எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

பிறை தேடும் அழகே கதைத்திரி(முடிவடைந்தது)

NNK37

Moderator
ஹாய் நான் பிறை தேடும் அழகே...
நறுமுகை தளத்தில் என் முதல் நாவல்...
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 1


சென்னை விமானநிலையத்தில் இருந்து வெளியே வந்த அர்ஜுன் , தனக்காக காத்திருந்த தமயனிடம் வந்தவன் "ஹேய் நவி அண்ணா, ஹாய் "என்று , கையசைக்க, அவனோ "ஹே... டேய் அர்ஜுன் நீயாடா இது, நான் வேற யாரோன்னு நினச்சேன்"என்று நம்ப முடியாமல் தன் முன் நின்றவனை கண்ணெடுக்காமல் அளவிட்டான்.

நன்கு நெடுநெடுவென வளர்ந்த ஆறடி உயரம்.முன்பு இருந்ததை விட இன்னும் சற்றும் நிறம் கூடிஇருந்தான்.மருத்துவன் அல்லவா உடலை கட்டுகோப்பாக வைத்து இருந்தான். இங்கிருந்து போகும் போது சிறு பிள்ளை போல் இருந்தவன் இந்தஏழு வருடத்தில் அவனிடம் ஏகப்பட்ட மாற்றங்கள், தன்னையே கண்சிமிட்டாமல் பார்த்த நவிலனை கண்டு தலையில் தட்டிக்கொண்டவன் "அடேய் அண்ணா, என்ன சைட் அடிச்சது போதும்,சீக்கிரம் வண்டிய எடு வீட்டுக்கு போகணும்"என்று கூற, அப்போது தான் தன்னிலை உணர்ந்தவன்,"ஓ சாரி சாரி வாடா"என்று காரில் அவனும் ஏறிக்கொள்ள,கைகள் காரை செலுத்தினாலும் அவனின் பார்வை பிரம்மிப்புடன் தம்பியையே தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தது.


அர்ஜுன் "வீட்டுல எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க அருண், தர்ஷினி,மயூரி , மாமா"எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க?"என்று கேட்க, அவனோ "ஆல் குட், எல்லாரும் சூப்பரா இருக்காங்க, நீ எப்பிடிடாஇருக்க? ஆளே அடையாளம் தெரியல, இவ்ளோ வருசமா எதுக்கும் வீட்டுக்கு வரல, ஒரு போட்டோ கூட அனுப்ப மாட்டேன் சொல்லிட்ட, டேய் உன்னை பார்க்க அப்டியே எனக்கு ஏதோ ஒரு ஆக்டர் பாக்கற மாதிரி பீல் ஆகுதுடா"என்று கூற, அதில் சிரித்தவன் "ஏழு வருஷம் இல்லையா? மாற்றங்கள் இருக்கும் இல்ல"என்று கேட்டவன் "நவி பிரகா எப்படி இருக்கா?"என்று கேட்க, அவனின் இந்த கேள்வியை எதிர்பார்க்காதவன் சட்டென பிரேக் போட, அர்ஜுன் புருவம் உயர்த்தி அவனை பார்க்க அவனோ "அவளை இன்னும் உனக்கு நியாபகம் இருக்கா"என்று கேட்க, அவனோ இதழ்களில் விரிந்த சிரிப்புடன் "இங்க இருக்கா"என்று நெஞ்சை தொட்டு காட்டியவன் "நல்லா வளர்ந்துருப்பா இல்ல, துளசி அத்தை ஹெல்த் நல்லாருக்கா, அவங்க எப்படி இருக்காங்க"என்று கேட்டவனை, பார்த்தவன் மனமோ "இவ்ளோ அக்கறையா கேக்கறவன் அவங்க இப்போ இருக்க நிலமைல அவங்கள பார்த்தா உன்னால இதே மாதிரி பாசமா, அக்கறைப்பட தெரியுமான்னு தெரியல"என்று மனதில் நினைக்க...


அர்ஜுன் "ஹேய் நவி அண்ணா என்னாச்சு உனக்கு, வந்ததுல இருந்து வித்தியாசமா நடந்துக்குற, கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லாம என்னையே பார்த்துட்டு இருக்க"என்று கேட்க, அவனோ "அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா, சும்மா பார்த்தேன்"என்று கூறினான்.


"நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் வரலையே?"என்று அவனை பார்க்க, அவனோ "ப்ரித்வி தான இருக்கா"என்று மட்டும் பதில் கூற, மேற்கொண்டு அர்ஜுன் ஏதோ கேட்க வர,அதற்குள் நவிலன் "ஆமாம் அங்கே ஒர்க் எல்லாம் ஓகே தான, மறுபடியும் அங்க போக மாட்டியே... நாங்க எல்லாரும் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்றோம் டா, மம்மி தான் பாவம். நீ அங்க போய் இவ்ளோ நாள் ஆச்சு, இப்போ டெக்னாலஜி எவ்ளோ வளர்ந்துருக்கு, நீ ஒரு வீடியோ கால், இல்ல ஒரு போட்டோ கூட சென்ட் பண்ணல"என்று கூற, அவனோ "விடு நவி அதான் வந்துட்டேன்ல, இனி எப்போவும் இங்கருந்து போகவே மாட்டேன்"என்று கூறினான்.


அர்ஜுன் கார்த்திகேயன்,ஆர்த்தி இவர்களின் மூன்றாம் மகன்.தர்ஷினி இவர்களின் மூத்த மகள், கணவன் பிரகாஷ். நவிலன் இரண்டாம் மகன், அவன் மனைவி மயூரி. அடுத்து அர்ஜுனின் தங்கை ஆராதனா.



அர்ஜுன் "ஆரு ஹேப்பி தான,மாப்பிளை அவளுக்கு பிடிச்சிருக்கு இல்ல, அவளை கேட்டுட்டு தான, முடிவு பண்ணிருக்கு"என்று கேட்க, அவனோ திரும்பி அர்ஜுனை பார்த்தவன் "ஹரிஷ் தான் மாப்பிளை"என்று கூற, அர்ஜுனோ அவன் கூறியதில் திகைத்து போய் நவிலனை பார்த்தவன் "எப்படி டா, அவனை போய் அவன் கேரக்டர் ரொம்ப ஒர்ஸ்ட்.உங்களுக்கு வேற மாப்பிளை கிடைக்கலியா?"என்று கத்த, நவிலனோ"லவ்"என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் முடித்து கொண்டான்.

ஆர்த்தியின் உடன்பிறந்த அண்ணன் தீனதயாளனின் முதல் மனைவியின் மகன்கள் தான் பிரகாஷ்,ஹரிஷ். அவனுக்கு இல்லாத கெட்ட சகவாசமே கிடையாது. அவனும் அர்ஜுனும் சமவயதினர் தான். பள்ளி காலத்திலே அவனுக்கு தீய பழக்கவழக்கங்கள் அனைத்தும் அத்துப்படி.

அதற்கு மேல் அவர்கள் இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை. வீடும் வந்து விட்டது. அர்ஜுன் காரில் இருந்து இறங்கியதுமே அனைவரும் அவனை ஓடிவந்து அணைத்து கொண்டனர். தாய், தந்தையை கொஞ்சி, இத்தனை நாட்கள் அவன் வராமல் இருந்ததற்கு கெஞ்சி சமாதானம் செய்து இருந்தான்.ஏழு வருடங்களின் பிரிவு ஒரே நாளில் தீருமா...


அனைவரும் ஹாலில் அமர்ந்து இருக்க அப்போது தான் புகுந்த வீட்டில் இருந்து வந்திருந்தாள் தர்ஷினி.

தமக்கையை கண்டதும் ஓடிவந்து அணைத்துக்கொண்டவ ன் "ஹேய் தர்சி எப்படி இருக்க? நான் வரும்போது இங்க நீ இருப்பன்னு உன்னை எதிர்பார்த்தேன். இப்போ தான் வர நீ? ஆமா மாமா எங்க?"என்று கேட்க, அவளோ "அஜூ நீயாடா இது? ஆளே அடையாளம் தெரியல? இங்க இருந்து போகும் போது பப்ளி மாஸ் போல இருந்த, இப்போ சான்ஸே இல்லை. அழகா இருக்க, அம்மாகிட்ட சொல்லி உனக்கு சுத்தி போடணும்"என்று கூற, தமக்கையை செல்லமாய் முறைத்தவன், அவளின் பின்னே வந்த பிரகாஷ், ஹரிஷ், பிரபாவதி, தீனதயாளன், கீர்த்தி அனைவரையும் கண்டு இன்பமாய் அதிர்ந்தவன் "வாங்க மாமா, எப்படி இருக்கீங்க"என்று பிரகாஷை அணைத்து விடுக்க, அவனோ "நல்லாருக்கேன் அர்ஜுன். சாரி டா ஏர்போர்ட் வரலாம் நினச்சேன், கொஞ்சம் ஒர்க்"என்று கூறினான்.


"பரவால்ல மாமா நவி அண்ணா வந்தான் "என்று கூறியவன் பிரபாவதியின் "எப்படி இருக்கீங்க மாப்பிளை? என்ற கேள்விக்கு பதில் அளித்தாலும் அவன் பார்வை சோர்வாய் இருந்த தயாளன் மீது இருந்தது, மனிதர் மிகவும் இளைத்து நோயாளியை போல் இருந்தார்.


அனைவரையும் வரவேற்றாலும் அவனின் கண்கள் அவள் ஒருவளை மட்டும் தேடி சோர்ந்து போனது.

அதிலும் கீர்த்தி அவனை விழுங்குவது போல பார்த்து வைக்க, அவனோ "ஹாய் கீர்த்தி"என்றதோடு முடித்து கொண்டான்.


அனைவரும் சென்றதும் தர்ஷினியிடம் "அக்கா பிரகா எங்க? அவளை மட்டும் காணும், எல்லாரும் இங்க தான இருக்காங்க? ஒருவேளை எக்ஸாம் ஆஹ் அதான் வரலையா?"என்று கேட்டவனுக்கு இளக்காரமாக ஒரு சிரிப்பை பதிலாய் கொடுத்தவள் "இங்க கல்யாணம் நடக்க போகுது அர்ஜுன்.உன்னோட மென்டல் ஹாஸ்பிடல் இனோகிரேஷன் இல்ல, பைத்தியத்தை எல்லாம் அழைச்சுட்டு வரதுக்கு, இப்போ தான வந்த போய் ரெஸ்ட் எடு. வந்ததும் வராததும் அந்த லூசை பத்தி ஏன் பேசிகிட்டு"என்று அலட்சியமாக கூறிவிட்டு செல்ல, அவளின் பதிலில் திகைத்து போனான்.


அவளுக்கு ப்ரித்வியை அவ்வளவு பிடிக்கும் அவளை யாராவது ஏதாவது சொன்னால் கூட அவர்களிடம் சண்டைக்கு செல்லும் தர்ஷினியின் இந்த மாற்றத்தை அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.


அவன் திகைத்து போய் அமர்ந்திருக்க அவனருகே வந்த பிரகாஷ்,"அர்ஜுன் என்ன ஆச்சு? டல்லா இருக்க போல இருக்கு"என்று கேட்க அர்ஜுன் இறுகி போன குரலில் "பிரகா எங்க மாமா, அவளுக்கு என்ன ஆச்சு? அக்கா பை... இல்ல என்னென்னவோ சொல்றா, நவிகிட்ட கேட்டதுக்கும் இருக்கான்னு மட்டும் சொன்னான். நீங்க எல்லாரும் இங்க இருக்கீங்க, அவ எங்க? துளசி அத்தை எங்க? அவங்க இல்லாம மாமா எங்கயும் போக மாட்டாரே, அவருக்கு என்னாச்சு? ஏன் இப்படி இருக்கார்? நீங்களாச்சும் சொல்லுங்க மாமா?"என்று கேட்க, அவனோ அர்ஜுனின் கேள்வியில் கண்கள் கலங்கி போனவன் "எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சு அர்ஜுன் , இதுக்கு மேல என்கிட்டே எதுவும் கேட்காத ப்ளீஸ்"என்றவனின் குரலில் அழுகை அப்பட்டமாய் தெரிந்தது.

அப்போது பிரகாஷின் மொபைல் அடிக்க, அதை எடுத்து காதில் வைத்தவன் அதிர்ந்த போன பார்வையுடன் "என்ன?"என்ற ஒற்றை வார்த்தை தான் மறு நொடியே அங்கிருந்து கிளம்பியிருந்தான்.

அர்ஜுனுக்கு அவன் பேசிய விதமே தவறாய் தோன்ற, அவனும் பிரகாஷின் பின் சென்றவன் கண்ட காட்சியில் அவன் இதயமே ஒரு நொடி துடித்தது.

அவர்கள் வீட்டின் மூன்றாம் மாடியில் இருந்த தண்ணீர் தொட்டியின் மீது அவள்...

"ப்ரித்விகா"




IMG-20231217-WA0021.jpg
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 2


பிரகாஷ் அடுத்த ஏழு நிமிடங்களில் வீட்டை அடைந்திருந்தான். அவனுடன் வந்த அர்ஜுனுக்குமே அவனின் அதீத பதட்டம் பயத்தை கொடுத்தது. பிரகாஷ் வண்டியை விட்டு இறங்கியவன் அப்படியே காரின் மீது சாய்ந்து நின்றே விட்டான் என்ன செய்வது என்று அறியாமல்...

அர்ஜுன் காரின் கதவை திறந்து கொண்டு இறங்கியவனின் கண்களில் விழுந்தாள் ப்ரித்விகா.

அது பணக்காரர்கள் வசிக்கும் ஏரியா.அந்த ஊரிலேயே மிகப்பெரிய வீடு அவர்களுடையது தான். மூன்று மாடிகள் அதன் மீது இரண்டு நீர் தொட்டிகள்.

அதில் ஒரு நீர் தொட்டியின் மீது கண்கள் செருக ஒரு வித மயக்கத்தில் தள்ளாடிக்கொண்டே அதில் இருந்த ஒரு கம்பியை இறுக்க பற்றிக்கொண்டு நின்றிருந்தவளை கண்டதும் அர்ஜுனுக்கு அவன் இதயமே ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது.

அவனின் ஏழுவருட தவம் அவள், அவனின் தேவதை. நீண்ட நெடிய பிரிவுக்கு பிறகு அவளை இப்படி ஒரு நிலையில் காண நடுங்கி தான் போனான்.

பிரகாஷை பார்க்க அவனோ பயத்தில் "ரித்துமா கீழ இறங்குடா, விழுந்துருவ அங்க எதுக்கு போன? ப்ளீஸ் இறங்கி வாடா "என்று தங்கையிடம் கெஞ்சி கொண்டிருந்தான்.

அர்ஜுன் அதிர்ந்தது என்னவோ ஒரு நொடி தான், வேகவேகமாக மாடியில் ஏறியிருந்தான். அவனுக்கே மேல ஏறிசெல்ல பயமாக இருந்தது.

வெகுநேரம் அங்கே நின்று போராடிக் கொண்டிருந்தவளால் அதற்கு மேல் தாக்குபிடிக்க முடியாமல் போக ஏற்கனவே சோர்வாக இருந்தவள் கரங்கள் தளர்ந்து போனது.தனது பிடியை விட்டவள் அப்படியே கீழ் நோக்கி விழப்போக, அதற்குள் வேலைக்காரர்கள் மூலம் விஷயம் அறிந்து குடும்பத்தினர்கள் அனைவரும் வந்திருக்க,அவர்களுமே அதிர்ந்து தான் போயினர்.


தயாளன் மகளை நினைத்து அழவே தொடங்கியிருந்தார். பிரகாசும் அதே நிலையில் தான் இருந்தான்.


ஒரேநொடிதான் அர்ஜுன் அவளின் கரங்களை பற்றி மேலே இழுக்க, அவனின் மார்பிலேயே மயங்கி சரிந்திருந்தாள். அப்போது தான் அனைவர்க்கும் மூச்சே வந்தது.


அர்ஜுன் அவளை தூக்கி வந்து ஹாலில் கிடத்த, அவள் மயக்கத்தில் இருக்க,தயாளன் ஓடிவந்து மகளை அணைத்து கொண்டு அழுதார்.அர்ஜுன் அவளை ஹாலில் கிடத்தியதும் நகர்ந்து கொண்டவன் இன்னும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளவே இல்லை. அதற்கு காரணம் ஹாலில் மாலையுடன் மாட்டியிருந்த துளசியின் புகைப்படமும், நைந்து போன பழைய உடையில் கண்கள் வெளிறி நோயாளி போல இருக்கும் தயாளனின் செல்வமகள். அவன் இதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. கண்கள் துளசியின் படத்திலும் அவனவளின் மீது மட்டுமே இருக்க, அமைதியாய் கைகளை கட்டிக்கொண்டு அங்கு நடப்பதை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.


அவனின் பிரியமான துளசியத்தை தற்போது உயிருடன் இல்லை. அவன் உயிராய் நினைக்கும் அவனின் பிரியமானவள் மனநிலை சரியில்லாதவளாய், தனக்குள் இறுகி போய் நின்றான்.


பிரகாஷ் வந்து தங்கையை அணைத்துக் கொண்டவன் அங்கிருந்த வேலைகாரர்களிடம் "நீங்க எல்லாரும் இங்க எதுக்காக இருக்கீங்க?உங்களை இங்க வச்சு இருக்கறது இவளை பாத்துக்கறதுக்காக தான், இதான் பர்ஸ்ட் அண்ட் லாஸ்ட் இனி ஒரு முறை.இப்படி கவனக்குறைவு ஏற்பட்டுச்சுன்னா நான் என்ன பண்ணுவேன் எனக்கே தெரியாது" என்று கத்த, ஆர்த்தி நீரை எடுத்து வந்து ப்ரித்வியின் முகத்தில் தெளித்து தன் புடவை தலைப்பால் அவளின் முகத்தை துடைத்தவர் "ரித்து மா இங்க பாருடா முழிச்சுக்கோ, ஒண்ணுமில்ல அத்தைய பாரு"என்று அவரின் மீது அவளை சாய்த்து கொள்ள, மயக்கத்தில் இருந்து சிறிது சிறிதாய் விழித்தவள் சட்டென அவர்களிடம் இருந்து விலகியவள் "அம்மா... அம்மா எங்க போன விளையாடலாம் சொன்ன எங்க போன அம்மா"என்று அவளாகவே பேசிக்கொண்டு அவர்களிடம் எழுந்து நடந்து செல்ல, தயாளன் மகளிடம் வந்தவர் "பாப்பா ஏன்டா இப்படி பண்ற, அங்க எதுக்கு போன, அப்படி எல்லாம் செய்யக்கூடாது"என்று கூறும்போதே அவரின் தொண்டை அடைத்து போக, அவளோ "அம்மா கூப்பிட்டாங்கப்பா நான் அவங்களோட தான் விளையாண்டுட்டு இருந்தேன். ஐ அம்மா நீங்க இங்க இருக்கீங்களா? வாங்க நாம போய் டாய் வச்சு விளையாடலாம்"என்று தனியாகவே பேசிக்கொண்டு அவள் அறைக்குள் சென்று விட்டாள்.


தயாளன் தொப்பென சோபாவில் அப்படியே அமர்ந்து விட, கார்த்திகேயன் தான் "விடுங்க மச்சான் அடுத்த வாரம் பாரின்ல இருந்து டாக்டர் வர்றதா நம்ம பேமிலி டாக்டர் சொன்னாங்களே? இந்த தடவ கண்டிப்பா நம்ம முயற்சி ஜெயிக்கும். ப்ரித்வி பழையப்படி நமக்கு கிடைச்சிருவா"என்று சமாதான படுத்த, அவரோ சிறுபிள்ளை போல தேம்பிக்கொண்டே அவரின் அறைக்கு சென்று விட்டார்.


தர்ஷினி "ச்சே இந்த பைத்தியத்தால நம்மால கொஞ்ச நேரம் கூட நிம்மதியாவே இருக்க முடியல? எப்போ பார்த்தாலும் ஏதாச்சும் ஒரு ஏழரை இழுத்து விடறதே பொழப்பா வச்சிருக்கு" என்று புலம்ப பிரகாசின் முறைப்பில் அப்படியே அடங்கி விட்டாள்.


"அவ அம்மாக்காரி நிம்மதியா போய் சேர்ந்துட்டா, இந்த பைத்தியத்தை என் தலையில கட்டிட்டு, வீட்டுல ஒரு நல்ல காரியம் நடக்க கூடாது.இதுக்கு பொறுக்குறதில்லை. இது எப்போ ஒழியுதோ அன்னிக்குதான் நமக்கு விடிவுகாலம்" என்று புலம்பிய பிரபாவதி அங்கு இருந்த அர்ஜுனையும் நவிலனையும் பார்த்து மாப்பிள்ளை ரெண்டு பேரும் வந்து உட்காருங்க, டீ எடுத்துட்டு வரேன்"என்று கூறியவர் சமையலறைக்குள் செல்ல, அர்ஜுன் அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவன் பிரகாசிடம் "துளசி அத்தைக்கு என்னாச்சு மாமா?"என்று கேட்க, அவனோ சிற்றன்னையின் பெயரை கேட்டதும் கண்கள் கலங்கி போக ஆர்த்தி தான் "அவங்களுக்கு ஹெல்த் இஸ்சு இருந்துச்சு தெரியும்ல அஜூ உனக்கு? மூணு வருசத்துக்கு முன்னாடி ஒரு நாள் வலி தாங்க முடியாம பாய்சன் சாப்பிட்டாங்க,அவங்க இறந்த அதிர்ச்சிய தாங்க முடியாம ப்ரித்விக்கு மனநிலை சரியில்லாம போயிருச்சு, அதுல இருந்து இப்படி தான் தானா பேசறது, எங்காச்சும் தனியா போய் நிக்குறது இந்த மாதிரி பண்ணிட்டு இருக்கா , அவளை சரிப்பண்ண எவ்ளோவோ முயற்சி எடுத்தாச்சு, எதுவும் கை கொடுக்கல, இந்த வேதனைய தாங்க முடியாம என் அண்ணன்"என்றவருக்கு தமையனை நினைத்து கண்கள் கலங்கி போனது.


அர்ஜுன் எழுந்து வேகமாய் வெளியே சென்று விட, பிரகாஷின் இதழ்களில் ஒரு கசந்த புன்னகை.

தீனதயாளன் ராஜம் குரூப் ஆப் இண்டஸ்ட்ரியல் நிறுவனர். தீனதயாளனின் பெற்றோர் ராஜம் ராமகிருஷ்ணன். அவரின் இரண்டாம் மகள் ஆர்த்தி.தயாளனின் முதல் மனைவி தான் பிரபாவதி. அவர்களின் மகன்கள் பிரகாஷ், ஹரிஷ், கீர்த்தி.


துளசி குரூப்ஸ் ஆப் எம். டி வரதராஜனின் ஒரே மகள் துளசி. துளசி தீனதயாளனின் இரண்டாம் மனைவி.அவரின் ஒரே மகள் பிரித்விகா.

தற்போது துளசி குழுமத்தை ஏற்று நடத்துவது பிரகாசும் தர்ஷினியும் தான்.


வேகமாய் வெளியே வந்தவன் மனம் குற்றவுணர்ச்சியில் தவித்தது. தன் கனவு, நிறைவேறியதும் தான் மற்றது என்ற தன் சுயநலத்தால் எதையுமே தெரிந்து கொள்ளாமல் இருந்திருக்கிறோமே என்று தவித்து போனான். அதுவும் அவளின் நிலை.


கண்களை மூடியவன் நினைவில் துளசி வந்து போனார் " நான் இன்னும் எத்தனை நாள் இருப்பேன்னு தெரியல, எனக்கப்புறம் அவளுக்காக நீ இருப்பேன்னு தெரியும். அதுக்கு மொதல்ல நீ உன் கனவ நனவாக்கனும். நீ நல்லா படி. டாக்டர் ஆகி உன் ஆசையா நிறைவேத்து, அப்புறம் இந்த அத்தையோட ஆசைய நிறைவேத்து, அதுவரைக்கும் உன் மனசுல எந்த நினைப்பும் வரக்கூடாது"என்று அவர் அவன் லண்டன் கிளம்பும் முன் பேசிய கடைசி பேச்சுக்கள் அதற்காகவே எதிலும் தலையிடாமல் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியவன் மற்றவர்களின் போன் காலை கூட எடுக்க மாட்டான். ஒற்றை வரியில் பதிலளித்து வைத்து விடுவான்.


துளசியை நினைத்ததும் கண்களில் கண்ணீர் வந்து போக, அதுவும் ப்ரித்விகாவின் நிலை நிலைகொள்ளாமல் தவித்து போனான்.

எங்கெங்கோ சுற்றி வீட்டுக்கு வந்தவன் கைகளில் ஒரு கவரை கையில் குடுத்த ஆர்த்தி, அஜூ இது உன்னோட கல்யாண டிரஸ் ஒரு முறை போட்டு பார்த்துக்கோ, நாளைக்கு ஒரு நாள் தான் இருக்கு கல்யாணத்துக்கு என்று விட்டு செல்ல, அவரின் கடைசி பேச்சில் குழம்பி போய் என்னோட கல்யாணமா ஆருவோட கல்யாணம் தான" புருவமுயர்த்தி வினா எழுப்ப...

ஹாலில் அமர்ந்திருந்த கார்த்திகேயன், நவிலன், மயூரி, ஆரு அனைவரும் எழுந்து வந்தவர்கள் "உனக்கும் கீர்த்திக்கும் அன்னிக்கு தான் கல்யாணம், கீர்த்தி உன்கிட்ட கேட்டு தான டேட் சொன்னா, இப்போ என்னவோ தெரியாத மாதிரி பேசற, என்னங்க இவன் என்ன இப்படி பேசுறான், நீங்க இவன் கிட்ட சொன்னிங்க தானே" என்று ஆர்த்தி அவரிடம் கேள்வி எழுப்ப, அவரோ "அவன் கிட்ட எதுக்கு பெர்மிஸ்ஸின் வாங்கணும். அவனுக்கு நாளைகழிச்சு கல்யாணம், அவன் வந்து தாலி கட்டுவான்.எல்லாரும் போய் தூங்குங்க,காலைல நிறைய வேலை இருக்கு"என்று அனுப்பி விட்டவர் அர்ஜுனை பார்த்து "உனக்கு தனியா சொல்லனுமா?"என்று கேட்க...


அவனுக்கு புரிந்து போனது, வழக்கம் போல தந்தை தன் ஆட்டத்தை தொடங்கி விட்டார் என்று, இந்த முறை அவர் தொடங்கும் முன்னே ஆட்டத்தை முடிக்க நினைத்தவன் அவரை அழுத்தமாக பார்த்து இருபக்கமும் தலையாட்டிக்கொண்டு அவன் அறைக்கு சென்று விட, கார்த்திகேயனின் இதழ்களில் மர்மபுன்னகை. எதையோ சாதித்த உணர்வு.அந்த புன்னகைக்கு ஆயுள் குறைவு என்பதை அடுத்த நாள் காலையே நிரூபித்தான் அவரின் மகன்.
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 3




துளசி கள்ளம், கபடம் இல்லாதவர்.முகத்தில் எப்போது சாந்தமும் மென்னகையும் குடியிருக்கும். அவரின் பெற்றோர் வரதராஜன், சாந்தி. சாந்தி துளசி பத்து வயது சிறுமியாய் இருக்கும் போதே தீராத வயிற்று வலி கண்டு இறந்து போனார்.வரதராஜன் தீனதயாளனின் தந்தையின் நெருங்கிய நண்பர்.


பிரபாவதி தயாளனின் மனைவி.அவர் நடுத்தரகுடும்பத்தை சேர்ந்தவர், ஏழை குடும்பத்து மருமகள் தங்களுக்கு அடங்கி இருப்பாள், பொறுப்பாய் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொள்வாள் என்று நினைத்துத் தயாளனின் பெற்றோர் அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். இருவருக்குள்ளும் எந்தக் கருத்து வேறுபாடும் இல்லை. வாழ்க்கை அமைதியாய் சென்றது. திருமணமாகி ஆறுவருடங்கள் ஆகியும் குழந்தை பாக்கியம் இல்லாததால், தயாளனின் பெற்றோர்கள் குடும்பத்துக்கு வாரிசு வேண்டும் என்று திருமணமான முதல் நாளே கணவனை இழந்த துளசியை இரண்டாம் தாரமாகத் தயாளனுக்கு பிரபாவதியின் சம்மதத்துடன் திருமணம் முடித்து வைத்தனர்.


