எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

SAM (சி . ம) - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!


அத்தியாயம் 1


“தனி ஒரு மனிதனின் படை.. அதில் எழுவது விடுதலை விடை.. அது மழை வெயில் இரண்டிற்கும் குடை!

ஏறு முன்னேறு இது கரையே இல்லா காட்டாறு! ஓடு முன்னோடு ஒரு வெற்றி என்பது கண்கூடு!

அர்ஜூனரு வில்லு ஹரிசந்திரன் சொல்லு.. எதிரையைக் கொல்லு இமயத்தை வெல்லு!

தேவதையின் ரகம்.. வெண்ணிலவு முகம்.. மூடியது ஏனோ கார்மேகம்!

தேடல் ஒரு கண்ணில்.. ஊடல் ஒரு கண்ணில்.. நாளை இரு கண்கள் சுகமாகும்!

அழகிய தாய் மொழி இவள்.. இவள் சிரிக்கையில் இரவுகள் பகல்.. அட இவளுக்கு இவளே நகல்!

அழகிய மெழுகென உடல்.. உன் விழியினில் எதற்கடி கடல்.. அதைத் துடைப்பது இவனது விரல்!”

என்ற பாடல் அவனது உடற்பயிற்சி அறையில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்க, அவனோ அங்கிருந்த ட்ரெட்மில்லில் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் மெழுகு பொம்மைபோல இருக்கும் பெண்ணொருத்தின் ஈர விழிகள் மின்னி மறைந்தது.

அவனது முறுக்கேறிய புஜங்களும், படிக்கட்டு தேகமும், ஆறடி உயரமும், புதிதாய் பார்ப்பவர்களை இரண்டடி தள்ளி நிற்கவைக்கும். தீர்க்கமான விழிகளும், கூர் நாசியும், அளவான சீரான மீசையும், அழுத்தமான உதடும், ஆளுமையான முகமும் கொண்ட அந்த ஆளுமை அதிகாரி ஷிம்ரித் யாதவ் ஐ.ஏ.எஸ். ஒரு மாவட்டத்தையே தன் அதிகாரத்தால் திறமையாக ஆளும் அதிகாரி.

சட்டத்திற்குப் புறமாகத் தவறான தொழில் செய்பவர்களுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாகத் திகழ்பவன். தயவுதாட்சண்யம் பார்க்காமல் அதிரடியாய் முடிவெடுக்கக் கூடியவன். பல அரசியல்வாதிகளுக்குத் தலைவலியைக் கொடுக்கக்கூடியவன். முன்னால் அவன் வேலை செய்த இடங்களில், அவனுக்குப் பயந்தே முறைகேடான தொழிலை நிறுத்திய அரசியல்வாதிகள் பலர்.

ஆனால் அவனுக்கும் தண்ணீர் காட்டும் வில்லாதிவில்லன்களும் இருக்கும் சிங்கார சென்னையில் தான் இப்போது புதிதாய் பதவியேற்க இருக்கிறான் ஷிம்ரித். இதற்கு முன் பணிபுறிந்த இடங்களில் இவன் செய்த அதிரடியால் அனைத்து ஆட்சிபணியில் இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் இவன் பிரபலம். புதிதாய் சேர இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கு இவன் முன்மாதிரி.

முதன்முதலாகத் தன் சொந்த மண்ணில் ஆட்சியராக அமர இருக்கிறான். நல்லவன் என்னும் முகமூடி அணிந்து பின்புறத்தில் பல தவறான காரியம் செய்யும் அரசியல்வாதிகளையும், தவறான தொழிலை ‘அரசியல்வாதி’ என்னும் போர்வையில் செய்யும் குற்றவாளிகளையும் கூண்டோடு பிடிக்கும் முயற்சியில் தான் இன்று வேலையில் அமரப்போகிறான்.

“கர்ப்பத்தில் நெளிந்த உன்னை நுட்பமாய் தொட்டு ரசிப்பா..

பேதை போல் அவள் இருப்பாள் மேதையாய் உன்னை வளர்ப்பா..

