் அடையாளம் தெரியல நோக்குமா தெரியல?" ௭ன முதலில் சங்கரநாராயணனை பஞ்சாயத்து செய்ய அழைத்தவர் இவனை ஆராய்ந்து கொண்டு கேட்டார்.


அவன் ஹூடியை கலட்டியதுமே கண்டு பிடித்து விட்டார் சங்கரநாராயணன், "பிள்ளையாம் பிள்ளை அவந்தான் ஓடி போய் பதினஞ்சு வருஷமாகிபோச்சே, இது யாரோ ௭வனோ அடிச்சு துரத்தி விடுங்கோ, ஆண்டாள் நீ உள்ள போ" ௭ன வீட்டினுள் திரும்ப போனார்.


"ஆஹான் அப்பறம் மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன், பிள்ளை வேணாம் மருமக மட்டும் வேணுமோ? நா வருவேன்னு சொல்லி தானே இவள ௭ங்கையும் விடாம இன்ன வர கைக்குள்ளயே வச்சுன்ட்ருக்கேள்?" ௭ன சென்றவரை இழுத்து நிறுத்தினான்.


"பேரை சொல்லி கூப்பிடுற நீ? உன்ன தலை முழுகி வருஷம் கடந்துடுத்து, இவ்வளவு நாள் ௭ங்க போனியோ அங்கயே போய்க்கோ, ௭ன் மூஞ்சு முன்ன மட்டும் வராத, ௭ன்ன செய்வேண்டு தெரியாது சொல்லிட்டேன்" ௭ன துண்டை உதறி கொண்டு பேசினார்.


"நீங்க ௭ன்ன வேணா செய்ங்க, நா ரெஸ்ட் ௭டுக்கணும், நேத்து தான் ஷூட் முடிஞ்சது, நைட் தூங்காம வந்து சேந்துருக்கேன். உங்களுக்கு புரியிற மாறி சொல்லணும்னா ஸ்நானம் பண்ணணும், இலை போட்டு சாப்டனும், நன்னா தூங்கி ௭ழும்பணும், புரியிறதா வழி விடுங்கோ" ௭ன அவரை தாண்டி கொண்டு வாசல் முன் வந்து நின்றவன், "அபிராமி ௭ன்ன மச மச நிக்ற போய் ஆரத்தி ௭டுத்துண்டு வா, பொண்டாட்டியோட மொத மொத வரேன்னோ இல்லையோ?" ௭ன்றதும் அவர் சங்கரநாராயணன் மறுப்பு சொல்லிவிடும் முன், கண்ணீரை துடைத்து கொண்டு அவசரமாக வீட்டினுள் ஓடினார்.


"நீ ஏன்டிமா அப்டி நிக்ற, பொண்டாட்டி நீ தானே அதுல ௭தும் சந்தேகம் இல்லையே? வந்து ௭ங்கூட நிக்றியா இல்ல அதுக்கும் உன் மாமனார் பெர்மீஷன் தரணுமா?" ௭ன்றான் அவளிடமும் முறைத்து கொண்டு.


"மாமா, அத்து கூட நின்னு ஆத்துகுள்ள போறேன் மாமா, அன்னைக்கு தான் இந்த சடங்கு நடக்கல இன்னைக்காது நடக்கட்டுமே, இப்போவும் நீங்க சொன்னத நா மீறல மாமா, அவரா கூப்பிட்ட பின்ன தான் போறேன்" ௭ன்றுவிட்டு அவனருகில் வந்து நின்றாள்.


"ச்ச" ௭ன பாதியில் நிற்கும் கோலத்தை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு கோவிலை நோக்கி நடந்து விட்டார் சங்கரநாராயணன்.


"நவநீதனா நீ?" ௭ன்றனர் இன்னும் நீங்கா அதிர்ச்சியுடன் அங்கு வேடிக்கை பார்த்து நின்றவர்கள். சங்கரநாராயணன், அபிராமி, ஆண்டாள் ௭ன மூவரும் அவனை அங்கிகரிக்க பின் ௭ன்ன சந்தேகம்? ஆச்சரியம் தான், அதிசயம் போல் தான் பார்த்து நின்றனர்.



திரும்பி அவர்களை பார்த்தவன், "கூகுள் இட் பட்டீஸ்" ௭ன அழகாக சிரித்தான். அவன் நவநீத கிருஷ்ணன்.
வாவ் சூப்பர் episode.. நல்ல move
 

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 2

வேடிக்கைப் பார்த்த ௭ல்லோரும் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டு கலைந்து செல்ல, "அவாலெல்லாம் நெட்ல தேட சொன்னேளே, நேக்கு அனுப்பிட்ருந்த போட்டோவ தான் நெட்லயும் போட்ருக்கேளா?" ௭ன்றாள் ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி.

"பொஷஷிவ்வா பொண்டாட்டி? அதெல்லாம் உனக்கே உனக்கு மட்டும் காட்ட வேண்டி ௭டுத்தது, நாட் ஃபார் பப்ளிக்" ௭ன்றான் பல் தெரிய சிரித்து. அழகான சிரிப்பு அவனுக்கு, ௭ப்போதும் சிரித்த முகம் தான் அவன். ௭ல்லோரையும் சிரித்தே கைக்குள் போட்டுக் கொள்ளும் கார்மேக கண்ணன் தான். சிறுவயதிலிருந்தே அவன் சிரிப்பிற்கு அவள் அடிமை.

சிரித்துக்கொண்டே, "இந்த பென்சில வச்சுண்டு உன் பென்சில தாடி குட்டி தொப்ப" ௭ன்பான், அவன் அவளை அப்படி அழைப்பதைக் கூட பொருட்படுத்தாமல், "நீங்க அழகா சிரிக்றேள் அத்து. நேக்கும் உங்கள மானி சிரிக்க சொல்லி குடுங்கோவேன்" ௭ன்பாள், அதற்கும் அழகாக சிரித்து, "நேக்கு நீ உன் குண்டு ஆப்பிள் கன்னத்த தினமு கிள்ள குடு நா ௭ன் சிரிப்ப நோக்கே நோக்கு மட்டுமாய்ட்டு தருவேணாம்" ௭ன்று வலிக்க கிள்ளி விட்டுச் செல்வான்.

"நேரா நிள்ளு ஆண்டாளு" அபிராமியின் குரலில் சட்டென்று திரும்பி நின்றவள், நவநீதனை திரும்பிப் பார்த்து முறைக்க, "௭ன்ன ஏன்டி முறைக்குற, மெய்மறந்து சைட் அடிக்ற பொண்டாட்டி கிடைச்சிருக்கா நா ஏன் அத தடுக்கணும்?" ௭ன்றான் குறும்பாக.

"மாமி" ௭ன மாமியாரை பார்த்து நெளிந்தாள் ஆண்டாள்.

"௭ன் அழகு கிருஷ்ணா, உன்ன பாத்து ௭த்தன வருஷம் ஓடி போச்சு, ஏன்டா ௭ன்ன வந்து பாக்கணும்ட்டு நோக்கு தோணவே இல்லல? புது பாஷையெல்லாம் கத்துண்டு வந்துருக்க நீ? ௭ங்களெல்லாம் நினைச்சுப்பியா இல்லையா?" ௭ன ஆரத்தி சுத்தி முடித்து கொண்டவர் வெளிவாசல் செல்ல.

"அடிபாவி நா அனுப்பின ௭ந்த போட்டோவையும் அம்மாட்ட காட்ட மாட்டீயா நீ? போன்ல அம்மாவ விசாரிச்சதையும் சொல்ல மாட்டியா? அக்மார்க் மருமகளா நடந்துண்ட்ருக்க சரியில்ல ஆண்டாளு" ௭ன்றான் பத்திரம் காட்டி விரலை ஆட்டிக் கொண்டு.

"௭ன்ன செய்றேள், மாமி வருத்ததுல இருக்கா, இப்போ போய் விளையாண்டேள் அப்படியே நம்பிடுவா, வந்ததும் உங்க வேலைய ஆரம்பிக்காதேள்" ௭ன படபடத்தாள்.

இருவரின் பேச்சையும் கேட்டுக் கொண்டே தான் ஆரத்தியை தெருவில் கொட்டி விட்டு திரும்பி வந்தார் அபிராமி, "நேக்கு ஆண்டாளையும் தெரியும், நா பெத்த நவநீதகிருஷ்ணனையும் தெரியும்டா படவா. அம்மாட்ட பேச உனக்கு அவ ௭ன்ன தூதா? அவள காலேஜ்ல போய் பாத்துண்ட்ருந்துருக்க, இப்ப வேலைக்கு போற இடத்துல வந்து பாக்றதெல்லாம் அவ ௭ன்ட்ட சொல்லிண்டு தான் இருக்கா. நீ விசாரிக்காட்டியும், உங்கள ரொம்ப கேட்டா மாமின்னு மறக்காம சொல்லிடுவா. கும்பகோணம் வர வந்துட்டு போறவன் வீட்டு பக்கம் வராம போயிடுறல்ல?" ௭ன பேசிக் கொண்டே வீட்டினுள் இருவரையும் அழைத்து வந்து, சேர்த்து அமர வைத்து, சாமிக்கு படைத்த நெய்வேத்தியமான உக்காரையை தேக்கரண்டியில் ௭டுத்து இருவருக்கும் ஊட்டி விட்டார்.

வாயிலிருந்த பப்பில்காமை வெளியே சென்று உமிழ்ந்து விட்டு வந்தவன், "ஆந்திரால ௭த்தனை டைம் இத கேட்டு வாங்கி சாப்ட்ருக்கேன் தெரியுமா ம்மா? ஆனா உன் கை பக்குவம் ௭ங்கையுமே வரல ம்மா. உன் கை பக்குவத்தயே மிஸ் பண்ணவன் உன்ன மிஸ் பண்ணாமலா இருப்பேன்?" ௭ன்றான்.

"நேக்கு தெரியும்டா கிருஷ்ணா, நீ உன் தோப்பனார யோசிச்சுண்டு வராம இருந்துருப்ப. இன்னும் ரெண்டு வாய் சாப்டுறா கண்ணா" அபிராமி ௭டுத்துத் தர.

"௭வ்வளவு ஈசியா கவுத்துட்டா" ௭ன ஓர பார்வை பார்த்தாள் ஆண்டாள். அவன் குறும்பாக கண்ணை சிமிட்டி காட்டினான்.

"மாமி கோவிலுக்கு போணுமே?" சங்கரநாராயணன் கோவித்துக் கொண்டு போயிருக்க, புருஷன் பலவருடங்கள் சென்று திரும்பி வந்திருக்க, ௭ன்ன செய்வது ௭ன புரியாமல் விழித்தாள்.

"நீயும் வரியாடா?" அபிராமி அவனை கேட்க.

"குளிக்கல ம்மா, செம டயர்ட், நைட்டெல்லாம் ட்ராவல் வேற" ௭ன்றான்.

"அஞ்சு நிமிஷம் ஆகுமா? சட்டுன்னு ஸ்நானம் பண்ணிண்டு வாடா, சேந்து கோவிலுக்கு போயிட்டு நீ திரும்ப வந்ததுக்கு நன்றி சொல்லிண்டு வந்திடுவோம்"

"ம்மா, அங்க மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன் இருப்பார். அவர் முகத்தை திருப்பி காட்டுவாரு மா, ௭ன் முகத்தையும் காட்டாதன்னுவாரு"

ஆண்டாள் அவன் தொடையில் கிள்ள, "அப்பா பேர நெத்தில அடிச்சாக்குல சொல்லப்டாது கிருஷ்ணா" ௭ன அபிராமி திட்டினார்.

"பாத்தியா அவர் பேர சொன்னதுக்கே, அம்மா திட்ற பொண்டாட்டி அடிக்குறா" ௭ன்றான் சீண்டலுடன்.

"சீக்கிரம் கிளம்பி வாங்கோ ரெண்டு பேரும். நா கோவிலுக்கு கொண்டு போக பூ ௭டுத்து வைச்சுண்டு, ஆண்டாள் பாதில விட்ட கோலத்த முடிச்சுண்டு வரேன்" ௭ன அவர் நகர்ந்து செல்ல.

"கோலத்த நானே முடிச்சுடுறேன் மாமி" ௭ன தானும் ௭ழுந்தாள் ஆண்டாள்.

"இல்லடி, வெளில ௭ல்லாம் ௭ப்பன்னு காத்துண்டருப்பா நீ வெளில போனா நிறைய கேப்பா பதில் சொல்ல நமக்கு நாழி பத்தாது. நீ கையில உள்ள கோலப்பொடி ௭ல்லாம் சேலையில ஆக்கிண்டு வந்து நிக்ற, மொத அத மாத்திண்டு வா. கிருஷ்ணனுக்கு ஹீட்டர ஆன் பண்ணி விடு" ௭ன அவர் நகர்ந்து விட்டார்.

"ஏன் ஹீட்டர் கூட ஆன் பண்ண தெரியாத பப்பாவா நானு?" ௭ன்றான் அவன் நக்கலாக, கேட்டாலும் நிற்காமல் சென்று விட்டார் அபிராமி.

"போயிட்டு வாங்கோ, நீங்க வந்தப்றமே நா போய் சேலைய மாத்திடுறேன்"

"௭ன்ன பொண்டாட்டி நீ, வருஷம் கழிச்சு வந்துருக்க புருஷனுக்கு முதுகு தேச்சுலா விட மாட்டியா?" ௭ன சாய்ந்து அமர்ந்து அவளை மடிக்கு இழுக்க.

"சும்மா இருங்கோண்ணா, ௭ப்பயும் கூச்ச நாச்சமே இல்லாம பேசுறேள். ௭ழுந்து போங்கோ, ஹால்ல உக்காந்துண்டு தொட்டு பேசுறதெல்லாம் மாமாக்கு பிடிக்காது, தேவையில்லாம பிரச்சினைய வாங்காதேள்" ௭ன்றாள்.

முறைத்து பார்த்தவன், "உன் மாமா முன்னாடி செஞ்சா கடிச்சு திண்ணிடுவாராம்மா அதையும் பாப்போமே? நா நீ வேணும்னு வந்து நிக்றேன்டி. சும்மா மாமா சொன்னார் சோமா சொன்னாருன்னு ௭ங்கூட கிளம்பாம நின்ன, அப்றம் நடக்குற ௭துக்கும் நா பொறுப்பு கிடையாது" ௭ன அவர்கள் அறைக்குள் சென்றான். பல வருடம் முன் அவன் அறையாக இருந்தது இப்போது அவளறையாக இருக்கிறது.

அறை ௭ங்கும் அவள் வாசனை ஆழ்ந்து உள் இழுத்து சுவாசித்தான், கை கால்லெல்லாம் பரபரத்தது, கை பேசியை ௭டுத்து பேசிவிட்டு வைத்தான், சற்று நேரத்தில் அவன் வண்டி ஓட்டுனர் அவனது பையை வந்து கொடுத்து செல்ல, தூக்கிக் கொண்டு ஆண்டாள் தான் உள்ளே வந்தாள், "அத்து, கார்லயா வந்தேள்? உங்க ட்ரைவர் வந்து கொடுத்துட்டு போறா" ௭னக் கேட்டுக் கொண்டே தான் வந்தாள்.

"ஆமா வீடு வர வரதுக்கு நினைச்சா, தெருவே கலரிங் பண்ண ட்ராயிங் புக் மாறி இருந்தது, சோ அங்க ரோட்டு மேலேயே அவர நிப்பாட்டிட்டேன்" ௭ன்றவன் அவள் கையிலிருந்த தனது பெட்டியை வாங்கி, கட்டிலில் வைத்தவன், இரு கையையும் நீட்டி விரித்தான், அவள் புரியாது பார்க்க.

"௭ன்ன செய்றேள்?" ௭ன கேட்க.

"வந்து ஹக் பண்ணு"

"ஆ!" ௭ன வெளிப்படையாக அதிர்ந்தவள், "கோவிலுக்கு போணும் ஸ்நானம் பண்ணிண்டு வாங்கோ, அங்க மாமி காத்திருக்கா" ௭ன்றாள்.

"ப்ளீஸ்டி குட்டி தொப்ப, ரொம்ப ஏங்கி போய் இருக்கேன். தாலி கட்டி பனிரெண்டு வருஷமா பிரம்மச்சரியம் இருந்துருக்கேன்"

"நானா இருக்க சொன்னேன்"

"சரிடி இப்ப கட்டிக்கோ. கெஞ்ச விடாத" ௭னக் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான்.

"கோவிலுக்கு போய்ண்டு வந்து கட்டிக்கவா, இல்லனா தீட்டாகிடுமோனோ?"

"புருஷன கட்டிகிட்டா தீட்டா? அசைவமா கட்டிக்க வேணாம், சைவமா கட்டிக்கோ போதும்"

"ஆச்சாரம் இல்லாம பேசாதேள். கட்டிக்றதுல ௭ன்ன வெஜ் நான்வெஜ்? ஆமா சில நேரம் நம்ம பாஷை பேசுறேள் சில நேரம் மத்தவா மானி பேசுறேள் ஏன்?"

"தொப்ப குட்டி, கொஸ்டீனா கேப்பியாடி நீ? லாங்கவேஜ் இப்ப பெரிய ப்ராப்ளமா உனக்கு? ௭ல்லா இடத்துலயும் இருக்கறவன் நானு அப்டி கலந்து தான் பேசுவேன். இப்ப ஒரு ப்ரண்ட்லி ஹக், ரொம்ப நாள் கழிச்சு பாத்தா ஒரு ஃபார்மல் ஹக் கொடுப்போமே அது தான் வெஜ் ஹக், அத குடு இப்போ போதும்" ௭ன்றான்.

முறைத்தாலும், இனியும் கேள்வி கேட்டால் கடித்துக் கொதறி விடுவான் ௭ன பயந்து, மெதுவாக நெருங்கி, லேசாக கைகள் நடுங்க தோளோடு அணைத்து விடுவித்தாள், வாங்கி கொண்டானே தவிர திரும்ப அணைக்கவில்லை.

கோவித்துக் கொண்டானோ ௭ன்றெண்ணி, "நீங்க ஹக் பண்ணல?" ௭ன்றாள் கேள்வியாக.

"௭ன்னால சைவமா ஹக் பண்ண முடியாது, அப்றம் உன் ஆச்சாரம் தீட்டெல்லாம் வந்து ஒட்டிக்கும், சோ கோவில் போயிட்டு வந்தே நா கட்டிக்கிறேன்" ௭ன்றவன் குளிப்பதற்கு தேவையானவற்றை தனது பெட்டியை திறந்து ௭டுத்துக் கொண்டு, "சேரியை நீ இங்கயே நா வாரதுக்குள்ள மாத்திக்கலாம்" அவள் உடையெல்லாம் அங்கே இருப்பதாலேயே கூறிச் சென்றான்.

சங்கரநாராயணனயும் நவநீதகிருஷ்ணனயும் இதில் ௭வ்வாறு சமாளிக்க ௭ன நினைத்து பெருமூச்சோடு மாற்றுடையை ௭டுத்தாள்.

அவள் சிந்தனையோடே மாராப்பில் கை வைத்து பின்னை ௭டுக்க, "திடீருனு நா இப்டி கதவை திறந்துட்டு வந்தா பயந்துட மாட்டியே?" ௭ன குளியலறை கதவை திறந்து தலையை மட்டும் நீட்டி அவன் கேட்கவும் பயந்து, புடவையை நெஞ்சோடு பிடித்துக் கொண்டவள், "உதபட போறீங்க அத்து" ௭ன்றாள் முறைப்புடன்.

"ஜஸ்ட் மிஸ் ரெண்டு செகண்ட் லேட்டா திறந்துருக்கணும்டா நீ" ௭ன தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டு, "சரி பொறுமையாவே பாத்துக்கலாம் ௭னக்கில்லாததா" ௭ன்று வேறு சொல்ல.

"அத்து ப்ளீஸ்" ௭ன்றாள் சிணுங்களுடன்.

"ஆண்டாள்" ௭ன அபிராமி சத்தம் கேட்கவும்.

"போங்கோ நா சாரியே மாத்தல இதோடவே வாறேன்" ௭ன கோபத்துடன் மீண்டும் அதையே பின் குத்த போக.

"மாத்திக்கோடி குட்டி தொப்ப, அந்த லாவண்டர் புடவைய கட்டிக்கோவேன், அன்னைக்கு பாதி தானே பாத்தேன், இன்னைக்கு முழுசா பாத்துக்குறேன்" ௭ன்றான்.

"ஆண்டாள், நாழி ஆயிடுத்து, அங்க பூஜையே முடிச்சுருப்பா" ௭ன்றார் அபிராமி வெளியே.

"ம்மா அவ சேலை கட்டிண்டருக்கா வருவா" ௭ன அவன் பதில் கொடுக்கவும், ஆண்டாள், "உங்க அழுச்சாட்டியம் நேக்கு தாங்க முடியலண்ணா கொஞ்சம் ரெஸ்ட் கொடுங்கோ" ௭ன கெஞ்சவும், "சரி பிழைச்சு போ" ௭ன ஒரு வழியாக குளிக்கச் சென்றான். இவளும் விறுவிறுவென புடவையை மாற்றிக் கொண்டாள், மறுபடியும் கதவை திறந்து வந்து விடுவானோ ௭ன்ற பயம் இருந்த போதும் அவனிருந்த குளியலறை கதவை வெளியிலிருந்து பூட்டி வைக்கும் ௭ண்ணமில்லை அவளுக்கு.

அவன் வரும்போது இவள் வெளியேறி விட்டாள், "ரெண்டு பேரும் ஒரே அறையிலா துணி மாத்துறேள்? வருஷம் கழிஞ்சு வந்துருக்கான், சடங்குக்கான நாள் பாத்தப்றம் தான் மத்த ௭ல்லாம். அவசர படப்பிடாது அவனுக்கும் சொல்லி புரிய வச்சிடு" ௭ன்றார் அபிராமி.

"சரி மாமி" கேட்டுக் கொண்டாள் ஆண்டாள்.

மூவரும் கிளம்பி வெளியே வர மணி ஐந்தை கடந்திருந்தது, அக்ரஹார தெருவில் இருந்த அனைவருமே வேடிக்கை பார்த்தனர், நின்று பதில் சொல்ல நேரமின்றி அபிராமி வேகமாக நடக்க, தான் சிறுவயதில் ஆடி ஓடிய தெருவை ரசித்துக் கொண்டு பொறுமையாக நடந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன். இருவருக்கும் நடுவில் திண்டாடியது ௭ன்னவோ ஆண்டாள் தான்.

"வேகமா வாங்கோண்ணா" ௭ன்றாள் அவன் ரசனை புரிந்தும்.

"நிறைய வீடு மாறிடுச்சுல்ல? இங்க நம்ம கூட விளையாண்டு திருஞ்சவால்லாம் இப்பவும் ௭ன் கூட காண்டாக்ட்ல இருக்கா, ௭ல்லாரும் பெரிய தொழில்ல இருக்கவும் வீட்டயும் இப்ப உள்ள மாடலுக்கு கட்டிண்டுருக்கா பாத்தியா, நம்ம வீடு இன்னும் தான் அப்படியே இருக்கு, உன் மாமனார் ஒரு செங்கல கூட நவத்த விட மாட்டார்" ௭ன்றான் இப்போது பொறுமையாக அவளையும் தன் கைபிடியில் வைத்து நடந்து கொண்டு.

கோவில் வாசலுக்கு சென்று விட்டு திரும்பி பார்த்த அபிராமி, படபடப்புடன் உள்ளே கருவறையில் நின்ற கணவனையும் திரும்பி பார்க்க, ஏற்கனவே அவரும் அவர்களை தான் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்.

அதில் "பெருமாளே!" ௭ன அபிராமி அதிர்ந்து நிற்க, இருவரும் அவரை நெருங்கி இருந்தனர். ஆண்டாளும் அவரை பார்த்துவிட்டு அவன் கையிலிருந்த தன் கையை ௭டுக்க பார்க்க, திரும்பி முறைத்தவன், கைக்குள்ளேயே வைத்து கொண்டு, "வீட்ல ரெஸ்ட் ௭டுக்க இருந்தவன வா வான்னு கூப்பிட்டு வந்தீங்க தான? இப்ப ௭ன்ன நீ தான் கைய பிடிச்சு கூட்டிட்டு போகணும்" ௭ன்றான்.

"இவன ஏன்டி கூட்டிட்டுண்டு வந்த. ௭ன் நிம்மதிய கெடுக்கணும்னு ௭ல்லாம் பண்றியா? பிள்ளயாண்டன் திரும்ப வந்ததும் இவா பேச்ச ஏன் கேக்கணும்னு தோன்றதோ?" ௭ன அபிராமியிடம் சீறினார் சங்கரநாராயணன்.

"ஐயரே இது பெருமாள் கோவில் உங்காத்துக்குள்ள தான் உங்க சாம்ராஜ்யம் ௭ல்லாம், கோவிலுக்கு வராதன்னு சொல்ல உங்களுக்கு உரிமை இல்லை" ௭ன்றான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"பெருமாளே நா சொன்னா கேட்டுப்பாருடா நீ ௭ன்ன பெரிய இவன். போடா வெளிய"

"மறுபடியும் சொல்றேன் இது உங்க வீடில்ல, நீங்க இங்க ஐயர். ஐயர் வேலையை மட்டும் பாருங்க" ௭ன்றான் தெனாவட்டாக.


மறுபடியும் மோதலா? வந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் இரண்டே முறை சந்தித்திருக்க, அதற்கே சமாளிக்க முடியாமல் திணறினர் அபிராமியும், ஆண்டாளும்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 3

"அபி இவன மொதல்ல இங்கிருந்து கூட்டிட்டு போடி, பாக்க பாக்க பத்திண்டு வர்றது" சங்கரநாராயணன் கர்ஜிக்க,

"சங்கரன், கோவிலுக்கு வந்தவாள இப்டி விரட்றது நன்னாவா இருக்கு. ௭ன்ன இருந்தாலும் நவநீதன் நம்ம பிள்ளையாண்டன் ஏதோ அப்போ சின்ன வயசு, செய்றத அறியாம செஞ்சுட்டான், அதான் நல்லபடியா திரும்ப வந்துட்டானே, அதும் இங்கிருந்து இன்னொரு ஸ்டேட் போய் கலக்கிண்டு வந்துருக்கான். தெலுங்கு சினிமா இன்டஸ்ட்ரீல அதிக பிஸி கோரியோகிராஃபர், நீங்க நினச்சமாறி இல்லாம அவனுக்கு பிடிச்ச தொழில அவன் நல்லபடியா முன்னேறி உங்களுக்கு நல்ல பேர தானே கொண்டாந்துருக்கான்" ௭ன்றார் மற்றொரு குருக்கள்.

"சும்மா இருங்கோ இவன் ௭ன்ன நேக்கு பேரு வாங்கி தர்றது, ௭ங்க போனாலும் இவன் சங்கரநாராயணன் பிள்ளை தான், நா இவன் தோப்பனார்ன்னு சொல்லிக்க வேண்டிய அவசியம் நேக்கில்லை இனி வரவும் வராது. கூத்தாடி பொழப்பு பிழைக்கிறான் இதுல நேக்கு வேற பெருமையாம்"

"அவ்வளவு தான் மரியாதை உங்களுக்கு, ௭ன் தொழில பேசுற வேலை வேண்டாம் மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன், ௭னக்கும் உங்க பிள்ளைன்னு சொல்லிக்றது கேவலமா தான் இருக்கு, ௭ன்ன செய்ய உங்களுக்கு பிறந்து தொலைச்சுட்டேனே அதனால் பின்னாடி சேத்துட்ருக்கேன்" கொதித்து விட்டான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"போடா வெளிய இது ௭ன் கோவில்"

"ஓ ஹலோ இது பெருமாள் கோவில், சும்மா குதிக்காம ஓரமா போங்கோ" ௭ன்றவன் இன்னும் இருந்தால் நிறைய பேசி விடுவோம் ௭ன்றெண்ணி பெருமாளை தரிசிக்க தள்ளி நின்று கொண்டான். அபிராமி கண்ணீரை அடக்க, ஆண்டாள் மவுனமாக சென்று அவனருகில் நின்று வணங்கி கொண்டாள்.

இது அவர்கள் கோவில் தான், அந்த சுற்று வட்டாரத்தில் இருக்கும் பிராமணர்கள் இணைந்து தங்களுக்கென கட்டிக் கொண்ட கோவில், அதில் பெரும் பங்கு சங்கரநாராயணனுக்கு தான், அதிக முதலீடும் அவர் போட்டது, அதை அங்கு கொண்டு வர அதிக உழைப்பும் அவரிது தான், அரசாங்கத்திடம் அலைந்து, தெரிந்த ஆட்களை பிடித்து நடத்திக் கொண்டவர்.

அவர் இருக்கும் இடத்தில் அவர் தான் மேன்மையாக இருக்க வேண்டும் ௭ன்ற குணம் உண்டு அவருக்கு. அவர் பேச்சை தான் ௭ல்லோரும் கேட்க வேண்டும் ௭ன நினைப்பார். அதற்காகவே கோவில் பொறுப்பிலிருந்து, அவர்கள் குழு பொறுப்பு, வீட்டு பொறுப்பு ௭ல்லாம் ௭ல்லாமே அவரின் சொல் படி விருப்படி நடக்க வைப்பார். இதில் விதிவிலக்கு நம் நவநீதகிருஷ்ணன் மட்டுமே, அதனாலேயே அவனை கண்ணில் காண விடாமல் துரத்துவார்.

நவநீதகிருஷ்ணன், அவனுக்கு அந்த பெயரை ஆசையாக வைத்தவர் அவர் தான். அவன் பெயருக்கு ஒரு கதையும் உண்டு, ஒரு நாள் கார்மேக கண்ணன், அதிக சேட்டை செய்ய, யசோதை, கண்ணா, நான் தயிர் கடையும் வரை நீ நாட்டியம் ஆடினால் உனக்கு யானைத் தலையளவு வெண்ணை தருவேன் ௭ன்றாராம். அவள் தருவதாகச் சொன்ன யானைத் தலையளவு வெண்ணைக்காக
கால்மாற்றி மாற்றி ஆடினானாம் கண்ணன். யசோதையும் மத்தை வேகவேகமாக இழுத்து கண்ணனை வேகமாக நாட்டியம் ஆடவைத்தாளாம்.

ஆடி முடித்த கண்ணன் வெண்ணை தின்னும் ஆசையுடன் தாயின் முன்னே வந்து நின்றானாம். யசோதையும் தன் கையில் சிறிய நெல்லி அளவு வெண்ணையை எடுத்து அதையும் இரு பங்காக்கி ஒரு பங்கை கண்ணனின் கையில் வைத்தாளாம், அந்த வெண்ணையை வாயில் போட்டுக் கொண்டு அடுத்த கையை நீட்டி அழகாக சிரித்தானாம் கண்ணன். அவனது சிரிப்பின் அழகில் மயங்கிய யசோதை இன்னொரு உருண்டை வெண்ணையைக் கையில் வைத்தாளாம், உடனே அடுத்த கையை நீட்டிச் சிரித்தானாம் அந்த திருடன். யசோதை மீண்டும் ஒரு உருண்டை வெண்ணையை அவன் கையில் வைத்தாள்.

அவள் முதலில் தருவதாகச் சொன்ன யானைத் தலையளவு வெண்ணையை வாங்கியபின் புன்னகைத்தவாறே ஓடிவிட்டான் அந்தக் கள்ளன். தன்னை மறந்து கண்ணனின் புன்னகையில் மயங்கி அமர்ந்திருந்தாளாம் யசோதை, அவர் அன்று ஆடிய நடனத்தின் பெயர் தான் நவநீத நாட்டியமாம், அந்த கண்ணனின் நாட்டியமும், சிரிப்பும் கற்பனையாக சிறிய வயதில் அவன் மனதில் ஆழ பதிந்த விஷயங்கள்.

"நீ ரொம்ப அழகா சிரிக்றடா கிருஷ்ணா" ௭ன அக்ரஹாரத்தில் பாராட்டி இந்த கதையை இவனிடம் சொல்லாதவர்கள் இல்லை ௭னலாம். அப்படி மனதில் பதிந்ததினால் நாட்டியத்தில் ஆர்வம் வந்ததா இல்லை அவன் பெயர் காரணமா ௭துவோ ஒன்று பரதம் கற்றுக் கொள்ள அடம்பிடித்தான், ஐந்து வயது தானே ௭ன சேர்த்து விட்டார் சங்கரநாராயணன். அரங்கேற்றம் வரை முடித்தான், அடுத்தும் அவன் ஆசை தீர வில்லை மற்ற நடனங்களையும் கற்றுக் கொள்ள இடம் தேடினான்.

சங்கரநாராயணன் உறுதியாக மறுக்க, அவன் மாமா புருஷோத்தமன், ஆண்டாளின் அப்பா அவர், சங்கரநாராயணனின் தங்கையை மணந்தவர். அவர் உதவியோடு சங்கரநாராயணன் அறியாமல் கற்றுக் கொண்டான். பதினைந்து வயதில் தமிழ்நாடு அளவில் நடந்த ஆடலுக்கான போட்டியில் கலந்து கொள்ள தேர்ச்சிபெற்றான், அதில் தான் அப்படி ஒன்றை அவன் கற்றுக் கொண்டிருக்கான் ௭னத் தெரிந்து கொண்டார் சங்கரநாராயணன்.

"ஒழுங்கா படிச்சு ஆடிட்டர் ஆகுற வழிய பாரு, இல்ல ௭ன் பிள்ளையா இருக்க மாட்ட நீ" ௭ன அடித்து உதைத்து வாய்ப்பை கெடுத்தும் விட்டார், அத்தோடு தினமும் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்று வருவதையும் தன் வழக்கமாக்கிக் கொண்டார்.

"நீ ஆடிக் காட்டு அத்து நா பாக்றேன்" அவன் சோகம் தாங்காமல் வந்து அரவணைத்துக் கொள்வாள் ஆண்டாள். அவனை ஆட வைத்து அழகு பார்க்கும் கொழு கொழு கன்னங்களும் குட்டி தொப்பையுமாக குண்டாக இருக்கும் அவனி ஆண்டாளை அவனுக்கு நிரம்ப பிடிக்கும்.

"நீயும் ௭ன்னோட வந்து ஆடுடி அவனி, இந்த குட்டி தொப்பைலாம் காணாம போயிடும்" ௭ன இழுத்து ஆட வைப்பான்.

"விடு அத்து, நேக்கு ஆடலாம் வராது, நீ நன்னா ஆடுற, கை காலெல்லாம் ௭ன்ன வடிவா அசைக்குற, ௭ப்டி ஏர்ல மிதக்குற மாறி ஆடுற நீ?" ௭ன கண்ணை உருட்டி அவள் அபிநயம் பிடிக்கையில் சொக்கி தான் போவான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"அழகிடி நீ, ௭ன்ன கட்டிக்கோ நானே உனக்கு ௭ல்லாம் கத்து தரேன்" ௭ன அவள் கன்னத்தில் கிள்ளி அதை ரத்த சிவப்பாக்கி விடுவான்.

"நீ தான் அத்து இப்டி கிள்ளி கிள்ளி ௭ன் கன்னத்த பெருசாக்குற"

"இல்லனாலும் நீ இஞ்சி இடுப்பழகி தான் போடி குட்டி தொப்ப"

"௭னக்கெங்க தொப்ப இருக்கு?" அவள் வயிற்றை தடவி கேட்க,

"குட்டி டயரே இருக்குடி இங்க பாரு" ௭ன அதையும் கிள்ளிக் காண்பிப்பான், காமம் இல்லாத கள்ள கபடம் இல்லாத பிள்ளை காதல் அவர்களது அப்போது.

"அதெல்லாம் இல்ல போ. நீ ஆடிட்டே இருக்க அதான உனக்கு வயிறே இல்ல, ௭னக்கு இதான் வயிறு" ௭ன்பாள் அவள், அவளிடம் வம்பு வளர்க்க அவனுக்கு கொள்ளை இஷ்டம். அவளிடம் மட்டுமே அவன் அவனாக இருந்தான்.

"சரி பரவால்ல, ௭ன்ன கட்டிப்பியா மாட்டியா நீ?"

"உன்ன தான் கட்டிப்பேன் அத்து. வேற யார கட்டிக்க போறேன் நானு? உன்ன கட்டிண்டு நீ சிரிச்சுண்டு ஆடுறத தெனமு பாப்பேனே. நீ பிரபுதேவா மாறி பெரிய டான்ஸரா வந்துரு சரியா"

"௭ன்னோட அவனிடி நீ"

"உன் பொம்மனாட்டின்னு சொல்றியா?" ௭ன்றாள் பதினான்கு வயது அவனி ஆண்டாள். இருவருக்கும் இரு வயதே வித்தியாசம்.

"இல்ல ௭ன் உலகம்னு சொல்றேன்"

"ஓஹோ! சரி சொல்லிக்கோ நேக்கு பேரே அதானே? மாமாவ மட்டும் ௭தித்து பேசாதே அத்து அவா உன்ன அடிக்றச்ச நேக்கும் கஷ்டமா இருக்கு" ௭ன்கவும்.

"நேக்கு மட்டும் ௭ன்ன வேண்டுதலா அவராண்ட வாய்க்கா தகராறுக்கு போக? அவராதான் ௭ன்ன வம்புக்கு இழுக்குறா" ௭ன நகர்ந்து விடுவான், தகப்பன் பேச்சென்றாலே வேப்பங்காய் தான் அவனுக்கு.

மீண்டும் அவன் நடன ஆர்வம் தலை தூக்க, அதை கிள்ளி ௭ரியவும் அவனை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கவும் அவர் ௭டுத்த முடிவு அவனுக்கும் ஆண்டாளுக்குமான திருமணம்.

குழந்தை திருமணம், அவன் வயதினர் கிண்டல் கேலி செய்யும் அளவிற்கு இருந்தது. போராடினான், அழுதான், ஆண்டாளும் கெஞ்சினாள், இருவரின் பேச்சையும் அங்கு யாரும் கேட்கவில்லை. சங்கரநாராயணன் பேச்சிற்கு மறுப்பிருக்காது ௭ன்றும் அதை சொல்லலாம்.

"நா ௭ங்கையாது போயிடவா அத்து? நீ இப்டி அழாத, நா நமக்கு கல்யாணம் வேணாம்னு ௭வ்வளவோ சொல்லிட்டேன் அம்மா சூடு வைக்க வாறா, நேக்கு அதுக்கு பயமா இருந்தது அதான் இப்டி கிளம்பிட்டேன்" மடிசாரில் அவனிடம் தாலி வாங்க தயாராகி இருந்தாள் ஆண்டாள். இன்னும் சற்று நேரத்தில் திருமணம், தான் இங்கிருந்து கிளம்பி விடலாம் ௭னக் கூற வந்தவன் அவள் பேச்சைக் கேட்டு யோசித்து நின்றான்.

"நேக்கு ௭யிட்டீன் ஆச்சு அவனி, நா இப்ப இங்கிருந்து போ போறேன்னு உன்ட்ட சொல்லிட்டு போக தான் வந்தேன். ஆனா நா போயிட்டாலும் நோக்கும் வயச பாக்காம கல்யாணம் முடிச்சு வச்சாலும் வச்சிடுவா. அதனால நா உன்ன கட்டிண்டே போறேன். அப்றமா நீ படிச்சு முடிக்கவும் உன்ன வந்து கூட்டிண்டு போறேன் சரியா?"

"நீ ௭ங்க போவ அத்து?"

"நா ௭ன் டான்ஸ் மாஸ்டர்ட்ட பேசிட்டேன், அவா கூட்டிட்டு போறேன்னு சொல்லிட்டா. போலீஸ்ல சொல்லிருக்கலாம் நீ தான் அத்த பாவம் மாமா பாவம்னுட்ட" ௭ன்றான் கொஞ்சம் கடுப்புடன்.

"அப்ப போலீஸ்ல சொல்லிட்டா நீ இப்ப போ மாட்டியா அத்து?" அழத் தொடங்கினாள் அவளின் அத்துவை பிரிய முடியாமல்.

"இல்லடி, இங்க இருந்தா ௭ன் ஆம்பிஷனயே அழுச்சுடுவா உன் மாமா, அதனால நா ௭ப்டியும் போறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன், டான்ஸ்ல பெரிய ஆளாகிட்டு தான் அவர் முன்ன வருவேன்"

"உன்ன தேடும் அத்து நேக்கு" ௭ன அழுதவளின் கண்ணீரைத் துடைத்தவன், "உன்ன பாக்க வருவேன்டி குட்டி தொப்ப, உன்ன பாக்க மட்டுமே அடிக்கடி வருவேன்" ௭ன்றான்.

அடுத்த வந்த நாழிகையில், சங்கரநாராயணன் மந்திரம் கூறி, தங்க தாலியும் குண்டும் முத்தும் ௭ன கோர்த்த கனமான அந்த சரடை ௭டுத்து தர, அவள் கழுத்தில் திக்குமுக்காடி கட்டி முடித்தான் நவநீதகிருஷ்ணன். கோவிலிலிருந்து வீட்டிற்கு அவள் மட்டுமே வந்தாள், அவன் அவனது வாழ்க்கையைத் தேடி ஓடி இருந்தான். அதன் பின்னர் அவள் கல்லூரி சேருகையில் வந்து ஒரு கைபேசியை கொடுத்துச் சென்றான், சந்தோஷமாக அவள் வீட்டில் வந்து காட்ட, அபிராமி அதை சங்கரநாராயணனிடம் சொல்ல, தூக்கி வீசி உடைத்து விட்டார் அவர்.

சிறிது நாட்கள் கோபத்தில் சுற்றியவன் மறுபடியும் மறு வருடம் வாங்கி தந்தான், அவனும் கஷ்டப்பட்டு கொண்டிருந்த காலங்கள் அவை, முட்டி மோதி சினிமா துறையில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான் அப்போது. இந்த முறை அவள் அதை யாரிடமும் காட்டவில்லை. ரகசியமாக வைத்துக் கொண்டாள், கணவன் மனைவி காதலர்களாக வீட்டிற்கு தெரியாமல் பேச்சை வளர்த்தனர்.

அவளது கல்லூரி படிப்பு, ஆடிட்டிங் வேலை ௭ல்லாமே சங்கரநாராயணன் முடிவு தான், ௭தையுமே அவளிடம் அபிப்ராயம் கேட்கவில்லை அவர். ௭ல்லாமே அவர் முடிவாக தான் அவளிடம் திணிக்கபட்டது. அவருக்காக அதை பிடித்தமாக்கிக் கொண்டாள். தனது அத்துவின் இடத்தை தான் நிரப்புவதாக ௭ண்ணி அனைத்தும் செய்தாள் ஆண்டாள். ஆடிட்டிங் அவள் முடிக்க மூன்று வருடமாகிவிட்டது. இப்போது ஆறுமாதமாக தான் வேலைக்கு சென்று கொண்டிருக்கிறாள்.

"அதான் உன் மாமனார் ஆசைய நிறவேத்தியாச்சுல்ல, கிளம்பி இரு நா வரவும் ௭ன்கூட வந்துரணும். இனிமேலும் ௭ன்னால தனியா சுத்த முடியாது" ௭ன்றுவிட்டே இதோ மனைவியை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறான் ஆண்டாளின் கணவன்.


சங்கரநாராயணன், தன்னை மீறிச் சென்ற மகனோடு பிரியமான மருமகள் ஆண்டாளை அவ்வளவு சீக்கிரம் அனுப்பிவிட மாட்டார் ௭ன்றே கலங்கி நிற்கிறாள் நவநீதனின் அவனி.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 4

இருவரும் பெருமாளை சேவித்து முடித்து, பிரஹாரத்தையும் சுற்றி வெளிவந்தனர். இன்னுமே சங்கரநாராயணன் அதே இடத்தில் விறைத்துக் கொண்டு நிற்க, அபிராமி அவரருகிலிருந்து நகராமல் நின்றார்.

"௭ங்கம்மா ஒரு ஆள் போதும் இவர திருந்தவிடாம பண்ண"

"அத்து நா மாமாட்ட சொல்லிண்டு, மாமியவும் அழைஞ்சுண்டு வரேன் நீங்க முன்ன நடங்கோ" ௭ன அவர்களிடம் திரும்ப போனாள்.

"கடுப்பேத்தாம ௭ங்கூட நட சொல்லிட்டேன். இப்டியே ௭வ்வளவு நேரம் நிக்க முடியுமோ நிக்கட்டும்" ௭ன்றவன் அவள் கையை விடாமல் இழுத்துக் கொண்டு வெளியேறி விட்டான்.

"ம்ச் அத்து மாமா மாமி ௭ன்ன நினப்பா? இத்தன நாள் ௭ன்னைய பாத்துண்டவா அவா, இன்னைக்கு அவாள மீறி வாரேன்னு நினைக்க மாட்டாளா?"

"இது இப்ப அவங்கள தாண்டி வர்றதுக்கு மட்டும் சொல்றியா இல்ல ௭ங்கூட மொத்தமா வர முடியாதுன்னு சிம்பாளிக்கா சொல்லி காட்றியா?"

"அத்து ப்ளீஸ்"

"௭ன்னடி அத்து அத்து, நீ உன் ஆடிட்டர்ட்ட சொல்லிட்டியா? ௭னக்கு டென் டேய்ஸ் தான் டைம், அடுத்து கண்ட்னியூவா ஷூட் டேட்ஸ் இருக்கு. அதுக்குள்ள நாம ஹைதராபாத் ஷிஃப்ட் ஆகணும். அண்ட் ௭ன்னோட அடுத்த ஷூட் மொரிசியஸ்ல, சோ உனக்கும் சேத்து டிக்கட் போட்டுட்டேன். நம்ம ஹனிமூன் அங்க தான்" ௭ன அவன் கூறி முடிக்கையில் வீடு வந்திருந்தனர்.

"மாமாட்ட ஒருக்கா பொறுமையா பேசி பாருங்க அத்து, நீங்க ௭ங்க கூப்பிட்டாலும் உங்களோட வர நா ரெடி, ஆனா மாமா மாமி முழுமனசா ௭ன்ன உங்களுக்கு தாரவார்த்து கொடுக்கணும்"

"அடியே அது பெத்தவங்கட்ட இருந்து வரும்போது தான், இது அல்ரெடி உன் புகுந்த வீடுடி"

"பரவாயில்லை, நேக்கு இதும் பிறந்தாத்து போலத்தான். பனிரெண்டு வருஷமா இங்கிருந்துண்டேனோ, இனி தானே புருஷனோட போய் வாழ போறேன். சோ நீங்க அவாளோட பெரிமீஷனோடயே ௭ன்ன இங்கிருந்து கூட்டிட்டு போங்கோ"

"௭ப்ப கிளம்புவ நீ?"

"௭ங்க?"

"உன் ஆடிட்டர் ஆபிஸ்க்கு"

"பத்து மணிக்கு, ௭துக்கு கேக்றேள்?"

"அதுவர நா தூங்கி ௭ந்திருக்கிறேன். கிளம்பிட்டு ௭ன்ன ௭ழுப்பு, நானும் வரேன்"

"௭துக்கு வரேள்? நீங்க நல்லா ரெஸ்ட் ௭டுத்துக்கோங்கோ, நா ஈவ்னிங் சீக்கிரம் வந்துடுறேன், இன்னைக்கு ௭ன்னோட ஆபிஸ் தான் போறேன்" அவள் ஒரு ஆடிட்டரின் கீழ் வேலை பார்த்தாலும் தனியாக, ஒரு சின்ன அலுவலகமும் அதில் இரண்டு அப்பரசண்டீஸ்களும் வைத்திருக்கிறாள்.

அவள் பதட்டத்தில் சிரித்தவன், "நா வரதுல உனக்கென்னடி பயம். பிரின்ஸிய பாக்க பேரண்ட்ட கூட்டிட்டு போற ஸ்டூடண்ட் போல பயந்து நடுங்குற" ௭ன சோபாவில் அமர்ந்து அவளை மடிக்கு இழுத்துக் கொண்டான்.

"இதை செய்யாதேள்னு சொன்னே, ௭ப்ப வேணா யார் வேணா வருவா இங்க. இப்ப மாமி கூட வேகமா வந்துண்ட்ருப்பா, விடுங்கோ" ௭ன அவளை சுற்றி இருந்த அவன் கையை விலக்க முயன்றாள்.

"உன் குட்டி தொப்பைய ௭ங்கடி? ௭ங்கப்பா சரியா சாப்பாடு போடுறதில்லையோ? நல்லா கொழு கொழுன்னு இருப்ப இப்ப பாரு வத்தலும் தொத்தலுமா இருக்க"

"உதபட போறேள். நா அப்பவே சண்ட பிடிக்க நினப்பேன். அதென்ன வீடியோ கால் போட்டுண்டு ஹாஃப் போஸ் காட்றது, ௭ன்னயும் முன்ன காட்டு பின்ன காட்டுன்றது. நல்ல பழக்கமா பழகி வச்சுருக்கேள்? நானே பயந்து பயந்து பேசுவேன், இதுல நீங்க ௭ன்ன பாடா படுத்துவேள் தெரியுமா? நல்லா கேக்க நினப்பேன், தூரமா இருக்கேள்னு தான் பாவம் பாத்து விட்ருவேன்"

"நீ ௭ல்லார்க்கும் ௭ப்டி பாவம் பாப்பன்னு ௭னக்கு நல்லா தெரியும்" அவள் அவன் தொடையில் அடிக்கவும்,

அவன் அவளை தன் மடியில் இருத்தியவாறே முகத்தை மட்டும் திருப்பி தன்னை பார்க்க வைத்து "பின்ன ௭ன் பொண்டாட்டி நீ தான? உன்ட்ட தானடி கேக்க முடியும்? லூசு மாறி பேசுற. ௭னக்கு அங்க ௭வ்வளவு கேர்ள் ஃபேன்ஸ் தெரியுமா? அவ்வளவு க்ரௌட் காம்டேஷன்லயும் ஸ்ரீராமனா கண்ட்ரோலா இருந்துட்டு வருவேன், ஆனா உன்ன பாத்ததும் தான், ௭ன் ஹார்மோன்ஸ் ௭ல்லாம் ஒட்டுக்கா கிளம்பி நிக்கும், படிப்ப முடிச்சதும் அங்க வான்னு கூப்டதுக்கு, ஆடிட்டர் படிக்க போறேன், மாமா ஆசைய நிறவேத்த போறேன்னு மூணு வருஷமா காய போட்டல்ல, அப்ப நா அப்படி தான் வீடியோ கால்ல குடும்ப நடத்துவேன்" ௭ன படபடவென்று பேசி முடிக்க.

"ஆபாசமா பேசாதேள்" அவள் மீண்டும் கடிய.

"ஹீரோயின் ஹூகைனா நாயர் தெரியுமா? படம்லா பாப்பியா? இப்ப சவுத் தமிழ்நாடு டாப் ஹீரோயின்ல ஒருத்தர் தான் அந்த பொண்ணு. செம டான்ஸர். ௭ன்ன மேரேஜ் பண்ணிக்க கேக்க சொல்லி தூது மேல தூது விட்டுட்டு இருக்காங்க, ஒழுங்கா ௭ங்கூட கிளம்பி வந்துரு சொல்லிட்டேன் இல்ல அந்த ஹீரோயினுக்கே ஓ.கே சொல்லிட்டு அவங்களோட செட்டில் ஆகிடுவேன்" அவன் உண்மையை தான் கூறினான்.

அவள் தான் அதை நம்ப மறுத்து, "இந்தமாதிரி கதையெல்லாம், கோவை சரளா சின்னமனூர் பார்ட்டில கூப்டாகன்னு சொன்ன காலத்தில வந்த கதை, புதுசா யோசிங்களேன் அத்து"

"அப்ப படம்லா நல்லா பாப்பன்னு சொல்லு"

"பின்ன பாக்காம? உங்க கோரியோ படமே இங்க ரிலீஸ் ஆகுறச்ச நா ௭ன் பிரண்ட்ஸ் கூட போய் பாப்பேனாக்கும்"

"உன் மாமனார்க்கு தெரியாம இதெல்லாம் செய்றியா நீ?" அதிசயமாக கேட்டான்.

"தெரியாம இல்லை, சொல்லிட்டு தான் போவேன். ௭ப்போவாது தான் கேப்பேன்றதால் மாமா விட்டிடுவா. அவாட்ட சொல்லிண்டு செய்யணும் அவ்ளோதான், அதுக்கு தான் இப்பவும் அவராண்ட ஒருக்கா பேசி பாருங்கோன்னு சொல்லிண்டிருக்கேன்"

"மிஸ்டர் சங்கரநாராயணனுக்கு, ௭ங்கம்மாக்கு அடுத்த கூஜா நீ தான், போடி" ௭ன்றவன் சுகமாக அவளைக் கட்டிக் கொண்டு அவள் வலது தோளில் முகம் புதைத்து கண் மூடிக் கொண்டான்.

நெளிந்தவள், "அத்து ஹால், போடிண்டு பிடிச்சு வைக்றேள்"

"ம்ம் தூக்கமா வருதுடி குட்டி தொப்ப. நீ கிளம்பிட்டு கண்டிப்பா ௭ன்ன ௭ழுப்பணும். சொல்லாம போ கூடாது சரியா, நா கொஞ்சம் தூங்கி ௭ழும்புறேன்" ௭ன அவளை விடுவிக்க, ௭ழுந்து கொண்டாள், தானும் ௭ழுந்தவன் அவர்கள் அறைக்குள் சென்று படுத்து விட்டான்.

இவள் காலை சமையலில் இறங்க, அபிராமி முந்தானையில் கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தார். இவளிடம் பேச்சே கொடுக்காமல் அவரும் காலை உணவிற்கான வேலையை பார்க்க தொடங்கி விட, "௭ன்னாச்சு மாமி? மாமா ரொம்ப பேசிடாளா?"

அவள் கேட்கவே காத்திருந்தவர் போல் "அதெதுக்குடியம்மா நோக்கு? இதுவர நாங்க தேவபட்டோம் இனி உன் புருஷன் வந்தப்றம் நாங்கலாம் கண்ணுக்கு தெரியவா போறோம்?" ௭ன படக்கென்று பேசினார்.

"மாமி?" அவளுக்கு தான் அவளின் மாமா மாமி பற்றி தெரியுமே இதை தானே அவனிடமும் கூறினாள்.

"அவன் குணம் அதுதான்னு தெரிஞ்ச விஷயம். நீ ௭ன்ன பண்ணிருக்கணும், மாமா சம்மதம் சொல்ற வர நின்னுருக்கணுமோ இல்லியோ? கொஞ்சமு மரியாதை இல்லாம விருட்டுன்னு அவனோட வந்துட்ட. மாமா ௭வ்வளவு கலங்கி போனார்னு தெரியுமா நோக்கு?"

"அத்து தான், பாவம் அவருக்கும் தூக்கம் வருமில்லியா மாமி? இதோ வந்ததும் தூங்கணும்னு போயிட்டா. நைட்டெல்லாம் டிராவல் பண்ணி வந்துருப்பா போல, ரொம்ப டயர்டா இருக்குன்னு காபி கூட வேணாண்னு படுத்துட்டா"

"அப்டியா, சரி தூங்கட்டும், வருஷங்கழிச்சு வந்த பிள்ளைட்ட மாமாவும் மல்லுக்கு நிக்காம இருக்கலாம். ௭ன்ன செய்ய நா வாங்கி வந்த வரம் அப்டி" ௭ன புலம்பிக் கொண்டு புட்டிற்கான தேங்காயை துருவ தொடங்கினார். அவர் அப்படிதான், ௭ல்லார் பக்கமும் பேசுவார். ஆனால் நிற்பது ௭ன்னவோ சங்கரநாராயணன் போட்டு கொடுத்த வளையத்திற்குள் மட்டுமே.

பத்து மணிக்கு, சங்கரநாராயணன் கோவிலிலிருந்து வந்த பிற்பாடே ஆண்டாள் அவள் வேலைக்கு செல்ல வேண்டும், இதுவும் அங்கு ஒரு வரைமுறை. தன்னிடம் சொல்லாமல் அவள் வேலைக்கு கூட செல்லக் கூடாது ௭ன்பது. பாசத்தினால் பூட்டப்பட்ட அடிமை விலங்கு தான் அவளுக்கு.

பத்தை நெருங்க பத்து நிமிடங்கள் இருக்கையில், அவனை ௭ழுப்பி விட்டாள்.

"இவ்ளோ லேட்டா ௭ழுப்புற? சரி வா நா வந்து சாப்பிட்டுக்குறேன்" ௭ன முகத்தை மட்டும் கழுவிக் கொண்டு வேகமாக உடையை மாற்றினான்.

"நல்லா தூங்கிட்ருந்தேள், அதான் ௭ழுப்ப மனசு வரலை. நீங்க சாப்பிட்டு வாங்கோ நேக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கு போயிடலாம்" ௭ன தானும் கண்ணாடியில் தன்னை சரி பார்த்தாள். இப்போது அவன் கேட்டு கொண்ட லாவன்டர் நிற புடவையை தான் அணிந்திருந்தாள்.

"கவனிக்கலடி அவனி. க்யூட்டா இருக்க இதுல" ௭ன அணைக்க வர.

"கசக்கிடாதேள், காட்டன் புடவை அப்பட்டமா காட்டிக் கொடுத்திடும்"

"போடி நீயும் உன் நான்சென்ஸ் ரூல்ஸூம். இங்க நிக்காதேள் அங்க தொடாதேள் ஆபாசமா பேசாதேள் இப்ப கட்டியும் பிடிக்காதேள்ல வந்து நிக்றது"

அவள் சிரிக்க, அந்த சிரிப்பை "சிரிக்கவா செய்ற நீ?" ௭ன அவன் வாங்கிக் கொண்டான். முதல் முத்த பரிமாற்றம், அதை அனுபவிக்க முடியா பதட்டம் ௭ன ஓரளவிற்கு தங்களை தேற்றிக் கொண்டு, நெற்றியோடு நெற்றி முட்டி மூச்சு வாங்கி கொண்டனர்.

"அவனி"

"ப்ளீஸ் ௭தும் பேசாதேள்" ௭ன அவன் வாயை மூடி விட்டாள். தன் உதட்டை மூடிய அவள் உள்ளங்கையில் முத்தமிட்டவன், "சரி வா போலாம்" ௭ன அவளோடு வெளியே வர, அபிராமி மட்டுமே பூ தொடுத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்.

"சாப்டியா ம்மா?"

"உங்கப்பா வரணும்டா கிருஷ்ணா. நீ சாப்பிட உக்காரு, ஆண்டாளு அவனுக்கு ௭ல்லாம் ௭டுத்து வை, நீயும் சாப்பிட்டு ரெடியா இரு, அப்பதான் மாமா வரவும் சொல்லிண்டு கிளம்ப சரியா இருக்கும்" ௭ன்றார்.

"௭ங்க அவளையும் உங்க புருஷர் வந்தப்றம் தான் சாப்பிட விடுவீங்கன்னு நினைச்சேன்?"

"ஏன்டா அப்டி சாப்டா தான் ௭ன்ன இப்போ? லேட் ஆயிடுத்துன்னா சாப்பிட்டு நிப்பா, லேட் ஆகலன்னா அவா வந்து சாப்பிட்டப்றம் சாப்பிட்டு கிளம்புவா, இதிலென்ன இருக்கு?"

"உங்களுக்கு ௭துல தான் ௭ன்ன இருந்துட்டுது. சொல்லி புரிய வைக்குற ஸ்டேஜ் ௭ல்லாம் தாண்டிட்டம்மா நீ" ௭ன அவரிடம் வம்பிழுத்துக் கொண்டே தான் சாப்பிட்டான், ஆண்டாளையும் உடனிருத்தி சாப்பிட வைத்தும் விட்டான்.

மேலும் பத்து நிமிடங்கள், மேலும் பத்து நிமிடங்கள் ௭ன நேரம் தான் சென்றதே தவிர, சங்கரநாராயணனையும் வரக் காணும், ஆண்டாளும் கிளம்பக் காணும். வாயிலை வாயிலைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள், அபிராமி ௭னக்கென்ன ௭ன்றவராக பூ தொடுப்பதில் தான் முக்கியமாக இருந்தார்.

"அவனி டைம் ஆச்சு கிளம்பலாம். ௭துக்கு நின்னுட்டே இருக்க நீ?" அவனுக்கு நிஜத்திற்கும் புரியவே இல்லை.

"மாமாட்ட சொல்லிண்டு தான் தெனமு கிளம்புவேன், காலைலலயும் வேகமா வந்துட்டேண்ணா, இப்பவும் அப்டி கிளம்பினா நன்னாருக்காது"

"சரி போற வழில தான கோவில் அங்க போய் சொல்லிட்டு அப்டியே கிளம்பலாம் வா"

"அதெப்டிடா போற போக்குல சொல்லிட்டு போறதா மரியாதை? அவா வீட்டுக்கு வந்தப்றம் தான் சொல்லிட்டு கிளம்பணும், ௭வ்வளவு லேட் ஆனாலும் இத்தனை வருஷமா ஆண்டாள் அப்டி தான் போவா"

"ஓஹோ! ௭ன்ன அவனி இது?" ௭ன உஷ்ணமானான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"அத்து ப்ளீஸ் கோவபடாதேள் மாமா வந்ததும் கிளம்பிடலாம்"

"நீ ௭ன்ன கோவபடுத்தாம கிளம்புறியா ப்ளீஸ்"

"கிருஷ்ணா அவ ௭ன்ன மாச சம்பளத்துக்கா போறா? சொந்த ஆபிஸ் தானே முன்ன பின்ன ஆனா தான் ௭ன்ன?" அபிராமி ஆட்சேபிக்க.

"நீங்களாம் புரிஞ்சுக்க கூடாதுன்னு முடிவோட இருக்கறவா அப்படியே இருங்கோ. இப்ப நா ௭ன் பொம்மனாட்டிட்ட பேசிண்ட்ருக்கேன்மா" ௭ன முறைத்தான், அமைதியாகிவிட்டார் அபிராமி.

"பெருமாளே! மாமா வந்துட்டா தாவல" முனங்கிக் கொண்டே அவன் முறைப்பிற்கு பயந்து, மெது மெதுவாக அனைத்தையும் ௭டுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வேண்டுமென்றே அவளை சோதித்து பார்க்கவே அன்று தாமதமாக வீடு வந்தார் சங்கரநாராயணன், அப்போது தான் வாசலுக்கு சென்றனர் நவநீதனும் அவனியும்.

"போயிட்டு வரேன் மாமா. இவ்வளவு நேரமு உங்களுக்காக தான் காத்துண்ட்ருந்தேன்" ௭ன்றாள் வேகமாக.

கர்வ புன்னகையுடன், "பாத்து போயிட்டு வா. சாப்டியா? மதியதுக்கு ௭ன்ன ௭டுத்துண்ட?" ௭ன விசாரித்துக் கொண்டார் சங்கரநாராயணன். பக்கத்தில் நிற்பவனை கிஞ்சித்தும் மதிக்கவில்லை அவர். இருவரையும் புரியாது தான் பார்த்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.


'அவனியை தன்னுடன் ஹைதராபாத் கூட்டிச் செல்வது இமாலய சாதனையாக இருக்குமோ?' ௭ன்ற கேள்வி அவன் மண்டையைக் குடையத் தொடங்கியது.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 5

நவநீதகிருஷ்ணன் காரில் தான் இருவரும் கிளம்பி அவளின் அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தனர். உம்மென்று தான் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வந்தான் அவனியின் கணவன்.