தீனதாயாளன் தந்தைக்கு பயந்தவர். தாயின் மிரட்டலுக்கு பயந்து இரண்டாம் திருமணத்திற்கும் தயாரானார். பிரபாவதி அங்குப் பேச எதுவும் இல்லை. விருப்பம் இருந்தால் இங்கு இரு, இல்லையென்றால் பிறந்தகம் செல் என்று கூறிய மாமியாரின் சொற்களை ஏற்றுக்கொள்ள வில்லை. அவருக்குப் பெற்றோர் யாரும் இல்லை. ஒரே ஒரு அண்ணன். அண்ணியின் வாயிக்கு பயந்தே அவர் நல்ல நாளுக்குக் கூடப் பிறந்தகம் செல்லமாட்டார். அவருக்கும் வேறு வழியில்லை. தயாளனுக்கு பிரபாவதியை கை விடவும் விருப்பம் இல்லை. துளசியை மனைவியாக்கி கொண்டார். முதலில் விலகி இருந்தாலும் துளசியின் குணம் அவரை ஈர்த்தது. துளசியுடன் திருமணம் ஆகி அவருக்கும் குழந்தைகள் இல்லை.

இவர்கள் திருமணம் முடிந்து ஆறுமாதம் கழித்து பிரபாவதி, கருவுற்றார். அவருக்குப் பிரகாஷ் பிறக்க, பின் அடுத்தடுத்து ஹரிஷ், கீர்த்தி என்று ஒரு மகன் மகள்.

காலப்போக்கில் பெரியவர்கள் இயற்கை எய்த, துளசியின் தந்தையும் சில நாட்களில் மறைந்து போக துளசி சொத்துக்கள் இருந்தும் சொந்தம் இல்லாத அனாதையாகிப் போனார்.

பிரபாவதியின் கை ஓங்கியது. அவருக்குத் தன் வாழ்வை பங்கு போட்டுக் கொண்ட துளசியின் மேல் தன் அத்தனை பொறாமை. துளசி கணவரிடம் எதுவும் கூறி கொள்ள மாட்டார். தயாளனை பொறுத்தவரை இருவரும் அக்கா தங்கையைப் போல, ஆனால் உண்மை அத்தனை உவப்பானதல்ல.


கீர்த்தி பிறந்து நான்கு மாத இடைவெளியில் துளசிக்கும் விடிவுகாலம் பிறக்க, அவருக்கு ப்ரித்விகா பிறந்தாள். அவள் பிறந்த நேரம் தயாளனின் தொழில் மேலும் பெருக, தயாளனுக்கு அவளின் மீது தனி பிரியம்.

துளசிக்கு அம்மா இல்லாததால் ஆர்த்தி தான் துளசிக்கு அனைத்துமே செய்தது. கார்த்திகேயனுக்கு மனைவி துளசிக்கு சேவகம் செய்வதில் துளியும் விருப்பம் இல்லை. அதுவும் துளசியை அவருக்கு அறவே பிடிக்காது. முதல் மனைவி இருப்பது தெரிந்தும் இரண்டாவதாய் திருமணம் செய்து கொண்டதால் அவளைக் கண்டாலே அவருக்குப் பிடிக்காது.பிரபாவதியிடம் இருக்கும் பேச்சு கூடத் துளசியிடம் இருக்காது. அது அவருக்குப் புரிந்தாலும் அனைத்தையும் தாங்கிகொண்டது தயாளனுக்காகவும் அவரின் மேல் கொண்ட அன்புக்காகவும் தான்.

கார்த்திகேயனும் மிகப்பெரிய தொழிலதிபர் தான். அவருக்கே சேவகம் செய்ய அத்தனை பேர் இருக்க, தன் மனைவி துளசிக்கு பணி புரிவது அவருக்கு விருப்பமே இல்லை. அந்தக் குடும்பத்தில் கார்த்திகேயன் தான் அனைத்துமே, அவர் எடுப்பது தான் முடிவு.

பிரகா அவளும் அப்படியே அன்னையை போலப் பேரழகு. சிறுவயதிலேயே கொள்ளை அழகாக இருப்பாள். அதனாலேயே பிரபாவதிக்கு அவளைப் பிடிக்காமல் போனது. தயாளன் இல்லாதபோது துளசியையும் அவளையும் ஏதேனும் பேசி அவர்களை வதைப்பது பொழுது போக்காகி போனது.பிரகாவிற்கு நண்பர்கள் அர்ஜுனும் ஆருவும் மட்டுமே...


பிரகாஷுக்கும் துளசியை மிகவும் பிடிக்கும். அதுவும் பிரகாவிடம் அவனுக்கு ஒரு தனி அன்பு. ஆனால் ஹரிஷும் கீர்த்தியும் அப்படியே அன்னையை போல, துளசியிடம் ஒட்டவே மாட்டார்கள். துளசிக்கு அனைவரையுமே மிகப் பிடிக்கும்.


கார்த்திகேயன் மகன்களையும் மகளையும் துளசியிடம் பேசவே விடமாட்டார். அதுவும் ப்ரித்விகாவுடன் விளையாடவுமே விடமாட்டார். அர்ஜுன் மட்டுமே தந்தைக்கு தெரியாமல் துளசியுடனும் அவர் மகளுடனும் பேசுவான். அவனுக்குத் துளசி என்றால் அவ்வளவு பிடிக்கும் காரணமே இல்லாமல்,அவரைப் பிடித்த ஒரே காரணத்தால் ப்ரித்விகாவையும் பிடித்துப் போனது. அதுவும் அவள் சடங்கான சமயம் கார்த்திகேயன் வர விருப்ப படாததால் மாமா முறைக்கு அவன் மாலையிட, அவன் மனதில் பதிந்து போனது அவளைத் தன்னவள் தான் என்று...


அதுவும் அவளைச் சடங்கு முடிந்த மறுநாள் துளசியிடம் பதினேழு வயதான அர்ஜூன்"அத்தை நான் பிரகாவ கல்யாணம் பண்ணிக்கட்டுமா? எனக்கு அவளை ரொம்ப பிடிச்சுருக்கு, அவளோடயே இருக்கனும் போல இருக்கு. ஐ திங்க் ஐ லவ் ஹெர்"என்று துளசியிடமே சென்று கூற, அதில் பக்கென்று சிரித்தவர் "அட பெரிய மனுஷா, இன்னும் மீசை கூட வளரல அதுக்குள்ள கல்யாணம் வேணுமா?நீ இன்னும் வளரனும். உன்னோட ஆசை என்ன டாக்டர் ஆகணும். அது நடக்கட்டும். உனக்கு இன்னும் வயசு இருக்கு தங்கம், காலம் உன் கைல தான். அவளும் இப்போ சின்னப் பொண்ணு, அவளுக்கு ஆசை எல்லாம் இருக்கு, அதுவும் நடக்கணும். நீங்க முன்னேறனும். அப்புறமும் உனக்கு அப்படி தோணுச்சுன்னா கண்டிப்பா நீ அவளையே கல்யாணம் பண்ணிக்கோ, சரியா நீ இப்போ போய்ச் சாப்பிடு"என்று அதோடு அதை முடித்து வைத்தவர், அவர்கள் பேசியதை அனல் கக்கும் விழிகளுடன் அனைத்தையும் கேட்டுகொண்டிருந்த கார்த்திகேயனை கவனிக்கவே இல்லை.


அன்றிலிருந்து மூன்றாம் நாள் இரவே வீட்டில் அர்ஜுன் படிக்க லண்டன் செல்ல விரும்புவதாகவும் அங்கு உள்ள மருத்துவகல்லூரியில் இடம் கிடைத்திருப்பதாகவும் அவன் அடுத்த நாள் மாலை செல்ல வேண்டும் என்று கூறி விட்டுச் செல்ல, அதில் திகைத்துப் போனது என்னவோ அர்ஜுன் தான்...

தந்தையிடம் சென்றவன் "அப்பா நான் இங்கையே மெடிசின் படிக்குறேன், வெளிநாட்டுக்கு போகமாட்டேன். நான் அங்க தனியா எப்படி நான் போகல "என்று கூற, அவனை முறைப்புடன் பார்த்தவர் "இதான் என்னோட முடிவு அர்ஜுன். நீ போய்த் தான் ஆகணும். நானும் உன்னோட வருவேன், அங்க உனக்கு எல்லாம் செட் ஆனப்புறம் தான் வருவேன்"என்று கூறியவரிடம், அவனோ "உங்களை விட்டுப் போகக் கஷ்டமா இருக்கு"அவரோ ஏளனமாய் பார்த்தவர் "எங்களை விட்டா இல்ல அந்தத் துளசியையும் அவ மகளையும் விட்டா, ஏன்டா இன்னும் மீச கூட முளைக்கல, உனக்கு லவ் ஆஹ், தொலைச்சுருவேன். மரியாதையா ரெடியா இருக்கனும். நாளைக்கு"என்று கத்தியவர் சென்று விட,

போகமாட்டேன் என்று அழுத அர்ஜுனை துளசி தான் சமாதானப்படுத்தி அனுப்பி வைத்தார். துளசியின் கடைசி வார்த்தைக்காக மட்டுமே அவனும் வெளிநாடு சென்றான்.

இன்றோ துளசியின் புகைப்படத்தைக் கையில் வைத்திருந்த அர்ஜுனின் மனம் மிகவும் கலங்கிபோயிருந்தது. துளசியின் இறப்பு செய்தி கேட்டதில்...

தன்னை இங்கிருந்து கட்டாயப்படுத்தி வெளிநாட்டுக்கு படிக்க அனுப்பிய தந்தையின் மீது அத்தனை கோபம். அவனுக்கு அவரின் இறப்பு செய்தி கூடக் கிடைக்கவில்லை. நிச்சயம் இதுவும் கார்த்திகேயனின் வேலையாகத் தான் இருக்கும் என்று நினைத்தவனுக்கு அவரை நினைத்து அத்தனை ஆத்திரம்.

கண்களை மூடித் திறந்தவன் நேராய் சென்றது என்னவோ பிரகாஷின் இல்லத்துக்கு,அப்போது பார்த்து ஹாலில் யாருமே இல்லை. வேலைக்காரர்கள் மட்டுமே இருக்க, அர்ஜுனை தெரியும் என்பதால் யாரும் அவனைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவன் நேராகச் சென்றது என்னவோ ப்ரித்வியின் அறைக்குத் தான்.

அவன் உள்ளே செல்ல, அவளோ பொம்மையை அணைத்தப்படி உறங்கியிருக்க, கதவைத் தாளிடாமல் ஒப்புக்கு சாத்தியவன் பொம்மையை எடுத்து அந்தப் பக்கம் வைத்து விட்டுத் தன் சட்டையைக் கழட்டி கீழே போட்டவன் அவளை அணைத்து கொண்டு உறங்கிப் போனான்.


அவன் அறைக்குள் சென்றதையோ இரவு முழுவதும் அங்கேயே இருந்ததோ யாருக்குமே தெரியவில்லை மறுநாள் அது தர்ஷினியின் கண்ணில் விழுந்து அவள் இரண்டு வீட்டையும் கூட்டி பஞ்சாயத்து வைக்கும் வரை...
 
Last edited:

NNK37

Moderator

பிறை 4


மறுநாள் காலை பிரகாஷ் வீட்டில் அனைவரும் ஹாலில் அமர்ந்து இருக்க, பிரபாவதி அனைவர்க்கும் டீ எடுத்துக்கொண்டு வந்தவர், ஹரீஷிடம் "ஹரி இன்றைக்கு நீ எங்கேயும் போக வேண்டாம், வீட்டிலேயே இரு, நாளைக்குக் காலையில் கல்யாணம். நீ பாட்டுக்குப் நண்பர்கள் கூட ஊர் சுத்த போயிராத"என்று கூற, அதைக் கேட்டு முகம் சுளித்தவன் "ஏன்மா இப்படி இம்சை பண்ற, நேத்துலஇருந்து இத மட்டும் பத்து தடவ சொல்லிட்ட நீ, நான் எங்கேயும் போகலை"என்று கூறினான்.


பிரகாஷ் தம்பியைப் பார்த்தவன் "பத்துத் தரம் இல்லை பத்தாயிரம் தரம் சொன்னாலும் நீ கேட்க மாட்டியே? இன்னும் ஒரு இரண்டு நாளைக்கு மட்டுமாச்சும் உன் சைக்கோ தனத்தை அடக்கி வை, அதையும் மீறி உன் வேலையை காட்டுன, நாளைக்குக் கல்யாணம் நடக்கணுமான்னு நான் யோசிக்க வேண்டியது இருக்கும், அவங்களுக்கு உன்ன நம்பி ஆருவ கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்கக் கொஞ்சம் கூட விருப்பம் இல்லை, உன் கிட்ட என்ன பிடித்து தொலைந்ததோ, அந்தப் பொண்ணு உன்னைத் தான் கட்டுவேன்னு பிடிவாதமா இருக்கா, அதான் வேற வழி இல்லாம இவ்ளோ அவசரமா இந்தக் கல்யாணம் நடக்கப் போகுது? இனிமேலாச்சும் உன் பொறுக்கித் தனத்தை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, கல்யாணம் முடிந்ததும் ஆபீஸ் வந்து எல்லாத்தையும் கத்துக்கோ"என்று கூறியவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் தலையாட்டிவிட்டுப் போனை நோண்டியவாறே டீயை அருந்த தொடங்கினான்.

கீர்த்தி "மா நான் பார்லர் போறேன், நான் வர்றதுக்குக் கொஞ்சம் லேட் ஆகும். அப்பா அப்படியே அமௌன்ட் கொஞ்சம் வேணும். என் அக்கௌன்ட்க்கு டிரான்ஸ்பர் பண்ணிவிடுங்களேன்"என்று கூற, அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவர் "இந்த வேலை எல்லாம் நேத்தே முடிக்க வேண்டியது தான கீர்த்தி,ஈவினிங் மண்டபத்துக்குக் கிளம்பனும்"என்று கூறிக்கொண்டு இருக்க, தர்ஷினி மேலிருந்து கீழே வந்தவள் "அவன் இங்க என்ன அசிங்கம் பண்ணிருக்கிறான் நீங்களே வந்து பாருங்க, சீக்கிரம் வாங்க"என்று பேசிக்கொண்டே பிரகாஷிடம் வந்தவள் "நீங்க எல்லாம் இங்கே இருக்கீங்க? அங்க மேல அந்தப் பைத்தியம் என் தம்பி கூட"என்று முகத்தைக் கோண, அதற்குள் பிரகாஷ் தான் "என்ன பேசற நீ, இப்போ என்ன பிரச்சினை உனக்கு? அவளைப் பத்தி எதுவும் பேசாமல் இருக்க முடியாத உனக்கு? அப்புறம் இன்னொன்னு அவ ஒன்னும் பைத்தியமா இல்லை புரிஞ்சுதா? துளசி அம்மா அவளை விட்டு போன அதிர்ச்சியில அப்படி ஆகிட்டா,சின்ன வயசுல இருந்து அவ கூடப் பழகி இருக்கியே, இப்போ அவ நிலைமை சரியில்ல அதுக்காக அவளைப் பைத்தியம்னு சொல்ல உனக்கு உறுத்தலை"என்று திட்ட, அதில் ஒரு நிமிடம் கலங்கிப் போனவள் மற்றவர் முன் காட்டாமல் அதை மறைத்துக் கொண்டு எப்போதும் போல முகத்தில் வெறுப்பைச் சுமந்து கொண்டு நிற்க...

அப்போது சரியாய் கார்த்திகேயன், ஆர்த்தி, நவிலன், ஆரு,மயூரி வர,அவர்களை அந்த நேரத்தில் கண்டு புரியாமல் விழித்தவர்கள் தர்ஷினியை பார்க்க, கார்த்திகேயன் முகம் இறுகிப் போய் இருந்தவர் "எங்கே"என்று ஒற்றை வார்த்தையாய் மகளிடம் கேட்க, அவள் முன்னே செல்ல மற்றவர்கள் புரியாமல் அவர்களின் பின்னே சென்றனர்.

அங்கு நீண்ட நாள் கழித்துத் தன் மீது நேசம் கொண்ட ஜீவனின் அரவணைப்பில் இருந்ததாலோ என்னவோ, எப்போதும் உறக்கம் வராமல் அன்னையின் நினைவில் தவிக்கும் பிரகா அர்ஜுனின் அணைப்பில் அவனின் மார்பில் முகம் புதைத்து உறங்கி கொண்டு இருக்க, தர்ஷினி கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வர, அனைவரும் அதிர்ந்து போய் அர்ஜுனையும் அவனைக் கட்டிக்கொண்டு உறங்கும் பிரகாவையும் பார்க்க, தயாளன் கோபத்தில் முன்னேற பிரகாஷ் அவரைக் கையைப் பற்றி நிறுத்தி இருந்தான்.


கார்த்திகேயன் "அர்ஜுன்"என்று கத்த, அது அவனுக்குக் கேட்டாலும் கேட்காதது போலவே அமைதியாய் இருக்க, "உனக்குக் கேட்குது எழுந்திருக்கப் போறியா இல்லையா?"என்று கத்த, அவனோ பொறுமையாகக் கண் விழித்தவன் சுற்றி இருந்த அனைவரையும் பார்த்து "ஹே எல்லாரும் இங்க தான் இருக்கிங்களா? குட் மார்னிங் ஆல்"என்று கூற, கார்த்திகேயன் பற்களைக் கடித்தவர்
"அர்ஜுன் என்ன காரியம் பண்ணி வச்சுருக்க...ச்சே மனுசனா நீ, உனக்குக் கொஞ்சம் கூட மனசாட்சி இல்லையா?நாளைக்கு உனக்குக் கல்யாணம் டா, இப்போ இந்தப் பொண்ணுக்கு என்ன பதில் சொல்றது?"கார்த்திகேயன் நிலைக்கொள்ள முடியாத கோவத்தில் சத்தம் போட, அவனோ பொறுமையாய் தன் கைவளைவில் படுத்திருந்தவளை மெத்தையில் படுக்க வைத்து விட்டு, எழுந்து தன் சட்டையை மாட்டியவன்,"சோ வாட்? அதுக்கு நான் என்ன பண்ணனும்?"என்று சற்று அழுத்தமாகவே கேட்டான்.


அவனின் விட்டேத்தியான பதிலில் நாளை அவனுடன் திருமணம் நடக்க இருந்த மணமகள் கீர்த்திச் சத்தம் போட்டு அழ, அவளிடம் வேகமாய்த் திரும்பியவன் வாயில் கைவைத்து "ஸ்ஸ் சத்தம், மூச் சத்தம் வரக்கூடாது"என்று அதட்டியவனை அனைவரும் திகைத்துப் போய்ப் பார்க்க,அவள் விழித்து விட்டாளோ என்று அவளின் புறம் திரும்பி பார்த்தவன்"கத்தி அவளை எழுப்பிராதீங்க, அவ தூங்கும் போது லேட் ஆகிடுச்சு, டிஸ்டர்ப் பண்ண வேணாம் வெளிய போய்ப் பேசலாம்"என்று அசால்ட்டாகக் கூறியவனை நவிலனும் பிரகாசும் புருவம் உயர்த்திப் பார்க்க, யாரும் அறியாமல் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துக் கண் சிமிட்டினான்.

ஹரீஷ் அதீத கோவத்தில் இருந்தவன் "அடேய் பொறுக்கி எங்க வீட்டுக்குள்ளயே வந்து எவ்ளோ அசிங்கம் பண்ணிருக்கே நீ"என்று அடிக்கப் பாய்ந்தவனைப் பிரகாஷ் வந்து தடுத்து பிடிக்க, அவனோ "அண்ணா விடுங்க அவனை நான் சும்மா விட மாட்டேன், நாளைக்கு நம்ம தங்கச்சி கூடக் கல்யாணத்தை வச்சுக்கிட்டு இன்னிக்கு இந்த லூசுக்கூட அசிங்கம் பண்ணிருக்கான்"என்று கூறி முடிக்குமுன்னே அர்ஜுன் அவன் வாயில் ஓங்கி குத்தியிருந்தவன் "அடிங்கு பரதேசி யார லூசுனு சொல்ற, தொலைச்சிருவேன்"என்று அவனின் சட்டையைப் பற்றியவன் "என்ன ஊர்ல இருந்து வந்துருக்கான் எதுவும் நியாபக இருக்காது. டாக்டர் வேற ரொம்பச் சாப்ட்டா இருப்பான், அடிச்சா திருப்பி அடிக்க மாட்டான்னு நினைச்சியா?தொலைச்சிருவேன், அப்புறம் என்ன சொன்ன பொறுக்கியா ஆமாண்டா எனக்குத் தேவையானது கிடைக்க என்ன பொறுக்கி தனம் வேணாலும் பண்ணுவேன், அதுக்காக உன்னை மாதிரி சல்லிதனம் பண்ற தெருப்பொறுக்கி எல்லாம் என்ன பொறுக்கினு சொல்றத கேட்க முடியாது"என்று அவனின் முகத்தில் மீண்டும் குத்த போனவன் ஆருவின் "அண்ணா விடு, அண்ணா ப்ளீஸ் அவனை விட்டுரு"என்ற ஆருவின் அழுகுரலில் தள்ளி விட்டு விட்டான்.


பிரபாவதி அழும் குரலில் " நாளைக்கு என் பொண்ணோட கல்யாணத்தை வச்சுக்கிட்டு, நேத்து இவளோட முதல் ராத்திரி கொண்டாடி இருக்க,அப்புறம் எதுக்குடா என் பொண்ணைக் கட்டிக்கிறேன்னு வாக்கு குடுத்த, இப்போ நியாயம் கேட்க வந்த என் பையனை அடிக்குற நீ "என்று அர்ஜுனிடம் சண்டைக்குச் செல்ல, அவனோ "ஓ வாக்கு வேற குடுத்தேனா? சரி விடுங்க,கல்யாணம் தான பண்ணிக்கிறேன்"என்றவன் கீர்த்தியிடம் திரும்பி "என்ன கீர்த்திக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் தானே"என்று கேட்க, அவளோ அவனை அருவெறுப்பாகப் பார்த்தவள் ஒரே நொடி தான் உறங்கிகொண்டிருந்தவளின் முடியை பற்றி இழுத்து அவளின் கன்னங்களில் பளார் பளார் என அறைந்திருந்தாள் அவளின் திடிர் ஆவேசத்தை யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.


அதேவேகத்தில் அவளின் கரம் பற்றி இழுத்த அர்ஜுன் கீர்த்தியின் கன்னத்தில் தன் கரங்களை இடியென இறக்க, ஒற்றை அடியில் அவள் மயங்கியே இருக்க, பிரபாவதி மகளைத் தாங்கிக்கொண்டார்.

கார்த்திகேயன் "அர்ஜுன் தப்பு பண்ற நீ ரொம்பப் பெரிய தப்பு பண்ணிட்டு இருக்க"என்று சத்தம் போட...

அடிவாங்கிய பெண்ணவளோ மழலையாய் போல் உதட்டை பிதுக்கிக்கொண்டு என்ன காரணத்துக்காக அடிவாங்கினோம் என்றே தெரியாமல் விக்கி விக்கி அழ, அர்ஜுன் அவள் அருகே சென்றதும் "அச்சுனு அக்கா அடிச்சுட்டா வலிக்குது" என்று தேம்பிக்கொண்டே அவனை அணைத்துக்கொள்ள, கார்த்திகேயனும் பிரபாவதியும் முகம் சுளிக்க, மற்றவர்களுக்கு அர்ஜுனின் மனம் புரிந்து போனது.

கார்த்திகேயன் வேகமாய் வந்து அர்ஜுனை பிடித்து இழுத்தவர் "போதும் அர்ஜுன் நீ பண்ற ட்ராமா எல்லாத்தையும் இதோட நிறுத்திக்கோ"என்றவர் பிரகாவை தள்ளி விட, தயாளன் வந்து மகளைத் தாங்கிகொண்டவர் "என்ன மச்சான் பண்றீங்க நீங்க?அம்மாடி உனக்கு ஒண்ணும் அடிப்படலையே"என்று மகளிடம் கேட்டவர் "அர்ஜுன் என்னப்பா இதெல்லாம், நீ கீர்த்திய தான விரும்புறேன்னு சொன்ன, அதனால தான இவ்ளோ அவசர அவசரமா இந்தக் கல்யாணத்தை ஏற்பாடு, இப்போ நீ இவ கூட"என்று அவன் மேல் கோபப் படவும் முடியாமல் வேதனையில் கேட்டவரை பார்த்தவன் "இங்க என்ன பார்த்தீங்களோ என்ன நடந்ததா நினைக்கிறிங்களோ அதான் உண்மை மாமா.நீங்க எப்போ தான் ஒரு தைரியமான மனுசனா மாறுவீங்க, எப்போதும் இப்படி முதுகெலும்பு இல்லாத கோழையாகவே இருக்காதீங்க, இந்த வீட்டுக்கு ஒரு துளசி போதும் "என்றவனைக் கையாலாகாத தனத்துடன் பார்த்தவர் கண்கள் கலங்கி போனது.

அதுவரை அமைதியாக அங்கு நடந்து இருந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஆர்த்திக் கணவரைப் பார்த்தவர் தன் அண்ணனிடம் திரும்பி "நாளைக்குப் பிரித்விக்கும் அர்ஜுனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சுருவோம் அண்ணா, இங்க தப்பு நடந்துச்சா இல்லையா எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் என் பிள்ளைக்கு இவளை புடிச்சிருக்குன்னு மட்டும் தெரியுது"என்று தந்தையின் அணைப்பில் மலங்க மலங்க விழித்தபடி நின்றிருந்த ப்ரித்வியின் முகம் வருடிச் சொன்னவர் கீர்த்தியிடம் வந்து "கீர்த்திமா நீ தான் தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டேன்னு நினைக்குறேன், இவ்ளோ நடந்த புறமும் நீ அர்ஜுனை கட்டிக்க நினைக்கிறியா?"என்று கேட்க, அவளோ அர்ஜுனின் செயலில் முகம் விழுந்து நின்றிருந்தவள் அவளைத் தொட்டவன் தனக்குக் கணவனா அந்த நினைப்பே குமட்ட "இல்லத்தை எனக்கு அர்ஜுன் வேண்டாம், நானும் எங்கம்மா போல மாற விரும்பலை"என்றவள் அறைக்குச் சென்று விட, ஹரீஷும் தன் திட்டம் பாழானதில் காலை தரையில் உதைத்து விட்டு தன் அறைக்குச் சென்று விட்டான்.

அர்ஜுன் ஓடிவந்து ஆர்த்தியை அணைத்துக் கொள்ள, அவனை முறைத்து விலக்கி விட்டவர், அவனிடம் "நீ உன் முடிவ முன்னாடியே சொல்லிருக்கலாம் அர்ஜுன். உங்க இரண்டு பேருக்கும் நடுவில் தப்பு நடந்துருச்சுனு தெரிந்தால் கட்டி வச்சுருவாங்கன்னு உனக்கு ஐடியா குடுத்தாங்க இல்லை அவங்களுக்கு இருக்கு ஒருநாள் என்கிட்டே"என்றவரின் பார்வை தர்ஷினியை தழுவிச் செல்ல, அர்ஜுன் மௌனமாய்த் தலை குனிந்து கொண்டான்.

கார்த்திகேயன் "ஆர்த்தி உன் இஷ்ட்டத்துக்கு முடிவு எடுக்க,நான் எதுக்கு இங்க இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா, எல்லாரும் எவ்ளோ கேவலமா பேசுவாங்க தெரியுமா? கீர்த்திக்கும் அர்ஜுனுக்கும் தான் கல்யாணம்னு சொல்லியாச்சு, சொந்தக்காரங்க எல்லாம் தப்பா பேசுவாங்க, அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு பைத்தியத்தை என்றவர் முடிக்கும் முன்னே அர்ஜுன் "இது தான் உங்களுக்கு லாஸ்ட் பா, இதற்கு மேல அவளைப் பைத்தியம்னு சொன்னிங்க அவ்வளவு தான்"என்று கூற, பிரகாஷ் எதுவும் பேசாமல் அர்ஜுனை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவனுக்குத் தான், எத்தனை நிம்மதியோ தன் வாழ்வின் தவமே நிறைவேறியது போல இருந்தது அந்த ஆருயிர் அண்ணனுக்கு...