என்ன வேண்டும் இனி உனக்கு.. அன்னை மடியில் சொர்க்கம் இருக்கு..

ஆசப்பட்ட எல்லாத்தையும் காசிருந்தா வாங்கலாம்.. அம்மாவ வாங்க முடியுமா! நீயும் அம்மாவ வாங்க முடியுமா!”

என அவன் அழைபேசியில் சத்தத்தில் ஓட்டத்தின் வேகத்தைக் குறைத்து, அழைப்பை ஏற்றபடி நடந்தான்.

“அம்மா!”

“ஷிம்ரித்! என்னடா பண்ற? எழும்பிட்டியா?”

“ம்மா! நான் எழும்பி வொர்க்கவுட் கூட முடிச்சுட்டேன். இதோ கிளம்பப்போறேன். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்கமா. நான் கிளம்பிப்பேன். நான் என்ன சின்னபுள்ளையா? உங்க மகன் கலெக்டர் ஞாபகம் இருக்கா?”

“இல்லாம பின்ன! நான் கலெக்டர் அம்மாவாக்கும்” எனக் கூறிச் சிரித்தவர் தொடர்ந்து “இத்தனை வருஷம் தான் வேற ஊர்ல இருந்த, இப்போ நம்ம ஊர்ல இருக்கும் போதே வீட்டுல இல்லாம, இப்படி தனியா அங்க குவாட்டர்ஸ்ல இருக்கியே இது நியாயமா? அம்மாக்கும் உன்னைப் பக்கத்துல வைச்சு பார்க்க ஆசையா இருக்காதா?”

“அம்மா! என் வேலைக்கு எனக்கு எதிரிங்க ஜாஸ்த்திமா. வேலை ஃபேமிலிய அஃபெக்ட் பண்ணக் கூடாது.. சேம் ஃபேமிலி வேலையை அஃபெக்ட் பண்ணக் கூடாது. அதுக்கு நான் தனியா தான் இருக்கனும் மா”

“என்னமோ போடா! அப்பாவும் புள்ளையும் என்னை எதாவது சொல்லி வாய அடச்சிடுங்க. சரி சாப்பிட்டு கிளம்பு. சரியா?”

“சரிமா. என்னைப் பிளஸ் பண்ணுங்க”

“சந்தோஷமா இருப்பா. உனக்காகத் தான நான் கோயில் குளம்னு சுத்துறேன். உன் வாழ்க்கை நல்ல படியா அமையனும்” எனக்கூற, ஒரு பெருமூச்சு விட்டவன்,

“சரிம்மா நான் ரெடி ஆகுறேன். பாய்”

“சரிப்பா வச்சுடுறேன்” என அவர் தொலைபேசியை வைக்கவும், ட்ரெட்மில்லை நிறுத்தி நடையையும் நிறுத்தினான். பால்கெனிக்கு சென்று, அங்குள்ள கம்பியைப் பிடித்து, பின்புறத் தோட்டத்தை வெறித்தப்படி நின்றவன் நினைவுகள் எங்கெங்கோ தறிகெட்டு ஓடியது. பின் தலையை உலுக்கி தன் எண்ணம் போகும் திசையை ஒதுக்கிவிட்டு குளியலறையில் புகுந்தான்.

அதேவேலையில்,

“நிஹாரிகா! நிஹாரிகா!” என அழைத்தபடி அவளுக்கான காபியுடன் கதவைத் தட்டினார் ஹேமாவதி.

“இதோ வரேன் அத்தை” எனக் கூறிக்கொண்டே கதவைத் திறந்தாள், அன்றலர்ந்த மலர்போல இருக்கும் அழகிய யுவதி. அழகிய பூக்குவியல் அவள். ஐந்தரையடி உயரத்தில், உயரத்திற்கு ஏற்ற உடல்வாகு, அங்க லாவண்யங்கள் எடுப்பாக, பார்ப்பவர்கள் கண்களுக்கு அழகிய விருந்தாக இருப்பவள்.