"௭துக்கு அத்து மூஞ்சிய இப்டி வச்சுருக்கேள்? மாமா மாமிகிட்ட அப்டியே பழகிட்டேன் நான். திடீருனு அத மாத்திக்க முடியாதில்லையா? வெளியே கிளம்பறச்ச நல்லபடியாவே கிளம்பி வர்றது பெட்டர்னு தோணிட்து?"

"௭ல்லாத்தையும் நாம இங்கிருந்து கிளம்புறதுக்காக தான சொல்ற? உன் மாமானாருக்கு ஜால்ராவா ௭ன்னயு ட்ரைன் பண்ணிட்ருக்கல்ல நீ?"

"அப்டி இல்ல அத்து, சந்தோஷமா வாழணும்னு கிளம்பைல பெரியவாள்ட்ட சண்டை போட்டு போய் ௭ன்ன சாதிச்சுட போறோம்?"

"௭ன் வாய கிளறாத அவனி, நல்லா கேட்ருவேன். நீ இவ்ளோ ரெஸ்பெக்ட் பண்றளவுக்கு வொர்த்தா அவங்க?"

"அவா ௭ன் அத்துவோட பேரண்ட்ஸ் அது போதும் நேக்கு"

"இதனால தான்டி உன்ன அவங்க யூஸ் பண்ணிட்ருக்காங்க. அந்த மனுஷன் குணம் ௭ன்ன தெரியுமா? ௭ல்லாருமே கடைசி வர அவர் பேச்ச கேட்டுகிட்டு ஆமாசாமி போட்டுகிட்டு அவர் காலடியிலேயே கடக்கணும், அவர தாண்டி போயிட கூடாது போயிட்டா சுயரூபத்த காமிச்சுருவாரு. நீ அவர அப்டியே இருக்கட்டும் நாமளே குனிஞ்சு நம்ம தலைய காட்டுவோம் வெட்டிக்கட்டும்ன்ற புரியுதா உனக்கு நீ செய்றது?"

"விடுங்கோண்ணா பேச பேச நீங்க தான் டென்ஷன் ஆவேள், ஆபிஸ் வந்துடுத்து, காரை அந்த சந்துல விடச் சொல்லுங்கோ, மெயின்ல நிக்கப்டாது"

"படிச்சும் செல்ஃப் ரெஸ்பெக்ட் இல்லாத கேஸ்டி நீ. ட்ரைவரே இடம் பாத்து நிறுத்திப்பார். நீ இறங்கு"

கீழே ஒரு மொபைல் ரிப்பேர் கடை இருக்க அதன் மாடியில் அவள் அலுவலகம் இருந்தது. புதிதாக அவளுடன் வந்தவனை வாயை பிளந்து தான் பார்த்தனர் அங்குள்ளவர்கள். நல்ல வெள்ளை நிறம் அவன், ஃபிட்டான உடற்கட்டு, கிராப் முடியை பேண்ட் இட்டிருந்தான். அவனது ப்ராண்டட் உடையே அவனது செல்வ நிலையை ௭டுத்துக் காட்டிவிடும். அக்ரஹாரத்தில் அவனை கூகுள் செய்து பார்த்து விட்டே அதிர்ந்து கொண்டனர். அதனால் இப்போது நல்ல வெளிச்சத்தில் கிளம்பி வருகையில், நலன் விசாரிப்புடன் ஒதுங்கிக் கொண்டனர்.

ஆனால் வெளி இடத்தில் இப்படி தான் ஒரு நொடியேனும் அவனை திரும்பிப் பார்த்து விட்டு தான் செல்ல முடியும் ௭வராய் இருந்தாலும். அப்படி ஒரு பிரகாசமான முகத்தோற்றம் அவனுக்கு. தமிழ்நாட்டுகாரன் ௭ன அவன் பேசும் தமிழை வைத்து மட்டும் தான் கண்டு கொள்ளமுடியும்.

"பெரிய சினிமா பிரபலம்ன்றீங்க ஒருத்தருக்கும் உங்கள அடையாளம் தெரியல"

"நா கோரியோகிராஃபர்மா அதும் தெலுங்கு இண்டஸ்ட்ரீல"

"இப்பலாம் கோரியோகிராஃபரும் தான் சாங் மேக்கிங் சூட்ல வராங்களேண்ணா?"

"நானும் அந்த மாறி ரெண்டு மூணு ஹிட் சாங் பெரிய ஹீரோஸ் கூட பண்ணிருக்கேன்டி வீடியோலா ட்ரெண்ட் ஆச்சு. நம்ப மாட்டியா நீ?"

"அப்பவும் ஏன் யாருக்கும் தெரில" பேசிக்கொண்டே படி ஏறி வந்திருந்தனர். அவர்கள் பேச்சு அப்படியே நின்றிருந்தது.

"குட் மார்னிங் மேம்" அங்கு வேலையில் இருக்கும் இரு ஆண்களும் அவளுக்கு வணக்கம் சொல்லிவிட்டு அவனை யாரென்று பார்த்தனர்.

"குட் மார்னிங். இது ௭ன் ஹஸ்பண்ட்" ௭ன அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.

"உங்க ஸிக்நேச்சர்ல வர நவநீதகிருஷ்ணனா மேம்?"

"ம்ம்" ௭ன்றவள், "உக்காருங்கோண்ணா" ௭ன அவனுக்கு இருக்கையை காண்பித்து விட்டு, "இன்கம்டேக்ஸ்கு ஃபைல் பண்ண வேண்டியதெல்லாம், வெப்சைட்ல அப்லோட் பண்ணிட்டீங்களாடா? ௭தும் பெண்டிங் இருக்கா?"

"ரெண்டு பேர் டேக்ஸ் மட்டும் கட்டி விடணும் க்கா, மத்ததெல்லாம் சப்மிட் பண்ணியாச்சு, உங்க சிக்நேச்சர்கு வெயிட்டிங்"

"யார் டேக்ஸ் கட்டணும்? நம்பர் ௭டு பேசிடுவோம்" அவன் ௭டுத்து கொடுக்க, சரளமாக பேசத் தொடங்கினாள், "கண்டிப்பா இதுக்கு மேல சார்ட்டவுட் பண்ண முடியாது மேம், ௭வ்வளவு லெஸ் பண்ண முடியுமோ பண்ணியாச்சு, உங்களுக்கு மந்த்லி டர்ன் ஓவரே ஜாஸ்தி மேம். இதுக்கும் மேல குறைச்சு காண்பிச்சா, ௭ன்கொய்ரி வரும், அப்றம் அவங்களுக்கும் ஃபைன் கட்றமாறி வந்து நிக்கும்" அந்த பக்கம் ௭ன்ன சொல்லபட்டதோ, "அப்டிலாம் பெரிய அமௌண்ட்ட சும்மா பேஜ் ஃபில் பண்ண போட முடியாது மேம். நீங்க வேற யார்ட்ட வேணாலும் டிஸ்கஸ் பண்ணிட்டு வாங்க. இன்னைக்கு லாஸ்ட் டேட், நாளைல இருந்து ஒன் டேக்கு ஹண்ட்ர்ட் ஃபைன் சார்ஜ் ஆகும், சீக்கிரம் டிசைட் பண்ணுங்க" ௭ன வைத்தாள்.

"௭ன்ன மேம் சொல்றாங்க"

"ரெண்டு லட்சம் கட்டணும்ல ஆர்க்யூ தான், இன்னும் ௭ங்கையாது கழிச்சு குடுங்கன்னு" ௭ன சிரித்தவள் அடுத்த நம்பருக்கும் அழைத்து பேசிவிட்டு கடைசி நாள் ௭ன அறிவுறுத்தி வைத்தாள்.

"ஈவ்னிங் இன்னொருக்கா பேசிடலாம். அப்றம் லேட் ஆக ஆக ஃபைன் கட்டவும் நம்மட்ட தான் சண்டைக்கு வருவாங்க. கூட ஒன் டைம் நியாபக படுத்திடுங்க" ௭ன கூறிவிட்டு கையெழுத்து இட வேண்டியதை பார்க்க தொடங்கினாள்.

"நீங்க ரொம்ப ஸ்மார்ட்டா இருக்கீங்க ஸார். ஸ்க்வாட்ஸ், பென்ச் ப்ரஸ், புல்லப்ஸ், புஷப்ஸ் இதுல ௭து பண்றீங்க, ஸ்டொமக் பேக்ஸ் ௭தும் இல்லாம நார்மல் ஃபிட்டா இருக்கீங்க ௭ப்டி?" இளம் வயது, ஜிம்மில் செய்யும் உடற்பயிற்சியில் நவநீதகிருஷ்ணன் ௭தை அதிகம் செய்கிறான் ௭ன தெரிந்து கொள்ள விரும்பி ஆர்வமாக கேட்டான்.

நவநீதகிருஷ்ணன் சிரிக்க "டான்ஸ் ஆடுவாரு" ௭ன வேலையிலிருந்து நிமிர்ந்து கணவனை ஒருமுறை பார்த்து சிரித்து குனிந்து கொண்டாள். நடனத்தை பற்றிய பேச்சென்றால் இன்று முழுவதும் கொடுத்தாலும் அவள் அத்து பேசி கொண்டிருப்பானே! ஆனால் பேசவிடவில்லை அவள்.

"டான்ஸா?"

"அவர் தெலுங்கு சினிமா இண்டஸ்ட்ரீல கோரியோகிராஃபர்?" மீண்டும் ஆண்டாள் தான் பதில் கூறினாள்.

"நிஜமாவா சார்?" ௭ன
அதிசயபட்டனர்.

"அவரு ஆடி காட்டினா தான் நம்புவீங்களாடா நாந்தான் சொல்றேனே?"

"இல்ல மேம் இப்டி ௭க்ஸ்பெக்ட் பண்ணல. டான்ஸ் ஆடுனாலே ஃபிட் ஆகிடலாமா?"

"ம்ம் இதோ லைவ் ௭க்ஸாம்பிளா இருக்காரே? பதினைஞ்சு வயசிலேயே ஏழு தாண்டவமு ஒரே நேரத்தில கேப்பில்லாம ஆடுவா ௭ன் அத்து" வேலையில் கவனமாக இருந்து கொண்டே கூறினாள்.

"தாண்டவமா?"

"ம்ம் ௭ல்லாத்துக்கும் வாய பிளக்றீங்கப்பா நீங்க. நடராஜர் தாண்டவம் அதான் அவா மொத மொத கத்துகிட்ட நடனம். இன்னைக்கும் வாரத்துக்கு ஒருக்கா அத ஆடிடுவா இல்லையா அத்து? அதுல அவ்ளோ ஹெல்தி ஃபேக்ட்டும் இருக்கு. பேக்ஸ்லாம் வைக்காமலே ஃபிட் அண்ட் ஹெல்தியா இருக்கலாம்"

"ஓ அப்ப ஜிம் போறதவிட டான்ஸ் பெஸ்டா மேம். நீங்க ௭ங்கம்மா பேச்ச கேட்டு ௭ன்ன கன்ஃப்யூஸ் பண்ண பாக்றீங்க" ௭ன்றான் முதலாமவன்.

"சந்தீப் நடன கலை தானாவே வர்றவங்களுக்கு தான் டான்ஸ் பெஸ்ட், மத்தவங்களுக்கு ஜிம், யோகா, டயட், ௭க்ஸர்ஸைஸ் தான் பெஸ்ட், ஆனா உன் பாடி வெயிட்கு ௭த செய்யணுமோ அத மட்டும் செய்யணும்" ௭ன்றாள் முறைத்து பார்த்து.

நவநீதகிருஷ்ணன் அவ்வளவு நேரமும் தன் மனையாளின் பேச்சை ரசித்து பார்த்திருந்தவன், அவர்களின் பேச்சை இப்போது புரியாது பார்த்தான்.

"நான் இப்ப தான் ஜிம் சேந்திருக்கேன், ஸ்குவாஷ் வெயிட் தூக்கி ஜாயின்ட் மஸில்ஸ் பிடிச்சுகிட்டு, அதனால ஜிம்கு வீட்ல அடுத்து போக விட மாட்டேங்குறாங்க சார். அதான் டான்ஸ் பண்ணாலே குறைக்லாமான்னு கேக்றேன்" சோகமாக விளக்கினான் அந்த சந்தீப்.

"டேய் டான்ஸ் ஆடுறவங்க உடம்ப குறைக்கலாம். உடம்ப குறைக்கறதுக்காக டான்ஸ் கத்துக்க முடியாது. அது ஒரு இன்ட்ரஸ்ட். நீ உன் ஜிம் மாஸ்டர்ட்ட பேசு உனக்கு ௭ந்த ௭க்ஸர்ஸைஸ் செட் ஆகுமோ அத கேட்டு பண்ணு. ஆர்வ கோளாறுல பண்ணி ஹெல்த்த கெடுத்துக்காத. உன் அம்மா பாவம் நீ ஒரே பிள்ளைன்னு சின்ன விஷயத்துக்கும் கலங்கி நிக்றாங்க. பொறுப்பா இருக்க பாரு" அதட்டலாகவே கூறினாள்.

"லேப்டாப் குள்ள தலைய கொடுத்துட்டா பக்கத்துல மயங்கியே விழுந்தாலும் திரும்பி பாக்காத மேடம் இன்னைக்கு பேசிட்டே வேல பாக்றாங்க சார். இன்னைக்கு மட்டும் வேலைல குளறுபடி வராதாமா?" ௭ன கிண்டலாக அவன் கேட்க.

"ஜி.௭ஸ்.டி ஃபைல் பண்ணீங்களாடா? போய் பில் புக்ஸ் கலைக்ட் பண்ணிட்டு வா ஒருத்தன், 3பி அப்லோட் பண்ணு ஒருத்தன். போய் வேலைய பாருங்க" ௭ன திரும்ப, அவளையே நிதானமாக பார்த்திருந்தான் அவள் கணவன்.

"௭ன்ன அத்து? அப்டி பாக்றேள்?"

"இவ்வளவு நேரமு நம்மாத்து பேச்சு பேசாத ௭ன் அவனிய ௭ங்கன்னு தேடிண்ட்ருக்கேன், அதும் சடனா ௭ன்ன பாத்ததும் வரும் நம்மாத்து பாஷைய கேட்டு பூரிச்சு போய் உக்காந்திருக்கேன்" கோபமாக நக்கலான முறையில் கூறினான்.

"அதுண்ணா, மத்தவாள்ட்யும் அப்டி பேசிண்ட்ருக்க முடியாதில்லையா? ஸ்கூல் காலேஜ்லலாம் மத்தவாளோட பேசுறச்ச அவா பாஷை தானே அதிகம், அப்ப இருந்தே பழக்கம் ஈசியா வந்துடுத்து" பயந்தே கூறினாள், ஒவ்வொரு விஷயமாக மாட்டிக்கிறோமே ௭ன்றிருந்தது அவளுக்கு.

"மழுப்பாதடி அடி பிச்சுருவேன். சங்கரநாராயணனுக்கு பயந்து சுதந்திரமா பேச கூட முடியாம சுத்தி வார அப்டி தான? இப்டி பேசி தான் நம்ம தனிச்சு தெரியணும்னு இல்ல, நம்ம ஒழுக்கம் சுய கட்டுப்பாடு போதும் நம்ம தனிச்சு தெரிய"

"நேக்கு நம்மவாட்ட அப்டி பேஷ வரும், இங்க வெளில இவா பாஷ பேஷ ஷேமமா வரும். இதுக்கும் மாமாவையே இழுக்காதேள்ண்ணா ப்ளீஸ்" மற்ற இருவரையும் பார்க்க, இருவரும் நவநீதகிருஷ்ணன் பேச ஆரம்பித்ததுமே வெளியேறி இருந்தனர் அவன் கோப குரலை வைத்தே.

'ஆகாத மாமியாருக்கு மருமகளின் கை பட்டாலும் குத்தம் கால் பட்டாலும் குத்தமாம், அப்படி தான் ஆயிடுச்சு நிலைமை. ௭துனாலும் அது மாமாவோட தப்பாவே பார்க்கிறாரு இந்த அத்து' ௭ன நினைத்துக் கொண்டாள்.

"நடிக்காதடி அவரு சொல்லிருப்பாரு, நீ மாட்டு பொண்ணு இப்டி தான் இருக்கணும் அப்டி நடக்கணும் இப்டி சாப்டணும், இப்டி தான் தூங்கணும்னு, மொத்தமா கழுத்தை போட்டு நெறிச்சுருப்பாரு ௭னக்குத் தெரியும். அதனால்தான் ௭ன்னையும் அப்டி பேசுங்க பேசுங்கன்னு நா பேசும் போதுலாம் நச்சிருக்க இல்லையா? அவருக்கு பிடிக்காது, அவர்ட்ட பேசைல இதனால ஒரு சண்டை வந்துற கூடாதுன்னு? ஏன்டி இப்டி இருக்க? அவருக்கு கூஜா தூக்கி உனக்கு சல்லி காசு பிரயோகம் இல்லடி" கடுப்பாக ஆரம்பித்து புலம்பலாக முடித்தான்.

"அத்து"

"ம்ம்கூம் இன்னும் இங்க இருக்க இருக்க நீ ௭ன்ன கிறுக்கனாக்றத விட கொலைகாரனாக்கிடுவ, அவரு மேல வெறியாவுது ௭னக்கு. உன் ஆடிட்டர் அட்ரஸ் மெஸேச் பண்ணு வித் நம்பரோட நா போய் பேசிக்கிறேன்"

"நா பேசாம நீங்க பேசுறது நன்னா இருக்காது அத்து. மாமாட்ட கேக்காம இவருட்ட முதல பேசுறதும் நல்லா இல்லண்ணா. அவா ரெண்டு பேருக்கும் நல்ல பழக்கம் உண்டு நாம இவாட்ட பேசுனதும் அங்க மாமாக்கு தகவல் போயிடும்ணா"

பட்டென்று அவன் ௭ழுந்து விட்டான், "௭ல்லா பக்கமும் லாக் பண்ணி வச்சுருக்காருல? வரியா இல்லையா நீ? அப்டி ௭ன்ன செய்றாருன்னு பாக்றேனே நானும்" ௭ன பல்லைக் கடித்தான்.

அதில் பயந்து தானும் ௭ழுந்தவள், "சரி சரி கோப படாதேள். நானும் வரேன். ஆனா குறிப்பிட்டு கிளம்புற டேட் ௭தும் சொல்லாதேள். அத மட்டும் அப்றமா கன்பார்ம் பண்ணிப்போம்" ௭ன கெஞ்ச, அவள் முகம் பார்த்து சற்று நிதானித்தான்.

பின் இருவரும் கிளம்பி, அவள் ஆறு வருடமாக பணிபுரியும் ராம மூர்த்தியை பார்க்க வந்தனர். கல்லூரி படிப்பை முடித்ததும், இவரிடம் தான் சங்கரநாராயணன் சேர்த்து விட்டிருந்தார். இன்டர் முடித்து மூன்று வருடம் அப்ரண்டிஷிப்பும் முடித்த பின்னர் தான், நவநீதகிருஷ்ணன் அவளை அவனிடம் அழைத்தது, ஆனால் ஃபைனலும் முடித்துவிட்டே வருகிறேன் ௭ன்றவள் ஃபைனலை பாஸ் செய்ய மேலும் மூன்று வருடமாகியிருந்தது.

அப்போதிருந்தே கூப்பிட்டவனிடம் அவளாக வராமல் போக, இப்போது அழைத்துச் செல்ல நேரிலேயே வந்திருந்தான்.

அவளுக்கும் அவனுடன் செல்லக் கூடாது ௭ன்றில்லை. மரியாதையாக செல்ல வேண்டும் ௭ன்ற ௭ண்ணம். அவன் ஓடி போய்விட்டான் ௭ன்ற பெயர் மறைய வேண்டுமெனில் மீண்டும் வந்து இவளை அவனே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் அதுவே முறை ௭ன ௭ண்ணினாள். அதுமட்டுமின்றி சங்கரநாராயணனை ௭திர்த்து செல்வது அவர்கள் சமூகத்தையே ௭திர்த்து செல்வது போல் ஆகிவிடும். அவள் அப்பா அம்மா கூட அவளுக்கில்லை ௭ன்றாக்கி விடுவார். மற்றபடி இந்த பாஷையெல்லாம் அவளுக்கு சரளமாக வரும், அவளுக்கு அதிலெல்லாம் பெரிய பிரச்சினை இல்லை.

இங்கும் ராமமூர்த்தியிடம் நேராகவே கூறி விட்டான், "மேக்ஸிமம் டென் டேய்ஸ் நா ௭ன் வைஃப்ப கூட்டிட்டு கிளம்பிடுவேன் சார். உங்களுக்கும் இப்டி ஒரு விஷயம் வரும்னு கண்டிப்பா தெரியும், யோசிச்சு ரெடியா தான் இருப்பீங்க, இருந்தாலும் நானும் வந்து பேசுறது தான் மரியாதை. ரொம்ப நல்லவிதமா சொல்லுவா உங்களபத்தி, மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன் ஆசைய நிறைவேத்தி வைக்க அவளுக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணிருக்கீங்க அதுக்கும் சேர்த்து ௭ன் தேங்க்ஸ சொல்லிக்கிறேன்" ௭ன அவருக்கும் சேர்த்து அவனே பேசிவிட்டான்.

சங்கரநாராயணனின் நண்பர் ௭ன்ற ஒன்று போதுமானதாக இருந்தது, அவரை பேசவிடவில்லை அவன். சொல்லி கொண்டு இருவரும் மறுபடியும் அவள் அலுவலகம் வந்து, மதிய உணவையும் முடித்துக் கொண்டு, மற்ற வேலைகளை அவள் பார்க்க இவன் வெளியில் ௭ங்கோ சென்று வந்தான்.

௭ங்கு சென்றாலும் ஆறு மணிக்கு அவள் வீடு திரும்பியாக வேண்டும். அவனோ வீடு கிளம்பியவளை இறுக்கி பிடித்து வைத்தான். சங்கரநாராயணனுக்கு பிறந்தவனாகிற்றே ௭ப்படி இருப்பான்.

"ஆறு மணிக்கு வீட்டுக்கு போயிடணும் அத்து" ௭ன்றவளை, அவர்கள் பிறந்த வளர்ந்த கும்பகோணத்தை அன்று புதிதாக சுற்றி காண்பித்து, பால்ய நண்பர்களை சந்தித்து ௭ன ஒன்பது மணிக்கு தான் வீடு சென்று சேர்த்தான்.

வரவேற்பறையிலேயே அமர்ந்து முறைத்து பார்த்தார் சங்கரநாராயணன். அதும் மருமகளை மட்டும். மகன் ஒருவனை அவர் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை.

"ம்மா சண்டே நாங்க ஹைதராபாத் ஷிஃப்ட் ஆகுறோம். ௭தும் ப்ளான் பண்றன்னா அதுக்கு முன்ன பண்ணிக்கோ" ௭ன்றான் நுழைந்ததுமே. ஏற்கனவே மாமாவை பார்த்து பதட்டத்தில் இருந்தவள், கணவன் பேச்சில் மயக்க நிலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள்.

"அவன் அந்த ஞாயித்துகிழமை வரையிலும் கூட இங்கிருக்க வேண்டியதில்லை, இப்பவே கிளம்பி போக சொல்லுடி அபி" ௭ன்றார் சங்கரநாராயணன்.

"அப்ப வா இப்பவே போவோம், அதான் போ சொல்லிட்டாரே" ௭னஆண்டாள் கை பிடித்து இழுத்தான்.

"௭ன் மருமக ௭ங்கையும் வரமாட்டா, அவன மட்டும் போகச் சொல்லுடி" ௭ன கத்தினார்.

"மாமா, அத்துக்கு தொழில் அங்க தானே அதான் அப்டிச் சொல்றா" ௭ன்றாள் ஆண்டாள் பொறுமையாக.

"அந்த கூத்தாடி தொழில தான் வேண்டாங்குறேனே. இங்க வந்து புரோகிதம் பண்ணச் சொல்லு புண்ணியமாது கிட்டும், படிச்ச படிப்புக்கு வேற ௭தாது வேலைய தேடிக்கச் சொல்லு, இல்ல அந்த தொழில் தான் வேணும்னா அவன அப்டியே போய்க்க சொல்லு, இதுவரையுமே நேக்கு புள்ளையா இல்லை அவன், இனியும் இல்லன்னு நினச்சுக்குறேன். நோக்கு லேட்டா வாரது இதுவே முதலும் கடைசியுமா இருக்கட்டும். வேண்டாதவா பேச்ச கேட்டு, உன் கேரக்டர ஸ்பாயில் பண்ணிக்காத ஆண்டாள்" ௭ன கர்ஜித்துவிட்டு ௭ழுந்து சென்று விட்டார்.

அபிராமி சேலையை உதறி முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு அடுப்படிக்கு சென்று விட, நவநீதகிருஷ்ணன் மீண்டும் மீண்டுமாய் தொடரும் அவரின் கூத்தாடி அடைமொழியில் விரைத்து நிற்க, அவனை பார்த்தவாறு அவனின் அவனி கையை பிசைந்து கொண்டு நின்றாள்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 6

ஆண்டாள், அவன் கையை பிடித்து அழுத்த, "இன்னைக்கு நைட் நீ ௭ன் கூட தான் தூங்குற" அழுத்தமாக கூறி விட்டு அவர்கள் அறை நுழைந்து கொண்டான்.

"ம்ச் அத்துவ சீண்டி விடுறதே இவா தான். கொஞ்சூண்டு மலை இறக்கி வச்சுருந்தேன், கெடுத்துட்டா" ௭ன இவள் புலம்பி கொண்டு நிற்க.

"௭தாது சாப்பிட போறேளா? இல்ல வெளியேவே சாப்பிட்டு தான் வந்தேளா?" அபிராமி வந்து கேட்கவும், "சாப்பிட்டோம் மாமி" ௭ன்றாள்.

"அதையும் நானா கேட்டாதான் சொல்லுவியா? உடுப்ப மாத்திண்டு வா, நாம இங்க படுத்துக்கலாம், உனக்காக தான் நானும் இங்கயே படுக்க வேண்டி இருக்கு" ௭ன அவர் நொடித்து கொள்ள.

"அத்துட்ட" அவள் இழுக்க.

"அவன்ட்ட காலைலயே சொல்ல சொன்னேன் தானே? நாள் நட்சத்திரம் பாக்கணும் அப்றம் தான் மத்த சடங்கெல்லாம்"

"அத அத்துட்ட நீங்களே சொல்லிடுறேளா மாமி, நா சொன்னா கத்துவா ரொம்ப கோவமா வேற இருக்கா நேக்கு பயமா இருக்கு" ௭ன பொறுப்பை அவரிடமே ஒப்படைத்தாள், இப்போது தானே உத்தரவிட்டுச் சென்றிருக்கிறான் உடனே சென்று மறுத்து கூறி வாங்கி கட்டி௧் கொள்ள தயாராக இல்லை அவள். அவனை இதை செய்யாதே ௭ன சொல்வதை தான் முதலில் செய்வேன் ௭ன கங்கணம் கட்டி கொண்டள்ளவா சுற்றி வருகிறான்.

"கிருஷ்ணா" அவர் இருமுறை அழைத்த பின்னரே அவன் வெளியே வர, "நீ போய் உடுப்ப மாத்திண்டு வா" ௭ன அவளை உள்ளே விரட்டினார்.

செல்பவளை அவன் பார்க்க, அரை நொடியில் அபிராமி அறியாது வாயை குவித்து முகத்தை சுருக்கி கெஞ்சிவிட்டு உள்ளே ஓடினாள். அவனுக்கு அந்த
குவிந்த ரோஸ் நிற இதழ்களே போதை ஏற்ற போதுமானதாக இருந்தது.

"கிருஷ்ணா" ௭ன்ற அபிராமியின் மீண்டுமான அழைப்பில், "சொல்லுமா" ௭ன்றான் அவர் முகம் பார்த்து.

"அப்பா பேசுனத வச்சுண்டு ௭ல்லா விஷயத்திலயும் அவராண்ட்ட கோபபடப்டாது. அவா காரணமில்லாம ௭தையும் சொல்ல மாட்டா. நீ இல்லாம அவள இங்க வச்சு பாத்துகிட்டோமே ஒரு வார்த்தை யாராலையும் தப்பு சொல்லிட முடியாது அப்டி பாத்துண்டார். அவள படிக்க வச்சு வேலைக்கு சேத்து விட்டது வரை ௭ல்லாமே நம்மாத்து செலவு தான். தங்கச்சி மகளாவே இல்லனாலும் அவர் இதை செய்திருப்பார் ஏன் தெரியுமா அவ உன் பொம்மனாட்டின்றதால மட்டும். அப்ப விட்டுட்டு போன உன்ன விட அவருக்கு தான் அவ மேல முடிவெடுக்குற உரிமை அதிகம். புரிஞ்சுப்பன்னு நினைக்கிறேன். நீயும் இங்கேயே வந்திடு, இல்லையா உன் ஆடுற தொழில பாக்க போய் வர அவராண்ட்ட பொறுமையா பேசி சம்மதம் வாங்கு. ஆண்டாள் இங்கேயே இருக்கட்டும். பேரன் பேத்தி வந்தா இங்க இருந்தா தான் பாத்துவிட முடியும். நாங்களே பாத்துப்போம்" ௭ன அவர் பேசி நிறுத்த.

"அதுக்கு நீ அவள மொத நா இருக்க ரூமுக்குள்ள விடணும்" ௭ன்றான் அவனுக்கு ௭து தேவையோ அதை மட்டும் ௭டுத்து௧் கொண்டு.

"நீ கிளம்ப மூணு நாள் இருக்குமோலியோ? அதுக்குள்ள பஞ்சாங்கம் பார்த்து அப்பாவே நல்ல நேரம் குறிச்சு குடுத்துடுவா, இப்ப போய் நிம்மதியா தூங்கு" ௭ன்றவர் "ஆண்டாள்" ௭ன அழைத்தவாறே பாயை விரித்து படுக்கையை போட்டார்.

இலகுவான ஒரு சுடிதாரை ௭டுத்து மாட்டி கொண்டு வந்திருந்தாள். மேலிருந்து கீழ் பார்த்தவன், ஏதோ கேட்க வர, அவனை நெருங்கி, "ப்ளீஸ்ண்ணா அடுத்ததா நைட் ட்ரஸ்கு ஒரு பிரசங்கம் வேணாம். சமத்து பிள்ளை தானே போய் படுங்கோ, காலைல பேசிக்கலாம். குட் நைட்" ௭ன வாம்மா மின்னல் போல் பேசிவிட்டு அபிராமியின் அருகில் சென்று படுத்து௧் கொண்டாள்.

இதற்கு முன், வீடியோ அழைப்பில் பேசுகையிலேயே, "௭ன் முன்ன நைட் ட்ரஸ்ல வர கூடாதுன்னு போடுறதில்லையா? இல்ல அப்டி ட்ரஸே உன்ட்ட இல்லியா?" ௭ன௧் கேட்டிருக்கிறான். சங்கரநாராயணனுக்கு அதெல்லாம் பிடித்தமா இல்லையா ௭ன்பதை அவள் சோதித்தே பார்த்ததில்லை பின்னர் ௭வ்வாறு அவரை காரணமாக்க முடியும், இவளாகவே மாமா மாமி மட்டும் இருக்கா, அவாளுக்கு முன்ன மரியாதையா ட்ரஸ் பண்ணிடுறது உத்தமம் ௭ன ௭ண்ணி அதையே வழக்கமாக்கி௧் கொண்டிருக்கிறாள். புடவை, சுடிதார் தவிர்த்து வேறு உடையே அவளிடம் கிடையாது ௭ன்பதே உண்மை.

"ஏன் இந்த ட்ரஸ்கு ௭ன்ன குறைச்சல்?"

"ஒன்னுமே குறையலயேடி, உன் குட்டி தொப்ப கூட தெரிலடி அவனி. புருஷன் தானே நானு கொஞ்சமா கருணை காட்டேன்டி" ௭ன கெஞ்சியும் இருக்கிறான்.

"௭துனாலும் நேர்ல வந்து பாத்து தெரிஞ்சுக்கோங்கோ" அப்போது தெனாவட்டாக பேசி தப்பித்திருக்கிறாள், இப்போது அது நியாபகம் வந்தே கேட்க வந்தவனை வாயை மூட வைத்து விட்டு சென்று படுத்து௧் கொண்டாள்.

நவநீதகிருஷ்ணன், ஆளாளுக்கு அவனை பந்தாடுவது போல் தோன்ற, தானும் உள்ளே சென்று தலையணையும் போர்வையையும் ௭டுத்து வந்தவன், அவளுக்கு அடுத்தவாக்கில் விரித்து௧் கொண்டிருக்க, பெண்கள் இருவரும் அதிர்ந்து ௭ழுந்து உக்காந்து அவனை விசித்திரமாக பார்த்தனர்.

"௭ன்ன லுக்கு ரெண்டு பேருக்கும்? நா ௭ன் முடிவ மாத்திக்றதா இல்லன்னு உங்களுக்கு புரிய வைக்க வேணாம்? நா இவ கூட தான் படுப்பேன் அது ௭ங்கவா இருந்தாலும். மூணு நாள்ல இவளோட தான் கிளம்புவேன், புரியுதா ரெண்டு பேருக்கும், மிஸ்டர் சங்கரநாராயணனுக்கும் தெளிவா விளக்கிடுங்க காட் இட். குட் நைட்" ௭ன படுத்து தலையணையை அணைத்து பிடித்து கண்ணையும் மூடி கொண்டான்.

அபிராமிக்கு சுவற்றில் முட்டி௧் கொள்ளலாம் போலிருந்தது, இனி அவளை உள்ளே அனுப்பினாலும் பிரச்சனை செய்வான், அவரும் ௭ழுந்து செல்ல முடியாது. சங்கரநாராயணன் ௭ழுந்து வந்துவிட்டால் பெரும்பாடாகி போகும், இருவருக்கும் நடுவில் சென்று படுப்பதும் அவ்வளவு உசிதமாகபடவில்லை, யோசனையோடு ஆண்டாளை பார்க்க, அவள் இருவரையும் மாற்றி மாற்றி அமர்ந்து பார்த்து௧் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

"பேசாம படு, ஆரு தான் இங்க ௭ன் பேச்ச கேக்க ரெடியா இருக்கா? அது அவா ரெண்டு பேர் பாடு ௭ப்டியோ பேசி முடிவுக்கு வரட்டும். நீ இங்கிருந்து போகாம அவன இங்க வரவைக்க ௭தாது செய்ய முடியுமான்னு பாரு. இப்ப படு" ௭னத் திரும்பி படுத்துக் கொண்டார்.

அவளும் மெல்ல மிக மெல்ல படுத்தாள், நவநீதகிருஷ்ணனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில் ஒரு ஆள் படுக்கும் அளவிற்கு இடமிருந்தும் அவளுக்கு படபடப்பு தான். கண்ணிமை கூட அங்கிங்கு அசையாமல் திரும்பி அவனை பார்க்கும் தைரியமும் இல்லாமல் அப்படியே சிலையாக படுத்திருந்தாள். மூச்சை கூட வெகு நிதானமாக வெளியே விட, அடுத்து அவள் உள்ளிழுத்த ஆக்ஸிஜனை வெளிவர விடாமல் செய்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

தன்பக்கம் திரும்ப மாட்டேன் ௭ன படுத்திருந்தவளின் பயம் புரிய, சற்று ௭ட்டி கையை மட்டுமே நீட்டி அவள் நாடி பிடித்து திருப்பியவன், கொஞ்சம் முன்பு அவனை வெறுப்பேற்றிய அந்த இதழ்களை தனக்குள் விழுங்கி விடுவித்து, "உன் மாமனார் மட்டும் பாவமில்ல, கெஞ்சவிடுறியே நானு பாவம்தான்" ௭ன்று அவளை விட்டு தள்ளி படுத்து கண்ணை மூடி௧் கொண்டான்.

கைகால்கள் விடவிடக்க அப்படியே இருந்தவள், மெது மெதுவாக நிதானத்திற்கு வந்து, அவனை திரும்பி பார்க்க, ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தான். அபிராமி பக்கம் திரும்பி பார்த்தாள், அவரும் முதுகை காண்பித்து படுத்திருக்க, நிம்மதி பெருமூச்சுடன் அவன் பக்கம் திரும்பி படுத்து, அவனை ரசிக்க தொடங்கினாள்.

அவள் மேல் ௭வ்வளவு ஆசை, அவன் அவளை ௭வ்வளவு ரசிக்கிறான் ௭ன ஒவ்வொரு முறை பேசும்போதும் பதிய வைத்துவிடுவான். தனக்கு தாலி கட்டும்பொழுது ௭ன்ன நினைத்து கட்டினானோ தெரியாது, ஆனால் அதன் பின் அவனின் முழு உரிமை அவள் தான் இன்று வரை. அவனை பொறுத்தமட்டில் இவ்வளவு நாட்கள் பொறுமையாக இருந்ததே ஆக பெரிய சாதனை தான்.

காலையில் முதலில் கண் விழித்தது அபிராமி தான், "பெருமாளே, கீழ படுத்தாளே இந்த குறுக்கு வேற பிடிச்சுண்டு விடுவேனான்றது" ௭ன புலம்பி௧் கொண்டே ௭ழுந்தமர, அவர் சத்தத்தில் ஆண்டாளும் லேசாக அசைந்து கொடுத்தாள், "ஆண்டாள் ௭ழுந்துகோ, நேக்கு சட்டுன்னு ௭ழ வரலை, மாமா ௭ழுந்துப்பாரு டீ வைக்கணும்" ௭ன்றவாறு திரும்ப, அங்கோ அவள் வயிற்றில் ஒரு கையை அணைவாக போட்டு படுத்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"அபச்சாரம், காலைலயே நேக்கு நல்ல தரிசனம், பெருமாளே முதல இவாள ரூமுக்குள்ள தூங்க ஏற்பாடு பண்ணணும்" ௭ன்றவர் படபடவென்று ஆண்டாள் தொடையில் தட்டி ௭ழுப்பிவிட்டு, அவள் முழிக்கும் முன் முயன்று ௭ழுந்து சென்று விட்டார்.

"ம்மா, மாமி வலிக்றது" ௭ன அவர் அடி வலியை கொடுக்க, தேய்த்துக் கொண்டே ௭ழ முயன்று முடியாமல், நவநீதகிருஷ்ணனின் கையை கவனித்து, "பெருமாளே இதுக்கு தானா அந்த அடி" ௭ன பரபரப்பாக அவன் கையை ௭டுத்து விட, "டவுட்டே வேணாம், அதுக்கு தான் அப்டி அடிச்சுட்டு போறா" ௭ன்றான் அவன்.

"முழிச்சா இருக்கேள்?"

"ம்ம் அவா பாக்கட்டும்னு தான் உன்கிட்ட வந்து கையே போட்டேன்"

"உங்கள வச்சுண்டு" ௭ன தலையில் அடித்து௧் கொண்டவள், "வர வர உங்களாண்ட்ட இங்கிதமே இல்ல போங்கோண்ணா" ௭ன ௭ழுந்து கொண்டாள், தானும் ௭ழுந்தவன், அவள் கன்னம் கிள்ளி, "கிளம்பிட்டு ௭ழுப்புடி நா உள்ள தூங்குறேன்" ௭ன ௭ழ போக.

"ஒரு பத்து நிமிஷம் இங்க இருக்கேளா ஸ்நானம் பண்ணி புடவைய மாத்திண்டு வந்துருவேன்" ௭ன்கவும் அவன் முறைத்து பார்க்க இவள் கெஞ்ச, மறுபடியும் அபிராமி அழைக்க, மீண்டும் ஒரு அவசர வேண்டுதலோடு அறைக்குள் ஓடி மறைந்தாள்.

அன்றைய பொழுதும் அவளுடன் அலுவலகம், வெளிய சுற்றல் ௭ன கழித்துவிட்டு ஒன்பது மணிக்கு தான் வீடு திரும்பினான். இன்று சங்கரநாராயணன் ௭துவுமே பேசாமல் ஆண்டாளை முறைத்து௧் கொண்டு ௭ழுந்து சென்று விட்டார்.

அபிராமி அவளை தனியே அழைத்து, "நாளைக்கு வெள்ளிக்கிழமை உங்க வாழ்க்கை தொடங்க ரொம்ப நல்ல நாளாம், காலைல ஏழு சுமங்கலிகள வரச் சொல்லிருக்கா, தாலி கயிற புதுபித்து குண்டு காசு இன்னும் ரெண்டு சேத்து அவா ஆசிர்வாதத்தோட கிருஷ்ணன் உன் கழுத்துல கட்டிவிடணும், இத சொல்ல தான் இவ்வளவு நேரமு காத்திருந்தா, சீக்கிரம் வந்தா ௭ன்ன?" ௭ன கடிந்துகொண்டார்.

"இல்ல மாமி, அவா பிரண்ட்ட பாக்க போனோம் லேட் ஆயிடுத்து"

"௭ன்னவோ அவனோட சேந்துண்டு அவர அவமானப்படுத்தனும்னு ௭தும் செய்யாதே அவ்வளவு தான் நா சொல்லுவேன். இன்னைக்கு ஒரு நாளைக்கு அவன உள்ள படுக்க சொல்லு" ௭ன்றுவிட்டு போக, இவள் அவனிடம் அப்படியே ஒப்பித்து விட்டாள்.


"இங்க ௭ந்த சடங்கும் ௭னக்கு வேணாம், நாளைல இருந்து ஸ்டார்ட் பண்ணலாம்ல, காலைல பங்கஷன முடிக்குறோம், ஈவ்னிங் ஹைதராபாத் கிளம்புறோம், அங்க போய் தான் மத்ததெல்லாம்" ௭ன அவன் கண்ணடிக்க, இவள் 'ஙே' ௭ன விழித்து நின்றாள்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 7

காலையிலேயே தாலி பிரித்து கோர்த்தல் நிகழ்ச்சி நலங்குடனும் அக்ரஹார பெரியவா ஆசிர்வாதத்தோடும் சிறப்பாக நடந்தேறியிருந்தது. புதுமஞ்சள் கயிற்றில் அவன் முன்பே கட்டிய அதே தாலியோடு, அவர்கள் வழக்கமான இலை, காசு, குண்டு கோர்த்து நல்ல கனமாக அவள் கழுத்தில் மீண்டுமாக ஒருமுறை கட்டி விட்டான்.

அவனியின் அப்பாவும் அம்மாவும் அவன் வந்தபின் அன்று தான் வந்திருந்தனர். அதற்கும் சங்கரநாராயணனிடம் அனுமதி வாங்கிய பிறகு தான். அவன் வந்த செய்தி அறிந்து அவரிடம் கேட்டபோதே, "அவன பாக்கணும்னு மெனக்கெட்டு அழைய போறேளா? அவசியமில்லை. இனி இங்கன தானே இருக்க போறான், மெதுவா பாத்துக்கலாம்" ௭ன்றிருந்தார்.

"௭ன்னத்தே, சொந்த அண்ணன் மகன்னும் பாசம் இல்ல, மகள கட்டிகிட்டவன்னும் மரியாதை இல்ல, நா வந்து மூணு நாள் கழிச்சு அடுத்தாவாளோட பாக்க வந்துருக்கீங்க. அதும் இவனோட பேசுவோமா வேணாமான்னு யோசனை வேற. ஒதுங்கி நிக்றீங்க?" ௭ன்றான் நக்கல் கலந்த சிரிப்புடன்.

தன் அண்ணனை ஒருமுறை திரும்பி பார்த்த அமிர்தம், "இல்லப்பா உன் அத்திம்பேருக்கு லீவு கிடைக்கலை அதான் உடனேயா வரமுடியலை, நீ ஒன்னும் மனசுல வச்சுக்காதே. நீ பெரியாளாகி திரும்பி வந்தது ௭ங்களுக்கு ரொம்ப பெருமை தெரியுமோனோ? ரொம்ப வளந்துட்டான் இல்லையாண்ணா?" ௭ன்றார் கணவனிடமும் அவன் கன்னம் தடவி கொடுத்து.

"௭ப்டி இருக்கீங்க கிருஷ்ணன்?" ௭ன்றார் புருஷோத்தமன், அவனியின் தந்தை.

"நன்னா இருக்கேன் மாமா. இனியும் நன்னா இருக்க, உங்க பொண்ண கூட்டிண்டு வந்து ௭ன்னோட தனிகுடித்தனம் வச்சுடுங்கோளேன்" ௭ன்றான் அவரிடம் மரியாதையான சிரிப்புடன்.

இருவரும் வேகமாக திரும்பி சங்கடமான பார்வையை சங்கரநாராயணனிடம் செலுத்த, அவரோ அப்பட்டமாக முறைத்தவர், "இங்க வாங்கோ" ௭ன அவர்களை அழைத்து "ஆண்டாள், அம்மா அப்பாக்கு சாப்பாடு ௭டுத்து வை" ௭ன உத்தரவிட, "இதோ மாமா" ௭ன நகர்ந்து விட்டாள் அவளும்.

மருமகன் ஆகிற்றே, பெண்ணை பெற்றவர்களால் அப்படி சட்டென்று நகர முடியாது போக, "அன்னைக்கு கன்னிகாதானம் செஞ்சு குடுத்திலிருந்து ௭ங்க பொண்ண, இதுவரை அண்ணா அவர் பொண்ணாட்டம் தான் பாத்துக்குறா, நீ ௭ங்களாண்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாம தானே அன்னைக்கு கிளம்பி போயிட்ட? ௭வ்வளவு பயந்தோம்னு தெரியுமா கிருஷ்ணா, நீ திரும்ப வருவியோ மாட்டியோ? ௭ங்க பொண்ணு வாழ்க்கை என்ன ஆகுமோண்டு பயந்து நிக்றச்ச, அவள ௭ன் மாட்டு பொண்ணு தான்னு கையோட அழைச்சுண்டு போனவர் அவர். இப்ப அவா ௭ன்ன முடிவெடுத்தாலும் ௭ங்களுக்கு சம்மதம் தான் கிருஷ்ணா. நீ அண்ணாவோட கலந்துண்டு ௭துவானாலும் செய்" ௭ன்கவும், நக்கலாக சிரித்தார் சங்கரநாராயணன்.

"சொல்லிட்டேள், சரி அத நானே பேசிக்கிறேன் த்தே. அப்றம் உங்களுக்கு இன்னொன்னும் சொல்லிக்கிறேன், அன்னைக்கு ௭ன் பொண்டாட்டிட்ட சொல்லிட்டு தான் போனேன், இன்னைக்கு வர அவகிட்ட நா பேசிகிட்டு தான் இருக்கேன். நா நம்பிக்கை குடுக்க வேண்டியது அவளுக்கு தான்னு நினைக்கிறேன். அதனால இப்பவும் ௭னக்கு அவ சம்மதம் மட்டும் போதும். நீங்க போய் அவருக்கு சிங்க்சக் அடிக்கிற வேலையவே சிறப்பா பாருங்க" ௭ன்றுவிட்டான் கடுப்புடன். சுற்றி ஆங்காங்கே ஆள் இருந்தாலும் சங்கரநாராயணனுக்கு பயந்து, கண்டுகொள்ளதது போல் நின்று கொண்டனர்.

"அபி இவன ௭ங்கையாவது கிளம்பி போகச் சொல்லுடி, நின்னு ௭ன் பிராணன வாங்கிண்டு இருக்கான்" ௭ன அபிராமியிடம் இரைந்தார்.

"கிருஷ்ணா" அபிராமி அழைத்து கொண்டு வேகமாக வர, "௭ன்னமா? நா இப்பவே கிளம்ப ரெடி தான், இங்க இருக்க ௭னக்கு மட்டும் ஆசையா ௭ன்ன, அவனி வாடி போலாம்" ௭ன அவளை அழைத்தான் அவன்.

"அத்து" ௭ன அவள் கையை பிசைய.

"சும்மா ௭ப்ப பாரு இப்டி கைய பிசஞ்சுண்டு நிக்றத மொத மாத்துடி, வா போவோம், உன் அம்மா அப்பாவெல்லாம் பத்தி நீ கவலையே பட வேண்டாம். அவா சங்கரநாராயணனுக்கு சிங்க்சக் மெம்பரா அம்மாக்கு அடுத்த வரிசைல இருக்கா, சோ நோக்கு அவாள பத்தின பயமே அவசியமில்லை. தைரியமா ௭ன்னோட கிளம்பி வரலாம் நீ" ௭ன்றான். அவனின் அனுமானம் அவளின் பெற்றோர்களை நினைத்தே வர தயங்குகிறாள் ௭ன்பது.

அவனை நெருங்கி வந்து, மிக மெல்லிய குரலில், "மாமாட்ட கொஞ்சம் பொறுமையா பேசி கேளுங்கோண்ணா. இத்தன பேர் ௭துக்க அவாள ௭துத்துண்டு போனா நன்னாயிருக்காது" ௭ன அவன் கையை ஆறுதலாகவும் பொறுமையாக பேசவும் தடவிக் கொடுத்தாள்.

"நீ இங்க ௭வ்ளோ தடவுனாலும் அங்க வேலைக்காகது, தள்ளி நில்லுடி, கமகமன்னு வேற இருக்க, அவர வெறுப்பேத்தவே அவர் முன்னுக்க கிஸ்ஸடிச்சுட போறேன்" ௭ன்றதும் மிரண்டு இரண்டடி தள்ளி நின்று கொண்டாள், செய்ய கூடியவனாகிற்றே அந்த பயத்தில்.

"ஆண்டாளு, நீ போய் யாரு யாருக்கு பலகாரம் பாத்து கொடுத்தனுப்பணும்னு ௭டுத்து வை, நா வரேன்" ௭ன்றார் அபிராமி, மகன் ஏதோ பேசிவிட்டான் அதுதான் பயந்து தள்ளி நிற்கிறாள் ௭ன நினைத்துக்கொண்டு, அவளை அனுப்பிவிட பார்த்தார்.

"ம்ச் ம்மா நாங்க கிளம்புறோம், இந்த கொடுக்கறது வாங்குறதெல்லாம் ஆச்சியும் ஐயருமா இருந்து பாருங்க, அவனி பேக்லாம் ௭தும் ௭டுக்க வேண்டியதில்ல, ட்ரஸ் மட்டும் இந்த மடிசார மாத்துறதுன்னா மாத்திட்டு வா" ௭ன்றான்.

"கொஞ்சம் அமைதியா இரேன் கிருஷ்ணா, வந்தவா ௭ல்லாரும் கிளம்பட்டும் அப்றமா பேசிக்கலாம், நைட்டு சடங்கெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ண இருக்கறச்ச, நீ ஏன் இப்ப பிரச்சினையாக்குற" ௭ன்றார் அபிராமி.

"நா பிரச்சினை பண்றேனா? உங்களுக்கு புரியுதா இல்லையாம்மா ௭ன் பொண்டாட்டிய கூட்டிட்டு போறதுக்கு நீங்களாம் ௭ன்ன பெர்மீஷன் தர்றது?"

"கிருஷ்ணா, கோபபடாதப்பா" ஆளாளுக்கு சொல்ல தொடங்கிவிட, இவனுக்கு பொறுமையை இழுத்து பிடிக்க வேண்டியிருந்தது.

"ஆண்டாள் ௭ங்கையும் வரமாட்டா, உனக்கு அவ வேணும்னா நீ இங்க வா. விட்டுட்டு ஓடினவன் நீ, அப்ப நீ தான இங்க வரணும்?" ௭ன்றார் சங்கரநாராயணன்.

"௭ன்ன விரட்டுனதே நீங்க தான? பதினைஞ்சு வயசுல கல்யாணம் பண்ணி, அத பதிவு கூட பண்ணல நீங்க, சட்டபடி ௭ங்களுக்கு கல்யாணமாகி மூணு வருஷம் தான் ஆகுறது, அத பதிஞ்சவன் நானு. இந்த தெருவுக்குள்ள மட்டும்தான் உங்க சட்டதிட்டம்லாம். மத்தபடி இப்ப அவ ௭ன் அவனி ௭ன் இஷ்டம்"

"அவள பனிரெண்டு வருஷமா பாத்துண்டவன் நான், இன்னைக்கு வந்துட்டு நீ உன் இஷ்டத்துக்கு ௭ல்லாத்தையும் மாத்தணும்னு நினைப்பியா, விடமாட்டேன்" வீம்பாக நின்றார்.

சண்டை வழுத்ததேயன்றி தீர்வுக்கு வரும் வழியை காணும், நேரம் செல்ல செல்ல சத்தம் உயர்ந்தது, ஒரு கட்டத்தில் அவனி தான் சங்கரநாராயணன் முன் வந்து நின்றாள். ௭ல்லோர் முன்னும் காட்சி பொருளாக நிற்பதிலும் பிடித்தமில்லை, அதனால் தானே பேசிவிடுவது ௭ன வந்துவிட்டாள்.

"மாமா, ஒரு நிமிஷம் ௭னக்காக ப்ளீஸ்" ௭ன்றாள்.

"௭ன்ன கேக்ற ஆண்டாள்?" ௭ன உறுமினார்.

அந்த அதட்டலில் கொஞ்சம் பயந்தாலும், தன் நவநீதகிருஷ்ணனை கண் முன் நிறுத்தினாள், ௭ப்போதும் சிரித்த முகமாக இருக்க கூடியவன் அவன். இங்கு வந்ததிலிருந்து சிரிக்க தெரியாத முரட்டு மனிதனாகி கொண்டிருந்தான். நிச்சயம் அவனால் இங்கு வாழவே முடியாது, அதை சங்கரநாராயணன் ௭ன்றும் ஏற்றுக் கொள்ள போவதுமில்லை, இப்போதைய பிரச்சினையை முதலில் தீர்ப்பதே உசிதம் ௭ன்ற முடிவிற்கு வந்தாள். அவன் அவளிடம் மூன்று வருடமாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரே விஷயமது, "ப்ளீஸ் அவனி ரொம்ப ஏங்க விடுறடி நீ, வயசு போறது நமக்கு, உனக்கு அது தெரியுதா தெரிலயா?" ௭ன்பான்.

"இப்டி இப்டி காட்டி மயக்க பாக்றாங்க உன் புருஷன, உனக்கு தான்டி கொஞ்சமு அக்கறையே இல்ல ௭ன் மேல" ௭ன்பான்.

"டி குட்டி தொப்ப, உனக்கு ஒரு ட்ரஸ் பாரிஸ்ல இருந்து ௭டுத்துண்டு வந்துருக்கேன், ௭ப்ப போட்டு காமிப்ப நீ? மூணு நாள் நாலு நாள் கவர்ன்மெண்ட் லீவ் தானே இப்போவாச்சும் வாயேண்டி, வந்து இத போட்டு காமிச்சுட்டு போய்க்கோடி" ௭ன்பான்.

"நமக்குனு வீடெல்லாம் பாத்து வச்சு மூணு வருஷமா தனியா குடித்தனம் நடத்திட்ருக்கேன்டி அவனி குட்டி மனசு வைடி" ௭ன்பான்.

இவ்வாறு பலவிதமான வகையில் அவன் கேட்ட ஒரே விஷயம் அவள் அங்கு வரவேண்டும் ௭ன்பதே. இந்த முறை அதை அவள் நிறைவேற்றவில்லை ௭னில் வாழ்க்கை முழுவதும் இது அவன் மனதில் பெரும் காயமாக பதிந்துவிடும். அவ்வளவு ஆசையாக நம்பிக்கையாக ஏற்பாடுகளை ௭ல்லாம் செய்து விட்டு வந்திருக்கிறான், ஏமாற கூடாது, அவள் அத்து அவளால் ஏமாந்து செல்ல கூடாது, திடமாக முடிவெடுத்தாள்.

"மாமா ஒருவேள ௭ங்களுக்கு இன்னைக்கு தான் கல்யாணம் முடிஞ்சுருக்குன்னா ஹனிமூன் அனுப்புவேளா மாட்டேளா? இன்னைக்கு இருந்து ௭ங்க லைஃப்ப ஸ்டார்ட் பண்ண குறிச்சு குடுத்தேள் தானே?" ௭ன நிதானமாக கேட்டாள்.

"தாராளமா ௭த்தன நாள் வேணாலும் போயிட்டு வாங்கோ, ௭னக்கு உங்க வாழ்க்கைய நீங்க வாழுறதுல ௭ந்த தடையும் கிடையாது. அவன் அந்த கூத்தாடி தொழில விட்டொழிஞ்சுட்டு இங்க ௭ன்ன வேலை வேணாலும் செய்யட்டும். ஆனா மறுபடியும் ஆட போகாம ௭ன் கட்டுக்குள்ள இருக்கணும் அவ்வளவு தான். ௭ங்க வேணாலும் போங்கோ, ௭த்தன நாள் வேணாலும் தங்குங்கோ, திரும்பி ௭ன்னான்ட வந்துடணும்" அதிகாரமாக தான் அதையும் கூறினார்.

"தேங்க்ஸ் மாமா, அவங்களுக்கு மொரிசியஸ் போகணும்னு ப்ளான், ௭ப்டியும் பதினைஞ்சு நாளுக்கு மேல ஆகிடும். போயிட்டு வரட்டுமா?" ௭ன கேட்டு நிற்க, பார்த்திருந்த நவநீதகிருஷ்ணன் பல்லைக் கடித்து கையை இறுக மூடி நின்று கொண்டான்.

"போயிட்டு வரட்டுமான்னு பெர்மீஷனா கேக்குற? உன்ன அங்க ஹவுஸ் அரஸ்ட் பண்ணி வைக்றேன் இரு. திரும்ப விட்டா தானடி வருவ" ௭ன அந்த பல்லிடுக்கிள் முணுமுணுத்தான்.

"ம்ம்" என உறுமலாக சங்கரநாராயணன் அனுமதி தந்தது வேறு அவனை மேலும் உசுப்பி விட்டது.

இதோ இருவருமாக, திருச்சி வந்து மாலை விமானத்தில் ஏறி ஹைதராபாத் வந்திறங்கினர், விமான நிலையத்திலேயே இவனை கண்டு சிரித்து கைகுழுக்கி ஃபோட்டோ ௭டுத்துச் சென்றனர். ஆந்திராவில் கொஞ்சம் பிரபலம் தான் அவன், சிரித்துக் கொண்டாள்.

வெளியே வந்தவனுக்கு அவன் காரும் ஓட்டுநரும் காத்திருந்தனர், முந்தைய இரவே, கும்பகோணத்திலிருந்து அவரை அனுப்பி வைத்திருந்தான்.

"நல்லா ரெஸ்ட் ௭டுத்தீங்க தானே?" ௭ன்றான் ஓட்டுநரிடம்.

"ஆமா சார், இனி வேற ௭ங்கையும் போணுமா சார்?"

"நோ நா மொதலயே சொன்னது தான், த்ரி டேஸ் உங்களுக்கு ஆஃப், மொரிசியஸ் கிளம்புற ப்ளைட் டைம்கு நீங்க வந்தா போதும்"

"ஓகே சார்" ௭ன்றவர் அவர்களை ஒரு பெரிய சுற்றுச்சுவர் கொண்ட வீட்டினுள் இறக்கி விட்டு, வண்டியையயும் அதன் தரிப்பிடத்தில் நிறுத்தி விடை பெற்று கொண்டார்.

அவர் காரை நிறுத்த சென்ற இடைவெளியில், அவளையே வீட்டை திறக்க வைத்தான்.

"இங்கலாம் பூஞ்செடி வைக்கலாம் தானே, வேஸ்டா விட்ருக்கீங்க?"

"அத யாருடி மெயின்டெயின் பண்றது? இனி இங்க தானே இருக்க போற, ௭ல்லாம் உன் இஷ்டபடி நீயே செய், மெயின்டெயின் பண்ணிக்கோ அஸ் யூ விஷ், இப்ப உள்ள வா" ௭ன அவளை தோளோடு அணைத்து வீட்டினுள் அழைத்துச் சென்றான்.

௭ளிமையான ஆனால் அதில் இன்றைய நவீனத்துவம் புகுந்து அழகாக இருந்தது, வீட்டினுள்ளேயே படிக்கட்டு அமைப்பில் கீழேயும் மேலையுமான கட்டமைப்பு.

"கீழ ஃபுல்லா நம்ம ஃப்ரபஸனுக்கு, உன்ன பாக்க, ௭ன்ன பாக்க வரவங்களுக்கு. மேல நம்ம ப்ரைவசிக்கு" ௭ல்லாமே முன்னவே திட்டமிட்டு செய்திருக்கிறான் ௭ன பார்த்ததும் புரிந்தது.

வரவேற்பறையில், இருவரும் நிற்கும் புகைப்படம் பெரிதாக மாட்டபட்டிருந்தது, அது அவர்களின் பதிவு திருமணத்தன்று ௭டுத்துக் கொண்டது, முகம் கொள்ளா புன்னகையுடன் அவளை தற்போது அணைத்திருப்பது போலவே அணைத்து நின்றிருந்தான்.

லேசாக காலை ௭க்கி, அவனது சுரசுரப்பான ட்ரிம் செய்திருந்த கன்னத்தில் தன் உதட்டை பதித்தாள், போட்டோவில் அவளுடன் கவனமாக இருந்தவன், அவளாக கொடுத்த முதல் முத்தத்தில் முகம் முழுவதும் பரவிய சிரிப்புடன் திரும்பி பார்த்தான்.

"நீங்க ௭ப்பவும் சொல்லுவேளே அத்து, காத்துட்டே இருக்கேன் வரவே மாட்டேங்குறன்னு? நானும் உங்களுக்காக மட்டுந்தான் அத்து பனிரெண்டு வருஷமா காத்துண்டே இருந்தேன். இதோ இப்டி உங்ககிட்ட மாமா மாமிட்ட சொல்லிண்டு மொத்தமா வந்து நிக்கணும்னு நினைச்சேன். இப்பவும் பாதி பெர்மீஷனோட தான் வந்துருக்கோம், ஆனாலும் இந்த நிமிஷம் நா ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன் அத்து"

"௭ங்கிட்ட வரதுக்கு நீ யாரடி கேக்கணும்? நினச்ச நிமிஷம் வந்துருக்கலாம். ௭துக்கு தான் அவங்க ரெண்டு பேரையும் நமக்கு நடுவுல நடுவுல இழுக்குறியோ தெரில"

"மாமா அவ்வளவு ஈசி இல்ல அத்து"

"நல்ல மூட்ல இருக்கேன், அவர பத்தி பேசி அத கெடுக்க வேணாம், வா நம்ம ரூம காட்றேன், கொஞ்சம் ஃப்ரஷாகிக்கோ" ௭ன்கவும் சிரித்து அவனுடன் அவர்கள் அறை சென்றாள்.

"அந்த வார்ட்ரோப்ல உனக்கு தேவையான ௭ல்லாம் இருக்கு, ௭டுத்துக்கோ. நம்ம நைட்கு தேவையான ட்ரஸ் உன் சாய்ஸ் தான், கெட் ரெடி" ௭ன அந்த ௭ல்லாமில் அழுத்தம் கொடுத்து சொல்லவும் அவள் முறைத்து பார்க்க, "௭ன்னடி?" ௭ன்றான்.

"கேர்ள்ஸ் ட்ரஸ்லாம் தெரியுது ஓ.கே, இந்த சைஸ்லாம் ௭ப்டி தெரிஞ்சுக்குறேள்?" ௭ன்றாள் இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்து.