ஆர்த்தி"பேசறவங்களுக்கு வாய் தான் வலிக்கும், எவ்வளவு பேசுவாங்க பேசட்டும் வாழபோறது நம்ம பையன்,தானே தவிரச் சொந்தக்காரங்களும் நண்பர்களும் இல்லை. அவனுக்குப் பிடிச்சுருக்கு சந்தோசமா இருக்கட்டும்ங்க, விட்டிருவோம், இதுக்கு மேலையாச்சும் அவன் வாழ்க்கையை அவன் வாழட்டும்"என்று கூறி விட, நவிலனும், ஆருவும் வந்து அன்னையை அணைத்துக் கொள்ள, அர்ஜுன் தான் "தாயிடம் பேசியே இதை முடித்திருக்கலாமோ இப்படி ஒரு குறுக்கு வலியில் யோசித்திருக்க வேணாமோ என்று நினைத்தான் அப்போது...


கார்த்திகேயன் மனைவியின் முடிவில் அவளை முறைக்க, அவரைக் கண்டுகொள்ளாமல் அதுவரை அத்தனை பேரையும் வரவழைத்து விட்டு தனக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல நின்ற, தர்ஷினியிடம் திரும்பிய ஆர்த்தி "தர்சி வா வந்து ப்ரித்வியா அழைத்துவிட்டுப் போய் அவளைத் தயார் பண்ணு, அர்ஜுனுக்கும் அவளுக்கும் நாளைக்குக் கல்யாணம். ஆரம்பிச்சதை முடிச்சு வச்சுடு "என்று கூற, தன் புன்னகையை யாருக்கும் காட்டிக்கொள்ளாதவள் அவளை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்று விட, கார்த்திகேயன் வேகமாய் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்று விட்டார்.

ஆர்த்திப் பிரபாவதியிடம் வந்தவர் "யாருக்கு என்ன நடக்குமோ அதான் நடக்கும் அண்ணி, கீர்த்திக்கு என்ன குறை, அவளுக்கு இன்னும் நல்ல பெரிய இடமா பார்த்து நல்ல பையனைக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்.ப்ரித்வியும் உங்க பொண்ணு தான, புரிஞ்சுக்கோங்க"என்று கூற, அவரோ "இத முன்னாடியே சொல்லிருக்கலாம், இப்படி எல்லார் முன்னாடியும் அசிங்கம் பண்ணி என் பொண்ண வேதனைப் படுத்தித் தான் அவங்க ஆசையா நிறைவேத்தணுமா என்று கேட்க, அங்கு இருந்த அனைவர்க்கும் அது தான் தோன்ற, ஆர்த்தி "அவன் ஏதோ பயந்து போய் அவசரப்பட்டுப் பண்ணிவிட்டான், இதைப் பெருசு பண்ண வேண்டாம் அண்ணி, நீங்க போய்க் கீர்த்தியை பாருங்க, அவ புரிஞ்சுப்பா"என்று கூற பிரபாவதி அங்கிருந்து சென்று விட்டார்.

நவிலனிடம் திரும்பி "அவனை அழைச்சிட்டுப் போய்த் தயாராகுங்க, மயூரி, ஆரு ரெண்டு பேரு பேக்கிங் எல்லாம் பண்ணுங்க போங்க, நான் கொஞ்சம் லேட்டாக வரேன், என்று அனைவரையும் அனுப்பியவர், பிரகாஷிடம் "இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தான் இருக்கு மண்டபத்துக்கு, உன் செல்ல தங்கச்சிக்கு என்ன வேணுமோ எல்லாம் தயார் பண்ணலாம் எவ்ளோவோ வேலை இருக்கு"என்று மருமகனிடம் கூற, அவனோ அதுவரை நடந்த நிகழ்வுகளின் தாக்கத்திலும் இருந்தவன் அத்தையின் பேச்சில் அதை மறந்து மகிழ்வுடன் வேலைகளைப் பார்க்கச் சென்றான்.

அனைவரும் சென்றதும் ஆர்த்தித் தயாளனிடம் வந்தவர் "அண்ணா அர்ஜுன் பண்ணது தப்பு தான். அவனை விட வேற யாரும் நம்ம ப்ரித்வி குட்டிய பார்த்துக்க முடியாது. அங்க நான் இருக்கேன் அண்ணா, என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா? என்று கேட்டவரை ஆழ்ந்து பார்த்தவர் "உன் புருஷன் கூட அங்க தான் மா இருக்கார்"என்ற வார்த்தையில் தான் அத்தனை வலி. அதை ஆர்த்தியுமே உணர்ந்து தான் இருந்தார்.
 
Last edited:

NNK37

Moderator
உங்கள் கருத்துக்களை இங்க பதிவிடவும்
 

NNK37

Moderator
பிறை 5


தர்ஷினி ப்ரித்வியை அறைக்குள் அழைத்து வந்து கதவை தாழிட்டு விட்டு அவளைக் கட்டிக்கொண்டு கன்னத்தில் முத்தம் பதித்தவளுக்கு பெரு மகிழ்ச்சி, ஆனால் அவளோ அதற்கு நேர் மாறாக அவளைக் கொலைவெறியுடன் முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.


தர்ஷினி அவளின் முறைப்பை உணர்ந்தவள் "இப்போ ஏன் இவ்வளவு கோவம் , சந்தோஷமான விஷயம் தானே... நாளைக்கு என் செல்லக்குட்டிக்கும் என் தம்பிக்கும் கல்யாணம் ஹையோ ஹையோ நான் எவ்வளவு சந்தோசமா இருக்கிறேன் தெரியுமா? என்னால் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்க முடியல, எனக்கும் உன் அண்ணனுக்கும் கல்யாணம் நடக்கும் போது கூட நான் இவ்வளவு சந்தோசமா இருந்திருப்பேனா தெரியாது. கல்யாணம்னு முடிவு பண்ண இந்த இருபது நாளுல, எங்கே அந்தக் கீர்த்தி குரங்க அர்ஜுன் கல்யாணம் பண்ணிப்பானோன்னு நெனச்சு எவ்வளவு தவித்துப் போயிருந்தேன். இப்போது தான் எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு"என்று கூற, ப்ரித்விகா கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவளைப் பார்த்தவள் "என்னைப் பத்தி தெரிஞ்சும் நீங்க அச்சுக்கு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்க நினைக்கிறிங்களா அண்ணி? அதுவும் இது உங்க திட்டம் தான். அத்தை பேசும்போது எனக்கு தெரிஞ்சிடுச்சு, எதுக்காக இதெல்லாம் பண்றீங்க? உங்க தம்பி ஒரு பைத்தியத்தைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டானு சொல்றது உங்களுக்கு அசிங்கமா இல்லையா?" என்று கேட்டவளைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தாள்.

"நீங்கப் பண்ண அந்த வேலையால் அந்த கீர்த்தியிடம் நான் அடிவேற வாங்கியிருக்கிறேன், சத்தியமா அங்க நடந்த எதுவுமே எனக்கு புரியலை, நான் கொஞ்சம் டிபிறேன்ட் ஆஹ் நடந்துருந்தா எல்லாம் போச்சு, என்னுடைய மூணு வருஷக் கனவு "என்று புலம்பியவளை எப்போதும் போலப் புரியாத பார்வை பார்த்தவளுக்கு அவளின் தவிப்பை எண்ணி பாவமாகத் தான் இருந்தது.



ப்ரித்வி அவளின் பார்வையை உணர்ந்தவள் தயவுசெய்து அண்ணி "எனக்காக யாரும் பரிதாபப் பட வேண்டாம். புரிஞ்சுக்கோங்க அவரிடம் பேசுங்க"என்று கூறியவளைக் கைகட்டிப் பார்த்த தர்ஷி"நான் அவன்கிட்ட என்ன சொல்லணும் சொல்லு, அப்புறம் இன்னொரு விஷயம் நீ பைத்தியம் இல்லை. அதனால அதை காரணமா சொல்லாத, அவன் உன்னைக் காதலிக்கிறான். அதுக்காக அவன் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும்.நான் சொல்றத கேள் ப்ரித்வி, உனக்கு அர்ஜுன் ஒரு நல்ல துணையாக இருப்பான் புரிஞ்சுக்கோ"என்று கூற...



"அண்ணி இவ்வளவு நாள் நான் சொன்ன ஒரு வார்த்தைக்காக நான் ஏன் இப்படி எல்லார் முன்னாலும் பைத்தியமா நடந்துக்குறேனு நீங்கக் கேட்டது கூட இல்லை. யாருக்கும் சந்தேகம் வர கூடாதுனு நீங்க என்னை வெறுக்கிற மாதிரி கூட பேசி எல்லாரையும் அதான் உண்மைன்னு நம்ப வைக்குறிங்க, தயவுசெய்து புரிஞ்சுக்கோங்களேன் எனக்கு இந்த காதல், குடும்பம் இதெல்லாம் செட் ஆகாது. அர்ஜுன் கிட்டப் பேசி புரிய வையுங்க"என்று கூறியவளுக்கு மறுப்பாய் தலையாட்டியவள் "இதுக்காகவா நைட் அவ்ளோ பேரையும் சமாளிச்சு யாரும் எழுந்துக்க முடியாத அளவுக்கு, தூக்க மருந்து கலந்து குடுத்து தூங்க வச்சு இவ்வளவும் செஞ்சேன்"என்று கூற, அவள் அதிர்ந்து போய் கண்களை விரித்து பார்க்க ,அதில் சிரித்தபடியே அவளின் முகம் வருடியவள் "நீ இப்படி முட்டை கண்ணை விரிச்சு பார்த்தா எனக்கே முத்தம் குடுக்க ஆசை வருது, அர்ஜுன் உங்கிட்ட விழுந்ததில் எந்தத் தப்பும் இல்லை "என்று கூறி அவளின் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்த தர்சியை முறைக்க முயன்று தோற்று தான் போனாள்.


"நிஜமா சொல்றேன் ஒருவேளை நீ இந்த கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கலைன்னா, நான் போய் எல்லார் முன்னாடியும் உண்மையை சொல்லுவேன் இந்த மூணு வருசமா நீ பண்ற இந்த ட்ராமா இன்னியோட முடிவுக்கு வந்துரும்"என்று கூறிய தர்ஷியை கோபத்துடன் பார்த்தவள் "நீங்க என்னை புரிஞ்சுக்கவே இல்லல, இப்படி சரியா என்னை டார்கெட் பண்றீங்க? இப்போ உங்களுக்கு உங்க தம்பி காதல் நிறைவேறனும் அதுக்காக என்னை இப்படி ஒரு நிலமைல நிறுத்துறீங்க இல்லை, சரி நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன். இதுக்காக நீங்க வருத்தப்படுவீங்க ரொம்ப வருத்தப்படுவீங்க, அப்போ எல்லாம் கை மீறி போயிருக்கும்"என்று கூறியவள் கதவை நோக்கி செல்ல,"அவனுக்கு நான் உதவி மட்டும் தான் பண்ணியிருக்கேன், உன்னை பத்தி எந்த உண்மையும் அவனுக்கு தெரியாது, நீ உன்னோட இந்த நாடகத்தை நீ அப்படியே கன்டின்யூ பண்ணலாம்" என்றவளின் குரலில் திரும்பி ஒற்றை பார்வை பார்த்தவள் "உங்களுக்கு அவனை பத்தி இன்னும் சரியா தெரியல அண்ணி, ஒரு பார்வையிலேயே கண்டுபிடிச்சுருவான் ப்ளீஸ் வேணாம் அண்ணி என் நிலைய கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கோங்க"என்று மீண்டும் அவளிடம் கெஞ்ச பிரகாஷின் தர்ஷினி என்ற குரலில் சோபாவில் இருந்த ஒரு பொம்மையை வேகமாய் சென்று எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு குழந்தை போல் அமர்ந்து கொண்டாள்.


ப்ரித்வி பொம்மையுடன் விளையாடுவது போல கட்டிலில் அமர்ந்திருக்க, உள்ளே வந்தவன் அவளின் தலையைத் தடவி விட்டு தர்ஷினியிடம் திரும்பியவன் "தர்ஷிமா நீ ஏன் இவளை வெறுக்குறேன்னு எனக்கு தெரியல, ஆனால் ப்ளீஸ் இந்த கல்யாணத்தை மட்டும் நிறுத்தணும்னு ஏதாவது செஞ்சிடாதே, இது அர்ஜுனோட ஆசை மட்டும் இல்லை. துளசிமா ஆசையும் தான்... அவங்கள உனக்கு பிடிக்கும் தான,அவங்களுக்காக இது நடக்கட்டுமே"என்று யாசகம் போல் கேட்க, அவனை வேதனையாகப் பார்த்தவள் திரும்பி ப்ரித்வியை ஒரு முறை முறைத்து விட்டு "இவளுக்காக இல்லை, என் தம்பியோட ஆசைக்காக, இவளை அவன் எவ்வளவு லவ் பண்ணியிருந்தால் இப்படி ஒரு விஷயம் பண்ணியிருப்பான், அவனுக்காக நான் எதுவும் செய்வேன். நான் இந்தக் கல்யாணத்தை தடுக்கணும்னோ இல்லை நிறுத்தவோ எதுவும் செய்ய மாட்டேன்ங்க, இந்தக் கல்யாணம் நல்ல படியா நடக்கும், நான் இவளை பார்த்துக்குறேன்"என்று கூறியவளைக் காதலாய் பார்த்தவன் தங்கையிடம் வந்து "குட்டிமா அண்ணி என்ன சொல்ராங்களோ அது படி கேட்டு நடந்துக்கோங்க, உங்களைத் திட்ட மாட்டா பயப்பட வேண்டாம், உனக்காக அண்ணன் இருக்கேன்"என்றவன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு வெளியேறப் போக...

தர்ஷி"பிரகாஷ் ஒரு நிமிஷம் அது என்ன துளசி அத்தையோட ஆசை எனக்கு புரியல?"என்று கேட்க, அவனோ ப்ரித்வியின் சடங்கில் அர்ஜுன் துளசியிடம் கேட்டதை கூற, ப்ரித்வியின் கண்கள் தானாய் விரிய, பிரகாஷ் சென்றதும் தர்ஷினி அவளை பார்க்க "எங்கம்மாவுக்காக நான் சம்மதிக்கிறேன், அவங்களுக்காக மட்டும்"என்று கூறிவிட்டு அவளின் அறைக்கு சென்று விட்டாள்.


அடுத்தடுத்த நடந்த எதுவுமே ப்ரித்வியின் மூளைக்கு எட்டவில்லை. அவளின் பார்வை எப்போதும் போல அவன் ஒருவனின் மேல் மட்டுமே, இரை தேடும் வேங்கையின் பார்வை அது ...

ஹரீஷ் மட்டும் ஆருவை முறைத்துக் கொண்டு இருந்தான். அவளின் மனமோ யாரிடமும் சொல்ல முடியாத நரக வேதனையில் தவித்துப் போய் இருந்தாள்.

தர்ஷினி ப்ரித்வியின் அருகிலேயே நின்று இருக்க,மண்டபத்தில் இருந்த அனைவருமே பெண் மாறிப் போனதில் புறணி பேசிக்கொண்டு இருந்தனர். அதில் சிலர் அர்ஜுனை பைத்தியத்துக்கு வாழ்வு கொடுத்த வள்ளல் எனவும்,சிலர் வழக்கம் போல அவர்களைத் தவறாகவும் பேச எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் நிச்சயதார்த்தம் நடந்து முடிந்து இருந்தது.


தர்ஷினி ஆர்த்தியிடம் ஏதோ கேட்க சென்று இருக்க, ப்ரித்வி மட்டும் அறைக்குள் தனியாக இருந்ததை பார்த்து விட்டு அவளிடம் வந்த பிரபாவதி அவளின் முடியைப் பற்றி இழுத்து கன்னங்களில் பளார் பளார் என அறைந்தவர் "ஏண்டி பைத்தியக்கார நாயே, உனக்கும் உங்க அம்மாளுக்கும் எங்க வாழ்க்கையை பங்கு போட்டே பழக்கமாகிடுச்சு இல்லை, முதல்ல உன் அம்மா என் வாழ்க்கையை கெடுத்தா இப்போ நீ என் பொண்ணோட வாழ்க்கைய கெடுக்க வந்துட்ட"என்று மேலும் அறைய போக அதற்குள் தர்ஷினி உள்ளே வந்தவள் "ஐயோ அத்தை என்ன பண்றீங்க? எதுக்கு அடிக்கிறீங்க?விடுங்க"என்று தடுக்கப் போக, அவரோ "வாடியம்மா உன்னைத் தான் எதிர்பார்த்தேன், நீ என்ன ஒரேநாளுல அப்படியே மாறிப்போயிட்ட இவளை எத்தனை திட்டு திட்டு திட்டியிருப்ப இப்போ என்னடான்னா அவளை விட்டு அங்கஇங்க நகராம ஒட்டிக்கிட்டு இருக்க திடிர்னு இவ்ளோ பாசம் எங்கே இருந்து வந்துச்சு"என்று அவளிடம் காய, அவளோ "போதும் அத்தை நானே கடுப்பிலே இருக்கேன், என்கிட்ட வாங்கி கட்டிக்காதிங்க எனக்கு என்ன தலையெழுத்து இந்த பைத்தியத்துக்குப் பணிவிடை செய்யறதுக்கு எல்லாம் உங்க புள்ளையாலயும் என் கூட பிறந்துருக்கானே ஒருத்தன் அவனாலயும் வந்தது"என்று அவளுக்கு இணையாய் சத்தம் போட, பிரபாவதி மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகிப் போனார்.

பிரபாவதி சென்றதும் ப்ரித்வியின் கன்னங்களை பார்த்த தர்ஷினி "அச்சோ இப்படி வீங்கி போச்சே, ஏண்டி அவங்க அடிக்கிறாங்கன்னு தெரியுது, தடுக்கலாம் இல்லை"என்று திட்டியவள் ஐஸ் எடுக்க சென்று விட...


ப்ரித்வி கோபத்தின் உச்சியில் இருந்தாள், அவள் அத்தனையும் பொறுத்துக்கொண்டது இருவருக்காக மட்டுமே... இருவரில் உயிரோடு இருக்கும் அவள் ஒருத்திக்காக அனைத்தையும் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தவள் கண்களைத் துடைத்து கொண்டு கண்ணாடியின் முன் நிற்க வலியில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அர்ஜுன் அவளை பார்ப்பதற்காக உள்ளே வந்தவனின் கண்களில் அவள் அழுவது தெரிய, திகைத்துப் போய் உள்ளே வந்தவன் அவளின் சிவந்த கன்னங்களைக் கண்டு மேலும் துடித்துப் போனான்.

அவளின் முகம் தாங்கியவன் "பிரகாமா யார் அடிச்சாங்க உன்னை, என்னாச்சு"என்று கேட்க, அவனின் கேள்வியில் அழுகை பொங்கி வர, தர்ஷினி கையில் ஐஸ் கியூபுடன் வந்தவள் அவளின் கன்னங்களில் வைக்க எரிச்சலில் கத்தி விட அவனால் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. அவளின் பால் நிறத்துக்கு கன்னங்கள் சிவந்து வீங்கி போய் இருந்தது.

அர்ஜுன் "அக்கா யார் அடிச்சாங்க என்ன ஆச்சு"என்று கேட்க, தர்ஷினி பிரபாவதியின் செயலையும் அவளின் பேச்சுக்களையும் கூற அர்ஜுன் வேகமாய் ப்ரித்வியின் கைகளை பற்றி இழுத்துக்கொண்டு வர பிரபாவதி கார்த்திகேயனுடன் பேசிக்கொண்டு இருக்க குடும்பத்தினர், திருமணத்துக்கு வந்தவர்கள் என அனைவரும் அங்கு இருந்தனர்.

பிரபாவதியின் முன் வந்தவன் "இவளை எதுக்காக அடிச்சீங்க? உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கு அவளை அடிக்க?"என்று கேட்க, அப்போது தான் அனைவரும் அவளை பார்த்தனர், கண்கள் சிவந்து கன்னங்கள் வீங்கி பாவமாக நின்று இருக்க தயாளன் வேகமாய் மகளிடம் வந்தவர் "தங்கம் என்னடா ஆச்சு? யார் அடிச்சாங்க? சொல்லுமா?"என்று மகளிடம் கேட்க, அவள் பதில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் அர்ஜுனின் கைபிடியில் அமைதியாய் நின்று இருந்தாள்.

அர்ஜுன் "நான் உங்க கிட்டக் கேட்ட கேள்விக்கு எனக்குப் பதில் வரணும், எதுக்காக அவளை அடிச்சீங்க? என்று அவன் விடாப்பிடியாய் கேட்க, அவரோ "ஒன்னும் தெரியாத பொண்ணுன்னு நினச்ச எவ்ளோ பெரிய அசிங்கத்தை பண்ணி என் பொண்ணு வாழ்க்கையையே கெடுத்துருக்கா, அவளை நான் சும்மா விடணுமா? அதான் கோவத்துல ரெண்டு அடி அடிச்சேன், அவளை அடிக்க எனக்கு உரிமை இல்லையா? தாயில்லா பொண்ணு அவ என்ன தப்பு பண்ணாலும் என்னை தான் எல்லாரும் திட்டுவாங்க"என்று தான் செய்தது நியாயம் என்று வாதிட்டார்.

அர்ஜுன் அவரின் பேச்சை கேட்டவன் "இந்த சமாளிப்பு எல்லாம் என்கிட்ட வேண்டாம் புரியுதா? இதான் உங்களுக்கு பர்ஸ்ட் அண்ட் லாஸ்ட் இன்னொரு தடவை அவ மேல உங்க கை பட்டுச்சு, அப்புறம் அவ்வளவு தான்... மரியாதை, உறவுன்னு எதுவும் பார்க்க மாட்டேன் புரிஞ்சுருக்கும்னு நினைக்கிறேன்"என்று கை நீட்டி மிரட்டியவனைக் கண்டு அரண்டு போய் நிற்க, கார்த்திகேயன் "அர்ஜுன் என்ன பேசற நீ?கொஞ்சம் கூட மரியாதை குடுக்காம என்ன பழக்கம் இது?...

"பிரகா விஷயத்துல நீங்களாவே இருந்தாலும் உங்களுக்கும் இந்த மரியாதை தான். அப்புறம் இன்னொன்னு மரியாதை எல்லாம் மனசுல இருந்து வரணும், அதை இப்படி எல்லாம் பிச்சை எடுக்க கூடாது"என்றவனின் குரலில் அமைதியாகி விட்டார்.


அங்கு இருந்த அனைவரையும் பார்த்தவன் "உங்க எல்லாருக்கும் சொல்றேன் கேட்டுக்கோங்க, இதோ இவளைத் தான் நான் லவ் பண்றேன். கல்யாணமும் பண்ணிக்கப்போறேன். என்கிட்ட சம்மதம் கேட்காமல் நடந்த அந்த கல்யாண ஏற்பாட்டுக்கும் எனக்கு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. அதுக்கு எனக்கு எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. அப்பறம் இன்னொரு விஷயம் எங்களை முழு மனசா வாழ்த்துறவங்க மட்டும் இந்த கல்யாணத்தில் கலந்துகிட்டா போதும். உங்களுடைய அனுதாபங்கள் எதுவும் எங்களுக்கு தேவையில்லை" என்றவன் அவளின் கைகளை பற்றி தன் அறைக்குள் நுழைய போக...

"இப்போ எதுக்காக அவளை உன்கூட அழைச்சிட்டு போற,கீர்த்தி அவளை கூட்டிட்டு அந்த ரூமுக்கு போ"என்ற பிரபாவின் குரலில்
வேகமாய் அவரின் புறம் திரும்பியவன் "மூச்... இதுக்கு மேல யாரும் எதுவும் பேசக்கூடாது. இதுக்கு மேல நான் மட்டும் தான் பேசுவேன்.இப்போ என்ன அவ என்னோட தான் இருப்பா? அது ஒன்னும் புதுசு இல்லையே? அதான் எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சே?நாளைல இருந்து அவ என்னோட தான் இருக்க போற, இன்னைக்கு நைட் மட்டும் அவளை என்கிட்டே இருந்து காப்பாத்தி என்ன பண்ண போறீங்க""என்று நக்கலாக கேட்டவன் அவளை இழுத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்று விட்டான்.
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 6


பிரபாவதி அர்ஜுனின் பேச்சில் திகைத்துப் போய் நின்றிருக்க, ஆர்த்தி அருகே வந்தவர் "அண்ணி அவன் பேசினது புரிஞ்சுதுல, உங்களுக்குத் துளசி அண்ணி மேல் இருந்த கோபத்தை எல்லாம் நீங்க என் மருமகள் மேல் காட்டாதீர்கள், என் பொறுமைக்கும் ஓர் எல்லை இருக்கு, இன்னொரு தடவை அர்ஜுன் ஏமாத்திட்டான்னுச் சொல்லாதிங்க, உங்கள் பெண் தான் எல்லாரையும் ஏமாற்றி இருக்கா அர்ஜுன் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டான் அவர்கள் லவ் பன்றாங்கன்னு எல்லார்க் கிட்டையும் சொல்லி யோசிக்கக் கூட நேரம் இல்லாத அளவுக்கு வேக வேகமாகக் கல்யாண ஏற்பாடு நடந்துருக்கு, அவ எந்த நம்பிக்கையில அதெல்லாம் செஞ்சிருப்பான்னு எனக்கு நேற்றே நல்லாப் புரிந்தது. தப்பு உங்கள் மேல் வச்சுக்கிட்டு, மத்தவங்களைக் காயப்படுத்த நினைக்காதீங்க , கொஞ்ச மாச்சும் வயசுக்குத் தகுந்த மாதிரி நடந்துக்கோங்க அண்ணி, என் பொண்ணுங்களை நினைத்து இப்போது எனக்குக் கவலையா இருக்கு அண்ணி. நீங்க உங்களை மாத்திக்கிறது தான் நல்லது"என்றவர் அர்ஜுனின் அறைக்குச் சென்று விட்டார்.

பிரகாஷ் தாயின் அருகில் வந்தவன் "அம்மா எவ்வளவோ விஷயத்தில் உங்களை நினைத்து நான் பெருமை பட்ருக்கேன், ஆனால் இப்போது உங்களுடைய இந்தத் திடீர் மாற்றம் நல்லா இல்லமா, அது நமக்கு வேண்டாமே, தயவுசெய்துப் புரிஞ்சுக்கோங்க,கீர்த்தி மேலத் தான் தப்பு இருக்கு, அதை அர்ஜுன் பெரிசு பண்ணாமல் இவ்வளவு தூரம் அமைதியா போறதே அவன் கிட்ட நான் கேட்டதால் தான் மா, புரிஞ்சுக்கோங்க"என்றவன் தந்தையோடு தங்கையைப் பார்க்கச் சென்று விட்டான்.


மயூரி நவிலனின் அருகில் வந்தவள் "என்ன மாமா இது , அர்ஜுன் கிட்ட இருந்து இப்படி ஓர் அதிரடியை எதிர்பார்க்கவில்லை, காதலுக்காக எவ்வளவு ரிஸ்க் எடுக்கிறார், கிரேட்"என்றவள் உள்ளே சென்று விட, நவிலன் மனதுக்குள் அவனுக்காச்சும் அவன் காதலை வெளிப்படுத்தத் தைரியம் இருக்கு என்று நினைத்தவன் தன் கோழைத்தனத்தால் இழந்ததை எண்ணி பெருமூச்சு தான் விட முடிந்தது.