ஆம்! கண்களுக்கு மட்டுமே விருந்து, யாரும் எட்டி தொட்டுவிட முடியாத உயரம். எம்.எல்.ஏ சூர்யகுமாரின் மருமகள், ஐ.பி.எஸ் அதிகாரி மஞ்சரியின் புதல்வி. சிறு வயதிலிருந்தே அவளை யாரும் நெருங்க முடியாதளவுக்கு பாதுகாப்பு பலமாக இருக்கும். மஞ்சரியின் உயிர் அவள்.

இன்று அவளும் ஒரு ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி, சப்-கலெக்டராக இருக்கிறாள். இனி சொல்லவா வேண்டும்! அவள் கடந்து போனால் அவளைக் கண்டு ஏக்க பெருமூச்சு விடும் இளசுகள் அதிகம். அவளோ ஒருத்தனையும் ஏறெடுத்து பார்க்கமாட்டாள். இது அனைத்தையும் விட அவள் ஆளுமையான முகமும், குணமும் தவறான நோக்கமுடையவர்களை எட்ட நிற்கவைத்துவிடும்.

“குளிச்சுட்டியா? இந்தா காபி” என்றார் ஹேமாவதி.

“தங்க்ஸ் அத்தை.. அத்தைனா அத்தை தான். கரெக்ட் டைமிங்க்கு காபி வரும்”

“ஐஸ் வைக்காம சீக்கிரம் ரெடியாகி வா. அந்தக் கழுதை இன்னும் தூங்குதா?” என அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தார். அங்கோ நல்லிரவு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள் அவரது தவபுதல்வி நிரஞ்சனா.

“எருமைக்கு இன்னும் தூக்கத்த பாரு. உன்னை” என நிஹாரிகாவை தாண்டிச் சென்று அவள் முதுகில் ஒரு அடியைப் போட்டார். அவளோ தூசு தட்டுவதை போலத் தட்டிவிட்டு தூக்கத்தை தொடர்ந்தாள். இவர்கள் இருவரையும் பார்த்துக் கலகலவெனச் சிரித்த நிஹாரிகா,

“அத்தை அவளுக்குத் தான் லீவ்னா பத்தானாலும் விடியாது தான. எதுக்கு எழுப்புறீங்க?”

“இன்னைக்கு பழக்கம் தான் நாளைக்கும் வரும். நாளைக்கு கட்டிக்கொடுக்குற வீட்டுல இப்படி நடந்துக்கிட்டா உங்கள வளர்த்த என்னைத் தான பேசுவாங்க”

“அதெல்லாம் எங்க அத்தைய யாரும் பேசும்படி நாங்க நடக்க மாட்டோம்”

“நீ சமத்துடா. உன்னால எனக்கு எப்பவுமே பெருமை தான். உன்னை வளர்த்த போலத் தான இவளையும் வளர்த்தேன், இவ மட்டும் ஏன் இப்படி இருக்கா?”

“சின்னப் புள்ள தான அத்தை சரியாகிடுவா”

“என்ன சின்னபுள்ள? டாக்டர்க்கு படிக்கிறா பொறுப்பா இருக்க வேண்டாமா!”

“அதெல்லாம் பொறுப்பு தானா வந்துரும் அத்தை. இப்போ எனக்குச் சீக்கிரம் பிரேக்ஃபெஸ்ட் ரெடி பண்ணுவீங்களாம். நான் இன்னைக்கு எர்லியரலா கிளம்பனும்”

“சரிடா. இட்லி ஊத்திவச்சுட்டேன். சாம்பார் அடுப்புல இருக்கு. இதோ பத்து நிமிஷத்துல ரெடி ஆயிடும். நீ கிளம்பி வா” எனக்கூறி அடுக்களைக்கு சென்றார்.

என்னதான் எம்.எல்.ஏ வீடாக இருந்தாலும், வீட்டில் அத்தனை வேலையாட்கள் இருந்தாலும், சமையல் மட்டும் ஹேமாவதி தான். மேல்வேலைக்கும், மற்ற வேலைகளுக்கும் தான் வேலையாட்கள். சூரியகுமாருக்கு ஹேமாவதி தான் சமைக்க வேண்டும்.