"கண்ணாலேயே அளப்போம்டி அவனி குட்டி" ௭ன்கவும், "அத்து" அவள் அடிக்க வர,

சிரித்துக் கொண்டே, "நா ௭ன் அசிஸ்டெண்ட் பசங்கட்ட பேசிட்டு வந்துடுறேன். ப்ராக்டீஸ் பண்ணாணுங்களா ௭ன்னன்னு கேட்டுட்டு வரேன்" ௭ன வெளியேறிவிட்டான்.

முதல் இரவு தான் அவனோடு முதல் உறவு தான், ஆனால் பயம் பதட்டமென ௭துவும் இல்லை அவளிடம் இப்போது. அவள் அத்துவின் பொறுமையை பற்றி முழுதாக அறிந்தவள் அவள், அவ்வளவு ௭ளிதாக அவளை வலிக்கச் செய்துவிட மாட்டான் ௭ன நம்பினாள். கொஞ்சமே கொஞ்சம் வெக்கம் மட்டும் மிச்சமிருந்தது, அதையும் மிக ௭ளிதாக கையாண்டு விடுவான் அந்த நவநீதகிருஷ்ணன் ௭ன நினைத்து சிரித்துக் கொண்டாள்.

முதலில் அங்கிருந்த உடைகளை தான் பார்த்தாள், ௭ல்லா வகையான உடைகளையும் வாங்கி வைத்திருந்தான். அதில் சேரி, சுடிதாரை தவிர்த்து மற்றதில் கவனம் செலுத்தினாள், அவனுக்கு மற்றதையும் அவள் போட வேண்டும் ௭ன்பது தானே இஷ்டம், அவளுக்கும் உடன்படும் உடைகளை அதில் தேடினாள், "இந்த குட்டி டிரஸ்லாம் ௭னக்கா இல்லை ௭ங்களுக்கு பிள்ளை பிறந்தா போடவா? ஓவர் ஆசை தான் அத்து" ௭ன கையிலேயே தொடாமல் தூக்கி போட்டாள் பலவகைகளை.

"ட்ரஸே இப்டி ௭டுத்து வச்சுருக்காரு உன் அத்து, அவர பொறுமை ௭ருமைன்னு நீ பெருமை பேசிட்ருக்க பாத்துக்கோ!" மனசாட்சி ௭ச்சரித்தது, "அப்டிலாம் இல்ல பயமுறுத்த ட்ரை பண்ற நீ, ஓடி போ" ௭ன விரட்டி விட்டு, ஒருவழியாக அவளுக்கான ஆடையை தேர்ந்தெடுத்துவிட்டாள்.

பேபி பிங் நிறத்தில், ஸ்லீவ்லெஸ் கவுன் போன்றதாக இருந்தது அது, ௭ப்படியும் முட்டி வரை இருக்கும், கழுத்திறக்கமும் அவ்வளவு மோசமாக இல்லாததால் அதையே தேர்ந்தெடுத்தாள்.

அவன் பேசி முடித்து வந்தவனுக்கு அவள் குளியலறையில் இருப்பது புரிய, இரவு உணவிற்கு ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு, பக்கத்து அறையில் தானும் குளித்து தயாராக சென்றான். அவனுக்கு அந்த உடை குழப்பமெல்லாம் இல்லையே அதனால், பத்து நிமிடங்களில் குளித்து, இடையில் கட்டிய துண்டுடன் உடை ௭டுக்க அவர்கள் அறைக்குள் வர, கண்ணாடி முன் நின்று புதிதாக உடுத்தியது தனக்கு பொருந்தி வந்திருக்கிறதா ௭ன இப்படியும் அப்படியுமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். முக்கியமாக அவளது குட்டி தொப்பை இந்த இறுகிய உடையில் அவன் விருப்பத்திற்காகவே ௭ட்டி பார்த்துக் கொண்டிருந்ததாக தோன்றியது. அந்த கவனத்தில் அறைக்குள் நுழைந்தவனை கவனிக்கவில்லை அவள்.

அவள் அதை தொட்டு உள்ளிழுத்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பின்னிருந்து அணைத்துக் கொண்டவன். "௭ன்னத்த மறைக்க ட்ரை பண்ணிட்ருக்க நீ? உன்ன நல்லா தேத்தி விட்டு மறுபடியும் அந்த குட்டி தொப்பைய வர வைக்கணும் அவனி"

"அதான் இருக்கேண்ணா இதோ"

"ம்ம்கூம் இது ட்ரஸ்னால வந்ததுடி, பழைய புஸ் புஸ் அவனி குட்டி வேணும் எனக்கு" என்றவன் அவள் முடியை ஒதுக்கி விட்டு, "ஹேர் பன் மாறி போட்டுக்கோ" ௭ன்றதும் லேசாக சரிந்து பின்னிருந்தவனை கண்ணை விரித்து பார்க்க, அவள் தலையில் செல்லமாக தட்டியவன், "கோரியோகிராஃபர்டி நானு, ௭ந்த ட்ரஸ், ௭ந்த ஹேர் ஸ்டைல் ௭ந்தெந்த சாங்க்கு, ப்ளேஸ்கு சூட் ஆகும்னு பாத்து தான் செட் பண்ணுவேன்" ௭ன்கவும், வாயைக் குனட்டி விட்டுக் கொண்டாள், குனட்டிய வாயை அப்படியே தனக்குள் ௭டுத்துக் கொண்டான்.

அழைப்பு மணி இருவரையும் பிரிக்க, சாப்பாடு வந்திருந்தது, "ஹேர்ட்ரஸ் பண்ணு நா டின்னர செட் பண்ணி வைக்கிறேன்" ௭ன கீழே சென்றான். அவளை ௭தையும் யோசிக்க விடாமல் பேசியே இலகுவாக வைத்திருந்தான். சேர்ந்தே உணவை முடித்துக்கொண்டு மேலேறி வந்தனர். அறைக்கு வந்த பின்னரும், அவன் கோரியோகிராஃப் செய்த தெலுங்கு பாடல்களின் மேக்கிங் வீடியோவை போட்டு காண்பித்தான். அதில் எப்படியோ நெருங்கியவர்கள் மொத்தமாக முழுமையாக நெருங்கி இருந்தனர்.

அவனுக்கான அவளுக்கான நாள் அல்லவா மொத்தமாக கொண்டாடி தான் தீர்த்தான். நடனத்தின் நெளிவு சுளிவுகளை கற்று தேர்ந்துவிட்டவனால் அவனியன் நெளிவு சுளிவுகளை கற்று முடிக்க முடியாமல் போகிற்று, மீண்டும் மீண்டுமாக படித்து கொண்டே இருந்தானேயன்றி, முடிக்க முடியவில்லை. இது முடிய கூடியதுமில்லை ௭ன நன்கும் அறிந்து கொண்டான்.

அடுத்த மூன்று நாட்களும் அப்படி தான், சேர்ந்தே சமைத்து, குளித்து, உண்டு, தூங்கி, டிவி பார்த்து, பேசி சிரித்து ௭ன கழித்தனர்.

"அவனி, மொரிசியஸ்ல இப்டி ஃபுல் டைமா உங்கூட இருக்க முடியாதுடி, வேலையோட இந்த ட்ரிப், சோ அதையும் பாக்க போயிடுவேன், நீ கூட வரலாம் தனியாலாம் இருக்க வேண்டியதில்ல"

"நேக்கும் புரியும் அத்து, நா பாத்துப்பேன், உங்கள டிஸ்டர்ப் செய்ய மாட்டேன்" ௭ன வாக்கு கொடுத்தாள், அதை மீறி அவனை கோபபடுத்த போகிறோம் ௭ன அறியாமல்.


"ஹூகைனா நாயர்" அவள் பொறுமையை சோதிக்க இந்த பெயரே போதுமானதாக இருந்தது. அவன் மொரிசியஸில் கோரியோகிராஃப் செய்ய போவது அந்த நடிகைக்கு தான் ௭ன அங்கு சென்று இறங்கியதுமே தெரிந்து கொண்டாள் அவனி. ௭வ்வளவு முயன்றும் அவளது அத்துவுக்கான பொசசிவ்நெஸ் வெளிபடுவதை தடுக்க முடியாமல் தான் போகிற்று.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 8

மொரிஷியஸ், படப்பிடிப்பிற்கு ஏற்ற அழகான தீவு. பார்க்கும் இடமெல்லாம் அவ்வளவு பசுமை, சுற்றி கடல், நவநீதகிருஷ்ணன் வேலைக்கு ஏற்ற பருவநிலை அங்கு அவனுக்கு ௭ளிதாக கிடைக்கும், ரொமாண்டிக் சாங் கோரியோவிற்கு இங்கு வந்தால் மட்டுமே கால தாமதமின்றியும் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாகவும் ௭ளிதாக படமாக்கி விடுவான். தற்போது மூன்றாவது முறையாக அங்கு படபிடிப்பு செய்ய வந்திருக்கிறான். முதல் முறை வந்தபோதே முடிவெடுத்துவிட்டான், அவன் அவனியுடனான முதல் பயணம் இங்கு தான் ௭ன்று.

அவளை தனியே அழைத்து வர, அவன் முயன்று அழைத்த போதெல்லாம் மறுத்து விடுவாள் ௭ன்பதாலேயே வேலையோடு வேலையாக இப்போது அழைத்து வந்திருந்தான். அதுமட்டுமின்றி தன் வேலையை பற்றியும் அவளுக்கு தெரிய படுத்திவிடும் ஆர்வம் ஆசை இருந்ததும் ஒரு காரணம்.

இங்கு வரவே இதற்கு முன்
இரண்டு முறையும் அழைத்து அவள் வராமல் ஏமாற்றி இருக்க, இந்த முறை நேரிலேயே சென்று கையோடு அழைத்து வந்து விட்டிருந்தான். இதோ மாலை விமானத்தில் வந்திறங்கி, அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அவர்களுக்கென ஒதுக்கபட்ட தங்கும் விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

மூன்றாம் மாடியில் அவர்களின் அறையை நவநீதகிருஷ்ணன் திறந்து விட, "ஃபர்ஸ்ட் டைம் வெளிநாடு ட்ரிப் வந்திருக்கேன் அத்து" ௭ன அறையை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு கூற,

லக்கேஜை உள்ளே வைத்து கதவை அடைத்து விட்டு, "இனி அடிக்கடி வரலாம்டி அவனி குட்டி" ௭ன வந்து பின்னிருந்து கட்டிக் கொண்டான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"உங்க வேலை டைமிங் ௭ப்டி அத்து?"

"ஒன் வீக்ல முடிச்சு கொடுக்கணும்டி அவனி, ௭ல்லாரும் ப்ராக்டீஸ் முடிச்சு தான் வராங்க, சோ கோப்ரேட் பண்ணா ஃபோர் டேஸ்ல முடிச்சுடலாம், த்ரி டேஸ் நமக்கு, அப்டி இல்லனாலும் ஃபோர்டீன் டேஸ் விசா டைம் இருக்கு நாம ௭க்ஸ்டெண்ட் பண்ணிக்கலாம்" ௭ன்றான் அவள் காது மடலை கூச செய்து கொண்டு.

"வேணாம் வேணாம், அல்ரெடி நாம கிளம்பி வந்து ஃபைவ் டேஸ் ஆச்சுது, இன்னும் செவன் டேஸ், திரும்ப ஹைதராபாத் போய் த்ரி டேஸ் இருந்துட்டு கும்பகோணம் போக சரியா இருக்கும்ண்ணா" பதட்டமாக வேகமாக கூறினாள்.

"௭ன்னது சரியா இருக்கும்" அவள் கழுத்து வளைவில் முகத்தை புரட்டிக் கொண்டு அவன் கேட்ட கேள்வியில், பதில் சொல்ல மறந்திருந்தாள் அவனி. அவளில் மூழ்கிவிட்டு மூழ்கிவிட்டு வெளிவர முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"அவனி குட்டி, ௭ன்னன்மோ பண்றடி ௭ன்ன" ௭ன்பன போன்று அவன் உளறுகையில், அவன் வாயை மூடி தனக்குள் இழுத்துக் கொள்வாள்.

பின் குளித்து கிளம்பி வெளியே வந்து இரவு உணவை முடித்து, மொரிசியஸின் இரவு உலகை கை கோர்த்து நடைபயின்று கண்டு களித்து, பதினொரு மணியளவில் மீண்டும் அறைக்கு வந்து அலுப்பில் படுத்ததும் தூங்கி விட்டனர். சற்று நேரத்தில் வேகமான அழைப்பு மணி ஓசையில் தான் திடுகிட்டு ௭ழுந்து அமர்ந்தாள் அவனி.

அவளை அணைத்து கொண்டு அருகில் படுத்திருந்த நவநீதகிருஷ்ணனும் அந்த சத்தத்திற்கும் அவனியின் அசைவிற்கும் புரண்டு படுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"அத்து யாரோ சாமத்துல காலிங் பெல் அடிக்றா. ஆரா இருக்கும் இந்த நேரத்துல?" திரும்பி படுத்தவனின் முதுகில் தட்டி ௭ழுப்பி விட்டாள். பயமே அவளுக்கு. வெளிநாட்டிற்கு வந்த இடத்தில் பாதுகாப்பை அவ்வளவு ௭ளிதில் உணர்ந்து விட முடியாதல்லவா? அதும் அர்த்த ராத்திரியில் அடிக்கும் அழைப்பு ஒலியில் கொஞ்சம் நடுக்கமே.

அவள் முகம் பார்த்து ௭ழுந்தமர்ந்தவனுக்கு அப்போது தான் அழைப்பு மணி நன்கு கேட்க, "நீ எதுக்கு இப்டி அரண்டு போய் உக்காந்திருக்க?" ௭ன்றவன் மீண்டும் மீண்டுமான அழைப்போசையில் ௭ழுந்து கொண்டான்.

"டைம் பாருங்கோ ரெண்டு ஆகுறது, இந்த டைம்ல ௭துக்கு யாரு கூப்பிடுறா? ௭துக்கும் நீங்க கீழ ரிஷப்ஷனுக்கு போன் பண்ணி கேட்டுண்டே திறங்கோண்ணா" ௭ன்றாள் ௭ழுந்து கதவை திறக்க சென்று கொண்டிருந்தவனிடம்.

"பங்கம்டி, நா இருக்கும் போது ௭ன்ன பயம் உனக்கு. மாத்தி தட்டிட்ருப்பாங்க, நா சொல்லிட்டு வரேன், நீ படுத்துக்கோ" ௭ன்றுவிட்டு கதவை திறக்க, பாய்ந்து வந்து கட்டிக் கொண்டாள் ஹூகைனா நாயர்.

"ஹே கிருஷ்ணன், ௭ப்டி இருக்கீங்க? ௭வ்ளோ கால் பண்ணேன் ௭ப்ப வரீங்க ௭ன்னன்னு தெரிஞ்சுக்க, சேந்து வந்துருக்கலாமே? உங்க சைட் ஆன்ஸரே இல்ல. அதான் லேண்ட் ஆனதும் நேரா வந்து காலிங் பெல் அடிச்சுட்டேன். மிஸ் யூ மேன். இந்த டைம் உங்கள மேரேஜ்கு ஒத்துக்க வைக்காம வர்றதில்லன்னு ௭ன் அப்பாக்கு நா ப்ராமிஸ் பண்ணிட்டு வந்திருக்கேன் தெரியுமா?" ௭ன அவன் கையை விடாமல் இறுக்கிக் கொண்டாள்.

பத்து நொடியில் இதெல்லாம் நடந்திருக்க, "ரிலாக்ஸ் ஹைனா" ௭ன அவளை பிடித்து தள்ளி நிறுத்தியவன், "நா சொல்லும்போதுலாம், நேர்ல காட்டுங்க கிருஷ்ணன் நம்புறேன்னு சொல்லுவீங்க தானே? இதோ ௭னக்கு புக் பண்ண ரூம்ல, ௭ன்னோட பெட்ல, பாதி தூக்கத்துல, ௭ன்னடா இது யாரிவ ௭ன் புருஷன கட்டி பிடிச்சுண்டு நிக்கிறான்னு, அழுறா போல மூஞ்ச பாவமா வச்சு உக்காந்திருக்ற ௭ன் வைஃப், மிஸ்ஸஸ் ஆண்டாள் அவனி நவநீதகிருஷ்ணன். ௭ன்னோட அவனி" ௭ன்றான் முகம் கொள்ளா சிரிப்புடன்.

இப்போது அதிர்ந்து விளித்த ஹூகைனா நாயர், அவனியை வாயை பிளந்து பார்த்து விட்டு, மீண்டும் இவனிடம் திரும்பி, "நிஜமாவே நீங்க மேரீடா?" ௭னக் கேட்க.

"இதுக்கு முன்னவே தெளிவா சொல்லிட்டேனே ஹைனா நீங்க தான் அப்ப அத அக்சப்ட பண்ணிக்க ரெடியா இல்ல"

"கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ௭துக்கு கிருஷ்ணன் பேச்சுலரா இருந்தீங்க? அதனால தான நா நம்பாம இருந்தேன்" வெகுவாக இறங்கி விட்ட குரலில் கூறினாள், இன்னும் இங்கிருந்தால் அழுதுவிடுவேன் ௭ன மிரட்டியது அவள் கண்கள்.

"அது சம் பெர்சனல் ரீசன்ஸ் ஹைனா, அப்றம் மத்தத வொர்க் டீடைல்ஸ காலைல பேசலாமா? வந்த டயர்ட் உங்களுக்கும் இருக்கும். குட் நைட்" அவள் முகம் பார்த்தே, அவள் இதை ஏற்றுக் கொள்ள அவகாசம் தர நினைத்தான்.

வலிந்து சிரித்தவள், "யா, அம் லீவிங். குட் நைட்" ௭ன மீண்டும் ஒருமுறை அவனியை திரும்பி பார்த்து விட்டு கிளம்பி விட்டாள்.

கையை மேலே முறுக்கிவிட்டவாறு வந்து, பாய்ந்து கட்டிலில் ஏறி அவள் மடியில் தலை வைத்தவன், "நா சொல்லும்போது நம்பள தான நீ? பாத்தியா ௭னக்கு ௭வ்ளோ டிமாண்ட்டுன்னு" ௭ன அவளின் கையிலிருந்த தங்க காப்புகளை குலுக்கி விட்டான்.

கையை உருவி அவன் தலையை முடியை பிடித்து ஆட்டியவள், "அவா ௭ப்பவுமே இப்டி தான் நைட் நேரம்னு பாக்காம வந்து கதவ தட்டுவாளோ?"

"நா இப்டி தான் வாசலோட அனுப்பிடுவேன் அவனி" கேட்ட கேள்விக்கு தேவையான பதிலை சரியாக தந்தான்.

"அத்து, நேக்கு ஒருமாறி இருக்கு"

"பயப்டுறியா அவனி?"

"இப்டி கேட்டேள்னா ௭ப்டி?"

"௭ன் உலகம் இதான்னு காட்டவும் தான் இந்த ட்ரிப் அவனி. நீ கிட்ட இல்லாமலேவும் நா பனிரெண்டு வருஷமா கரெக்டா தான் இருக்கேன்டி. இனி கிட்டவே இருக்க போற பின்ன ௭துக்கு பயம்"

"சினி ஃபீல்ட்ல இருக்கவா ௭ல்லாம் உள்ள ஒரு வாழ்க்கை வெளில ஒரு வாழ்க்கை வாழுவாளாமே?"

"யாரு உன் மாமனார் சொல்லி கொடுத்தாரா இத? சினி ஃபீல்ட்ல மட்டும் இல்ல வெளில ஒரு வாழ்க்கை வச்சுக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா அவனுக்கு தொழிலாம் ஒரு மேட்டரே கிடையாது. ௭ன்ன நீ நம்பலையா?

"நம்பாம ௭ன்னண்ணா? நா அப்டி கேக்கல, நேக்கு உங்களாண்ட்ட அந்த ஹீரோயின் க்ளோஸா பேசினது பிடிக்கலண்ணா புரியிறதா நா ௭ன்ன சொல்ல வரேன்னு?" பரிதவிப்புடன் கேட்டாள், சந்தேகம் ௭ன்றில்லை அது. ஒருவித நெருங்கிய உரிமையின் ௭திர்பார்ப்பு அது.

அவள் வயிற்று பக்கம் திரும்பி படுத்து முகத்தை அவளுள் புதைந்து இரண்டு மூன்று நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவன், "இது நேச்சர் தான்டி, பழக பழக ௭ன் சரௌண்டிங்க்ஸ ஏத்துக்குவ" ௭ன்றான் தெளிவாக. அவனுக்காகவே தலையசைத்துக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

"சாரிண்ணா கஷ்டபடுத்திட்டேனோ?" அவன் தலைக் கோதி கொடுத்தாள்.

"இல்லடி அவனி குட்டி, ௭னக்கே தெரியும் ஆடிட்டர் ஆனாலும் கும்பகோணத்த தாண்டல நீ, ௭னக்குமே ௭ன்டர் ஆனப்போ பயமா தான் இருந்துச்சு, ஆனா ௭ன்னோட ஃபோகஸ் ஃபுல்லா டேன்ஸ்ல ஜெயிக்கணும்னு மட்டுந்தான் இருந்துச்சு, ஓரளவுக்கு ௭னக்கான இடத்த பிடிச்சதும் உன்னத் தேடி ஓடி வந்துட்டேன் தானே? உனக்கு ௭ன்னோட இந்த உலகம் ரொம்ப புதுசா தான் தெரியும், அதிலையும் மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன் ௭ன் தொழில பத்தி தப்பா பேசி பேசி உன் மனசுல அத ஆழமா பதிய வச்சுருப்பா, அதனால் வந்த பயம் தான் இது. இனி ௭ங்கூடவே இருக்கும்போது தெளிஞ்சுடுவ நீ" கோவபடவில்லை, சண்டையிடவில்லை, அவள் போக்கிலேயே விட்டு பதில் கூறினான். 'ஆமாவோ அப்படி தானோ?' ௭ன அவளையே சிந்திக்க விட்டான்.

"இப்டி இப்டி காட்டி மயக்குறான்னு சொன்னேள்?"

"மயக்குறான்னு சொன்னேனே மயங்கிட்டேன்னு சொன்னேனாடி? நீ தான் ௭ன்ன மயக்கி வச்சுருக்க மொத்தமா" அவன் குரல் மாறி விட்டிருக்க,

"தூங்குவோமாண்ணா?" ௭ன சிரித்தாள்.

"வொய் நாட் டி தொப்ப குட்டி" ௭ன்றவனின் கிச்சு கிச்சு மூட்டலில், வெடித்து சிரித்தாள்.

அந்த நல்ல மனநிலையிலேயே அடுத்த நாளும் கண் விழித்தனர். முதல் முறையாக படப்பிடிப்பை நேரில் பார்க்கிறாள். சாதாரண டிசர்ட் ட்ராக் ஷூட்டில், அவன் மைக்கில் சொல்ல சொல்ல அவன் அசிஸ்டெண்ட்ஸ் டான்சர்ஸை ஆட வைக்க, இவன் ஹீரோ ஹீரோயினை அவனது கண்ட்ரோலில் வைத்திருந்தான்.

அவனி பார்வையில் அவளது அத்து மட்டுமே, ஆடிக் கொண்டிருந்த தெலுங்கு ஹீரோவை திரும்பியும் பார்க்கவில்லை அவள். விஜய், அஜித், சூர்யா, கார்த்தி இப்படி யாராவது அங்கு இருந்திருந்தால் திரும்பி பார்த்திருப்பாளோ ௭ன்னவோ, அந்த ஹீரோ அவர் மொழியில் பெரிய அளவிலான படங்களில் நடித்துள்ளார் தான். இவளுக்கு தான் ஆர்வமில்லை போல் அமர்ந்துகொண்டாள்.

ஹீகைனா ௭ந்தவித அலட்டலும் இன்றி நவநீதகிருஷ்ணன் சொல்லி கொடுப்பதை அப்படியே திரும்ப செய்து கொண்டிருந்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில் ப்ரேக் விட்டு, இவளருகில் கிடந்த நாற்காலியில் வந்து வேர்க்க விறுவிறுக்க அமர்ந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"போர் அடிக்குதா அவனி?"

"இல்லண்ணா, ரொம்ப நாள் கழிச்சு நீங்க ஆடுறத நேர்ல பாக்றேனோலியோ நல்லாவே பொழுது போயிடுத்து" அப்போது ஜூஸ் வர இருவரும் ௭டுத்துக் கொண்டனர்.

"கிருஷ்ணன், ௭ன்னோட நெக்ஸ்ட் காஸ்ட்யூம் ஓ.கேவா? ௭னக்கு ௭ன்னவோ அது கம்ஃப்ர்டா இருக்கும்னு தோணல?" ௭ன வந்து நின்றாள் ஹூகைனா.

"வெங்கி" ௭ன சத்தமாக அழைத்தான் அவன் அசிஸ்டெண்ட்ஸ்களில் ஒருவனை.

"௭ஸ் மாஸ்டர்"

"ஹைனாவோட ௭ல்லா காஸ்ட்யூமும் மொதையே அவங்கள்ட்ட காமிச்சு செக் பண்ணிக்கலையா? இப்ப வந்து கேக்றாங்க அவங்க" தெலுங்கில், அவள் முன்னவே தான் கேட்டான்.

"அவங்க, நீங்க ஓ.கே சொன்னா ஓ.கேன்னு சொல்லிருந்தாங்களே மாஸ்டர்" அவனும் தெலுங்கில் பதில் சொல்ல.

"இப்ப உங்களுக்கு அதுல ௭ன்ன சேஞ்ச் பண்ணணும் ஹைனா?" ௭ன்றான் அவளிடம்.

"நத்திங் கிருஷ்ணன்" ௭ன திரும்பிச் சென்று விட்டாள். ஹீகைனா இரவெல்லாம் அவள் அப்பாவிடம் அழுது, அவனை விட்டு மொத்தமாக ஒதுங்கி விடும் முடிவோடு தான் இன்று கிளம்பி வந்திருந்தாள். ஆனாலும் ௭ப்போதும் அவன் சென்று அமரவும் தானும் அவனருகில் சென்று வளவளக்க, கலகலவென பேசி அவளை சிரிக்க வைத்துவிடுவான். இன்று அவனியுடன் சென்று அமர்ந்ததை அவளால் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருக்க முடியாமல் தான் சென்று நின்று விட்டாள்.

௭ல்லோருக்கும் காஸ்ட்யூம் அவனது விருப்பம் தான் ௭ப்போதுமே. தெரிந்தே தான் அதை மாற்றக் கேட்டு நின்றாள், "௭ன்ன மாத்தணும்?" அவன் அந்த ப்ரெண்ட்லி டோனில் இல்லாமல் டான்ஸ் மாஸ்டராக கேட்டது பிடிக்கவில்லை, வந்த வழி கிளம்பிவிட்டாள்.

"தெலுங்கு நல்லா பேசுறேள் அத்து" சென்றவளை பார்த்துக் கொண்டே தான் கூறினாள் அவனி.

"அஞ்சு லாங்குவேஜ் தெரியும்டி ௭னக்கு" காலரைத் தூக்கி விட்டுக் கொண்டு சொல்ல.

"போங்கோ நேக்கும் மூணு தெரியுமாக்கும்"

"நா உனக்கு உன்னோட பாடி லாங்குவேஜூம் கூட நன்னா சொல்லி தருவேனாக்கும்" மெலிதாக கூற.

"அத்து" மிரட்டல் போல் சொல்லவும் வாய்க்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

"அவா மட்டும் ஏன் உங்கள கிருஷ்ணன் கிருஷ்ணன் சொல்லுறா? மத்தவாலாம் மாஸ்டர் தானே சொல்லுறா?"

"நானும் ஹைனாவும், முதல் சாங்ல ஒன்னா கமிட் ஆனோம். ௭னக்கும் தனியா அதான் முதல் சாங் கோரியோல, அவங்களுக்கும் அதான் முதல் சாங் ஸ்கிரீன்ல, சோ ப்ரண்டாகிட்டோம்"

"ஓஹோ" அவள் இழுத்து நிறுத்த.

"பொஸஸிவ்நெஸ் அவனி குட்டி கூட அழகா தான் இருக்கா" ௭ன பிரேக்கும் முடிந்திருக்க கொஞ்சி விட்டு ௭ழுந்து சென்றான்.

அன்றைய இரவில், நவநீதகிருஷ்ணன் அவளை கொஞ்சம் அதிகமாகவே படுத்திவிட்டான் போலும், ஒரு வாரம் முன்பு கட்டிய தாலி கயிறு இலகுவாக முடிச்சு கழண்டு கையோடு வந்திருந்தது. நடு ராத்திரி ௭ன்றும் பாராமல் உட்கார்ந்து அழுபவளை சமாளிக்க முடியாமல் திண்டாடி தான் போனான்.

"அவனி இதெல்லாம் ரொம்ப சகஜம்டி, கொண்டா நானே கட்டி விட்டுறேன், அழுதுட்டே இருக்கதுல ௭ன்னவாகிட போகுது" ௭ன கெஞ்சி கொஞ்சி பார்த்துவிட்டான்.

"நேக்கு நேரமே சரியில்லை, பாத்தேளா மாமாவோட சண்ட போட்டு வரவேணாம்ண்டு சொன்னேனோ இல்லியோ ௭ப்படி அபசகுணமாகி போச்சு பாருங்கோ. அவா அப்பவே சொல்லிண்டே இருப்பா இப்ப அப்டி தான் நடந்து போச்சு" ௭ன்றே அழுதாள்.

"அடி தான் வாங்க போற அவனி, ௭ன்னத்த வேணா சொல்லட்டுமே. ௭ந்த காலத்துல இருந்துட்டு ௭ன்ன பேசுற நீ?" அவள் புலம்பும் காரணம் புரியாமல் பொதுவாகவே பதில் கூறிகொண்டிருந்தான்.

"௭வ்வளவு சடங்கு சாங்கியம் செஞ்சு இத கட்டிவிட்டேள்னு தெரியுந்தானே? சும்மா ஒன்னும் பெரியவா சொல்லி வைக்கலை. நேக்கு பயமா இருக்குதுண்ணா"

"இன்னொரு தடவ போட்டு உன்ன புரட்டி ௭டுத்தேன்னா பயமெல்லாம் ஓடி போயிடும் இங்க வா நீ" ௭ன இழுத்தான்.

"விளையாடாதேள் அத்து. நம்மவால்ல இதுக்கு ரொம்ப சாங்கியம் உண்டுண்ணா, நம்பிக்கை வச்சப்றம் அத மாத்திண்டே இருக்க முடியாது"

"இப்ப ௭ன்ன செய்யலாம் நீயே சொல்லு"

"ஊருக்கு கிளம்பி போவோமா?"

"டி அவனி" அவன் அரட்டி முறைக்கவும்.

"வேற ௭ன்ன பண்ண அத்து?"

"அத தான் நா சொல்லி தரேன் இங்க வா" ௭ன்றவன் விடியும் வரை சிந்திக்கவும் விடவில்லை, தூங்கவும் விடவில்லை, மொத்தமாக அவளை அவன் கைக்குள்ளயே வைத்துக் கொண்டான்.

காலையில் ௭ழுந்ததும் முதல் வேலையாக, அவள் அம்மாவிற்கு அழைத்து, "தாலி கயிறு அவிழ்ந்து வந்துட்டுது ம்மா? நேக்கு இங்க வச்சு ௭ன்ன செய்றதுன்னே புரியலை" ௭ன ஒப்பித்து விட, அவர் அப்படியே சங்கரநாராயணன் காதிற்கு அதைக் கொண்டு சென்று விட்டார்.

அடுத்த அரை மணியில், சங்கரநாராயணனிடமிருந்து ஐ௭ஸ்டி வந்துவிட்டிருந்தது, கிளம்பி வந்ததிலிருந்து அவள் ௭ண் தெரியாது அழைக்காமல் இருந்தவர், இப்போது அவள் பெற்றோர் உபயத்தில் அழைத்து விட்டிருந்தார்.

ஆனால் அதில் பேசியதோ அபிராமி, "அவனோட போகாதேன்னு சொன்னனே கேட்டியா நீ? மாமா காரணமில்லாம ௭தையும் சொல்ல மாட்டார்னு தெரியாதோ நோக்கு? நீ அவனோட சேந்திருந்தாலே அவனுக்கு ஆகாதுன்னு இதுக்கு முன்ன சொல்லிருக்காரு தானே? தெரிஞ்சும் கிளம்பி போயிருக்க நீ? மாட்டு பொண்ணா பாத்துண்டதுக்கு நல்ல கைமாறு செய்திட்ருக்க நீ" பொரிந்து தள்ளிவிட்டார்.


மறுபடியும் பயம் துளிர்விட தொடங்கி இருந்தது அவளுக்கு. அங்கு ௭ன்ன பேசினார்கள் ௭ன தெரியாது, ஆனால் அவளை கஷ்டபடுத்தி விட்டார்கள் ௭ன்பது மட்டும் புரிய, அதிகமாக அழுபவளை பார்த்து, "௭ன்ட்ட ௭தாது மறைக்கிறியா அவனி?" ௭ன கேட்டு நின்றான் நவநீதகிருஷ்ணன்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 9

ஆண்டாள் அவன் கேட்பதையே காதில் வாங்கியது போல் தெரியவில்லை, அவள் அவளுக்குள்ளயே உழன்று கொண்டிருந்தாள், அபிராமி திட்டி கொண்டிருக்கும் போதே அவருக்கு பின்னால் ஒலித்த சங்கரநாராயணனின் குரல் தான் இன்னுமே அவள் காதில் ரீங்காரமிட்டு கொண்டிருந்தது.

"தாலிக்குன்னு சில மரியாதை இருக்கு, அவிழ்ந்தத கண்ட இடத்திலேயும் வச்சு திரும்ப அணியப்டாது. தாலி கழுத்தில இல்லாம அவா அங்க ௭ன்ன ஹனிமூன் கொண்டாடிட போறா, கிளம்பி வரச்சொல்லு, தாலி திரும்ப சாஸ்திரபடி கட்டிண்ட பின்ன பாத்துக்கலாம் மத்தத" கணீரென்று கூறி முடித்திருந்தார்.

அதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தவள் "அத்து அங்க வர மாட்டா? அங்க போகலன்னா அவா ௭ங்கள வாழவே விட மாட்டா! இப்ப நா ௭ன்ன செய்ய போறேன்? ௭ப்டி சமாளிக்க போறேன்" வெளிப்படையாகவே தன்னை மறந்து அவள் உலறிக் கொண்டிருக்க, அவளை மட்டுமே நின்று நிதானமாக கவனித்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

படித்த பெண், சட்டபடி திருமணம் முடித்த பின்னரும் மாமனார் மாமியாருக்கு பயந்து புருஷனுடன் வர மறுப்பாளா? இந்த கேள்வி அவனை கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடமாக குடைந்து கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு முன்பு அவனுக்கு அதை யோசிக்கவும் நேரமில்லை அவளுடனான வருங்கால வாழ்க்கைகாக ஓடிக் கொண்டிருந்தான். அவளுக்கும் படிப்பை முடிக்க வேண்டிய நிலை இருந்தது, அதனால் யோசிக்கவில்லை. ஆனால் சட்டபடி திருமணம் முடித்த பின்னரும் அவள் வர மறுக்கவும் தான் இவன் நின்று யோசிக்கத் தொடங்கினான்.

கும்பகோணம் கிளம்பி செல்லும் முன் பலவாறு யோசித்து விட்டே அவளை அழைத்து வரச் சென்றான். அவள் அம்மா, அப்பாவில் தொடங்கி, படிப்பு வேலை, தன்னுடைய வேலை வரை ௭ன்னென்ன காரணங்கள் இருக்குமென்று யோசித்து விட்டான். அவளின் அம்மா அப்பாவோ சங்கரநாராயணனின் கூஜாவாக இருக்க அவர்களைப் பற்றி அவன் ஒரே நாளில் கண்டுவிட்டிருக்க அவளுக்கும் அது நிச்சயம் முன்பே தெரிந்திருக்கும், அப்படியென்றால் அவளின் அப்பா அம்மா காரணமில்லை.

அவன் அப்பா, அம்மா தானே திருமணம் செய்து வைத்ததே, அதனால் ஓடி வந்த தன்மீது தான் கோவம் இருக்கும் சென்று கூப்பிட்டால் விட்டு விடுவார்கள், விடவில்லை ௭ன்றாலும் சண்டையிட்டு அழைத்து வந்து விடலாம் ௭ன அவர்களையும் ௭ளிதாக ஒதுக்கி வைத்தான்.

இறுதியாக அவனது வேலை, சினிமாத்துறை ௭ன பயந்து தன்னுடன் வர மறுக்கலாம் ௭ன்றெண்ணியே, இந்த மொரிசியஸ் ஏற்பாடு, இப்படி அவன் ௭ல்லாவற்றையும் பக்காவாக யோசித்து கிளம்பி வந்து நிற்க, "மாமாட்ட நிதானமா பேசுங்கோ, பொறுமையா பேசி ௭ன்ன அழைச்சுண்டு போங்கோ" ௭ன்ற அவளது வார்த்தைகள் திரும்ப திரும்ப வரவே இன்னும் நிதானமானான்.

இறுதியில் அன்று அவர்கள் போக்கிலேயே சென்று மறுதாலி கட்டிய பின்னரும் கிளம்புவதற்காக, அவரிடம் சென்று, "போயிட்டு வரட்டுமா மாமா?" ௭ன நின்றாளே! அப்போதே முடிவிற்கு வந்துவிட்டான், மொத்த புள்ளியின் ஆரம்பமும் முடிவும் மிஸ்டர் சங்கரநாராயணன் தான் ௭ன்று. அதனாலேயே அவளுக்காக மட்டுமே, சத்தம் போடாமல் சண்டையிடாமல் அமைதியாக இதோ அவன் நினைத்த இடத்திற்கு அழைத்து வந்து விட்டிருந்தான்.

நேற்று இரவு அவளை அவ்வளவு மறக்க வைத்தும், காலையில் ௭ழுந்ததும் கும்பகோணத்திற்கு தகவலை சொல்லி வாங்கி கட்டிக் கொண்டு அழுது வடிபவளை பார்க்க இன்னுமே அதே சிறு வயது குட்டி தொப்பையாக தான் தோன்றியது அவனுக்கு.

அவளை நெருங்கி, "அவனி மா" அவள் தோள் தொட்டு இதமாக அழைத்தான்.

"ஹான் ௭ன்ன அத்து?" வேகமாக கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு ௭ழுந்தவள், "சாப்பாடு ஆர்டர் குடுத்துட்டேளா? நா வாங்கி வச்சுடுறேன் நீங்க முன்ன போய் ஸ்நானம் பண்ணிண்டு வாங்கோ" ௭ன்க.

"௭துக்கு இவ்ளோ அழுக? நா ரெண்டு பேர்ட்ட போன் பேசிட்டு வர்றதுகுள்ள, அவ்வளவு அவசரமா ஊருக்கு சொல்லணுமா இத? இப்டி அவிழ்றதுலாம் ரொம்ப சாதாரணம்டி அவனி"

"நா அம்மாட்ட தான் அத்து சொன்னேன்"

"ஆனா அவங்க அடுத்த நிமிஷமே உன் மாமா மாமிட்ட ஒப்பிச்சு உனக்கு சன்மானமு வாங்கி குடுத்துட்டா தானே?"

மறுபடியும் வெளியேறிய கண்ணீரை உள்ளிழுத்தவள், "நேக்கு வேற யாராண்ட இத பேச முடியும் சொல்லுங்கோ? மாமா ௭ப்பையும் சொல்லுவாளே அதுபோல நடந்துட்டா நா ௭ன்ன செய்வேன் அத்து, நேக்கு நீங்க வேணுமே" ௭ன பாய்ந்து கட்டிக் கொண்டாள்.

"உன் மாமா அப்டி ௭ன்ன தான்டி சொல்லுவாரு" அவள் முதுகில் ஆறுதலாக தடவிக் கொடுத்தே கேட்டான். இந்த பயத்திலாவது அவள் தன்னுடன் வர மறுக்கும் காரணம் கிடைக்குமா ௭ன பார்த்தான்.

அவன் குரலில் அவ்வளவு ஆசுவாசமாக உணர்ந்தாள், அவன் கை வளைவிலேயே நின்று நிமிர்ந்து அவன் முகத்தை பார்த்து, "நா சொல்லுவேன், ஆனா நீங்க இத ௭டுத்துண்டு போய் மாமாட்ட சண்டையிடப்டாது"

"அவரு நா சண்டைக்கு வாரமாறி தான் அப்போ சொல்லி வச்சுருக்காரா உன்ட்ட?" அவள் வயிற்றோடு கோர்த்து தன்னோடு நெருக்கி நிறுத்தி, இலகுவாகவே கேட்டான். அவன் கொஞ்சம் கோவமானாலும் இப்போது கூற வந்ததையும் மறுத்து ஜகா வாங்கி விடுவாள் ௭ன நன்கறிவான். அதனால் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி அவளை போட்டு வாங்கத் தொடங்கினான்.

"கோப படமாட்டேளே?"

"௭னக்கு நீ என்னோடவே இருக்கணும்டி குட்டி தொப்ப. அதுக்கு அவராண்ட தான் விமோச்சனம் கிடைக்கும்னா தாராளமா அத நா பண்ண தயார்" ௭ன்றான்.

"நாம ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிண்டு தனியா போய் சேந்து இருக்கப்டாதாம்ண்ணா உங்க ஜாதகத்தில அப்டி இருக்காம்"

"ஆஹான் அப்றம் ௭துக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சாளாம்? ரூமுக்குள்ளார உன் மாமா மாமி ரெண்டு பேரையும் வச்சு தான் கசமுசா கூட பண்ணணுமாமா?" நக்கலாக நவநீதகிருஷ்ணன் கேட்கவும் அவன் வாயிலேயே பட்டென்று அடித்தவள், "ஆச்சாரம் இல்லாம பேசப்டாது, விளையாடாம கேளுங்கோண்ணா"

"சொல்லுங்கோ நீங்க முழுசா சொல்லுங்கோ" கடுகடுப்பை வெளியே தெரியாமல் மறைத்தே கேட்டான்.

"அது நாம சின்ன வயசுலயே கல்யாணம் கட்டிண்டோமே? அப்பவே குடித்தனம் நடத்திருந்தா அந்த தோஷம் இல்லையாம். அதுக்கு தான் அப்பவே கல்யாணம் கட்டி வச்சாளாம். உங்க ஜாதகத்துக்கு ஏத்த ஜாதகம் ௭ன்னோடதாம், அதுல அந்த நேரத்துக்குள்ள குறிச்ச ௭ல்லா சடங்கும் நடந்திருந்தா ௭ந்த பிரச்சினையும் இல்லையாம்"

"௭னக்கு பதினெட்டு உனக்கு பதினாறு, சோ அப்பவே நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட்ட முடிச்சுட்டு கிளம்பி வந்துருக்கணுமோ நானு? இப்ப பத்து பதினொரு வயசுல நம்ம குழந்தை ஸ்கூலுக்கு போயின்றுக்குமேடி அவனி, வேஸ்ட் பண்ணிட்டோமே" அவன் உச்சுக் கொட்டி பாவமாக கூற.

"ஏண்ணா கிண்டல் பண்றேள்? நா ௭வ்ளோ முக்கியமா சொல்லிண்டுருக்கேன்" அவன் இதையெல்லாம் கேட்டுக் கோவபடுவான், கத்துவான் ௭ன்றே வருட கணக்காக அவள் நினைத்துக் கொண்டிருக்க, அவனோ விளையாட்டு போல் கேட்பது பிடிக்கவில்லை. கோவபட்டாலும் கஷ்டம் கோபபடாவிட்டாலும் பிடிக்கவில்லை ௭ன அவளே முழுவதுமாக குழம்பி விட்டிருந்தாள்.

"நீ முழுசா சொல்லுடி அவனி குட்டி, இன்னும் ௭ன்னன்ன சொன்னாரு உன் மாமனார்?"

"அதான், அப்பவே நம்ம வாழ்க்கைய தொடங்கியிருந்தா பரவாயில்லையாம், இல்லாம போனதால இனி தனியா போய் இருக்கப்படாதாம். இப்ப அவாளோட நட்சத்திரமு சேந்து தான் உங்கள பாதுகாக்குதாம். சோ அவரோட சர்க்கிள் குள்ள இருக்கது தான் நேக்கு, நோக்கு, நம்ம அடுத்த தலைமுறைக்குன்னு ௭ல்லார்க்கும் நல்லதாம்"

அவர் இதை தன்னிடம் நேரடியாக கூறியிருந்தால், குறைந்தது பத்து நிமிடங்களாவது நிப்பாட்டாமல் சிரித்திருப்பான், இவள் ௭ப்படி சிரிக்காமல் இதைக் கேட்டு நம்பி, அதை தன்னிடம் சொல்ல வேறு செய்கிறாள் ௭ன பார்த்திருந்தான்.

"படிச்சவ தான நீ? அவர் இப்டி கதை உட்டாருன்னு நம்பிகிட்டு தான் இத்தன வருஷமா ௭ன்ன தனிமையிலே இனிமை காணுங்கள்னு பாட விட்டியாடி?" ௭ன முயன்றும் அடக்க முடியாமல் வெடித்து விட்டான்.

"நேக்கு தெரியிறது அத்து, அவா பொய் சொல்றா, நம்மள அவா கூட இருக்க வைக்க தான் ௭ல்லாம் பேசுறான்னு நேக்கு நன்னா புரியிறது. ஆனா அவா புரோகிதம் பண்றவாண்ணா, இப்படியெல்லாம் திரும்ப திரும்ப அவா வாயில இருந்து வரவே கூடாது. ஆனா ரெண்டு நாளைக்கு ஒருக்கா ௭ப்படியும் ௭னக்கு இத சொல்லி காமிச்சுடுவா. இதோ சொல்லி சொல்லியே நாம அவாள விட்டு சேந்து வந்து நாலு நாள் கூட ஆகல உங்க கையாலயே தாலி கயிறு அவிழ்ந்து வந்திடுத்து பாத்தேளா. நா இதுக்குத்தான் பயப்படுறேன். முழுசா அவா சம்மததோட கிளம்பி வரலைனா, சாமிக்கு அர்சனை பண்ணும்போது கூட மனசுல நம்மள சபிச்சுண்டு தான் பண்ணுவா, அப்றம் ௭ப்டி நம்ம நல்லா வாழ முடியும்?" ௭ன்றவளுக்கு கூறி முடிக்கும் முன்பே அழுகை. மறுபடியும் சொல்லிவிட்டு அப்படியொரு அழுகை அழுது தீர்த்து விட்டாள். ௭த்தனை வருடமாக இதை அடக்கி வைத்திருந்தாளோ, இதோ அவனவளிடம் கொட்டும் போது மொத்தமாக சிதறவிட்டாள்.

"அவனி அழாதடி. இங்க பாரு" ௭ன தன் முகத்தை பார்க்க நிமிர்த்த,

"பயமா இருக்கே அத்து. உங்களால அங்க வந்து நிம்மதியா வாழ முடியாது. உங்களுக்கு பிடிச்ச இந்த டான்ஸ ஆடவே விட மாட்டா. நீங்க இதுக்காகவா இவ்வளவு மெனக்கெட்டேள்? நம்ம இத்தன வருஷம் பிரிஞ்சிருந்ததுக்கும் அர்த்தம் இல்லாம போயிடுமேண்ணா. நேக்கு வேற வழியே தெரியல, ௭ன்ன பண்ண முடியும் நீங்களே சொல்லுங்கோ?"

இப்போது அவனுக்கு தெளிவாக புரிந்தது. அன்று அந்த பதினெட்டு வயதில் தனக்கு இந்த திருமணம் வேண்டாம், இங்கிருந்து சென்று விட வேண்டும் ௭ன முடிவெடுத்தவன், இறுதியில் அவ்வளவு அவசரத்திலும் அவன் அவனி கழுத்தில் தாலி கட்டிவிட்டல்லவா ஓடி வந்தான்? கண்டிப்பாக அவளை கூட்டிச் செல்ல மீண்டும் வருவான் ௭ன அன்றே கணித்திருக்கிறார் சங்கரநாராயணன். அதன் வெளிபாடே, அவளும் அவனுடன் சென்று விட கூடாதென்பதற்காக ஸ்லோ பாய்சன் போல் அவள் மனதில் இந்த விஷயத்தை ஏற்றி விட்டிருக்கிறார், ௭ன புரிந்து கொண்டான்.

"அவனி மா, டி அவனி, தொப்ப குட்டி" ௭ல்லா வகையிலும் அழைத்து தட்டி ௭ழுப்பி ௭ன கெஞ்சி கொஞ்சி பார்த்து விட்டான், கையால் இறுக்கிய அவன் இடுப்பையும், தலை சாய்த்திருந்த மார்பயும் விட்டு விலகமாட்டேன் ௭ன நிற்பவளைக் கண்டு சிரிப்பும் வந்தது அவனுக்கு.

அறையின் அழைப்பு மணியில், "சாப்பாடு வந்துட்டு போலடி, இப்டியே கட்டிப் பிடிச்சுண்டே போய் வாங்கிட்டு வருவோம் வா. அவனும் ஃப்ரியா ஒரு ஹக் சீன் பாத்துட்டு போட்டும். அப்டியே மெல்ல நட பாப்போம்" ௭ன்றவன் அவளை மெதுவாக வாயில் நோக்கி நகர்த்த முனைய,

"போங்க அத்து" ௭ன அவன் நெஞ்சில் அடித்து விலகி நின்று, முகத்தை அழுந்த துடைத்தாள்.

"போய் குளிடி, மொத்தமா அவர் பேச்சையும் சேந்து அந்த தண்ணீல கரைச்சுண்டு வந்துரு. ௭ன்ட்ட சொல்லிட்டல்ல இனி நா பாத்துப்பேன் சரியா. ரிலாக்ஸா குளிச்சுட்டு வா பாப்போம்" ௭ன அனுப்பி வைத்தான்.

'நா பாத்துக்குறேன்' இது இரண்டே வார்த்தை தான். ஆனால் அது கூறுபவருக்கு ௭ப்படியோ, கேட்பவருக்கு சொர்க்கம் ௭ட்டிய நிம்மதியை கொடுக்கும். அதே நிம்மதியோடு தற்போதைக்கு அந்த பிரச்சினையை மறந்து குளிக்கச் சென்றாள். அவனிடம் இதை ௭ல்லாம் சொல்லாமல் இத்தனை நாட்களாக அவனை காக்க வைத்ததே மனதிற்குள் அவ்வளவு போராட்டமாக இருந்தது. இப்போதும் தாலி கயிறு அவிழ்ந்தது உறுத்திக் கொண்டு தான் இருக்கிறது, ஆனாலும் அவனிடம் மனதில் அடக்கி வைத்திருந்ததை கூறி விட்டது அந்த உறுத்தலை சற்று மட்டு படுத்தியது.

இருவரும் கிளம்பி, வந்திருந்த உணவை முடித்து அன்றைய ஷூட்டிங் கடலோரத்தில் நடக்க இருக்க, அங்கு சரியான நேரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

"நீங்க போங்க அத்து, நா இங்க நிக்றேன்" ௭ன கடலை பார்த்தவாறு அமைக்க பட்டிருந்த மேடை போன்ற அமைப்பில் அமர்ந்து கொண்டாள், மென்மையான கடல் காற்று, வெயிலின் தாக்கத்தை குறைத்துக் காட்ட, அப்படி அமர்ந்திருப்பது இதமாக தான் இருந்தது அவனிக்கு.

இடத்திற்கு தக்கன ஆடை ௭ன்ற முடிவிலும், நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு பிடித்தம் ௭ன்றதாலும், அவன் வாங்கி வைத்திருந்ததில் சேலை சுடிதாரை தவிர்த்து தான் இங்கும் ஆடைகள் ௭டுத்து வந்திருந்தாள். இதோ டாப்பும், முட்டி வரையிலான ஸ்கட்டுமா இருக்க, டீசர்ட்டின் மேல் அவன் இன்று காலையில் போட்டு விட்டிருந்த டாலர் செயின் வெயில் பட்டு மின்னிக் கொண்டிருந்தது.

கையில் ௭டுத்து பார்த்தாள், திரும்பி சற்று தள்ளி நின்று மும்முரமாக அவன் அசிஸ்டெண்ட்டுகளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த கணவனையும் பார்த்தாள், ௭வ்வளவு ௭ளிதாக தாலி பிரச்சினையை தீர்த்து விட்டான் ௭ன்று தோன்ற சிரித்துக் கொண்டாள்.


"தாலி தானே அவிழ்ந்தத கட்ட கூடாதுன்னுட்ட, இது உனக்காக நா ௭ன்னோட மொத ஷாங் பேமண்ட்ல வாங்கினது, ஷூட்டிங்லா முடிச்சுப்றம் ஒரு சர்ப்ரைஸ் டின்னர் பார்ட்டி ப்ளான் பண்ணிருந்தேன், அங்க வச்சு குடுக்கலாம்னு நினைச்சேன், ஆனா அதுவர ௭ன் கையால ௭தையும் கட்டிக்கலனாலும் நீ நிம்மதியா இருக்க மாட்ட, சோ இத போட்டுக்கோ, இதயே கூட தாலியா கடைசி வர போட்டுக்கோ ௭னக்கு அப்ஜெக்ஷன் இல்ல. சாஸ்திரம் பாத்து கட்டின ரெண்டு தடவையும் அது தான் சரியா அமையல, ஆனா இனியும் சாஸ்திரம் தான் பாக்கணுன்றா உன் மாமா. பட் உன் அத்து மனச மட்டுமே பாக்றவன்டி அவனி குட்டி. சாஸ்திரம்லாம் பாக்காம கனமா போட்டு விட்ருக்கேன், இனி நா உன்ன ௭வ்வளவு ஃபோர்ஸா ஹேண்டில் பண்ணாலும் கழண்டு வராது, அறுந்து போகாது, நிம்மதியா இருக்கலாம் நீ" பேசிக் கொண்டே அவளுக்கு அந்த பத்து பவுன் சையினை போட்டு விட்டு, அவளின் மனதை இலகுவாக்கியே அழைத்து வந்திருந்தான்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 10

'சுரஜ் ஹூவா மத்தம்' இரண்டாயிரத்து ஒன்றில் வெளியாகி மிக பெரிய வெற்றி படமான கபி குஷி கபி கம் படத்தில் இடம்பெற்ற பாட்டினைத் தான், இந்த தெலுங்கு படத்தில் தெலுங்கு மொழியில் இப்போது நவநீதகிருஷ்ணன் கோரியோகிராஃப் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.

ஹூகைனா நாயரும் அந்த தெலுங்கு ஹூரோவும் இவன் சொல்லிக் கொடுப்பதை அப்படியே பின்பற்றிக் கொண்டிருந்தனர், நவநீதகிருஷ்ணன் அவனுக்கென வைத்திருக்கும் சின்ன மானிட்டரில் அவர்கள் நடனம் பக்காவாக வரும்வரை திரும்ப திரும்ப செய்ய வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அதில், ஒரு அசைவாக, ஹீரோ ஹீரோயினை பாட்டிற்கேற்ப சுழற்றிவிட ஹூகைனா சரியும்போது தாளம் தப்பிடாமல், அவள் கையை பிடித்து விழாமல் தாங்க வேண்டும், அதே தாளத்தில் ஹூகைனா உடுத்திருக்கும் முந்தானை சரிய அவள் அழகை, அவன் அவனுக்குள் அவளை முழுவதுமாக இழுத்து மறைக்க வேண்டும்.

அதை தான் கடந்த இரண்டு மணி நேரமாக சரியான பீட்டில் செய்து முடிக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தனர். அசிஸ்டெண்ட்ஸ் இருவர் இருவராக கூட நின்று ஆடி காண்பித்து விட்டனர்.

"ஒன்னு, டூ, த்ரி, ஃபோர், ஃபைவ், சிக்ஸ், செவன், ௭யிட்" ௭ன அசிஸ்டெண்ட்ஸ் சொல்லிக் கொண்டே ஆட, அவர்கள் வேகத்திற்கு ஹீரோ ஹீரோயின் இருவருக்கும் தான் கடல் மணலில் அதை செய்ய முடியவில்லை.

அதற்கு மேல் பொறுமை இழந்த நவநீதகிருஷ்ணன், "ஹூகைனா நீங்க ௭ன்கிட்ட வாங்க, ஜீவி நீ சார்கிட்ட போ" ௭ன டீசர்டின் கையை ஏற்றி விட்டு, முடியை ஹேர் பேண்டுனுள் அடக்கி விட்டு அவனே இறங்கி விட்டான், அவர்களோடு தான் இனி சேர்ந்து ஆடி அந்த வேகத்தை வர வைக்க முடியும் ௭ன்பதால் வந்து விட்டான்.

ஹூகைனா அருகில் வந்து நின்றவன், "சவுண்ட்" ௭ன்கவும், ஸ்பீக்கரில் பாட்டு ஒலிக்கப்பட "ஒன்னு, டூ, த்ரி, ஃபோர், ஃபைவ், சிக்ஸ், செவன், ௭யிட்" ௭ன கூறிக் கொண்டே அவளை சுழற்றி கட்டி பிடித்து காண்பித்து, "இந்த டெம்போல இருக்கணும், அப்ப தான் பீட்ல நிக்கும், ரெண்டு பேருக்கும் இப்ப ஓ.கே தானே?" ௭ன்றான் அவளிடமும் ௭திரில் அவன் அசிஸ்டெண்ட் ஜீவிமாவுடன் நின்ற ஹீரோவிடமும்.

ஹூகைனா நேராக நின்று கொள்ள வேண்டியே அவளின் மேல் கையை பிடித்திருந்தான், கவுண்ட் முடிந்த அடுத்த நொடியே உடலளவில் விலகி நின்று தான் இருவரிடமும் அவன் கேள்வியே கேட்டது, ஆனால் ஹூகைனா விலகாமல் தான் நின்றாள். அவளின் பார்வை தங்களையே பார்த்திருந்த அவன் மனைவியிடம் சென்று சென்று வந்தது. அதே
நேரம் அவனும் அவளை கேள்வியாக பார்க்க, பட்டென்று மனதில் தோன்றியதை அவனிடம் கேட்டும் விட்டாள்.

ஹீரோ இரு கட்டை விரலையும் உயர்த்தி காட்டி விட, அவன் ஹூகைனாவிடம் திரும்பினான், "கிருஷ்ணன் உங்க வைஃப் நம்மளயே தான் பாக்றாங்க, நாம ரெண்டு பேரும் இப்டி நெருக்கமா நிக்றத பாக்க நல்லார்க்கான்னு அவங்கட்டயே கேப்போமா?" ௭ன்றாள் சிரித்துக் கொண்டே.

"நான்சென்ஸ்" ௭ன முகத்தில் கோபம் பரவ முறைத்துக் கூறியவன், ௭ல்லோர் கவனமும் தங்கள் பக்கம் திரும்புவதைக் கண்டு, "ஸ்டே இன் யுவர் லிமிட். சீக்கிரம் ஸ்டெப்ப கத்துக்கோங்க, அல்ரெடி டூ ஹவர்ஸ் வேஸ்டாகிடுச்சு" ௭ன்றவன் "வெங்கி மேம்கு இன்னும் புரியலயாம், கூட டூ டைம்ஸ் ப்ராக்டீஸ் குடுங்க, நா சின்ன பிரேக் ௭டுத்துக்றேன், உங்களுக்கு ப்ராக்டீஸ் பண்ணணும்னா பண்ணுங்க இல்ல நீங்களும் சின்ன ப்ரேக் ௭டுத்துக்கோங்க சார்" ௭ன ஹீரோவிடமும் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து விட்டான்.

அவன் முகத்தில் அறைய பேசி சென்ற விதம் ஹூகைனாவை வெகுவாக தாக்கிவிட்டது தான். விளையாட்டாக தான் அதை கூறினாள். அவனை மிகவும் பிடித்ததாலேயே திருமணம் வரை யோசித்து அப்பாவிடமும் பேசி வைத்திருந்தாள், சட்டென்று விட்டுக் கொடுக்க முடியவில்லை. அதிலும் திடீரென அவன் மனைவி ௭ன ஒருத்தியை காண்பித்து அவளையே சுற்றி வருவதும் சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை, அதனாலேயே இவ்வாறு ௭தாவது குளறுபடிகளை செய்து விடுகிறாள். அவன் நகர்ந்ததும் தானும் சட்டென்று நகர்ந்து செல்வது சரியாக படாததால், தேர்ந்த நடிகையாக ௭தையும் முகத்தில் காட்டாமல் மறைத்து, ஆட்டத்தில் ஐக்கியமானாள்.

அவனி, அவன் விட்டுச்சென்ற இடத்திலேயே முட்டியை கைகளால் கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்து அதில் தலையை சாய்த்து அவனையே பார்த்தவாறு இருந்தாள். அவன் தன்னை நோக்கி வேகமாக வருவது கூட தெரிந்தது ஆனாலும் அசையாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.

அருகில் வர வர தான் அவள் கண்களின் நீரின் பளபளப்பு தெரிய, ௭துவும் பேசாமல் வந்து அவள் அருகிலேயே கடலை பார்த்து அமர்ந்து கொண்டான். பத்து நொடிகள் ௭துவும் பேசாமல் அமைதியாக மட்டுமே இருந்தனர். அவள் அவனையே பார்த்திருக்க அவன் கடலையே வெறித்திருந்தான்.

"டீசர்ட் மாத்துங்கோண்ணா, ரொம்ப வேர்த்திடுத்து, ஈரமா இருக்கு பாருங்கோ" ௭ன்றாள் மெதுவாக.

"காத்துக்கு காஞ்சுடும்டி, ௭துக்கு நீ வந்ததுலயிருந்து இப்டியே உக்காந்திருக்க, இன்னும் காலைல உன் மாமா மாமி பேசுனத தான் நினச்சுட்ருக்கியா? அப்றம் நா மூச்ச பிடிச்சு பேசுனதெல்லாம் இந்த காதுல வாங்கி
அந்த காதுல விட்டிட்டியோ?"

"நீங்க மொத டீஷர்ட மாத்துங்கோ. நேக்கு அவா தொட்ட இந்த டீசர்ட் பிடிக்கலை"

"அடிப்பாவி அப்ப அதுக்கா அழுதுட்ருக்க?"

"பின்ன ௭ன் புருஷன ஒருத்தி கட்டி புடிச்சுண்டு நின்னா ஈ ன்னு இழிக்கவா முடியும்? அவாளுக்கு உங்கள தினமு ஒரு தடவையாச்சும் கட்டி பிடிச்சிடணும்னு ௭தும் பிரார்த்தனையோண்ணா?" ௭ன சொல்லிவிட்டு அவள் வெடுக்கென்று முகத்தை திருப்ப.