அர்ஜுன் அவளைத் தன் அறைக்குள் அழைத்து வர, ஆரு சென்று ஐஸ் கட்டியை எடுத்து வந்து அண்ணனிடம் கொடுக்க, ஆர்த்தி, பிரகாஷ் தயாளன் அனைவருமே அறைக்குள் நுழைந்தனர்.அர்ஜுன் அவளுக்கு முகம் துடைத்து விட்டவன் அமைதியாய் தாயைப் பார்க்க,அவரோ மருமகளின் தலையைப் பாசமாய் தடவி விட்டவர் "இந்த அண்ணி ஏன் இப்படி பன்றாங்கன்னு தெரியலை, இவ முகத்தை பார்த்த அடிக்கக் கூட தோன்றுமா"என்று கேட்டவர் தயாளனிடம் திரும்பி "அண்ணா நீ இனிமேல் ஆச்சும் அவர்களைக் கொஞ்சம் கண்டித்து வை, இனிமேல் இவளை பார்த்துக்குறதுக்கு நான் இருக்கிறேன். அவர்கள் இப்படியே இருந்தால் இதில் என் பெண்கள் தான் பாதிக்க படுவார்கள்"என்று தமயனிடம் கூற அவரும் வழக்கம் போலத் தலையை மட்டும் ஆட்டிக்கொண்டார்.

அர்ஜுன், அவளின் அருகிலேயே இருக்க அவன் அவளைக் காயப்படுத்த எந்த ஒரு வாய்ப்பும் தர வில்லை. ப்ரித்விகா எங்கு அர்ஜுன் அவளைக் கண்டுகொள்வானோ என்று அமைதியாய் அவர்கள் கூறுவதை மட்டும் செய்தவள் நிமிர்ந்து கூட அவனைப் பார்க்க வில்லை.

மகளைத் திருமணக் கோலத்தில் கண்டு தயாளன் நெகிழ்ந்து போய் இருக்க, அவர் அந்த நேரம் துளசி நினைத்து மிகவும் கலங்கிப் போய் இருந்தார்.

தாலி கட்டும் நேரம் பிரகாஷ் ஆளுயர துளசியின் புகைப்படத்தை எடுத்து வந்து வைக்க, அண்ணனைக் கண்ணீர் மல்கப் பார்த்தவள் அன்னையை முழுதாய் கண்களுக்குள் நிரப்பிக் கொண்டாள்.


அனைவரின் வெறுப்பிலும் சிலரின் வயிற்றெரிச்சலிலும் ஒரு சில நல்ல உள்ளங்களின் ஆசீர்வாதத்துடனும் அர்ஜுன் மனமெங்கும் வியாபித்த மகிழ்வுடன் முகம் முழுக்க பூரிப்புடன் தன்னவளின் கழுத்தில் , தாலியைக் கட்டி முடிச்சிட, அவளின் கண்களிலிருந்து ஒரு துளி நீர் அவனின் கைகளில் விழத் திகைத்துப் போய் அவளையே பார்த்தான். அவளின் பார்வை முழுவதும் தாயின் புகைப்படத்தில் தான்...

கார்த்திகேயன் வெறுப்புடன் ப்ரித்வியை பார்த்துக்கொண்டு நிற்க,அவர் அருகில் வந்த அவரின் தொழில்முறை நண்பர் "என்ன மிஸ்டர் கார்த்திகேயன் நான் என் பொண்ணுக்கு உங்கள் பையனைக் கேட்டபோது, அவனுக்கு அப்படி பொண்ணு பார்ப்பேன் அது இதுனு கதை விட்டீர்கள், இப்போது ஒரு பைத்தியத்தைப் போய் கட்டி வைத்திருக்கிறீர்களே? ஒரு வேளை உங்கள் பையனுக்கு ஏதாவது குறை இருக்கா அதை மறைக்கறதுக்காக இப்படி ஒரு கல்யாணமா? நல்லவேளை என் பொண்ணு தப்பிட்டா"என்றவர் ஏளனமாய் சிரித்தவாறே அங்கிருந்து சென்று விட, மண்டபத்தில் உள்ள சொந்தங்கள், நண்பர்கள் அனைவரும் இதைத்தான் பேசிக்கொண்டிருக்க, அவருக்கு அவமானமாய் இருந்தது.


அவர் பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு மகனைப் பார்க்க, அவனுக்கும் மற்றவர்களின் பார்வைகளும் அவர்களின் அதிகப்படியான பேச்சும் எரிச்சல் வந்தாலும் அதற்காக அவன் வருத்தப்பட வில்லை. அவன் ஒருநிமிடம் அப்படி நினைத்தாலும் அது அவனின் இத்தனை வருடக் காதலுக்கு அசிங்கம் என்று நினைத்தவன் காதல் கைகூடிய மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். அது அவனின் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.


ப்ரித்விதான் "யாருக்குமே சந்தோசம் இல்லாத இந்தக் கல்யாணம் தேவையா அண்ணி. அதுவும் மற்றவர்களுடைய இந்தப் பரிதாபப் பார்வை, அசிங்கமா இருக்கு. கஷ்டமா இல்லையா உங்களுக்கு? "என்று தர்ஷினியிடம் கேட்க...

அவளோ "அப்படியே திரும்பி அர்ஜுனை பாரேன். அவன் கண்ணில் ஒரு சின்ன வருத்தம் ஆச்சும் இருக்கா? இல்லை அவசரப்பட்டுவிட்டோமென்று நினைக்கிறானா பாரேன்"என்று கூற, திரும்பி அவள் அவனைப் பார்க்க, அவனோ நண்பர்களுடன் சந்தோசமாகப் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.


தர்ஷினி கர்ஷிப் கொண்டு அவளின் முகத்தைத் துடைத்தவள் "பாத்தியா இங்கே இருக்க எல்லாரும் ஏதோ ஒரு விதத்துல பேசிட்டு தான் இருக்கிறார்கள், அது அவனுக்கும் தெரியும். அவன் அதை கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிறது உனக்காக, நீ கிடைத்த சந்தோஷத்துல இருக்கான். அவனுக்கு அது கொஞ்சம் கூட பாதிக்கல்ல... நீ சாதாரணமா இருடா, ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுற ? இப்போதைக்கு இந்த மொமெண்ட் என்ஜாய் பண்ணு"என்று கூறினாள்.


"வாழ்க்கையோட ஆரம்பமே பொய்யில் ஆரம்பிச்சா, எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு "என்று கூற, அவளோ "இப்போவரைக்கும் நீ இப்படி செய்றதுக்கு ஏதோ ஒரு காரணம் வேலிட் ரீசன் இருக்குன்னு நான் நம்புறேன். அவனுக்கும் அது புரியும். நீயே இப்படிப் பதற்றம் ஆகி காட்டிகுடுத்துறாத, லைப்ல ஒரு தடவ நடக்கிற மெமரிஷ்டா, என்ஜாய் பண்ணு"என்று கூற...


அவளோ "அண்ணி நான் பைத்தியம் போல ஆக்ட் செய்துகொண்டு இருக்கிறேன், யாருக்காச்சும் கொஞ்சம் சந்தேகம் வந்தாலும் எல்லாம் ஸ்பாயில் ஆகிடும். நான் இப்படியே இருக்கிறேன் தயவுசெய்து"என்று கூற, ஒரு நொடி புருவம் சுருக்கி யோசித்தவள் "நிஜமாகவே எனக்குப் புரியலை டா, நீ யாருக்காக இப்படி நடிக்கிற அதுவும் நம்ம சொந்த வீட்டுக்குள்ளேயே, உனக்கு யார் எதிரி இருக்கிறார்கள், உனக்குத் தெரியுமா இந்த மூன்று வருசமா நான் தவிக்கிற தவிப்பு எனக்குத் தான் தெரியும், தயவுசெய்து சொல்லின் அது பிரகாஷ் இல்லை தான"என்றவளின் குரலில் அத்தனை தவிப்பு.

ப்ரித்வி அவளின் பேச்சில் முதலில் முகம் மாறினாலும் மெல்லிய குரலில் "என் அம்மாக்கு அப்புறம் நான் நம்புகிற நேசிக்கிற ஒரே ஆள் என் அண்ணன் தான். அவருக்காகத் தான் நான் இவ்வளவு தூரம் பொறுமையா இருக்கிறேன். இது ரொம்ப சென்சிடிவ் ஆன விஷயம் அண்ணி, நானே இத முடிச்சிரணும்னு நினைக்கிறேன்"என்றவளுக்குத் தாயை எண்ணி தொண்டை அடைத்துப் போனது.

அர்ஜுனுக்கு அவர்கள் பேசுவது கேட்காமல் போனாலும் இருவரும் தீவிரமாகப் பேசுவதும் ப்ரித்வியின் முகமாற்றமும் அவளின் தெளிவான உச்சரிப்பும் அவனைப் புருவம் சுருக்க வைத்தது.

பிரகாஷ் தான் தர்ஷினி அருகில் வந்தவன் "தர்ஷினி அர்ஜுன் தனியா நிற்கிறான், எல்லாரும் பார்க்கிறார்கள் அவளை கூட்டிவிட்டுப் போய் அவன் பக்கத்தில் நிற்க வை"என்று கூற, அவளோ "ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சு அவளுக்குப் பசிக்கும், டேப்லெட் வேற போடவேண்டும் "என்றவள் "அஜூ போட்டோ எடுத்தது போதும் இவளுக்கு பசிக்குதுப் போல, வாங்கப் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுப்பிங்க வீட்டுக்குப் போனதும் ரெஸ்ட் எடுக்க நேரம் இருக்காது. யாராச்சும் வந்துட்டே இருப்பாங்க"என்று கூற, அனைவரும் சென்றனர்.

ஆரு மண்டபத்திலிருந்து கிளம்பும்போதே முகம் சரியில்லாமல் இருக்க அர்ஜுன் தான், தர்ஷினி, நவிலன் இருவரையும் அவர்களுடன் அனுப்பியவன் தாய், தந்தை மட்டும் தங்களுடன் வரட்டும் என்று கூற, அர்ஜுன், பிரகா ஒரு வண்டியில் ஏறிக்கொள்ள, வண்டியில் அமர்ந்ததும் களைப்பில் பிரகா உறங்கி இருந்தாள்.

வீட்டிற்கு வந்தும் உறக்கம் களையாமல் இருக்க,ஆர்த்திமுதல் உள்ளே சென்று ஆரத்தி எடுத்து வந்து வாசலில் நிற்க, அர்ஜுனுக்கு அவளை எழுப்ப மனமில்லாமல் போக, அவளின் உறக்கம் களையாமல் கையில் ஏந்திக் கொண்டு வர ஆர்த்தியின் இதழ்கள் விரிய, கார்த்திகேயன் ஏளனமாகப் பார்த்தார்.ஹரீஷ், ஆருவுடன் மற்றவர்கள் அனைவரும் சென்று இருக்க, ஆர்த்தி இவர்களுக்கு ஆரத்தி எடுத்து உள்ள அழைத்தார். அர்ஜுன் அவளைத் தன் அறையில் சென்று படுக்க வைத்து விட்டு வந்தான்.


கார்த்திகேயன் அறையில் இருந்தவர் அர்ஜுனிடம் "நீ பண்ணது எனக்கு அசிங்கமா இருக்கிறது அர்ஜுன், அதுவும் சொந்தக்காரர்கள் முன்னாடி ரொம்ப அவமான படுத்துகின்ற நீ, எல்லாரும் எவ்வளவு கேவலமா பேசுகிறார்கள் தெரியுமா? பயமா இருக்கு அர்ஜுன். உன்னோட வாழ்க்கை இப்படி அவளுக்குச் சேவை செய்தே முடிந்துவிடுமென்று" என்று கூற...

அவரின் பேச்சை முழுதாய் கேட்டவன் "என் பொண்டாட்டி நான் தூக்கிட்டு வரேன், அவளுக்கு நான் பண்றதுல என்னப்பா தப்பு. அது மற்றவர்கள் பார்வைக்கு அசிங்கமா தெரிந்தால் அது அவர்கள் தப்பு. நான் அவளை லவ் பன்றேன்பா, ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடியே அவ தான் எனக்கென்று முடிவு பண்ணவன் இப்போது அவ இப்படி இருக்கும் போது விட்டுருவேனா, இப்போது தான் என்னோடக் காதல் அதிகமாகி இருக்கு. மற்றவர்கள் பேசுறதுக்காக நான் என்னை மாத்திக்க முடியாது. முடிந்தால் உங்களையும் உங்களுடைய இந்த எண்ணங்களையும் மாத்திக்கோங்க நான் நல்லா இருக்கவேண்டுமென்று நிஜமாகவே நெனைச்சீங்கன்னா மட்டும் "என்றவன் தாயைப் பார்க்க, அவரோ அவனைப் பெருமையாய் பார்த்திருந்தார்.

உறக்கம் கலைந்து அப்போது தான் விழித்தவளுக்குக் கார்த்திகேயனின் பேச்சும் அதற்கு அர்ஜுனின் பதிலும் தெளிவாய் கேட்க முதன்முதலாய் அவளின் முகம் கணவனின் பேச்சில் புன்னகை சிந்தியது.

மறுநொடியே அது மறைந்து போனது அறையில் மாட்டியிருந்த ஆருவின் புகைப்படத்தைக் கண்டு...
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 7



ஆராதனா ஹரீஷ் இருவருக்கும் கீர்த்தி ஆரத்தி எடுத்து வீட்டுக்குள் அழைத்து வர, ஹரீஷ் ஆருவை அழுத்தமாகப் பற்றி இருந்த கரங்களை விடவே இல்லை. மண்டபத்தில் கிளம்பியதிலிருந்து இப்போதுவரை அவனின் கரங்களுக்குள்ளே அவளின் கரம், அவளுக்கு அவனின் அருகே நிற்கவே அருவருப்பாக இருந்தது. அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொண்டு இருந்தாள், அவளுக்கே புரிந்தது தான் தெரிந்தே விஷப்பாம்பின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டோம் என்று அதிலிருந்து அவளால் வெளியே வரவும் முடியவில்லை.மூன்று வருடங்களாய் அவளின் தவிப்பும் கண்ணீரும் அவளும் அவளின் தலையணையும் மட்டுமே அறிந்த ரகசியம்.



தன் வேதனையைத் தனக்குள்ளே அடக்கிக் கொண்டவளுக்குக் கண்ணீர் வர அதை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்துக்கொண்டாள். தர்ஷினியின் உதவியுடன் விளக்கேற்றி சடங்குகள் முடித்து வெளியே வர, அவளின் சோர்ந்து போன முகத்தைக் கண்ட மயூரி "ஆரு என்னாச்சு ஏன் டல்லா இருக்க?எதும் ப்ரோப்லேம் இல்லையே?"என்று கேட்க, தன் அண்ணியும் நெருங்கிய தோழியுமாகிய மயூரியை வேகமாய் அணைத்துக்கொண்டவள் சத்தமாய் அழ, அங்கிருந்த அனைவருமே திகைத்துப்போயினர்.


நவிலனும் தர்ஷினியும் அவளின் அருகில் வந்தவர்கள் "பாப்பா என்னடா என்ன ஆச்சு? ஏன் அழற , அழாத"என்று அருகில் வந்து தலையைத் தடவி விட, அப்போது தான் அவளுக்குப் புரிந்தது தான் என்ன செய்துவிட்டோம் என்று, முடிந்தவரை அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த, அதற்குள் வேகமாய் அவளின் அருகில் வந்து மயூரியின் கைபிடியில் இருந்தவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துப் பிடித்தவன் "அது வேற ஒன்னும் இல்லை மச்சான், நீங்க எல்லாரும் இப்போது கொஞ்ச நேரத்துல கிளம்பிருவீங்க, அதான் வரும்போதே அம்மாவை மிஸ் பன்றேன்னு சொல்லிட்டே வந்தா, அதான் அழுகுறா நீங்க பயப்படாதீங்க "என்றவன் ஆருவிடம் திரும்பி "ஆருமா என்ன இது? இப்படி அழுதா அவர்கள் என்னவோ எதோன்னு பயந்துப்பாங்க இல்லை. இன்றைக்கு ஒரு நாள் தான் நாளைக்குப் போய் நாம அத்தையை பாக்கலாம். ரொம்ப டையார்ட் ஆகிட்ட அதான் கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்த சரி ஆகிடும். நீ வா"என்றவன் அன்னையிடம் திரும்பி "அம்மா நான் இவளை ரூம்ல விட்டுவிட்டு வரேன்,நீங்க பாரத்துக்கோங்க"என்றவன் யாருக்கும் பேச எந்த வாய்ப்பும் அளிக்காமல் உள்ளே அழைத்துச் செல்ல, நவிலனுக்கு அவளை எண்ணி கவலையாகத் தான் இருந்தது.



தயாளன் நவிலனைக் கவனித்தவர் "நவிலா அது ஒன்றுமில்ல வா பாப்புவா ஹரி பாத்துப்பான், நீங்க டென்ஷன் ஆக வேண்டாம் வந்து உட்காருங்க, தர்ஷினி எல்லாருக்கும் டீ எடுத்துட்டு வந்து குடுமா, பிரபா போய் ஆக வேண்டிய வேலையை பாருங்கள்"என்று அனுப்பியவர் பிரகாஷிடம் அமர்ந்து ப்ரித்விக்கு அனுப்ப வேண்டிய நகைகள், மற்ற பொருட்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.



ஆருவோ நடுங்கிக்கொண்டு இருக்க, அவளின் முன் நின்று இருந்தவனோ "ஏய் அழாத, எதுக்கு இப்போ அழற,அழாத அழாத"என்று சைக்கோ போல் கத்த, ஆரு கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டவள் "ஏன்டா என்னை இப்படி கொல்ற, அழக்கூட உரிமை இல்லையா எனக்கு?இப்படி ஒவ்வொரு நாளும் என்னை சித்தரவதை பண்றதக்கு பதிலா ஒரேடியா கொன்னுட்டா, நிம்மதியா செத்துருவேன்"என்றவள் அப்படியே மடங்கி அமர்ந்து அழ, அவளருகே வந்தவன் "கொல்லனுமா உன்னை அதுக்காகவா நான் இவ்வளவும் பண்றேன். நான் உன்னை லவ் பண்றேன் ஆரு. ரொம்ப லவ் பண்றேன் உன்னை யாருக்கும் விட்டு குடுக்க மாட்டேன். நீ எதுக்குடி அவனை காதலித்த, சின்ன வயசில் இருந்து உன்னை உருகி உருகி லவ் பன்றேன் நான். என்னை விட எந்த விதத்துல உனக்கு அவன் முக்கியமா போனான். இங்கே பாரு நீ என்னைத் தான் லவ் பண்ணனும், என்னை மட்டும் தான். இப்போ வரைக்கும் உன் மனசுல அவன் மட்டும் தான இருக்கான். ஆனா அவனை விட உன்னை எல்லா விதத்திலும் நான் நல்லா தெரிந்து வச்சுருக்கேன்"என்ற அவனின் கடைசி வாக்கியம் அழுத்தமாக ஒலிக்க, அவனின் சைக்கோ தனமான பேச்சில் அதிர்ந்திருந்தவள் அவனின் கடைசி வாக்கியத்தில் "ச்சீ"முகத்தைச் சுளித்தாள்.


அவளின் முடியைக் கொத்தோடு பற்றியவன் "என்னடி ச்சீ, மரியாதையா என்னை ஏத்து கிட்டு என்னோட வாழப்பாரு, வாழனும். இல்ல என்ன நடக்குமென்று உனக்கே தெரியும். அது சரி உன் நொண்டி காதலனை பார்த்தப்புறமாச்சும் உனக்கு புரிந்திருக்குமே, இந்த ஹரீஷ் சொன்னதை மட்டும் இல்லை அவன் நினைக்கிறதை கூடச் செய்வான், அதக்கு எந்த எல்லைக்கும் போவேன்"என்றவனின் குரலில் அத்தனை வன்மம்.


அவளைக் கட்டிலில் தள்ளி விட்டுவிட்டு வெளியே சென்றவன் தர்ஷினியிடம் "அண்ணி அவளுக்குத் தலைவலி அதான் தூங்கிட்டா யாரும் டிஸ்டர்ப் பண்ண வேண்டாம், நான் வெளியே போய்ட்டு வரேன்"என்றவன் வெளியே செல்லப் போனவன் பிரகாஷின் "இந்த நேரத்துல நீ எங்கையும் போக வேண்டாம் ஹரி, நீ போய் மேல இருக்க ரூம்ல ரெஸ்ட் எடு"என்றுக்கூற, சலிப்புடன் அண்ணனைப் பார்த்தவன் "அண்ணா தயவுசெய்து நான் ஓர் உன் ஹௌர்ல வந்துருவேன்"என்று கூற, தயாளன் "ஹரி அதான் அவன் சொல்றான்ல, உள்ள வா யாரை பார்க்கிறதா இருந்தாலும் வீட்டுக்கு வர வைத்து அவர்கள் கிட்டப் பேசு"என்று கூற, தந்தையை முறைத்தவன் உள்ளே சென்று விட்டான்.



ஆரு அழுதழுது சோர்ந்து போனவள் அப்படியே உறங்கி விட்டாள். நவிலன் தர்ஷியிடம் "தர்ஷினி ஆருவ பாத்துக்கோ, அவ கொஞ்சநாளாவே வித்தியாசமா நடந்துக்குற மாதிரி தெரிகிறது, என்ன கேட்டாலும் சமளிக்குற போலவே இருக்கு. அர்ஜுன் கூடச் சொன்னான் அவ நார்மலா இல்லன்னு அவ எழுந்ததும் கொஞ்சம் பாத்துக்கோ"என்று கூற, அவளோ "நான் பாத்துக்குறேண்டா கல்யாணம் பண்ணிப் பிறந்த வீட்டை விட்டு வர எல்லாருக்கும் இப்படித் தான் இருக்கும். எனக்குமே இப்படி தோணிருக்கு, நீ கவலைப்படாத, அவளுக்கு நான் இருக்கேன் இங்கே"என்றவள் மயூரியிடம் திரும்பி "மயூ தயவுசெய்து ப்ரித்வியை கொஞ்சம் பார்த்துக்கோ, அவட்ட நார்மலா பேசு, அப்பா பேச்சைக் கேட்டு அவகிட்ட டிஸ்டன்ஸ் விட்டு பழகாத அவளுக்குள்ள கொஞ்சம் தடுமாற்றம் அவ்வளவு தான், மற்றபடி அவளுக்கு ஒன்றுமில்ல, அர்ஜுன் இல்லாதபோது அவளைத் தனியா விட வேண்டாம்"என்று கூற, நவிலன் தான் புருவம் உயர்த்தி அவளைப் பார்த்தான்.


நலனின் பார்வையை உணர்ந்தவள் "எனக்கு புரிகிறது நானும் அவ மேல கோவமா தான் இருந்தேன். இப்போ அவ நம்ம வீட்டு பெண். நம்ம அஜூவோட பொண்டாட்டி. அவன் அவளை அவனோட உயிரா நினைக்குறான் , நம்ம அதுக்கேத்த போல நடந்துக்கணும் இல்ல அதுல அர்ஜுன் தான் ஹர்ட் ஆவான், வேறொன்றும் இல்லை"என்று கூற, மயூரி தர்ஷியிடம்"அண்ணி நீங்கச் சமாளிக்கிறது நல்லாவே தெரிகிறது, இப்போ அதை விடுங்கஎனக்கு அவளை ரொம்ப பிடிக்கும் அண்ணி, அவ, நான், ஆரு மூன்றுபேரும் சின்ன வயசில் இருந்து பிரண்ட்ஸ், மாமாக்காகத் தான் நான் அவகிட்ட வராம இருந்தேன். இப்போது ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை, அவர் என்ன பேசினாலும் சரி, ஏன் பிரண்டுக்காக நான் தாங்குவேன் நான் அவளை பாத்துக்குறேன் நீங்க பயப்படாதீங்க "என்று கூற, தர்ஷினி மயூரியை அணைத்து விடுத்தாள்.



நவிலனும் மயூரியும் வீட்டுக்கு வர, அர்ஜுன் ஆர்த்தியுடன் அமர்ந்திருக்க வீட்டில் ஆங்காங்கே சில உறவினர்கள் இருக்கத்தான் செய்தனர். கார்த்திகேயன் தொலைப்பேசியில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தவர் நவிலனைக் கண்டதும் "நவிலா ஆரு எப்படி இருக்கா? சரி தான"என்று கேட்க, அவனோ அங்கு நடந்ததைக் கூறியவன் இப்போது சரி தூங்கிவிட்டு இருந்தால் நாங்க வரும்போது என்று கூற, மற்றவர்கள் அவர்களை விட்டுப் பிரிந்த கவலையாக இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொள்ள, அர்ஜுனுக்கு ஏதோ உறுத்தியது.



மயூரியின் போன் அடிக்க எடுத்து காதில் வைத்தவள் "இரு தரேன்"என்றவள் அர்ஜுனிடம் "அர்ஜுன் ஹர்ஷா லைன்ல இருக்கான்"என்று கூறிக் கொடுக்க, ஆர்த்தி தான் "இந்த ஹர்ஷாவும் வந்திருக்கலாம், இதே ஊர்ல தானே இருக்கான், நண்பன் கல்யாணத்துக்குக் கூட வரமாட்டானா எப்போது தான் அதுல இருந்து வெளிய வர போறானோ தெரியல"என்று புலம்பியவர் எழுந்து சென்று விட்டார்.



அர்ஜுன் "ஹலோ சொல்லுங்க சார், என்னை ஞாபகம் எல்லாம் இருக்கும் போல"என்று கேலியாகக் கேட்க, எதிர்முனையில் இருந்தவனோ "சாரி அஜூ என்னோட நிலமை அப்படி டா, நான் தான் நீ இந்தியா வந்தப்போவே சொன்னேன்ல"என்று கூற, அவனோ "என்ன பேசற அவ்ளோ வீக் ஆஹ் நீ, வாழ்க்கையில எல்லாத்தையும் கடந்து போக கத்துக்கணும், இப்போது உன்னோட விஷ் எனக்குத் தேவை இல்லை. நாளைக்கு நீ நேர்ல வா, நான் வரேன் சொன்னதுக்கும் வேண்டாமென்று சொன்ன, நீ நாளைக்கு மட்டும் வரல அப்புறம் அவ்வளவு தான்.நான் போன் வைக்கிறேன்"என்று கூறி மயூரியிடம் கொடுக்க, அவளுக்குத் தன் அண்ணனை நினைத்து கண்கள் கலங்கிப் போனது.



ஆர்த்தி உணவைத் தட்டில் எடுத்து வந்தவர் அர்ஜுனிடம் கொடுத்து "அஜூ எல்லாரும் சாப்டாங்க, நீயும் உன் பொண்டாட்டியும் தான் சாப்பிடல இரண்டு பேருக்கும் இதுல இருக்கு... சாப்பிட்டுவிட்டு ரெஸ்ட் எடு, நான் கால் பண்றேன் அப்போ வந்தால் போதும். கொஞ்ச நேரம் தூங்கு நீயும்"என்றவர் மகனை அவன் அறைக்கு அனுப்ப, மனைவியை முறைத்த கார்த்திகேயன் "அவளுக்கு என் புள்ளச் சாப்பாடு கொண்டு போகனுமா? எவ்வளவு பெரிய டாக்டர் அவன், அவன் அவளுக்குச் சேவை செய்யவேண்டுமா?"என்று கேட்க, படியில் ஏறிக்கொண்டிருந்த அர்ஜுனோ "நான் அவளுக்குப் புருஷன் பா"என்று ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் அளித்தவன் அறைக்குள் செல்ல, அவளோ அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.


அர்ஜுன் உணவை கொண்டு வந்தவன் டீபாயில் வைத்து விட்டு "பசிக்குது , சாப்பிடலாமா?"என்று கேட்க, அவனை அழுத்தமாகப் பார்த்தவள் "என்கிட்ட எதுவும் கேட்க மாட்டியா அர்ஜுன்? என்று கேட்க, அவனோ "உனக்கு என் கிட்ட சொல்லவேண்டும் தோணுச்சுன்னா சொல்லலாம். நான் உன்னை வற்புறுத்த போவதில்ல"என்று கூறியவனை ஆழமாகப் பார்த்தவள் "என் மேல கோபம் இல்லையா?"என்று கேட்க, ஹ்ம்ம் காதல் தான் இருக்கு, அதுவும் டன் கணக்குல"என்றவன் அவளைப் பார்த்துக் கண்சிமிட்ட, அவளோ எதுவும் பேசாமல் தலை குனிந்து கொண்டாள்.