சூரியகுமார் ஆளும்கட்சியின் முக்கிய பிரமுகர், தற்போது எம்.எல்.ஏ வாக இருக்கிறார். அரசியல் போக ஒரு கட்டுமான நிறுவனம் ஒன்றும் உள்ளது. மேலும் பல தொழில்கள் நடத்துகிறார் பினாமி பெயரில். பணம் பெருக்க தெரிந்த பணமுதலை.

அவரின் அருமை தங்கை மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ் காவல்துறை உயரதிகாரி. சென்னை மாநகரத்தின் எஸ்.பி. அண்ணனுக்குச் சூத்திரகாரி. சூர்யகுமாரையே தன் கைப்பொம்மையாக ஆட்டிவைப்பவர். அவரின் ஒரே மகள் நிஹாரிகா. அன்னையின் பேச்சுக்கு மறுபேச்சே கிடையாது. அவரின் கட்டளை படி படித்து இன்று மாவட்டத்தின் சப்-கலெக்டர்.

சூரிய குமாருக்கு ஒரு மகன், மகள். மகன் தந்தை பின்னாலே அரசியல், கட்சியெனத் திரிவான். அவன் பழகாத பழக்கமே கிடையாது. அவன் முழுக்க முழுக்க சூர்யகுமாரின் பிம்பம், அவரின் வளர்ப்பு.

அவர் மகள் நிரஞ்சனா, நன்றாகப் படித்து இப்போது மருத்துவம் படிக்கிறாள். நிரஞ்சனா மற்றும் நிஹாரிகாவின் வளர்ப்பு முழுவதும் ஹேமாவதியே. இருவரையும் கண்ணும், கருத்துமாக ஒழுக்கமாக வளர்த்த பெருமை அவரையே சாரும்.

அழகிய பருத்தி சேலையில், காலர் கலுத்தும், முழுக்கையும் வைத்த ஜாக்கெட் அணிந்து, ஒரு கையில் கைக்கடிகாரம் மட்டும், தலை முடியை அழகான கொண்டையில் அடக்கி, அரக்கு வண்ண குட்டி பொட்டு, ரோஜா வண்ணத்தில் உதட்டுசாயம் லேசாக இட்டுக் கம்பீரமாக இறங்கிவந்தாள் நிஹாரிகா.

இவ்வளவு நேரமும் அவள் அத்தையுடன் பேசினவள் இவளா என எண்ணுமளவு கம்பீரமாக வந்தாள்.

“நிஹாம்மா! சேரில உனக்குத் தானாவே ஒரு கம்பீரம் வருது. அழகா இருக்க”

“தங்க்ஸ் அத்தை. சீக்கிரம் சீக்கிரம் நான் இன்னைக்கு வேகமா போகனும்” எனக் கூறியபடியே சாப்பாட்டு மேஜையில் அமர்ந்தாள். அவளுக்கு ஹேமாவதி பரிமாற அவசர அவசரமாக உணவருந்தியவள், அவளுக்கான அரசாங்க வண்டியில், சிவப்பு நிறத்தில் அரசாங்க வாகனம் என்ற பெயர் பலகையும், அரசு முத்திரையும், கூடவே சப்-கலெக்டர் என்ற பலகையும் தாங்கிய வண்டியில் பாதுகாவலர்கள் சூழ ஆட்சியர் அலுவலகத்துக்குச் சென்றாள்.

அலுவலகத்தில் அவளுக்கு இராஜ மரியாதை தான். எதிர்படும் அனைத்து ஊழியர்களும் எழுந்து நின்று வணக்கம் வைக்க, சிறு தலையசைப்புடன் கடந்து அவளறைக்கு சென்றாள். இன்று அவளையே ஆட்டிவிக்கப்போகும் இன்னொருவன் அதே அலுவலகத்தில் அவளுக்கு மேலதிகாரியாக வரப்போகிறான். அவளை ஆட்டுவிக்கப்போகிறான்.