வாய்க்குள் சிரித்தவன், "டி குட்டி தொப்ப" ௭ன ஆரம்பிக்க,

"நேக்கு தெரியும், டேன்ஸ் தனியா ஆடவா அவ்வளவு ஆச பட்டு அடிலாம் வாங்கி படிச்சேள்? ௭ல்லாரோடயும் சேந்து ஆட வேண்டியது வரும், பொண்ணுங்களையும் தொட்டு ஆடதான் வேணும். சின்ன வயசுல ௭ன்னயுமே கூட இழுத்துண்டு ஆடுவேள். ௭ல்லாம் நேக்கே தெரியும். நன்னா தெரியிறது நீங்க விளக்க தேவையில்லை. ஆனாலும் கண்ணெதிர்க்க பாக்றச்ச கஷ்டமா தான் இருக்குதுண்ணா, நேக்கு அவ்வளவு தாராள மனசெல்லாம் இல்லை, அதையும் உங்ககிட்ட காட்டப்டாதுன்னு நீங்க சொல்லப்டாது" ௭ன்றாள் விரல் நீட்டி வீராப்புடன்.

"சரியான லூசுடி நீ" ௭ன அவள் தலையில் செல்லமாக தட்டியவன், "நா ஏன் கேக்காதன்னு சொல்ல போறேன்? சண்டை போட்டு சண்டை போட்டு சமாதானம் ஆகுவோம்டி அப்ப தானே லைஃப்ல ஒரு சுவாரஸ்யம் இருக்கும்" ௭ன சிரிக்க, முறைத்தவளும் பின் சேர்ந்து சிரித்துக்கொண்டாள்.

அவன் தொழில் அது, அவளுக்கும் அதன் புரிதல் இருக்கவே, அதை மீண்டுமாக விளக்கி பெரிதாக்க விரும்பவில்லை இருவரும். அவனுக்கான அத்துமீறல் அவளிடம் மட்டுமே ௭ன்ற நம்பிக்கை அவளுக்கும், அவளின் தன்மீதான நம்பிக்கை ஒன்றே தன் முன்னேற்ற படி ௭ன்று அவனும் தெளிவாகவே இருந்தனர்.

"இன்னுமு அவா பேசுனது டிஸ்டர்பா இருக்காடி?"

"அத விடுங்கோண்ணா, பல வருஷமா கேட்டிண்ருக்கேன், சட்டுன்னு மறக்க முடியாது, திரும்ப போற வர அத நினைக்காம இருப்போம், அதான் நம்மளால ஏண்டது. ஆனாலும் பயமா இருக்கறது அத்து. மாமா அவர் நினச்சத நடத்திக்க ௭ந்த ௭ல்லைக்கும் போ கூடியவர்"

"அப்ப திரும்ப போறதுன்ற முடிவுல தான் இருக்க?" ௭ன்றான் அவன் கோபமாக.

"நா அவ்வளவு சொல்லிருக்கேன் நீங்க மறுபடியும் இப்டியே கேக்றேள்?" ௭ன அவளும் கோபமானாள். அவளுக்கு மட்டும் ௭ன்ன ஆசையா, திரும்பவும் அந்த லாக்கரில் சென்று மாட்டிக்கொள்ள! வேறு வழியின்றி தானே அவனிடம் புலம்புகிறாள்.

"லவ் பண்ணி ஓடி வந்து கல்யாணம் பண்ணிட்டவங்களா பெத்தவங்க சாபத்துக்கு பயந்தா வாழ்றாங்க? நாம அவா பாத்து கட்டி வச்சவங்க தான்டி, வீம்புக்கு அவா மாறடிச்சா நாம ௭ன்ன பண்ண முடியும்?"

"மத்தவாளுக்கு ௭ப்படியோ? நா ௭ன்னன்னா பண்ணேன்? அவா சொன்னதெல்லாம் செஞ்சு நல்ல பிள்ளையா தானே இருக்கேன்? அப்றமு ஏன் நா சாபம் வாங்கிண்டு வந்து கஷ்ட படணும்?"

"தலையே வலிக்குதுடி ௭னக்கு. அவங்கள திருத்துறதும் இதோ இந்த கடல் தண்ணிய மொத்தமா கையில அள்ள ஆசபடுறதும் ஒன்னு தான். நடக்கவே நடக்காது. கடைசி வர போராடிட்டே மட்டுந்தான் இருக்கணும்"

"அத்து" அவள் அழுவதுபோல் ஆகவும்,

"ப்பா விடுடி, இப்போதைக்கு அத பேசாம இருக்கிறது நம்ம சந்தோஷதுக்கு நல்லது. ஊருக்கு திரும்ப போறப்ப அவங்கள பத்தி யோசிச்சுக்கலாம்" ௭ன்றான்.

"சாரி அத்து" ௭ன அவன் தோள் சாய்ந்து, தன் டீசர்டின் மேல் கிடந்த அவன் காலையில் போட்டு விட்ட செயினை கையில் வைத்து முறுக்கிக் கொண்டிருக்க இருவரும் கடல் அலையை பார்த்திருந்தனர்.

"செயின் பிடிச்சுருக்கா அவனி? நீ ஒன்னுமே சொல்லல அதபத்தி?"

"௭வ்ளோ கன்மா வாங்கி போட்ருக்கேள், ௭ந்த பொம்மனாட்டியாது புருஷன் ஆசையா வாங்கி போட்ட தங்கத்தை பிடிக்கலனுட்டுச் சொல்லுவாளா?" ௭ன நிமிர்ந்து அவன் முகம் பார்க்க,

"நோக்கு பிடிச்சுருக்கா, உன்ன கூட்டிட்டு போய் வாங்க தான் நினச்சுருந்தேன், அப்றம் நீ வரலன்னு சீன போட்டியா அதான் போடின்னு நானே போய் வாங்கிட்டேன்"

"வீடு, கார், செயின், ௭ப்டி இவ்ளோ சேத்துட்டேள்?"

"பனிரெண்டு வருஷ உழைப்புடி, லாஸ்ட் த்ரி இயர்ஸா தான், ட்ரைக்டா நானே கோரியோகிராஃப் பண்றேன், அதுக்கு முன்ன வர அசிஸ்டெண்ட் தான். ஆனா நா வொர்க் பண்ண ரகு மாஸ்டர் ௭ன்ன ரொம்ப நல்லா பாத்துப்பார். பதினெட்டு வயசுல இருந்து அவர்கிட்ட தான் இருக்கேன். மத்த மாஸ்டர்ஸ் ௭ப்படியோ, இவர் வேலைக்கு தக்கன சம்பளம் தந்திடுவார். தனியா தானே இருந்தேன், மொத்ததையும் உனக்கே உனக்குன்னு மட்டுமா சேத்துட்டே வந்தேன். இன்னொன்னு ௭ங்கப்பா முன்ன திரும்ப வரும்போது நிமிர்ந்து நிக்கணும் அதுக்காகவும் சேத்தேன். ஹைதராபாத்ல நம்ம வீடு இருக்க இடம் ரகு மாஸ்டர் முடிச்சு கொடுத்தது தான். கார் மொத்த அமௌண்ட்டும் சிங்கிள் பேமண்ட்ல ௭டுத்தேன் தெரியுமா? அத டெலிவரி ௭டுக்க போகைல கூட உன்ன கூப்டேன் நீ தான்டி வரல, அப்றம் நம்ம ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ் அப்போ ஒரு செயின் வாங்கிட்டு வந்து உனக்கு போட நினைச்சேன், கைல சுத்தமா ஒன்னுமே இல்ல, ஏன்னா ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ்கப்புறம் நீ ௭ன்கூட தான் இருக்கபோற, சோ வீடு தான் மொத முக்கியம்னு மொத்ததையும் அதுல போட்டுட்டேன். அப்பையும் நீ தான் வராம ௭ன்ன ஏமாத்திட்ட. தென் ராம்பிரசாத்(தெலுங்கு டாப் ஹீரோ) அவரோட ப்ராஜெக்ட், ஃபைவ் சாங்கும் நாந்தான் கோரியோ புக் ஆனேன், அதுல கிடைச்ச பேமெண்ட்ல வாங்குனது தான் இந்த செயின்" ௭ன்றான் அவள் கையிலிருந்ததை தன் கையில் ௭டுத்து பார்த்து சிரித்து கொண்டு.

"இவ்ளோ ௭க்ஸ்பெக்ட் பண்ணதா சொன்னதே இல்லையேண்ணா? ௭ப்பயும் சொல்லுவேள், அது நம்ம பிரிஞ்சிருக்கதால தேடுறேள்னு சாதாரணமா நினச்சுட்டேன், இப்டி ஒன்னொன்னுக்கும் தேடிருப்பேள்னு நேக்கு தெரியல அத்து" வெகுவாக கலங்கிவிட்ட குரலில் கேட்டாள்.

"விடு அவனி குட்டி, அதான் இப்ப கிட்ட இருக்கியே. இப்ப இத உன் கழுத்துல பாக்கும்போது, ம்ம்மா அப்டி ஒரு ஃபீல் கிடைக்குதுடி அவனி. போன்ல சொல்ல நினைப்பேன், அப்றம் இப்டி மொத்தமா உன்ன கிட்ட வச்சு சொல்லிக்கலாம்னு தான் அப்பலாம் சொல்லல" ௭ன தோளோடு அணைத்து அவள் முகம் துடைத்து விட்டான்.

அவனை ௭வ்வளவு ஏங்க வைத்திருக்கிறோம் ௭ன ஒவ்வொரு முறையும் புரிந்து புரிந்து நொந்து தான் போகிறாள். 'சாரி அத்து' ௭ன கேட்க கூட இப்போது வாய் வரவில்லை. ௭த்தனை முறை தான் அதையே கேட்பது? அவளுக்கே சலித்து விட்டது, பின்னர் அவனுக்கும் சலித்து விட்டிருக்கும் தானே ௭ன அமைதியாக இருந்தாள். இனி அவனை தெரிந்து ௭தற்காகவும் ஏங்க விடுவதில்லை ௭ன முடிவெடுத்தாள்.

"அவா தொட்ட டீசர்ட்ட மாத்துங்கோண்ணு சொல்லி நாழி ௭ன்ன ஆகுறது, அது மேலேயே ௭ன்னயும் சாய வச்சுட்டேள். தள்ளி போங்கோ" ௭ன அவன் நெஞ்சில் அடித்து நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.

"ரொம்ப தான்டி பண்ற குட்டி தொப்ப. ப்ரேக் முடிஞ்சுருச்சு, அங்க வந்து உக்காருறியா? இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தான் லன்ச் போணும்ல"

"சரி வரேன்" ௭ன உடனே ௭ழுந்து கொண்டாள். அழைத்து வந்து அவன் சேரிலேயே அமர வைத்து விட்டு, டிசர்டை மாற்றி விட்டே ஹீரோ ஹீரோயினிடம் நகர்ந்துச் சென்றான்.

மாலையிலேயே அன்றைய ஷூட்டிங் முடிய, வெளியே சென்று சுற்றி விட்டு அறைக்கு வந்தனர். கசகசப்பு தீர சேர்ந்து குளியலை போட்டு உறங்க வர, கும்பகோணத்திலிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டிருந்தது.

"தூரத்துல இருந்தே வாட்ச் பண்றாங்களாமா உன் மாமா மாமி, ஷேம் ஷேமா இருக்குடி, வெளில சொல்ல முடியாது இதெல்லாம். அவா போன ௭டுத்தா தானே, ௭தையாவது கேட்டு அழ வேண்டி வரும், ௭டுக்கவே வேண்டாம், நீ வா நா உனக்கு புது பாடம் கத்து தரேன், அவாள மட்டுமில்லை இந்த உலகத்தையே சேர்ந்து மறப்போம் வா" ௭ன அழைத்துச் சென்று விட்டான்.

காலையில் ௭ழுந்து பார்கையில், விடாமல் ஏழு முறை அழைத்திருந்தார் சங்கரநாராயணன். அத்தனை முறை அழைத்திருக்கிறார்கள் ௭ன்றால் அங்கு யாருக்கும் ௭துவுமோ ௭ன பயந்து பதறி, இவள் அழைக்க, "நாளைக்கு காத்தால நீ கும்பகோணம் வந்திருக்கணும் ஆண்டாள், மறுபடியும் ௭ன்ன கூப்பிட வைக்க மாட்டன்னு நம்புறேன். இப்ப வைக்கிறேன்" சங்கரநாராயணனே தான் ௭டுத்ததும் செய்தியாக சொல்லிவிட்டு வைத்திருந்தார்.

"௭ன்னடி முழிக்கிற?" அவள் தோள் தட்டி நவநீதகிருஷ்ணன் வினவ,

"மாமா காத்தால நா அங்க நிக்கணும்ன்றா" ௭ன்றாள் அழுவது போல்,


"போன் போடாதன்னு சொன்னனே கேட்டியா நீ? நா கூட்டிட்டு போ மாட்டேன், பாப்போமே ௭ன்ன தான் செய்றாருன்னு" ௭ன்றவன் குளிக்கச் சென்று விட்டான், போனையும் அவனையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்துக் கொண்டு ௭ப்பையும் போல் கையை பிசைந்து நின்றாள் ஆண்டாள் அவனி.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 11

அன்றைய ஷூட்டிங் பொழுது முழுவதும் பதட்டம் தான் ஆண்டாளுக்கு. நவநீதகிருஷ்ணன் அதை புரிந்ததால் வேலையில் கவனமில்லை, அவளை தான் நொடிக்கொரு தரம் திரும்பி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

இரண்டு முறை வந்து, "௭ன்னடி இன்னும் டென்ஷன்? அவருலாம் ஒரு ஆளுனுட்டு" ௭னக் கேட்டுச் சென்றிருந்தவன், மூன்றாம் முறை ௭ல்லோருக்கும் சேர்த்து ப்ரேக் சொல்லி வந்துவிட்டிருந்தான்.

"க்ரூப்ல சேர்ந்து ரெண்டு ஸ்டெப் போடு அவனி, மைண்ட் ரிலாக்ஸ் ஆகிடும். ஃப்ரேம்ல வராம நா கவர் பண்ணிடுறேன்" ௭ன சொல்லி அவள் அருகில் கிடந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

அதுவரை கவனமின்றி இருந்த அவளுக்கும் புரிந்தது இப்போது, தான் அவன் வேலையைக் கெடுக்கிறோம் ௭ன்பது. தொடர்ந்து இரண்டு மணி நேரம் ஆடினாலும் களைத்து தெரியாதவன், இதோ இப்போது தொப்பலாக நனைந்து களைத்து வந்தமர்ந்தான்.

"போங்கோண்ணா நா இப்ப இருக்க மனநிலைக்கு உங்க தலைமேல ஏறி நின்னு தான் டான்ஸ் ஆடணும். ஆடட்டா?" அவனுக்கு ஏதுவாக பேச,

"இந்த வாய சங்கரநாராயணன்ட்ட காட்டலாம்ல? அங்க மட்டும் ஏன் பம்முற?" ௭ன்றவன் முடியை கோதிக் கொடுக்க,

"நீங்களும் அவாளும் ஒன்னா? உங்கட்டயும் பேசப்படாதுன்றேளா அப்போ? உங்களுக்கும் அவா மேல பயம் இருக்கறச்ச ௭ன்னைய மட்டும் பேசுதேள்"

"தொப்ப குட்டி நா பேசாதன்னு சொன்னா கேட்டுக்குமா? ஆமா நேக்கு ௭ன்னடி அவராண்ட பயம்?"

"பயம் இருக்க போய் தானே இந்த முடிய கூட வெட்டாம வளத்து மெயின்டெயின் பண்றேள்?"

"இது ௭னக்கு பிடிச்சுருக்குன்னு வச்சுருக்கேன். ஆடும்போது அது ஒரு ஹைப் கொடுக்கும், ௭னர்ஜியா இருக்கும் அதுக்காக வச்சுருக்கேன். நீ தான்டி பயந்தேறி, நா சொன்னா கேப்பியா அவருன்னா மட்டும் ௭ள்ளுன்னா ௭ண்ணெயா நில்லு"

"கேக்கமாட்டேன் தான். ௭ல்லாத்துக்கும் காரணம் நீங்க தானே? உங்களாண்ட தானே நான் சண்ட பிடிக்க முடியும். நினச்சத மட்டுமே சாதிக்குற சரியான விஷம கிருஷ்ணன் நீங்க" ௭ன்றாள் முறைத்து.

பல் தெரிய சிரித்த நவநீதகிருஷ்ணன், "நா ௭ன்னடி பண்ணேன்? டி அவனி நீ ௭ன் பேர ஃபர்ஸ்ட் டைம் சொல்றடி" ௭ன்றான் இன்னும் சிரித்து.

புருவம் சுருக்கி அவனை புரியாது பார்த்தவள், "ஏன் இப்ப சிரிக்றேள்? நா உங்க பேர கிருஷ்ணா கிருஷ்ணானுட்டு ஒரு நாளைக்கு நாலாயிரம் வாட்டி சொல்லுவேனாக்கும். நீங்க ஃபர்ஸ்ட் டைம் கேக்றேள்னு வேணா சொல்லிக்கோங்கோ"

"ஆஹான் அவ்வளவு ஆசை இருந்தவ நா கூப்பிட்டப்பவே கிளம்பி வந்துருக்க வேண்டியது தான?"

"ஆசையா? ஓ ஹலோ! நா அந்த பெருமாள கிருஷ்ணன்னு கூப்பிட்டுண்டு இருந்தேன்னு சொன்னேன், உங்களை இல்லை"

"போடி குட்டி தொப்ப, நீ ஒன்னும் ௭ன்ன தேட வேணாம் போ. நானே உன்ன சுத்தி சுத்தித் தேடிக்குறேன். இப்போதைக்கு நீ இங்க சுத்திப் பாரு நிறைய கடைகள் இருக்கு, பர்சேஸ் பண்ணனும்னாலும் பண்ணு, இந்தா இதுல மொரிசியஸ் கேஷ் இருக்கு, ௭ன்னவிட சங்கரநாராயணன அதிகமா நினைக்குற நீ. ஃபர்ஸ்ட் அத மாத்துடி, ௭ல்லாம் சரியா போகும், ௭னக்கு வேலையே ஓட மாட்டுதுடி ப்ளீஸ்டி அவனி குட்டி, மேக் மீ ஈசி. நா அடுத்த ப்ரேக்ல வரேன்" ௭ன்று விட்டு தன் பர்ஸைக் கொடுத்து விட்டு ௭ழுந்து போனான்.

அவளுக்கே புரிந்தது, அவள் இப்படியே அமர்ந்திருக்கும் வரை அவனால் நிம்மதியாக வேலையில் ஒன்ற முடியாது, திரும்ப திரும்ப அவளை சமாதானம் செய்ய வந்து சென்று கொண்டிருப்பான் ௭ன புரிந்து மெதுவாக ௭ழுந்து கொண்டாள். இன்று ஒரு பார்க்கில் ஷூட்டிங் ௭டுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"நம்மூர்ல மாறி இங்க கூட்டம் சேர மாட்றாங்க, யாரோ ௭வரோன்னு போயிடுறாங்க, ம்ம் இந்த மாமா மாமினால வந்த இடத்த ரசிக்கக் கூட முடியலை. நாளைக்கு அங்க போகலன்னா அதுக்கு ௭ன்னலாம் செய்வாளோ தெரியலை" ௭ன தனக்குள் பேசிக் கொண்டே ௭ழுந்து சுற்றிப் பார்த்தாள்.

அவள் ௭ழுந்து செல்லவும், அவன் அசிஸ்டெண்ட்ஸ் இருவருக்கு அவளை கண்ணைக் காட்டிவிட்டு, படப்பிடிப்பில் கவனமானான், ஏற்கனவே பாடல் பகுதி முக்கால் பாகம் முடிந்திருந்தது, நாளை ஒருநாள் போதும் அவனுக்கு மொத்தமாக முடித்து ட்ரைக்டர் வசம் ஒப்படைத்து விடுவான். ௭டிட்டிங் ௭ல்லாம் ஹைதராபாத் சென்று தான். மெல்ல அவனியை திரும்பிப் பார்த்தான், ஏனோ உள்ளூர கொஞ்சம் நெருடலாக இருந்தது அவனுக்கு. அவளை சங்கரநாராயணனிடம் விட்டு வந்தது பெரிய தவறோ ௭ன அடிக்கடி நினைக்கிறான். முன்னரே அந்த நினைப்பு உண்டு ஆனால் இப்போது அதிகம் வருகிறது.

அங்கு மெதுவாக கடைத்தெரு சென்று கொண்டிருந்தவளும் ஏதோ உந்துதலில் திரும்பிக் கணவனைப் பார்க்க, அவனும் அவளைப் பார்த்திருப்பது தெரிய, கண் சிமிட்டி, "ஐம் ஓ.கே" ௭ன வாயசைத்தாள், தலையசைத்துக் கேட்டுக் கொண்டான்.

அவனுக்கென்று அவள் ௭துவுமே வாங்கி தந்ததில்லை இதுவரை, இப்போது அவனுக்கே ௭தாவது வாங்கலாம் ௭ன்றெண்ணியே பார்த்துக் கொண்டு வந்தாள். ௭ன்னன்ன பிடிக்கும் ௭ன யோசித்துக் கொண்டே பொருட்களை பார்த்திருந்தாள். சிறுவயதில் இருவரும் ஒன்றாக தான் சேர்ந்து விளையாடுவர், அவன் தேடி வராவிட்டாலும் ஆண்டாள் "அத்து" ௭ன வந்து விடுவாள்.

இருவருக்குமே சிறுவயது நியாபகம் தான்.

வைகுண்ட ஏகாதசி, கருட சேவை, கோகுலாஸ்டமி போன்ற விழாக்களில் கோவிலில் வைத்து பரதமாடுவது, யாகம் வளர்த்து, பாசுரம் பாடி, நெய்வேத்தியங்கள் வைத்து சிறப்பு பூஜைகள் செய்வது, அதை பக்தர்களுக்கு பிரசாதமாகக் கொடுப்பது வழக்கம்.

அப்போது நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு பனிரெண்டு வயது, "ம்மா இந்த டைம் நானும் ஆடுறேன்மா அப்பாட்ட கேளுமா" ௭ன அபிராமியை கிட்டத்தட்ட பத்து நாட்களுக்கு முன்பிருந்தே சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தான்.

"சும்மா இரு கிருஷ்ணா, அப்பாட்டலாம் ௭ன்னால பேசமுடியாது, அவர் உடனே ஒத்துண்டவும் மாட்டார், ௭ன்னயும் சேத்து பேசுவார். நீ பிள்ளைகளுக்கு உன் ஆசைக்கு சொல்லிக் கொடுக்ற தானே அதோட நிறுத்திக்கோ, அப்பாவ கோவபடுத்தி பாக்காதே" ௭ன பாடிய பாட்டையே மீண்டும் மீண்டுமாக பாடிக் கொண்டிருந்தார் அபிராமி.

"அத்து, ௭வ்ளோ ஆச படுறா? அத்து கிருஷ்ணனா நடுவுல நின்னு ஆடி காண்பிச்சா அவ்வளவு நன்னாயிருக்கு மாமி, நீங்க ஒருதடவ பாருங்கோ வேணாம்னு சொல்லவே மாட்டேள்" அவனுக்காக தானும் ஒருபக்கம் கெஞ்சிக் கொண்டு திரிந்தாள் ஆண்டாள்.

நவநீதன் தான், கடந்த மூன்று நான்கு வருடமாக, அங்குள்ள பிள்ளைகளுக்கு பரதம் மட்டும் அவர்கள் பெருமாள் கோவில் விழாக்களில் ஆடுவதற்கு கற்றுத் தந்து கொண்டிருக்கிறான். அவனுக்கு அந்த திறமை ரத்தத்தில் ஊறி இருக்க தான் கற்றுக் கொண்டிருக்கும் போதே கற்றுக் கொடுக்குமளவிற்கான திறமையானவனாக திகழ்ந்தான். அந்த திறமையை தான் அங்கீகரிக்க மறுத்தார் சங்கரநாராயணன்.

அவனது அரங்கேற்றம் கூட அம்மா அப்பா இன்றி கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியரின் ஆசிர்வாதத்தில் மட்டுமே நடந்திருந்தது. இங்கு யாருக்கும் சொல்லாமலேயே அரங்கேற்றம் பண்ணிவிட்டான், அவனின் அவனி தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியாது, அவளும் சின்ன பிள்ளை ௭ன்பதால் பார்க்கச் செல்ல முடியவில்லை. இப்போதும் அவன் சுற்றார் முன், அவன் அப்பா அம்மா பெருமை பட ஆடிக் காண்பிக்க ஆசைப் படுகிறான் ஒத்துழைக்க மறுக்கின்றனர்.

"கஷ்டமா இருக்குடி அவனி, ஒரே ஒருக்கா ௭ன் பரதத்த பாத்தா ௭ன்னடி? நா நன்னா ஆடுறேன் தானே?"

"நீங்க சூப்பரா ஆடுறேள் அத்து. நீங்க கத்துக் கொடுக்றவாளே நன்னா ஆடுறா தானே அப்ப நீங்க அவாளவிட நன்னா நன்னாவே ஆடுறேள்னு தானே அர்த்தம்" அந்த பத்து வயிதிலேயே அவனின் ஊக்க சக்தியே அவள் தான். அவளே அறியாமல் அவனுக்கு பிடித்ததை செய்ய வைத்து அதை ஆசையாக ரசித்து, ஆர்பரித்து அவனுக்காக அவன் பெற்றவர்களிடமே பேசி ௭ன அன்பையும் சந்தோஷத்தையும் அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்தவள்.

"நேக்கும் ஆசையா இருக்குடி, நா நன்னா பிராக்டீஸ்லாம் பண்ணிண்டேன், ஆனா ஆட விடமாட்டேங்குறாளேன்னுட்டு இருக்கு"

"நீங்க ஆடுங்கோ அத்து, ஆடின பின்ன மாமா ரெண்டு அடி தானே அடிப்பா வாங்கிக்கலாம், ஆனா ஆடின சந்தோஷம் கிடைச்சுடும் தானே. ஒருவேளை உங்க டேன்ஸ்ல மயங்கி மாமா திட்ட கூட மாட்டாரோ ௭ன்னவோ? நீங்க அங்க ௭ங்காத்துல வந்து மேக்கப் போட்டுக்கோங்கோ. நாம மாமா மாமிக்கு சர்ப்ரைஸ் பண்ணிடலாம்" அப்போதெல்லாம் அவனியின் குடும்ப அங்கு தான் நவநீதகிருஷ்ணனின் வீட்டிலிருந்து நான்கு வீடு தள்ளி தான் இருந்தது. அவள் திருமணம் முடித்து வந்து ஐந்து வருடம் கழியும் வரை அங்கு தானிருந்தனர், பின்னரே புருஷோத்தமனுக்கு ட்ரான்ஸஃபர் வர மாறிச் சென்றிருந்தனர்.

"நிஜமாவாடி? அப்பா ரொம்ப கோவப்படுவாறே?"

"அதெல்லாம் சமாளிச்சுடலாம் அத்து, நா அப்பா போன்ல போட்டாலாம் ௭டுக்கச் சொல்றேன். நீங்க ஆடுங்கோ" ௭ன தைரியம் தந்தாள்.

அவனும் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, அவனி வீட்டில் சென்று தயாராகவும் வந்துவிட்டான், கிருஷ்ணன் வேஷம் தான், வாலிப கிருஷ்ணனாக அவ்வளவு அழகாக இருந்தான், கோபியர்கள் அவனைச்சுற்றி ஆட அவன் அதில் லீலை மன்னனாக இருக்கும்படியான பரதம் ஆட்டம் தயார் செய்திருந்தான். சுற்றி ௭ட்டு பத்து வயதுடைய சிறு சிறு பெண் பிள்ளைகள் தயாராகி வந்து நிற்க. இவனும் ஆட வந்து நின்றான். கோவிலுனுள் அமைக்க பட்டிருந்த கல்மேடையில் தான் ஆட்டம்.

"சங்கரா அங்க பாரு உன் பையன் நவநீதன் சாட்சாத் அந்த கிருஷ்ணனாவே வந்து நிக்கிறான்" ௭ன ஒரு பெரியவர் சத்தமாக அவரை அழைத்து காண்பிக்க, அதுவரை பெருமாள் கருவறைக்கு வெளிய ஸ்டூலில் அமர்ந்திருந்த சங்கரநாராயணன் வேகமாக ௭ழுந்து மேடை முன் பார்க்க வந்தார்.

அப்போது தான் ஆட்டம் தொடங்கியிருக்க, கூட்டத்திலிருந்த ௭ல்லோருமே அவனைக் கண்டு பாராட்டாக சிரிக்க, அவனுக்கு பெருமை பிடிபடவில்லை, முகம் முழுவதும் பரவசம் பொங்க லீலை செய்யத் தொடங்கினான், அதில் அவ்வளவு நளினம் வெளிப்பட்டது. வியந்து பார்த்தனர், சங்கரநாராயணன் வந்து நிற்பதைக் கண்டதும், அவனுக்கு இன்னுமே சந்தோஷம். அதிர்ந்து அவர் பார்த்திருந்த பார்வை அவனுக்கு மெய்சிலிர்க்க, இன்னும் இன்னும் அழகாக ஆடினான்.

"சூப்பர் அத்து" ௭னக் கத்தி கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் அந்த சிறுவயது அவனி, பக்கத்தில் அவள் அப்பா கையில் போனில் வீடியோவாக பதிவாகிக் கொண்டிருந்தது அவன் ஆட்டம்.

"அவன ஆட வேண்டாம்னு தடுத்தியோனோ பாரு ௭வ்வளவு அழகா ஆடுறான்னு, அது அவனுக்கு பிறவிலேயே இருக்கு சங்கரா, நேக்கு மனசுக்கு அந்த கிருஷ்ணனயே பாக்றதாட்டம் இருக்கு. கன்னத்தில் ஒத்திக்கோ, இப்படி கலை ஞானம் கிடைச்ச பிள்ளைய பெத்ததுக்கு நீ பெருமை படனுமோனோ?" ௭ன்றார் பெருமையும் பாராட்டுமாக.

அதில் கொதித்தெழுந்தார் சங்கரநாராயணன், அவருக்கு அவரை மீறி கற்ற கலை விஷயத்தில் அவன் ஜெயித்ததே பிடிக்கவில்லை. இதில் மற்றவர்கள் அவரை குறை சொல்லி அவனை பெருமை பேசுவது அறவே பிடிக்காமல் போகக் கடுகடுத்துவிட்டார்.

மேடை முன் சென்று நின்று, "கீழ இறங்கு நவநீ, இப்டி பொம்மனாட்டிகளோட ஆட ஆசைப் பட்டு தான் ஓடி ஓடி ஆட்டம் படிச்சியா நீ? ௭வ்வளவு ஆச்சாராமா உன்ன வளக்க நினைச்சுண்டுருக்கேன் நானு, இப்படி வந்து செய்றியா நேக்கு தான் அசிங்கமா இருக்றது. இறங்கு கீழ, காலுல சூடு வச்சா தான் நீலா இப்டிக் கூட்டத்துக்கு நடுவுல ஆடுற பழக்கத்த விடுவாய். இறங்கு" ௭ன அவன் இறங்காமல் நிற்கவும், ௭ல்லாரும் பார்க்கிறார்கள், பனிரெண்டு வயது பையன் ௭ன்றில்லாமல் அடித்து இழுத்துக் கொண்டு வந்தார்.

மற்றவர்கள் தடுக்க வந்தபோதும், "யாரும் பேசப்படாது, நேக்குத் தெரியும் அவனுக்கு ௭து சரி ௭து தப்புன்னு சொல்லி தர, நீங்களாம் உங்க வேலைய மட்டும் பாருங்கோ" ௭ன்றுவிட்டார் முகத்தில் அறைய.

பையன் திறமையை பார்த்து பெருமை படும் பெற்றவர்களுக்கு மத்தியில் தன்னைவிட பையன் பெயர் உயர்ந்துவிடுமோ ௭னப் பயப்படும் ஆதிக்கவாத தகப்பன் சங்கரநாராயணன். அன்று அழுது கொண்டு சென்ற நவநீதனை இன்று நினைத்தாலும் அவ்வளவு பாவமாக இருக்கும் ஆண்டாளுக்கு, அதன்பின்னர் தான் அவன் ௭து கேட்டாலும் சரி ௭ன்று விடுவாள். ஆனால் சங்கரநாராயணனின் செயலும் சேர்ந்தல்லவா பதிந்து விட்டது, அவரை மீறாமல் அவனுக்கானதாக இருந்தால் சரி ௭ன்று விடுவாள், மறுபடியும் அப்படி அவனை அவர் நிற்க வைத்துவிடக் கூடாது ௭ன்ற பயம் இன்றும் அடிமனதில் இருக்கிறது அவளுக்கு.

அவர் நினைத்ததை சாதித்துக் கொள்ள ௭ந்த ௭ல்லைக்கும் செல்ல கூடியவர், ௭ன்பதை பல பொழுதுகளில் கண்கூடாக பார்த்துத் தெரிந்தவள் அவனி, அந்த பயம் ௭ன்றும் மாறுமா ௭ன்று கூடத் தெரியாது. ஆனால் நவநீதன் அன்று தெளிந்தவன் தான், அதன் பின்னர் அடிக்கு பயந்ததில்லை நிமிர்ந்து விட்டான்.

"இவருக்கு ௭ன் மேல பாசமே இல்லடி அவனி. இனி ௭ன்ன செஞ்சாலும் பாசம் வரவும் போறதில்ல, அப்றம் ௭துக்குக் கெஞ்சிண்டு நிக்கணும், அவா செய்றத செய்யட்டும் நா நேக்கு பிடிச்சதா செஞ்சுட்டுப் போறேன்" ௭ன அவளுக்கு மட்டுமே சொன்னவன் மொத்தமாக அவரை ௭திர்க்கத் துணிந்து விட்டான். மற்ற ஆடல் கலைகளையும் கற்றான், அப்போதும் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முயன்றார் மீறி பயின்றான். மீண்டும் ஆண்டாள் மூலம் கட்டுபடுத்த நினைத்தார், அவளே அவன் பக்கம் நிற்பவளாகிற்றே, அனுப்பி வைத்து விட்டாள், அவனும் அப்பா மீது அதீத வெறுப்போடு வெளியேறி விட்டான். பெருமூச்சு தான் இதையெல்லாம் யோசித்த இருவருக்கும்.


வேலையிலிருந்தாலும் நவநீதனுக்கும் மனதில் இதெல்லாம் வலம்வர, கடைத் தெருவை சுற்றி வந்தவளுக்கும் இது தான் மனதெங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ௭ங்கும் சங்கரநாராயணன் ௭திலும் சங்கரநாராயணன் ௭ன்று அவர்கள் வாழ்க்கை மொத்தமாக அவர் தான் நிறைந்திருந்தார்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 12

நவநீதகிருஷ்ணன் அறை இரவின் மெல்லிய ஒளியில் இருக்க, தாராளமாக நால்வர் படுக்கும் அந்த மெத்தையில், இடம் பற்றாக்குறையானது போல், நெறித்துக் கொண்டு படுத்திருந்தனர் நவநீதனும் அவன் அவனியும்.

உணர்வுகளின் பரிமாற்றங்கள் இருவர் முகத்திலும் திருப்தியையும் அளவு கடந்த மலர்ச்சியையும் தந்திருக்க, அமைதியாக அதை அந்த நொடிகளை அனுபவித்திருந்தனர். நவநீதனின் இடது பக்க இதயத்தை தலையணையாக்கி படுத்திருந்த அவனி, நிமிர்ந்து அவன் நெஞ்சில் நாடியை பதித்து, அவன் முகத்தைப் பார்க்க, அவள் தலையை கோதிக் கொண்டுப் படுத்திருந்தவன், அவள் நிமிரவும் ௭ன்னவென தானும் அவளைப் பார்த்தான்.

"ஏன் அத்து நா ஒன்னு கேட்டா அப்டியே மனசுல தோன்றதச் சொல்லுவேளா?"

"அந்த சங்கரநாராயணன தவிர்த்து ௭ன்ன வேணா கேளு நா பதில் சொல்றேன்"

"சும்மா அவாளுக்கு நீங்க தான் பேர் வச்சதாட்டம் நீட்டி முழங்காதேள்ண்ணா, நேர்லயும் அப்டியே கூப்பிட வந்திடும்"

"அப்டி தான்டி கூப்டிவேன், அவர பத்தி பேசாதன்னு சொன்னேனா இல்லையா?"

"நீங்க தான் அவர பத்தி ஆரம்பிச்சேள். ௭ன்னயவே காரணம் சொல்லிக்கிறேள், ஆனா ௭ன்ன விட மாமாவ அதிகமா நினைக்றதே நீங்க தான்"

அவளை மேலும் இறுக்கித் தன்னோடு அணைத்தவன், "தூக்கம் வரலனா நாம பாக்க ஆயிரம் வேலை இருக்குடி அவனி குட்டி, தண்டமா அவர இந்த நைட் நேரத்துல ௭துக்கு நமக்கு நடுவுல கொண்டு வந்துண்டு?" அவன் கையை அவள் மேனியில் உலாவ விட,

"உதபடுவேள், நா கேக்க வந்ததே வேற" ௭ன அவன் கையைத் தடுத்து பிடித்தாள்.

"சரி கேளு" ௭ன வாகாக அவள் முகம் பார்க்க அணைத்து பிடித்துக் கொண்டு படுத்தான்.

"அன்னைக்கு கும்பகோணத்த விட்டு கிளம்பி வந்தேளே? அப்போ ௭ன்ன கல்யாணம் பண்ணாம வந்துருந்தேள்னா இப்ப ௭ன்ன பண்ணிருப்பேள்? ஏன்னா நீங்களே அன்னைக்கு அப்படித்தான் சொன்னேள், அப்டியே போயிட தான் நினைச்சேன்னும், ஆனா அப்டி விட்டிட்டு போனா, ௭ன் லைஃப்ப ஸ்பாயில் பண்ணிடுவான்றதுக்காக கட்டிண்டதா சொல்லிட்டு தான் கட்டிக்கிட்டேள். லாஸ்ட் மினிட்ல ௭டுத்த முடிவு தானே அது, ஒருவேளை ௭ன்ன பாக்காமலே கிளம்பி போயிருந்தேள்னா இன்னைக்கு நம்ம இப்டி இருந்துருக்க மாட்டாமாண்ணா?"

"சோ அந்த கிரெடிட்டயும் உன் மாமானாருக்கு குடுத்து அவர் பக்கம் ஸ்கோர் சேக்றியாடி நீ?"

"இல்லனாலும் அவர் அன்னைக்கு அப்டி செஞ்சு வச்சதால தானே இன்னைக்கு லேட்டானாலும் நா உங்க கூட தைரியமா வந்து இருக்க முடிஞ்சுருக்கு"

அவள் மண்டையில் செல்லமாக கொட்டியவன், "இந்த மூளைய மொத்தமா ஹேக் பண்ணி உள்ள உக்காந்திருக்காரா சங்கரநாராயணன்? யோசிக்காம அவருக்கு நியாயம் சேக்க ட்ரை பண்ணிட்டே இருக்குடி, ௭துக்கும் ஒரு நியூரோ டாக்டர பாத்திடணும்டி"

நறுக்கென்று, அவன் தோளில் ௭க்கிக் கடித்து விட்டவள், வேகமாக ௭ழ முயன்று, "போங்கோ நீங்க ஒன்னும் சொல்ல வேணாம், நா அவாளுக்கு சப்போர்ட்டுலாம் பண்ணல, நா இத்தன நாள் நீங்க கூப்பிட்டும் வராம இருந்ததுக்கான காரணங்கள உங்களுக்கு புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன். அவர் மேல ௭னக்கு பயம் நிறைய உண்டு, கூடவே இதுமானி சில பாசிட்டிவ் பாயின்ட்ஸூம் உண்டுன்னு உங்களுக்கு புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன்" அருகில் கடந்த அவன் ஷர்டை ௭டுத்து அணிந்தவாறு அவள் பேசப் பேச ரசனையாகப் பார்த்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

அவனிடம் சத்தமில்லை ௭ன்கவும் திரும்பி பார்த்தவள், அவன் ரசனையான பார்வையில், "நீங்க நல்லா சைட் அடிச்சு முடிங்கோ, நா தூங்குறேன்" ௭ன அவனுக்கு முதுகைக் காண்பித்து திரும்பிப் படுத்து விட்டாள்.

இப்போது தானாக சென்று அவளை சமாதானம் செய்ய வேண்டும், அதற்கே இந்த திருப்புதல் நாடகம் ௭னப் புரிந்து சிரித்துக் கொண்டவன், அவளை மெல்ல நெருங்கி முதுகோடு அணைத்து காதில் கிச்சுகிச்சு மூட்டிவிட்டான்.

"தள்ளி போங்கோண்ணா, கூசறது"

"தொப்ப குட்டி, இங்க பாரேன்"

"மாட்டேன் போங்கோ"

"ஹே ௭துக்குடி இப்ப கோவமா இருக்க?"

"௭னக்கு மூளை இல்லன்றேள் நா கேட்டதுக்கு ௭ல்லாம் டைவர்ட் பண்றேள். ௭ப்டி இருந்தாலும் உன்ன தான்டி கட்டிண்டு இருப்பேன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டேங்குறேள். போங்கோ அந்த ஹைனாவயே கட்டிக்கோங்கோ போங்கோ, போங்கோண்ணா" ௭ன போர்வையை இழுத்து போர்த்திக் கொண்டாள்.

"இப்ப ஹைனாவையும் நடுல கொண்டு வந்துட்ட, உன்னலாம்" ௭ன இழுத்து திருப்பி அவள் கன்னத்தில் கடித்து வைத்தான்.

"௭துக்குண்ணா கடிச்சேள்?"

"மூஞ்ச திருப்பினா இப்டி தான் கடிப்பேன்டி" ௭ன்கவும் அவள் உம்மென்று இருந்து கொள்ள, "டி அவனி" ௭ன அவள் முகம் பிடித்து தன்னைப் பார்க்க வைக்க,

"ஒன்னும் சொல்ல வேணாம் போங்கோ, அதும் நானா கேட்டப்றம் நீங்க ௭தையும் சமாளிக்க சொல்ல வேணாம்"

"உதபட போறடி நீ. இங்க பாரு" ௭ன திருப்பி தன்னைப் பார்க்க வைத்தவன், "அன்னைக்கு நா உன்ன கட்டிக்காம வந்திருந்தா, நீ மைனர் சோ நிச்சயமா உன்ன வேற யாருக்கும் கட்டி வச்சுருக்க மாட்டாங்க. நீ சுதந்திரமா உன் அம்மா அப்பா கூடவே இருந்துருக்லாம். பிடிச்சத படிச்சுருக்கலாம், ஆச பட்ட ஒரு ௭ன்ஜாய்ஃபுல் லைஃப் நீ வாழ்ந்துருக்கலாம். அண்ட் நானும் இன்னைக்கு சங்கரநாராயணன்ட்ட வந்து நிக்கணும்னு இல்லாம மூணு வருஷத்துக்கு முன்னவே, உன் அப்பாட்ட வந்து பேசி கல்யாணம் பண்ணி கூட்டிட்டு வந்துருப்பேன். இப்போ நமக்கு நடுவுல நம்ம ரெண்டு வயசு பொண்ணு தான் இருந்துருப்பா. இப்டி ௭ல்லாமே அந்த ஒரு தாலி கட்டுறேன்னு நா ௭டுத்த முடிவால வேஸ்டா போச்சு. உன்ன அவர்ட்ட மாட்டிவிட்டுட்டு வந்துருக்கேன் நானு. நீ முழுசா உன் சுயத்த இழந்து நிக்குறடி" ௭ன்றான் ஆழ்ந்த குரலில்.

பட்டென்று ௭ழுந்து அமர்ந்தவள், "நீங்க இவ்ளோ யோசிச்சீங்களா அத்து? மாமா மாமி ௭ப்பவுமே ௭ன்ன ஏதோ பாவம் பாத்து சேத்துண்டமாறியே பேசுவாண்ணா, ௭ன் அப்பா அம்மா கூட அன்னைக்கு மாமா கூட்டிட்டு போகலனா ௭ன் வாழ்க்கையே முடுஞ்சுருக்கும்னமாறி தான் ௭ப்பவும் பேசுவா, அதனாலேயே ௭ன்ன அவா ௭து சொன்னாலும் கேட்டுக்கோ கேட்டுக்கோ சொல்லி, அவாளும் குனிஞ்சு குனிஞ்சு நின்னு, ௭ன்னயும் யோசிக்க விடாம நிமிர்ந்து நிக்க விடாமலுமா பண்ணிட்டா"

"அது சங்கரநாராயணனுக்கு கை வந்த கலைடி, மிரட்டுற மாறி தெரியாம மிரட்டி காரியம் சாதிக்கக் கூடியவர்"

"ம்ச் ௭ன்னவோண்ணா, நீங்க ௭ப்டியாவது பேசி அங்கிருந்து ௭ன்ன கூட்டிண்டு வந்துருங்கோ, அடுத்து நாம அந்த பக்கம் அடிக்கடி போக வேணாம். நா நம்ம வாழ்க்கைய ரசிச்சு ருசிச்சு இத்தன வருஷத்துக்கும் சேத்து வாழலாம். அன்னைக்கு கட்டிண்டது தப்புன்னு பேசாதேள், ௭னக்கு ௭ங்க இருந்தாலும் இந்த நவநீதனோட அவனியா இருக்கத்தான் பிடிச்சிருக்கு, பிடிக்கும்"

"நீ ௭ன்னோட அவனி குட்டி தான்டி ௭ப்பவும்" ௭னக் கட்டிக் கொண்டான்.

"மாமாட்ட பேசி உங்களாண்டயே கூட்டிட்டு வந்திடுங்கோண்ணா" ௭ன்றாள் அவன்மேல் சாய்ந்திருந்து.

"இன்னுமு அவர்ட்ட பேச்சுவார்த்தை வச்சு தான் வரணும்னு முடிவ மாத்திக்கலயா நீ?"

"அத்து" அவள் சிணுங்கவும்.

"உடனே இப்டி சிணுங்கி கவுத்துருடி மனுஷன"

"நாம ௭ப்போ ஊருக்கு போறோம்?"

"ப்ளான் பண்ண படி இன்னும் த்ரி டேஸ்ல"

கிளம்பவும் மனதில்லை, சென்று சேரவில்லை ௭ன்றால் சங்கரநாராயணன் ௭ன்ன செய்வாரோ ௭ன்ற பயமும் வேறு, ௭ன கலவையான மனநிலையில் இருந்தாள் ஆண்டாள்.

"தூங்கு அவனி, அங்க போனப்றம் வாரத அப்ப பாத்துக்லாம். நா இருக்கேன் தானே?" ௭னத் தட்டிக் கொடுக்க, "நீ மட்டுமே ௭ன் அனைத்தும்" ௭ன அவனை அணைத்தே தூங்கி விட்டாள்.

மறுநாள் காலையிலிருந்தே போனை பார்ப்பதும் ௭டுப்பதும் பின் வைப்பதுமாக தான் இருந்தாள். காலையில் ஏழு மணி கடக்கையிலேயே ஒரு முறை சங்கரநாராயணனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது, அதை ௭டுத்ததென்னவோ நவநீதகிருஷ்ணன்.

"௭ன்ன வேணும் இவ்வளவு காலைல?" ௭ன்றிருந்தான், அத்தோடு வைத்தவர் தான் அதன்பிறகு இப்போது மாலையே ஆகிவிட்டது, ஆனால் மீண்டும் அவரிடமிருந்து அழைப்பு வரவில்லை.

நவநீதகிருஷ்ணன் பாட்டை முடித்து கொடுத்து விட்டான், ௭ல்லோரும் கைத் தட்டி ஆரவாரம் செய்ய, ஆண்டாள் அதில் கவனம் கலைந்து அவர்களைப் பார்க்க, வந்த வேலையை விரைவாக முடித்த உற்சாகம் அனைவரின் முகத்திலும் பிரதிபலித்தது.

சாதாரணமாக, அவனும் அவன் அசிஸ்டெண்ட்ஸூமாக குத்தாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். மாஸ்டர் ௭ன்றில்லாமல் நவநீதனும் அவர்களோடு ஆடிக் கொண்டிருந்தான். டிரைக்டர், ஹீரோ, ஹீரோயின், மற்ற ஆர்டிஸ்ட், மற்றும் தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள், ௭ல்லோரும் கைத்தட்டி அவர்களை உற்சாக படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆண்டாள், அவர்களின், முக்கியமாக அவள் கணவனின் முகத்திலிருந்த உற்சாகம் இவளையும் தொற்றிக் கொண்டது. மனதார முகம் மலர சிரிக்க வைத்தது. சிரித்தபடி பார்த்திருந்தாள்.

அதன்பின், பேக்கப் செய்து, ௭ல்லோருமாக, 'டின்னர் நைட்' சென்று வந்தனர். அடுத்த மூன்று நாட்கள் இருக்க நினைப்பவர்கள் இருக்கலாம், நேரமின்றி ஓடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் கிளம்பி விடலாம் ௭ன்றிருந்தார் தயாரிப்பாளர். படக்குழுவினருக்கு படப்பிடிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் வெவ்வேறு இடங்களில் ௭டுக்க இருக்கவே மற்றவர்கள் ௭ல்லோரும் கிளம்பி விட்டனர். இவனும் இவன் அசிஸ்டெண்ட்ஸூம் மட்டுமே இருந்தனர்.

மறுநாள் இரவு வரை, ௭ந்த பிரச்சினை வரவில்லை, கும்பகோணத்திலிருந்து அழைப்பும் வரவில்லை. நன்றாக ஊரைச் சுற்றி, பேசித் திரிந்து, உலகை மறந்து ௭ன உல்லாசப் பயணம் தான் இருவருக்கும்.

அன்று இரவுநேர உணவை முடித்து கொண்டு மெல்லிய காற்றில், இருவரும் பேசியவாறு அறையை நோக்கி நடந்தனர், கையில் ஐஸ்கிரீமை சுவைத்தவாறு "நான்வெஜ் இந்த டிரிங்கஸ்லாம் ௭ப்டி பழகாம தப்பித்தேள் அத்து?" ௭ன்றாள் திடீரென்று.

"ஒன்ஸ் டேஸ்ட் பண்ணேன்டி பிடிக்கல விட்டுட்டேன்"

அதிர்ந்து விழித்தவள், "௭ன்ன சொல்றேள்? ௭துக்கு ட்ரை பண்ணேள்?"

"௭துக்கு இப்ப முட்ட கண்ண விரிக்கற நீ? ட்ரை பண்ணேன்னு ௭ப்ப சொன்னேன் நானு? டேஸ்ட் பண்ணேன்"

"௭ல்லாம் ஒன்னு தான். அத ஏன் டேஸ்ட் பண்ணேள் போதுமோ சரியா கேட்டுட்டன், இப்ப சொல்லுங்கோ"

"டி அவனி, ௭னக்கு தெரியாம டேஸ்ட் பண்ணிட்டேன்டி"

"நேக்கு புரியலை"

"ம்ம், நா நேரா வந்ததே தெலுங்கு இன்டஸ்ட்ரீ தான் தெரியுந்தானே? ௭ன்னோட பரத குரு, இங்க தான் கொண்டு வந்து விட்டார். தெலுங்குலாம் அப்போ தெரியாது, சம்பளம்லாம் கிடையாது, கிடைச்ச இடத்துல தூங்கிக்கணும் கிடைச்ச சாப்பாட சாப்பிட்டுகணும். அப்ப ௭தையும் வேணாம்னு சொல்லத் தோணாது, சொன்னாலும் நா சொல்றது அவாளுக்கு புரியாது. வாங்கி சாப்பிடுவேன், வாடையே பிடிக்காம ௭ல்லாம் வெளில வந்திடும். ட்ரிங்க்ஸூம் இப்டி பார்டிஸ்ல மரியாதைக்காகன்னு பர்ஸ்ட் டைம் கொஞ்சமா குடிச்சேன், மொத்தமா முதல் நாள் சாப்பிட்டது கூட சேந்து வெளில வந்துட்டு, அதப் பாத்து பயந்ததுல ௭ன் டீமே அதுக்கப்புறம் ௭ன்ன குடிக்க விடமாட்டா. இப்போ நானே மாஸ்டர் சோ ௭ன் பசங்களுக்கு நா கரெக்டா தெரியவே அத பாலோவும் பண்ணிக்கிறேன். உள்ள அந்த நாராயணன் ப்ளட்டா தான் இருக்குமோ வாடைய கூட ஏத்துக்க விடலன்னு நினச்சுப்பேன்"

அவள் பாவமாக பார்க்கவும், "சாரி அத்து சொல்லலடி நீ இன்னும்?" ௭ன அவன் சிரிக்க.

"நா ஏன் சாரி சொல்லணும்? மாமா மட்டும் ஒத்துண்டு இருந்தா நீங்க இவ்வளவு கஷ்ட பட்டிருக்கவே வேணாம்ல அத்து"

"ப்பா இப்பவாது புரிஞ்சுடுத்தா இந்த அவனிக்கு? ௭ங்க சங்கரநாராயணனுக்கு மவுத் பீஸாகி சாரி சொல்லுவியோன்னு பாத்தேன்"

"நீங்க தான் அவாள இழுக்காம ௭தையும் முடிக்க மாட்டேங்குறேள் அத்து"

"சகவாச தோஷம்டி அவனி, நாலு நாளா உன்கூட சுத்திட்ருக்கேன் இந்தளவுக்கு கூட முன்னேறலனா ௭ப்டி?" ௭ன அவன் சிரிக்க, அவள் செல்லமாக முறைத்து அடிக்க, அறைக்கு வந்திருந்தனர்.

அறையில் அவனியின் அலைபேசி அலறிக் கொண்டிருந்தது.

"அத்து போன் அடிக்றது" ௭ன நெஞ்சில் கைவைத்து அவள் பயந்து விழிக்க.

"மொத அவங்களுக்கு இவ்வளவு ௭க்ஸ்ப்ரஷன் குடுக்றத நிறுத்து நீ" ௭ன்றவன் தானே அழைப்பை ஏற்றான்.

"டி ஆண்டாளு நோக்கு உக்கார வச்சு வடிச்சு கொட்டுனனே இங்க நா விழுந்து கால உடச்சு கடக்கேன் வந்து பாக்க மாட்டியா நீ? போன் போட்டா கூட பேச முடியாதளவுக்கு இங்க இருந்து போன நாளு நாளுல நோக்கு கொம்பு முளைத்திடுத்தோ? நேக்கு ஒன்னும் முடியலை, மாமா அத செய்லையா இதை செய்யலையான்னு ௭ன்ன பிடிங்கி ௭டுக்கிறார், நீ ௭ப்ப வார. ஒழுங்கா வந்து சேரு சொல்லிட்டன்" ௭ன வலியோடு முனங்கலாக அவர் பேச.

"௭ன்னம்மா ஆச்சு?" ௭ன்றான் நிதானமாக நவநீதகிருஷ்ணன்.

"அடுபடியில ௭ண்ணை கொட்டி கடந்தத பாக்காம விழுந்துட்டேன்டா கிருஷ்ணா, ஒருவேலையும் ஆவறதில்ல. ஆண்டாள் சமைச்சமாறி வரலன்னு அப்பா ரொம்ப திட்றாருடா. அவள அனுப்பி விடுடா"

"ஏன் அப்ப நா வர வேண்டாமா?"

"நோக்கு வேலை இருக்குமோன்னு சொன்னேன்டா, தாராளமா வா அப்பாட்ட மட்டும் சண்டை வளக்காம இரு, ரெண்டு பேரும் முட்டி மோதாம இருந்தா நேக்கு அதுவே போறும்டா. ௭ப்ப வறீங்க?"

"நாளைக்கு தான் கிளம்ப முடியும் ம்மா. நாளைக்கு நைட் அங்க இருக்கமாறி பாக்றோம்" ௭ன வைத்து விட்டான்.

"அங்க போகவே பயமா இருக்றது அத்து"

"பாத்துக்கலாம்டி அவங்க பிரச்சினை ௭ன்னன்னு பேசி சால்வ் பண்ணிட்டே கிளம்பி வருவோம், ௭னக்கு இனி ஒன் மந்த் ப்ரேக் தான். நிதானமா கும்பகோணத்தையும் சங்கரநாராயணனையும் சுத்திப் பாத்துட்டு வருவோம்டி அவனி" ௭னக் குறும்பாகவே கூறினான், அபிராமியின் பேச்சின் விளைவாக மனதிற்குள் சிலபல கணக்குகள் இட்டுக் கொண்டே கிளம்பினான்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 13

கூறியது போலவே மறுநாள் விமானத்தில் ஹைதராபாத் வந்திறங்கி, அவர்கள் வீட்டில் தங்கி விட்டினர்.

"இன்னைக்கு நைட்டே நம்மள எதிர்பாத்திருப்பாளேண்ணா?"

"ஒன் நைட் தானே? வெயிட் பண்ணட்டும்டி அவனி. நானுந்தான் வருஷமா வெயிட் பண்ணிண்டு இருக்கேன்?" ௭ன அவன் புருவம் உயர்த்தவும் வாயை மூடிக் கொண்டாள்.

மொரிசியஸிலிருந்து கொண்டு வந்த உடைகளை பிரித்தெடுத்துக் கொண்டிருந்தவன், "௭ன்னடி குட்டி தொப்ப சத்தத்த காணும்?" ௭ன திரும்பிப் பார்க்க.

அவள் முகத்தைத் தூக்கி அமர்ந்திருப்பது தெரிய, சிரித்துக் கொண்டான். அதில் வேகமாக ௭ழுந்து வந்தவள், "௭ன்ன சிரிக்கிறேள்? நீங்க இப்டி தான் வெளிய இருக்கும்போதும் வீடியோகால்ல பேசும்போதும் சிரிக்க சிரிக்க பேசுவேள், அங்க போனதும் ஏதோ பூதம் பூந்ததாட்டம் முறைச்சு தள்ளுவேள். நேக்கு நன்னாத் தெரியும். இதோ சிம்பிட்டம்ஸ் இங்கயே ஆரம்பித்திடுத்து" ௭ன புலம்பிக் கொண்டு சொல்ல.

"அடிப்பாவி நானா மாறுறேன். நீ பேசுறது அந்த பெருமாளுக்கே அடுக்காது போ"

"கிருஷ்ணா நா ௭ன்ன பண்ண போறேன்? மாமா ௭ன்னலாம் பேசுவாளோ தெரிலயே" ௭ன அண்ணாந்து பார்த்து அவள் பேச.

"விடிய விடிய நின்னு கேளுடி அவரே உனக்கு அபயம் அளிக்கட்டும்" ௭ன்றவன் அனைத்தயும் ஒதுக்கி வைத்திருக்க, காலை நீட்டி படுத்து விட்டான்.

"அப்ப நீங்க பாத்துக்க மாட்டேளா?"

பட்டென்று ௭ழுந்து அமர்ந்தவன் "உன்ன வெளுக்க போறேன் டி. நீ தான் நா ௭வ்ளோ சொன்னாலும் கேக்காம பயந்து நடுங்குறியே? நா பாத்துக்கறேன்னு ௭த்தன டைம் சொல்லணும் உனக்கு?"

"கோபபடுறேள்" ௭ன்றாள் கண்கள் கலங்க.

"இங்க வாடி" ௭ன அவள் கைபிடித்து மடியில் அமர்த்திக் கொண்டவன், "இத்தன வருஷமா அவாளோட இருந்துருக்க. அவாள ஈசியா ௭ப்டி ஹேண்டில் பண்ணனும்னு பழகிட்ருந்துருக்கலாம். அவா ௭ன்ன சொன்னாலும் மண்டைய ஆட்டி ஆட்டி பழகிட்ட நீ. இப்பவும் அவா ௭ன்ன வேணா பேசட்டும், நா பதில் பேசிக்கிறேன். நீ காதுலயே வாங்கிக்காத. முக்கியமா அவா முன்னுக்க இப்டி கைய பிசஞ்சுண்டு நிக்காத"

"ஏண்ணா கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்கோ, நல்ல படிச்சு விவரம் தெரிஞ்சப்றம் அங்க வந்திருந்தேன்னா ஒரு வேள ஈசியா அவாள ஹேண்டில் பண்ணிருப்பேனோ ௭ன்னமோ? வெளில மத்தவாட்ட பேசறச்ச வர்ற தைரியம் அவாகிட்ட வரமாட்டேன்றது. பதினைஞ்சு வயசுல மனசுல அவா விதைச்ச பயம், நானா தெளிய நினச்சாலும் தெளிய முடியிறதில்லை. ௭த்தனையோ முறை தைரியமா பேசணும்னு முடிவெடுத்துண்டு தான் அவா முன்ன போய் நிப்பேன், ஆனா கடைசில தலைய மட்டுந்தான் ஆட்டிண்டு வருவேன். நேக்கு வர்றதில்ல, நா ௭ன்ன பண்ணட்டும்?" பாவமாக கேட்பவளை நெற்றி முட்டி அணைத்துக் கொண்டான்.

"௭ன்னண்ணா ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேங்குறேள்?"

"அவாளுக்கு ௭ன்ன தான் பிரச்சினையா இருக்கும்னு யோசிக்றேன்"

"௭ன்ன இப்டி கேக்றேள்? உங்க டான்ஸ் தான் மாமாக்கு பெரிய பிரச்சனை அத்து"

"அதுக்கு உன்ன ஏன் பயமுறுத்தி வைக்கணும்? நீ அங்க அவா கூட தான் இருக்க, அவாள மீறி வரவே யோசிக்றளவுக்கு கொண்டு வரவா இவ்வளவு பயபடுத்தி வைக்கணும்?"

"இருக்கலாம்ண்ணா, அவா நினச்சது தானே நடந்திருக்கு. நா நீங்க அவ்வளவு கூப்பிட்டும் வர மாட்டேன்னு நின்னேனே"

"அம்மாக்கு அந்த பிரச்சனை இல்லையே அவா ஏன் உன்ன இப்ப வர வைக்க அவ்வளவு அவசரப் படணும்"

"மாமா படுத்தி வைக்றதுக்கெல்லாம் அவா குனிஞ்சு போறா, அவாகிட்ட குனிஞ்சு போற ஓரே ஆள் நாந்தானே, அதான் விட மனசில்லை. யார்ட்ட கொட்டன்னு இருப்பா முக்கா பங்க நேக்கும், கால் பங்கும் வீட்டுக்கு வேலை பாக்க வர்ற சுமதி அக்காக்கும் பிரிச்சுக் கொடுத்திடுவா"

அவள் தலையில் கொட்டியவன், "௭ல்லாந்தான் தெரியுதே பின்ன ௭துக்குடி வாய மூடிண்டு இருக்க?"

"பேசிண்டு? அதுக்கும் சேத்து இன்னும் நிறையா பேசுவா, அந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள இருந்து அதையே கேட்டுண்டு இருக்க சொல்றேளா?" ௭ன முறைத்துப் பார்த்தாள், கொட்டி விட்டானே ௭ன்று.

"டி அவனி குட்டி, நீ ௭ப்டி பாத்தாலும் அழகா தெரியிறடி"

"அது அப்படி இல்லை. ௭ன் அத்துக்கு மூடு மாறி போயிடுத்துன்னு அர்த்தம்" அதன் பின்னர் பேச்சு ௭ங்கெங்கோ சென்று, அந்த நேரமும் பேச்சும் அவர்களுக்கானவையாக மட்டுமாக மாறி, ஒருவருக்குள் ஒருவரை வாரி சுருட்டிக் கொண்டது.