அவன் அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தவன் "ஏழு வருசமா நம்ம பேமிலில எத்தனையோ விஷயங்கள் நடந்து இருக்கு. எனக்கு எதுவும் புரியலை, எல்லாம் தெரிஞ்சுக்கணும் எல்லாத்தையும் சரி பண்ணனும். அதுல முதல்ல நீ, எனக்கு அன்னைக்கு வீட்டிலேயே கொஞ்சம் டவுட். அப்புறம் அது மண்டபத்துல முழுசா கிளீர் ஆகிவிட்டது. நீ ஏன் இப்படி நடிக்குறேன்னு நான் கேட்க மாட்டேன். உனக்கு எப்போது என்னை நம்பி முழுசா எல்லாம் சொல்லவேண்டும் தோணுதோ சொல்லிவிடு, உனக்காக நான் இருக்கேன். எப்போவும் எந்த நிலைமை வந்தாலும்"என்று கூற, அவனின் வார்த்தைகள் அவளுக்குத் தைரியமாக இருந்தது.



"உன்னைப் பத்தி நான் யார்கிட்டயும் எதுவும் சொல்ல போவதில்ல, நீ எப்போதும் போல இருக்கலாம். ஞாபகம் வச்சிக்கோ உன் லைப்ல நான் இருக்கேன்னு, நான் எந்த ஒரு சூழ்நிலையும் உன்னை விட்டுத் தர மாட்டேன். உனக்காக மட்டும் தான் என்னோட இந்த ஏழுவருசக் காதலும் இனி வாழப் போற வாழ்க்கைக்கான மொத்தக் காதலும்"என்றவனை விழி விரித்துப் பார்த்தவள் "என்கிட்ட இதற்குப் பதில் இல்லை அர்ஜுன்"என்று கூற, அவளைப் பார்த்தவனுக்குத் தெளிவாய் புரிந்தது. அவள் தன் இயல்பிலேயே இல்லை என்பது, அவளின் உணர்ச்சியில்லாத முகமும் அவளின் பேச்சில் இருந்த விரக்தியும் அவனுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது.


"அர்ஜுன் போதுமே இத இதோட முடிச்சுக்கலாம். நான் உனக்கு வேண்டாம், என்னை மாதிரி ஒருத்தியோட வாழவேண்டுமென்று உனக்கென்ன தலையெழுத்து. என்னை பிடிக்கலைனு சொல்லி அனுப்பிடு ,நான் உனக்கு செட் ஆக மாட்டேன். உன்னோட காதலுக்கு நான் கொஞ்சம் கூட தகுதி இல்லாதவ, ப்ளீஸ்"என்று கூறியவளைச் சலனமில்லாமல் பார்த்தவன் "நிஜமா உனக்கு என் மேல கொஞ்சம் கூட லவ் இல்லை. சரி சரி. நம்புகிறேன், இவ்ளோ தெளிவா பேசுறவ எதற்காக இந்தக் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்ட"என்று கேட்க, அவனின் கேள்விக்குப் பதில் கூறமுடியாமல் தவித்துப் போனவள் "அது அண்ணா சொன்னாங்க அம்மா உனக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கவேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டதா"என்றவள் குரல் பேசும்போதே தடுமாறியது கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது.


அர்ஜுன் அவளின் அழுகையைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாதவன் அவளைத் தன் தோள் மீது சாய்த்துக் கொண்டு "எனக்கு புரியுது , நானும் நீ உடனே என்னை ஏத்துக்கணும்னு சொல்லல, எனக்கு நீ என்னோட இருக்கவேண்டுமென்று தோணுச்சு, அதுவும் துளசி அத்தை இல்லாத அந்த வீட்டில் இதற்கு மேலையும் இருக்க வேண்டாமென்று நான் நினச்சேன். இந்த அவசரக் கல்யாணத்துக்கு ரீசன் அதான், நீ இப்போது சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. நான் உங்கிட்ட தெரிஞ்சுக்கவேண்டியது இன்னும் நிறைய இருக்கு எல்லாத்தையும் கேட்டு நான் இப்போது உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணவிரும்பல, வா"என்றவன் அவளுக்கு உணவை ஊட்டி விட்டு வெளியே வந்தவன் அழைத்தது தர்ஷினிக்கு தான்....
 
Last edited:

Mathykarthy

Well-known member
ஹரிஷ் சைக்கோவா இருக்கான்... 😈
ஆரு அவனை லவ் பண்ணவே இல்லை.... அவ காதலனை வச்சு அவளை மிரட்டி கொடுமை பண்ணி அவன் இஷ்டத்துக்கு ஆட வைக்கிறான் 🤬🤬🤬🤬
பாவம் ஆரு 😢😢😢
ஹர்ஷா தான் ஆரு லவ்வரா 🤔
ஆரு நிலை ப்ரித்விக்கு தெரியும் போல... 🤨
 

NNK37

Moderator
ஹரிஷ் சைக்கோவா இருக்கான்... 😈
ஆரு அவனை லவ் பண்ணவே இல்லை.... அவ காதலனை வச்சு அவளை மிரட்டி கொடுமை பண்ணி அவன் இஷ்டத்துக்கு ஆட வைக்கிறான் 🤬🤬🤬🤬
பாவம் ஆரு 😢😢😢
ஹர்ஷா தான் ஆரு லவ்வரா 🤔
ஆரு நிலை ப்ரித்விக்கு தெரியும் போல... 🤨
Irukalam... Tq❤️...
 

santhinagaraj

Active member
ஹரிஷ் ஆருவே கட்டாயப்படுத்தி தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கானா.

ஹர்ஷா தான் ஆருவோட காதலனா??
ஹர்ஷா ஏன் அர்ஜுன் வீட்டுக்கு வராம இருக்கான்??
 
ஆருவை பார்த்தா குழப்பமாவே இருக்கு!!... எதுக்காக பயந்து போய் அவனை கல்யாணம் பன்னிருக்கா???... ஆரு ஃபோட்டோவை பார்த்து ஏன் ப்ரித்வி முகம் மாறனும்???... யாருக்காக இவ நடிக்கிறா???... இன்ட்ரஸ்டிங்!!..
 

NNK37

Moderator
ஆருவை பார்த்தா குழப்பமாவே இருக்கு!!... எதுக்காக பயந்து போய் அவனை கல்யாணம் பன்னிருக்கா???... ஆரு ஃபோட்டோவை பார்த்து ஏன் ப்ரித்வி முகம் மாறனும்???... யாருக்காக இவ நடிக்கிறா???... இன்ட்ரஸ்டிங்!!..
Adithadutha epila clear panren sis... Tq
 

NNK37

Moderator
பிறை 8



அர்ஜுன் தர்ஷினிக்கு அழைப்பு விடுக்க, போனை எடுத்து பார்த்தவள் ஒருவேளை உண்மை தெரிந்து விட்டதோ என்று பதறிப் போய் அழைப்பை எடுக்காமல் தவறவிட்டாள்.

அழைப்பு கட்டாக, விடாமல் மீண்டும் முயற்சிக்க தயக்கமாக எடுத்து காதில் வைத்தவள், "ஹலோ சொல்... சொல்லு அர்ஜுன் ப்ரித்வி ஓகே தான வீட்டுல எந்த பிரச்சனையும் இல்லையே"என்று கேட்டவளிடம் "அவளுக்கு எந்த பிரச்னையும் இல்லனு உனக்கு தான் நல்லா தெரியுமே அக்கா, மத்தப்படி வீட்டுல வேறெந்த பிரச்னையும் இல்லை, அப்டி இருந்தாலும் அதை நான் பாத்துக்குறேன்" என்றவனின் குரலில் இருந்த அழுத்தம் புரிய,"ப்ரித்வி ஏதாவது சொன்னாளா ?"...

அவளின் கேள்வியில் சிரித்தவன் "அவ எனக்கு சொல்லணும்னு இல்லை.நான் ஒரு டாக்டர், அப்புறம் சைக்கலாஜில கோல்ட் மெடல் வாங்கியிருக்கேன் . ஒரு பார்வை போதும்,கண்டுபிடிக்க அதுவும் அவளோட ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அர்த்தம் எனக்கு தெரியும். உன்னோட க்வஸ்டின்ஸ் முடிஞ்சுதுன்னா நான் கேக்கறதுக்கு பதில் சொல்லு, இவ மூணு வருசமா இப்படி செய்ய காரணம் என்ன? அதுவும் நம்ம பேமிலிக்குள்ள இப்படி நடிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? உனக்கு எப்போ தெரியும் அவ நடிக்குறானு"என்று அவன் வரிசையாக வினா தொடுக்க அதற்கு பதில் கூற முடியாமல் திணறிப்போனாள்.

தர்ஷினி "துளசி அத்தை இறந்ததுல இருந்து மூணுமாசம் வரை எங்கேயோ வெறிச்சு பார்த்துகிட்டு அழுதுகிட்டு இருந்தா அப்போ அவளோட நிலைமை நிஜமாவே மோசமாதான் இருந்தது. அப்புறம் இடைல என்ன நடந்தது எனக்கு தெரியல, யார்கிட்டவும் பேசாம இருக்கறது, ஏதோ ஒரு யோசனைல மாடில போய் நிக்குறது அந்த மாதிரி நிறைய, இதுல கீர்த்தி, அத்தை ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அவளுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சுருச்சுன்னு எல்லாரையும் நம்ப வச்சுட்டாங்க நானும் நம்பினேன்.


ஒருநாள் ராத்திரி யாருக்கும் தெரியாம வெளிய போனா, அவளை பார்க்கவே ரொம்ப பயமா இருந்துச்சு.நானும் அவ பின்னாடி போனேன்.நேரா அவ போனது துளசி அத்தை கல்லறைக்கு தான். அங்க படுத்து ரொம்ப நேரம் அழுதவ, ஒருத்தரையும் விடமாட்டேன். உங்க ஒவ்வொருத்தர் சாவுக்கும் காரணமானவங்க நிச்சயம் எனக்கு பதில் சொல்லணும் சொல்ல வைப்பேன். இது உங்க மேல சத்தியம்னு,அவ பேசுனதை கேட்டு எனக்கு இதயமே நின்னு போச்சு.அவ பேச்சுல அப்டி ஒரு பழி வெறி. அவ்வளவு வலி அவ கண்ணுல, அவளுக்கு எல்லாமுமாய் இருந்த அவ அம்மாவை யாரோ கொன்னுருக்காங்க, அவ என்னை பார்த்துட்டு கொஞ்சமும் அதிர்ச்சி ஆகல, அவ என்கிட்ட சொன்னது யார்கிட்டயும் என்னை காட்டிக்குடுத்தராதீங்க அண்ணி, என் அம்மா சாவுக்கு நீதி கிடைக்கணும்னு சொன்னா .


நான் அவகிட்ட எவ்வளவோ சொன்னேன் போலீஸ் கிட்ட சொல்லலாம்னு அதுக்கு அவசியம் இல்லை.எனக்கே இன்னும் முழுசா தெரியாதப்போ நான் இதை சொன்னா ஈஸியா கேஸ் முடிச்சுருவாங்க . குற்றவாளிகள் சேப் ஆகிடுவாங்க. அவங்களுக்கு நியாயம் கிடைக்கணும்னு நீங்க நினைச்சீங்கன்னா இத யார்கிட்டயும் சொல்லாதீங்கன்னு என் காலுல விழுந்துட்டா, நான் இன்னும் அதே அதிர்ச்சில தான் இப்போ வரை இருக்கேன். ஒவ்வொரு நாளும் அது யாரா இருக்கும், நினைச்சு யோசிச்சு நான் தவிக்கறது எனக்கு தான் தெரியும். அவங்க வயிறுவலில இறந்தாங்கன்னு தான் நினைச்சுட்டு இருக்கும்போது அவங்க கொலைசெய்ய பட்டு இருக்காங்கன்னு தெரியும்போது பழகுன எனக்கே அவளோ வலிக்குது, அவளை நினைச்சு பாரு அர்ஜுன்.



எத்தனை வலி, வேதனை, அவ என்கிட்ட கேட்டது ஒரே விஷயம். எனக்கு சரி ஆகிடுச்சுன்னு யாருக்கும் தெரிய வேணாம். எனக்கு தேவையான ஆதாரங்கள் கிடைக்குற வரைக்கும் யார்கிட்டயும் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்னு சொன்னா...

நீ வந்த அன்னைக்கு பண்ணது கூட அப்டி தான். அது உன்னை நம்ப வைக்கன்னு தெரிஞ்சு தான் நான் உங்கிட்ட அப்டி பேசுனேன். ப்ளீஸ், இதுக்கு மேல நீ என்கிட்ட எதுவும் கேக்காத, எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அவளுக்கு கொஞ்சம் டைம் குடு அர்ஜுன். எல்லாத்தையும் அவளே உன்கிட்ட சொல்லுவா"என்று அவள் கூற, கேட்ட விசயங்களில் இருந்து அவனால் வெளியே வரவே முடியவில்லை.

தன் பிரியமான துளசி அத்தை கொல்லப்பட்டு இருக்கிறார். அவனால் அதை கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. பிரகாவின் செயலுக்கான காரணம் விளங்கியதும் அவனால் அதிலிருந்து வெளியே வரவே முடியவில்லை.யார் இதை செய்திருப்பார்கள் என்ற வினா தான் மேலோங்கியது.


அவன் அறைக்கு செல்ல சோகமே உருவாய் எங்கேயோ வெறித்துக்கொண்டு கண்களில் நீருடன் அமர்ந்திருந்தவளை பார்க்க, தொண்டை அடைத்துப் போனது. எத்தனை வேதனை, வலி, அவமானம் அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டு, அவளை பார்க்க அவனுக்கே அழுகை பொங்கியது. அவனின் முடிவில் இருந்து சற்றும் அவன் பின் வாங்க வில்லை. என்ன நடந்தாலும் அவளுக்கு துணை நிற்பேன் அது யாராக இருந்தாலும் என்று உறுதியாய் தனக்குள்ளே உரைத்துக் கொண்டான்.


நேரம் சரியில்லை என்று ஆராதனா ஹரீஷ் இருவருக்கும் இரவு சடங்கு நான்கு நாட்களுக்கு பிறகு தான் என்று முடிவு செய்யப்பட, அன்று இரவு தர்ஷினியுடன் தான் உறங்கினாள். ஹரீஷுக்கு ஏமாற்றம் அவளுடன் வாழ தொடங்கி விட்டால், தன்னை விட்டு செல்ல மாட்டாள் என்று நினைக்க அது அத்தனையும் பாழாகிப் போனது.

அர்ஜுனின் வீட்டில் எந்த ஏற்பாடும் செய்யப்படவில்லை. ஆர்த்தி அவளின் உடல்நலம் கருதியும் அர்ஜுனின் மறுப்பிலும் மேற்கொண்டு எதுவும் செய்யவே இல்லை.

நவிலன் அறைக்குள் நுழைய, மயூரி ஹர்ஷாவிடம் பேசிகொண்டிருந்தாள்"அண்ணா கல்யாணத்துக்கு தான் வேலை இருக்குன்னு வரமுடியாதுன்னு சொல்லிட்ட, நாளைக்கு வா அண்ணா ப்ளீஸ். அத்தை, மாமா எதுவும் தப்பா எடுத்துக்க போறாங்க , உனக்கு உன் பிடிவாதம் தான் முக்கியம்.நான் எப்படி போனாலும் பரவாயில்லையா? நாளைக்கு நீ இங்க வரணும். இதுக்கு மேல இதுல எதுவும் இல்லை பேசறதுக்கு, கடந்த காலம் கடந்ததா இருக்கட்டும். உனக்கே எல்லாம் தெரியும். நான் சொல்லி தெரிய வேண்டியது இல்லை.நேத்து எல்லாரும் அவங்கவங்க பேமிலியோட சந்தோசமா இருக்கும் போது நான் மட்டும் அனாதை மாதிரி தனியா இருந்தேன். அப்பா, அம்மா இருந்திருந்தா எனக்கு அப்டி ஒரு நிலைமை வந்துருக்காதுல்ல"என்றவளின் கண்களில் கண்ணீர் வழிய, எதிர்முனையில் இருந்தவனோ "மயூ ஏன் இப்படி பேசிட்டு இருக்க அண்ணன் நான் இன்னும் உயிரோட தான் இருக்கேன். அப்புறம் மாமா இருக்கார், என்னாச்சு மாமாவோட எதுவும் சண்டையா? ஏன் இப்படி பேசுற?"என்று கேட்க, பேசினால் தானே சண்டை வரும் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவள் "நீ நாளைக்கு வருவ தானே "என்று கேட்டவளின் குரலில் இருந்த ஏக்கம் அவனுக்கு வேதனையாக இருக்க "கண்டிப்பா வரேன்டா"என்று கூறியவனுக்கு தலையாட்டி போனை வைத்தாள்.

அவள் பேசிய அனைத்தையும் வாயிலில் இருந்து கேட்டவனுக்கு அவளின் அனாதை என்ற வார்த்தை வலிக்க,"உனக்கு நான் இருக்கிறேன்"என்று சொல்ல தவித்த மனதை அடக்கியவன் வழக்கம் போல உள்ளே சென்று சோபாவில் படுத்துக்கொண்டான். அவன் வருவதை கவனித்தவளுக்கு இன்றைக்காவது தன்னிடம் ஏதாவது பேசுவான் என்று நினைத்தவளின் எண்ணம் சிதறி போக, அது அவளை பெரிதாய் காயப்படுத்தவில்லை. பழகிப்போனது தானே...


திருமணம் ஆன நாட்களில் இருந்து இது தான் வழக்கம், அவளாக சென்று ஏதேனும் பேசினால் கேட்டுக்கொள்வான், பதிலும் வராது. அதற்காக அவள் சோர்ந்து போகவில்லை என்றாவது தனக்கு விடையளிப்பான் தன்னை ஏற்றுக்கொள்வான் என்னும் நம்பிக்கையில் மூன்று வருடங்களாய்...

மயூரியின் பெற்றோர் சங்கர், மல்லிகா. கார்த்திகேயன் அளவுக்கு இல்லையென்றாலும் இவர்களும் செல்வந்தர்களே, அவர்களின் மகவுகள் மயூரி, ஹர்ஷவர்தன். ஹர்ஷாவை விட மயூரி நான்கு வருடம் சிறியவள்.

கார்த்திகேயனும் சங்கரும் உறவினர்கள் மற்றும் நெருக்கமான நண்பர்கள். அர்ஜுன், ஹர்ஷா இருவருக்கும் சமவயது.

நவிலன், மயூரி திருமணம் நான்கு வருடங்களுக்கு முன் அவளின் பத்தொன்பதாவது வயதிலேயே கார்த்திகேயனின் தீடீர் வற்புறுத்தலால் நடந்தது. இருவருக்கும் ஆறு வயது வித்தியாசம்.கடந்த இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன் நடந்த எதிர்பாராத கார்விபத்தில் சங்கரன், மல்லிகா இருவரும் இறந்து போக, ஹர்ஷாவுக்கு பலத்த அடி. அதில் ஊன்று கோல் உதவியுடன் நடக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டான். அதுவும் அவனின் கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட கசடுகள் அவனை தனக்குள்ளே ஒடுங்க செய்திருந்தது. அதன் பின்னே தந்தையின் தொழிலில் கவனம் செலுத்தி தற்போது தான் கொஞ்சம் சொல்லி கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறான்.


மறுநாள் காலை பிரகா விழித்ததும் கண்டது என்னவோ அவளையே பார்த்துக்கொண்டு படுத்திருந்த அர்ஜுனை தான். அவனின் கண்களில் காதல் வழிந்தது . அவளின் நிலை கொடுமையாக இருந்தது. தனக்காக தன்னை எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் நேசிக்கும் ஒருவன். துளசி மட்டும் உயிரோடு இருந்து இப்படி ஒரு வாழ்க்கை கிடைத்திருந்தால் மனப்பூர்வமாக ஏற்றிருப்பாள். தான் இருக்கும் இந்த சூழ்நிலையில் அவனை ஒதுக்கவும் முடியாமல் ஏற்கவும் முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளின் முகத்தில் வந்து போன மாறுதல்களை கண்டவன், அவளின் முகத்தில் இருந்த முடிகற்றைகளை ஒதுக்கியவாறே "குட் மார்னிங்"என்று கூற, அவனுக்கு பதில் எதுவும் கூறாதவள் அவளின் உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறை புகுந்தாள். அவள் திரும்பி வரும் வரையிலும் அர்ஜுன் அறையிலேயே இருக்க, அவளின் பார்வையை கண்டவன் "ஆருவும் உன் அண்ணனும் வந்துருக்காங்க அம்மா உன்கூட தான் கீழ வரணும்னு சொல்லிருக்காங்க"என்று கூறியவனிடம் "ப்ளீஸ் அர்ஜுன் நான் வரல, இங்கயே இருக்கேன். எனக்கு யாரையும் பார்க்க பிடிக்கல"என்று கூறினாள்.

அர்ஜுன் "உன் பேமிலில எல்லாரும் வந்துருக்காங்க பிரகா, கொஞ்ச நேரம் வந்துட்டு மேல வந்துடு"என்று கூற, அவனிடம் சரி என்று தலையாட்டியவள், அதே அறையில் இருந்த மற்றொரு குட்டி அறைக்குள் சென்று நைட்டியை மாற்றி சுடிதார் அணிந்தவள் கண்ணாடியின் முன் வந்து நிற்க, அவளின் பின்னோடு வந்து நின்றவன் குங்குமத்தை எடுத்து அவளின் உச்சியில் வைத்தான். அதற்குள் "அர்ஜுன்" என்றழைத்தபடியே வந்த தர்ஷினி ப்ரித்வியை பார்த்து திகைத்து அவளின் அருகில் வந்து "அழகா இருக்க குட்டிமா"என்று கூறியவள் அர்ஜுனிடம் திரும்பி "அஜூ நீ கீழ போ, நான் அவளை ரெடி பண்ணி கூட்டிட்டு வரேன்"என்று கூறி அவனை அனுப்பி விட்டாள்.

அவன் சென்றதும் தர்ஷியை முறைத்த ப்ரித்வி "நான் உங்க கிட்ட சொன்னேன்ல, அவன் கண்டுபிடிச்சுருவான்னு, ஒரு நாள் கூட என்னால அவன் கிட்ட மறைக்க முடியல ப்ளீஸ் அண்ணி. மத்த விசயத்தையாச்சும் அவன் கிட்ட சொல்லாம இருங்க"என்று கூறியவள் தர்ஷியின் பாவமான முகத்தை கண்டு "சொல்லிட்டீங்களா அப்டி தான, ஏன் அதோட மட்டும் நிறுத்திட்டீங்க பிரகாஷ் அண்ணா, என் அப்பா, உங்க அப்பா அப்புறம் நம்ம வீட்டு பப்பி எல்லார்கிட்டயும் போய் சொல்ல வேண்டியது தான"என்று கத்த, அவளோ"நான் என்ன பண்ணுவேன், அவன் கிட்ட என்னால எதையும் மறைக்க முடியல, எல்லாம் சொல்லிட்டேன் அவ்வளவு தான். ஆனால் ஒன்னு அவன் உன் விஷயத்துல தலையிட மாட்டான்.நீ நினைக்குறது நடக்கற வரைக்கும் உன்னை அவன் டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டான்"என்று கூறியவளை பார்த்து சலிப்பாய் தலையாட்டியவள் "உங்க கிட்ட எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணது தப்புன்னு இந்த மூணு நாளுல தெளிவா புரிய வச்சுட்டீங்கஅண்ணி" என்று கூறியவளை பாவமாக பார்த்தாள்.

தர்ஷினி "உனக்கு அர்ஜுன் மேல நம்பிக்கை இல்லையா? அவன் இதுல எதுவும் செய்ய மாட்டான்"என்று நம்பிக்கையோடு சொன்னவளுக்கு தெரியவில்லை இன்றே அவன் அதன் ஆணிவேரை கண்டறிய இருப்பது பற்றி...
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 9

ஹரீஷ் வந்ததில் இருந்து மொபைலைப் பார்த்துக்கொண்டு கொண்டு இருக்க ஆரு அமைதியாக ஆர்த்தி கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் அளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்த நவிலன் "ஹரீஷ் அப்பறம் எப்போ இருந்து மாமாவோட ஆபீஸ் போகப் போற? கூடிய சீக்கிரம் எல்லாத்தையும் கத்துக்கோ அப்பறம் நீ தானே பாத்துக்கணும்"என்று கூற...

அவனை பார்க்காமலே "நேத்து தான மச்சான் கல்யாணம் முடிஞ்சுது. கொஞ்ச நாள் ஆகட்டுமே, லைப் ஜாலியா என்ஜோய் பண்ணனும். அப்புறம் தான் எல்லாம்"என்று பதில் அளித்தவனை அதிருப்தியுடன் பார்த்து விட்டு தயளானுடன் பேசிகொண்டிருந்த கார்த்திகேயனை பார்க்க, அவருக்குமே இந்தத் திருமணம் உறுத்தல் தான் ஆருவின் பிடிவாதத்தால் மட்டுமே அதற்கு சம்மதித்தார். இல்லையென்றால் அவரின் கணக்கே வேறாக இருந்தது.

நவிலன் "இதெல்லாம் நீ முன்னாடி சொல்லவே இல்லையே, கல்யாணம் முடிஞ்ச மறுநாள் பொறுப்பேத்துக்குவேன் என்னை நம்பி ஆராதனாவ கட்டிக்குடுங்கன்னு கேட்டியே நியாபகம் இருக்கா"என்று கேட்டவனை முகச்சுளிப்புடன் நிமிர்ந்து பார்த்தவன் "இப்போ என்ன மச்சான் பிரச்னை உங்களுக்கு? நான் தான் பதில் சொல்லிட்டேனே மறுபடியும் எதுக்காக என்கிட்ட கேள்வி கேட்கறீங்க"என்று எகிற, சண்டை பெரிதாகி விடுமோ என்று அனைவரும் திகைப்புடன் பார்த்தனர்.

அப்போது தான் உள்ளே வந்த பிரகாஷ் "ஹரி என்ன சத்தம் அவன் பொறுமையாதானே கேட்கறான், அவன் கேட்டா நீ பதில் சொல்லி தான் ஆகணும். அந்த வாக்குறுதி எல்லாம் குடுத்து தானே, நீ கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் வாங்குன, அப்போ அவங்க கேக்க தான் செய்வாங்க, மரியாதையா பேசி பழகு"என்று கூறியவாறே அவன் வர, ஹரீஷ் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டான்.

அர்ஜுன் அனைத்தையும் மாடியில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டு தான் இருந்தான்.


அர்ஜுன் கீழ் இறங்கி வந்தவன் தாயிடமும் தங்கையிடமும் வந்தமர்ந்தவன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு இருக்க, அவளுக்கு அர்ஜுனின் கூர் பார்வை பயத்தை கொடுக்க, முகத்தை இயல்பாக்கி கொண்டவள் "ஏன் அண்ணா இப்படி பாக்குறீங்க என்னாச்சு?"என்று கேட்க, அவளின் முகமாற்றம் தெளிவாய் தெரிந்து போக "ஆர் யூ ஓகே ஆரு"என்றவன் கேட்டு முடிக்கும் முன்பே "அவ ஓகே தான் அர்ஜுன். காதலிச்சவனையே கல்யாணம் பண்ணி இருக்கா அவளுக்கு என்ன ப்ரோப்லேம். ஷி இஸ் ஓகே"என்ற பதில் வேகமாய் ஹரீஷிடம் இருந்து வந்தது.

அர்ஜுன் அதேவேகத்துடன் திரும்பி ஹரிசை பார்க்க, அவனின் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திரும்பிக்கொண்டான்.

"உன் கிட்ட நான் கிவஸ்டின் கேட்டதா நியாபகம் ஆரு?காதலிச்சு கல்யாணம் செஞ்சா அண்ணன்கிட்ட பதில் சொல்ல கூடாதுனு எதுவும் இருக்கா என்ன ?"என்றவன் கேள்வியில் பதறிப்போனவள் "அச்சோ அப்டிலாம் இல்லை அண்ணா"என்றவளுக்கு கண்களில் நீர் திரண்டது.கோவமாக பேசினாலே அழுது விடும் சுபாவம் கொண்டவள் அவள்.