அதை நினைக்கும் போதே அவளுக்கு ஒருவித வெறுப்பு தான் வந்தது. இதுவரை அவளுக்கு மேலதிகாரியாக இருந்த ஆட்சியர் மாற்றலாகி இன்று புதிய ஆட்சியர் வருகிறார். புதிய ஆட்சியரைப் பற்றி, அவரின் முந்தைய அதிரடிப் பற்றி முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தாள். இங்கு வந்து என்ன செய்யப்போகிறானே, எப்படியெல்லாம் தன்னை வேலை வாங்கப்போகிறானோ என்ற நினைப்பு தான் அவளுக்கு.

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அவள் எதிர்பார்த்த ஆட்சியர் வரப்போகிறார். புதிய ஆட்சியரை வரவேற்க அனைத்து ஏற்பாடுகளும் சரியாகச் செய்துவிட்டனர். அவருக்கான மலர்க்கொத்துடன் காத்திருந்தாள் நிஹாரிகா.

மூன்று வாகனங்கள் வரிசையாகப் பாதுகாப்பு படை சூழ அலுவலகம் வந்தான் ஷிம்ரித் யாதவ். அனைவரும் வணக்கம் தெரிவித்து மரியாதை செலுத்த, தன் கையில் உள்ள பூங்கொத்தை அவனிடம் சிரித்த முகத்துடன் கொடுத்து வரவேற்றாள் நிஹாரிகா.

ஆனால் அவன் பார்வையோ அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்து அளவெடுத்தது. அதுவே அவளுக்கு ஒருவித அசௌகரியத்தைக் கொடுக்க, சிரித்த முகம் கடுமையை தத்தெடுத்து. அவன் அவளை ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்தான், காரணம் அவனும் அவளைப் பற்றி அக்குவேராக ஆணிவேராக எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொண்டு தான் வந்துள்ளான்.

அவனுடைய முதல் குறிக்கோளே அரசியல்வாதிகள் தான். அப்படியிருக்கும்போது ஒரு அரசியல்வாதியின் வீட்டு பெண் என்பதால் அவளை ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்தானோ என்னவோ! அவள் வரவேற்பை ஏற்றுக் கொண்டு அவனறைக்கு சென்றான் உடன் அவளும். அங்கு அவனுக்கு அனைத்து தகவல்களையும் கொடுப்பது அவள் வேலையல்லவா.

அவள் எதோ கூறவரும் முன், “ப்ளீஸ் மேடம், கொஞ்சம் வெளிய நிக்கிறீங்களா? நான் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகிக்கிறேன். என் ரூம்க்கு வெளியவே நில்லுங்க, உங்க ரூம்க்கு போக வேண்டாம். ஐ கால் யூ பேக்”

எனக்கூற அவன் அறையின் வாயிலேயே நின்றாள். இதுவரை அப்படி அவள் நின்றதில்லை. முன்னாள் ஆட்சியர் அப்படி நிற்க வைத்ததுமில்லை. அவளுக்கு முதல் நாளே அவமானமாக இருந்தது. அனைவரும் அவள் வாயிலில் நிற்பதை பார்ப்பது போல இருக்க இன்னும் அவமானமாக இருந்தது.

சில நிமிடங்களில் மீண்டும் அவன் அழைக்க, அவனுக்கு எதிரில் உள்ள இருக்கையில் அமர்ந்து அவனுக்குத் தேவையான தகவல்களைக் கொடுத்துவிட்டு, அவனிடமிருந்து வரும் ஆணைக்காகக் காத்திருந்தாள்.

“வெல் மிஸ் ஆர் மிஸஸ்..”

“மிஸ். நிஹாரிகா” என்றாள் அழுத்தமாக.

“யெஸ் நிஹாரிகா. நாளைக்கு ஒரு மீட்டிங் அரேஞ் பண்ணுங்க. ஆல் கவர்மெண்ட் ஸ்கூல் இன்சார்ஜ் கூட”

“ஓ. கே சார்”

“தென் திஸ் வீக் ஃபுல்லா மீட்டிங் தான். எல்லா எஜூகேஷன் இன்ஸ்டியூட் கூடவும். ஒன் பை ஒன்னா அரேஞ் பண்ணுங்க”

“ஓ. கே சார்”

“பெட்டிஷன் எதுவும் இருக்கா?”