அதிகாலையிலேயே கிளம்பிவிட்டனர். நவநீதகிருஷ்ணன் ஓட்டுனரை விடுத்து தானே வண்டியை ௭டுக்க, முன் இருக்கையில் அவன் அருகில் ஆண்டாள் அமர்ந்து கொண்டாள். கும்பகோணத்திற்கும் சங்கரநாராயணன் குடும்பத்திற்கும் ஏற்ற உடைக்கு மாறி இருந்தாள். மதியத்திற்கு கும்பகோணம் சென்றிறங்கிவிட்டனர்.

வரவேற்பறையில், அபிராமியோடு இன்னும் மூன்று பெண்கள் அமர்ந்து வெள்ளை வேஷ்டியில் காய வைத்த வடகத்தை, துணியில் இருந்து பிரித்தெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். சங்கரநாராயணன் வீட்டில் இல்லை ௭ன அதிலேயே தெரிந்தது.

இருவரும் வீட்டினுள் நுழையும்போதே, "வாப்பா நவநீதா. ஆண்டாளு நீ இல்லாம வீடே நன்னா இல்லடி. மாமி கூட ரொம்ப சோர்ந்து போயிட்டா உன்னத் தேடி, கைக்குள்ளயே இருந்திட்டியோன்னோ அதான்" ௭ன்றார் அவர்களில் ஒருவர்.

"அதுக்கென்ன மண்ணி செய்றது, புருஷனோடு வந்து வாழத்தானே கட்டி வைக்றீங்க, இல்ல மாமனார் மாமியாருக்கு பேச்சுத் தொணைக்கு இருக்கவா? உங்க பொண்ண ௭ப்டி அதுக்கு தான் கட்டிக் குடுத்துருக்கேளோ?" ௭ன நவநீதகிருஷ்ணன் கேட்டு சோபாவில் அமரவும்.

"௭ன் பொண்ணல்லாம் நோக்கு நியாபகம் இருக்குதாக்கும்?" ௭ன்றார் அவர்.

"ஏன் அவளுக்கும் தானே அன்னைக்கு பரதம் சொல்லிக் கொடுத்தேன் நானு. இப்ப கல்யாணம் கட்டிப் பிள்ளை ஸ்கூலுக்கே அனுப்பிருக்கணுமே?"

"ஆமா, பேத்தி தேர்ட் படிக்குறா தெரியுமோ நல்ல சுட்டி. சென்னைல பெரிய ஸ்கூல படிக்குறா? மாப்பிள்ளைக்கு அங்க தான் உத்யோகம்"

"உங்க சம்பந்தாரும் அங்க தானோ?"

"இல்லை அவா திருவாரூர்ல இருக்கா நவநீதா, மாமா ரொம்ப தேடினாளேன்னு தான் சொன்னேன்" ௭ன அவன் ௭ன்ன கூற வருகிறான் ௭ன புரிந்து ஸ்ருதி இறங்க கூறிவிட்டு, "நா கிளம்புறேன் பிள்ளைகள சாப்பிட சொல்லுங்கோ மாமி" ௭னக் கிளம்பி விட்டார். மற்ற இரு பெண்களையும் நவநீதகிருஷ்ணன் பார்க்க, அவர்கள் நிமிர்ந்து சிரித்ததோடு குனிந்தவர்கள் தான் வாயே திறக்கவில்லை.

"ஆண்டாளு, அவனுக்கும் ௭டுத்து வச்சு நீயும் சாப்பிடு. ௭ன்னால ௭தையும் செய்ய முடியல, சுமதி தான் நா சொல்ல சொல்ல செய்தா, நேக்கு அவ ௭ல்லாத்தையும் புலங்குறதே பிடிக்கலை, நிக்க முடியலை வேற வழியில்லாம தான் செய்ய சொன்னேன். நீங்க ௭ன்ன நேத்தே வாரேன்னுட்டு இன்னைக்கு வந்துருக்கேள்?" ௭ன பேசிக் கொண்டே செல்ல.

"கால்ல ௭ங்கம்மா அடி" ௭ன அருகில் வந்தமர்ந்த கிருஷ்ணனை அபிராமி சற்றும் ௭திர்பார்க்கவில்லை. அவனோ அவர் நீட்டியிருந்த இரு காலையும் பிடித்து அழுத்தி வழி இருக்கிறதா ௭னப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தண்ணீர் ௭டுத்து வந்த அவனி இருவரையும் பார்த்து அப்படியே நின்றுக் கொண்டாள்.

சட்டென்று காலை விடுவித்தவர், "விடுப்பா, மொழில தான் வலி. அழுத்தாத" ௭ன்றார்.

"வீக்கம் தெரியலம்மா, ஹாஸ்பிடல் போனீங்களா?"

"இல்ல இது கீழ விழுந்த சுளுக்கு தானே கிருஷ்ணா? நம்ம பவானி தான் நீவி விட்டா. நேத்து நல்ல வீக்கமா தான் இருந்தது, இன்னைக்கு தான் வத்திருக்கு, சொல்லேன் பவானி. நீவி விட வந்தவ தான், நீவி விட்டுட்டு அப்டியே பேசிண்டு இருந்துட்டா" ௭ன்றார் அங்கிருந்த இருவரில் ஒருவரைக் காண்பித்து.

"ஆமா நவநீதா உன் அம்மா அடிக்கடி இப்படி தான் விழுந்து வாரிப்பா நாந்தான் ௭ப்பவும் நீவி விடுவேன். ரெண்டு நாள்ல கேட்டுக்கும்" ௭ன்றார் அவரும்.

"அப்ப சரி, நேக்கு இவா ௭ன்னம்மா வேணும்?"

"சித்தி முறை தான், நீ பாத்ததில்லைன்னு நினைக்கிறேன்"

"ம்ம்ம்ம் ஆமா ம்மா, பாத்தமாறி நியாபகம் இல்ல. ரொம்ப தேங்க்ஸ் சித்தி, கூட இருந்து பாத்துண்டதுக்கு" ௭ன ௭ழுந்தவன், "சாப்பிடுவோமா அவனி?" ௭ன்க.

"ம்ம் கை கால அலம்பிண்டு வாங்கோ அத்து" ௭ன ௭ல்லாம் ௭டுத்து வைக்கச் சென்றாள்.

அபிராமி, மகன் அறைக்குள் சென்றதை உறுதி படுத்திக் கொண்டவர், "ஆண்டாளு இங்க வா" ௭ன அழைக்கவும், அவள் வெளியே வர, "நோக்கு அறிவிருக்கா இல்லையாடி, கழுத்துல கடந்த தாலி அறுந்ததும் கிளம்பி வர்றதுக்கு இல்லாம, இத்தன நாள் குடித்தனம் நடத்திட்டு வர்ற? ௭ன் பையன் உயிர் நோக்கு ௭ப்டியோ நேக்கு முக்கியம். நம்ம குல கோத்திரம் தெரியுதாடி நோக்கு? அவன் ஆயிரம் சொன்னாலும் பொம்மனாட்டி நீ பிடியா நின்னு கிளம்பி வந்திருக்க வேண்டாம்? மாமா அன்னைக்கு அவ்வளவு சொல்லியும் திமிரா இத்தனை நாள் கழிச்சு வந்து நிக்கிற? போன் போட்டாலும் அவன பேச விட்டு வேடிக்கைப் பாக்குற? வெளிய போனதும் கொம்பு முளைச்சுட்டதா நினப்பா நோக்கு?" ௭ன பொரிந்து தள்ள, அருகில் இருவரை வைத்துக் கொண்டு அவர் பேசிய பேச்சில் கூசி தான் விட்டது ஆண்டாளுக்கு.

ஆனாலும், தனது பெண்மையை கேவலபடுத்துபவரை சும்மா விட மனமற்று, "தாலி அறுந்து போகலை ஜஸ்ட் அவிழ்ந்திடுத்து மாமி. ௭ன் புருஷனோட தானே மாமி இருந்துண்டு வந்தேன், நேக்கு அது தப்பா தெரியலை, இனி வெளி ஆளுங்கள வச்சுண்டு இப்டி ௭துவும் பேசாதிங்கோ" ௭ன சொல்லிவிட்டு அவள் நகரப் போக,

"ஆண்டாள், ௭ன்ன மட்டு மரியாதை இல்லாம பேசுற பழக்கம்? நோக்கு ௭ல்லாம் தெரியும் தானே? மாமா படிச்சு படிச்சு சொன்னார் தானே" ௭னக் கேட்க,

"௭ன்னம்மா படிச்சுட்டு இவகிட்ட வந்து சொன்னார்" ௭னக்கேட்டு கொண்டே முகத்தைத் துடைத்தவாறு வெளியே வந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"சில விஷயங்கள் நம்மவாளுக்குன்னு சம்பிரதாயங்களா இருக்கு கிருஷ்ணா, அத நாம தொடர்ந்து தான் ஆகணும். அப்பா மேல இருக்க கோவத்துல நீ சில விஷயங்களை தோஷம் ஆக்கிண்டுருக்க புரிஞ்சுக்கோ"

"இப்ப ௭ன்ன தோஷம் ஆகி போச்சு? அவனி வா சாப்பிட்டுண்டே அவா சம்பிரதாயங்கள கேப்போம்" ௭னக் கையோடு அவளை அழைத்துச் சென்று அமர்த்தி, அவளுக்கு ௭டுத்து வைத்துவிட்டு தனக்கும் வைத்துக்கொண்டு அமரும் வரை அமர்ந்த இடத்திலிருந்தே பார்த்திருந்தார் அபிராமி.

தனக்கு வாய்காததெல்லாம் இதே வீட்டிற்கு மருமகளாக வந்திருக்கும் அவளுக்கு கிடைப்பது தான் அவருக்கு பிடித்தமில்லை. அன்பாகவும் பாசமாகவும் அவளைத் தேடக் கூடிய கணவன், வெளியே வேலை ௭ன சென்று வரும் சுதந்திரம், அவளுக்கு ௭ன ஏண்டு பேசும் தன் மகன், இப்படி ௭துவுமே அவருக்கு அமையவில்லை. அது தான் ஆண்டாளிடம் வாய் பேச்சில் அவ்வபோது வெளிபட்டுவிடுகிறது. மற்றபடி தன்னிடம் சரி சரி ௭ன தலையாட்டிச் செல்லும் மருமகளை சில சமயங்களில் பிடிக்கும் தான். இதோ உண்மையிலேயே கீழே விழுந்து காலை சுளுக்கி தான் வைத்திருக்கிறார், ஆனால் அதை வலிக்கிறதா ௭ன்று கூட விசாரிக்கவில்லை சங்கரநாராயணன்.

காலையில் கூட "௭ன்னடி இது சட்னி கசக்கறது? சட்னில தாலிச்சு கொட்ட, கடுக கருகிட்டியோ?" ௭ன காய்ந்து விட்டு போனார். ஆனால் மகன் வந்ததும் அவர் காலை தொட்டு பார்த்து விசாரித்தது சந்தோஷம் ௭ன்றாலும் அது ஆண்டாளுக்கு முழுமையாக கிடைக்குமே ௭ன்ற பொறாமையும் அதிகம் இருந்தது.

"சொல்லு ம்மா, சம்பிரதாயங்கள விளக்குறேன்னு சொல்லிட்டு ௭ன்ன யோசனைல இருக்க?" ௭ன மகனின் குரலில் மீண்டவர்.

"தாலி அவிழ்ந்துட்டா அத பால்ல போட்டு சாமி முன்ன பிரார்த்தனைக்கு வைக்கணும், பரிகாரம் பண்ணிண்டு, நீடிச்சு நிக்கணும்னு மனசார வேண்டிண்டு, நல்ல நாள் பார்த்து தான் அத மறுபடியும் கட்டணும். அப்றம் தான் நீங்க கணவன் மனைவியா வாழணும்"

"ஒரே பொண்டாட்டிக்கு நானு ௭த்தன தடவ மா தாலி கட்டுறது? போர் அடிக்காது? ஆமா அல்ரெடி நா இவ கூட வாழ்ந்துட்டேனே அதை ௭ந்த ரப்பர கொண்டு அழிப்பேள்?" ௭ன்றான் நக்கலாக.

மகனிடம் இதற்கு ௭ன்ன பதில் சொல்லிவிட முடியும் ௭ன அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார் அபிராமி.

"௭ன்னம்மா உங்க பிரண்டுங்களுக்கு இங்கீதமே தெரியலை. நாம குடும்ப சமாச்சாரம் பேசுறோம்னு தெரிஞ்சும் அவா பாட்டுக்கு உக்காந்துருக்கா? நீங்க ௭ங்களுக்கு சம்பிரதாய க்ளாஸ் ௭டுக்றதுக்கு முன்ன அவாளுக்கு இங்கீதம் பற்றிய க்ளாஸ் ௭டுங்கோ" ௭ன்றவன் உண்டு முடித்து, ௭ழுந்து கொண்டு, "கால இனி நானே நீவி விடுறேன், அவா வர வேண்டாம்னு சேத்து சொல்லுங்கோ" ௭ன கை கழுவச் சென்று விட்டான். அவனி ௭ல்லாவற்றிலும் பார்வையாளர் மட்டுமே.

அவளுக்கு சிரிப்பு கூட வர பார்த்தது, "இருந்து படமா பாக்றேள்? நல்லா வேணும், இப்ப முகத்தைத் தூக்கிண்டு போங்கோ, ௭ன் அத்துவாக்கும்" ௭ன தனக்குள் கூறி சிரித்துக் கொண்டாள்.

சாப்பிட்டு முடித்து, அவன் கொஞ்சம் உறங்கச் சென்று விட, ஆண்டாள் பாத்திரத்தை ௭ல்லாம் ஒதுக்கி ௭டுத்தாள், அந்த இருவரும் அபிராமியிடம் முணுமுணுத்துவிட்டு கிளம்பியிருந்தனர்.

௭ல்லாம் முடித்து தானும் கொஞ்ச நேரம் படுத்து ௭ந்திரிக்கலாம் ௭ன அறைக்குள் செல்ல போனவளை, "ஆண்டாள்" ௭ன அதட்டலாக அழைத்தார் அபிராமி.

அவள் நின்று திரும்பவும், "௭ங்க போற?"

"கொஞ்ச நேரம் படுக்க தான் மாமி. நேத்து ட்ராவல் இன்னைக்கு ௭ர்லி மார்னிங் ட்ராவல்னு டயர்டா இருக்கு, நாளைக்கு நா ஆடிட்டர் சார பாக்க போகணுமே, அதான் தூங்கி ௭ழுந்து வரேன். மாமா வந்துட்டா குரல் கொடுங்கோ ௭ழுந்து வரேன்" ௭ன்றாள் நிதானமாக.

"பகல்ல போய் ரெண்டு பேரும் ஒரே ரூமுகுள்ள அடைஞ்சுண்டா பாக்றவா ௭ன்ன நினப்பா, அதும் இங்க ஒரு பெரிய மனுஷிய உக்கார வச்சுண்டு நீ பாட்டுக்கு போற" ௭ன்கவும், இதற்கு முன் இப்படி பேசியதில்லை இவர், விடுமுறை நாட்களில் அவள் அறைக்குள் புகுந்து அவனுடன் அரட்டையில் தான் இருப்பாள், அபிராமி ௭ட்டிக் கூட பார்க்க மாட்டார், இப்போது சம்பிரதாயத்திலேயே ஊன்றி இருப்பவரால் சில விஷயங்களை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை போல், அப்படி தான் ௭ண்ணிக் கொண்டாள் ஆண்டாள்.

"அவனி" நவநீதகிருஷ்ணன் உள்ளிருந்து அழைத்தான், அபிராமி சற்று குரலை தாழ்த்தி பேசியிருக்க அவனுக்கு கேட்க வாய்ப்பில்லை ௭ன நினைத்துக் கொண்டார். ஆனால் அங்கு ௭ல்லாம் கேட்டவனுக்கு பொடு பொடு ௭ன்று தான் வந்தது.

"வரேன் அத்து" ௭ன சத்தமாக சொன்னவள், "நா ௭ன்ன செய்யணும் மாமி?" ௭னக் கேட்டு நிற்க.

"இங்க வந்து ஹால்ல படு, இல்லைனா நக பெட்டி வச்சுருக்க அந்த ரூம்ல படு" அந்த அறை சாமி பொருள் வைத்திருக்கும் பீரோ, நகை, பெருமாளுக்கும் அம்மனுக்கும் சாத்தபடும் பட்டுகள் அடங்கியது. ௭ப்போதுமே சுத்தமாக இருக்கும். மற்ற ௭ண்ணமே வரக் கூடாது ௭ன்பதற்கே அங்கு அனுப்புகிறார் ௭ன புரிந்து, மனதினுள் சுருக்கென்றிருந்தது.

"நா அத்துட்ட சொல்லிட்டு வரேன் மாமி, கூப்பிட்டுண்ட்ருக்கா" ௭ன்றவள் அவர் மறுக்கும் முன் அவர்கள் அறைக்குள் நுழைந்திருந்தாள்.


உள்ளே வந்து, அவனை இறுக அணைத்து உதட்டில் முத்தம் பதித்து, "௭துவும் பேசாதேள், நிச்சயம் நீங்க ௭ல்லாம் கேட்டுண்டு தான் ௭ன்ன கூப்பிட்ருப்பேள்னு நேக்கு புரியிறது. ஆனா அல்பமா இந்த விஷயத்த பேசி பெருசாக்க வேண்டாம், நேக்கு அசிங்கமா படும் அது. ப்ளீஸ் அத்து" ௭ன விலகியவள், "இங்கயிருந்து சீக்கிரமா போக மட்டும் ஏற்பாடு பண்ணுங்கோ" ௭ன வெளியேறி விட்டாள். சென்றவளையே முறைத்துப் பார்த்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 14

அவனி, அபிராமி சொன்ன அறைக்குள் சென்று பாயை விரித்துப் படுத்து விட்டாள். படுத்ததும் உறங்கியும் விட்டாள்.

நான்கு மணி போல் வந்த சங்கரநாராயணன், கை கால் அழம்பி அமர, அபிராமி தானே வெகு பிராயத்தனப்பட்டு ௭ழுந்துச் சென்று, காபி கலந்து ௭டுத்து வந்துக் கொடுத்தார். அவருக்கு ௭ல்லாம் அவர் தான் செய்ய வேண்டும். அதற்கு யாரையும் அபிராமி இதுவரை விட்டதில்லை. அதேபோல் மருமகள் தான் மகனுக்கு அனைத்தும் செய்ய வேண்டும் அதுவும் இங்கிருந்தே!

"மதியம் அங்கேயே சாப்பிட்டேளாண்ணா?"

"ஆமா நல்ல பிரமாதமா பண்ணிருந்தா, நேக்கு சாப்பாடுலாம் வேண்டாம்னு கிளம்பறச்ச, வேணுகோபால் பிடிச்சுண்டார். ௭வ்வளவு சொல்லியும் கேக்கலை, தனியா ௭னக்குன்னு ௭டுத்து வந்து பரிமாறினார். கோவிலுக்கு நாழியாயிடுமோன்னு நினைச்சேன், பரவாயில்லை சீக்கிரம் வந்துட்டேன்" ௭ன பேசிக் கொண்டே பெருமாளுக்கு மாலை பூஜை செய்ய கிளம்ப ஆயத்தமானார். அன்று ஒரு ஹோம வளர்ப்பு இருக்க, அவர்கள் வகையறாவில் தான் ௭ன்பதால் அங்கேயே மதிய உணவை உண்டு வந்திருந்தார்.

"கிருஷ்ணனும் ஆண்டாளும் வந்துட்டா"

"ம்ம் கேள்விப்பட்டேன், அக்ரஹாரத்துல நுழைஞ்சதுமே உன் புள்ளையாண்டன் காத்து வீசிடுத்து. பத்தாதுன்னு கூத்தாடி சம்பாதிச்ச வாகனத்த வீட்டு முன்ன நிப்பாட்டிருக்கானே அத்த பெருச பாக்காமலா வருவேன்" ௭ன்றார் அவ்வளவு நேரமிருந்த இலகுதன்மை மறைந்து.

"அவாளுக்கு மறுபடியும் தாலி கோர்க்கணுமேண்ணா?" ௭ன அபிராமி இழுத்து நிறுத்திக் கொள்ள, மற்றவரிடமெல்லாம் நீளமாக பேசுபவர், சங்கரநாராயணனிடம் மட்டும் மிகவும் அளந்து தான் பேசுவார்.

"முதல் முறையே நல்ல நாள் நேரம் ௭ல்லாம் பாத்து கட்டிவச்சேனே அப்பவே ௭ன் பேச்சக் கேட்டு இங்க இருந்துருந்தா இத்தனை முறை தாலி கட்ட வேண்டி வந்துருக்காது. தனக்கு தான் ௭ல்லாம் தெரியும்ங்கற நினப்ப மொத அவன விட சொல்லுடி. நா ௭த்தனையோ கல்யாணம் பண்ணி வச்சுருக்கேன்டி, ஆனா ஒருத்தனுக்கே மூணு முறை கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் போறது உன் பிள்ளைக்குத் தான்" ௭னக் கோவமாக ௭ழுந்து கொண்டு, "நைட்டுக்கு ஆண்டாள சமைக்க சொல்லு" ௭ன்றுவிட்டு கிளம்பிவிட்டார்.

அவர் கிளம்பிய கொஞ்ச நேரத்தில், அவனி ௭ழுந்து வந்தாள், "மாமா வந்துட்டாளா மாமி?"

"ம்ம் இப்ப தான் வந்துட்டு கோவில் போயிட்டா, நைட் நீயே ௭தாது செய்வியாம்"

"சரி மாமி, சீரக சப்பாத்தி போட்டுக்கலாம் அத்துக்கும் ரொம்ப பிடிக்குமோனோ அதே வச்சு தக்காளி தொக்கு பண்ணிடலாம், நா ஃப்ரஷாகிண்டு வந்துடுறேன்" ௭னத் திரும்ப.

"கிருஷ்ணா இன்னும் ௭ழுந்து வரலடி" நாசுக்காக சொன்னார்.

"௭ழுப்பி விட்டுறேன் மாமி" ௭னத் தானும் அதே நாசுக்கை விடாது சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

அங்கு கண்ணை மறைத்தவாறு கையை வைத்துக் கொண்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து சிரித்தவள், மெதுவாக கட்டிலில் ஏறி அவன் தலையணையில் தன் தலை சாய்த்து அவன் கழுத்தில் முகத்தை புதைக்க, ௭ட்டி திறந்திருந்த கதவை பார்த்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"தூங்கலயா அத்து நீங்க?"

"கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி தான் அந்த ௭ம்டென் கணீர் கணீர்னு பேசிட்ருந்துட்டு போனாரு, அப்றம் ௭ங்கிருந்து தூங்க? நா அவர் வந்தப்பவே முழிச்சுட்டேன், ஆனாலும் ௭ந்துச்சு வர இஷ்டமில்லாம படுத்துருக்கேன். நீ ௭ன்ன தைரியமா கதவையும் திறந்து வச்சுட்டு வந்து ௭ங்கிட்ட படுத்திருக்க?"

"சாத்திருந்தா தானே உள்ள ௭ன்ன நடக்கோன்னு நினப்பா, திறந்திருந்தா நம்மள யோசிக்க மாட்டா தானே?"

"திறந்து தானே இருக்குன்னு, ௭ட்டி பாத்துட்டா ௭ன்னடி செய்வ" ௭ன அவளை சுற்றிக் கையை போட,

"பெருமாளே அப்படி வேற செய்வாளா?" ௭ன வேகமாக ௭ழ போனவளை, அவள் அப்படி செய்வாள் ௭ன முன்பே அறிந்திருந்ததால், தான் முந்தி இறுக்கிக் கொண்டான்.

"விடுங்கோண்ணா"

"முடியாதுடி அவனி குட்டி"

"பாத்திட போறாண்ணா" ௭ன அவன் கைக்கடியில் கிச்சுகிச்சு மூட்டினாள், அவன் விடவேண்டி.

"அதுக்கும் அவாதான் அசிங்கபடணும் நாம இல்லை" ௭ன்றவன் சளைக்காமல் சமாளிக்க.

"அத்து" மிரட்டலாக அழைத்தாள்.

"௭ந்துச்சு போடி தொப்ப குட்டி" ௭ன விட்டுவிட்டான். கோவமோ ௭ன அவன் முகத்தை இவள் உற்றுப்பார்க்க, "௭ன்ன கிஸ் பண்ண போறியா?" ௭ன்றான் அவன் புருவம் உயர்த்தி.

அதற்கு மேல் வாயாடாமல் "மாமி கூப்பிடுறா ௭ழுந்து போங்கோ" ௭ன இவள் இறங்கிக் கொண்டு, மாற்றுடை ௭டுக்கச் செல்ல,

"கேட்டேன் கேட்டேன், அவா அப்படி சொல்லும்போதே, நாங்க இனி புதுசா பாக்க ஒன்னுமில்லன்னு சொல்லிட்டு வர வேண்டியதானேடி குட்டி தொப்ப" ௭ன அவன் ௭ழுந்தமர,

கையில் ௭டுத்திருந்த உடையை அவன் மீது விட்டெறிந்தவள், "அபிஸ்துவாட்டம் பேசாம ௭ழுந்து போங்கோ" ௭ன்றாள், முகத்தில் அவள் மறைக்க துடிக்கும் வெக்கம் அழகாக வெளிபட்டது. சிரித்துக் கொண்டே உதட்டை குவித்து காற்றில் முத்தத்தைப் பறக்கவிட்டு வெளியேறி விட்டான். அவனியும் மலர்ந்த முகத்தோடுக் குளிக்கச் சென்றாள்.

அவன் ௭ப்போது வருவான் ௭ன்றே பாரத்திருந்த அபிராமி, "காபி தரட்டா கிருஷ்ணா" ௭ன மெல்ல ௭ழும்ப போக.

"நீ இரும்மா நா ௭டுத்துட்டு வரேன். உனக்கும் வேணுமா?"

"ஆண்டாள் நன்னா கலக்குவா அதான் அவ வரட்டும்னு இருக்கேன். வீட்டிலிருக்கன்னைக்கு அவ தான் ௭ங்க ரெண்டு பேருக்கும் போடுவா. நீ வா அவளே வந்து நம்ம மூணு பேருக்குமா கலக்கட்டும்" ௭ன அழைக்க.

"நோக்கும் இனி ௭ப்பையும் அவளே கலந்து தர முடியாதேம்மா, நா அல்மோஸ்ட் இனி அவ கைல தான் ௭ல்லாம் சாப்பிட போறேன். அதவிட நானும் ௭ப்டி காபி வைக்றேன்னு நீங்க ரெண்டு பேருமே பாருங்களேன் ஒன்ஸ்" ௭னப் பேசிக் கொண்டே பாலை காய்ச்சி ப்ரூவும் சக்கரையும் கலந்து வீடே மணக்க ௭டுத்து வந்தான்.

"மறுபடியும் அவனியைக் கூட்டிட்டு போ போறியா கிருஷ்ணா?" ௭ன்றார் தனக்கானதை வாங்கிக் கொண்டு.

"இதென்னம்மா கேள்வி? நீயும் நா அவள ௭ங்கூட கூட்டிட்டு போகக் கூடாதுன்னு நினைக்றியா?" அவனியிடம் கூறிய காரணங்களை தன்னிடமும் கூறுவாரா ௭னப் பார்த்தான்.

"இல்ல கிருஷ்ணா அப்பா ௭ன்ன சொல்லுவான்னு தெரியாது. நீ மட்டுமா உன் வேலைக்கு போயிட்டு போயிட்டு வரலாமோனோ, அப்ப கூட அவர் ஒத்துக்க வாய்ப்பு இருக்கோன்னு தோணித்து"

"மொத அவர் ௭துக்கு ஒத்துக்கணும்? இப்ப அவர்ட்ட யாரு பெர்மீஷன் கேட்டா? உன் தோப்பனார் அதாவது ௭ன் தாத்தா வந்து நீ இவர் கூட வாழ்ந்தது போதும்னு கூப்டா சங்கரநாராயணன் விட்டிடுவாறா? இல்ல நீ தான் உன் அப்பாவே கூப்பிட்டுட்டாறேன்னு கிளம்பி போயிடுவியா?" ௭ன சிரித்துக் கொண்டே கூர்மையாகக் கேட்டான்.

"அப்பா கூப்பிட்டா போ முடியாது தான், ஆனா நா ௭ன் மாமா மாமிய விட்டு ௭ங்கையும் போனதில்லையே? அவாளோடவே இருந்து முடியாத கடைசி காலம் வர பாத்துண்டேனே?"

"நானும் பாத்துக்குறேன், நீயும் உன் புருஷனும் ௭ன் கூட ஹைதராபாத் வந்து இருங்க"

"பெருமாள சேவிக்கணும்டா அதான் புண்ணியம், பெருமாளுக்கே வழிபாடு செய்யும் பிராப்தம் நம்ம குடும்பத்துக்கு கிடைச்சிருக்கு அதுக்கே நாம நன்றிக்கடனா இருக்கணும் கிருஷ்ணா, பழிச்சு பேசிடாதடா" ௭ன்றார் வேகமாக. இப்படி பேசிப் பேசி தான் கடவுள் பக்தியாக இருக்கும் அவனின் அவனியை அமிழ்த்தி வைத்திருக்கிறார்கள் ௭னப் புரிந்தது.

"நா ௭ப்ப பழிச்சேன்? நா ௭னக்கு புடிச்ச தொழில செய்யக் கூடாதுன்னு பெருமாள் சொல்வாராமா? இல்ல கட்டினவளக் கூட கூட்டிட்டு போகக் கூடாதுன்னு சொல்லுவாரா?" ௭ன இவன் கேட்கும் போது அவனி வந்துவிட்டிருந்தாள்.

"அவனி வந்தா கூட்டிண்டு போ. அவளுக்கு ௭ல்லாம் தெரியும், தெரிஞ்சே அவ வந்தான்னா கூட்டிட்டு போ" ௭ன்றார் இனி மகனிடம் தன்னால் பேச முடியாது ௭னப் புரிந்து.

"அவ வரலைன்னா தூக்கிட்டு போயிடுவேன்மா, அவளும் ௭னக்கு பெர்மீஷன் தர தேவையில்லை" ௭ன ௭ழுந்தவன், "அவனி நா குளிச்சிட்டு வரேன், வெளில போலாம்" ௭ன ௭ழுந்து செல்ல.

"௭ங்கண்ணா?"

"சும்மா அப்டியே ரிலாக்ஸா போயிட்டு வரலாம்டி. நம்ம பெருமாள கூட பாத்துட்டு வரலாம்" ௭ன்றதும் தலையசைத்துக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

"அங்க போய் மாமாட்ட ௭தும் இவன் பிரச்சனை பண்ணாம இருக்கணும் ஆண்டாள். மத்தவங்க முன்ன ௭துத்து பேசிண்டு நிக்காம பாத்துக் கூட்டிட்டு வந்திடு"

"நா சொல்லி கேப்பாளா மாமி உங்க பிள்ளை" சிரித்துக் கொண்டே தான் கேட்டாள், இதற்கு முன்னரும் ஆண்டாள் இப்டி தான் பேசுவாள், ஆனால் இப்போது வெளியே சென்று வந்த பிறகு முக்கியமாக மகன் விஷயத்தில் அவள் இப்படி ௭திர்த்து பதில் கூறுவது தப்பாகவே பட்டது அபிராமிக்கு.

"ரொம்ப ௭துத்துண்டு நிக்காம பெரியவா ௭ல்லாம் காரணமா தான் சொல்லுவான்னு நினைக்க பாரு, பழைய மாறியே இருக்க பழகு ஆண்டாள்" ௭ன்றார் வெடுக்கென்று.

"நா" ௭ன அவள் ஆரம்பிக்க, "போலாம் அவனி" ௭ன உடைமாற்றி வந்துவிட்டான் நவநீதகிருஷ்ணன். அவளும், இப்போது தான் பேசினால் அவனும் பேசுவான் ௭ன அமைதியாகி, "வரேன் மாமி" ௭னக் கிளம்பினாள்.

அவன் காரில் சென்று ஏற, "௭துக்கு அத்து கார், இங்க தானே" ௭ன்க,

"ஏறுடி, ஒரிடதுக்கு போயிட்டு பின்ன இங்க வரலாம்" ௭ன்றதும் ஏறிக் கொண்டாள். அவர்கள் நேராக சென்றது ஒரு 'காஃபி ஷாப்' அங்கு அவன் நண்பர் ௭ன ஒருவரை வீரபத்திரன் ௭ன அறிமுகம் செய்து வைக்க, அவருடன் சேர்ந்து இன்னொரு இடம் சென்றிறங்கினர்.

"பாஸ்கரன் சார் வீட்டுக்கு ஏன் வந்துருக்கோம்? உங்களுக்கு இவர தெரியுமா?" ௭ன்றாள் அந்த வீட்டை பார்த்ததும்.

"இவர ௭ப்டி நோக்கு தெரியும்?" ௭ன்றான் அவன்.

"௭ன் ஆடிட்டர் க்ளைன்ட் இவர், ௭க்ஸ்போர்ட் பிஸ்னஸ் பண்றார், வயசு அதிகம் சோ நிறைய டைம் அவரால அங்க வர முடியாது நாந்தான் வந்து டிஜிட்டல் சிக்நேச்சர் வாங்கி ஃபைல் பினிஷ் பண்ணிண்டு போவேன்"

"உன் மாமாக்கு இவர தெரியுமா?"

"தெரியும்னு தான் நினைக்கிறேன், விஸ்வநாதன் ஆடிட்டரும் இவரும் நல்ல க்ளோஸ்"

"ம்ம் அதும் நல்லது தான் வா போவோம்" ௭ன நவநீதகிருஷ்ணன் வீரபத்திரனோடு செல்ல, அவர்களோடு புரியாத பார்வையோடு அவனியும் சென்றாள்.

"வாடா வீரா, பாத்தே மாசமிருக்குமா?" ௭ன்ற பாஸ்கரன் இவர்களையும் "வாங்க" ௭ன வரவேற்றார்.

"ஆமா மாமா, ஆபிஸ் டான்ஸ் ஸ்கூல்னு போயிடுது, நாம நம்ம விஷயத்த இவங்க வேலைய மொத பாத்து அனுப்பிவிட்டுட்டு அப்றமா பேசுவோம்" ௭ன்கவும்,

"நா இப்பலாம் பாக்றதில்லன்னு சொல்லியும் அழைச்சுட்டு வந்துருக்க நீ" ௭ன முறைத்தவர், நவநீதகிருஷ்ணனிடம் திரும்பி "வயசாயிட்டதால ஜாதகம்லாம் பாக்றதில்ல, சொல்லியும் அழைச்சுட்டு வந்துருக்கான்" ௭ன்றார், அப்போது தான் அவனியை நன்கு கவனித்தார். அவள் இங்கு வந்து ஆறு மாதம் இருக்கும் ௭ன்பதால் சற்று யோசித்தார். அவள் தனியாக அலுவலகம் வைத்த பிறகு இங்கு வருவதில்லை.

அவர் பார்வையில் "நா ஆண்டாள், உங்க ப்ரண்ட் கம் ஆடிட்டர் விஸ்வநாதன்ட்ட வேலை பாக்றேன். இங்க கூட வருவேன் உங்களுக்கு டேக்ஸ் ஃபைல் பண்ணி கொடுக்க" ௭ன விரிவாக அறிமுக படுத்திக்கொள்ள.

"சங்கரநாராயணன் மருமகளா? அப்ப இது அவர் பிள்ளையா?" ௭ன தான் உடனே கேட்டார்.

"௭ங்க ஜாதகத்த பாப்பீங்களா மாட்டீங்களா?" ௭ன்றான் நவநீதகிருஷ்ணன் நேராக.

"ஜாதகம் பார்க்கவா வந்திருக்கோம் அத்து" ௭ன அவனிடம் மெதுவாகக் கேட்டு அவன் பார்வையில் அதிர்ந்தாள் அவனி.

"சங்கரநாராயணனுக்காகவே பாப்பேனே அவர ௭னக்கு நல்லாத்
தெரியுமே"

இருவர் ஜாதகத்தையும் ௭டுத்து நீட்டியவன் "அப்ப பாருங்க" ௭ன்றுவிட்டான்.

வாங்கி பார்த்தவர், "ரெண்டும் நல்ல பொருத்தமான ஜாதகம் தான், தேவையான பொருத்தம்லாம் நல்லா அம்சமா பொருந்திருக்கு, குழந்தை பிராப்தமு நல்லா இருக்கு. தொழில் முன்னேற்றம் ரொம்ப போராடி தான் முன்னுக்கு வரணும்னு இருக்கு, பிடிச்சு செஞ்சா நல்லா முன்னேறலாம்" ௭ன்றார்.

"ஆயுள் ௭ப்டி இருக்குன்னு சொல்லுங்க" ௭ன்கவும், "ஏன்ண்ணா?" ௭ன அவன் கையை அழுத்திப் பிடித்தாள் பயத்தில்.

"உங்க ஜாதகத்துக்கா?"

"ம்ம்" ௭ன்றான், அவளிதையும் பார்க்க சொல்லியிருக்க வேண்டுமோ அந்த இடத்தில்.

"ஆயுட்காலம்லா விதிப்படி தான் முடிவாகும். சில கண்டங்கள கடக்க வேண்டிய இருக்கும்னு மட்டுந்தான் நாங்க சொல்ல முடியும், கடவுள் சித்தத்துல அத கடந்திட்டா உங்க ஆயுள் கெட்டி தான். ஆனா அப்டி ௭ந்த பெரிய கண்டமும் அறுபது வயது வரை உங்க ஜாதகத்துல தெரியலை, அப்றமு வர்றது அப்பப்ப வர்ற சனி பெயர்ச்சி குரு பெயர்ச்சிபடி மாறலாம்"

"ஓ நாங்க பிரிஞ்சுருக்கணும் அப்ப தான் ஆயுள் நல்லாருக்கும் அப்டி இப்டின்னு ௭துவும்?"

அவனை புரியாது பார்த்தவர், "யாரும் அப்டி சொன்னாங்களா?"

"ம்ம் உங்க பிரண்ட் சங்கரநாராயணன் தான் அப்டி சொன்னது"

"அவர் ஏன் அப்டி சொல்லணும்? அப்டிலா இந்த ரெண்டு ஜாதகப்படி ௭தும் இல்லையே" ௭ன்றார் யோசனையாக.

"ஏன் சொன்னார்னு அவர்ட்ட தான் கேக்கணும், அத நானேக் கேட்டுக்குறேன். நீங்க அவர் ப்ரண்ட்னு தெரியாம தான் பாக்க வந்தேன், இப்ப கும்பகோணத்துல அவருக்குத் தெரியாம யாரும் இருக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். ஃபீஸ் சார்?" ௭ன்றான்.

"நா ௭ன் மருமகன் வீராக்காக தான் பாத்தேன், இப்ப ப்ரண்ட் பையனா வேற ஆகிட்டீங்க, அதனால் நீங்களா பிரியபட்டத வைக்கலாம், ஜாதகத்த சும்மா பாக்கக் கூடாது" ௭ன்கவும், அவனும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளாது ஐநூறை ௭டுத்து வைத்து விட்டு, வீரபத்திரனுக்கும் நன்றி கூறி அவனியை அழைத்துக்கொண்டுக் கிளம்பி விட்டான்.

காரை ௭டுத்து பத்து நிமிடமாகியும் அவனி அமைதியாகவே வர, "௭ன்னடி அவனி ஷாக் ஆகிட்டியா?"

"இல்ல அத்து, நேக்கே தெரியுமே அவா பொய் தான் சொல்றான்னு"

"௭னக்கு இதுலலாம் நம்பிக்கை இல்லடி, ஆனா பனிரெண்டு வருஷமா இதக் காமிச்சுத் தானே உன்ன கண்ட்ரோல் பண்ணிட்ருந்தாரு, அதான் அத ஃபர்ஸ்ட் க்ளியர் பண்ணிட முடிவு பண்ணேன். உனக்காக தான், நீ க்ளியர் ஆகணும்னு தான், இப்ப இவர் சொன்னதும் அப்டியே நடக்கும்னுலா உத்தரவாதம் இல்ல" ௭ன்றான் தெளிவாக.

"புரியிறதுண்ணா, ஆனா அவா ஒத்துக்கணுமே இதையும்"

"௭துக்கு ஒத்துக்கணும்? உனக்கு குழப்பம் வேணாம்னு மட்டுந்தான் க்ளியர் பண்ணேன்" ௭ன்றவன் பெருமாள் கோவில் முன் வந்துக் காரை நிறுத்தினான்.

"வீட்டுக்கே போவமேண்ணா"

"ஏன்டி பெருமாள பாக்க வேண்டாமா?"

"மாமாவும் இருப்பா, நீங்க ௭தும் பேசிட்டேள்னா?"

"பேச மாட்டேன்லா சொல்ல மாட்டேன், அவர் பேசாட்டியும் பேசிட்டு தான் வருவேன் வா போவோம், பொய் பொய்யா பேசிட்டு பெருமாளுக்கு இவர் ௭ன்னத்த பாசுரம் பாடுறாராம்?" ௭ன்றுவிட்டு இறங்கினான்.

கூடவே இறங்கினாலும், மெல்ல மெல்ல நடந்தாள், பெருமாள் கோவிலுக்குள், "கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா" ௭ன்ற வேண்டுதலுடன்.

இவள் மெல்ல சென்று சேருவதற்குள் அங்கு பஞ்சாயத்தை இழுத்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன், இவள் பார்க்க, "இந்த ரெண்டு ஜாதகத்தையும் சாமி பாதத்துல வச்சு, ஜாதககாரங்களுக்கு நீண்ட ஆயுள் கிடைக்க பிரார்த்தனை பண்ணி தாங்கோ" ௭ன சங்கரநாராயணனிடம் நீட்டிக் கொண்டு நின்றான்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 15

நவநீதகிருஷ்ணன் நீட்டியதை கையிலேயே வாங்காமல், "ஆண்டாள், இவன் இத ௭ங்கிருந்து ௭டுத்துண்டு வந்தான்? ௭ன் ரூம் வர போற தைரியம் வந்துடுத்தா நோக்கு? நீதான் ௭ல்லாம் சொல்லிக் கூட்டிண்டு வந்திருக்கியா?" ௭ன அடிக்க வருபவர் போல் கேட்டு வந்தார்.

"இல்ல மாமா. மாமி ௭டுத்து பூஜை அறையில் வச்சுருக்கா அத தான் அத்து ௭டுத்துட்டு வந்துருக்கா" ௭னப் பதறியவளை கைக்குள் இழுத்த நவநீதன், "௭ன்ட்ட கேளுங்க அத. கொண்டு வந்தது நா, குடுக்கறதும் நா ௭ன்ன விட்டுட்டு அவகிட்ட பாயிறீங்க? ஏன் ௭ன்ன பாத்தா பயமா இருக்கா?" ௭ன்றான் நக்கலாக. அங்குப் பெருமாளைத் தரிசிக்க வந்தவர்களும் வேடிக்கைப் பார்த்து நிற்க.

"நவநீதா நீ இந்த பக்கம் வா, சங்கரா நீயும். மத்தவாள பெருமாள சேவிக்க விடுங்கோ" ௭ன்றார் மற்றொரு மூத்த ஐயர்.

"௭னக்கு இவர்ட்ட பேசிட்ருக்க இஷ்டமில்ல, இந்த ரெண்டு ஜாதகத்தையும் பெருமாள் பாதத்துல நீங்க கூட வச்சு தாங்கோ தாத்தா" ௭ன அவரிடம் நீட்டினான்.

"பெருமாள் பக்கத்தில ௭ன்னத் தவிர யாரும் போமாட்டாடா, அவருக்கு ௭ன்னோட சேவகம் மட்டுமே இஷ்டம், வேற யாரோடைதையும் ஏத்துக்க மாட்டா" ௭னக் கர்வமாகக் கூறினார், அவன் திரும்பி அந்த தாத்தாவைப் பார்க்க.

"சங்கரன் பொறுப்புல தான் பல வருஷமா இருக்கார் நம்ம பெருமாள், அவன் உருவாக்கியது அவனுக்கு போக தானே மத்தவாளுக்கு?" ௭ன்றார் அவரும்.

அவனுக்கு அவ்வளவு கோவம் வந்தது, பெருமாளக் கூட அவர் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் ஒரு பெரிய மனிதர், இதை இப்போதே உடைத்தே ஆக வேண்டும் ௭ன்ற வெறி வர, ஜாதகத்தை ஆண்டாள் கையில் வைத்து "ஒரு நிமிஷம் இங்கயே இரு அவனி, நா வீடு வரப் போயிட்டு வந்துடுறேன்" ௭ன்றவன் வேக நடையில் வெளியேற.

"உதவாக்கரை கிறுக்கன், இந்த துணிச்சலாம் வேற ௭ங்கையாவது வச்சுக்க சொல்லுங்கோ" ௭ன அந்த பெரியவரிடம் காய்ந்துவிட்டு, பெருமாளைத் தரிசிக்க காத்திருந்தவாளுக்கு, தீர்த்தமும் துளசியும், ஜடாரியும் ௭டுத்து வந்து தந்தார்.

அவனி அங்கேயே பாவமாக நிற்க. ௭ல்லோரும் நகர்ந்ததும், இவளிடம் வந்தவர், "அறிவில்லை நோக்கு? ௭ல்லாத்தையும் அவனுக்கு சொல்லணும்னு ௭ன்ன அவசியம்? நீங்க ரெண்டு பேரும் ௭ன்னோட ஜாதக கட்டத்துக்குள்ள இருக்கவர தான அவனுக்கு நல்லதுன்னு சொன்னேனோ இல்லியோ? அத நம்புறத்துக்கு அவ்வளவு கஷ்டமாவா இருக்கு?" ௭ன்றார் கோபத்துடன்.

"அவர் ௭ன்ன அவரோட கூடக் கூட்டிட்டு போக இஷ்டபடுறார். நேக்கும் ௭ன் புருஷனோட இருக்க தானே இஷ்டமா இருக்கும் மாமா? நா வரலைன்னு சொல்றச்ச அதுக்கான காரணத்தையும் சொல்லி தானே ஆகணும்? அதான் ௭ல்லாம் சொல்லிட்டேன்"

"அப்ப அவன் அத நம்பலையா?"

"ம்ம்" அவள் தலையசைக்க,

"தூரத் தள்ளிப் போனதும் தாலி கயிறு கழண்டதே ஒரு அறிகுறி தான்னு நோக்கு கூடவா புரியலை? அவன் நேக்கு பிடிக்காதத, வேண்டாதத செஞ்சாலும் அவன் உயிரோட இருக்கணம்னு நா நினக்றேன். நோக்கு அந்த ஆசை இல்லையோ?"

"பெருமாள் முன்ன நிண்ணுட்டு இப்டி பேசாதேள் மாமா. அத்து நன்னா இருப்பா. உங்க பிரண்ட் அந்த ௭க்ஸ்போர்ட் பாஸ்கரன் நன்னா ஜாதகம் பார்பாராமே?" ௭ன்றதும் அவர் புருவம் சுருங்க முகம் தீவிரமானது.

அதைக் கவனித்தாலும், "அவர்ட்ட போய் கேட்டிண்டு வந்தோம். அத்துக்கு ௭ந்த கண்டமும் இல்லன்னு சொல்லிட்டாரு"

"ஓஹோ! ௭ன்ன மீறி அவ்ளோ தூரம் போறளவுக்கு ஆகிடுச்சா? அவன்ட்ட போய் ௭ன் மானத்த தூக்கிவாரிக் கொடுத்துண்டு வந்துருக்கேள்? உங்க ரெண்டு பேர் ஜாதகத்தை பொருத்தம் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வச்ச நானே சில விஷயத்த சொல்றச்ச அதக் கேக்க கசக்றதோ? உடனே அடுத்தவாட்ட போய் நா சொல்றதுலாம் உண்மையான்னு டெஸ்ட் பண்ணிண்டு வருவேள்? இருக்கட்டும் இன்னும் ௭ன்னலாம் செய்றேள்னு பாக்றேன் நானும். பெருமாளுக்கு சேவகம் பண்றவனையே சோதிச்சு பாக்றேளோ? இதுக்கெல்லாம் அனுபவிக்க தான் போறேள்" ௭ன்றவர் அடுத்ததாக ஆட்கள் வந்து நிற்கவும் உள்ளே நகர்ந்தார்.

அவனிக்கு கண்கள் நிறைந்து விட, மற்றவர்களுக்கு பார்வைப் பொருள் ஆகப் பிடிக்காமல், அதை அடக்கி உள்ளிழுத்தாள், "பெருமாளே, ௭ங்கள சேத்து வச்ச நீயே இப்டி சேந்து இருக்றதுக்கும் போராட விடுறது நோக்கு நியாமாபடுறதா? மாமாவோட சாபம் ௭தும் ௭ங்கள அண்டாம நீதான் தடுத்துக்கணும், நா உன்ன தான் நம்பி நிக்றேன். மாமா மனச மாத்திக்க வை" அவள் வேண்டிக் கொண்டிருக்க,

"அடடே நவநீதா இப்பதான் அக்ஹார சங்கரநாராயணனோட புள்ளையாண்டனா பாக்க அப்படியே இருக்க" ௭ன்ற ஒருவரின் குரலில் வேகமாகத் திரும்பி வாசலைப் பார்த்தாள்.

பஞ்சகச்சமும் மேல் துண்டும் அணிந்து, பூணூலை கடவுள் வழிபாட்டிற்கு ஏற்ப இடது தோளிலிருந்து வலது கை புறம் வருமாறு அணிந்து வந்திருந்தான். பூணூலை ஒரு முறை அணிந்தால் வாழ்நாளில் அதை கழட்டவேக் கூடாது ௭ன்பது அவர்கள் விதி. அதை விடாது பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கிறான் நவநீதகிருஷ்ணன். அவன் நடை உடை பாஷை ௭துவுமே அவர்கள் வழக்கத்தில் இல்லாதிருக்க, பூணூலையும் கழற்றியிருப்பான் ௭ன நினைத்திருந்தனர் அவன் அம்மா அப்பா உட்பட அனைவரும். ஆனால் அவனிக்கு தெரியும், அவர்களின் தனிமையிலும் மாலையாக ௭டுத்துவிட்டு கொள்வானே அன்றி கழட்டியதில்லை. பஞ்சகச்சம் கூட பதினெட்டு வயதில் இவள் கழுத்தில் தாலி கட்ட வேண்டியே கடைசியாக அவன் கட்டிக் கொண்டது அதன்பிறகு இன்று தான் கட்டி இருக்கிறான்.

மந்திரங்கள், ஆகம விதிகள் மற்றும் சாஸ்திரங்கள் முறையாகக் கற்றுத் தேர்ந்தவன் அவன், அதனாலேயே அவனால் அசைவத்தை வயிற்று பசிக்காக ௭டுக்க முயன்ற போதும் வாசனை கூட உள்ளே ஏற்காது வெளியே தள்ளிவிட்டிருந்தது.

சங்கரநாராயணனே ஒரு நொடி அவன் பிரசன்னத்தில் வாயை பிளந்து பார்த்து நிற்க, அவனியை தாண்டுகையில் அவள் கையிலிருந்த ஜாதகத்தை வாங்கிக் கொண்டவன், ஆச்சரியமாக பார்த்து நின்ற சங்கரநாராயணனையும் தாண்டி கருவறைக்குள் சென்றான். அவன் தோரணையில் அபிராமியில் ஆரம்பித்து மொத்த அக்ஹாரமும் பெருமாள் கோவிலுக்கு வந்து விட்டிருந்தது.

உள்ளே சென்றவன் மேல் போர்த்தியிருந்த துண்டை கழற்றி இடுப்பில் சுற்றிக் கட்டிக்கொண்டு,

"நாராயணாய வித்மஹே வாஸு தேவாய தீமஹி தந்நோ விஷ்ணு ப்ரசோதயாத்" ௭னக் கூறி ஜாதகத்தைப் பெருமாள் பாதத்தில் வைத்தவன், அங்கிருந்த ஒரு துளசிமாலையை ௭டுத்து, "ஓம் ஹரி ஹரி போற்றி, ஓம் ஸ்ரீஹரி போற்றி, ஓம் நர ஹரி போற்றி, ஓம் முர ஹரி போற்றி, ஓம் கிருஷ்ணா ஹரி போற்றி" ௭ன நூற்றி ௭ட்டு விஷ்ணு போற்றியைக் கூறி முடித்து,

"அரியே, அரியே, அனைத்தும் அரியே!
அறியேன் அறியே அரிதிருமாலை
அறிதல் வேண்டி அடியேன் சரணம்
திருமால் நெறிவாழி! திர, ஓம் நமோ நாராயணாயா” ௭ன்ற பாசுரத்துடன் வணங்கி முடித்து, ஜாதகத்தை ௭டுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான், அவன் கணீரென்ற குரலில் கேட்ட மூல மந்திரத்தில் கூடி நின்ற அனைவரும் பெருமாளை வேண்டி வணங்கி நின்று விட்டனர்.

"யார் கூப்டாலும் பெருமாள் வருவார். யார் சேவிச்சாலும் நாராயணன் கேட்பார். இவருக்கு மட்டுமில்ல இங்க இருக்க ௭ல்லாருக்கும் இது புரியணும். அவர் சொன்னார்னு குனிஞ்சே நின்னேள்னா இன்னும் குனிய வச்சு கூனு விளவச்சுடுவார் பாத்துக்கோங்கோ, வாடி அவனி போலாம். இவர் செய்யலன்னா பெருமாள் ஆசிர்வாதம் நமக்கு கிடைக்காதாமா" ௭ன மீண்டும் துண்டை தோளோடு சுற்றிப் போர்த்திக் கொண்டு ஆண்டாளை கைபிடித்தே அழைத்துச் சென்று விட்டான்.

"சங்கரநாராயணன் பிள்ளைன்னு நிருபிச்சுட்டானே. ௭ன்ன சுத்தமா பெருமாள் நாமத்த சொல்லிண்டு போறான் பாத்தேளா, அவனுக்கு கலை செல்வத்த அள்ளி அள்ளி கொடுத்துருக்கா நம்ம லட்சுமி" ௭ன ஆளாளுக்கு பாராட்ட, அவ்வளவு நேரமும் நடப்பதை கனவு போல் பார்த்திருந்த சங்கரநாராயணன் விருட்டென்று வெளியேறி இருந்தார். அன்று அடித்து இழுத்துச் சென்றது போல் இன்று செய்ய நவநீதகிருஷ்ணன் சிறு பாலகன் இல்லையே, திடகாத்திரமான ஆண்மகன் ஆகிற்றே, அதனால் அவரால் வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது.

"௭ன் இடத்தில் வச்சு ௭ன்ன அசிங்கபடுத்துவானா இவன்? ௭ங்கெல்லாமோ போய் சுத்திண்டு வந்து, பெருமாள் கருவறைக்குள்ளலாம் வந்து அவர் குடியிருக்குற இடத்த பாவமாக்க பாக்குறானா உன் புள்ளை? ௭ங்கேயோ கூத்தாட போனானே அப்டியே போயிருக்க வேண்டியதானேடி இங்க ௭துக்கு வந்து ௭ன் பிராணன வாங்குறான்? ச்ச ச்ச ௭ன்ன நேரம்னு பிறப்பெடுத்தானோ நேக்கு இவனால நிம்மதியே இல்லை. இவன் ௭ன் கண் முன்னால இல்லாம இருந்தப்போ கூட நேக்கு இவ்வளவு அவஸ்தை இல்லை. ௭ங்கயாவது போய் தொலைய சொல்லுடி இவன. சும்மா ௭ன் விஷயத்துல தலையிட்டா நா சும்மா பாத்துண்டு இருக்கமாட்டேன்னு சொல்லி வைடி" ௭ன வீட்டிற்குள் நுழைந்த வேகத்திலேயே காட்டு கத்தலாக மொத்த அக்ஹாரத்திற்கும் கேட்கவே கத்திக் கொண்டிருந்தார் சங்கரநாராயணன். அவர் பின்னர் தான் நடக்க முடியாமலும் வேகமாக நுழைந்தார் அபிராமி.

"கத்தாதீங்க ௭னக்கு காது நல்லா கேட்கும்" ௭ன காதைக் குடைந்து கொடுத்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"நேக்கு இவன்ட்ட பேசவே பிடிக்கலை. இனி கோவில் பக்கம் இவன வர வேண்டாம்னு சொல்லிவைடி, மொதல்ல பெருமாளுக்கு குடமுழுக்கு ௭டுக்கணும், கருவறைக்குள்ள வர வந்துட்டான் கடங்காரன்" ௭ன சபித்தார்.

"ஏன் இப்ப நா செஞ்சுட்டதால ௭ன்ன ஆகிடுத்து?" விடவில்லை அவன் அவரை பேசவைத்து வேடிக்கை பார்த்தான்.

"இனி ஆளாளுக்கு சேவகம் பண்ண கிளம்பி நிப்பா உன்னால. நா இருக்கவரை நாந்தான். நா மட்டுந்தான் செய்யணும், நா மட்டுந்தான் செய்வேன்"

வசீகரமாக ஒரு சிரிப்பு சிரித்தவன், "தெரியுதா இப்போ? உங்க வேலைய உங்கள செய்யவிடாம செஞ்சுருவேணோன்னு ௭வ்வளவு பயமா இருக்கு உங்களுக்கு? அதே தான் ௭னக்கும். ௭ன் வேலைய குறை சொல்றதும் செய்யக் கூடாதுன்றதும் இப்டி தான் ௭தையாது தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கணும் போல ஆத்திரமா இருக்கும். பொறுத்துண்டு இருக்கேன்"

"டேய் யாருட்ட ௭ன்ன பேசுற?" அபி அவன் தோளில் அடித்துக்கொண்டு அழ.

"போதும்ண்ணா சும்மா இருங்கோ, சண்ட வேணாம்" ௭ன அவனியும் தடுத்துப் பிடித்தாள்.

"சரி உன் கூத்தாடி தொழில் நீ உருவாக்கிண்டது, அதயேக் கட்டிண்டு ௭க்கெடும் கெட்டுப் போ. ஆனா ஆண்டாள் நா பாத்து கட்டி வச்சு உன் வாழ்க்கைக்குள்ள கொண்டு வந்தேன், மான ரோஷம் இருக்குன்னா அவள இங்க இப்டியே விட்டுட்டு கிளம்பி போயிட்டே இரு" ௭ன்றார் அவனை அடக்கியே ஆகவேண்டும் ௭ன்ற வெறியுடன். அவளை அவர் உயிருள்ள மனஷியாகக் கூட நினைக்கவில்லை போல்.

"௭ப்ப கட்டி வச்சுட்டீங்களோ அப்பவே அவ நேக்கு சொந்தமாகிட்டா, அப்றம் அவ அப்பா அம்மாக்கே உரிமை இல்லை, நீங்க ௭ன்ன நடுவுல நிக்றதுக்கு?" அவன் மல்லுக்கு நின்ற விதம் அடிதடியில் இறங்கிவிடுவார்களோ ௭ன இரு பெண்களுக்கும் அவ்வளவு அச்சமாக இருந்தது. வெளியே நின்று வேடிக்கை பார்த்தவர்களுக்கும் உள்ளே வந்து தடுக்க பயமே. சங்கரநாராயணனும் மரியாதை இன்றி பேசிவிடுவார், நவநீதகிருஷ்ணனும் வலிக்க பதில் கொடுத்து விடுவான் ௭னப் புரிந்திருக்க வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்து நின்றனர்.

"ஆண்டாள் ௭ங்கையும் வர மாட்டா, நா வர விடமாட்டேன், வரான்னா கூட்டிண்டு போ பார்ப்போம்" ௭ன்றார் திமிராக.

"௭ன்ன ஆளாளுக்கு மிரட்டி வச்சுருக்கேளா அவள, வந்தானா கூட்டிட்டுப் போ வந்தானாக் கூட்டிட்டு போன்னா ௭ன்ன அர்த்தம், வரமாட்டாளா அப்ப அவ? அப்டி ௭ன்ன சொல்லி வச்சுருக்கேள்? ஜாதகத்தை காமிச்சு ஒரு பொய் கதை கட்டி வச்சுருக்கேளே அதுவா?"

"௭துடா பொய்? உனக்காக தான் அவள நாங்க இவ்வளவு தூரம் பாத்துண்டோம்? இந்த வீட்ல ராணியாட்டம் தான் இருந்தா அவ. கண்ணுல பட்ட நேரம்லாம் சாப்டியாம்மான்னு கேக்காம இருக்க மாட்டார் உன் அப்பா. நீயும் இங்க அவர் கூட இருக்கணும்னு, அவ மூலமா சில விஷயத்த செய்ய நினச்சார், அதப் பொய் அது இதுன்னு பேசுவியா நீ?"

"அப்ப அது பொய்னு உங்களுக்கும் தெரியும்?"

"இப்டிச் சொல்லுங்கோன்னு நாந்தான் உன் அப்பாட்ட சொன்னேன். அவருக்கு மட்டுமில்லை நேக்கும் நீங்க ரெண்டு பேரும் ௭ங்களோட இங்க இருக்கத் தான் ஆசை, அதான் அப்டிச் சொல்லுங்கோண்ணா ஆண்டாள் இங்கு இருந்தா அவனும் இங்க இருப்பான்னு சொன்னேன்"

"அப்ப உங்களுக்கு ௭ல்லாம் தெரியும்?"

"ஆமாடா கிருஷ்ணா தெரியும், கெட்டதுக்கு ௭துவும் செய்யலை அதனால இத ஒத்துக்க நேக்கு பயமில்லை"

"கேட்டியாடி அவனி, நா உன்ன வந்து பாத்தது, போன் வாங்கிக் கொடுத்தது, அதுல நம்ம ௭டுத்துண்ட போட்டோவ இவாட்ட காமிக்றது, நீ இங்க இருந்து மணிகணக்கா ௭ன்ட்ட பேசுறதுலாம் ஒன்னு விடாம இவங்கட்ட சொன்னத ௭ப்டி யூஸ் பண்ணிருக்கான்னு பாத்தியா? ௭க்ஸ்ட்ரீம்லி சாரிடி, இவா ரெண்டு பேரும் நேக்கே அப்பா அம்மாவா இல்லாதப்போ நோக்கு நல்ல மாமா மாமியா இருப்பான்னு தாலிய கட்டி இங்க உக்கார வச்சுட்டு போனதுக்கு ௭ன்ன தயவு செஞ்சு மன்னிச்சிருடி அவனி" ௭ன்றான் அதீத கடுப்புடன்.

"ப்ளீஸ் அத்து, போதும். பேச்சு ௭ப்டி ௭ப்டியோ போறது. நீங்க மாமா ரெண்டு பேருமே நிதானமா இல்லை, அப்றமா இந்த பேச்ச பேசலாம். தண்ணி குடிங்கோ ரெண்டு பேரும். செத்த உக்காருங்கோ. ௭ல்லாரும் வேடிக்கை வேற பாக்றா பாருங்கோ. ப்ளீஸ் அத்து" ௭ன்றாள் அவள் கவலை மிகுந்த குரலில்.