அர்ஜுன் நெருங்கி அமர்ந்து அவளை அணைத்துக்கொண்டவன் "இட்ஸ் ஓகே டா, அழாத நான் சும்மா தான் கேட்டேன். நீ நார்மலா இரு, எதுக்கெடுத்தாலும் இப்படி பயந்து போய் அழறத எப்போ நிறுத்தபோறேன்னு தெரியல"என்று கூறியவனுக்கு அவளை எண்ணி கவலையாக இருந்தது.


கீர்த்தி போனில் வீடியோ எடுத்து கொண்டிருந்தவள் பிரபாவதியிடம் வந்து "ம்ம்மா இந்த வீடியோ பாரு நல்லாருக்குள்ள, நான் அப்லோட் பண்ண போறேன். வியூஸ் எப்படி போக போகுது பாரேன்"என்றவள் அதை எடிட் செய்து கொண்டிருக்க, பிரகாஷ் "கீர்த்தி இங்க வந்தும் வீடியோ பண்றியா நீ? நாம இங்க வந்தது ஆரு, ஹரீஷ் மறுவீட்டுக்கு நீயும் மத்தவங்களோட பேசி ஜாலியா இரு , அதை விட்டுட்டு எப்போ பாரு இன்ஸ்டா, யூடூப்ன்னு விடீயோஸ் பண்றதே உனக்கு வேலையா போச்சு"என்று திட்ட, அவனின் திட்டை வழக்கம் போல கவனிக்காதவள் "என் போன் சார்ஜ் தீர்ந்து போச்சு, உங்க போன் தாங்கன்னா"என்று அவனிடம் கேட்க அவளை முறைத்தவன் "போன்ல கேமரா ஆன் பண்ணி விட்டுட்டு அப்படியே வச்சுட்டு வந்துரு, அப்புறம் சார்ஜ்ர் போகாம என்ன பண்ணும்"என்று கேட்க,"மறந்துட்டேன் அண்ணா, உங்க போன் சார்ஜ் பில் பண்ணி தரேன் குடுங்க"என்று பிடிங்கியவளின் தலையில் கொட்டியவன் "நான் சொல்றத நீ சாதாரணமா எடுத்துக்காத கீர்த்தி, மொபைல் இப்படி ஆன் பண்ணி வச்சுட்டு மறக்கறது சாதாரண விசயம் இல்லை. அது வேற ஏதாச்சும் ஒரு விபரீதத்துல முடிஞ்சிரும். நானும் சொல்லிட்டே இருக்கேன்... ரொம்ப அசால்ட் உனக்கு"என்று திட்டினான்.


ஆர்த்தியுமே" கீர்த்தி பிரகாஷ் சொல்றது கரெக்ட் தான்.இதெல்லாம் முடிஞ்சவரைக்கும் குறைச்சுக்க பாருடா, வேற ஏதாச்சும் ப்ரோப்லேம் வந்துர போகுது"என்று கூற, அது அவளின் காதில் விழவே இல்லை.

பிரகாஷ் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தவன் தர்ஷியுடன் கீழிறங்கி வந்த ப்ரித்வியை கண்டதும் அதை மறந்து விட்டு தங்கையின் அருகில் வந்தவன் "குட்டிமா எப்பிடிடா இருக்க? நல்லாருக்க இல்லை"என்று தலையை தடவி கேட்க, அவளுக்கோ குற்றவுணர்ச்சி பெருகியது. தயாளனும் மகனின் அருகில் வந்தவர் "குட்டி நல்லாருக்கியா டா"என்று கேட்க,"நீங்க இப்படி நல்லாருக்கியா, நல்லாருக்கியான்னு கேட்டா மட்டும் அவளுக்கு பைத்தியம் தெளிஞ்சு நான் நல்லாருக்கேன்னு சொல்ல போறாளா"என்று கேட்டது பிரபாவதி தான்.

"தயாளன் வாயடக்கி பேசு பிரபா, என்ன பேசுற நீ"என்று சத்தம் போட்டார்.

அர்ஜுன் தான் "ஒருவேளை நான் நல்லா இருக்கேன். ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லை. எனக்கு சரி ஆகிடுச்சுன்னு அவ வாயை திறந்து சொன்னா என்ன பண்ணுவீங்க அத்தை"என்று கேட்க, அனைவரும் திகைத்து போய் அர்ஜுனை பார்க்க, ப்ரித்வியோ தர்ஷியை முறைத்தாள்.

"இவ வேற முறைக்குறா, இவன் வாயை வச்சுட்டு சும்மாவே இருக்க மாட்டிக்கிறான்"என்று மனதுக்குள்ளே புலம்பியவள் ஏதோ சொல்ல வர, ஹரிஷ் "அது எப்படி சரியாகும். டாக்டர் தான் சரியாக வாய்ப்பே இல்லனு சொன்னாரே, அப்டி தான அண்ணி"என்று தர்ஷியை பார்த்து கேட்க, அவனிடம் "ஆமா ஆமாம் டாக்டர் அப்டி தான் சொல்லிருக்காங்க, அவளுக்கு சரியாக வாய்ப்பே இல்லை. உன்கிட்ட ரிப்போர்ட்ஸ் காட்டுனேன் இல்லை அர்ஜுன். அப்புறம் தேவை இல்லமா பேசிட்டு இருக்கீங்க, அந்த டாபிக் விடுங்க"என்றவள் அர்ஜுனிடம் பாவமாக"ப்ளீஸ்"என்று வாயசைக்க...

அதற்குள் ப்ரித்வி மற்றவர்களிடம் எதுவும் பேசாமல் அந்த நீண்ட வரவேற்பரையில் இருந்த இன்னொரு சோபாவில் அமைதியாக சென்று அமர்ந்து கொள்ள, மயூரி ஆர்த்தியிடம் "அத்தை எல்லாருக்கும் டிபன் எடுத்து வைங்க, கொண்டு வந்து வச்சுட்டேன்"என்று கூறியவள் மற்றொரு பிளேட்டில் உணவை வைத்தவள் அர்ஜுனிடம் திரும்பி "அர்ஜுன் நான் அவளுக்கு தரேன், நீங்க சாப்பிடுங்க"என்று கூற, அவன் தலையாட்டி விட்டு நவிலனுடன் அமர்ந்து கொண்டான்.

தர்ஷினி, ஆர்த்தி இருவரும் பரிமாற, அனைவரும் உண்டனர். மயூரி ப்ரித்வியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தவள் "ரித்து சாப்பிடுவோமா"என்று கேட்டவள், அவளே ஊட்டி விட, அவளை பார்த்தவாறே ஒவ்வொரு வாயாக வாங்கி கொண்டவளுக்கு மயூரியை எண்ணி பாவமாக இருந்தது. காரணமே இல்லாமல் பல இழப்புகளை சந்தித்தவள் அதை நினைக்கும்போதே அவளின் கண்களில் குரோதம்,பழிவாங்கும் உணர்வு மேலும் அதிகரிக்க, அவளின் பார்வை அவர்களையே சுற்றி வந்தது.


அவளின் எதிரில் அமர்ந்து அவளை பார்த்தவாறே சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்த அர்ஜுனின் கண்களில் விழ, யார் என்று திரும்பி பார்க்க அங்கே கீர்த்தி, ஹரீஸ், கார்த்திகேயன், பிரபாவதி, ஆரு ஐவர் மட்டுமே...

அர்ஜுனின் பார்வை தன்னை நோக்குவதை உணர்ந்தவள் அமைதியாய் தலைகுனிந்து உண்ண, மயூரி தான் "அர்ஜுன் அவளுக்கு நான் ஊட்டுறேன் வயிறு நிறைய சாப்பிட வச்சு தான் விடுவேன். நீங்க நல்லா சாப்பிடுங்க, அவளை பார்க்குறதுகாச்சும் சாப்பிடணும் இல்லை. அத்தை அவருக்கு சாம்பார் போடுங்க, அது தீர்ந்தது கூட தெரியாம இங்க பார்த்துட்டு வெறும் இட்லி சாப்பிடறாரு"என்று அர்ஜுனிடம் ஆரம்பித்து, ஆர்த்தியிடம் முடிக்க, அதில் சிரித்த ஆர்த்தி "அர்ஜுன் நீ சாப்பிடு, அவளை மயூரி பாத்துப்பா"என்றவர் மகனின் தட்டில் தேவையானதை நிரப்பினார்.


ஆர்த்தி மயூரிக்கும் உணவை எடுத்து வந்தவள்"மயூரி அப்படியே நீயும் சாப்பிட்ருடா"என்றவாறே அவளுக்கும் உணவை கொண்டு வந்து வைத்தார். அவருக்கு மயூரியை நினைத்து பெருமையாக இருந்தது.


அனைவரும் சாப்பிட்டு முடிக்க, தயாளன் "மாப்பிளை நாங்க அர்ஜுனையும் ப்ரித்வியும் நாங்க மறுவீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு போறோம். இன்னைக்கு ஹரியும் மருமகளும் இங்க இருக்கட்டும்"...



அதுவரை மயூரி அருகில் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்த ப்ரித்வி வேகமாய் அர்ஜுனை பார்க்க அவனும் அவளைத்தான் பார்த்திருந்தான். அவளுக்கு அங்கு செல்லும் எண்ணம் துளியும் இல்லை. அவளின் எண்ணத்தை புரிந்து கொண்டானோ என்னவோ "அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம் மாமா. எந்த பார்மாலிட்டியும் வேண்டாம்னு நான் நேத்தே சொன்னேன். அவளை ரொம்ப டார்ச்சர் பண்ண வேணாம். அதுவும் நாளைக்கு இங்க இருக்க ஹாஸ்பிடல்ல டூட்டில ஜோயின் பண்றேன் நான். என்னாலையும் எங்கயும் அலைய முடியாது. நானே சொல்றேன் அதெல்லாம் பொறுமையா பாத்துக்கலாம்"என்று கூற, தயாளன் அர்ஜுனை பாவமாக பார்க்க, பிரகாஷுக்கு அவன் கூற வருவது தெளிவாய் புரிந்து போக தந்தையிடம் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று கூறி சமாதான படுத்தினான்.

மயூரி, "அண்ணி இவளுக்கு டேப்லெட் போடணுமா?"...

தர்ஷினி "இல்லை மயூ, அப்டேர்நூன் போட்டா போதும்"...

"ஹ்ம்ம் ஓகே அண்ணி "...


வாசலில் கார் சத்தம் கேட்க, யாரென்று அனைவரும் திரும்பி பார்க்க ஹர்ஷா தான் வந்து கொண்டிருந்தான் மெதுவாய் ஊன்றுகோலின் உதவியுடன்...

அண்ணனை கண்டதும் மயூரிக்கு கண்கள் கலங்கி போக, அப்படியே நின்று விட்டாள். அவனை அந்த கோலத்தில் காண வேதனையாய் இருந்தது.


கார்த்தி "ஹர்ஷா வாப்பா, உள்ள வா ஏன் அங்கேயே நிற்குற"என்று அவனை உள்ளே அழைக்க...

ஆர்த்தி "ஹர்ஷா வா வா, தர்ஷினி ஹர்ஷாக்கு ஜூஸ் எடுத்துட்டு வா"...

நவிலன் "ஹர்ஷா இன்னும் ஏன் ஸ்டிக் யூஸ் பண்ற, வலி இன்னும் இருக்கா"...

"இல்ல மாமா, இப்போ ஓகே தான். கொஞ்சம் தடுமாறுற போல இருக்கு. அதான் ஸ்டிக் யூஸ் பண்றேன். ஓகே ஆகிடும்"...

அர்ஜுன் வேகமாய் ஓடிச்சென்றவன் நண்பனை அணைத்துக்கொண்டவன் "சார் பெரிய ஆளாகிட்டீங்க, கல்யாணத்துக்கு கூப்பிட்டா கூட வர மாட்ட இல்லை நீ"என்று அவனிடம் கோபித்துக் கொள்ள, அவனோ தன்னை நிலைப்படுத்திகொண்டவன்"சாரி டா. அதான் வந்துட்டேன்ல வா வா ஹாப்பி மேரீட் லைப் டா "என்று கை கொடுத்தான்.

ஹரீஷின் பார்வை ஆருவையே வட்டம் போட்டு கொண்டிருந்தது. அவள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்,அவளுக்கு மேலும் பயமாக இருந்தது ஹரிஷ் என்ன செய்வானோ என்று...

ஆரு காதலித்தது ஹர்ஷாவை தான்...
இருவரும் காதல் கூறிய ஒரு வாரத்திலேயே ஹர்ஷாவுக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் விபத்து நடக்க, அதில் அவனுக்கு கால் நடக்க முடியாமல் போக ஆரு அவனிடம் உன்னைப்போல ஒருவனை திருமணம் செய்ய முடியாது என்று அவனின் குறையை கூறி அவனை வேதனைப்படுத்தி காதலை முறித்துக்கொண்டு வந்திருந்தாள். மூன்று வருடங்கள் தொடர் பயிற்சியின் காரணமாக தற்போது கால் குணமடைந்து ஸ்டிக் வைத்து நடக்கும் அளவிற்கு முன்னேறி இருக்கிறான்.


ஹரிஷ் அவன் அருகில் வந்தவன் "ஹாய் ஹர்ஷா அப்புறம் அர்ஜுன்க்கு மட்டும் தான் விஷ் பண்ணுவியா ப்ரோ, எனக்கும் நேத்து தான் நான் லவ் பண்ண பொண்ணோட கல்யாணம் ஆகிருக்கு"என்று ஆருவை பார்த்துக் கொண்டே கூற...

ஆராதனா அரும்பாடு பட்டு கண்ணீரை மறைத்துக்கொண்டு ஹரிஷை அமைதியாக பார்த்து கொண்டு இருந்தாள் அதுவும் ஹர்ஷாவின் இந்த நிலமைக்கு காரணம் அவள் தானே, உள்ளுக்குள் துடித்துகொண்டிருந்தாள்.


ப்ரித்விக்கு அவனை பார்க்கும் போது அழுகையே வந்தது. தன் நிலையை விட அவனின் நிலை இன்னும் மோசம் அல்லவா...

தாய், தந்தை, காதல், கால் அனைத்தையும் இழந்து இருக்கிறான் காரணமே அறியாமல்...


யாரும் அறியாமல் அப்படியே தோட்டத்துப்பக்கம் சென்று விட்டாள். ஹர்ஷாவின் கண்கள் ஆருவை பார்க்க, ஹரிஷிடம் "ஹாப்பி மேரீட் லைப்"என்று கூறுவதற்குள் தவித்துப் போனான்.

அதற்குள் தர்ஷினி ஹர்ஷாவுக்கு ஜூஸ் எடுத்து வந்தவள் தர, அதை கையில் வாங்கிகொண்டவன் "ரித்வி எங்க அர்ஜுன்?"என்று கேட்க, அவன் பதில் கூறுவதற்கு முன்பே மயூரி "என்னடா இன்னும் கேக்கலையே பார்த்தேன் உண்மைய சொல்லு நீ அவளை பார்க்க தானே வந்த?"...


"நான் என்னோட ரெண்டு தங்கச்சிகளையும் பார்க்க தான் வந்தேன், நீ இருக்க பார்த்தியா வாலு, அவ கூட உனக்கு என்ன போட்டி?"என்றவனிடம் "போட்டி இல்லாமலா உனக்கு நான் தான் தங்கச்சி, ஆனா உனக்கு என்னை விட அவளை தானே பிடிக்கும்"என்று முகத்தை தூக்கிவைத்து அண்ணனிடம் சண்டையிட...

அவனோ "அவ என் குட்டி தங்கச்சிடா, நான் என்ன சொன்னாலும் கேப்பா, எனக்காக எதுவும் செய்வா. அவளும் என் பாப்பா தான். நீயும் என் பாப்பா தான்.நீங்க ரெண்டு பேருமே எனக்கு முக்கியம் தான் "என்று கூறியவன் அவளின் மூக்கை பற்றி ஆட்ட, அதில் சிரித்துக்கொண்டே அவனின் தோள் சாய்ந்தாள்.

நவிலன் மயூரியயே பார்த்து கொண்டு இருந்தான். அவளின் முகத்தில் சிரிப்பை பார்க்கிறான் பல நாட்களுக்கு பின்,"எப்போவும் இதே போல இருந்தா தான் என்னவாம்"என்று நினைத்தவனுக்கு தெரியவில்லை போலும் அவள் சிரிப்பு தொலைவதற்கு காரணமே அவன் தான் என்று...
.

ஹர்ஷாவின் தேடுதல் பார்வையை உணர்ந்த தர்ஷினி,"அவ அங்க தோட்டத்துப்பக்கம் இருக்கா ஹர்ஷா, நான் அழைச்சிட்டு வரேன்"என்று கூறி முன்னேறியவளை தடுத்தவன் "நான் அங்கேயே போய் பேசிட்டு வரேன்"என்று கூறி எழ...


பிரபாவதி "அந்த பைத்தியத்துகிட்ட என்ன பேசுனாலும் புரியாது ஹர்ஷா, அது முன்ன மாதிரி இல்லை. கைல இருக்கறது எடுத்து அடிச்சாலும் அடிச்சுரும். பேசாம இங்கையே இருங்க, இந்தா மயூரி அண்ணனுக்கு சாப்பிட ஏதும் குடு"என்று கூற...

அர்ஜுன் "அத்தை நான் உங்க கிட்ட முன்னாடியே சொல்லி இருக்கேன். அவளை பத்தி எதுவும் பேசக்கூடாதுன்னு கொஞ்சம் இருக்க மரியாதையயும் நான் கெடுத்துட்டு தான் இங்க இருந்து போவேன்னு நீங்க முடிவு பண்ணி வச்சிருக்கீங்கன்னு நினைக்குறேன் நான்"என்றவன் அவனின் அறைக்கு சென்று விட்டான்.

ஹர்ஷா "இந்த உலகத்துல எல்லாம் நல்லா இருக்கவங்களை விட, அவ எவ்வளவோ பரவாயில்லை. அவ எப்படி இருந்தாலும் எனக்கு தங்கை தான். நான் பார்த்து வரேன்."என்றவன் ஸ்டிக்கை ஊன்றி கொண்டு தோட்டத்துப் பக்கம் சென்றான்.


அவன் கூறியதை கேட்டதும் ஆராதனாவின் கண்கள் கலங்கி போக, யாருக்கும் தெரியாமல் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு அறைக்குள் செல்ல ஹரீஷும் அவளின் பின்னே சென்று விட்டான்.

ஆரு கட்டிலில் படுத்து அழ, கதவை சாத்திவிட்டு வந்த ஹரீஷ் "என்னாச்சு மேடம் எதுக்கு இவ்ளோ அழுகை.காதலனை இல்ல இல்லை கள்ளக்காதலனை மூணு காலோட பாக்கும் போது வலிக்குதோ, வலிக்கும் கண்டிப்பா வலிக்கும். தெய்வீக காதலாச்சே, மூணு வருசமா சம்மந்தமே இல்லாதபோது கூட அவனை தானே நினைச்சு கிட்டு இருந்த"என்றவனின் குரல் அத்தனை கொடூரமாக இருந்தது.


கதவு மூடியிருந்ததால் வெளியே யாருக்கும் இது கேட்கவே இல்லை. ஆனால் ப்ரித்வியை பார்ப்பதற்காக அதே அறையின் பின் புறம் மெதுவாய் நடந்து வந்து கொண்டிருந்த ஹர்ஷாவுக்கு சன்னல் வழியாக அத்தனையும் அட்சரம் சுத்தமாக காதில் விழ, அதிர்ந்து போய் அப்படியே சிலை போல் நின்று விட்டான்.
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 10


ஹர்ஷாவுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அதுவும் ஹரிஷின் குரலில் இருந்து வேறுபாடு, அவனின் பேச்சு அவனுக்கு ஏதோ புரிவது போல இருந்தது.


"மரியாதையா அவனை மறந்துட்டு என்னோட வாழப் பாரு, இல்லனா நான் என்ன செய்வேன் தெரியும் தானே... மறந்துருக்க மாட்ட, மறக்க கூடிய விஷயமா அது"என்று கூற, அதில் நடுங்கித் தான் போனாள்.


ஹர்ஷா கோபமாய் வீட்டுக்குள் செல்ல போக, ப்ரித்வி அவனின் பின் இருந்து அவனின் கையைப்பற்றி இழுத்தவள் வேண்டாம் என்று தலையாட்டிவளைக் கண்டு திகைத்து போனான்.


"நீ... நீ உனக்கு சரி ஆகிடுச்சா"....

"நான் ரொம்ப நல்லா இருக்கேன் ஹர்ஷ்ணா "...

"இங்க என்ன நடக்குது எனக்கு புரியலை.தனு... சாரி ஆராதனாவும் ஹரீஷ்ம் லவ் பண்ணி தானே கல்யாணம் பண்ணிகிட்டத்த சொன்னாங்க, இங்க அப்டியே ஆப்போசிட் ஆஹ் இருக்கு"என்று மேலும் ஏதோ கூற வந்தவனிடம் "தனு ன்னு சொல்லு, அவளை அப்படி கூப்பிட உனக்கு மட்டும் தான் உரிமை இருக்கு. இப்போ வரைக்கும் அவ உன்னோட தனு தான்"என்று கூறியவளின் பேச்சில் அதிர்ந்து அவளையே பார்க்க...

இப்போ நடந்த எல்லாத்துக்கும் விடை எனக்கு நல்லாத் தெரியும். விடைதெரியாத பல கேள்விகளும் மர்மங்களும் இன்னும் நிறைய இருக்கு. அது உனக்கு தெரிய வரும்போது நீ எடுக்குற முடிவு தான், இங்க இருக்க ஒரு சிலரோட முடிவுக்கு காரணமாக இருக்கும். அதனால இப்போ நீ அமைதியா இருக்கறது ரொம்ப அவசியம். நான் எல்லாத்தையும் உனக்கு சொல்றேன். இப்போ இங்க நடந்த எதையும் வெளியில காட்டிக்காத, நார்மலா இருக்க முயற்சி பண்ணு"என்று கூறியவளை சலனமில்லாமல் பார்த்தான்.

ப்ரித்வி அவனை அங்கே சற்று தள்ளி போடப்பட்டு இருந்த இருக்கையில் அமர சொல்ல, அவளையே பார்த்தவன் "இங்க என்ன தான்டா நடக்குது. நீ நல்லா இருக்க இவ்வளவு தெளிவா பேசும் போது அப்புறம் எதுக்காக பைத்தியம்னு சொல்லிட்டு இருக்காங்க, அப்புறம் தனு. எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கிட்டு எப்படி அமைதியா இருக்குறது"...

"ரகசியம் எப்போதும் ரகசியமாவே இருக்காது அண்ணா. கண்டிப்பா அது ஒரு நாள் வெளிய வரும். நீங்க கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க, ப்ளீஸ் இன்னும் கொஞ்ச நாள் மட்டும், அது மட்டும் இல்லை உங்களுக்கு தெரிஞ்ச விஷயம் உங்களுக்கு மட்டுமே தெரிஞ்சதா இருக்கட்டும். நீங்க கொஞ்சம் நார்மலா இருக்க முயற்சி பண்ணுங்க, நான் உங்களுக்கு அப்புறம் அர்ஜுன் போன்ல இருந்து கால் பண்றேன்"...

ஹர்ஷா வேகமாய் அவளை பார்க்க,"தர்ஷினி அண்ணி, அர்ஜுன் ரெண்டு பேருக்கும் தெரியும்"என்றவளை திகைப்புடன் பார்த்தான். எத்தனை அதிர்ச்சி அதுவும் அவளின் குரலில் இருந்த வேறுபாடும் அவளின் பேச்சும் அவனுக்கு மேலும் குழப்பத்தை தான் கொடுத்தது.

ஹர்ஷா எழுந்து கொண்டவன் "நான் கிளம்புறேன்,ரித்து எது செஞ்சாலும் கேர்புல்லா இருடா"என்றவன் ஒரு நிமிடம் தயங்கி நிற்க...

ப்ரித்வி "ஆருவ நினைச்சு தயங்குறீங்களா? இன்னும் எதுவும் கைமீறி போகல அண்ணா,நீங்க டென்ஷன் ஆக வேணாம். என்னை நம்புங்க"என்று கூறியவளின் தலையை தடவியவனுக்கு ஆயிரம் குழப்பங்கள்.

இவர்கள் இருவரும் பேசிகொண்டிருந்ததை அவளை தேடி வந்த அர்ஜுன் கேட்டுவிட்டான் என்பதை இருவருமே அறியவில்லை.

அர்ஜுன் தான் அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தான். ஹர்ஷா ஆருவை காதலித்தானா? பின் ஏன் இந்த திருமணம்? ஒருவேளை ஆருவுக்கு இதில் விருப்பம் இல்லையோ? அதனால் இருக்குமோ, அவனின் அத்தனை கேள்விக்கும் விடை தெரிந்தவள் எதிரில் தான் இருக்கிறாள், ஆனால் அவளின் பதில் மௌனமாகத்தான் இருக்கும்.

ப்ரித்வி"நீங்க உள்ள போங்க, இங்க வந்து ரொம்ப நேரம் ஆச்சு, ஏற்கனவே என் மேல சிலருக்கு டவுட். அதுக்கு நானே இடம் கொடுக்க விரும்பல, நீங்க முன்னாடி போங்க நான் வரேன்"என்றவளிடம் தலையாட்டியவன் வீட்டிற்குள் செல்ல...

தர்ஷினி "ஹர்ஷா ப்ரித்வி எங்கே? பேசினாளா? எதுவும் ஹார்ஷா நடந்துக்கல தானே?"என்று கேட்டவளை ஒரு நொடி அமைதியாய் பார்த்தவன் "அதெல்லாம் இல்லை, நான் தான் பேசினேன், பதில் எதுவும் சொல்லல. ஓகே அர்ஜன்டா ஒரு ஒர்க் நான் இப்போவே கிளம்பனும். மயூ நான் போய்ட்டு இன்னொரு நாள் வரேண்டா. நான் போய்ட்டு வரேன்"என்று கூறி கிளம்ப அவளின் கண்களில் நீர் திரண்டது.

கார்த்தி "ஹர்ஷா இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கலாம்ல, இங்க பாரு மயூரி முகமே வாடிப்போச்சு, எப்போவாச்சும் தான் வர, அதுவும் வந்ததும் கிளம்புனா எப்படி?"என்று கேட்டவரின் குரலில் உண்மையான அன்பு. அவருக்கு ஹர்ஷாவுக்கு ஆருவை திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் தான். அதுவும் ஹர்ஷாவின் தந்தைக்கு அது மிகப்பெரிய ஆசை, நண்பனின் இறப்புக்கு பின் அவரின் ஆசையை நிறைவேற்றிட நினைத்தார். அவருக்கு அவனின் கால் குறைபாடு எல்லாம் தெரியவே இல்லை. ஆனால் ஆரு ஹரிஷை தான் காதலிக்கிறேன் என்று கூறிவிட அவரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. இன்றளவும் கூட அவரிடம் அந்த வருத்தம் உள்ளது.


ஹர்ஷா "இல்ல மாமா, வேலை இருக்கு இன்னொரு நாள் வரேன்"என்றவன் கிளம்ப போக, அதற்குள் தோட்டத்தில் இருந்து ஹாலுக்கு வந்த அர்ஜுன் "ஹர்ஷா நானும் உன்னோட வரேன். எனக்கு வெளிய ஒரு ஒர்க் இருக்கு. ம்மா நான் போய்ட்டு வரேன்"என்று அவனுடன் செல்ல போக, ஹர்ஷாவுக்குமே அர்ஜுனிடம் கேள்விகள் இருந்தது கேட்பதற்கு...

டிரைவர் காரை எடுக்க, அர்ஜுன் அவரிடம் தான் கரின் சாவியை கொடுத்தவன் "அண்ணா நீங்க இந்த கார்ல வீட்டுக்கு போங்க, நாங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் வெளிய போகணும்"என்று கூற, அவரும் தலையாட்டி இறங்கி சென்று விட, அர்ஜுன் காரை எடுக்க, ஹர்ஷா அவனின் அருகே அமர்ந்து கொண்டான்.