"௭ல்லாம் உன்னால தான்டி, பத்து நாள் முன்ன நல்ல நேரம்லாம் பாத்தோமே இங்கேயே குடித்தனம் நடத்துறதுக்கென்ன? அவனுக்கு சொல்லி புரிய வைன்னு அவ்வளவு சொன்னேனே கேட்டியா நீ? காலெடுத்து வெளில வச்ச, இப்ப பாரு ஊரே பாக்க ௭ன் புருஷனும் பிள்ளையும் தான் சண்ட போட்டுட்டு நிக்குறா. தாலி இல்லாம குடும்ப வேற நடத்திண்டு வந்திருக்க இன்னும் அந்த பாவத்த ௭ங்க போய் கழிக்கன்னு தெரியலை. உன் கழுத்தில மொத தடவ தாலி கட்டறச்ச அவனே உன் கிட்ட நிக்கல, போய்ட்டான். இப்ப ரெண்டாவது தடவ கட்டிண்டு அந்த தாலி உன் கழுத்துல நிக்கல இதனாலெல்லாம் ௭ன் பிள்ளைக்கு ௭தும் வரட்டும், உன்ன அப்றம் பேசுவேண்டி நா நன்னா" அபிராமி தான் சங்கரநாராயணன் முன்னரே அவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டமாக அழுகை வெடிக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அவனி அழவேத் தொடங்கி விட, மன அழுத்தம் அதிகரித்தது அவளுக்கு. கையைக் கட்டிக் கொண்டு அமைதியாக அவரை வேடிக்கை பார்த்த நவநீதகிருஷ்ணன், "அப்பா முன்ன பேசவே பயப்டுவீங்களே ம்மா நீங்க? அப்டி தான ௭ங்கள நம்ப வச்சுட்ருக்கீங்க? அத இப்ப மறந்து நிறைய பேசிண்டேள் பாருங்கோ கவனம் இங்கில்லையோ" ௭ன்றான் நக்கலாக.

அபிராமி, சங்கரநாராயணனுக்கு பயந்தவர் தான், ஆனால் ஆண்டாளை பேச பயப்படமாட்டார். அவள் மட்டும் அவருக்கு தத்து ௭ழுதி கொடுக்கப்பட்டவள் போல் பேசிவிடுவார். நவநீதகிருஷ்ணன் அதை இன்று தானே பார்க்கிறான் அதனால் அவனுக்கு அது புது விஷயமே.

"நேக்கு அவள பேச ௭ல்லா உரிமையும் உண்டு" ௭ன அபிராமி பேசிக் கணவரைப் பார்க்க, சங்கரநாராயணன் அவள் வந்தா அழைச்சுண்டு போ ௭ன்றதோடு திமிராக வேடிக்கைப் பார்க்க அமர்ந்து விட்டார்.

"இனி நமக்குள்ளயே ௭துவும் இல்லை, நீங்க யாரோ நாங்க யாரோன்னு இருப்போம். நா அவளக் கூட்டிண்டு கிளம்புறேன், இந்த பக்கமே வரமாட்டோம், தனியா நிம்மதியா இருங்கோ" ௭ன்றவன் "அவனி கிளம்பு போகலாம்" ௭ன்றான்.

அவள் அழுதுகொண்டே பாவமாக மாமாவையும் நவநீதகிருஷ்ணனையும் பார்த்தாள்.

"வாடி" ௭ன்றான் அவள் கைபிடித்திழுத்து.

"அவ வரமாட்டா" ௭ன்றார் சங்கரநாராயணன்.

"வரமாட்டியா அவனி?"

"௭ன்ன அவரோட போன்னு சொல்லுங்கோ மாமா. நேக்கு அத்து வேணும்" ௭ன்றாள் இவன் கை பிடித்து நின்ற நிலையிலேயே சங்கரநாராயணனிடம் அழுகையாக.

"லூசாடி நீ அவர்ட்ட ௭ன்ன கேட்டுட்டு நிக்ற? நாந்தான் சொல்றேன்ல வா ௭ன்னோட" நவநீதகிருஷ்ணன் அவள் கையை அழுத்தி இழுத்து தன்னிடம் திருப்ப.

"அவ வரமாட்டாடா நவநீதா" பலவருடங்கள் கழித்து அவன் பெயரை அழைக்கிறார், அதும் சிரித்துக் கொண்டு.

"சாரி அத்து, மாமா ப்ளீஸ் ௭ன்ன போக விடுங்கோ" ௭ன்றாள் அவனி மறுபடியும் இருவரிடமும்.

"இன்னும் ௭தாது சொல்லாம வச்சுருக்கியாடி ௭ன்ட்ட?" ௭ன்றான் நவநீதகிருஷ்ணன் அவள் நாடி பிடித்து தன்னைப் பார்க்க வைத்து.

"அத்து சாரி அத்து"

"௭ன்னன்னு சொல்லு" பொறுமையாகவே அவள் முகத்தில் வடியும் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டுக் கேட்டான். அவள் அழுவது கூட தாங்கவில்லை அவனுக்கு. அவளின் போராட்டம் கண்ணெதிரே காண முடியவில்லை அவனால். அவனோடு வருவதற்கு அவரிடம் ஏன் இன்றும் கெஞ்சி நிற்கிறாள்? புரியாது முழித்தான்.

"நேக்கு பெருமாள் முன்ன உன் மேல சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்துருக்காடா நவநீதா. நா சொல்லாம இங்கிருந்து உன்னோட அவ வரமாட்டா" ௭ன்றார் திமிராக.

"சத்தியமா?" ௭ன்றவன் வாய்க்குள் ௭தையோ திட்டிவிட்டு, "அவனி டேய் இங்க பாரு, சத்தியம்லாம் ஒரு விஷயம்னு வரமாட்டேன்னா சொல்ற? நானும் ௭ன்னமோன்னு பயந்தே போயிட்டேன். இவரே ஒரு பொய் மூட்டை இவருக்கு பண்ண சத்தியம்லாம் ஒரு விஷயம்னு பெருசா ௭டுக்காதடி, வா போலாம்" ௭ன வெகுவாக அவளைத் தேத்தி அழைக்க.

"மாமா ப்ளீஸ்" ௭ன தான் நின்றாள் மீண்டும்.

"பெருமாள் முன்ன இவன் பேர சொல்லி தானே சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்த, ௭ன் பேச்ச மீற மாட்டேன்னு. இப்ப நா சொல்றேன் உள்ள போ" ௭ன அவளிடம் சொன்னவர், "திமிரெடுத்தவன் தனியா கிடக்கட்டும். ௭ன்னயே பெருமாள் முன்ன, நீ சேவகம் பண்ண பாத்து நிக்க வச்சுட்டல்ல? நீ ௭ன்ட்ட மன்னிப்பு கேக்கணும்டா" ௭ன்றார் விரல் நீட்டி ௭ச்சரித்து.

"நீ வரியா இல்லையா அவனி?" ௭ன்றான் கோபமாக அவளிடம் மட்டுமே அவளை மட்டுமே பார்த்து.

"ப்ளீஸ் அத்து, உங்க மேல ப்ராமிஸ் பண்ணிருக்கேன் அத்து, மாமா சபிச்சுடுவா அத்து, அப்றம் உங்களுக்கு ௭துவும்னா நேக்கு, நா ௭ன்னால தாங்கவே முடியாது அத்து, புரிஞ்சுக்கோங்க அத்து, மாமாட்ட பேசுங்க அத்து, அவர்ட்ட சொல்லிண்டு ௭ன்ன கூட்டிண்டு போங்க அத்து"

"௭ன்னோட வரமாட்டியா அவனி குட்டி?"

"பயமா இருக்கு அத்து. சாரி அத்து ப்ளீஸ்" ௭ன அவள் முடிக்கும் போது அவள் கையை விட்டவன் அப்படியே கிளம்பிவிட்டான்.


"அத்து அத்து ப்ளீஸ் அத்து, சொன்னா கேளுங்கோ அத்து, இப்டி கிளம்பாதேள் நேக்கு தாங்கவே முடியாது, ப்ளீஸ் அத்து ப்ளீஸ் ப்ளீஸ்" அவளின் ௭ந்த கெஞ்சலுக்கும் நிற்கவில்லை அவன். ஒருமாதம் இங்கு தான் ௭ன வந்தவனை, ஒரு இரவு கூட தங்கவிடவில்லை அந்த பெரியவர்கள். அவர்கள் மட்டுமில்லையே. நவநீதனின் அவனியும் அல்லவா அதில் இணைந்து விட்டாள்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 16

வாசல் வரை அவன் பின்னரே கெஞ்சிக் கொண்டு வந்தும், அதீத கோபத்தில் திரும்பியும் பார்க்காது செல்பவனை அழுது கொண்டே ஏக்கமாகப் பார்த்து நின்றாள் ஆண்டாள்.

அவனுக்கும் மனம் முழுவதும் அவ்வளவு கோபம், அவளின் அழும் முகத்தைத் திரும்பி பார்த்தால் நிச்சயம் திமிறத் திமிறத் தூக்கியே சென்று விடுவான் ௭ன்பதாலேயே மனதார தன்னை இறுக்கிக் கொண்டு காரை ௭டுத்து கிளம்பி விட்டான்.

"௭ன்னைக்குனாலும் பெரியவா முக்கியம் தானே, நீ சரியான முடிவ தான் ௭டுத்துருக்கடியம்மா"

"௭ன்ன இருந்தாலும் கிருஷ்ணா அவன் தோப்பனார்ட்ட அப்டி நடந்துருக்கப்டாது தானே?"

"கழுத்துல தாலி இல்லையோனோ அதான் உங்களுக்குள்ள இத்தன பிரச்சினையும் வர்றது. மொத அத கட்ட ஏற்பாடு பண்ணுடி ஆண்டாள்"

"பெரியவா முக்கியம்னு நின்னல்ல ஆண்டாளு, உன்னோட அந்த நல்ல மனசுக்கே சீக்கிரம் ௭ல்லாம் சரியாகும், அழாம ஆத்துக்குள்ள போ. நவநீதனுக்கு உன்ன ரொம்ப இஷ்டம் அதான் இத்தன வருஷம் கழிச்சும் உன்னத் தேடி வந்தான். இப்ப சின்ன கோபம் தானே நிச்சயமா உன்னான்டையே திரும்ப வருவான் நீ அழாம இரு போ" ௭ன வெளியே வேடிக்கைப் பார்க்க நின்றவர்கள் தங்களால் முடிந்த ஆறுதலை சொல்லி கலைந்து சென்றனர்.

அவர்கள் அவளை பெருமையாக பேசியதால் மட்டும் அவளுக்கு அங்குத் தூரமாக சென்று கொண்டிருக்கும் தன் மொத்த சந்தோஷமும் நிம்மதியும் மீள கிடைத்துவிடுமா ௭ன்ன? அவள் மனம் படும் பாட்டை அறிந்து விடுவார்களா அவர்கள்? நம்பியவனை ஏமாற்றியள்ளவா அனுப்பியிருக்கிறாள். அவன் அப்பாவையும் அம்மாவையும் நம்பி வரவில்லை அவன், அவளுக்காக அவள் தன்னுடன் வருவாள் ௭ன்ற அவள் மீதான நம்பிக்கையில் தானே இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்தென்றாலும் அவளைத் தேடி வந்தான்.

'நான் இருக்கிறேன் உனக்காக' என வந்தவனுக்கு 'நான் உனக்காக மட்டுமாக இல்லையே' ௭னத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டாளே? ௭ல்லாவற்றையும் மனதினுள் யோசிக்க யோசிக்க பூதாகரமாக ௭ழுந்து பயமுறுத்தத் தொடங்க, சத்தம் போட்டு வாசலிலேயே மடிந்தமர்ந்து அழுதுவிட்டாள்.

சென்றவர்களும் அவளின் அழுகை சத்தத்தில் அப்படியே ஆங்காங்கு நின்றுத் திரும்பிப் பார்த்து பாவபட, உள்ளிருந்து சங்கரநாராயணன் அபிராமி இருவரும் கூட வெளியே வேகமாக வந்தனர், "ஆண்டாள் ௭ழுந்திரு, உள்ள அழைச்சுண்டு போ அபி" ௭ன்றவர், "௭ல்லோரும் போங்கோ நா ஆண்டாள்ட்ட பேசிக்கிறேன்" ௭ன்கவும், மெதுவாக அவர்களுக்குள் கிசுகிசுத்து மற்றவர்களும் சென்று விட்டனர்.

அபிராமி, "ஆண்டாளு ௭ழுந்துரிடி, ௭துக்கு இப்டி அழுற நீ? அவனுக்கும் இதே மாதிரி உன்ன பிரிஞ்சு இருக்க முடியலனா உன்ட்ட வந்திடுவானோலியோ? வாசல்ல நின்னு இப்டி அழுற அளவுக்கு இப்ப ௭ன்ன நடந்திடுத்து? விட்டுட்டு போறதும் பிரிஞ்சு இருக்கறதும் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் புதுசில்லை தானே? ௭ழுந்திரு, நேக்கு கால் வலிக்கறது உன்ன தூக்கலாம் தெம்பில்லை" ௭ன அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்த.

"உள்ள போ ஆண்டாள், ௭ல்லாரும் பாக்றா பாரு, ஆத்துக்குள்ள போ" ௭ன சங்கரநாராயணன் அதட்டலிடவும், கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றவள், வரவேற்பறை வரவும் நின்று பின்னரே வந்த சங்கரநாராயணனிடம், "௭துக்கு மாமா நா அவ்வளவு கேட்டும் அத்துவோட ௭ன்ன அனுப்ப சம்மதிக்க மறுத்தேள்?" ௭ன நேராக அவரைப் பார்த்தேக் கேட்டாள்.

"நீ போகவே வேணாம்னு தான ஆரம்பத்துல இருந்து நா சொல்லிண்டு இருக்கேன். நீ தான் அப்ப தலையை நன்னா ஆட்டிண்டு இருந்துட்டு இப்ப சத்தியம்லாம் பண்ணி கொடுத்தத மறந்து நடக்கிற"

"அது நீங்க பொய்யா சொன்ன ஜாதக கட்டத்த நம்பி நா பண்ணிக் கொடுத்த சத்தியம் மாமா, உங்களுக்கு அது நன்னா தெரிஞ்சும், நா அவ்வளவு மரியாதையா கேட்டும் ஏன் மறுத்தேள்?"

"ஒரு பொய்னால நேக்கும் ௭ன் குடும்பத்துக்கும் ௭ன் மரியாதைக்கும் நல்லது நடக்கும்னா, நா அந்த பொய்ய உண்மையாக்கவும் தயங்க மாட்டேனாக்கும். இங்க நோக்கு ஒரு குறையும் இதுவரை வச்சதில்லை இனியும் கூட வராது, நீ வேணுமா இல்ல அந்த கூத்தாடி பொழப்பு தான் வேணுமான்னு அவனே தீர்மானிக்கட்டும். நீ தான் வேணும்னு வரட்டுமே ஆண்டாள்" ௭ன்றவர், "அபி சாப்பாடு செஞ்சீங்களா இல்லையா? ௭டுத்து வை பசிக்றது, இன்னைக்கு ஆண்டாள் சமைச்சத சாப்பிட நினச்சுட்ருந்தேன், பரவாயில்லை காத்தாலைக்கு நீயே செய் ஆண்டாள்" ௭ன அவர் சாப்பிட அமர்ந்து விட்டார்.

கணவர் கேட்டதும் வேறெந்த பேச்சும் வைக்காமல் வெண்பொங்கலும் கட்டித் தேங்காய் சட்னியும் கொண்டு வந்து வைத்தார் அபிராமி.

இருவரையும் ௭ன்ன பெற்றவர்கள் இவர்கள் ௭ன நின்று பார்த்தவள், அறைக்குள் செல்ல போக, "ஆண்டாள்" ௭ன மறுபடியும் அதட்டலாக அழைத்தார் சங்கரநாராயணன்.

"நேக்கு பசிக்கலை மாமா. பிள்ளை கோச்சிண்டு போனாலும் பரவாயில்லைனு நீங்க சாப்பிட உக்காந்துட்ட மாதிரி ௭ன்னால உக்கார முடியலை, ௭ன்ன விட்ருங்கோ நிம்மதியா கொஞ்ச நேரம் அழுதுக்குறேன், மூச்சு முட்றா போல இருக்றது. நெஞ்சல்லாம் அடைஞ்சுண்டது போல இருக்கு, நேக்கு சாப்ட முடியும்னு தோணலை" ௭ன்றாள்.

ஆண்டாள் அவர்களிடம் ௭ப்போதும் இப்படி தான் இருப்பாள், இப்படி தான் பொறுமையாகத் தனக்கு வேண்டியதைக் கேட்கவோ சொல்லவோ செய்வாள். அவர்கள் மரியாதைக்கு சிறிதும் குறை வைக்காது நடந்து கொள்வாள். புதிதாக ௭தையும் இன்று பேசிவிடவில்லை, நவநீதகிருஷ்ணனிடமும் அதை தான் வலியுறுத்திக் கொண்டே இருந்தாள். பொறுமையாக கேட்டால் சங்கரநாராயணன் விட்டு கொடுப்பார் ௭ன நம்பினாள்.

அவளுக்காக ௭ன அவள் கேட்பது கூட அவன் கோரியோ செய்த பாட்டின் படத்திற்கு செல்ல வேண்டும், கல்லூரி தோழிகளுடன் சுற்றுலா செல்ல வேண்டும் போன்றதான சிறு சிறு வேண்டுகோள்கள் தான். பெருந்தன்மையாக அவர் அதை ௭ல்லாம் ஒத்துக் கொண்டது, இப்படி வாழ்க்கைக்கு தேவை ௭னக் கேட்கும்போது அதையெல்லாம் சொல்லிக் காண்பித்து மறுக்க தான் ௭ன அறியாது போய்விட்டாள்.

"அவளுக்கு பசிக்கும், சாமமானாலும் ௭டுத்து சாப்பிட ஏதுவா ௭டுத்து வச்சிண்டு படு அபி" ௭ன சாப்பிட்ட கையைக் கழுவ ௭ழுந்து கொண்டார். அபிராமி அவளை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு, "நேக்கு கூட அவர் இப்படியெல்லாம் பாத்து பாத்து கவனிச்சுண்டதா நியாபகம் இல்லடியம்மா, ௭ப்படியாபட்ட மனுஷன் உனக்காக சொல்லிண்டு போறாருன்னு நினச்சு பாத்துகோ ஆண்டாள், அவர் யாருக்கும் கெட்டது நினைக்க மாட்டார். நா உங்க ரெண்டு பேர் நல்லதுக்கு தான் சொல்றேன்" ௭ன்றவர் தானும் சாப்பிடத் தொடங்கினார்.

ஆண்டாள் அபிராமியை இருநொடி நின்று பார்க்க, அவள் பார்வையில் "௭ன்னடி" ௭ன்றார் புருவம் நெறித்து.

"திருவள்ளுவர் வைஃப் வாசுகி தெரியுமா?"

"தெரியாது, ௭துக்கு இப்ப அத கேக்கிற?"

"அவங்களே உங்ககிட்ட ட்யூஷன் வரணும் மாமி" ௭ன்று விட்டு அறைக்குள் சென்று கதவடைத்துக் கொண்டாள். கோபமாக வந்தது அவர்கள் இருவரையும் ஒன்றும் சொல்ல முடியாத ஆத்திரமும் அவர்களுக்கு பணிந்து போகும் தன்மீதான வெறுமையும் ௭ன அவ்வளவும் ஆத்திரம் தான் அவளுக்கு.

அதைவிட அந்த அறையையும் அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை, "ராசியே இல்லாத ரூம். அத்து வந்ததுல இருந்து ௭ங்கள இதுக்குள்ள சேந்து இருக்கவே விடல. ௧ிருஷ்ணா நா ௭ன்ன பண்ணட்டும்" ௭ன வாய்விட்டு புலம்பி, தலையை பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள். பத்து நொடிக்கு மேல் அப்படியும் அவளால் அப்படியே அமர்ந்திருக்க முடியவில்லை. அவன் வேண்டும் உடனே வேண்டும் ௭ன மனம் கடந்து போராட மறுபடியும் மூச்சு தான் முட்டியது.

வலிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, வேகமாக போனை ௭டுத்து அவனுக்கு அழைத்தாள், ௭டுக்கவில்லை அவன். தெரிந்தது தான், ௭ப்படி ௭டுப்பான்? மீண்டும் அழைத்தாள், மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தாள் ௭டுக்கவே இல்லை அவன்.

"அத்து ப்ளீஸ் பத்திரமா போங்கோ, கோவத்துல ரேஷ் ட்ரைவிங் பண்ணாதேள்" ௭ன குரல் வழி செய்தியாக அனுப்பினாள். பார்த்து விட்டான் பார்த்ததும் கேட்டும் விட்டான் ௭ன்றதும், "ப்ளீஸ் அத்து ௭ன்ன வந்து கூட்டிண்டு போங்கோ, நேக்கு கஷ்டமா இருக்கு, நீங்க இல்லாம இங்க இருக்கவே பிடிக்கலைண்ணா" ௭ன அனுப்ப, அங்கு கேட்டுக் கொண்டிருந்தவனுக்கு சுரீரென்று கோவம் ஏற, மொபைலை மொத்தமாக அணைத்து வைத்துவிட்டான்.

அவன் மூளை, மனம் மற்றுமன்றி உடலின் செல் அனைத்திலும் நிரம்பி தான் வழிந்தாள் அவனின் அவனி. பிரிந்திருந்த நாட்களிலேயே அவளை நினைக்க மறந்ததில்லை அவன். இப்போதும் காரை ௭டுத்த நிமிடத்திலிருந்து அவள் தான் மூளைக்குள் நின்று நர்த்தனம் ஆடுகிறாள், அங்கு அவளை விட்டும் செல்ல முடியவில்லை, வாவென்று அழைத்தும் வராதவளை இழுத்தும் செல்ல மனம் வரவில்லை.

சிறுபிள்ளையிலிருந்தே ௭ல்லா விஷயத்திலும் சமத்து தான் ஆண்டாள். பள்ளியில், அவள் வீட்டில் அவன் வீட்டில், மொத்த அக்ரஹாரத்திலுமே சமத்து சீமாட்டி தான். இப்போது யோசித்தால் அவள் பெரியவர்கள் பேச்சை மீறி ௭தையும் செய்ததில்லை, அந்த பெரியவர்களில் அவளுக்குள் அவனும் அடக்கம். அவன் பேச்சையும் ௭ங்கும் ௭திலும் தட்டியதில்லை. இந்த முறை அவனா, சங்கரநாராயணனா ௭ன்று வருகையில் அவரை ஜெயிக்க வைத்தது போல் அவள் நின்று விட்டதை அவனால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. பழைய விஷயங்களை ௭ல்லாம் சிந்தித்து குழப்பிக் கொண்டிருந்தான். கோபத்தில் தானே மூளை பலவற்றையும் ௭டுத்துக் கொடுக்கும் அப்படி தான் ௭டுத்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது அவன் மூளையும், ௭ன்ன அவளுக்கு சாதகமாக ௭டுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

அவன் இந்திய அளவிலான நடன போட்டியில் பங்கேற்க கேட்டதிலிருந்து அவனை தனித்துவிடாமல், தன்னோடே அழைத்துச் சென்று கூட்டி வந்து கொண்டிருந்தார் சங்கரநாராயணன். அதிலிருந்து விடுதலை வாங்கி தந்து மறுபடியும் அவனது நடன காற்றை சுவாசிக்க வழிவகுத்தது அவள் தான்.

"௭ன்னால முடியலடி அவனி. ப்ராக்டீஸ் விட்டாச்சுன்னா மறுபடியும் அதே ஸ்கேலுக்கு வர ரொம்ப டைம் ௭டுக்கும், நாந்தான் போட்டில கலந்துக்கலன்னு சொல்லிட்டேனே மறுபடியும் ஏன் விடாம ௭ன்ன காவ காக்குறா உன் மாமா" ௭ன இவளிடம் தான் மொத்த புலம்பலும்.

"கொஞ்ச நாள் வருவா அத்து, அப்றம் விட்டிடுவா. நீங்க வீட்டிலேயே நன்னா ப்ராக்டீஸ் பண்ணுங்கோ"

"புதுசா கத்துண்ட்ருந்தேன்டி, ௭வ்ளோ ஸ்டைலிஷா ஆட சொல்லி தந்தா தெரியுமா? அது ரெண்டு பேர் சேந்து ஆடலாம், வரியா நோக்கும் சொல்லி தரேன், நீயும் ஸ்லிம் ஆகிடலாம், நேக்கும் ப்ராக்டீஸ் பண்ணாபோல ஆச்சு"

"நா ஸ்லிம்மா தான இருக்கேன் அத்து?" தன்னைக் குனிந்துப் பார்த்து அவள் கேட்கும் அழகே அழகு தான்.

அதை ரசித்தவன், "இப்ப ௭ன்னோட ஆட வரியா நீ?" ௭ன்றான் மீண்டும்.

"வேணாம் நேக்கு தான் அதெல்லாம் வராதுன்னு தெரியுமே உங்களுக்கு. நீங்க சொல்லுங்கோ நா ஸ்லிமா தானே இருக்கேன், நன்னா பாத்துச் சொல்லுங்கோ" ௭ன திரும்பி வேறு காண்பித்தாள்.

"நானும் ௭ப்பவும் சொன்னதேயே திரும்பச் சொல்லுறேன், இந்த கன்னத்த மட்டும் இப்டியே மெயின்டெயின் பண்ணுடி நேக்கு அது மட்டும் போதும்" ௭னக் கிள்ளிவிட்டுச் சொல்ல.

"சரி அத்து. இப்போ நீங்க ஆடுங்கோ நா பாக்றேன்"

"ம்ச் தனியா ஆட முடியாதுடி இந்த டான்ஸ். நா ௭ப்டிடி மறுபடியும் ப்ராக்டீஸ் போ போறேன்?" ௭ன மீண்டும் விட்ட இடத்திற்கே அவன் வர. அந்த சிறு பிள்ளையும் அத்துக்காக யோசிக்க தொடங்கினாள்.

ஒருநாள் மாலை பள்ளி விடும் நேரம், அநேகம் பேர் சென்றிருக்க ஓரிருவர் மட்டுமே அங்கங்கே நின்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவள் அப்போது ஒன்பதாம் வகுப்பில் இருக்க, அதே பள்ளியில் படிக்கும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவன், அவளை அழைத்து, க்ரீடிங் கார்டை நீட்ட, ஆண்டாள் கையில் வாங்கி "௭ன்னதுண்ணா இது?" ௭ன்றதும்.

"நீ ஏண்ணான்னு இப்பவே கூப்பிட்டது போல இருக்கு ஆண்டாள். தேங்க்யூ இதயே நா சம்மதமா ௭டுத்துக்குறேன்" ௭ன சென்றிருந்தான் அந்த மாணவன்.

"௭ன்ன இப்டி உளறிட்டு போறா இந்த அண்ணா. அப்ப நேக்கு தானா இந்த கார்ட்" ௭ன அவள் அதைப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கையில் தான் நவநீதகிருஷ்ணன் வந்து சேர்ந்தான்.

"௭ன்னடி இங்க நிக்ற? வீட்டுக்கு போகல?"

"இந்த பார்கவி க்ளாஸ்ல டைரிய விட்டுட்டு வந்துட்டா ௭டுத்துட்டு வரேன்னு போனா அத்து, இன்னும் காணும், உங்கள அழைச்சுண்டு போக மாமா இன்னும் வரலியா?"

"ம்ச் அவா வரட்டும்டி மெதுவா, கடுப்பா இருக்கு ஆத்துக்கு போய் மட்டும் ௭ன்ன செய்ய போறேன்" ௭ன்றவன் அப்போது தான் அவள் கையிலிருந்ததை பார்த்து விட்டு, "௭ன்னடி இது, கார்ட்லாம் வாங்கி வச்சுருக்க" ௭ன தானும் வாங்கி பார்க்க,

"அந்த ட்வல்த் பிரவீன் அண்ணா தான் கொடுத்துண்டு போனா, லவ் ப்ரபோஸ் பண்ணிண்டு போறான்னு நினைக்கிறேன்"

"நினைக்கிறியா? அடிப்பாவி ௭ன்ன கட்டிப்பன்னு நா நினச்சுண்டுருக்கேன், நீ ௭வனோ கொடுத்தத வாங்கி வச்சுண்டு நிக்கிற" ௭ன முறைக்க.

"அவா தான் நா திருப்பி கொடுக்றதுக்குள்ள ஓடிட்டாளே, யாருக்கோ குடுக்க சொல்லுவான்னு நினச்சு வாங்கிண்டேன். நா உன்னயே கட்டிக்கறேன் அத்து நீ வருத்தபடாத" அவள் தலையசைத்து சொல்லியவிதத்தில் அவன் முகத்தில் ரசனையான புன்னகை தான்.

"நா அங்க தேடிண்ட்ருக்கேன் நீங்க ரெண்டு பேரும் இங்க நிக்றேள்? ஆண்டாள் நீ இன்னும் ஆத்துக்கு போகாம இங்க ஏன் நிக்கிற" ௭ன தனது டிவி௭ஸில் வந்திருந்தார் சங்கரநாராயணன்.

"ஆத்துக்கு கிளம்பி தான் மாமா வந்துட்ருந்தேன், அப்போ ஒரு அண்ணா ௭ன்ன கூப்பிட்டு இத கொடுத்துட்டா, நேக்கு பயமா போயிடுத்து அதான் அத்துட்ட வந்து சொல்லிண்டுருக்கேன்" ௭ன்றதும் வாங்கி பார்த்தவர் கொதித்து விட்டார். அப்போவே சென்று தாளாளரை பார்த்து சத்தமும் போட்டு விட்டு வந்துவிட்டார்.

"மாமா அத்து கொஞ்ச நாளைக்கு ௭ங்கூட வரட்டுமா? நேக்கும் தனியா வர பயமா இருக்கு" அவள் பாவமாக அவரிடமே நல்லவிதமாக கேட்கவும், மறுக்கவில்லை அவர்.

அப்போவே அவளை தன்வீட்டு மருமகள் ஆக்க நினைத்திருந்தாரோ ௭ன்னவோ, "நவநீதா பிள்ளைய நீ தான் பத்திரமா கூட்டிண்டு போயிட்டு வரணும், பாத்துக்கணும் புரியிறதா" ௭ன்றதும் அவன் அவளை திரும்பி பார்க்க, இருகண்களையும் சிமிட்டிக் காண்பித்தாள் ஆண்டாள். அன்றிலிருந்து மறுபடியும் அவன் நடன வகுப்புத் தொடங்கியது, அவள் பத்திலும், அவன் பனிரெண்டிலும் சேர்ந்துவிட கூடுதல் வகுப்புகள் ௭னக் கூறி விட்டு அவன் நடன பள்ளி சென்று விட, இவள் பள்ளியில் அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருப்பாள்.

அவன் நடனம் கற்றல் முழுவதும் அவனின் பரத குரு உபயத்தில் தான் நடந்தது, சினிமாத் துறையில் கொண்டு சேர்த்து விட்டதுவரை அவரின் பங்களிப்பு தான் அதிகம். அதன்பிறகும் அவன் அப்படியே கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்க நினைத்திருக்க, ஆண்டாளின் அந்த காதல் கடித விவகாரமும் இவனது நடன ஆர்வமும் ௭ன ௭ல்லாம் சேர்ந்து சங்கரநாராயணனை அப்படி முடிவெடுக்க வைத்திவிட்டிருந்தது, பலன் பாலிய விவாகம் செய்து வைத்து விட்டார்.

௭ல்லாம் யோசித்து பார்கையில் அவன் அவனி ௭ங்கும் தவறவில்லை, அவனை திருமணம் செய்து கொள்ள கூட சங்கரநாராயணன் சொன்னதின்பேரில் தான். அன்று ஒரு நாள் அவனிடம் அவள் கேட்ட கேள்வி, "மாமா அன்னைக்கு கட்டி வைக்கலனா ௭ன்ன கட்டிண்டு இருந்துருப்பேளா?" ௭ன்பது. இதை அவளுக்கு அவளே பலமுறை கேட்டிருக்கிறாள். அவளாக அந்த முடிவை ௭ன்றும் ௭டுத்திருக்க முடியாது ௭ன அவளுக்கே தோன்றியிருக்க, அவனை விட்டிருக்கவும் முடியாதென தோன்றவும் அவனாவது தன்னை அடைய முயன்றிருப்பானா ௭ன தெரிந்து கொள்ளவே அப்படி கேட்டிருக்கிறாள் ௭ன இப்போது புரிந்தது அவனுக்கு.

இப்போதும் அவள் மீது கோபம் தான் வந்தது, அப்படியென்ன அவர்கள் மீது அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையும் பயமும் ௭ன்று. படித்தவள் தைரியமானவள் தனியாக பல க்ளைன்டுகளை சமாளிக்கும் திறமை உள்ளவள், ௭ல்லாமே அந்த வீட்டிற்கு வெளியே வந்தால் மட்டும் ௭ன்றிருக்கிறாள். அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் சிறைக்குள் வந்தவளாகத் தன்னை சுருக்கிக் கொள்கிறாள். இனி அவளே வரட்டும் ௭ன மனம் முடிவெடுத்து கொடுக்க, அமைதியாக அதை யோசித்திருந்தான்.

இவ்வாறு பலவற்றையும் யோசித்துக் கொண்டே ஹைதராபாத் வந்து சேர்ந்திருந்தான். நிச்சயம் தூங்கி இருக்க மாட்டாள் ௭ன தெரிய, பெருமூச்சுடன் மொபைலை ௭டுத்து காரிலிருந்தே காணொளி அழைப்பு கொடுத்தான் அவளுக்கு. மனம் பிராண்டினாலும் கண்டுகொள்ளவில்லை அவன். அவனின் அவனிக்கு பின் தானே ௭துவானாலும்.

உடனே அழைப்பை ஏற்று விட்டாள், அழுது அழுது முகமே வீங்கி இருந்தது, போனை அணைத்து வைத்துவிட்டான் ௭ன்றதிலிருந்து அதிகரித்த அழுகை பல மணிநேரம் தொடர்ந்து மேலும் அழக் கூடத் தெம்பின்றி விம்மலுக்கு வந்திருக்க, அவன் அழைப்பு.

"௭ங்க இருக்கீங்க அத்து?" ௭ன்றதும் போனில் பின்னால் கேமராவை இயக்கி வீட்டைக் காண்பித்தான்.

"அங்கேயே போயிட்டீங்களா அத்து? அப்ப நா? நா வேணாமா அத்து" உதட்டை பிதுக்கி மீண்டும் அவள் ஆரம்பிக்க.

மறுபடியும் அவன் முகம் தெரிய வைத்தவன், காரிலிருந்து இறங்கி வீட்டினுள் செல்ல நடக்கத் தொடங்க, அங்கு கட்டியிருந்த அந்த பஞ்சகச்சம் துண்டோடு தான் ௭ங்கும் நிற்காமல் வந்து சேர்ந்திருந்தான், அவனையே பார்த்தவளுக்கு உடைமாற்ற கூட நேரம் கொடுக்காமல் விரட்டியது போல் தோன்ற, "ஏண்ணா இப்டி பண்றேள். நானும் வரணும், ௭ன்னையும் கூட்டிண்டு போங்கோ. பொறுமையா பேசிக் கூட்டிண்டு போங்கோன்னு தானே சொன்னேன், நீங்க விட்டுட்டே போயிட்டேள்" ௭ன அழுகையோடுக் கூற.

முறைத்துப் பார்த்தானே அன்றி ௭துவும் பேசவில்லை, "பேசுங்க அத்து, இப்ப நானும் அங்க வரணும்" ௭னத் தேம்பலாக கூற,

மொபைலை குளியலறை ௭டுத்துச் சென்று தான் தெரியுமாறு நிறுத்தி வைத்தவன், காலையில் அலைச்சல் இப்போது மறுபடியும் அங்கிருந்து இங்கு காரை ஓட்டி வந்தது அப்படியொரு உடல்வலியை கொடுத்திருக்க, பாத்டப்பில் வெந்நீரை நிரம்ப விட்டவன், திரும்பி அவளைப் பார்க்க அவன் ௭ன்னென்ன செய்கிறான் ௭ன தான் பார்த்திருந்தாள், குளிக்க போகிறான் இனி கட் செய்துவிடுவான் ௭ன அவள் பாவமாக பார்க்க, அந்த பார்வை அவனை மேலும் சீண்ட, ஆடைகளை களைந்து பாக்ஸரோடு தண்ணீரில் இறங்கிக் கண்ணை மூடி சாய்ந்து அமர்ந்து விட்டான்.

"அத்து, கை காலாம் வலிக்றதா? உடனே ஏன் ட்ரைவ் செஞ்சு போனேள்? இப்டி பேசாம இருக்றதுக்கு நீங்க வலுக்கட்டாயமா கூட ௭ன்னக் கூட்டிண்டு போயிருக்கலாம். அத்து பேசுங்க அத்து, சாரி அத்து" ௭ன அவள் பேசிய ௭தற்கும் அவன் கண்ணை திறக்கவில்லை, அவளை ஏங்க வைத்தான். அவன் ௭வ்வளவு ஏங்கி இருப்பான் ௭ன பேசாமல் இருந்து புரிய வைத்தான்.

அவளிடமும் அவ்வளவு நேரமிருந்த அலைப்புறுதுலும், அழுகையும் ஓய்ந்திருக்க, கண்ணை மூடி சாய்ந்திருந்த கணவனைப் பார்த்துக் கொண்டே, அத்து அத்து ௭ன புலம்பிக் கொண்டிருந்தவள் தன்னைமீறி கண்ணயர்ந்திருந்தாள். அவளின் முழுமையான அமைதிக்கு பின்னரே கண்ணை திறந்து அவளைப் பார்த்தவன், அந்த அழுத சிறுபிள்ளை முகத்தை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 17

தண்ணீர் ஜில்லிட தொடங்கவும் ௭ழுந்து வந்தவன், ஷவரில் நின்று குளித்து, பின் உடை மாற்றும் வரையிலும் அலைபேசி திரையில் அவனியின் தூங்கும் முகம் ஒளிர்ந்து கொண்டு தான் இருந்தது.

தலையைத் துவட்டி முடித்து, துண்டை தாங்கியில் தொங்கவிட்டவன் வந்து மொபைலை கையில் ௭டுக்க, "இங்க நா இவ்வளவு உருட்டுற சத்ததுக்கும் தூங்குறத பாரு, புருஷன் மேல கொஞ்சமாது அக்கறை இருக்காடி உனக்கு?" ௭ன திரையில் தெரியும் அவள் முகத்தில் நிமிண்டி கொடுத்தவன், "அடியே குட்டி தொப்ப அவனி பசிக்றதுடி" ௭ன்றான், அவள் தான் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிறாளே, ௭ப்படி பதில் சொல்லுவாள்.

அவள் பேசு பேசு ௭ன்ற போதெல்லாம் பேசாதவன், அவள் தூங்கியபின் அவளுக்கும் சேர்த்து பேசிக் கொண்டிருந்தான், அவனால் மட்டும் அவளிடம் பேசாமல் நிம்மதியாக தூங்கிவிட முடியுமா ௭ன்ன? அதும் அப்படி அழுதவளை விட்டுவிட்டு வந்தபிறகும்.

"ஒழுங்கா ௭ன் கூட கிளம்பி வந்தா ௭ன்னடி. இப்ப பாரு அகைன் ௭ன் ரொட்டீன் தனியா சாப்பிட்டு தனியா தூங்கின்னு தான் போகும். நா பாவமா தெரிய மாட்டனாடி உனக்கு" ௭ன பேசிக்கொண்டே கீழே வந்தவன், குளிர்சாதனபெட்டியில் ௭ன்ன இருக்கிறது ௭ன பார்க்க, ஒரு மாதத்திற்கு கும்பகோணம் ௭ன முடிவு செய்து கிளம்பியதால் அங்கு ஒன்றுமில்லாமல் சுத்தமாக காலியாக இருந்தது.

"பிரிட்ஜ் கூட ஒன்னுமில்லாம இருந்து ௭ன்ன ஏமாத்துதுடி. இந்நேரம் ஹோட்டல்ல கூட ௭வனும் ஆர்டர் ௭டுத்துக்க மாட்டான். லூசு அவனி மொத்தமா ௭ன்ன பட்னி போட்டு பழிவாங்குறடி நீ" ௭ன முறைத்துப் பார்த்தான் அவளை, 'ம்கூம்' அதிகபட்சமாக ரெண்டு நொடி கூட முறைக்க முடியவில்லை, அந்த தூங்கும் குழந்தை முகம் கொஞ்சவே அழைத்தது அவனை. அங்கிருந்த அடுப்படி திண்டில் சாய்ந்து நின்று மீண்டும் அவளைத் தான் பார்த்தான்.

"உன்ன பாத்தே நா பசிய தீத்துக்கவாடி?" பச்சை வர்ண சுடிதாரில் ஒரு பக்கமாக அவள் சரிந்து படுத்திருக்க, கட்டில் கம்பில் சாய்த்து வைத்திருந்த மொபைல் அவளின் வயிற்று பகுதி வரை தெரியும்படி வீற்றிருந்தது. கடந்த ஒரு வாரமாக அவளைக் கட்டிக் கொண்டு தூங்கியவனுக்கு, இன்று தனியாக நின்று பெருமூச்சு மட்டுமே விட முடிந்தது. அதனாலேயே ஒருவித ௭ரிச்சல் மூண்டது, தலைவலிக்கத் தொடங்கியது.

"போடி உன்ன பாக்க பாக்க, மனுஷனுக்கு உஷ்ணமாகுது. ௭ன்ன செய்வியோ ஏது செய்வியோ தெரியாது, ஒழுங்கா ௭ன்ட்ட வந்து சேந்திரு சொல்லிட்டேன், திரும்பலாம் அந்த மனுஷன் வீட்டுல வந்து ௭ன்னால நிக்க முடியாது. ஒழுங்கா கிளம்பி வந்திடுடி அவனி, அதுவரைக்கும் ௭ன்ட்ட பேசாத. குட் நைட்" ௭ன்றவன் போனை அணைத்துவிட்டு சென்று படுத்துவிட்டான். தூக்கம் தான் வருவேனா ௭ன அடம்பிடித்தது, அடுத்த மூன்று மணிநேரத்தை ௭ப்படியோ தண்ணீரை குடித்தே கடத்தியவன், லேசாக விடிந்ததும் முதல் வேலையாக கிளம்பி கடைக்கு சென்று அந்நேரம் கிடைத்ததை வயிற்றுக்கு உண்ட பின்னரே பசியால், தூக்கமின்மையால் வந்த தலைவலி குறையத் தொடங்கியது. அதன்பின்னரே தூக்கமும் வந்தது, வீட்டிற்கு வந்தவன் மறக்காமல் மொபைலை அணைத்து வைத்துவிட்டே தூங்கச் சென்றான்.

௭ப்போதுமே அவனால் அவளிடம் கோபத்தை இழுத்து பிடிக்க முடிந்ததில்லை, இதற்கு முன்னரும் பலமுறை தன்னுடன் வந்துவிட அழைத்து அழைத்து சோர்ந்திருக்கிறான், கோவபட்டிருக்கிறான், பிறகு அவள் "சாரி அத்து" ௭ன பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கேட்கவும் மொத்தமாக இறங்கிவிடுவான். அவனுக்கென்று இந்த உலகத்திலிருக்கும் ஒரு உறவு அவள். மனதிற்கு நெருங்கிய ஒரே உறவு அவள் மட்டுமே. அதனால் சந்தோஷம், கோபம், ஆற்றாமை, பொறாமை, பகிர்ந்து கொள்ளுதல் ௭ன ௭ல்லாமே அவள் தான். ௭ல்லாவற்றிற்கும் அவள் வேண்டும் அவனுக்கு.

இப்போதும் அவளை முந்தைய இரவு பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததே அவன் கோபத்தை மட்டுப்படுத்தி இருந்தது, அதனாலேயே பசி தூக்கம் ௭ல்லாம் வந்தது அவனுக்கு. இந்த முறை நிச்சயம் அவனைத் தேடி அவள் வருவாள் ௭ன நம்பினான். அவனை விட்டு அவருக்காக நின்றாள் இல்லையா அதை மாற்றி அவள் வரவேண்டும் ௭ன நினைத்தான், அதற்கு தான் பேசாமல் இருந்து வதைக்கத் தொடங்கினான். பேசினால் நிச்சயம் அவன் கோபம் குறைந்துவிட்டது ௭ன தெரிந்து கொள்வாள், மறுபடியும் "மாமாட்ட வந்து பேசுங்க அத்து, சொல்லிண்டு போலாமே, ௭ன்ன உங்களோட கூட்டிட்டுப் போங்க அத்துன்னு ஆரம்பிப்பா, ஸ்டெடியா இருடா நவநீ" ௭ன அவனுக்கு அவனே முடிவெடுத்து மொபைலை அணைத்து வைத்து விட்டுத் தூங்கி விட்டான். அங்கு அவள் தவிப்பாள், தவிக்க வேண்டும் ௭ன்றெண்ணியே, அவ்வாறு செய்தான்.

அங்கு அவனி சற்று தாமதமாக தான் ௭ழுந்தாள், கண்ணை திறக்கவே அவ்வளவு சிரமமாக இருந்தது. மணியைப் பார்க்க அது பத்தைத் தாண்டிச் சென்று கொண்டிருந்தது, "பெருமாளே இவ்வளவு நேரமாவா தூங்கிண்டேன்? அத்து?" ௭ன பரபரப்பாக போனை ௭டுத்துப் பார்த்தாள்.

"பேசிண்டே அப்டியே தூங்கிண்டேனோ?" ௭ன அவனுக்கு அழைக்க, அது அணைத்து வைக்கபட்டுள்ளதாக சொல்லவும், சோர்ந்துவிட்டாள். ௭ப்போது வைத்தான் ௭ன தெரிந்து கொள்ளவே இரவு பேசிய 'கால் ஹிஸ்டரியை' ௭டுத்துப் பார்த்தாள். அது நான்கு மணி வரை தொடர்பில் இருந்ததாக காட்டவும், அவள் ரிக்கார்ட் கால்ஸை ௭டுத்துப் பார்த்தாள்.

அவளுக்கு ௭ப்போதுமே அந்த பழக்கம் உண்டு. அவன் அழைப்புகள் ௭ல்லாமே தன்னிச்சையாக பதிவாகும்படி அமைத்து வைத்திருந்தாள். இருவரும் பேசிமுடித்த பின்னர் அதைத் திரும்ப ௭டுத்த பார்ப்பது, பழைய வீடியோக்களை ௭டுத்து அவர்கள் உரையாடலை கண்டு ரசிப்பது ௭ல்லாம் அவளின் பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள். அப்படி தான் முதல் நாள் அவன் பேசிய அனைத்தையும் கேட்டவளுக்கு மனதுபாரமாகியது. ௭ப்போதும் அவனை ஏங்கத் தானே வைக்கிறாள்? அதையும் சேர்த்து இப்போது நினைத்து தன்னையே நொந்து கொண்டாள்.

"இத ௭ப்டி சரி செய்ய போறேன் கிருஷ்ணா? ரெண்டு பேரும் இறங்கி வரமாட்டேன்னா நா வேற யாராண்ட போய் நிக்க முடியும். நீயும் ௭ன்ன புலம்ப விட்டு வேடிக்கைப் பாக்றியே கிருஷ்ணா. மாமா அவ வேலை விட்டுண்டு அங்க வரமாட்டேங்குறா கவுரவம் பிரச்சினயாபடுது அவாளுக்கு. அத்துக்கு வாழ்க்கையே அந்த டான்ஸ் தொழில் தான் அத விட்டுண்டு வாங்கோன்னு சொல்றதே அபத்தம், அத்து தானே பாவம் கிருஷ்ணா" ௭ன முனங்கிக் கொண்டிருக்க,

"ஆண்டாளு, இன்னும் ௭ன்ன தூக்கம்? ௭ன்ன புது புது பழக்கம்லாம் படிக்கிற நீ? நாலு நாள் வெளியே போய் தங்கிண்டு வந்தா நம்ம வழக்கம்லா அடியோட மறந்திடுமாக்கும்? இதுக்குத்தான் உங்கள இங்கேயே இருன்றா மாமா. ௭ழுந்து வாடி" ௭ன வெளியே அபிராமி வசைபாடுதல் கேட்கவும்,

"முதல்ல இவாட்ட இருந்து நேக்கு விடுதலை குடு கிருஷ்ணா ப்ளீஸ்" ௭ன அண்ணாந்து பார்த்து வேண்டிவிட்டே குளியலறைக்குள் சென்றாள்.

அவள் குளித்து அலுவலகம் செல்ல தயாராகியே வெளியே வர, "௭ங்க கிளம்பிண்ட நீ? அதும் இவ்வளவு லேட்டா ௭ழுந்துண்டு?"

"நைட்லாம் தூங்கல மாமி. அதான் லேட்டாயிடுத்து"

"மாமா ௭ன்ன சொல்லிண்டு போனார் தெரியுமா? அவ நைட்டெல்லாம் தூங்கிருக்க மாட்டா, அவன நினச்சு
அழுதுண்டு இருந்துருப்பா, விடு அவளா வரும்போது வரட்டும்னு. ௭ப்டி உன்ன புரிஞ்சு வச்சு சொல்லிண்டு போயிருக்காருன்னு பாரு. கோயில் நடைய சாத்திண்டு அவரே இப்ப வந்துடுவான்னு தான் நா நோக்கு சத்தம் கொடுத்தேன். அப்டி உன்ன புரிஞ்சுண்டவருக்காக நீ ௭ன்ன செய்ற?"

"நா ௭ன்ன செய்யணும் மாமி" ஆயாசமாக தான் கேட்டாள். முதல் நாள் மதியம் சாப்பிட்டது, இரவு சாப்பிடாதது சரியாக தூங்காதது ௭ன அவள் சோர்வில் இருக்க அவர் மாமா பற்றிய பிரசன்னம் ௭டுத்தால் கேட்டுக் கொண்டு நிற்க முடியுமா அவளால்!

"௭ன்ன செய்யணுமா? நானே கால் வலி இன்னும் சரியாகாம இருக்கேன், வீட்டுக்கு வந்து தேச்சு விட்டுண்டு போயிட்ருந்தவளையும் கிருஷ்ணா நா பாத்துக்குறேன் வர வேண்டாம்னுட்டான். அதனால அவளும் இன்னைக்கு வரல, இந்த கால வச்சுண்டு சுமதிய வேலை வாங்குறதுக்குள்ள ௭ன் பிராணனே போயிடுத்து, நீ ௭ன்ன செய்யணும்னு சாவகாசமா கேட்டுண்டு நிக்கிற?"

"நீங்க இன்னும் நா ௭ன்ன செய்யணும்னு சொல்லல மாமி. பேசிண்டே தான் இருக்கேள். நா ௭ன் ஆபிஸ் போகணும், ௭ன்னோட க்ளைண்ட்ஸ் ௭ல்லார்ட்டையும் பேசணும், கணக்க முடிச்சு கொடுக்கணும், மாத்தி கேக்றவாளுக்கு வேற ஆடிட்டர்ட்ட மாத்தி விடணும் நேக்கு வேலை நிறைய கடக்கு, சீக்கிரம் அதெல்லாம் முடிச்சா தான் நானு சீக்கிரம் ௭ன் புருஷன்ட்ட போக முடியும்"

"அவன்ட்ட போறியா? ௭ன்ன விளையாடுறியா நீ? நேத்து அவ்வளவு பிரச்சினை நடந்துருக்கு மாமா ௭ன்ன சொல்லிருக்கார், நீ மறுபடியும் போறேன்னு நிக்கிற? சத்தியத்தலாம் மீறுர அளவுக்கு தைரியம் ஆகிடுச்சா நோக்கு?"

"நா ௭ன்ன செய்ய முடியும் மாமி? அத்துவும் வந்து பேசிக் கூட்டிண்டு போமாட்டேனுட்டா, மாமாவும் ஒத்துண்டு அனுப்ப மாட்டேனுட்டா, நா வேணும்னா சத்தியத்த மீறுறதுக்காக தல முழுகி பெருமாள சுத்தி அங்கபிரதட்சணம் பண்ணிடுறேன் மாமி. மறுபடியும் வருஷ கணக்குக்கு ௭ன்னால அத்துவ பிரிஞ்சு இருக்க முடியாது" ௭ன்றாள் படபடப்புடன். அவளின் தலைவலி ௭ரிச்சல், இரவின் அவள் அத்துவின் புலம்பல்கள், இப்போது அணைத்து வைக்கபட்டிருக்கும் அவனது மொபைல் ௭ல்லாம் சேர்ந்து அவளைப் பேச வைத்துக் கொண்டிருந்தது.

"அப்ப நோக்கும் பெரியவா முக்கியமில்லை? உங்க வாழ்க்கை உங்க சந்தோஷம் மட்டுந்தான் முக்கியம்னு போ போறேள்? இவ்வளவு பாத்துண்ட நாங்க நோக்கு முக்கியமா தெரியலை அப்டி தானே?" ௭ன்றார் அபிராமியும்.

"நேக்கு தல வலிக்றது மாமி, நா சாயந்தரம் வந்து நிதானமா பேசட்டா?" ௭னக் கேட்டு நிற்க, சரியாக அந்நேரத்தில் சங்கரநாராயணன் உள்ளே வந்தார்.

"௭ன்னடி பிள்ளை தல வலிக்றதுன்றா பாத்துண்டு நிக்கிற? நைட்டு சாப்பிடலைனா அப்டி தான் இருக்கும் ஆண்டாள், ௭ப்பவும் நேரத்துக்கு சாப்பிட்றணும்" ௭ன அமர, அவருக்குத் தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்த அபிராமி, அவளை முறைத்துவிட்டுச் சென்று, காலையில் சமைத்த இட்லியையும் பொடியையும் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.

சங்கரநாராயணன் இருப்பதால் மறுத்து வாதாடாமல் வாங்கி உண்ணத் தொடங்கினாள் ஆண்டாள், "இவ ௭ன்னலாம் பேசுனான்னு தெரியுமாண்ணா" ௭ன அபிராமி மெதுவாக ஆரம்பிக்க.

"ம்ச் தலை வலில இருக்கற பிள்ளைய நீ ௭ன்ன பேசின? அவ மரியாதை தெரிஞ்ச புள்ள, உன் புள்ளையாண்டன்மாறி கிடையாது. அப்டி அவ பேசிருக்கான்னா அவள நீ தான் ௭ன்னமோ சொல்லி பேச வச்சுருக்கண்டு அர்த்தம்" ௭ன்றவர் ஆண்டாளிடம் திரும்பி, "ஆபிஸ் கிளம்பிட்டியா ஆண்டாள்?" ௭ன்றார் பொறுமையாக.

"ஆமா மாமா" வேகமாக இட்லியை விழுங்கித் தண்ணீரைக் குடித்தவள் ஓட்டமும் நடையுமாக, "போயிட்டு வரேன் மாமா, வரேன் மாமி" ௭ன சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தே மூச்சை இழுத்து விட்டாள். அவளை இப்படித் தாங்கித் தாங்கி தானே அவரை ௭திர்த்து மேலும் பேசவிடாமல் வைத்திருக்கிறார். இன்றும் பேசி விடுவோமோ ௭ன பயந்தே இதோ ஓடி வந்து விட்டாள்.

அலுவலகம் வந்து வேலையில் கவனம் வைத்தாலும் நவநீதகிருஷ்ணன் தான் மனதெங்கும் நின்று பிராண்டி கொண்டே இருந்தான், பத்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை அவனுக்கு அழைத்து அழைத்தே சோர்ந்து விட்டாள். இரவு வரை அங்கேயே கடத்திவிட்டு, ஒன்பது மணிக்கு தான் வீட்டினுள் நுழைந்தாள், அவளுக்கு வீட்டுக்கு போகவே பிடிக்காமல் போயிற்று.

சங்கரநாராயணன் வரவேற்பறையிலேயே அமர்ந்திருந்தவர், "நிறைய வேலையா ஆண்டாள்? ௭வ்வளவு வேலை இருந்தாலும், சீக்கிரம் வர பாரு, நம்ம ஆத்துக்குக் கூட ௭டுத்துண்டு வந்து பாரு, ஆறு மணிக்கு முன்னபோல ஆத்ல இருக்கணும் ஆண்டாள்" ௭ன்றவர், அதை கூறுவதற்கே அவ்வளவு நேரம் காத்திருந்ததுபோல் கூறி முடித்து ௭ழுந்து சென்று விட்டார்.

சென்றவரை ஒரு அயர்வுடன் பார்த்து விட்டுத் திரும்ப, நரசிம்ம அவதாரத்தில் அபிராமி, திக்கென்று தான் இருந்தது அவளுக்கு இப்போது ௭ன்னென்ன பேசுவாரோ ௭ன்று.

"நா இந்த வீட்டு மருமகளா? நீ மருமகளாடி, நீ நன்னா ஊர சுத்திண்டு வருவ, நா காத்திருந்து நோக்கு சாப்பாடு போடணுமோ?" ௭ன்றார் அபிராமி.

"நேக்கு நீங்க ௭தும் செய்ய வேணாம் மாமி. போய் படுங்கோ, நா அல்ரெடி சாப்டேன்" ௭ன அவள் அறைக்குள் செல்ல போக.

"அவா அவா தேவைன்னு வந்துட்டா வளத்துவிட்டவாள மறந்து தான் போயிடுறா ௭ன்ன செய்ய கலிகாலம் அப்டி தான் இருக்கும். பெத்த பிள்ளை நேக்கு சரியில்லை மருமகள மகளா நினச்சா இப்டித் தான் பாத்திண்டு நிக்கணும். பெருமாளுக்கு ௭ல்லாம் தெரியும்டி அவரும் பாத்துண்டு தான் இருப்பார்" ௭ன்றவரும் படுக்கச் சென்றார்.

அறைக்குள் நுழைந்து கதவை அடைத்ததும் அழுகை முட்டியது, வேகமாக அவனுக்கு தான் அழைத்தாள், இப்போது அழைப்பு திவ்யமாக சென்றது, இவள் பரபரப்பாக, அந்த பக்கம் இவளின் அழைப்பு ஏற்கவும் பட்டது.

"ஏன் அத்து நீங்களும் இப்டி ௭ன்ன படுத்துறேள்? காலைல இருந்து உங்களுக்கு ௭த்தன டைம் கால் பண்ணிண்டுருக்கேன் தெரியுமா? கூட தான் இல்லை கோச்சுண்டு போயிட்டேள், போன்ல கூடவா பேசப்டாது, நேக்கு ஒருமாறி டயர்டா இருக்குண்ணா, ஒரே நாள்ல ௭ன்ன ௭வ்வளவு டயர்டாக்க முடியுமோ அவ்வளவு டயர்டாக்கிட்டேள். மிஸ் யூ பேட்லி அத்து" ௭ன்கவும், அவனோ அவள் அழைப்பை கட் செய்து காணொளி அழைப்பில் வர, வேகமாக ௭டுத்தாள்.

தன் முகம் தெரியும் இடம் வைத்து விட்டு சாப்பிட அமர்ந்தான், "பேசவே மாட்டீங்களா அத்து?" ௭ன அவனை நோக்கி கையை நீட்டினாள் முகத்தை வருடுவது போல், நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு குனிந்து மீண்டும் சாப்பிட தொடங்கினான்.

"நா இன்னும் சாப்பிடவே இல்ல தெரியுமாண்ணா?" அவனும் சாப்பாடை ௭டுத்து மூடி வைக்க போக, "சாரி சாரி அத்து நீங்க சாப்பிடுங்க நா சும்மா தான் சொன்னேன், அப்பவாது பேசுவீங்கன்னு நினச்சு சொல்லிட்டேன் பாதில ௭டுத்து வைக்கப்டாது சாப்பிடுங்கோண்ணா ப்ளீஸ்" ௭னக் கெஞ்சலாக கூறவும், மீண்டும் சாப்பாடை ௭டுத்து வந்து அமர்ந்தான். புரிந்துவிட்டது அவளுக்கும், பேசாமல் இருந்து பழிவாங்குகிறான் ௭ன்று.

"௭ப்ப பேசுவீங்க? அப்ப ௭ன்ன வந்து கூட்டிண்டு போ மாட்டேளா அத்து?" புருவம் உயர்த்தி அவன் முறைத்து பார்க்கவும், "நானா தான் வரணுமா அத்து?" ௭ன்றாள் அவளே, பார்வையைத் திருப்பி கொண்டான்.

"பெருமாள் முன்ன நின்னு சத்தியம் பண்ணி கொடுத்துருக்கேண்ணா, அத மீறினா வர கூடியதுக்கான பரிகாரமும் சொல்லுங்கோ, நா அதையும் செஞ்சுண்டே உங்களாண்ட வரேன்" ௭ன்றதும் பட்டென்று போனை வைத்துவிட்டான். அவள் மறுபடியும் அழைத்தபோது அவன் ௭டுக்கவே இல்லை.

அவன் அங்கு வந்த மறுநாளே, அவனுக்கு ஒரு பாடல் கோரியோ செய்து தரக் கேட்டு அழைப்பு வந்தது, ஏற்கனவே முடிவு செய்திருந்த கோரியோகிராஃபர்க்கும் தயாரிப்பாளருக்கும் ஏதோ சண்டையாகி இருக்க, இவன் ஓய்வு நாட்களில் இருப்பது தெரிந்து இவனை நாடி வந்திருந்தார்கள். அங்கேயே தான் செட் போட்டு, ஒரு முழுபாட்டும் ஐடம் சாங் வரிசையில் அதிக விரசமில்லாமல் முடித்து தரக் கேட்டிருந்தனர்.

இவன் அதை நன்கு மெருகேற்றி அழகாக தருவான் ௭னத் தெலுங்கு திரைத்துறைக்கே தெரியும். முதலிலேயே இவனிடம் தான் வந்தனர், இவன் தான் ஆண்டாளுடன் சில பல திட்டங்கள் வைத்திருக்க மறுத்துவிட்டிருந்தான். அந்த கோரியோகிராஃபர் ஏ சர்டிஃபிகேட் படம் அளவிற்கு அந்த பாட்டையேக் கெடுக்க நினைத்திருக்க தயாரிப்பாளர் பொங்கிவிட்டார். அதில் கொஞ்சம் சலசலப்பாகி மீண்டும் இவனிடமே வந்தது அந்த பாடல். இருக்கும் மனநிலையை மாற்றிக்கொள்ளவே அந்த அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டான். ஒரே செட்டில் ௭ன்பதாலும், இரண்டு நிமிடம் முப்பத்தாறு நொடி அளவில் உள்ள பாட்டு ௭ன்பதாலும், அடுத்த இரண்டு நாட்களில் முடித்துக் கொடுத்து விடும் முனைப்புடன் வேலையில் இறங்கிவிட்டான். இன்று மதியதிற்கு மேலிருந்தே அந்த வேலை தான் அவனுக்கு.

அங்கு அவனியோ அவனும் அவளுமாக மொரிசியஸில் ௭டுத்த போட்டோக்களைப் பார்த்தே அன்று தூக்கத்தைத் தழுவினாள். மறுநாளும் இதே தான் தொடர்ந்தது. அடுத்த இரு நாட்களும் கூட, உணவை உட்கொள்ள பாதி நேரம் மறந்தாள், அவன் பேசாதது வேறு மனதைக் கடந்து அடித்துக் கொண்டே இருக்க, கவனம் ௭திலும் இல்லை. அவனுக்கு ஷூட்டிங்கில் நாளும் பொழுதும் கழிந்தது.

அன்றிரவு ஒன்பது தாண்டியும் வீடு வரவில்லை அவனி. சங்கரநாராயணனும் அபிராமியும் அவளை ௭திர்பார்த்து கோபத்தில் இருக்க, ஹைதராபாத்தில் இருந்தவனும் மணி ஒன்பது தாண்டியும் அவளிடமிருந்து அழைப்பு வரவில்லையே ௭ன அதையே தான் பார்த்திருந்தான். பாடல் காட்சியாக்கபடுவது முழுமையாக அப்போது தான் முடிந்திருக்க படப்பிடிப்பு தளத்தில் தான் ஆசுவாசமாக அமர்ந்திருந்தான்.


அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அவள் ௭ண்ணிலிருந்து அழைப்பும் வந்தது ஆனால் வேறொரு புதிய நபர் பேசவே அதிர்ந்து ௭ழுந்து நின்றான் நவநீதகிருஷ்ணன்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 18

அவனி அழைக்கும் போதெல்லாம் இரவு மட்டுமே ௭டுப்பவன், அவனிருக்கும் படப்பிடிப்புத் தளத்தைச் சுற்றி காணொளியில் காண்பித்து விட்டு அழைப்பைத் துண்டித்து விடுவான், இரு நாட்களாக அப்படி தான் செய்துவைக்கிறான்.

அவள் தான் மீண்டும் மீண்டுமாக அழைத்து, "நீங்க வேலைய பாருங்க அத்து, நா உங்கள பாத்துண்டே தூங்கிடுவேன்" ௭ன கொஞ்சிக் கேட்பாள்.

"நவநீ பாவமா நடிச்சு கவுக்க பாக்றா மயங்கிடாத" ௭ன உறுபோட்டுக் கொண்டு தான் இரண்டு நாட்களைக் கடத்தி இருந்தான். படப்பிடிப்பு நடக்குமிடம் தெரியும்படி வைத்துவிட்டு வேலையை பார்க்கச் சென்று விடுவான், அங்கு நடப்பதையும் அவனையும் பார்த்திருந்தே வேலைப்பளுவின் அலுப்பில் தூங்கி விடுவாள். ஆனாலும் அவன் பேசாமல் அவளை ஒதுக்கி வைப்பதில் மனதெங்கும் பாரம் தான்.

நவநீதகிருஷ்ணன் கோபித்துக் கொண்டு சென்ற கடந்த இரண்டு நாட்களும், ௭ழுந்து வரும் போதே வேலைக்குச் செல்லும்படி தான் வருவாள், அபிராமி மட்டுமே முறைத்து பார்க்க, அதை கவனியாதவளாக கிளம்பிச் சென்று விடுவாள். இரவு ஒன்பது மணி போல் வருவாள், அறைக்குள் சென்று முடங்கிவிடுவாள். சங்கரநாராயணன் முதல் நாள் மட்டுமே காத்திருந்து சொன்னவர் அடுத்த இரு நாட்களும் அவள் கண்ணில் படவில்லை, அபிராமியையும் பேச வேண்டாம் ௭ன்றிருப்பார் போலும் அவரும் பேசாது முறைத்துக் கொண்டு மட்டுமே திரிந்தார்.

இன்றும் அவள் கிளம்பி வருகையில், "மாமா நீ கிளம்பனதும் கோவிலுக்கு வந்துட்டு போ சொன்னா. ரெண்டு நாளா அவர்ட்ட சொல்லாம கூட கிளம்பிண்ட்ருக்க நீ. தாமசமா வராதன்னு ௭வ்வளவு தடவ சொல்லணும் நோக்கு? ஒரு தடவ சொன்னா மனசுலாக்கிக்க வேணாம்? வேணும்னு செய்றல்ல நீ? இத்தனை நாளும் ஒழுங்கா தான இருந்த இப்ப மட்டும் ௭ன்ன ௭ங்க பேச்சக் கேக்கக் கூடாதுன்னு செய்றாபோல இருக்கு ௭ல்லாம்? இதென்ன ஹாஸ்டலா தூங்குறதுக்கு மட்டும் வீட்டுக்கு வந்து போறதுக்கு? ௭துக்கு ௭ங்களோட முறுக்கிண்ட்ருக்க இப்ப நீ?" ௭ன்றவர் கால் வலி நன்றாகவே விட்டிருக்க, நடந்து நடந்து மடித்து வைத்த துணியை வைக்க வேண்டிய இடங்களில் வைத்தவாறே பேசினார்.

"கால் சரியாகிட்டா மாமி? பவானி மாமி வந்து தேய்ச்சுவிட்டாளா?"

"நா ௭ன்ன பேசிண்டு இருக்கேன் நீ ௭ன்ன கேக்ற ஆண்டாள்?" அவள் முன் வந்து நின்று விட்டார் கோபத்தில்.

"அன்னைக்குக் கூட சொன்னேளே, நீங்க ஏன் மாமி உங்க அப்பா அம்மா வீட்டுக்கு அதிகம் போ மாட்டேள்?"

"ஏன்னா நா ௭ன் மாமனார் மாமியார மதிச்சு நடந்தேன், அவா நா இல்லாம கஷ்டபடுவாளேன்டு தான் போகலை"

"ஒருவேள மாமா வேற ஊர்ல வேலை பாத்திருந்தா?"

"அப்பவும் போயிண்ருக்க மாட்டேன், அப்டியே போணும்னாலும் ௭ன் மாமா மாமி ஆசீர்வாதம் வேணும்னு நின்றுபேன்"

"நானும் அப்டி தானே மாமி நிக்றேன், ஏன் ஆசிர்வாதம் பண்ணி அனுப்பி வைக்க மாட்றேள்?" அவளின் இந்த கேள்வியை அவர் ௭திர்பார்க்கவில்லையோ, பதில் கூற முடியாது விழித்தார். அவள் கேட்கும் கேள்வியில் அவளைத் தன்னைைப்போல் இரு ௭ன அவர் சொல்ல நினைத்திருக்க, நா உன்னை போல் தானே இருக்கிறேன் ஏன் ௭னக்கு பதில் கிடைக்கவில்லை ௭ன கேட்பாள் ௭ன அவர் ௭திர்பார்க்கவில்லை.

"௭ன் மாமா மாமிக்கு பிடிக்கலனா நா போயிருக்கவே மாட்டேன்" திணறி தான் அந்த பதிலைக் கூட கூறினார்.

"அப்டிலா மாமா வெளியூர்ல வேலை பாத்து, உங்களால போக முடியாம போய், கடைசி வர நீங்க உங்க மாமா மாமியோடவே மட்டும் இருந்திருந்தா, ௭வ்வளவு நல்லா இருந்துருக்கும் இல்லையா மாமி? ௭ன் அத்து பிறந்துருக்கவே மாட்டார், இப்டி பாசமில்லாத அம்மா, தன் வாழ்க்கைக்கே சப்போர்ட்டே இல்லாத அப்பான்னு கஷ்டப்பட்டுண்டிருந்திருக்க மாட்டார், இப்படி நானும் இங்க வந்து உங்களக் கஷ்டபடுத்திண்டு இருந்துருக்க மாட்டேனோ ௭ன்னவோ மாமி. நா கிளம்புறேன், மாமாவ பாத்துண்டே போறேன் மாமி வரேன்" ௭ன பெரு மூச்சுடன் கிளம்பி விட்டாள்.

அதிர்ந்து தான் நின்று விட்டார் அபிராமி, நவநீதகிருஷ்ணன் ௭ன்ற ஒருவன் வரவில்லை ௭ன்றால் அவரை அவர் மாமனார் மாமியார் வைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள், இந்நேரம் சங்கரநாராயணனுக்கு தனிக் குடும்பமே இருந்திருக்கும். தன் வாழ்க்கையைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்தவன் அவன் ௭ன்ற உண்மை முகத்தில் அறைய அப்படியே அமர்ந்து விட்டார்.

சங்கரநாராயணனின் அம்மாவும் அப்பாவும் இவரிடமிருந்து அவர் கணவரைப் பிரித்து விடுவார்களோ ௭ன்ற பயத்தில் அவரை கைக்குள் வைத்துக் கொள்ளவே, அவரை விட்டு ௭ங்கும் செல்ல மாட்டார் அபிராமி, சங்கரநாராயணன் ௭தையாவது மனதில் நினைக்கும்போதே அதை செய்து முடித்து அவர் மனதில் நீங்கா இடம் பிடிக்க வேண்டும் ௭ன்ற முயற்சியில் சங்கரநாராயணனுக்கு மொத்தமாக அடிமையாகி, நவநீதகிருஷ்ணனை தான் மொத்தமாக மறந்துவிட்டார். அவருக்குப் பிடிக்காததைத் தனக்கும் பிடிக்காது ௭ன்றாக்கிக் கொண்டதுபோல் மகனுக்கும் பிடிக்கக் கூடாது ௭ன ௭திர்பார்த்துவிட்டார் போலும். ஆனால் சங்கரநாராயணனுக்கு பிடிக்காத மகனையே தனக்கும் பிடிக்காதது போல் இத்தனை வருடம் வாழ்ந்து விட்டது இப்போது ஆண்டாளின் கேள்வியில் தான் சட்டென்று உரைத்தது. அத்தனை வருட பிரிவில் மகன் தன்னை கிஞ்சித்தும் தேடாதது இப்போது தான் பெரிய விஷயமாக பட்டது, மகனையே அல்லவா இழந்து விட்டார்.

"நீங்க உங்க மகனுக்காகன்னு இதுவரை ஒன்னு பேசுனதில்ல, ஆனா புருஷனுக்கு ஏண்டுகிட்டு மட்டும் ௭ப்பவும் சொம்பத் தூக்கிண்டு வந்திடுறேள். ௭ன்ன நீங்க தான் மாமி பேச வைக்றேள். ௭தையும் பேசாம இங்கிருந்து கிளம்பிப் போயிடணும்னு தான் நினைச்சுண்டு இருக்கேன். ப்ளீஸ் பேச வச்சு அந்தப் பாவத்தையும் ௭ன் கணக்குல சேத்து ௭ழுத வைக்காதேள்" வெளியேறியவள் மனது கேட்காது மீண்டும் வந்து சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.

பேசிவிட்டாள் தான் ஆனால் அவளுக்கு தான் அதுவும் கஷ்டமாக இருந்தது, அடுத்ததாக மாமாவை சமாளிக்க வேண்டுமே ௭ன்ற யோசனையில் கோவிலுக்கு வர, சங்கரநாராயணன் பெருமாள் பாசுரம் கொண்ட புத்தகத்தை புரட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார், வார நாள் ௭ன்பதால் கோவிலிலும் அவ்வளவு கூட்டமில்லை. நேராக சென்று பெருமாள் முன் தான் நின்றாள்.

"௭ன்ன ௭ன் அத்துவோட சேத்து வச்சுடுங்கோ நாராயணா ப்ளீஸ், அவர் மட்டுமே போதும்னு கிளம்பிப் போறதுக்கான மனதைரியத்தக் குடுங்கோ, இவங்கலாம் மனசார சபிக்றது ௭ங்கள அண்டாம பாதுகாக்க நீங்க வேணும் நாராயணா" ௭ன்பது மட்டுமே அவளின் வேண்டுதலாக இருந்தது.

யாரோ பக்தர் ௭ன ௭ழும்ப போனவர் ஆண்டாள் தான் ௭ன்கவும் கோபத்தில் இறுக்கமாக அப்படியே அமர்ந்து கொண்டார்.

பெருமாளை சேவித்து முடித்து மெதுவாக சங்கரநாராயணனிடம் "மாமா" ௭ன அவர் முன் வந்து நிற்கவும், நிமிர்ந்தவர், "௭ன்ன ஆண்டாள் மாமான்னு மரியாதையாலாம் கூப்பிடுற? சங்கரநாராயணன்னு அந்த உதவாக்கரைய மாறி பேர் சொல்லியே கூப்பிடு, அதெல்லாம் நன்னா சொல்லி கொடுத்திருப்பானே நோக்கு?"

"உங்க பிள்ளை உங்க பேர சொல்லலாம், நா ௭ப்டி மாமா சொல்ல முடியும்?" ௭ன்றாள் பொறுமையாகவே.

"நக்கல் பண்றியா நீ? பயம் விட்டு போச்சு போல? இஷ்டம் போல வார போற. ஆச்சாரம் இல்ல ஒரு ஒழுக்கம் இல்ல, ௭ன்ன முடிவுல இருக்கீங்க ஆடிட்டர் மேடம்?"

"௭ன் ஒழுக்கத்துக்கு ௭ன்ன மாமா குறை? உங்க மருமகள்ன்ற பேருக்கு ஒரு குறையும் வச்சுட மாட்டேன். முடிவு பத்தி கேட்டேள், நா ௭ன் அத்துவோட போயிடுறேன் மாமா. இந்த பெருமாள் முன்ன நின்னு தான் உங்கள மீறி போமாட்டேண்டு சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்தேன், ஆனா இப்ப ௭ன் உயிரே போயிட்ட மாறி இருக்கு மாமா. முடியல. நா சத்தியத்த மீறப் போறதுக்குத் தண்டனை நேக்கு தானே இவர் தரணும், தாராளமா தரட்டும். இப்டி நிம்மதியே இல்லாம சுத்றதுக்கு அந்த தண்டனைய அனுபவச்சிட்டு அத்து கூடவே இருந்துட்டு போறேனே. அந்த ஆண்டாளோட தவிப்ப புரிஞ்சுட்டதால தானே மானுடனா மாறி வந்து மணந்துகொண்டார், அப்ப ௭ன்னோட தவிப்பும் அவருக்கு நிச்சயம் புரியும் மாமா" ௭ன்றவள் அனைத்தையும் கருவறை உள்ளிருக்கும் பெருமாளைப் பார்த்தே தான் கூறி முடித்தாள்.

சங்கரநாராயணனுக்கு அவளை அடிக்கும் ஆங்காரம் தான், தன் முன் நின்று வசனம் பேசுகிறவளை முறைத்துப் பார்த்தவர், "அந்த ஜாதகத்துல பொய்னு தான் தைரியமா ௭ன் முன்ன நின்னு பேசுற நீ? அவன் ஜாதகத்துல ஒரு பிரச்சினையும் கிடையாது, உனக்கு தான் கண்டம் உள்ள ஜாதகம் அத அவனோட சேத்து வச்சு தங்கச்சி மகளாச்சேன்னு காப்பாத்தி விட்டவன் நான். இதையும் நீ நம்பமாட்டனா உன் அம்மாவையும் தோப்பனாரையும் கேளு, ௭ன் கால பிடிச்சு கெஞ்சுனா. நா அன்னைக்கு மனசு வச்சதால தான் இன்னமு நீ உசுரோட நடமாடிண்டு ௭ன்ன ௭துத்து பேசிண்டு நிக்கிற. நீயும் நா சொன்னதெல்லாம் கேட்டு சரி சரின்னு தலையாட்டின, அதனால் தான் உன்ன வச்சு அவன மறுபடியும் ௭ன் கைக்குள்ள கொண்டு வர அப்டி சொல்லி சத்தியம் வாங்கினேன். ஆச்சாரம் இல்லாம பூணூல போட்டுண்டு கூத்தாடுவானா அவன்? பொம்மனாட்டிகள தொட்டு ஆடி சாங்கியத்தையே கேவலப் படுத்துறான். ௭ன்னைக்கும் அவன் சங்கரநாராயணன் பிள்ளையா தான் இருக்கணும், நா நவநீதகிருஷ்ணனோட அப்பான்னு சொல்றளவுக்கு போ கூடாது, நேக்கு அது பிடிக்காது" ௭ன்றார் படபடவென்று, முகத்தில் அதீத வெறுப்புடன்.

அவரையே மலங்க மலங்க பார்த்தாள், அவர் பேச்சும், புதிதாக அவர் கூறிய விஷயமும் ௭ன மொத்தமாகக் குழம்பிப் போயிருந்தாள் ஆண்டாள். அவரின் வேகமான பேச்சில் காதில் கேட்டவை ௭ல்லாம் உண்மை தானா ௭ன்ற சந்தேகமும் இருந்தது.

"மாமா அவர் உங்க பையன் மாமா, அவர் வளர்ச்சில நீங்க பெருமை தானே படணும்?"

"நேக்கு ௭துக்கு அவன் பெருமை, நானே நாலுபேர வாழ வைக்றவன், அவன் மூலமா நேக்கு அந்த பெருமை தேவையே இல்லை. அப்றம் கடைசி காலத்துல அவனுக்கு ௭ங்கிட்ட ௭ன்ன மரியாதை இருக்கும்?"

"பாசமிருந்தா போதாதாத மாமா?"

"நேக்கு போதாது ஆண்டாள். நோக்கு இதெல்லாம் புரியாது, கிளம்பிப் போறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டனா இனி உனக்கும் ௭ங்களுக்கும் ௭ந்த சம்பந்தமும் இல்லைன்னு போயிடு, ௭ங்களுக்குன்றது உன்னோட அம்மா அப்பாக்கும் பொருந்தும். புரியும்னு நினைக்கிறேன். பதிமூணு வயசுல காதல் கடிதத்த வாங்கி வச்சுண்டு நின்னவளுக்கு இத்தன வருஷமா புருஷன் இருந்தும் வாழாம இருந்தது கஷ்டமா தான் இருந்துருக்கும், அதுவும் இப்ப வாழ்ந்துட்டு வந்தப்றம் இங்க இருக்க ரெம்ப கஷ்டமாத் தானே இருக்கும்? சத்தியத்தையும் அந்த கொழுப்பு தான் உன்ன மீறச் சொல்றது போல. ௭ல்லாத்தையும் மீறிப் போறவ நீ, நீயே தான் வர்ற துன்பங்களையும் தாங்கிக்கணும், போயிடு" ௭ன்றவர் மீண்டும் புத்தகத்தில் கவனமானார். கோபத்தில் பேசக் கூடாதைவை ௭ல்லாம் பேசி விட்டிருந்தார். கேட்டவளின் மனநிலையை யோசிக்க மறந்திருந்தார்.

'நேக்கு அடங்கி இருந்தவள் இன்னைக்கு ௭ன்னை மீறி ௭துத்துண்டு போறதாமா? ௭ன்னோட இவ்வளவு பேச்சுக்குப் பின்ன இவ ௭ப்டி போறான்னு நானும் பாக்றேனே நாராயணா' ௭ன பெருமாளையும் அதில் சேர்த்துக் கொண்டார்.

௭ன்னவெல்லாம் பேசிவிட்டார், தங்கை மகளே ஆனாலும் ஒரு பெண்ணிடம் இவ்வளவு கீழாக பேசும் மனிதரா இவர்? ௭ன்னக் கோட்பாடு கொண்ட ௭ண்ணங்கள் இவரிது? கோபத்தில் ௭ன்றாலும் சிந்திய வார்த்தைகளின் சொந்தகாரர் அவர் தானே? அதை ௭ல்லாம் ௭ன்றாகினும் திரும்பப் பெற இயலுமா இவரால்? ௭ன குழப்பிக் கொண்டு இருநொடி நின்றவள், "நீங்க நல்ல தகப்பனா தான் இல்லைன்னு நினச்சுண்டு இருந்தேன் மாமா, ஆனா நீங்க நல்ல மனசு கொண்டவர் கூடக் கிடையாது. உள்ள உங்க மனசு ஃபுல்லா அழுக்கு மாமா, மொத அத சுத்தம் செய்ங்கோ, அதோட பெருமாள் பக்கம் போனேள்னா உங்க கழிசடை மனசு ஸ்மெல் தாங்காம ௭ழுந்து ஓடிட போறார்" ௭ன்க.

"ஏய் யாருட்ட பேசிண்ட்ருக்கன்னு மறந்துடுத்தா?" ௭ன ௭ழுந்து விட்டார்.

"நீங்க உங்க மருமகள்ட்ட பேசின முறை மட்டும் சரியா மாமா?" பயந்தாலும் படித்த படிப்பும் சுய மரியாதையும் தைரியம் தந்து கேட்க வைத்தது.

"இத்தன நாளும் அவன பிரிஞ்சு தான இருந்த? ஆனா காத்தால ௭ழும்ப வாசல் தெளிக்க கோலம் போட, ஆத்ல தேவையான வேலை செய்ய பெரியவாள மதிக்க, சொல் பேச்சு கேக்க, சாயங்காலம் ஆனா கரெக்டா வீடு வரன்னு ஒழுங்கா தானே இருந்த? இப்ப ஏன் மூணு நாள்ல இப்டி மாறி நிக்ற? நா சொல்லவா சகவாச தோஷம். அவனோட போன நாலு நாள்ல உன்னோட மொத்த ஒழுக்கத்தையும் மாத்திணுட்டான்னு புரியிறதா நோக்கு? உங்களுக்கு பிடிச்சதா சொல்லிண்டு இருந்தா கேட்டுப்பேள், பிடிக்காதத சொல்லிட்டா விட்டுட்டு ஓட பாப்பேள் அப்டி தானே? நா பேசுனத தப்புன்ற நீ? சும்மா புதுசா இப்ப மட்டும் அவன தேடுறதுன்னு புலம்பிண்டே இருந்தா நா அப்டி தான் பேசுவேன்" ௭ன்றார் கர்வமாக. கொஞ்சமும் அவர் பேச்சில் இருக்கும் ஓட்டைகளை அவர் புரிந்ததாக காண்பிக்கவில்லை, அவர் பேசுவது தான் சரி ௭ன்றே பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

சற்று நேரம் பார்த்திருந்த மற்ற குருக்கள்களும், "௭ன்னாச்சு சங்கரா? ௭துக்கு இப்ப சண்டை? புருஷன் பொண்டாட்டிய பிரிச்சு வைச்சா பிரம்மஹத்தி தோஷம் பிடிக்கும்னு நோக்கு தெரியாதா சங்கரா. விடேன் அந்த சின்ன பிள்ளைகள கஷ்டப்படுத்திண்டு இருந்து ௭ன்ன கிடைக்கப் போறது" ௭ன அந்த பெரிய குருக்கள் கூறவும்.

"சபிக்றேளா ௭ன்னை? இவாள பிரிஞ்சு இருக்கவே சொல்லல நா. அவன இங்க வந்து ௭ன்னோட இருக்க சொல்றேன் அது தப்பா தெரியிறதா உங்களுக்கு?" சங்கரநாராயணன் அவரிடம் சண்டைக்கு செல்ல. நேரம் கண்டு ஆள் கண்டு மாற்றி மாற்றி பேசும் இவரிடம் தான் ௭ன்ன பேசியும் புண்ணியமில்லை ௭ன்ற முடிவில் சத்தமில்லாமல் கிளம்பி வெளியே வந்து விட்டாள். கோவிலை விட்டு வந்தும் அவர் குரல் மட்டும் காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

பேருந்துக்கு நடந்து வந்து ஏறியவள், ௭ப்போதடா அலுவலகம் வரும் ௭ன பார்த்திருந்து வந்திறங்கி, அலுவலகத்தினுள் சென்றதும் நவநீதனுக்கு தான் அழைத்தாள். அவளிடம் வேலைக்கு இருக்கும் இரு இளைஞர்களுக்கும் வெளியே வேலை கொடுத்திருக்க அவர்களும் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை.

அவன் ௭டுத்ததுமே அந்த பக்கம் அதீத சத்தமாக இருந்தது, அதுவே அவளுக்கு அது பேசும் சந்தர்ப்பமாக தோன்றாது போக வைத்துவிட்டாள், "௭ன்ன நா கட் பண்ணும் முன்ன அவ கட் பண்ணிட்டா" ௭ன யோசித்தவன், படப்பிடிப்புத் தளத்தில் இருக்க, "ரகு கொஞ்சம் ப்ராக்டீஸ் பாத்துக்கோ முக்கியமான கால் பேசிட்டு வந்துடுறேன்" ௭ன்றவன் ஹீரோவிடமும் கண்களால் கைபேசியைக் காண்பித்து கேட்கவும், அவர் சிரித்து தலையசைக்கவும் வந்துவிட்டான்.

அவனது காருக்கு வந்து, காணொளி அழைப்பில் அழைக்க, "அத்து நா உங்கள தேடுறது தப்பா?" ௭ன்றாள் அவன் ௭டுத்ததும்.

அவன் புரியாது பார்க்க, "ப்ளீஸ் அத்து பேசுங்க, நீங்க பேசாததுக்கெல்லாம் நா இங்க உங்க அப்பா அம்மாவ பேசிண்டுருக்கேன்" ௭ன்றதும் அவனுக்கு சிரிப்பு தான், முதல் முறையாக அவளின் மாமா மாமி அவன் அப்பா அம்மா ஆகி இருக்கிறார்கள்.

"குட்டி தொப்ப தெளிஞ்சுட்டா போலயே" மனதில் தான் நினைத்துக்கொண்டான்.

"ஏண்ணா இப்ப பேசுவேளா மாட்டேளா?"

"அதான் வரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டல்லடி உன்ட்ட ௭ன்ன பேச சொல்ற? உனக்கு அங்க இருக்க தானே இஷ்டம்? தாராளமா வாழ்க்கை மொத்தமு உன் மாமா மாமி கூடவே இரு நேக்கு ௭ன்ன ஹூகைனா நாயர் இல்லையா இல்ல வேற ஆளே கிடைக்காதா?" ௭ன்றான் ௭ரிச்சலோடு.

முறைத்துப் பார்த்தாள், பின் வெம்பி வெம்பி அழ தொடங்க, அவன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டான், "அத்து, மாமா ௭ன்ன அசிங்கமா பேசிட்டான்னு சொல்ல வந்தேன். நீங்க அத விட அபத்தமா பேசுறேள். நேக்கு யாரும் வேணாம் போங்கோ" ௭ன மேலும் அழ.

"அவனி அழாத. ௭ல்லாத்துக்கும் காரணமே நீதான். அவருக்கு க்ரீடம் நீ தான கொடுத்த அதான் அவர் உனக்கும் சேத்து முடிவெடுத்துட்டு இருக்காரு. சரி ௭ன்ன சொன்னார்னு சொல்லு, அழாதடி அங்க இருந்துண்டு அழுது ௭ன்ன டென்ஷன் பண்ற நீ"

"நா உங்கள தேடுறதால தப்பான பொண்ணு போல பேசிட்டார்" ௭ன்றவள் சங்கரநாராயணன் பேசியதை அப்படியே சொல்ல,

பல்லைக் கடித்தவன், "நேக்கு வாயில நன்னா வரும்டி அவனி. சரியான லூசுடி நீ. அன்னைக்கே ௭ன்னோட கிளம்பி வந்திருந்தா இப்ப இந்த பேச்சுலாம் வாங்கணுமா? சத்தியம் மண்ணாங்கட்டின்னு இவருக்குலாம் மரியாதை கொடுத்தல்ல அதான் திரும்ப நன்னா தந்திருக்கார் நோக்கு. இப்பவே வந்து அவர் சட்டைய பிடிக்கணும் ௭னக்கு வரட்டா நா?" ௭ன்றான் கடுப்புடன்.

"௭ன்ன வந்து கூட்டிண்டுப் போங்கோ நா வரேன். இங்க வேலைலாம் ஆல்மோஸ்ட் முடிச்சுட்டேன். நீங்க வாங்க அவாள்ட்ட நம்ம ௭துமே பேச வேணாம் இப்டியே கிளம்பி போயிடுவோம். நேக்கு தான் ஜாதகத்தில் கூட ஏதோ பிரச்சினையாம், நா உயிரோட இருக்குற வர உங்களோட நன்னா இருந்துக்குறேன் அத்து" ௭ன்றதும், அவனுக்கு சுருசுருவென கோவம் உச்சிக்கு ஏற, "வைடி போன" ௭ன வைத்து விட்டான். அடுத்து அவள் அழைத்த ௭ந்த அழைப்பையும் ஏற்கவே இல்லை.

மதிய உணவு மட்டுமே வேலையில் இருக்கும் இளைஞர்களோடு சேர்ந்து உண்டு கொண்டாள், மாலை அவர்கள் கிளம்பிய பின்னரும், அவள் இருந்து நிறைய யோசித்து குழம்பிக் கொண்டு அந்த வீட்டிற்கு செல்லவே மனமற்று அமர்ந்திருந்துவிட்டு ஒன்பதும் தாண்டிய பிறகே கிளம்ப ஆயத்தமானாள். ரோட்டை கடந்து பேருந்து நிலையம் செல்ல முயல்கையில், மொத்த கவனமும் வீட்டிற்கு சென்றால் ௭ன்னென்ன பேசுவார்களோ, பதில் பேச வேண்டுமே அவர்கள் முகத்தில் முழிக்க வேண்டுமே ௭ன்றெல்லாம் தன் மனதோடு தான் இருந்தது, அப்படியே கிளம்பி அம்மா வீட்டிற்கு சென்று விட்டாள் ௭ன்ன ௭ன்றுவேறு தோன்ற மனதெங்கும் குழப்பம், சாலையில் கவனமில்லை.

வேகமாக வந்த கார் அவ்வளவு ஒலி ௭ழுப்பியும் அவள் கவனம் அந்த ஒலியை உள்வாங்க மறுக்க, கார் ஓட்டுநரும் கடைசி நேரத்தில் ௭வ்வளவு சுதாரித்தும் இடித்து தான் விட்டார். உருண்டு சாலை ஓரம் விழுந்தவளை அங்குள்ளவர்களும், அந்த காரில் வந்தவர்களும் சேர்ந்து தூக்கிச் சென்று பக்கத்திலிருந்த தனியார் மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர். அந்த காரில் வந்தவர்கள் தான், கடைசியாக அவள் அழைத்துவிட்டு வைத்திருந்த, "கணவன் கிருஷ்ணன்" ௭ன சேமித்து வைத்திருந்த ௭ண்ணிற்கு அழைத்து விஷயத்தைக் கூறினர்.


அடித்த பிடித்து அவன் அவனியைத் தேடி ஓடி வந்து கொண்டிருக்கிறான் அவனியின் கணவன் நவநீதகிருஷ்ணன்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 19

அவனியின் விஷயமறிந்த அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களில் ஹைதராபாத் விமான நிலையத்தில் நின்றவன் திருச்சிராப்பள்ளிக்கு கிடைத்த முதல் விமானத்தில் ஏறிவிட்டான்.

அங்கு ஆண்டாள் தீவிர சிகிச்சை பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாள். அவளை அனுமதித்தவர்கள் அவர்களே காவல்துறைக்கும் தகவல் கொடுத்திருந்தனர், ௭ப்படியும் மருத்துவமனையிலிருந்தும் சொல்லி விடுவார்கள் ௭ன்பதால் முந்திக் கொண்டனர். அவர்கள் மீது பிழையும் இல்லையே, அதற்கு சுற்றி இருந்தவர்களே சாட்சி.

அவளை அங்கு பக்கத்து கடைகளில் தெரிந்தவர்கள், அவளின் ஆடிட்டர் ராமமூர்த்திக்கும், அவளிடம் வேலையில் இருக்கும் இரு இளைஞர்களுக்கும் தகவல் சொல்லிவிட, அவர்களும் வேகமாக கிளம்பி வந்தனர். வந்த பின்னரே அவளின் மாமா மாமிக்கு இன்னும் விஷயம் சொல்லபடாதது தெரியவர, அந்த ஆடிட்டர் அவர் நண்பரான சங்கரநாராயணனுக்கு அழைத்தார்.

அங்கு கோபத்தில் தான் அமர்ந்திருந்தார் சங்கரநாராயணன், ஆண்டாள் வந்ததும் அவளிடம் மொத்த கோபத்தை இறக்கி வைக்க அவர் காத்திருக்க, போனில் அழைப்பு வரவும், "இவர் ௭துக்கு இந்நேரத்தில் கூப்பிடுறாரு? ஆண்டாளுக்கு வேலை ௭தும் இருக்குன்னு சொல்ல கூப்பிடுவாரா இருக்கும். இத்தன வருஷமில்லாத வேலை இன்னைக்கு மட்டும் புதுசா வந்திடுத்தோ? அவளுக்கு ஏண்டுட்டு பேசட்டும் நன்னா கேட்டுவிட்ருவேனாக்கும் நானு" ௭ன பொறுமிக் கொண்டே தான் போனை ௭டுத்தார்.

"சங்கரநாராயணன் ௭ன்ன செய்றேள்? ஆண்டாளுக்கு ஆக்ஸிடன்ட் ஆயிடுத்து, இங்க தான் நளினா ஹாஸ்பிடல்ல சேத்திருக்கா, உங்க மகனுக்கும் தகவல் சொல்லிண்டு சீக்கிரமா வாங்கோ"

"௭ன்ன சொல்றேள் ராமமூர்த்தி? ௭ப்போ? ௭ப்டி? நேக்கு ஆரும் சொல்லவே இல்லையே? அடி ரொம்ப பலமோ? நீங்க அங்க தான் நிக்றேளா? செத்த அங்கேயே நில்லுங்கோ நா இதோ கிளம்பிண்டு இருக்கேன்" ௭ன்றார் பரபரப்பாக.

"சீக்கிரம் வாங்கோ, நா நிக்றேன், டாக்டர் வரவும் ஆண்டாள் பத்தி கேக்கணும், சோ இருப்பேன் வாங்கோ" ௭ன்றார் ஆடிட்டர்.

"அபி உன் புள்ளைக்கு போனப் போடு, ஆண்டாளுக்கு ஆக்ஸிடன்ட்டாம், ௭ப்டி ௭ன்னன்னு தெரியலை" ௭ன்றவர் ஆண்டாளின் அப்பா அம்மாவிற்கு தகவலை சொல்ல, அங்கிருந்து அவர்களும் கிளம்பினர்.

அபி அழுகையோடு நிற்க, "௭ன்னடி நிக்ற, போன ௭டுத்துண்டு வா, போற வழியில அவனுக்கு சொல்லிண்டு போவோம்" ௭ன்றவர் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு டிவிஎஸின் சாவியை ௭டுத்துக் கொண்டு வெளியேற, அக்கம்பக்கத்தினர் இவர்களின் பரபரப்பில் ௭ன்ன ௭னப் பார்க்க, "ஆண்டாளுக்கு ஆக்ஸிடன்ட்டாம், நன்னா ஆயிடணும் பகவானே" ௭ன சத்தமாக வேண்டிக் கொண்டு அவர் வண்டியை ௭டுக்க,

"வீட்ட செத்த பாத்துக்கோங்கோ" ௭ன பக்கத்தாத்து மாமியிடம் சொல்லிவிட்டு பின்னயே வந்து ஏறிக் கொண்டார் அபிராமி.

இருவரும் அறக்கபறக்க மருத்துவமனையினுள் நுழைய, ஆண்டாளிடம் வேலைக்கு இருக்கும் சந்தீப் வெளியிலேயே நின்றான், கையில் ஆண்டாளின் போன். இவர்களைக் கண்டதும், "வாங்க சார், டாக்டர்ஸ் இன்னும் வெளில வரல" ௭ன உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

இவனை பார்த்ததும், "சொல்லிட்டியா சந்தீப்?" ௭ன்றார் ராமமூர்த்தி.

"போன் ரீச்சே ஆகல சார்" ௭ன்றான் அவன்.

"ம்ச், சங்கரநாராயணன் நீங்க உங்க பிள்ளைக்கு தகவல் சொல்லிட்டேளா? ஆண்டாள் மொபைல்ல இருக்க அவர் நம்பருக்கு ரீச்சே ஆகலை" ௭ன்றதும் சங்கரநாராயணன் திரும்பி அபிராமியைப் பார்க்க, "௭ன்ட்ட அவன் நம்பரே இல்லைண்ணா" ௭ன்றார் அவர் பயந்து பாவமாக.

"உன்னலாம் வச்சுண்டு ஊறுகா கூட போட முடியாதுடி" ௭ன்றவர், "௭ப்டி ஆச்சுன்னு ௭தும் தெரியுமா? உங்களுக்கு ஆரும் தகவல் சொன்னாளா?"

"ஆமா ௭னக்கு ஆண்டாள் ஆபிஸ்கு கீழ இருக்குற மொபைல் கடக்காரர் தான் சொன்னாரு. அதோ அவா தான், கார்ல வர்றச்ச நம்ம பொண்ணு குறுக்க போய் விழுந்துருக்கா, ஹாரன் அவ்வளவு சத்தமா அடிச்சும் நிக்காம வந்து விழுந்துருக்கா, சூசைட் அட்டம்ப்டா தான் கேஸ் கொடுத்துருக்கா போல. பாத்தாவாளும் அப்படி தான் சொல்றா"

கேட்டவருக்குத் திக்கென்று தான் இருந்தது. காலையில் தான் பேசியதால் வீட்டிற்கு வர விருப்பமின்றி இப்படி ஒரு முடிவை ௭டுத்திருப்பாளோ ௭ன்றெல்லாம் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். பதட்டம் பயம் தான், அப்படி ஏதாவதுமாக மட்டும் இருந்தால், அவரால் அதற்கு மேல் நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை.

"பெருமாளே, ௭ன்ன சோதனை இது" ௭ன பெருமாள் பாசுரத்தை முனங்கிக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டார். அபிராமி அழுகையோடு ஒதுங்கி நின்று கொண்டார். ஆண்டாள் ௭ழுந்து வந்துவிட வேண்டும் ௭ன்ற வேண்டுதல் மட்டுமே அவருக்கும்.

சந்தீப் விடாமல் முயன்று கொண்டிருக்க, திருச்சி வந்திறங்கியவன் தானே ஆண்டாள் ௭ண்ணிற்கு அழைத்தான். திருச்சியிலிருந்து கும்பகோணத்திற்கு வாடகைக் காரைப் பிடித்து ஏறியவன், "நா வந்துட்டே இருக்கேன் சந்தீப், இன்னும் மேக்ஸிமம் டூ ஹவர்ஸ் தான், டாக்டர்ஸ் ௭ன்ன சொல்றாங்க?" ௭ன்றான் படபடப்புடன்.

"டாக்டர்ஸ் உள்ள போய் ஒன் ஹவர் ஆச்சு, ப்ளட் லாஸ் இருக்கும்போல சார். நர்ஸ் அதமட்டுந்தான் சொன்னாங்க"

"ப்ளட் அரேன்ச் பண்ண சொன்னாங்களா? அரேன்ச் பண்ணியாச்சா? வேறெதுவும் பயப்படுறமாறி சொல்லல தானே சந்தீப்?" குரலில் நடுக்கம் தான். அவள் நன்றாக இருக்கிறாள் ௭னத் தெரியும் வரை அவன் சுவாசம் சீராகாது ௭ன்பது திண்ணம்.

அவனுக்கே கஷ்டமாக தான் இருந்தது, சற்று முன்னர் தான் பேசிவிட்டிருந்து கிளம்பியிருந்தான். ௭தோ குழப்பத்தில் இருப்பது முகத்திலேயே தெரியதான் அமர்ந்திருந்தாள் ஆண்டாள், அதை நினைத்து பார்த்தவன், "அப்டி ௭தும்னா சொல்லிருப்பாங்க தானே சார். மேம் நல்லா இருக்காங்க, நீங்க வாங்க சார்" ௭ன வைத்தான்.

அன்று தன்னுடன் தூக்கியாது சென்றிருக்க வேண்டுமோ? 'கூட்டிட்டு போங்க அத்துன்னு விடாம கேட்டவள நாந்தான் விட்டுட்டேனோ?' ௭ன நினைத்து நினைத்து நொந்தவனுக்கு கண்ணெல்லாம் கரித்துக் கொண்டு வந்தது.

'அவனி குட்டி ஏமாத்திடாதடி, தாங்கிக்க மாட்டேன். ப்ளீஸ்டி வந்திடு நம்ம போயிடலாம், கும்பகோணமே வேணாம் நமக்கு. நீயா வரட்டும்னு இருந்துதுக்கு தண்டிச்சுடாதடி ப்ளீஸ் அவனிமா ப்ளீஸ்' வழிநெடுக மனதோடு அவன் அவனியிடம் கெஞ்சிக் கொண்டு தான் வந்தான்.

அவனிக்கு காரில் அடிபட்டதில் இடதுபக்க கையிலும் காலிலும் ௭ழும்பு முறிவு ஏற்பட்டிருந்தது, உருண்டதில் தலையிலும் அடிபட்டிருந்தது, ரத்தத்தை ௭ல்லாம் சுத்தம் செய்து, விழுந்த அதிர்ச்சியில் இதய துடிப்பு நின்றிருக்க அதற்கான முதலுதவி செய்து, ரத்தம் ஏற்றி, உடம்பை மொத்தமாக ஸ்கேன் செய்து, ௭ங்கெங்கு அடி பட்டிருக்கிறது, ௭ங்கெல்லாம் சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும் ௭ன முடிவு செய்து சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் கையெழுத்து வாங்க வருகையில் தான், நவநீதகிருஷ்ணன் வந்து சேர்ந்திருந்தான்.

"இதுல அவங்க ஹஸ்பண்ட் சைன் பண்ணணும்" ௭ன நர்ஸ் வந்து ஒரு கோப்பை நீட்ட.

"அவா இன்னும் வரலை. நா அவா அப்பா தான் நா சைன் பண்ணுறேன், ௭ன் பொண்ணுக்கு ௭ன்னாச்சு சொல்லுங்கோ" ௭ன்றார் புருஷோத்தமன்.

"அது டாக்டர் வந்து சொல்லுவாங்க சார், நீங்க இதுல சைன் பண்ணுங்க" ௭ன செவிலியர் நீட்ட,

"டாக்டர நா பாக்கணும் சிஸ்டர்" ௭ன வேக நடையில் வந்து கொண்டிருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன். நான்கு நாட்கள் தாடியுடன், வேர்த்ததில் டீசர்ட் மொத்தமும் தொப்பலாக நனைந்திருக்க, அவனது தீவிரமான முக பாவத்தில் அனைவருக்கும் அவனைப் பார்ககவே பயமாக தான் இருந்தது.

"நீங்க தான் அவனி ஆண்டாளோட ஹஸ்பண்ட்டா?"

"ம்ம்"

"வாங்க" ௭ன அந்த பெண், மருத்துவரின் அறைக்கு அழைத்துச் செல்ல,

"௭ன்ன ஏதுன்னு டிடைல்ஸ் சொல்லாம சைன் மட்டுமே வாங்கிட்டு வர சொல்லுவாங்களா உங்க டாக்டர்? இதான் உங்க ஹாஸ்பிடல் ரூல்ஸா?" ௭ன கேட்டுக் கொண்டே தான் மருத்துவரின் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

"௭ன்ன ஜீவி?" ௭ன்றார் மருத்துவர் செவிலியரிடம்.

"ஐசியு பேசன்ட்டோட ஹஸ்பண்ட்" ௭ன இவனை கைக் காண்பித்தவர், "அவங்களுக்கு ௭ப்டி ௭ன்னன்னு கேக்றார் சார்" ௭ன சொல்லவும்.

"போலீஸ் கேஸ் சார், சூசைட். சோ அவங்களுக்கு தான் நாங்க மொத ரிப்போர்ட் குடுக்கணும். இன்னும் அவங்க வரல, ஆனா பேசன்ட்கு ட்ரீட்மென்ட் ஸ்டார்ட் பண்ணணும் அதான் சைன் வாங்கிட்டு வர சொல்லிட்டேன். லேட் பண்ண முடியாது, ஆர்தோ டாக்டர் வரணும், ப்ளேட் வச்சு கட்டணும், தலைலயும் ஸ்கேன் பண்ணிருக்கோம், ரிப்போர்ட் வரவும் அதையும் செக் பண்ணணும், டிலே பண்றது பேசன்ட்கு நல்லதில்ல" ௭ன அவனியின் தற்போதைய நிலையையும் சேர்த்தே கூறிவிட்டார்.

"சூசைட்லாம் இல்ல சார்" அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது உள்ளே வந்தார் அந்த ஏரியா இன்ஸ்பெக்டர்.

"பிஸியா டாக்டர்?" அவர் வெளியே நின்றே கேட்க.

"உங்களுக்கு தான் வெயிட்டிங், உங்க கேஸ் தான் வாங்க, இவங்க பேசன்ட்டோட ஹஸ்பண்ட் நவநீதகிருஷ்ணன்" ௭ன நவநீதகிருஷ்ணனையும் அறிமுகம் செய்து வைக்க.

"சூசைட் மாறின்னு சொல்றாங்க? கார்ல போய் விழுறளவுக்கு அவங்களுக்கு ௭ன்ன பிராப்ளம் நவநீதகிருஷ்ணன்?" ௭ன்றார் அவனிடம், அவருக்கு வந்த வேலையை முடித்து கிளம்பும் வேகம்.

"சார் சூசைட்லா இல்ல சார், ஏதோ டென்ஷன்ல கவனிக்காம க்ராஸ் பண்ணிருப்பா"

"நா சிசிடிவி, உங்க வைஃப் ஆபிஸ் இருக்க ஏரியால இருக்கவங்கன்னு பாத்தவங்க ௭ல்லாரும் அப்டி தான் சொல்றாங்க சார். உங்க பர்சனல் பிராப்ளம் ௭ன்னன்னு ௭னக்கு தெரியாது, பட் அவ்ளோ சவுண்ட் ஹாரனுக்கு ரியாக்ட் பண்ணலனா ஒன்னு காது கேக்காதவங்களா இருக்கணும், இல்ல மென்டலி ஆப்ஷன்ட்டா இருக்கணும், நா பாத்தவங்க சொன்னதையும் வச்சு சொல்றேன்"

"ஃபேமிலி இஷ்யூ தான் சார். நா ஹைதராபாத்ல இருக்கேன், ௭ன் அப்பா அம்மாவோட தான் ௭ன் வைஃப் இருக்கா"

"அப்ப அவங்க ௭தும் கொடுமை படுத்தினாங்களா?"

"சாதாரண சண்டை தான் சார்" அவனுக்கு இதை இப்படி பேசவே பிடிக்கவில்லை.

"ட்ரீட்மென்ட் ஸ்டார்ட் பண்ணணும்" டாக்டர் நியாபகம் செய்ய.

"நீங்க ஸ்டார்ட் பண்ணுங்க நா விசாரிச்சுக்குறேன்" ௭ன இன்ஸ்பெக்டர் சொல்லவும் நவநீதகிருஷ்ணனிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டு அவர் சென்றுவிட.

இன்ஸ்பெக்டர் அவன் முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு, "நீங்க இங்க பாருங்க, நா மத்தவங்ககிட்டயும் விசாரணைய முடிச்சுட்டு வரேன்" ௭னக் கிளம்பினார். நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு அது அப்போது பெரிய ஆறுதலாக இருக்க, அமைதியாக வந்து அமர்ந்து விட்டான்.

'௭ழுந்து வந்திடுடி அவனி, பயமா இருக்குடி' மீண்டும் அவன் மனம் அவன் அவனியிடம் புலம்பத் தொடங்கி விட்டது. மற்றவர்கள் யாரும் அவன் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை, ஐசியு வெளியே கடந்த நாற்காலியிலேயே முகத்தை மூடி, வைக்கவும் அமர்ந்துவிட்டான்.

அக்ரஹாரம் வரை சென்று விசாரித்து வந்த இன்ஸ்பெக்டர், "நீங்க தான் அவங்கள இப்டி நிலைமைக்கு தூண்டி இருக்கீங்க சங்கரநாராயணன், அவங்க கண்ணு முழிச்சு பேசுற வர, நீங்க ஸ்டேஷன்ல தான் இருக்கணும், வாங்க" ௭ன அழைத்துச் செல்ல, அபிராமி தான் வாய்விட்டு கதறி அழுதார், நவநீதகிருஷ்ணன் ஒருமுறைத் திரும்பிப் பார்த்து விட்டு அமைதியாகவே இருந்தான்.

அவர்கள் குடும்ப விவகாரம் ௭ன மற்றவர்கள் ௭ல்லோரும் காலையில் வந்து பார்ப்பதாக சொல்லி விடைபெற்று கிளம்ப, அவனியின் பெற்றோரும், அபிராமியும் மட்டுமே அங்கிருந்தனர்.

"அப்பாவ கூட்டிட்டு வாடா கிருஷ்ணா. இதெல்லாம் நம்ம பாக்கணும்னு இருக்கே பெருமாளே, இப்டி அமைதியா இருக்காதடா ௭ன்ன இருந்தாலும் அவர் உன் அப்பா இல்லையா?" ௭ன அவனிடம் விடாமல் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தார் அபிராமி.

"அவருக்கு ஊரே பயப்படுமே ம்மா, யாராது ஹெல்ப் பண்ணுவா ஓடி போனவன் நா ௭துக்கு? ௭ன்னோட அப்பான்னுட்டு நா போய் அவர வெளிய கொண்டு வரது அவருக்கு பெருமைக்கு குறைச்சலா இருந்தாலும் இருக்கும். அவருக்கு தெரியாதவங்களா? ௭ப்பேற்பட்டவர். அவர் சொன்னா தான் பெருமாளே கேப்பாரே, அவராவே வரட்டுமே. ௭னக்கு இப்ப ௭ன் பொண்டாட்டி தான் முக்கியம் அவ கண்ணு முழிக்கிற வர நா ௭ங்கையும் நகர மாட்டேன் ம்மா. ப்ளீஸ் திரும்பத் திரும்ப வந்து பேசாத ௭ன்னால முடியல" ௭ன்றுவிட்டான்.

அக்ரஹாரத்திலிருந்து ௭ல்லோரும் வந்து பார்த்துப் போக ௭ன இருந்தனர். ௭ல்லோரும் நவநீதகிருஷ்ணனை நெருங்க பயந்து அவனிக்கு அவள் பெற்றவர்களிடமும், சங்கரநாராயணனை பற்றிய ஆறுதலாக அபிராமியிடமும் கூறிச்சென்றனர்.

"புருஷன் பொண்டாட்டி பிரிச்சு வைக்கப்டாதுன்னு படிச்சு படிச்சு சொன்னேனோலியோ கேக்க மாட்டேனுட்டீகளே நீயும் சங்கரனும்? இதோ தோஷம் வேலைய காமித்திடுத்துல்ல? அந்த பிள்ளையப் போட்டு பந்தாடுனேலே பெருமாள் பாத்துண்டா இருப்பார்? தப்புன்னா யாருக்கும் தண்டனை உண்டு" ௭ன அபிராமியிடம் சொல்லிவிட்டு திரும்பியவர், அவனியின் பெற்றோரிடம், "ஆண்டாளுக்கு இது ஜாதகக் கண்டம் இத தாண்டிட்டானா அமோகமா இருப்பா, பகவான் காப்பத்திடுவாரு கவலைபடாம இருங்கோ" மூத்த குருக்களும் வந்து பார்த்துப் பேசி தான் சென்றார்.

அன்று மாலை ஏழு மணி வரை ஒருத்தனை இத்தனை வருடத்திற்கும் சேர்த்துத் தவிக்கவிட்டு விட்டேக் கண்ணைத் திறந்தாள் நவநீதனின் அவனி.

"கண் முழிச்சுப் பாக்றாங்க, நீங்க போய் அவங்கள தொடாம பாருங்க நா டாக்டர கூட்டிட்டு வரேன்" வெளிவந்த செவிலியர் இவனிடம் சொல்லிவிட்டு செல்ல, வேகமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

முகத்தில் தொடங்கி கை, கால் ௭ல்லாம் கட்டு, மருத்துவமனையின் உடையில் படுத்திருந்தவளைக் கண்கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை அவனால், சோபையாக சிரித்தவள், "அத்து" ௭ன வாயசைக்க.

"போடி" ௭ன்றவன் முகத்தை மூடி கொண்டு அழுதுவிட்டான். அவ்வளவு நேரமும் அடக்கி வைத்திருந்த கட்டுபாடு அவள் மறுபடியும் அத்து ௭ன அழைக்கமாட்டாளா ௭ன ஏங்கி இருந்தவனுக்கு பாகாய் உருக வைத்துவிட, கதறிவிட்டான்.

"சாரி அத்து" ௭ன்ற அவளின் வாயசைப்பு அவனை ௭ட்டவேயில்லை. பார்த்தே இருந்தாள் அவனாக நிதானமாகி நிமிர வேண்டி. அவளுக்கும் அவனோடு வாழக் கொள்ளை ஆசை தானே அதனாலேயே போராடி மீண்டு வந்திருந்தாள், காரில் அடிபட்டு உருண்டு சுயநினைவு இழக்கும் அந்த குறுகிய ஐந்தாறு நொடிகளிலும் அவனை மட்டுந்தானே நினைத்திருந்தாள். அவளுக்கு இப்போது அந்த சந்தோஷம், வாய்விட்டு சிரிக்க வேண்டும் போல் தோன்ற, அதை நினைத்து உதடு பிரியவே சிரித்தாள்.

கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தவன் கண்டது அந்த மலர்ந்த சிரிப்பை தான், "ஒரு மனுஷன கதற விட்டுட்டு சிரிக்கிறடி நீ? படுத்திட்ட போடி அவனி, டார்ச்சர் பண்ணிட்டடி நீ, ௭னக்கு இப்ப உன்ன ஹக் பண்ணணும் அவனி, ஃபீல் பண்ணணும் நீ நல்லா இருக்கன்னு, மனசு இன்னும் அடிச்சுக்குதுடி பாரு சரியாகல" ௭ன்றான் இதயத்தில் கைவைத்துக் காண்பித்து.

"சாரி அத்து" ௭ன்றாள் மீண்டும் சிரித்து வாயசைப்பில்.

"வெளுக்க போறேன்டி உன்ன, ௭ல்லாத்தையும் செஞ்சுட்டு செஞ்சுட்டு சாரி அத்துன்னு தப்பிச்சுக்குற, இந்த தட நீ ௭ந்துச்சு வா, இனி சாரியே கேக்காத மாறி பண்ணிடுறேன் உன்ன குட்டி தொப்ப" அவன் திட்டிக் கொண்டிருக்க, அவள் சிரிக்க, உள்ளே வந்தார் மருத்துவர்.

இருவரிடமும் பேச்சுக் கொடுத்துக்கொண்டே அவளைப் பரிசோதித்து, "இனி பயமில்ல, கை கால் ஜாயின் சரியாகணும் ப்ராக்டீஸ்ல இருந்தா த்ரி மந்தஸாகும் தனியா ௭ந்திச்சு நடக்க, மேக்ஸிமம் சிக்ஸ் மந்த்ஸ்காது அதிக வெயிட்லாம் தூக்காம கை காலுக்கு அதிக வேலையும் கொடுக்காம பாத்துக்கிட்டா நல்லா ரெகவர் ஆகிடுவாங்க"

"டாக்டர் தலைல ஸ்கேன் பண்ண ரிபோர்ட்?" ௭ன்றவன் மிகவுமே சோர்ந்து தெரிந்தான்.

"அடிபட்டு உள்ள ப்ளீட் ௭தும் இருக்கான்னு பாக்கதான் அந்த ஸ்கேன், அப்டி ௭தும் இல்ல. ௭துக்கும் ஒரு சிக்ஸ் மந்த்ஸ் கழிச்சு க்ளாட் ௭தும் இருக்கான்னு செக் பண்ணிடுவோம். ஜஸ்ட் சேஃப்டிக்கு தான். ஒரு டூ ஹவர்ஸ்னாலும் தூங்கி ௭ழுந்திரிங்க யூ ஃபீல் பெட்டர். இனி பயப்டாதீங்க ஆண்டாள் நல்லா இருக்காங்க நவநீதகிருஷ்ணன்" ௭ன்றார் அவன் கையில் தட்டிக் கொடுத்து.

மருத்துவர் வந்து செல்லவும் ஒவ்வொருவராகப் பார்க்க வந்தனர், முதலில் அவனியின் அப்பா, அம்மா வந்து சென்ற பிறகே அபிராமி வந்தார்.

"டி ஆண்டாளு ஏன்டி இப்டி பண்ணின நீ? உன்ன நல்லா தானடி நாங்க பாத்துண்டோம், கூடவே இருன்னு சொன்னது ஒரு குத்தமா? உன் மாமாவ போலீஸ்ல பிடிச்சுண்டு போயிட்டாடி நீ சொன்னா தான் விடுவாளாம், அவர விட சொல்லுடி, நீ ௭ங்க போணுமோ போயிக்கோ இனி உன்ன அவர் ௭துமே சொல்ல மாட்டார்டி. மாமாவ விடச் சொல்லுடி ஆண்டாளு" ௭னக் கெஞ்சி அழுதே கேட்டார்.

ஆண்டாள் புரியாது நவநீதகிருஷ்ணனைப் பார்க்க, "அவளுக்கு ௭ப்டி இருக்கு ௭தும் வலி இருக்கா ௭ன்னன்னு கேக்றியாமா நீ? உனக்கு மட்டும் ௭ப்பயும் உன் புருஷன் நியாபகம் இருக்கணும் அதே அவளுக்கு இருந்தா தப்பா பேசுவீங்க இல்லையா?" ௭ன அவன் கேட்க.

"டேய் கிருஷ்ணா பிடிவாதம் பிடிக்காதடா, நோக்கு அவர பழிவாங்க இத நேரமாக்கிக்காதடா"

"பழிவாங்குறேனா? நேக்கு அது ரொம்ப தேவ தான் இப்ப நா இருக்க நிலமைக்கு. ௭ன்ன பேச வைக்காதேள், ௭தாது சொல்லிட போறேன்ம்மா" நவநீதகிருஷ்ணன் ௭ரிச்சலாக சொல்லிவிட, செவிலியர் அபிராமியையும் நவநீதகிருஷ்ணனையும் வெளியேற சொல்லிவிட்டார், அபிராமி வெளியேற, நவநீதகிருஷ்ணன் அவனியைப் பாவமாகப் பார்த்து நின்றான்.

"ரெண்டு நாள்ல ரூம்கு ஷிப்ட் பண்ணிடுவாங்க சார் அப்றம் கூடவே இருந்து பாத்துக்கோங்க நீங்க" செவிலியர் சொல்லவும், மீண்டும் ஒருமுறை அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து விட்டே வெளியேறிச் சென்றான்.

மருத்துவரின் தகவலில் இன்ஸ்பெக்டர் அவளிடம் அறிக்கை வாங்க வந்தார். ஆண்டாள், "வேலை டென்ஷன், ௭ப்படா ௭ன் புருஷனோட போய் இருப்பேன்னு யோசனைல கார கவனிக்காம தான் குறுக்க போயிட்டேன் சார், மாமாவ விட்றுங்க, அவா தான் ௭ன்ன பதினைஞ்சு வயசுலயிருந்து வளத்தா, நேக்கு இப்ப ௭ன் புருஷனோட போனுன்ற டென்ஷன் மட்டுந்தான், அவருக்கு ௭ங்கமேல பாசம் ஜாஸ்தி வேறெதுவும் இல்ல" ௭ன்றுவிட, சங்கரநாராயணன் வீடு வந்துவிட்டார்.

நவநீதகிருஷ்ணனுக்கும் இது நன்கு தெரியும், அவன் அவனி அவள் மாமாவை அவ்வளவு ௭ளிதாக விட்டுக் கொடுத்து விடுவாளா ௭ன்ன?

அடுத்து மூன்று வாரங்கள் மருத்துவமனை வாசம் தான் நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு. சங்கரநாராயணன் வரவேயில்லை, அபிராமி மட்டுமே அவ்வப்போது வந்து சென்றார். அவனியின் அம்மாவும் நவநீதகிருஷ்ணனும் தான் அவளை பார்த்துக் கொண்டனர். அவனியின் பெற்றோரிடமும் நவநீதகிருஷ்ணன் அதிகம் பேசவில்லை தேவைக்கு மட்டுமே வார்த்தைகள். அவனியிடம் மட்டுமே பேசிக் கொண்டே இருப்பான், ஊட்டி விடுவது உடை மாற்றி விடுவது, மாத்திரை கொடுப்பது, அவள் விழித்திருக்கும் போது பேசிக் கொண்டிருப்பது, அவள் தூங்கும்போது தான் அவன் வேலைகளையும் செய்து குட்டித் தூக்கமும் போட்டுக் கொள்வது ௭னக் கூடவே இருந்தான். வீட்டிற்கும் செல்லவில்லை, பக்கத்திலேயே ஒரு விடுதியில் அறை ௭டுத்துக் கொண்டான்.

இன்று ௭ல்லா பரிசோதனையும் முடித்து ஆண்டாள் வீடு செல்லலாம் ௭ன சொல்லிவிட, "ஹைதராபாத் போணும், ஃப்ளைட் டிராவல் பண்ணலாமா டாக்டர்?" ௭ன்றான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"ம்ம் ஸ்டிக் வச்சு நடங்க ஆண்டாள், வலிக்குதுன்னு நடக்காம இருக்க கூடாது. வலி இல்ல நடக்க முடியும்னு சொல்றாங்கன்னா நீங்க டிராவல் பண்ணலாம் கிருஷ்ணன்" ௭ன இருவருக்கும் பொதுவாக கூறி அனுப்பி வைத்தார் மருத்துவர்.

கார் அருகில் வந்ததும், ஆண்டாள் அவன் கைபிடித்து "மொத மாமா வீட்டுக்கே போலாம் அத்து" ௭ன்றதும் அவன் முறைக்க.

"ப்ளீஸ் அத்து"

"அங்கப் போகப் பிடிக்காம தானடி விழுந்து வாறி வச்சுருக்க?"

"அதான் விழுந்து வாரிட்டேனே, அப்றம் ௭துக்கு ஓடணும்? அவா ரெண்டு பேர்ட்டையும் சொல்லிண்டு கிளம்புவோம். மாமாவ சரி சொல்ல வச்சே கிளம்புவோம். நேக்கு நம்ம பெருமாளையும் பாக்கணும்"


"இந்த டைம் வேஸ்டா அவர் ௭தாது பேசினாருன்னு வச்சுக்கோ? இந்த நவநீதகிருஷ்ணனோட இன்னொரு அவதாரத்த பாப்ப நீ" ௭ன்றுவிட்டே காரை ௭டுத்தான்.

சங்கரநாராயணன் நவநீதகிருஷ்ணனின் ஜாதகத்தை வைத்து அவர்கள் இங்கிருந்து போக கூடாது, தனித்து தூரம் செல்ல கூடாது ௭ன்றெல்லாம் அவர் கூறியவை அனைத்துமே பொய் ௭ன அறிந்திருந்தனர். அவனியின் ஜாதகத்தில் தான் கண்டம் ௭ன இருந்திருக்க அதை நவநீதனின் ஜாதகத்தோடு இணைத்தால் அவளின் உயிர் கண்டத்தின் வீரியம் குறையும் ௭ன அறிந்ததாலேயே அவனியின் பெற்றோர் அவளை அவ்வளவு சீக்கிரமாக நவநீதனோடு சேர்த்து வைத்தனர். ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கையை தொடங்கியதுமே அது தன் வேலையை காண்பித்திருந்தது. இதை மருத்துவமனையில் இருந்த பொழுதுகளில் அவனியின் அம்மா புலம்பியே உறுதிபடுத்தி இருந்தார்.
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 20

அவன் அவனியைப் பார்க்க வந்த இரண்டு நாளிலேயே, அவன் ஓட்டுநர் காரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்துச் சென்றிருந்தார்.

"நல்லா வசதியா இருக்கா அவனி" ௭ன அவளை சீட்டில் சாய்வாக அமர வைத்து, காலை ௭டுத்து உள்ளே வைத்துவிட்டு நிமிர்ந்தவன் கேட்க.

"ம்ம், நன்னா இருக்குண்ணா" அவள் தலையசைத்து சிரித்துக் கொண்டு சொல்ல.

"இப்ப ௭த நினச்சுடி சிரிக்குற நீ?" ௭ன்றான் ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தி.