வரும் வழியில் மௌனம் மட்டுமே... இருவருக்குமே ஒருவரிடம் மற்றொருவர் கேட்பதற்கு அத்தனை கேள்விகள்.

அர்ஜுன் வீடுகள் ஏதும் இல்லாத ஒதுக்குப்புறமான ஓரிடத்தில் வண்டியை நிறுத்தியவன் இறங்கி சென்றிட, ஹர்ஷா அவனையே பார்த்தவன் ஸ்டிக்கை ஊன்றி மெதுவாய் கீழிறங்கி வந்தவன் அர்ஜுனிடம் "என்ன காரணத்துக்காக நீ ஏழு வருஷம் இங்க யாரோடவும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாம இருந்த அர்ஜுன். அப்புறம் எதுக்காக ரித்துவோட இந்த அவசர கல்யாணம். நிஜமாவே காதலா, இல்லை துளசி அம்மாவோட ஆசைக்காகவா? அப்புறம் ரித்துவோட இந்த நாடகம் எதுக்காக? அது உனக்கும் தர்ஷினிக்கும் தெரியும் எதுக்காக அதை வீட்டுல இருந்தே மறைக்கணும்?"என்றவனின் இடைவிடாத கேள்வியில் முதலில் கோபம் கொண்டவன் அவனின் கடைசி கேள்வியில் பரிதாபமாய் அவனை பார்த்தான் அவனுக்கே அதற்கு விடை தெரியாதல்லவா..

அர்ஜுன் "நான் வெளிநாடு போனபிறகும் நான் துளசி அத்தைகிட்ட கால் பண்ணி பேசிகிட்டு தான் இருந்தேன் ஹர்ஷா, ஒரு நாள் அப்பா கால் பண்ணார். நீ நான் உள்பட யார்கிட்டயும் உன் படிப்பு முடிஞ்சு இங்க வர நாள் வரைக்கும் யார் கூடவும் எந்த தொடர்பும் இல்லாம இருக்கனும். நான் சொல்ற போல நடந்தா உன் ஆசையா நிறைவேத்துறேன். அது ப்ரித்விய கல்யாணம் பண்றதா இருந்தாலும் சரின்னு, அப்போ ஒரு நிமிஷம் அவர் சொன்னதை நம்பி பிரகா வேணும் அவ மட்டும் வேணும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.அவளுக்காக யார் கூடவும் நான் எந்த டச்லையும் இல்லை. இங்க வரதுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி தான் நவிலன் கிட்ட பேசினேன். இது உன்னோட முதல் கேள்விக்கான பதில்.

இரண்டாவது நிஜமான காதலாவா? காதல்ல என்னடா நிஜக் காதல் பொய்காதல்? ஒன்பது வருசமா அவளை நான் காதலிக்கிறேன். பதினஞ்சு வயசுல என் மனசுல பதிஞ்சு போனவ, இடைல ரெண்டு வருசமா என் கண்ணுக்குள்ள நிறைச்சு வச்சிருந்தேன் அவளை. அப்புறம் எங்கப்பா செய்த சதியால இந்த ஏழுவருட பிரிவு.இவ்ளோ வருசத்துல எத்தனை பேர கடந்து வந்துருப்பேன். என்னோட காதல் அப்போவும் எப்போவும் அவ மட்டும் தான்...

இது என் ஆசையா இருந்து தான் துளசி அத்தையோட ஆசையா மாறுச்சு. அப்புறம் நீ கேட்ட வேறெந்த கேள்விக்கும் எனக்கு பதில் தெரியாது. இது எல்லாத்துக்கும் விடை பிரகா கிட்ட மட்டும் தான் இருக்கு"...


"இப்போ நான் கேக்குற கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லு?ஆருவ நீ லவ் பண்ணியா? பிரகா சொன்னது உண்மையா? அவளும் உன்னை காதலிச்சாளா? அப்புறம் என்ன காரணத்துக்காக அவ அந்த ஹரிஷை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா"என்றவனின் கேள்வியில் அதிர்ந்து போய் அவனை பார்க்க...


"நான் பிரகாவை தேடி வந்த போது நீங்க பேசின எல்லாத்தையும் நான் கேட்டேன். ஆரு உண்மையிலே ஹரிஷை லவ் பண்ணலியா? சொல்லு ஹர்ஷா என்ன தான் நடந்தது இந்த ஏழுவருசத்துல என்ன தான் நடந்தது. யாரை பார்த்தாலும் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை வச்சிட்டே சுத்துறீங்க?"என்று கேட்டான்.


ஹர்ஷாவின் முகம் அர்ஜுனின் கேள்வியில் கசங்க, மனதில் எழுந்த வலியை பொறுத்துக்கொண்டவன் "எனக்கு அவளை ரொம்ப பிடிக்கும்டா, அவளுக்கும் தான். அவ பர்த்டே அப்போ நான் லவ் சொன்னேன். அக்ஸப்ட் பண்ணிக்கிட்டா ஒன் வீக் அவ்ளோ சந்தோசமா இருந்தோம்.எல்லாம் நல்லா போச்சு மூணு வருசத்துக்கு முன்னாடி குலதெய்வம் கோவிலுக்கு போகணும்னு நான் அப்பா அம்மா எல்லாரும் கிளம்பினோம், அப்போ ஆப்போசிட்ல வந்த டேங்கர் லாரி மோதி அப்பா, அம்மா அங்க...அங்கேயே இறந்துட்டாங்க "என்றவனின் குரல் அழுகையுடன் ஒலித்தது.

என்னோட காலும் டேமேஜ் ஆகிட்டு, நடக்க முடியாதுனு சொல்லிட்டாங்க அப்போ கூட அவ என்கிட்ட நல்லா தான் பேசினா,அப்பா அம்மா இல்லாத வேதனை அதுல இருந்து நான் மீண்டு வர ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணா, திடிர்னு ஒரு நாள் உன்னால நடக்க முடியாது, உன்னை மாறி ஒரு நொண்டியை கல்யாணம் பண்ணி என்னால வாழ்க்கை முழுசும் உனக்கு சேவகம் பண்ண முடியாதுனு என்னை தூக்கி வீசிட்டு போய்ட்டா, அவளை நான் தடுக்க முடியாதே அவ சொன்ன எல்லாம் உண்மை தானே... அவ லைப்க்கு அதான் சரின்னு நானும் விட்டுட்டேன். அப்புறம் அடுத்து ஒரு மாசத்துல துளசி அம்மா இறப்பு, ப்ரித்வியோட மனநிலைனு அதுல கான்சென்டிரட் பண்ணதுல இவளை நான் யோசிக்கவே இல்லை. அடுத்த மூணுமாசத்துல மாமாகிட்ட ஹரியை லவ் பன்றேன்னு அவ சொன்னதா மயூரி என்கிட்ட சொன்னா அப்போ தான் நான் உடைஞ்சு போனேன். ப்ரித்விக்கும் எங்களோட காதல் தெரியும். அவ பிரேக்கப் பண்ணதும் தெரியும். நான் நிஜமா அவங்க ரெண்டு பேரும் காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணிகிட்டதா நினைச்சுட்டு இருந்தேன். இப்போ உங்க வீட்டுல அந்த ஹரீஷ் பேசுனது வச்சு பார்க்கும் போது பயமா இருக்கு அர்ஜுன். அவனுக்கு எங்க காதல் தெரிஞ்சு அவளை சந்தேகப்படறானா இல்லை வேறெதாச்சும் காரணமா? அதை சரி செஞ்சு அவளை வாழ வை.அவ நிம்மதியா இருக்கனும்."என்றவனின் குரலில் அத்தனை வலி.

"ரித்து என்கிட்ட வேற மாதிரி சொன்னா அப்போ வேற ஏதாச்சும் காரணம் இருக்குமா அர்ஜுன்? ஒருவேளை அந்த பொறுக்கி த... தனுவ பிளாக்மெயில் எதுவும் பன்றானா? அப்படி எதுவும் இருந்தா அவ வெளிய சொல்ல கூட மாட்டாடா ரொம்ப பயப்படுவாள். அப்டி ஏதும் இருக்க கூடாது இருக்காதுல, ரித்து சொன்னதுக்கு வேறெதுவும் காரணம் கூட இருக்கலாமே"என்று கேள்வியையும் அவனே கேட்டு பதிலையும் அவனே கூற, அர்ஜுனுக்கு ஆத்திரமாய் வந்தது ஹரிஷை எண்ணி...

அர்ஜுனுக்கு அவனின் வலி புரிந்தது. ஆருவின் நிலை எண்ணி மேலும் துடித்துப்போனான். எதற்காக ஹரீஷ் ஆருவிடம் அப்படி பேசினான், அவளிடம் சந்தேகம் கொள்கிறானா அல்லது அவளை மிரட்ட வேறேதும் காரணமா? இதுவும் பிரகாவிற்கு தெரியுமோ என்று யோசித்து குழம்பிப்போனான்.


இந்த எல்லா கேள்விகளும் பதில் பிரகா மட்டும் தான். அவளுக்கு ஆரு, ஹரீஷ் பத்தியும் தெரிஞ்சிருக்கும் அதனால தான் அவ தெளிவா உங்கிட்ட ஆருவுக்காக உன்னை காத்திருக்க சொல்லியிருக்கா"என்று அர்ஜுன் கூற, அப்போது தான் அவனுக்கு ப்ரித்வி கூறியதன் அர்த்தம் தெளிவாய் புரிந்தது.


ப்ரித்வி அறையில் அமர்ந்து கையில் இருந்த போனில் அந்த விடியோவை பார்த்துக்கொண்டிருக்க,பார்க்க பார்க்க கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. பெற்ற தாயின் மரணத்தை அதுவும் கொடூர மரணத்தை காணும் வலி, சொல்ல முடியாததல்லவா... அதற்கு காரணமானவர்களை கொன்றுவிடும் வெறி.ஒரு நொடியில் அது நடந்து விடும், அதற்காகவா அவள் இத்தனை நாட்கள் காத்திருந்தாள்.

தன் தாயின் மரணத்தை விட கொடூரமாக இருக்க வேண்டும் அவர்களின் மரணம். அதற்கான முடிவுரையை எழுத காத்திருந்தாள் வேங்கையின் சினத்துடன்...
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 11


அர்ஜுன் ஹர்ஷாவை அவனின் வீட்டில் இறக்கி விட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தவன் கண்கள் மனைவியை தேட, ஆர்த்தி அவர்களின் அறையில் இருப்பதாய் கூற, மேல வந்தவனின் கண்களில் கையில் போனுடன் சிவந்த விழிகளுடன் முகம் கோவத்தில் ஜொலிக்க,போனை பார்த்தவாறே கையை ஓங்கி சுவற்றில் குத்த, அங்கிருந்த ஆணி கையில் பட்டு ரத்தம் கொப்பளிதது அதைக்கூட உணராமல் இருந்தவளின் ஆவேசத்தில் அர்ஜுன் அரண்டு போனான்.

சிலநொடிகள் தன்னை நிலைப்படுத்தி கொண்டவள் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு தன் உடமைகள் இருந்த பையில் போனை பத்திரப்படுத்திவிட்டு குளியலறைக்குள் நுழைந்து கொள்ள, அர்ஜுன் தான் இன்னும் அதிர்ச்சியில் இருந்து வெளிவராமல் இருந்தான். சுவற்றில் அவளின் குருதி கொண்டு வழிந்தது.

அர்ஜுன் உள்ளே வந்தவன் அவளின் பையில் இருந்த அலைபேசியை எடுத்து ஆன் செய்ய அதுவும் பாஸ்வர்ட் கேட்க, அதற்குள் அவளின் சத்தம் கேட்டு பையை மூடிவிட்டு முதலுதவி பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வர, பாத்ரூமில் இருந்து வெளியே வந்தவள் அவனை கண்டு திகைத்து அப்படியே அமைதியாக அமர, அவனும் அவளிடம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் அவளின் கைகாயத்துக்கு மருந்திட ஆரம்பித்தான்.


அவனை அமைதியாக பார்த்திருந்தவள் "உனக்கு என்கிட்ட ஏதாவது கேட்கணுமா அர்ஜுன்?"என்று கேட்டவளை சலனமில்லாமல் பார்த்தவன் "ஆரு சேப். தானே, அவளுக்கு"என்று அவன் வார்த்தை வராமல் தடுமாற...

"அவ இப்போ நல்லா இல்லை , இந்த நாலு நாளைக்கு அப்புறம் ரொம்ப சந்தோசமா இருப்பா. வாழ்க்கையில கஷ்டப்படாம எதுவுமே கிடைக்காதுல அர்ஜுன். அவ இனிமேல் சந்தோசமா இருப்பான்னு மட்டும் நான் ஸ்யூரிட்டி தரேன். வேற"என்று கேட்க...

"எனக்கு கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் நிறைய இருக்கு, உன்னால அதுக்கு பதில் சொல்ல முடியுமா என்ன?"என்று கேட்டவனை, அமைதியாய் பார்த்தவள் "இன்னும் நாலு நாள் மட்டும் அர்ஜுன், நான் சொல்லாமலே உனக்கு எல்லாம் தெரிய வரும்"என்று கூறியவளின் பேச்சு வழக்கம் போல புரியவில்லை அவனுக்கு...

மயூரி அறையில் அமைதியாய் படுத்திருக்க அவளின் கண்களில் கண்ணீர், அப்போது தான் உள்ளே வந்த நவிலனுக்கு அவளின் கண்ணீர் வலிக்க அவளின் அருகே வந்தவன் "ம... மயூரி என்னாச்சு ஏன் அழற?"என்று கேட்க, அவளோ தமையனை நினைத்து அழுது கொண்டிருந்தவள் அவனை கவனிக்கவே இல்லை.

நவிலன் மயூரி என்றழைக்க, அவளிடம் பதில் இல்லை. அவளின் தோளை பற்றி இழுத்து அமரவைக்க, திடீரென நடந்ததில் பதறிப்போனவளாய் கட்டிலில் இருந்து இறங்கி நாலடி நகர்ந்து சென்று நின்று "என்ன"என்று கேட்டவளை கண்டு , நவிலனுக்கு கோபம் வர "ஏய் நான் உன் புருஷன் தானே, ஏதோ அடுத்தவன் தொட்ட மாதிரி நாலடி தள்ளி போற, நீயும் இதுக்காகத்தான இன்னொருத்திய நான் காதலிக்கறேன்னு தெரிஞ்சும் என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட இப்போ என்னவோ நல்லவ மாதிரி நடிக்கிற நீ. ச்சீ"என்றவன் வந்த வேகத்தில் வெளியேறி விட, அவளுக்கோ கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. அழுகை பெருகியது. அவனின் பேச்சு அவளுக்கு அசிங்கமாக இருந்தது. இவனையா தான் அவ்வளவு காதலித்தோம் என்று அருவருப்பாக இருந்தது.

வெளியே வந்தவனுக்கு அப்போது தான் உரைத்தது. தான் செய்த காரியம். அவளுக்கு சமாதானம் கூற சென்றவன் அவளை மேலும் காயப்படுத்தி அழ வைத்திருக்க தவித்து போனான். மீண்டு அவன் அறைக்குள் நுழைய, அவளோ தேம்பியபடியே உறங்கியிருந்தாள்.

அர்ஜுன் மாடியில் நின்றிருக்க, ஆர்த்தி அவனை அறையில் தேட ப்ரித்வி மட்டுமே உறங்கிகொண்டிருக்க மகனாய் தேடியப்படியே மேலே வந்து விட்டார். அர்ஜுன் வானில் இருந்த பிறைநிலவை பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருக்க, அவனருகே வந்தவர் "அஜூ என்னடா என்னாச்சு? ஏன் இங்க நிற்குற அதுவும் இவ்வளவு இருட்டுல"என்று கேட்க...

அவனோ "ஒண்ணுமில்லமா சும்மா தான். தூக்கம் வரலை அதான் கொஞ்சம் நடக்கலாம்னு வந்தேன். அப்படியே சில்லுனு காத்து,பிறை நிலா அதான் அப்படியே பார்த்துட்டு நின்னுட்டேன்"என்று கூறியவனின் முகம் வருடியவள் அவனின் கன்னத்தை தொட்டு முத்தமிட்டவாறே "அம்மாக்கு ரொம்ப சந்தோசம் அர்ஜுன். ப்ரித்வியை நினைச்சு நான் எவ்ளோ நாள் கஷ்டப்பட்டு இருக்கேன் தெரியுமா? அவ வாழ்க்கை என்னாகுமோனு அதெல்லாம் ஒரு விசயமே இல்லனு ஆக்கிட்ட நீ. உன்னை நினைச்சு எனக்கு அவ்ளோ பெருமை. காதலிச்சவ எப்படி இருந்தாலும் அவ தான் எனக்கு வேணும்ன்னு அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட நீ தான்டா உண்மையான மனுஷன்.நான் என் பையன சரியா வளர்த்துருக்கேன்னு சந்தோச படறேன். உன்னை மாதிரி ஏன் இந்த நவிலன் இல்லாம போனானு எனக்கு தெரியல, காதலிக்கும் உண்மையா இல்லாம கட்டுனவளையும் ஏத்துக்க முடியாம தவிக்கிறான் "என்று வேதனையோடு சொன்ன ஆர்த்தியை விழுக்கென திரும்பி பார்த்தான்.


அர்ஜுன் "அம்மா என்ன சொல்றிங்க நீங்க நவிலனும் மயூவும் நல்லாத்தானே இருக்காங்க? என்ன சொல்றீங்க நீங்க புரியல எனக்கு?"என்று கேட்க, ஒரு பெருமூச்சு விட்டவர் "அது நவிலன் MBA கடைசி வருஷம் படிக்கும் போதே அவன் கல்யாணம் நடந்துருச்சு அப்போதான் மயூரி முதல் வருஷம் அவ்வளவு அவசரமா இந்த கல்யாணம் நடக்க காரணம் என்ன தெரியுமா?"என்றவரின் கேள்வியில் அவன் புரியாமல் பார்க்க..


நவிலன் அவன் கூட படிச்ச ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணிருக்கான். அந்த பொண்ணு வேற மதம். அது உங்கப்பாக்கு தெரிய வந்துருச்சு அவன்கிட்ட இதெல்லாம் வேண்டாம்னு சொன்னார். அந்த பொண்ணு அவனை விடற மாதிரி இல்லை. அதனால் மயூரி அப்பாகிட்ட ஜாதகம் அது இதுனு சொல்லி அவங்களை சம்மதிக்க வச்சு நவியையும் மிரட்டி, இந்த கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சுட்டார்.அவனுக்கு அந்த உறுத்தல் இன்னமும் இருக்கு. அந்த பொண்ணு சூசைடு பண்ணிக்கிச்சுன்னு சொன்னாங்க,அந்த பொண்ணு சாக அவன் தான் காரணம்னு குற்ற உணர்ச்சியில இவளை ஒதுக்கி வச்சிருக்கான். சீக்கிரம் அவங்க பிரச்னை சரி ஆகிடும்னு நானும் இவ்ளோ வருசமா வேண்டிட்டு இருக்கேன். எங்கே அது வேண்டுதலாவே இருந்துருமோன்னு எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு"என்ற அன்னையை வருத்தமாக பார்த்தவன் "நீங்க அதை நினைச்சு கவலைப்படாதீங்க அம்மா, நான் அவன் கிட்ட பேசறேன். இப்போ வாங்க கீழ போகலாம்"என்று தாயுடன் கீழே சென்றான்.தாயை கீழே அனுப்பி விட்டு அவனின் அறைக்கு சென்று விட்டாள்.

அவன் அன்னையுடன் கீழே வர, ஆரு சோபாவில் அமர்ந்திருந்தாள். மகளை கண்டதும் ஆர்த்தி அவள் அருகே சென்றவள் "என்னடா ஆரு இந்த நேரத்துல இங்க என்ன பண்ற? எதுவும் வேணுமா?"என்று கேட்க, மறுத்து தலையாட்டியவள் "அம்மா நான் உங்களோட தூங்கவா ப்ளீஸ்"என்று கேட்க, கண்ணீருடன் மகளை அணைத்து கொண்டவள் "எதுக்குடா ப்ளீஸ் வா போய் தூங்கலாம்"என்று மகளை அழைத்து கொண்டு சென்றார்.

அர்ஜுன் அறைக்குள் வந்து படுத்தவன் , மனைவியை பார்க்க, பார்த்ததுமே தெரிந்துகொண்டான் அவள் உறங்கவில்லை என்று...

அவளின் கரம் பற்றி இழுத்தவன் தன் நெஞ்சில் சாய்த்துக்கொள்ள, அவன் மார்பில் முகம் புதைத்தவள் அவனை அணைத்துக்கொண்டு உறங்க அவனின் இதழ்கள் மென்னகை புரிய, அவளின் தலையை கோதி விட்டான்.


நடு இரவில் அர்ஜுன் உறங்கி கொண்டு இருக்க அவனில் இருந்து பிரிந்தவள்,பையில் இருந்த தன் போனை எடுத்துக்கொண்டு சத்தம் இல்லாமல் கீழே இறங்கி வந்தவள் கால் போன போக்கில் நடக்க அவள் நேராக வந்தது துளசியின் கல்லறைக்கு தான்.


அங்கே வந்தவள் போனை ஆன் செய்து ஓடவிட, அவளை பின் தொடர்ந்து வந்த உருவம் அதில் தெரிந்ததை கண்டு அதிர்ந்து மூச்சடைத்து நின்றது. கண்களில் கண்ணீருடன் அந்த கல்லறையின் மேல் தலை வைத்து படுத்தவள் "ம்மா அம்மா இன்னும் மூணு நாள் தான் மா, இருக்கு மூணே நாள் தான். உன்னை கொன்னவங்களை கதற கதற துடிக்க வச்சு அவங்களை அழிப்பேன். அவங்க செஞ்ச பாவங்களுக்கு தண்டனையும் வாங்கி குடுப்பேன். நான் நெனச்சிருந்தா நீ இறந்து மூணு மாசத்துல இந்த வீடியோ எனக்கு கிடைச்சுது அப்போவே நான் அவங்களை பழிவாங்கியிருப்பேன். அது மட்டும் இல்லாம இன்னும் எனக்கு உண்மைகள் தெரிய வேண்டியது இருந்துச்சு அதுக்காகத்தான். நீ யாருக்காக எதுக்காக உயிரை விட்டியோ அதை சரி செய்யாம நான் அவங்களை கொல்ல மாட்டேன் அதுக்காக தான் இத்தனை நாள். இன்னும் மூணு நாளுல நீ இறந்த போன நாள். அன்னைக்கு அவங்க எல்லாரையும் நான் பலி குடுப்பேன் இது உன் மேல சத்தியம். அவள் பேசுவதை கேட்ட அந்த உருவம் மௌனமாய் கண்ணீர் வடித்தது.

அதுவும் அந்த விடியோவை முழுதாய் பார்த்ததும் தன் அகந்தை அனைத்தும் அழிந்து போக உயிரில்லாத ஜடமாய் ப்ரித்வியின் பின்னே அவளுக்கு பாதுகாப்பாய் வந்து அறைக்குள் சென்றது.


ப்ரித்வி அறைக்குள் வரும்போது மணி மூன்றாகி இருக்க, அர்ஜுன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். அவனருகே படுத்து அவனின் முகம் வருடி அவனின் நெற்றியில் முத்தம் வைத்தவளுக்கு அவளின் நிலையை எண்ணி வெறுப்பாய் இருந்தது. அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவளுக்குள் நுழைந்திருந்தான். அவனை காதலிக்க தொடங்கியிருந்தாள்.ஆனால் அது நிறைவேற வாய்ப்பே இல்லையே அனைத்தையும் தனக்குள்ளே புதைத்துக்கொண்டாள்.

சிறிதுநேரம் உறக்கம் வராமல் புரண்டவள், குளித்துவிட்டு கீழே இறங்கி வர இன்னும் பொழுது முழுதாய் விடிந்திருக்கவில்லை , ஆர்த்தி சமையலறையில் இருந்தார்.

அவள் அமைதியாய் சமையலறைக்குள் செல்ல அதற்குள் அவளை பார்த்து விட்ட ஆர்த்தி "என்ன தங்கம் இவ்ளோ சீக்கிரம் எழுந்துட்ட பசிக்குதா? அர்ஜுன் தூங்குறானா? நீ போய் ஹாலுல உட்கார்ந்து இரு, நான் உனக்கு டீ பிஸ்கட் எடுத்துட்டு வாரேன்"என்று அவளை அனுப்பி வைக்க, ஹாலில் வந்து அமர்ந்தவள் பார்வை ஹரிஷின் அறையை தொட்டு மீண்டது.


கார்த்திகேயன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தவர் மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்தார். ப்ரித்வியை ஹாலில் கண்டதும் அவரின் முகம் குற்றவுணர்ச்சியில் சுருங்கி மீண்டும் கனிவாய் மாறியது. அமைதியாய் அவளின் எதிரில் வந்து அவர் அமர...

அவரையே பார்த்திருந்தவளுக்கு அவரின் மாற்றம் தெளிவாய் தெரிய,"என்னாச்சு மாமா உங்களுக்கு ?"என்று வாய்விட்டே கேட்டிருந்தாள். கேட்டப்புறம் தான் அதை உணர்ந்தவள் அமைதியாய் இருக்க அவர் அவளின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு அழவே தொடங்கியிருந்தார்."என்னை மன்னிச்சிருமா, பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன். எப்படி இதை சரி செய்யபோறேன்னு தெரியலை. ஆரு... ஆரு பயமா இருக்குமா?" என்று அழுதவரை கண்டவள் அதிர்ந்து போக, அதற்குள் ஆர்த்தியின் "என்னங்க உங்களுக்கு காபியா"என்ற கேள்வியில் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு அமர்ந்து விட்டார்.

ப்ரித்விக்கு தான் திக்கென்று இருந்தது. இவருக்கு எப்படி தெரிந்தது என்று...


ஆர்த்தி மருமகளுக்கும் கணவருக்கும் காபி, பிஸ்கட் எடுத்து வந்தவர் கணவரிடம் கொடுத்து விட்டு, மருமகளிடம் திரும்பி "தங்கம் நீ சாப்டுட்டு இங்கையே இருடா நான் ஆருவ எழுப்பிட்டு வந்துறேன்"என்றவர் அறைக்குள் செல்ல, அவர் போனதும் திரும்பியவர் அவளை கையெடுத்து கும்பிட்டு விட்டு "இந்த விஷயம் உன் அத்தைக்கு தெரிய வேணாம் மா, இப்போதைக்கு அவளால இதை தாங்கவே முடியாது"என்றவரின் கண்களில் என்ன முயன்றும் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.


"உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்"என்று தடுமாற்றதுடன் கேட்டவளிடம்," நேத்து நான் தண்ணி குடிக்க கிட்சேன் போகும் போது நீ ரூம்ல இருந்து வந்தத பார்த்தேன். நீ எங்க போறேன்னு பார்க்க பின்னாடி வந்தேன். அப்போ தான்"என்றவருக்கு அந்த காட்சி கண்களுக்குள் வந்து போனது. அதற்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் தானும் துணை போயிருக்கிறோம் என்று நினைத்து குற்றவுணர்ச்சியில் குறுகிப் போனார்.
 
Last edited:

NNK37

Moderator
பிறை 12


கார்த்திகேயன் அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களுமே ஹரீஷும் ஆராதனாவும் தங்களுடனே இருக்கட்டும் என்று தயாளனிடம் கேட்டு அங்கேயே இருக்க வைத்திருந்தார். அவருக்கு அங்கு அவளை அனுப்ப பயமாக இருந்தது. அதுவும் ப்ரித்வி தான் ஹரீஷை எப்படியாவது இங்கேயே தங்க வைக்க கூறி இருக்க, அவளின் திட்டப்படி அவளுக்கு தேவையானதும் கிடைத்தது.
நாளை துளசியின் இறந்த நாள் அவள் தான் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று அனைத்தையும் யோசித்து செயல்படுத்த ஆயத்தமாகி இருந்தாள்.