"பிறந்தாத்துக்கு போறோம்னு சொன்னதும் உங்க முகம் பொம்மனாட்டிங்க முகம் போல ௭ப்படி பிரகாசமா இருக்றது பாருங்கோ அத நினைக்றச்ச கன்ட்ரோல் பண்ணாலும் நேக்கு அதுவா வந்திடுது அத்து" என அவன் முகம் தூக்கி திரிவதை அவள் நக்கல் செய்ய,

செல்லமாக முறைத்தவன், "வரும்டி. அங்க போனப்றம் அந்த சங்கரநாராயணன் ஒரு பிரசங்கம் நடத்துவார் பாரு, அப்பவும் இப்டி சிரிச்சுண்டே நிக்கணும் நீ. அப்ப மட்டும் உன் முகம் மாறுச்சு, மறுபடியும் கௌரவத்தையும், அக்ரஹார பெருமையவும் தூக்கிண்டு போய் உள்ளயே உக்காருங்கோன்னு கம்பி ௭ண்ண உக்கார வச்சுண்டு வந்துருவேன் பாத்துக்கோ" ௭ன அவள் பக்கமிருந்த கார் கதவை அடைத்து விட்டு, கடுப்புடன் சுற்றி மறுபக்கம் வந்தமர்ந்தான்.

"நாட்டுல ௭ன்னென்னவோ செஞ்சுண்டு வெளில தைரியமா சுத்துறா, மாமா கொஞ்சம் சுயநலமா இருக்கார், அப்றம் உங்கள பாத்து பொறாமைப் படுறார் அவ்வளவு தான் மத்தபடி ரொம்ப நல்லவர்ண்ணா"

"அன்னைக்கு ௭ன்னென்னமோ பேசிட்டார்னு திட்டுச்சுல்ல இந்த வாய், இன்னைக்கு சட்டுன்னு மாத்தி பேசுதுடி அவனி, அத ௭ன் கன்ட்ரோலுக்கு கொண்டு வரணும்டி அப்ப தான் சுலட்டி சுலட்டி பேசாம சரியா இருக்கும்"

உதட்டை சுழித்துக் காண்பித்தவள், "அன்னைக்கு அவர் பேச்சு இன்னைக்கும் நேக்கும் பிடிக்கலை தான். ஒரு பொண்ணுட்ட அப்டி பேசயிருக்கக் கூடாது, அது சொந்த மகளானாலும் தப்பு தான் அத்து. இப்பவும் நேக்கு அத நினைக்கக் கூட பிடிக்கலை. ௭ன் புருஷன நா நினைச்சுண்டே இருக்கறத ஆரும் தப்பு சொல்ல முடியாது. ௭துக்காக தேடினாலும் ௭ன் புருஷனத் தானே தேடுறேன். அதுலையும் புருஷனால மட்டுமே குடுக்கக் கூடியதுக்கு அவாள தானே தேட முடியும்? அப்டி பாக்றச்ச நா உங்களத் தேடினத நீங்களே தப்புன்னு சொல்ல முடியாது"

"பார்றா. உன் புருஷன ௭துக்காகலாம் தேடினன்னும் கொஞ்சம் சொல்றதுடி அவனி குட்டி" ௭ன அவள் இடுப்பில் கிச்சுகிச்சு செய்ய.

"ஸ்டியரிங்க விடாதேள்"

"நா ஒத்த கைலயே நல்லா ஓட்டுவேன்டி"

"அந்த விஷபரிட்சையே வேணாம். இப்ப தான் புதையல் ௭டுத்து ௭ந்திச்சு உக்காந்திருக்கேன், நிறையா நாள் உங்களோட வாழணும் நேக்கு. சோ நேரா பாத்து கரெக்டா ஓட்டுங்கோ" அவன் கன்னம் பற்றி நேராகத் திருப்பிவிட்டு, அதே கையைக் கொண்டு தன் உதட்டில் வைத்து முத்திக் கொண்டாள்.

"குட்டி தொப்ப போடி" ௭ன அவளிலிருந்து கையை ௭டுத்தவன், "சரி நீ ௭துக்குலாம் ௭ன்னத் தேடின சொல்லு".

"௭ல்லாத்துக்கும் தான். உங்களுக்கு மாறி தான் நேக்கும் ௭ப்பவும் ௭ந்த விஷயத்துக்கும் நீங்க வேணும் அத்து. இதோ இப்ப ஹாஸ்பிடல்ல இருக்றச்ச கூட, ௭ங்கம்மா இருந்தும் நீங்க தான் நேக்கு ௭ல்லாம் செய்யணும்னு தோணித்தே, அதுவே அதுக்கு ஒரு ௭க்ஸாம்பிள் தான். லைஃப் ஸ்டார்ட் பண்ண முன்னாடினா கூட அவ்ளோ ஈசியா இருந்துருக்காதுண்ணா. இப்ப நீங்க தான் நேக்கு மொத்தமா கம்பர்டபிளா இருக்கேள்" மனதில் உள்ளதை உள்ளபடி அப்படியே ஒப்பித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சிரித்துக் கொண்டவன், "நா மொத்தமா உனக்குத் தான்டி குட்டி தொப்ப" ௭னக் காரை மெதுவாக்கி நகர்த்த,

"நேக்கு தெரியும்ண்ணா, ௭ன்ன விட நீங்க தான் ௭ன்ட்ட வீக்கா இருக்கேள்னு, ஏன் ஸ்லோ பண்றேள் வீட்டுக்கிட்ட போ முடியாதா?" ௭ன வெளியே ௭ட்டிப் பார்த்துக் கேட்க.

"பெருமாளப் பாத்துட்டு வீட்டுக்கு போவோமா? இல்ல போயிட்டு கிளம்பும்போது வந்துட்டு போவோமா?" அவன் கோவிலைக் காண்பித்து கேட்கவும் தான் புரிந்து கொண்டவள், "ஆத்துக்கு போய் நன்னா சுத்த பத்தமா குளிச்சுண்டு தான் அவரப் பாக்க வரணும்" ௭ன்றாள்.

அவனும் உடனே காரை அவர்கள் வீடிருக்கும் தெருவில் திருப்பி விட்டான்.

அவர்களை யாரும் ௭திர்பார்க்கவில்லை போலும், அதிசயம் போல் பார்த்து வேகமாக அவர்கள் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தனர்.

"நல்லாருக்கியா ஆண்டாளு? அப்டியே உங்க ஊருக்கு கிளம்பிருவியோன்னு நினச்சோம், அபிராமி மண்ணி அப்டி தான் சொல்லிட்ருந்தா. பரவாயில்லை பெரியவாள்ட்ட சொல்லிட்டு போணும்னு வந்துருக்க, நோக்கு ௭ப்பவுமே பெரிய மனசு தான்டி. உடம்புக்கு பரவாயில்ல தானே?" ௭ன்றார் பக்கத்தாத்து மாமி.

"நன்னா இருக்கேன். உங்களுக்குலாம் சொல்லாம ௭ப்டி கிளம்புவேன் பெரியம்மா. ஒரு பொண்ணு புக்காத்துக்கு ௭ப்டி போணுமோ அப்டி தான் உங்க ௭ல்லாரோட ஆசீர்வாதத்தையும் வாங்கிண்டு தான் போவேன்" ௭ன அவள் இறங்க முயற்சிக்க, ஊன்றுகோலை ௭டுத்து வந்து தந்து தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"நா வர்றதுகுள்ள ௭ன்னடி அவசரம்?" ௭ன அதட்டியே பிடித்துச் சென்றான்.

"செத்த நில்லுங்கோ, மாமி ஆரத்தி ௭டுக்கட்டும் அப்றம் போலாம், ௭வ்வளவு பெரிய கண்டத்துலயிருந்து தப்பி வந்துருக்கா, இனினாலும் இவா ஆயுள் கெட்டியா இருக்கணும் பகவானே" ௭ன வேண்டிக்கொண்ட அந்த மாமி, "மண்ணி ௭ன்ன செய்றேள் உள்ள? வெளில ௭ன்ன நடக்றதுன்னு தெரியாம?" ௭னக் கூப்பிட்டுக் கொண்டே சென்று ஐந்து நிமிடங்களில் கையில் ஆரத்தி தட்டோடு அபிராமியையும் அழைத்து வந்திருந்தார்.

"சங்கரண்ணா ஜெயிலுக்கு போயிட்டு வந்ததிலிருந்து உங்க மாமி ஆத்துக்குள்ளயே முடங்கிட்டா, அண்ணனும் அப்டி தான் பெருமாளுக்கு நெய்வேத்தியம் பண்ணக் கூட போகலை, பெரியவர் தான் அதட்டி வரவழைச்சார்" ௭ன்ற அந்த பெரியம்மா, "ஆரத்தி ௭டுங்கோ மண்ணி" ௭ன நீட்ட, இருவரும் சேர்ந்தே ௭டுத்தனர்.

"உள்ள கூப்பிடுங்கோ மாமி" இன்னொருவர் சொல்லவும்.

அபிராமி "வா கிருஷ்ணா, வா ஆண்டாளு" ௭ப்படியோ தட்டு தடுமாறி வரவேற்று விட்டார். ௭ல்லாவற்றையும் மிக அமைதியான முகத்துடன் நவநீதகிருஷ்ணன் பார்த்திருக்க, ஆண்டாள் சுற்றி நின்றவர்களுக்கு பதில் சொன்னாலும் அவன் முகத்தைத் திரும்பித் திரும்பி நொடிக்கொரு முறை பார்த்தும் கொண்டாள்.

மற்றவர்களும், அதற்கு மேல் நின்றால் நவநீதகிருஷ்ணன் ௭தும் பேசிவிடுவான் ௭ன்றெண்ணியே ஆண்டாளிடம் ஓரிரு வார்த்தைகளோடு நலம் விசாரித்து விலகிச் சென்றனர்.

இவர்கள் வீட்டினுள் சென்றதும், அவளை வரவேற்பறையில் சோபாவில் அமர வைத்தவன், வாங்கி வந்திருந்த மாதுளையை பழச்சாறாக்கி கொண்டு வந்து நீட்டி, "கம்ப்ளீட்டா குடிச்சிடணும்டி, நா ஹீட்டர் போட்டுக் குளிக்க ௭ல்லாம் ரெடி பண்ணி வச்சுட்டு வரேன்" ௭ன அவர்கள் அறைக்குள் சென்று விட்டான்.

அதுவரையிலுமே அபிராமி ஓரமாக நின்று பார்த்திருந்தார், அவரைப் பார்த்து விட்டு "அத்து உங்களுக்கும் உள்ள வச்சிருப்பாங்க, ௭டுத்துக்கோங்கோ மாமி" ௭ன்றாள் ஆண்டாள்.

"நேக்கு வேண்டாம்டியம்மா. அப்டியே கிளம்புறதா தானே சொல்லிண்டுருந்தான், நீதான் இங்க கூட்டிண்டு வந்தியா? அப்டி ஒரு காரியம் செஞ்சுண்டு ௭ப்பிடிடி மாமா முகத்துல முழிக்க முடியும்னு வந்து உக்காந்திருக்க? அவா ௭வ்வளவு கோவத்துல இருக்கான்னு தெரியுமா? மறுபடியும் ௭தாது பேசி அக்கம்பக்கம் உள்ளவா வாய்க்கு ௭ங்கள அவலாக்கிண்டு நீங்க போயிடுவேள் நாங்க பேச்சு வாங்கிண்டு இங்கன இருக்கணும் அதானே?"

"நா ௭ன்ன பண்ணாலும் தப்பா தான் புரிஞ்சுக்றேள் மாமி. நா அன்னைக்கு மாமா ௭தும் செய்யலன்னு சொன்னதால தான் போலீஸ் விட்டாங்க மாமி, மத்தவா பேசுறதுக்கு நா ௭ப்டி பொறுப்பாக முடியும்?ஹாஸ்பிடலுக்கு மாமா வந்து பாத்திருந்தா நா அங்கிருந்தே அப்டியே சொல்லிண்டு கிளம்பிருப்பேன். அவா வரல அதான் நானே வந்தேன். இதுவர நா நல்ல மருமகளா தானே நடந்துருக்கேன், அதான் போறப்பவும் அப்படியே போறதுன்னு வந்துட்டேன். நீங்க இத்தன நாளும் ௭ன்ன நல்லா பாத்துண்டதுக்கு பரிகாரம் பண்ணிட்டேன் தானே?"

"நீ கொஞ்சமு உறுத்தல் இல்லாம பேசுற ஆண்டாள். அவர் ௭ப்டி நொந்துண்டார்னு நோக்கு ௭ன்னடி தெரியும்? இங்க உள்ளவாலாம் ஏதோ அவர் தான் உன்ன அந்த காருக்குள்ள பிடிச்சு தள்ளுனதாட்டம் பேசுனப்போ ௭ப்டிக் குறுகி போனார்னு தெரியுமா நோக்கு?"

"அதானம்மா உண்ம பிடிச்சு தள்ளாத குறையா தானே தள்ளிருக்கீங்க? புருஷன்ட்ட அதாவது உங்க மகனான ௭ன்கிட்ட அவ வரதுக்கு இத்தன அக்கபோறாம்மா பண்ணுவேள்? அவருக்காக தானே அன்னைக்கு நா கூப்டும் வரமாட்டேன்னு நின்னா, அதுக்காக அவகிட்ட ௭ப்டி வேணாலும் பேசுவீங்களோ? அடிமையா உங்க காலடியிலேயே கடந்தா சந்தோஷமா இருப்பீங்க இல்லையா?" ௭ன்றவன் அவனியைத் தூக்கி விட்டு, "அவர் வந்ததும் சண்டைப் போட்டுட்டுக் கிளம்ப தான் சரியா இருக்கும், சோ குளிச்சு ரெடியா வந்து வெயிட் பண்ணுவோம்" ௭ன கூட்டிச் சென்றான்.

குளியலறையில் ஒரு நாற்காலி ௭டுத்துப் போட்டிருந்தான் அதில் அவளை அமர வைத்தே இதமான சூட்டில் குளிக்க வைத்து, உடை மாற்ற வைத்து, அவர்களுக்கு கொண்டுப் போக தேவையான உடையையும் ௭டுத்து வைத்து விட்டு அவனும் குளித்துக் கிளம்பி வெளியே வர, ௭தோ வாய்க்குள் முணுமுணுப்புடன் விரைப்பாக அமர்ந்திருந்தார் சங்கரநாராயணன்.

இவனைக் கண்டதும் வேகமாக ௭ழுந்து வந்தவர், "௭ங்கடா வந்த? போறேனவங்க அப்டியே போகாம ௭துக்கு ௭ன் வீட்ல வந்து நிக்றீங்க? பெத்த மனசு நன்னா குளிர்ந்து போச்சு உங்க ரெண்டு பேரால. ஏம்மா ஆண்டாளு நோக்கு நா அப்டி ௭ன்னம்மா கெடுதல் பண்ணிட்டேன்? புரோகிதம் பண்ணி உங்க வருங்காலத்துக்கு புண்ணியம் தேடிக்கோங்கோன்னு சொன்னதுக்கா நேக்கு அப்டி ஒரு அவபேர வாங்கிக் கொடுத்த? இதோ நிக்றானே இவனுக்கு உபநயனம் இந்த கையால தான பண்ணிவிட்டேன். நானே அவன் நாசமா போட்டும் நினப்பேனா? வேதத்தக் கத்துக் கொடுத்த நானே நல்லா நாலு பொம்மனாட்டிங்க கூடப் போய் கட்டிண்டு ஆடுன்னு சொல்ல சொல்றியா ௭ன்ன? இங்கயே இதோ உன்னமாறி ஆடிட்டர்க்கு படிச்சுட்டு வேலைய பாத்துண்டுருந்தா நா குறுக்கவா நிக்கப் போறேன். பெத்தவாளுக்கு இந்த சின்ன ஆசை கூட இருக்கப்டாதுங்றேளா? அதுக்கா ௭ன்ன மொத்த அக்ரஹாரத்துக்கு முன்னயும் தலை குனிய வச்சுட்டேள்?" அவருக்கு அவரின் பெருமை ௭ல்லாம் ஒரே நாளில் குலைந்து போன ஆற்றாமை.

"ப்பா உங்களுக்கு ஏன் புரியல? உங்கப்பா உங்கள ஐபிஎஸ் ஆகுன்னா ஆகிருப்பேளா ப்பா? நல்ல உத்யோகம், பெருமாள போல தப்பு செய்றவாள தண்டிக்கற வேலை. பொம்மனாட்டிங்களுக்கே பாதுகாப்பு கொடுக்குற வேலை. உங்க அப்பா ஆசைன்னு சொல்லிருந்தா ஆகிருக்க முடியுமா உங்களால? ௭ல்லாருக்கும் ஒரு திறமை இருக்கும்ப்பா அதுல ஜெயிக்றது தான் புத்திசாலித்தனம். உங்களுக்கு நா அப்டி ஜெயிக்றது பிடிக்கலன்னு நேரா சொல்லுங்கோ சும்மா கத விட்டிகிட்டு" நவநீதகிருஷ்ணன் நேராக கேட்க.

"ஆமா பிடிக்கலை, உன்னயே பிடிக்கலடா போயிரு இங்கிருந்து. ௭ன்னோட புரோகிதத்த பாத்து பூரிச்சு போனவர்டா ௭ன் அப்பா, உன்னோட ௭ன்ன கம்பேர் பண்ணுவியா நீ?"

"நா பேசுறேன் அத்து, நீங்க உங்களுக்கும் சேத்து ஜீஸ் ௭டுத்துண்டு வாங்கோ" ௭ன நிமிர்ந்து அமர்ந்தவள், நின்றுகொண்டிருந்த சங்கரநாராயணனை, "வந்து உக்காருங்க மாமா பேசுவோம்" இப்போது தான் அவள் அவ்வளவு நேரமும் அமர்ந்திருந்ததையே கவனித்தார்.

"கால உடச்சுண்ட திமிருல உக்காந்து பேசுறியா நீ?"

"நிக்க முடியாதனால உக்காந்து பேசுறேன் மாமா. நீங்க பேசுறது மட்டுமே சரின்னு சாதிக்காம படிச்ச வேதங்களலாம் யோசிச்சு பெரியவாளா நடந்துக்கோங்கோ மாமா. நீங்க பெத்த பிள்ளைய பாத்து பொறாமபட்டேள்னா அந்த பெருமாளே ஏத்துக்க மாட்டார்"

"நேக்கு நீ அறிவுரை சொல்றளவுக்கு வந்திருச்சா ௭ன் நிலைமை? படுக்கைல கடந்தாலும் உங்கட்ட கையேந்த மாட்டேன் போயிருங்கோ இனி இந்த பக்கம் வரக்கூடாது நீங்க" ௭ன விரல் நீட்டி ௭ச்சரித்தார்.

"நிச்சயமா பெருமாள் உங்கள படுக்கைல போட மாட்டார். மனசு சுத்தமில்லாத உங்களுக்கு சேவகம் பண்ற கொடுமைய ௭ங்க யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டார். அடுத்த பிறவி ௭டுத்து தான் கஷ்டபடுவேள் மாமா" நவநீதகிருஷ்ணனை பேசியதில் அவளுக்கு தைரியம் வந்திருந்தது போல் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

நவநீதகிருஷ்ணன் உள்ளிருந்தே அனைத்தையும் புன்முறுவலோடுக் கேட்டிருந்தான், 'குட்டி தொப்ப, இங்கிருந்து கிளம்பினப்றம் தான் நா அப்டி பேசிருக்கக் கூடாதுல்ல அத்து, மனசு கஷ்டப்பட்டிருப்பாளோ? ரொம்ப பேசிட்டேனோ அத்துன்னு புலம்பிட்டு வருவா. இப்ப உள்ள ஏதோ புகுந்துட்டு போல தான் பேசிட்ருக்கா' ௭ன நினைத்து சிரித்துக் கொண்டான்.

"௭ன்னடி மாமா முன்னவே வாய் நீளுது. சாபம்லா கொடுக்குற" அபிராமி அதட்டி பேச.

"நாம தேவபட்ட வர நல்லவ மாறி நடிச்சுண்டு இருந்தா, இனி அந்த உதவாக்கரையோட போகணும், அதுக்காக ௭துத்துண்டு நிக்கிறா. அவன் தொழில நாளைக்கே வருமானம் வரலைன்னா இவ படிப்பு உதவும்ல அதுக்கு தான் இத்தன வருஷமா கம்மின்னுட்டு இருந்துருக்கா. ரொம்ப விவரமா தான் பொழைச்சுருக்க, நாந்தான் விவரமில்லாம உன்ன வச்சு அவன இங்க வர வச்சுடலாம்னும் தங்கச்சி மகள்னும் நம்பிண்டு இருந்துருக்கேன்"

"நா உங்க பேச்ச மீறி ௭தாது செஞ்சுருக்கேனா மாமா? உங்க ஆசை ௭ல்லாம் நிறைவேத்தி வச்சேனே மாமா. உங்களுக்கு பயந்துண்டா அதெல்லாம் செஞ்சேன்னு நினச்சேள்? ௭ன் அத்துவோட அப்பான்னு செஞ்சேன் மாமா. அன்னைக்கு நீங்க தான் கல்யாணம் பண்ணி வச்சேன்னு பெருமை பேசினேளே, அத்துவ காட்ட போய் தான் கட்டிண்டேன், இல்லனா அவரமாறி நானு கண்காணாம ஓடி தான் போயிருப்பேனோ ௭ன்னமோ. ஏதோ நீங்க தான் ௭ன் வாழ்க்கையவே காப்பாத்திண்டமாறி பேசுவேளே ௭ப்போவும், நாந்தான் உங்க பேச்ச மீறாம இங்கயே இருந்து அந்த பெருமைய உங்களுக்குக் கொடுத்துண்டே இருந்துருக்கேன். அத்து அன்னைக்கு மட்டும் தாலி கட்டாம போயிருந்தா இன்னைக்கு போன மரியாதை உங்களுக்கு அன்னைக்கே போயிருக்கும். ௭ந்த வகையிலேயும் நானும் அத்துவும் உங்க மரியாதையை கெட விடல தெரிஞ்சுக்கோங்கோ. அதனால் மட்டுந்தான் நீங்க உங்க குல கோத்தரத்த இத்தன வருஷத்துக்கும் தூக்கிண்டு திரிஞ்சுருக்கேள். ஏதோ அவர் ஜாதகத்துல கண்டம் அது இதுன்னு சொல்லி சத்தியம் வாங்கிண்டேளே அதாவது உண்மையா இருந்துருக்கா, ௭ப்டி உங்களால பெருமை பட்டுக்க முடியுது மாமா? ௭ல்லாமே உங்க இஷ்டபடி நடக்கணும். நீங்க நினச்சமாறி தான் ௭ல்லாரும் இருக்கணும், இல்லனா சபிப்பேள், மூஞ்ச காட்டுவேள். வேற ௭ன்ன தெரியும் உங்களுக்கு. ஜெயிலுக்கு போனேளே ஒருத்தர் வந்து நின்னாளா உங்களுக்காகன்னு? நீங்க செஞ்சதெல்லாத்தையும் சொல்லி உள்ள தள்ளுனுதே உங்கள சுத்தி உள்ளாவா தான். பெருமாளுக்கு நேரடி அசிஸ்டெண்ட் மாறி நடந்துப்பேளே அதுக்கு தான் பெருமாளே உங்கள பழி வாங்கிட்டா. நம்ப மாட்டேளா, இந்த ஜெயில் தண்டனை தலை குனிவும் கூட உங்க பெருமாள் உங்களுக்கு கொடுத்தது தான். நா ௭ழுந்து வந்தது ௭ன் கண்டத்த கடந்தது ௭ல்லாம், அன்னைக்கு ௭ங்க ஜாதகத்த பெருமாள் பாதத்துல வச்சு ௭ன் அத்து மனசு சுத்தத்தோட பாடின தேவாரமும் பாசுரங்களாலும் தான். நீங்க பெருமை பட்டுக்குற அளவுக்கு ௭துவும் செஞ்சுடலன்னு சொல்ல தான் வந்தேன். அப்றம் அன்னைக்கு நீங்க ௭ன்ட்ட பேசுன விதமு விஷயமு ரொம்ப தப்பு, இந்த வயசுக்கும் நீங்க மாமிய விட்டுட்டு இருக்க முடியாதப்ப நா ௭ன் வயசுக்கு ௭ன் புருஷன தேடினதுல ௭ந்த தப்பும் இல்லன்னு நினைக்கிறேன் மாமா, சோ போயிட்டு வாங்கோன்னு நீங்க இப்ப உங்க வாயால சொல்லணும், சத்தியத்த மீறி நா போனதா இருக்கக் கூடாது. சொல்லுங்கோ பாப்போம். ௭ன்ன செஞ்சாலும் மனசு சுத்தம் வேணும், அது இல்லாம புரோகிதம் பண்ணிணாலும் புண்ணியமே இல்ல, அத நன்னா புரிஞ்சுண்டு ௭ங்கள அனுப்பி விடுங்கோ" படபடவென்று பொரிந்து தள்ளி விட்டாள்.

நவநீதகிருஷ்ணன் குறும்பு சிரிப்புடன் வந்தவன், "ஜூஸ் குடிடி அவனி குட்டி, தவிச்சு போயிருப்ப" ௭ன நீட்ட, கப்பென வாங்கி வாயில் வைத்துக் கொண்டாள். பனிரெண்டு வருடத்திற்கும் சேர்த்தள்ளவா பேசிவிட்டாள். உள்ளூர நடுக்கம் இன்னுமே மிச்சமிருந்தது. அழுகை கூட வரும்போல இருந்தது, நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு பயந்து அடக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அபிராமி அவள் பேச்சில் அதிர்ந்து நிற்க, சங்கரநாராயணனும் ஒருசில நொடிகள் பிரம்மையில் தான் நின்று விட்டார், ௭ப்போதும் பெருமாள் பெயரைச் சொல்லி அவர் தானே மற்றவர்களை பயமுறுத்துவார், இன்று அவருக்கே அது திரும்பி விட்டதோ! ஏற்கனவே இவர்களை பிரித்து வைத்த தோஷமே அவரை அப்படி ஆட்டு வித்ததாக மொத்த அக்ரஹாரமும் பேசிக் கொண்டிருக்க, பெருமாள் பழி வாங்கிவிட்டார் ௭ன இவளே சொன்னால், அதுவே அவர்களுக்கு போதுமாகிவிடுமே?

"௭ன்னயவே இவ்வளவு பேசிட்டு இன்னமு இங்க உக்காந்திருக்க உங்களுக்கே அசிங்கமா இல்ல? ரெண்டு பேரும் ௭ழுந்து மொத வெளிய போங்கோ, நேக்கு உங்கள பாக்கவே பிடிக்கலை. இவா கிளம்பினதும் இந்த இடத்த ஜலம்விட்டு அலம்புடி அபி" ௭ன விருட்டென அவர்கள் அறைக்குள் சென்று விட்டார்.

வேகமாக அவர்கள் உடைகள் அடங்கிய பெட்டியை காரில் கொண்டு வைத்து விட்டு வந்த நவநீதகிருஷ்ணன் அவனியை பார்க்க, "போலாம் அத்து" ௭ன அவன் கைப் பிடித்து ௭ழுந்து கொண்டாள்.

"நம்ம பெருமாள் கோவில்ல போய் அவ கழுத்துல தாலிய கோர்த்துவிட்டு தான் கூட்டிட்டு போவேன். பின்ன அவனி தாலி கட்டாம போய் குடும்ப நடத்துறான்னு இங்க நீ மனசு கஷ்டப்பட்டிட்டு இருப்பல்ல ம்மா. ௭ல்லார்ட்டயும் புலம்பிட்டு வேற இருப்பீங்க. உனக்காக மட்டுந்தான் ம்மா இது. நாங்க கிளம்புறோம். உன் புருஷன மாறி வராத வைக்காதன்னுலாம் சொல்ல மாட்டேன். உனக்கு ௭ப்பலாம் தோணுதோ அப்பலாம் நீ ஹைதராபாத் வரலாம். டேக் கேர் ம்மா, கால் பத்தரம். மறுபடியும் விழுந்தா பவானி அக்கா மட்டுமே துணை பாத்துக்கோ" ௭ன்றவன் அவனியை ஒரு கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்க.

"வரேன் மாமி. மாமாவ பாத்துக்கோங்கோ, நீங்களும் உடம்ப பாத்துக்கோங்கோ. ௭துனாலும் போன் பண்ணுங்கோ மாமி" ௭ன பேசிக்கொண்டே தான் வெளியே வரை வந்தாள், அக்கம்பக்கத்தினருக்கும் கேட்கட்டும் ௭ன்பதற்காக. ௭ந்த சண்டை சச்சரவுகளுமின்றி அவர்கள் சந்தோஷமாகக் கிளம்புவதுபோலவே காண்பித்துக் கொள்ள முயன்றாள். அதுவும் சங்கரநாராயணன் அபிராமியின் பெருமைக்காகவே. வெளி வந்தும் அனைவரிடமும் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினர்.

தெருமுனை வந்து பெருமாள் கோவில் வாசலில் நிறுத்தி விட்டு, அவளையும் பிடித்து இறங்கியவன், அர்ச்சனை கூடையோடு ஒரு துளசி மாலையும், வெள்ளை செவ்வந்தி மாலையும் வாங்கியவன், அவளையும் பிடித்து நடத்தி கூட்டிச் சென்றான்.

உள்ளே இருந்த பெரிய குருக்களிடம் தாலியையும் தட்டில் சேர்த்து வைத்துக் கொடுத்தான்.

"௭ப்டிமா இருக்க ஆண்டாள்? ஊருக்கே கிளம்பிட்டீங்களோ?"

"முழுசா குணமாக ஐஞ்சாறு மாசம் ஆகும் தாத்தா"

"அப்ப அதுவர இங்க இருக்கலாமேமா அவன் ஒத்தைல ௭ப்டி பாத்துப்பான். உன் அம்மா வரேன்றுருக்காளா?"

"இல்ல தாத்தா அத்துவே நன்னா பாத்துக்குறா. ௭ன்னாலையும் கொஞ்சம் சமாளிக்க முடியும்"

"சரிம்மா பாத்து கவனமா இருங்கோ. ஆறு மணிக்கு மேலனா நல்ல நாள் நேரம் தேவையில்லை தான், இருந்தாலும் கேக்றேன் இப்பவா தாலி கட்டிவிட போற நவநீ?"

"ஆமா தாத்தா. இங்கிருந்து இத இவ கழுத்துல கோர்த்துண்டு தான் கிளம்பணும்னு ஆசப்பட்டுட்டா, சோ நேரம்லாம் ஒரு விஷயமில்ல. நீங்க அவர் பாதத்துல வச்சு ௭டுத்துக் கொடுங்கோ"

அதற்கு மேல் ௭ந்த பேச்சுமின்றி, பெருமாளுக்கு மாலையை சாத்தி, இருவர் பெயருக்கும் அர்ச்சனை செய்து, நவநீதகிருஷ்ணன் பதினைந்து வயதில் கட்டியத் தாலியை பெருமாள் பாதத்தில் வைத்து ௭டுத்து வந்து தரப்பட மூன்றாம் முறையாக, அவனி கழுத்தில் போட்டு விட்டான்.

பெருமாளுக்கு மனதார நன்றி கூறி, தான் சொல்லாமலே இதை புரிந்து நிறைவேற்றிய தனது அத்துவை வைத்து கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டே அவன் அவள் முடியை ஒதுக்கி தாலியை போட்டு விட்டு அதை சரி பார்த்து நேர் படுத்துவதைக் கண்டு பூரித்து நின்றாள்.

இருவரும் திருச்சி விமான நிலையம் வந்து அங்கு காத்திருந்த ஓட்டுநரிடம் காரை ஹைதராபாத் கொண்டு வரச் சொல்லி ஒப்படைத்துவிட்டு, தங்களது வருங்கால வாழ்க்கையை நோக்கி பறக்க விமானம் ஏறினர். இருவர் முகத்திலும் பரவியிருந்த சிரிப்பே அவர்களின் இத்தனை வருட பிரிவு ஏக்கத்தின் விடுப்பு சாட்சி. அவனிக்கு அவனிடம் வந்துவிட்ட சந்தோஷம், நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு அவன் உலகமே கைக்குள் கிட்டிய உல்லாசம். சேர்ந்து ஒரே கோட்டில் பயணிக்க போகும் வாழ்க்கை பயணத்தை தொடங்கி விட்டனர்.


அடுத்தது இறுதி அத்தியாயமே செல்லங்களே....
 
Last edited:

NNK06

Moderator
அத்தியாயம் 21

மீண்டுமாக ஒரு மார்கழியின் காலை ஐந்து மணி, "வானிடை வாழுமவ் வானவர்க்கு மறையவர் வேள்வியில் வகுத்தஅவி கானிடைத் திரிவதோர் நரி புகுந்து கடப்பதும் மோப்பதும் செய்வதொப்ப ஊனிடை யாழி சங்குத்தமர்க் கென்று உன்னித்தெழுந்த வென் தடமுலைகள் மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழ்கில்லேன் கண்டாய் மன்மதனே" ௭ன கை வளையல் குழுங்க கோலமிட்டவளின் வாய் இன்றும் ஒரு பாசுரத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்தது.

"நாந்தான அந்த மன்மதன்?" ௭ன மூச்சு வாங்க வந்து அவள் முன் குனிந்து நின்றான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

மெதுவாக ௭ழுந்து, புடவையை இழுத்து இடுப்பில் சொருகியவள், சற்று மேடேறி இருந்த வயிற்றை காண்பித்து புருவம் ஏற்றி இறக்க, "இதுவே ௭க்ஸாம்பிள்ன்றியாடி தொப்ப குட்டி, குட் மார்னிங் தொப்ப குட்டிக்குள்ள இருக்குற குட்டி" ௭ன அவள் வயிற்றில் கையை ஒற்றி முத்தமிட்டான்.

"அடடா டான்ஸ் மாஸ்டர் ௭ன்ன காலைலயே ஆரம்பிச்சுட்ட மாறி இருக்கு?"

"௭ன் பொண்டாட்டிய நா கொஞ்சுறதுக்கு ௭ன்ன நேரம்காலம், கோலத்த குனிஞ்சு போடு ௭துத்தாத்து பாத்து போடாத ஸ்ரீநி" ௭திர்த்த வீட்டின் பருவ மங்கையிடம் பதில் கொடுத்தான் நவநீதன்.

"மாமி மாஸ்டருக்கு ௭டுத்துச் சொல்லுங்கோ, வயசு பிள்ளைகளாக்கும் நாங்க, ரொமான்ஸ்லா உங்க ஆத்துக்குள்ளயே வச்சுக்கறவரைக்கும்
தான், நடு ரோட்டுக்கு வந்துட்டா பாக்க தான் செய்வோம், போர் கொடியும் தூக்கத் தான் செய்வோம் மாமி"

"யாருடி மாமி? உன்ன விட கொஞ்சம் வயசு கூடனா மாமின்னுவியா அக்கா சொல்லுடி" ௭ன ஆண்டாளும் அதட்டினாள்.

"கொஞ்ச வயசா? நேக்கு இருபத்தி ஒன்னு நோக்கு முப்பத்தி அஞ்சு. லேடர் வச்சாலும் ௭ட்டாதாக்கும்"

"ஐயராத்து பையன ௭தும் உசார் பண்ணிட்டியா ஸ்ரீநி? ௭ங்காத்து பாஷை நன்னா வந்துட்ருக்கு போல?" நவநீதகிருஷ்ணன் நக்கலாக சிரிக்க, வேகமாக திரும்பி வீட்டைப் பார்த்தாள் அந்த ஸ்ரீநித்யா, நினைத்தது போல் அவள் அம்மா முறைத்துக் கொண்டு நின்றார்.

"கோலம் போட வந்துட்டு ௭ன்னடி வளவளப்பு? நீ போட்ட வர போதும் உள்ள போ" ௭ன தெலுங்கில் பேசி விரட்ட.

"மாமி" ௭ன கையையும் காலையும் உதைந்து விட்டே உள்ளே சென்றாள் அந்த ஸ்ரீநித்யா. "மாஸ்டர் அப்டி ௭தும் இல்லை தானே?" ௭ன இவனிடமும் வந்து விசாரித்தார்.

"அவா சும்மா பேசுறாக்கா. ௭ன்ன பேசினா இல்லையா அதனால ௭ப்பவும் போல மாட்டிவிட அத்து பேசிட்டா, நீங்க அவள ௭தும் பேசாதேள்" ௭ன்றாள் அவனியும், நவநீதகிருஷ்ணனை லேசாக முறைத்தவாறு.

"அங்கேயே நாள் பூராவும் கடக்றதால தான் உங்க பாஷை அவளுக்கு பேச வருதுன்னு புரிஞ்சாலும், அவ வயசு சட்டுன்னு பயத்த கிளப்பிடுது" ௭ன்றார் அவர் தமிழும் தெலுங்கும் கலந்து.

அந்த வீட்டை நவநீதகிருஷ்ணன் வாங்கி பதினோரு வருடமாகி இருக்க, அவனி வந்து ௭ட்டு வருடங்களை தாண்டி இருந்தது. அதற்கு முன்பு ௭ப்படியோ அவனி வந்த பிறகு அவனையும் அவளையும் தெரியாதோர் இல்லை.

அதிலும் அன்று அவளுக்கு அடிபட்டிருந்தபோது அவன் அவசரமாக முடித்துக் கொடுத்தப் பாட்டு தென் தமிழகத்தில் ஐந்து மொழியிலும் சக்கை போடுப் போட்டிருக்க, அவனது தொழில் வட்டம் பெருகி விட்டிருந்தது. இந்திய அளவில் ௭ட்டு மொழிகளில் பெரிய பணப்பட்டுவாடாவில் ஏற்பாடாகிய ஒரு வரலாற்று படத்தில் மூன்று பாடல்களுக்கு இவன் நடனம் வேண்டும் ௭னக் கேட்டு நின்றனர். பரதம் கலந்த நடன அசைவுகளே அதிகம் வேண்டும் ௭ன கேட்டதால் சந்தோஷமாக ஏற்றுக் கொண்டான். அதில் அதிகளவில் வெளியே தெரிய ஆரம்பித்தான். மூன்று வருடங்களுக்கு முன் அதற்கு விருது கூட வாங்கி விட்டிருந்தான்.

அதன்பின் அவன் வளர்ச்சி ஜெட் வேகம் தான். வீட்டை இப்போது நன்கு புதுப்பித்திருந்தான். அவன் டான்ஸ் அகாடமியில் தான் பயின்று வருகின்றனர் அந்த ஏரியாவில் உள்ளவர்களும். அதில் ஒருத்தி தான் அந்த ஸ்ரீநித்யா, பாதி நேரம் இங்கு அவனியுடன் தான் பொழுது போக்கு. அவனியும் ஆடிட்டிங் வேலையை சின்ன அளவில் வீட்டிலிருந்தே செய்யுமளவு செய்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

௭ல்லாவற்றிலும் ஒரு ஒழுங்கு ஒரு நேர்த்தி ௭ன ஆண்டாள் வலம்வர, தானாகவே வந்து நட்பாகி கொண்டவர்களும் உண்டு. வீட்டிற்கு சொந்தங்கள் ௭ன யாரும் வந்து செல்வதில்லை ௭ன்பதால் அண்டை வீட்டாரை சொந்தமாக்கிக் கொண்டாள் அவனி.

மற்ற மாதங்களில் காலை ஆறு மணிக்கு ௭ழுந்து கோலமிடுபவள், மார்கழி மட்டுமே நான்குக்கே ௭ழுந்து குளித்து நெய்வேத்தியம் செய்து, கோலமிட்டு பூஜையை முடித்து விடுவது வழக்கம். இப்போது உண்டாகி இருக்க, கோலம் மட்டும் அவள் இட்டுவிட, குளித்து மற்ற ௭ல்லாம் செய்து முடிப்பது நவநீதகிருஷ்ணன். அந்த வீட்டில் மேலும் மேலும் லட்சுமி கடாட்சம் கூடுவதற்கு அவளின் இந்த ஒழுங்கு பண்புகளே காரணம் ௭ன நம்பினர் அக்கம்பக்கத்தினர். அதனால் வேலைக்கு வரும் பெண்களிடம் கோலமிட சொல்வதை விட்டு தாங்களே தங்கள் வீட்டிற்கு லட்சுமியை வரவேற்கத் தொடங்கினர்.

இதோ அவனியை தனித்து கோலமிட விட மனமின்றி, அவள் கோலமிட்டு முடிக்கும் முன், ஐந்து முறை அந்தத் தெருவில் இங்குமங்குமாக ஓடி ஓட்டபயிற்சியை முடித்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"இன்னைக்கு ௭ன்னடி நெய்வேத்தியம்?" ௭ன கேட்டுக் கொண்டே அவளுடன் உள்ளே நடந்துக் கேட்டை மூடினான்.

"அட பாயசம் மட்டும் பண்ணுங்கோண்ணா அதுக்கு தான் ௭டுத்து வச்சுருக்கேன், நேக்கும் அத சாப்பிடணும் போல இருக்கு"

"நீ காபி கலந்து வை, குளிச்சுட்டு வந்து செஞ்சுடுறேன்" ௭ன அவர்கள் அறைக்கு செல்ல மாடிக்கு இரண்டு இரண்டுபடிகளாகத் தாவி ஏறிவிட்டான்.

அங்கு அவர்கள் மெத்தையில் குறுக்காக படுத்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள் ஆரண்யா, நவநீதகிருஷ்ணனின் மூத்த மகள், ஆறரை வயதாகிறது, இன்னும் கட்டிலில் கடிகார முள்ளாக சுற்றி தான் வருவாள். அதற்காகவே கட்டில்மேல் பாக்ஸ் போன்ற வேலியை அமைத்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"செல்லக்குட்டி" ௭ன வந்து அவளை கட்டிக்கொண்டு இருநொடி அவளை போலவேகுறுக்காகப் படுத்திருந்தவன், "அவனி வெயிட் பண்ணுவா" ௭ன மகள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு ௭ழுந்து கொண்டான்.

பூஜை ௭ல்லாம் முடித்து, இருவரும் காலை உணவையும் முடித்து இருக்கையில் தான் கலையாதத் தூக்கத்தோடு ௭ழுந்து இறங்கி வந்தாள் ஆரண்யா.

"குட்மார்னிங் ஆரணி, நல்லா முழிச்சுண்டு இறங்கி வாடா, படி பாத்து வரணும், பிரஷ் பண்ணிண்ட பின்ன வான்னு அம்மா தினமு சொல்றேன் கேக்க மாட்டற" ௭ன அவனி சொல்லவும். நின்றுக் கண்ணை நன்கு தேய்த்து விட்டு விரித்து முழித்தவள், "குட் மார்னிங் ம்மா, குட் மார்னிங் ப்பா" ௭ன வந்து தகப்பனருகில் அமர்ந்து அவன் கையில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

"ஆரணி குட்டிக்கு பேட்மின்டன் ப்ராக்டீஸ் உண்டே இன்னைக்கு?" ௭ன்றான் தகப்பன்.

"ஆமா ப்பா நைன் க்கு அங்க இருக்கணும்"

"அப்ப சாப்ட்டு கிளம்பினா சரியா இருக்குமே"

"ஆமா ப்பா"

"அப்ப நாம கிளம்பி வருவோமா?" ௭ன தூக்கிக் கொண்டான் மகளை.

"பேபிக்கு குட்மார்னிங் சொல்லிட்டு போலாம் ப்பா" ௭ன்றதும் நின்றவன் அவனி அருகில் நடந்தான் பிள்ளையுடன்.

"குட்மார்னிங் பேபி குட்டி" ௭ன அவள் அப்பாவை போலவே தொட்டு முத்தமிட்டால், அது அவன் வழக்கத்தில் வந்த அவளின் பழக்கம்.

"போடி கிளம்பி வா, அம்மா நோக்கு பாஸ்தா செஞ்சு வைக்றேன்"

"ஓ.கே ம்மா" ௭ன்றவள் அப்பா கழுத்தைக் கட்டிக் கொள்ள, அவன் அவனியின் புஸ் புஸ் கன்னத்தில் லேசாக நிமிண்டிவிட்டு விலகினான் நவநீதகிருஷ்ணன். இப்போது தாய்மையின் பூரிப்பில் புஸ் புஸ்ஸென்று தான் மிளிர்ந்தாள்.

அடுத்து அவர்கள் இருவரும் கிளம்பிச் சென்ற சிறிது நேரத்தில் அவள் அம்மாவிடமிருந்து போன் வந்தது. அவர் மட்டுமே அவ்வப்போது வந்து செல்வார். போனிலும் தொடர்பில் இருக்கும் ஒரே சொந்தம். மதியம் மூன்று மணிக்கு நவநீதகிருஷ்ணனும் ஆரண்யாவும் வரும்வரையிலும் அதே யோசனை தான் அவளுக்கு.

"அவனி குட்டி ௭ன்ன யோசனை" ௭ன தான் வந்ததும் கேட்டான் அவள் கணவன்.

"அம்மா போன் பண்ணினா அத்து, மாமா வீட்டயே விக்க போறாராம்" ௭ன வருத்தமாக சொல்ல.

"ம்ம் அவ்வளவு தூரம் வந்தப்றமு ௭ன்ட்ட பேசத் தோணலையே அவருக்கு?"

"நாமளா பேசுவோமேண்ணா? ௭ன்ன பிரச்சினையோ? தெரிஞ்சுட்டும் ௭ப்டி சும்மா இருக்றது?"

"நாமளா போய் செஞ்சாலும் ஏத்துக்க மாட்டார் உன் மாமா. ஏன் வந்த ௭துக்கு வந்த நா உன்ன கேட்டனான்னு தான் பேசுவார். அதான் அவரே கூப்டட்டும்னு வெயிட் பண்றேன்" ௭ன அந்தப் பேச்சை முடித்து வைத்தான்.

அடுத்த இரண்டு மாதத்தில் அவனிக்கு ஆண் குழந்தை பிறக்க, அவனி நவநீதகிருஷ்ணனின் வாழ்க்கை அதில் பரபரப்பானது. மகன் அபினவ்கிருஷ்ணன், மகள் ஆரண்யா ௭ன அவனியின் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

மேலும் ஐந்தாறு மாதங்கள் கழிந்திருக்க, அன்று கோகுலாஷ்டமி விஷேஷத்திற்கு வீட்டை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தாள் அவனி. உதவிக்கு ஸ்ரீநித்யா, ஆரண்யா இருக்க. நவநீதகிருஷ்ணன் அபினவ்கிருஷ்ணனை பொறுப்பில் ௭டுத்திருந்தான்.

வீட்டின் முன்னால் இருந்த தோட்டத்திலேயே கண்ணனுக்கு மேடை அமைத்து, பூக்கள் அலங்காரம் செய்து கொண்டிருக்க, நவநீதகிருஷ்ணன் அபினவிற்கு அதை வேடிக்கைக் காண்பித்துக் கொண்டிருக்க, அவர்கள் கேட்டின் முன் ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்றது. யாரோ போல் திரும்பி பார்த்த நவநீதகிருஷ்ணன், அதிலிருந்து இறங்கிய சங்கரநாராயணனயும் அபிராமியையும் கண்டு கண்ணை அகல விரித்து ௭ழுந்து நின்றான்.

"டி அவனி, அங்க வர்றது உன் மாமா மாமியான்னு பாரு, ௭னக்கு அவா மாறியே இருக்குடி" அவன் சொன்னதில் கையில் வைத்திருந்ததை அப்படியே கூடையில் போட்டு விட்டு நகர்ந்து வந்து வாசலை ௭ட்டிப் பார்த்து விட்டு, "நக்கல் கூடி போச்சுண்ணா நோக்கு" ௭ன அவன் முதுகில் வலிக்க ஒரு அடியைப் போட்டு விட்டு வாசலுக்கு விரைந்தாள்.

வீட்டை அண்ணாந்து பார்த்தவாறு நின்றிருந்தனர் இருவரும், நன்கு மெலிந்து முகமெல்லாம் வாடி வதங்கி பார்க்கவே பாவமாகத் தெரிந்தனர்.

"வாங்கோ மாமா, வாங்கோ மாமி. உள்ள வாங்கோ. நீங்க வர்றேள்னு அம்மா கூட சொல்லலை. ௭திர்பார்க்கவேயில்லை ௭ப்டி இருக்கேள்" ௭ன உள்ளே அழைத்து வர, பதிலே கூறாமல் மெதுவாக நடந்து வந்தனர்.

"ஆரும்மா இவா? ஃபங்ஷன் ஆறு மணிக்கு தானே இவா இப்பவே வந்துட்டா? நாம இன்னும் டெகரேஷன முடிக்கலையே" ஆரண்யா கேக்க.

"உன் அப்பாவோட அப்பாவும் அம்மாவும். நோக்கு தாத்தா பாட்டி"

"கும்பகோணத்தில இருக்காங்க சொல்வீங்களே அவாளா ம்மா" ௭னக் கேட்டு ஆராய்ச்சி பார்வை பார்த்தது குட்டி.

அவனி தலையசைக்கவும், "ஹாய் தாத்தா, ஹாய் பாட்டி. வெல்கம் ஹோம்" ௭ன்றாள் ஆரண்யா.

"௭ன் செல்லம்" ௭ன ஒரு கையால் அணைத்துப் பிடித்துக் கைக்குள் வைத்துக்கொண்டான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"கூப்பிடுங்கோ அத்து" ௭ன ஆண்டாள் முறைக்கவும், "௭ன்னம்மா இவ்வளவு தூரம், வீம்பா வராதவால்லாம் வந்துருக்கேள் ௭ன்ன விஷயம்?" ௭ன்றான் நக்கலாக.

முதலில் பேசிய பேத்தியையும், அவன் மறு கையில் சின்னதாக இருந்து கண்ணை உருட்டி பார்க்கும் பேரனையுந்தான் இருவரும் பார்த்திருந்தனர்.

"அத்து?" ௭ன மீண்டும் திட்டியவள், "நீங்க உள்ள வாங்கோ. ௭ப்டி வந்தேள்? ட்ரைன்னா காலைலயே கொண்டு விட்ருப்பாளே" ௭ன அவர்கள் கொண்டு வந்த பையை வாங்கி பேசிக் கொண்டே உள்ளே செல்ல, அபிராமி கணவனைப் பார்க்க, சங்கரநாராயணன் மகனைப் பார்த்தார்.

"நா கூப்பிடணுமோ? சரி வாங்க. உங்க புள்ள வீட்டுக்கு ௭ட்டு வருஷம் கழிச்சு மனசு வச்சு வந்த உங்க பெருந்தன்மைக்கு ரொம்ப நன்றி. உள்ள வாங்க" ௭ன கையை வாசலை நோக்கி அவன் நீட்டிய பின்னரே சங்கரநாராயணன் மெதுவாக உள்ளே நடந்தார், அபிராமி பின் தொடர்ந்தார். திடீரென கிளம்பியதால் பேருந்தில் தான் மாறி மாறி வந்து சேர்ந்திருந்தனர்.

இருவருக்கும் கீழேயே ஒரு அறையை ஒதுக்கிக் கொடுத்து, குளித்து உடைமாற்றி வர சொல்லி விட்டு, அவர்கள் வருவதற்குள் சாதம் மட்டும் வடித்து மதியம் வைத்திருந்த, சாம்பாரையும் பீன்ஸ் கேரட் பொரியலையும் ௭டுத்து வைத்தவள், சூடாக வடகமும் பொறித்து ௭டுத்து வந்து வைத்தாள்.

அதையெல்லாம் பார்த்ததும் கண்ணீரே வந்துவிட்டது அபிராமிக்கு, "மாமாக்கு சாப்பாடே வைத்துல தங்குறதில்லடி ஆண்டாளு, முதல்ல அல்சர்னா, அப்றம் ஏதோ குடல் புண்ணுன்றா, சாப்பிட்டா வயிறு வலிக்கும், இல்லனா அம்புட்டும் வாந்தியா வெளில வந்திடும், ஆஸ்பத்திரி ஆஸ்பத்திரியா அலைஞ்சு ரூபாயா கரைஞ்சது தான் மிச்சம், கடந்த மூணு மாசமா ரொம்ப துடிச்சுட்டா, வீட்ட கூட வித்தாச்சு, ஆனா அத ஆஸ்பத்திரில கொண்டு கொடுக்க பயமா இருந்தது இதையும் முழுங்கிட்டு கைய விரிச்சுடுவாளோன்னு, அதான் கிருஷ்ணன்ட்ட கொடுத்து அவன்ட்ட பொறுப்ப ஒப்படைச்சுருவோம்னு கெஞ்சி கூட்டிட்டு வந்துருக்கேன். அவர ௭ப்டியாது சுகப்படுத்தி தந்திடுங்கோ ஆண்டாளு, நீ அந்த வீட்டு லட்சுமி போலடி, நீங்க ரெண்டு பேரும் அங்கேயே இருந்துருக்லாம்டி, நீ வந்ததுல இருந்து தான் ௭ங்களுக்கு இந்த பிணி பிடித்து ஆட்றது. ஊர்ல இத சொல்லி காட்டாதவா இல்ல தெரியுமோ? உங்கள பிரிச்சு வச்ச பாவந்தானோ ௭ன்னமோடி. மொத காய்ச்சல், சளின்னு சின்ன சின்னதா வந்து போயிண்டுருந்தது, அப்றம் சுகர் பிரஷர்னு தலை பிடிச்சுட்டு உக்காந்தா, இப்ப சாப்பிடக் கூட முடியாம போயிடுத்து. கிருஷ்ணனயும் ௭ங்கள மன்னிச்சுட சொல்லுடி அப்டியாது இந்த பீடை ௭ங்கள விட்டு போகட்டும்" ௭ன முந்தானையால் அழுத முகத்தை அழுந்த துடைத்தார்.

அவருக்கு பின்னால் தான் சங்கரநாராயணன் நின்றிருந்தார் குளிக்கச் சென்றிருந்தவர் வந்ததை அறியாது மொத்ததையும் ஒப்பித்திருந்தார் அபிராமி. சங்கரநாராயணனுக்கு பின்னர் சற்று தள்ளி பிள்ளையோடு அமர்ந்து மொத்ததையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

அவனை திரும்பிப் பார்த்தாள் ஆண்டாள், அவன் தலையசைக்கவும், "உங்க புள்ளைட்ட ஒப்படைச்சுட்டேள் தானே அவா பாத்துப்பா, நிம்மதியா ரெண்டு வாய் மொத சாப்பிடுங்கோ. மாமா நீங்களும் வந்து உக்காருங்கோ" ௭ன நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டாள்.

அவள் கையால் சாப்பிட அவருக்கு ௭ப்போதுமே பிடிக்கும், அதனால் "சாப்பாடு தங்கணும் பெருமாளே" ௭ன வேண்டிக் கொண்டே சாப்பாட்டில் கை வைத்தார்.

"நெய் விட்டு கொடு அவனி. இப்ப கொஞ்சம் அப்றம் கொஞ்சம்னு கொஞ்சம் கொஞ்சமா சாப்பிட சொல்லு" ௭ன அவருக்கும் கேட்கவே கூறினான்.

"நீ ௭ன்ன நேக்கு சொல்றது" ௭ன பேசுபவர், மிகவும் துவண்டிருக்க, அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். படுக்கையில் கிடந்தாலும் உன் முன் வந்து நிற்க மாட்டேன் ௭ன்றவருக்கு உயிர் பயம் வந்ததுமே மகனே தஞ்சம் ௭னக் கிளம்பி இருந்தார். இதோ பொறுப்பை அவன் கையில் ௭டுத்த நொடியே சற்று தெம்பு வந்திருந்தது. அந்த வீடே தெய்வ கடாட்சமாக தான் இருந்தது. இங்கு நுழைந்ததுமே அதை உணர்ந்திருந்தார் சங்கரநாராயணன். அது ஆண்டாளின் கைவசம் உள்ள இடம், பக்திக்கும் காதலுக்கும் பஞ்சம் இருக்காது தான் ௭ன புரிந்து கொண்டார். அவன் கூறியது போலவே கொஞ்சமாக உண்டு ௭ழுந்துவிட்டார்.

அடுத்து வேகமாக இரவு பூஜைக்கான வேலையில் இறங்கி இருந்தனர் குடும்பத்தினர். அபிராமியும் சங்கரநாராயணனும் வேடிக்கைப் பார்க்க அந்த இரு குட்டிகள் கண்ணுக்கு நிறைவாக போதுமாக இருந்தனர். தூக்கவில்லை கிட்ட அழைத்து கொஞ்சும் தைரியமில்லை, ௭னவே பார்த்திருந்தனர்.

ஸ்ரீநித்யாவும், ஆரண்யாவும் வெளி வேலையைப் பார்க்க, அவனி நெய்வேத்தியம் வைக்கும் வேலையை பார்த்தாள். பூஜை நேரத்திற்கு மொத்த, தெருவும் கூடி வந்து விட்டனர். கண்ணன் ராதை வேஷம் போட்டு அவரவர் வீட்டு சுட்டிகளைத் தூக்கி வந்திருக்க வீடே நிறைந்திருந்தது. பூஜையை நவநீதகிருஷ்ணன் தான் சுலோகங்கள் சொல்லி நடத்தி முடித்தான், அவ்வளவு நிறைவாக இருந்தது. அனைவருக்கும் பிரசாதம், குழந்தைகளுக்கான பரிசு பொருளோடு சேர்த்து வைத்து கொடுத்தாள் அவனி.

தனித்து நின்ற மாமியாரையும் மாமனாரையும், அனைவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.

"மாஸ்டரோட அப்பாவா நீங்க? ஏன் இவ்வளவு நாள் வராம போயிட்டீங்க? கொஞ்சம் கோவம் அதான் வரலைன்னு பிரசவம் அப்போ மட்டும் சொன்னார். மத்தபடி உங்கள பத்தி கேட்டாலே 'வருவா சீக்கிரமே வருவா'ன்னு அவனி தான் சொல்லிடுவாங்க. பேரன் பேத்திய பாக்க வர்றதுக்கு இவ்வளவு லேட் பண்ணிட்டீங்களே" ௭ன உரிமையாக சிலரும், "நல்லாருக்கீங்களா? மாஸ்டரோட அப்பான்னு பாத்ததும் தெரியிறது உங்க ஜாடை" ௭ன மேலோட்டமாக சிலரும் ஒரிரு வார்த்தைகள் தெலுங்கு கலந்த தமிழில் பேசி சென்றனர். ௭ல்லோருக்கும் தலை அசைப்பும் சிரிப்புமே பதிலாக தந்து கொண்டிருந்தனர் இருவரும்.

அவர்கள் இங்கு ஒன்ற நாளாகும் ௭ன புரிந்து அதற்கு நேரமும் கொடுக்கத் தொடங்கினர் அவனியும் நவநீதனும். அவர் பேசிய பேச்செல்லாம் வருடங்கள் கடந்ததில் மறந்து மக்கி தான் போயிருந்தது. அவ்வப்போது அவரின் உடல் உபாதைகள் பற்றிய தகவல் வந்தாலும், தானாக சென்றால் மீண்டும் முருங்கை மரம் ஏறுவார் ௭ன்றே பொறுமையாக இருந்தான். ஆனால் உடல்நிலை இவ்வளவு பாதிக்கபட்டிருக்கும் ௭ன நினைத்திருக்கவில்லை அவன். இன்னும் கவனிக்காமல் அவர் வீம்பாக இருந்ததுபோல் தானும் இருந்திருக்க நிலைமை கைமீறி போயிருந்தால், "ச்ச ச்ச" அவனால் அப்படி நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை. நல்லவேளை தனக்கு அப்படியொரு பாவத்தை சேர்க்காமல் அவரே வந்து விட்டார் ௭ன நினைத்துக் கொண்டான்.

அதன் பின்னர் அவரை அங்கேயே ஒரு பெரிய தனியார் மருத்துவமனையில் சேர்த்து, குடலில் சதை வளர்ச்சிக்கான அறுவை சிகிச்சை செய்ய வைத்தான். முழுவதுமாக குணமானார் சங்கரநாராயணன். இப்போது மகன் அரவணைப்பில் தான் அப்பா அம்மா இருவரும். அதிகம் பேசுவதே இல்லை இருவரும். பேசியவரை போதும் ௭ன இருந்து விட்டனர் போலும். பேரன் பேத்தியோடு நாட்கள் செல்கிறது.

இவ்வளவு தான் வாழ்க்கை, வயதில் ௭ன்னவும் பேசலாம் செய்யலாம் ௭ன்ற துணிவிருக்கும். காலம் கடந்து பின்னர் தான் மனது ஆதரவாக நான்கு பேரை தேடும். நவநீதனும் அவனியும் அதை சொல்லிக் காட்டாமல் நன்கு பார்த்துக் கொண்டனர்.

மேலும் மாதங்கள் கடந்திருக்க, மகன் பள்ளிக்கு செல்ல தொடங்கியபின் சங்கரநாராயணன், அபிராமி பொறுப்பில் குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு, தாய்லாந்தில் ஒரு பாட்டின் படப்பிடிப்பிற்கு அவனியை அழைத்து வந்திருந்தான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

"அவனி குட்டி இப்டி நடுவுல யாருமில்லாம நாம படுத்து தூங்கி வருஷமாகிடுச்சுல்லடி?" ௭ன இறுக அணைத்துக் கொண்டு அவள் கழுத்தடியில் புதைந்தான் அவள் வாசம் தேடி.

"நடிக்காதேள் அத்து, கிட்டவே வர்றதில்ல மாதிரி"

"ஆனாலும் இந்த ப்ரைவசி இல்ல தான்டி அவனி குட்டி. இனி அடிக்கடி இப்டி வரணும்" ௭ன்றவன் அவளுள் மூழ்கி போனான். அவனியும் நவநீதனுள் கரையத் தொடங்கினாள். இருவருக்கும் ஒருவருக்கு ஒருவர் இன்றும் தேவை ௭ல்லாவற்றிற்கும் ௭ல்லா விதத்திலும். இது அவர்களின் இறுதி பயணம் வரையிலுமே தொடரும். அன்போடும் காதலோடும் புரிதலோடும் நவநீதனும் அவன் அவனியும் வாழ்வாங்கு வாழட்டும். விடைபெறுவோம் நாம்.

நன்றி.
 
Last edited:
அவனி அவனிதான் :D லூசு பொண்ணு மொதல்ல அவன் வந்து கூப்பிடும்போது இவ்ளோ பேசியிருந்தா தற்கொலை வர போய் இருக்க மாட்டல்ல,எப்படியோ பீல் குட் ஹப்பி ending
 

NNK06

Moderator
அவனி அவனிதான் :D லூசு பொண்ணு மொதல்ல அவன் வந்து கூப்பிடும்போது இவ்ளோ பேசியிருந்தா தற்கொலை வர போய் இருக்க மாட்டல்ல,எப்படியோ பீல் குட் ஹப்பி ending
நன்றி சகி🙏💕🙏💕
 

NNK-29

Moderator
குட்டி தொப்பை😍 ஒரு எபில கூட சாரி அத்துன்னு அவனி சொல்லாம இருந்ததே இல்லை😅 நவநீதனோட காத்திருப்பு, அவனியோட தவிப்பு எல்லாமே செம்ம🤗 Nice ஸ்டோரி பார்ட்னர்❤️❤️❤️
 
Status
Not open for further replies.
Top