அன்றைய இரவு அவர்களின் அறையில் பால்கனியில் கைகளை கட்டிக்கொண்டு நிலவை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவளுக்கு கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.மூன்று வருட வேதனை, தவிப்பு, துக்கம் அனைத்தும் நாளை முடிவுக்கு வந்து விடும் அதே போல அவளின் வாழ்வும்???...


அவளின் பின் தோளில் முகம் புதைத்து அவளின் வயிற்றோடு கைகோர்த்து அணைத்துக்கொண்டவன்
"அழகின் அர்த்தம் தான் நிலவோ...
நிலவு மருவி தான் அழகானதோ...
சொல்லடி எந்தன் பேரழகே...
என்றும் இந்த பிறை தேடும் அழகாய் நீ"...

கண்ணீரோடு திரும்பி அவனை அணைத்துக்கொள்ள, அர்ஜுன் தடுமாறி போனான்.

அவன் அவளிடம் ஏதோ கேட்க வர,அதற்குள் திடிரென மழை அடித்து ஊற்ற தொடங்கி இருந்தது.அவளோ அப்போதும் அசையாமல் நின்றிருக்க அவளின் கையை பற்றி இழுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் வந்தவன் டவலை எடுத்து வந்து தலையை துவட்டி விட, கண்ணோடு கண் சேர அவனின் விழிகளில் ஏக்கம் அவளின் கண்கள் காதல் வழிய அவன் பார்வை வீச்சை தாங்க முடியாமல் திரும்பி கொண்டாள்.

அவளின் கரங்களை பற்றியவன் ஸ்பரிசத்தில் அத்தனை மென்மையான, அதைத்தாண்டி ஒரு மென்மையான உணர்வு.அவளை தன்னோடு சேர்த்தணைத்துக்கொண்டவன் தட்டிக்கொடுத்து உறங்க வைக்க, அவளுக்கோ அவனின் காதல் மூச்சைடைக்க வைத்தது.


மறுநாள் காலை அவனின் மார்பில் படுத்திருந்தவளுக்கு மனமெங்கும் ரணமாய் வலித்தது. அவனுடனான இந்த வாழ்க்கை இன்றே கடைசி அல்லவா...

அவளின் இந்த சுயநலமான முடிவால் பாதிக்கப்படப்போவது அவனும் தான் என்று அறிந்தே அதை எடுத்திருந்தாள் அது அவனின் நல்லதுக்கு தான் என்று அவளே முடிவும் செய்திருந்தாள்.

அன்றைய விடியல் இரு குடும்பத்தினருக்குமே மிகவும் கோரமாகத் தான் இருந்தது. கார்த்திகேயன் தான் மிகவும் தவித்துப் போய் இருந்தார். என்ன நடக்குமோ மகளின் வாழ்வு என்னாகும் என்று அரண்டு போய் இருந்தார்.

அன்று பிரபாவதி, தயாளன் இருவரும் காலை நேரமாகவே வந்திருந்தனர். கார்த்திகேயன் ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தார். பிரபாவதியை முகம் கொண்டு கூட பார்க்க வில்லை. தயாளன் "மச்சான் இன்னைக்கு துளசிஇறந்த மூணாவது வருஷம் . இன்னைக்கு வீட்டுல பூஜை இருக்கு, படையல் போடணும். நீங்க எல்லாரும் வரணும். பசங்களை எல்லாம் நாங்க இப்போவே கூட்டிட்டு போறோம். அங்க வேலை நடந்துட்டு இருக்கு"என்று கூறினார்.

ஹரிஷ் வேகமாய் அறையில் இருந்து வந்தவன் ஹாலில் அனைத்து இடத்திலும் ஏதோ தேடினான். நவிலன் "ஹரிஷ் என்ன தேடுற? என்னாச்சு?...


"என்னோட போன் மிஸ் ஆகிடுச்சு, நான் ரொம்ப நேரமா தேடுறேன். கிடைக்கல"என்றவனின் குரலில் அத்தனை பதட்டம்.


"போன் தான இங்க தான் எங்காச்சும் இருக்கும். எடுத்துக்கலாம் டென்ஷன் ஆகாத,பாரு முகம் எல்லாம் எப்படி வேர்த்து போய் இருக்குன்னு"என்று கூற, அவன் அதை காதிலே வாங்காமல் தேடிக்கொண்டு இருந்தான்.


அப்போது தான் ப்ரித்வி மேலிருந்து கீழே வர, அர்ஜுன் இன்னும் உறங்கிக்கொண்டு இருந்தான். ப்ரித்வி கார்த்திகேயனை பார்க்க, அவரோ வெறுப்பாய் "ஹரிஷ் நேத்து கீர்த்தி வந்தா இல்லை, உன் போனை எடுத்துட்டு போயிருக்கலாம். கைல வச்சிருந்ததை நானே பார்த்தேன். போய் ரெடியாகி வாங்க, அங்க தானே போக போற போய் வாங்கிக்கோ"என்று கூற, அவனோ "நீங்க பார்த்தீங்களா மாமா. அவ வச்சிருந்தாளா? என்னை கேக்காம என் போனை எடுக்காதன்னு அவளுக்கு இருக்கு"என்று கறுவியவன் வேகமாய் அறைக்கு ஓடிச்சென்றான்.

நவிலன் "அவன் தங்கச்சிகிட்ட தான போன் இருக்கு, ஏன் இவ்ளோ டென்ஷன் ஆகுறான். இவ்ளோ பதட்டம் எதுக்கு?...

பிரபாவதி "அது வேற ஒண்ணும் இல்லை நவிலா, அவன் பிசினஸ் தொடங்கறதுக்கு அதுல என்னமோ பிளான் போட்டு வச்சிருக்கேன். பைல் இருக்குனு சொன்னான். அதான் அவ ஏதாச்சும் அழிச்சுருவானு பயப்படுறான் வேறொண்ணுமில்ல"என்று கூறி சமாளிக்க...

கார்த்திகேயன் தான் தாங்கள் இத்தனை நாட்கள் இப்படி தான் முட்டாளை இருந்திருக்கிறோம் என்று நினைத்து வருந்தினர். காலம் கடந்து வருந்தி இனி எந்த பயனும் இல்லையே...

ஆர்த்தி ப்ரித்வியை பார்த்து விட்டவர் "ரித்துமா போய் அர்ஜுனை எழுப்பி விடு, இன்னைக்கு போனா வருஷம் போலவே அம்மாக்கு சாமி கும்பிட போகலாம்"என்று அவளுக்கு புரியவேண்டும் என்று அவ்வாறு கூற, அதில் கண்கள் நிறைந்தவள் தலையாட்டிவிட்டு அவளின் அறைக்குள் சென்று விட்டாள்.

அவள் அறைக்குள் வர, அர்ஜுன் அப்போதும் இழுத்து போர்த்திக்கொண்டு உறங்கி கொண்டு இருந்தான். அவனருகில் சென்றவள் அவனை தொட்டு அசைக்க, அவளின் ஸ்பரிசத்தில் கண்விழித்தவன் நேற்றைய இனிமையான நினைவில் அவளை கண்டு அழகாய் இதழ் விரித்தவன் "குட் மார்னிங் பொண்டாட்டி"என்று கூற, அவளோ "அம்மாக்கு படையல் போடணுமாம் அர்ஜுன், வீட்டுல இருந்து வந்துருக்காங்க நாம அங்க போகணும் அத்தை உன்னை கீழே வர சொன்னாங்க"என்றவளின் குரல் இயந்திரம் போல் இருக்க, அவளிடம் "சாரி"என்று கூறியவன் வேகமாய் குளியலறைக்குள் சென்று விட்டான்.


அவன் சென்றதும் அதுவரை அடக்கியிருந்த கண்ணீரை விட்டவள் "இதுக்கு தான் நான் சொன்னேன் அர்ஜுன், உனக்கு என்னால இது போல சின்ன சின்ன சந்தோசங்களை கூட தர முடியாதுன்னு, போதும். எல்லாத்தையும் முடிச்சுக்கலாம் இன்னையோட"என்றவள் கண்களில் வழிந்த நீரை துடைத்துக்கொண்டு தேவையானதை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு தயாரானாள்.


தயாளனின் இல்லம் துளசியின் புகைப்படத்துக்கு மாலை போட்டு படையல் இடப்பட்டு இருந்தது. பிரகாசும் தர்ஷினியும் அனைத்தையும் செய்திருந்தனர். அனைவரும் வீட்டிற்குள் வர, ஹரிஷ் வேகமாய் உள்ளே வந்தவன் கீர்த்தி கீர்த்தி என்று கத்த...

தர்ஷினி "ஹரிஷ் கீர்த்தி அவ பிரண்ட் வீட்டுக்கு போய் இருக்கா அப்புறம் உன் போன் அவகிட்ட தான் இருக்காம், வந்து தரேன்னு உங்கிட்ட சொல்ல சொன்னாள்"என்று ப்ரித்வி கூறியதை அப்படியே கூறிவிட்டு வேலைகளை செய்ய தொடங்கி இருந்தாள்.


கார்த்திகேயன் கவனம் முழுவதும் மகளின் மேலே இருந்தது. ஹரீஷ் தவித்துப் போய் இருந்தான் அனைவரும் ஹாலில் அமர்ந்து இருக்க, அப்போது பிரகாஷின் "வா ஹர்ஷா"என்ற குரலில் அனைவரும் திரும்ப, துளசியின் புகைப்படத்தை பார்த்தவாறே உள்ளே வந்தான்.

ஆர்த்தி "அண்ணா எல்லாரும் வந்தாச்சு நேரமும் ஆகிடுச்சு பூஜை ஆரம்பிச்சிருவோம்"என்று கூற, தயாளன் எழுந்து முன்னே செல்ல, அனைவரும் எழுந்து சென்றனர்.

அர்ஜுனின் கண்கள் ப்ரித்வியின் மேல் தான் அவளுக்கு கண்ணீர் தானாய் வழிந்தது. அனைவரும் அமர்ந்திருக்க, அர்ஜுன் அவளையும் பிரகாஷ், தயாளன் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் சென்று அமரவைத்து விட்டு அவனும் தாயின் அருகில் அமர்ந்தான்.


தாயின் புகைப்படத்தை பார்த்தவாறே அமர்ந்திருந்தவள் வேதனை தாங்க முடியாமல் "ம்மா அம்மா அம்மா"என்று வாய்விட்டு அழவே தொடங்க, பிரகாஷ் அவளை அமைதி படுத்த, வேகமாய் எழுந்து அவளின் அறைக்கு ஓடிவிட்டாள்.

அர்ஜுன் அதில் திகைத்து அவளின் பின்னே செல்ல போக பிரகாஷ் "அர்ஜுன் வேண்டாம் விடு, அவளுக்கு அம்மா நியாபகம் வந்துருச்சு, நீ வா அவளுக்கு பதிலா நீ செய் "என்று அவனை தன்னருகில் நிறுத்திக்கொண்டான்.

அனைவரும் பூஜையில் கவனம் கொண்டு அங்கே பார்த்து கொண்டு இருக்க, ஹரீஷ் அங்கே அமர முடியாமல் அவனின் அறைக்கு சென்றவன் தலையில் கைவைத்துக்கொண்டு அமர்ந்து விட்டான்.


அப்போது அவனின் அறை திறக்கும் சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்க்க ப்ரித்வி தான் உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தாள். அவளை கண்டு எரிச்சலானவன் "ஹேய் பைத்தியமே வெளிய போ"என்று சத்தம் போட்டான்.அவளோ அதை காதில் வாங்காமல் அறையை உள்புறமாக தாள் போட,"ஏய் போக போறியா இல்லையா? இம்சை மனுஷன் இருக்க நிலைமை தெரியாம இதுவேற"என்று முனகியவனை கண்களில் கொலைவெறியுடன் பார்த்தவள் "போகலாம் என்ன அவசரம். பொறுமையா குடுக்க வேண்டிய எல்லாத்தையும் குடுத்து சிறப்பா வழியனுப்பி வைக்கிறேன்"என்றவளின் குரலில் இருந்த வேறுபாட்டை உணர்ந்து அவளை திரும்பி பார்த்தவன் அதிர்ந்தே போனான்.

கண்கள் சிவந்து போய் அத்தனை ஆவேசம் முகத்தில்....

ஒவ்வொரு எட்டாய் முன்னேறி வர, அவளை கண்டு சிறிது அதிர்ந்தாலும் "ஏய் வெளிய போடி பைத்தியம் முத்திருச்சா, உன்னையெல்லாம் அப்போவே பைத்தியக்கார ஹாஸ்பிடலில் சேர்த்துருக்கனும், நானே ஒரு பெரிய தலைவலில இருக்கேன். போய் தொலை"என்று அவளை தள்ளி விட, அதில் அந்த கதவின் மேல் போய் விழுந்தவள் "சரி ஓகே நான் போறேன். இதை உங்கிட்ட குடுக்க வந்தேன். பரவாயில்லை இதை நானே வச்சுகிறேன்"என்று அவனின் போனை ஆட்டி காட்டியவள் வேகமாய் கதவை திறந்துகொண்டு வெளியே சென்று விட, அவனின் போனை கண்டவன் "ஏய் அது என் போன் என் கிட்ட குடு"என்று கத்தியவாறே அவளின் பின் செல்ல, அவள் சென்றது என்னவோ அவளின் அன்னை துளசியின் அறைக்கு தான்...


கீழே அப்போது தான் பூஜை முடிந்திருக்க, ஹரிஷின் சத்தம் தெளிவாய் அனைவர்க்கும் கேட்க, கார்த்திகேயன் தான் "அர்ஜுன் போ சீக்கிரம் போ அந்த கொலைகாரன் சத்தம் போடறான். அவன் மருமகளை ஏதாச்சும் பண்ணிடப்போறான்"என்றவர் மேலே ஏற போக, அவரின் கொலைகாரன் என்ற விளிப்பில் அர்ஜுன் திகைத்து போய் "அப்பா"என்று அதிர்ந்து அழைக்க, அதே நேரம் மேல் இருந்து ஆஹ்ஹ் என்ற ஹரிஷின் அலறல், பிரபாவதி "ஐயோ என் புள்ளை, ஹரி"என்று கத்திக்கொண்டே மேலே ஓட, அவரின் பின்னே சென்றவர்கள் சத்தம் வந்த அறையை திறக்க போக, அது உள்ளே தாள் போடப்பட்டு இருந்தது.

அர்ஜுன் வேகமாய் அங்கிருந்த ஜன்னலை திறந்தவன் "பிரகா"என்று கத்த, அங்கே வந்து பார்த்த அனைவருக்குமே தொண்டையில் நீர் வற்றிப்போன உணர்வு...

கையில் கட்டையுடன் அவள் நிற்க, ஹரிஷ் தலையை பிடித்தவாறே கீழே தரையில் சரிந்து அவளை அதிர்வுடன் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.

பிரபா "ஏய் பைத்தியம் எதுக்குடி என் பையனை அடிச்ச, ஐயோ என் புள்ளை யாராச்சும் காப்பாத்துங்களேன் அவனை. நான் அப்போவே சொன்னேன். அவளை பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரில கொண்டு போய் விட சொல்லி, இப்போ என் புள்ளைய கொல்ல பார்க்குறாளே"என்று நெஞ்சில் அடித்து கொண்டு கதற...

பிரகாஷ் "பாப்பா வேண்டாம்டா இது தப்பு, ஹரிஷ் உன் அண்ணன் தான கதவை திற"...

தயாளன், ஆர்த்தி, நவிலன், மயூரி என்று மற்றவர்கள் ஒன்று புரியாமல் இருக்க, தர்ஷினிக்கு அவள் அவனிடம் போனை பற்றி கூற சொல்லும் போதே சந்தேகம் இருக்க, இப்போது அவளுக்கு தெளிவாகி இருந்தது.


ஹர்ஷா "ரித்துமா ஆதாரம் கிடைச்சிருச்சு, இவனை போலீஸ்ல ஒப்படைக்க போறேன்னு தான சொன்ன, வேண்டாம்டா அவனை விட்டுரு"என்றவனின் பேச்சில் அனைவரும் அதிர, அர்ஜுன் திகைத்து போனான். அவனிடம் அவள் எதுவுமே கூற வில்லை அல்லவா....


அர்ஜுன் திரும்பி ஹர்ஷாவை பார்க்க, அவனோ "பாப்பா வேணாம் சொன்னா கேளு கதவை திற எதா இருந்தாலும் பேசி தீர்த்துக்கலாம்"என்று மீண்டும் சத்தம் போட...

அவளின் கையில் வைத்திருந்த கட்டையால் அவனின் முகத்தில் குத்தியவள் "போலீஸ்ல ஒப்படைக்கவா அதுக்காகவா நான் இவ்வளவும் செஞ்சேன். இல்லை, இவனை நான் தான் கொல்லுவேன் அதுவும் துடிக்க துடிக்க என் கையால கழுத்தை நெரிச்சு கொல்லுவேன் அவளின் முகம் அவ்வளவு கொடூரமாய் இருந்தது. அவளின் இந்த புது அவதாரத்தில் அனைவரும் அதிர்ந்து போய் இருந்தனர்.

ஹரிஷ் தலை உயர்த்தி பார்த்தவன் "ஹேய் மரியாதையா என் போனை குடுத்துரு, உன்னை சும்மா விட மாட்டேன்"என்று எழுந்திருக்க கூட முடியாமல் ஈனஸ்வரத்தில் முனக, அவளோ அதைகேட்டு சிரித்தவள் "உங்கிட்ட குடுக்கணுமா அதுக்காகவா இவளோ வருஷம் பைத்தியம் மாதிரி நடிச்சு, அசிங்கப்பட்டு எல்லா வலிகளையும் தாங்கிகிட்டேன். நோ வேய்... சரி ஓகே அந்த போனை நான் உங்கிட்ட தரேன்னு வச்சுப்போம். நீயே இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல சாக போற அதை வச்சு நீ என்ன பண்ண போற"என்றவளின் பேச்சில் வெளியே நின்ற அனைவரும் ஏகத்துக்கும் அதிர்ந்து போயினர். அதுவும் பிரகாஷ் உச்சக்கட்ட அதிர்ச்சியில், மற்றவர்களுக்காவது அரைகுறையாக உண்மை தெரியும்,அவனுக்கு அதுவும் இல்லையே...

"சரி நீயே சாக போற உனக்கெதுக்கு போனு, ஒன்னு செய்றேன். முதல்ல அந்த கருமத்துக்கு சமாதி கட்டுறேன் என்றவள் கட்டிலுக்கு அடியில் இருந்த ஒரு குடுவையை எடுத்தவள் அவன் முன்பு காட்டி இது என்னை தெரியுமா? நிச்சயம் தெரியும்,ஹைட்ரோகுளோரிக் ஆசிட்****...


இப்போ நான் இதுல இந்த அசிங்கத்தை போட போறேன் என்று அவனின் முன்பு ஆட்ட, அவனோ "ஏய் அப்படி செய்யாத, கொன்னுடுவேண்டி நான் உன்னை"என்றவாறே எழ முற்பட, அது அவனால் முடியாமல் போனது.

அவனின் நிலையை கண்டு வாய்விட்டு சிரித்தவள் "உன்னால எங்கையும் அசையவே முடியாது. உன் ரூமுல உன் கழுத்துல குத்துனனே நியாபகம் இருக்கா, இன்னும் அரைமணி நேரத்துக்கும் உன்னால அசையவே முடியாது"என்று கூற, அப்போது தான் அவளை தள்ளும் போது தன் கழுத்தில் சுல்லென ஏதோ பட்டது போல் உணர்ந்தது நியாபகம் வர, தன் சரியாய் அவளிடம் மாட்டிக்கொண்டோம் என்று அவனுக்கு புரிந்து போனது.


பிரகாஷ் "இங்க என்ன நடக்குது, ஏதாச்சும் சொல்லு, ப்ரித்வி நீ என்ன பண்ற? அவனை விடு"என்று சத்தம் போட...

தயாளன் "அம்மாடி அவனை விட்டுரு அவன் உன் அண்ணன், எதுக்காக அவனை அடிக்குற, கதவை திறந்து விடுடா"என்று சத்தமிட...

பிரபா கார்த்திகேயனிடம் வந்தவர் "அண்ணா அந்த பைத்தியம் உங்க மருமகனை எப்படி அடிக்குது பாருங்க, சம்பந்தமே இல்லாம என்னவோ பேசுது. அவனை விட சொல்லுங்கன்னே"என்று கூற, அவரோ புருவம் சுருக்கி அவளை பார்த்தவர் "சம்பந்தம் இல்லாம ஏதோ உளறுறாளா? அவளா? துரோகி, நம்பிக்கை துரோகி"என்று அவளின் கன்னங்களில் ஓங்கி அறைய, நிலை தடுமாறி கீழே விழுந்தவரை தாங்கிய பிரகாஷ் "மாமா"என்று கோபத்துடன் கத்த , அவரோ தலையில் அடித்து கொண்டு அழுதார்.

ஆரு அப்பா என்று அழைக்க, மகளை அணைத்துக்கொண்டவர்"அம்மாடி அப்பாவை மன்னிச்சிருடா, பாவிடா நான் பாவி. என் சொந்த வீட்டுல என் பொண்ணுக்கே பாதுகாப்பு இல்லாம இருந்துருக்கே, ஐயோ நீ இந்த பாவிகிட்ட எவ்வளவு வேதனேயை அனுபவிச்சுருப்ப, அதெல்லாம் தெரியாம இருந்துட்டேனே... சொல்லிருக்கலாமேடா அப்போவே அப்பாகிட்ட, அவனை அப்போவே கழுத்தை நெரிச்சு கொன்னு போட்டுருப்பேனே"என்றவரின் பேச்சில் மேலும் அழுகை வர, அவளும் வாய்விட்டு கதறி அழுதாள்.

ஆர்த்தி "ஐயோ இங்க என்னை நடக்குதுன்னு சொல்லுங்க, எதுக்கு அழறீங்க? நம்ம வீட்டுல உனக்கென்ன பாதுகாப்பு இல்லாம போச்சு ஆரு, என்னடா எதுக்கு நீயும் அழற"என்று தவிப்புடன் கேட்க...

நவிலன் "அப்பா என்னப்பா என்னலாமோ சொல்றிங்க பயமா இருக்கு தெளிவா சொல்லுங்க அப்பா"என்று அவனும் பதற...

ஹரிஷ் "ஏய் மரியாதையா என் போனை குடுத்துரு, இல்லனா அப்புறம் அவ்வளவு தான்"என்று கத்த, அவளுக்கு அவனின் கத்தலில் ஆத்திரம் வர "அடச்சீ பொறுக்கி நாயே அடங்கவே மாட்டேல்ல நீ... ஏன் டா ஒரு பொண்ணு காதலிக்கலைன்னா அவளை வீடியோ தப்பா வீடியோ எடுத்து பிளாக்மெயில் செஞ்சா அவ உன்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சுருவாளா?"என்று அவனை ஓங்கி ஒரு உதை விட அவளின் பேச்சில் அனைத்தும் புரிந்து போக, ஆரு தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதாள்.


"அம்மா இவன் எ.. என் ரூம், பாத்ரூம் எல்லா இடத்துலயும் கேமரா வச்சு வீடியோ எடுத்துட்டான்.அது மட்டும் இல்லை அவனோட போட்டோஸ் அதுல மெர்ஜ் பண்ணி நிஜமா அவனோட தப்பா இருக்க மாதிரி வீடியோ பண்ணி,என்னைய கல்யாணம் பண்ணலன்னா நான் இந்த வீடீயோவை வெளிய லீக் பண்ணிடுவேன்னு மிரட்டினான். அப்... அப்புறம் நான் அதையும் மீறி வெளியே சொல்ல வந்தேன். அப்போ... அப்போ தான்"என்றவள் மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் கதறி அழ, அனைவரும் ஹரிஷின் மேல் கொலைவெறியில் இருந்தனர். அர்ஜுனுக்கு முன்பே தெரிந்தாலும் அதை தங்கையின் வாயாலயே கேட்கும் பொழுது அவனை கொன்று விடும் வெறி.


தயாளன், பிரகாஷ் இருவரும் பேரதிர்ச்சியில்...

தர்ஷினிக்கு இது புதிய செய்தி, துளசியின் இறப்புக்காக என்று நினைத்தவளுக்கு இது புது செய்தி.

நவிலன் ஹர்ஷாவிடம் திரும்பியவன் "ஹர்ஷா இதெல்லாம் உனக்கு முன்னாடியே தெரியுமா? அப்போ இதை தான் ஆதாரம் சொன்னியா? உனக்கெப்படி தெரியும்"என்று கேட்க, அவனின் காதில் அது விழவே இல்லை. அவனின் பார்வை மொத்தமும் ஆருவிடம்...

அவள் அந்த வேதனையை எப்படி தாங்கியிருப்பாள். அவளின் அழுகை அவனுக்கு அதிகம் வலித்தது.


ஹரிஷ் "ஏய் என் போனை குடுடி, நான் இதை சும்மா விட மாட்டேன். ஏய் ஆரு, என்னடி பயம் போயிருச்சா? பக்கத்துல ஆள் இருக்காங்கன்னு உனக்கு அவ்வளவு தைரியமா? இப்போவே அதை உலகம் முழுசும் பரப்பறேன்"என்று சத்தம் போட்டவனின் வாயிலே கட்டையை வைத்து அடித்தவள் "அதுக்கு முதல்ல நீ உயிரோட இருக்கனும். இந்த அசிங்கத்தை வச்சு தானே இத்தனை நாள் நீ அவளை ஆட்டி வச்ச, இப்போ இது என்ன நிலைமைக்கு ஆளாகப்போகுதுனு பாரு" என்றவள் அந்த ஆசிட் இருந்த குடுவைக்குள் போட, அது நிமிடத்தில் கரைந்து போனது.


"ஏய்ய்ய்"என்ற ஹரிஷின் கத்தலை பொருட்படுத்தாமல், ஆருவை பார்க்க அவளோ கையெடுத்து அவளை கும்பிட, அவளின் பார்வை ஹர்ஷாவை வேதனையுடன் தொட்டு மீண்டது.


அர்ஜுன் ஆருவை பார்த்தவன் "இவனோட அந்த மிரட்டலுக்காகவா ஆருமா இந்த மூணுவருசமா இந்த வேதனயை பொறுத்துகிட்ட என்ற கேள்வியில் ஒரு நொடி பார்வை ஹர்ஷாவின் காலை தொட்டு மீண்டது.


"ஹர்ஷா அண்ணா ஆக்சிடென்ட்"என்ற வார்த்தையில் அனைவரும் திரும்பி ப்ரித்வியை பார்க்க, அவ ஒரு தடவை இந்த விசயத்தை ஹர்ஷாகிட்ட சொல்ல ட்ரை பண்ணா அந்தன்னிக்கு தான் அவரோட ஆக்சிடென்ட் நடந்தது. அதுல அப்பாவும் அம்மாவும் என்று அவள் கூற சிரமப்பட, ஹர்ஷா பொத்தேன கீழே விழ, அதுவரை திகைப்பில் இருந்த மயூரி ஓடிவந்து தமையனை தாங்கிக் கொண்டாள்.
 
Last edited:
இன்னும் நல்லா போடுங்க அவனை!!!... என்னென்ன பொறுக்கிதனம்லாம் பன்னியிருக்கான் பாவி!!!... ஹர்ஷா பாவம்!!!... இன்ட்ரெஸ்டிங்!!!... அடுத்த எபிக்கு வெயிட்டிங்!!!
 

NNK37

Moderator
இன்னும் நல்லா போடுங்க அவனை!!!... என்னென்ன பொறுக்கிதனம்லாம் பன்னியிருக்கான் பாவி!!!... ஹர்ஷா பாவம்!!!... இன்ட்ரெஸ்டிங்!!!... அடுத்த எபிக்கு வெயிட்டிங்!!!
Tq...inniku poduren nxt epi
 

santhinagaraj

Active member
ப்ரீத்தி விடாத அவன போன போட்ட அந்த ஆசிட தூக்கி அவன் தலையில ஊத்து எவ்வளவு கேவலமான வேலையெல்லாம் பார்த்து வச்சிருக்கான் பொறுக்கி 😡😡

எழுத்துப் பிழைகள் நிறைய இருக்கு அதை சரி செய்யவும்
 
Top