“வந்துருக்கு சார்”

“ஓ.கே அது என்னானு பார்த்து ஸால்வ் பண்ணுங்க. கோ அஹெட் யுவர் வொர்க்”

“தங்க் யூ சார்”

எனக் கூறி அவளறைக்கு வந்துவிட்ட பிறகு தான் அவளுக்கு மூச்சே வந்தது. ஏனென்றால் அவன் முன்னால் அமர்ந்திருக்கும்போது அவனின் பார்வை வீச்சை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. எப்போதடா கிளம்பலாம் என்னும் மனநிலையில் இருந்தாள்.

முதலிருந்த ஆட்சியர் கொஞ்சம் வயதானவர், அவளைத் தன் மகளைப் போல் பார்த்துக் கொள்வார். புதிய ஆட்சியர் இளைஞன் என அறிந்தபோதே அவளுக்குப் பெரும் கலவரம், இன்று அவன் பார்வையும் சேர அவளுக்குத் தலை சுற்றுவதுப்போல இருந்தது.

‘நிஹா! ஒரு நாளுக்கே பயந்தா? அவன் என்ன செய்திட போறான்? உன் வேலையில கவனமா இரு அது போதும். யார் கலெக்டரா இருந்தா என்ன? முன்ன என்ன பண்ணினயோ அதையே இப்பயும் கரெட்டா பண்ணிட்டா மேட்டர் சால்வ். ஆனா ஒன்னு வேலைய தாண்டி அவன் கிட்ட பேச்சு வச்சுக்காத. அவன் பார்வையே சரியில்ல. உத்து உத்து பார்க்குறான். என்னமோ பொண்ணுகளையே பார்க்காதமாதிரி. ச்சை’ என அவள் நினைக்க அவனோ,

‘ஃபஸ்ட் எஜூகேஷன் சைட் எல்லாம் பக்காவா முடிக்கனும், அப்புறம் பொலிடீஸியன் பக்கம் போகனும். இந்தப் பொண்ணு வேற பொலிடீஸியன் வீட்டு பொண்ணு. இவ நியாயமா இருப்பாளா? இல்ல அவங்க வீட்டுக்குச் சப்போர்ட்டா இருப்பாளா? இவ என்ன பண்ணா என்ன அடுத்த டிரான்ஸ்பர் வரகுள்ள இங்குள்ள தப்பான தொழில் பண்ற அரசியல்வாதிகள், தொழிலதிபர்களை ஓட விடனும்’ என நினைத்துக் கொண்டான்.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/ind...டும்-மடக்கிளியே-கருத்து-திரி.10497/post-24175
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!


அத்தியாயம் 2


“குட் மார்னிங்ண்ணே” எனக்கூறிக்கொண்டே வந்து, தன் அண்ணண் சந்தோஷ் அருகில் அமர்ந்தார் விமலேஷ் ராகவேந்திரா.

சந்தோஷ் ராகவேந்திரா எம்.பி. பாராளுமன்ற உறுப்பினர். தமிழ்நாட்டில் எதிர்கட்சி தலைவரின் மரியாதைக்குரிய நபர். பரம்பரை பரம்பரையாகத் தொழிலதிபர்களாக இருப்பவர்கள். இவர் தந்தை தான் முதன்முதலாக அரசியலில் இறங்கினார், அவர் வழியில் இன்று சந்தோஷ் ராகவேந்திராவின் முழுநேரத்தையும் அரசியல் தன்பால் இழுத்துக்கொண்டது.

தமிழ்நாட்டில் அவர்கள் குடும்பம் செல்வாக்கான குடும்பம். சென்னையில் பல தனியார் பள்ளிகள், கல்லூரிகள், அழகு சாதன நிறுவனம், மருத்துவமனைகள், மனை விற்பனை(ரியல் எஸ்டேட்), கட்டுமானதொழில் மற்றும் அரசு ஒப்பந்தம்(டெண்டர்) எல்லாம் எடுத்துச் செய்பவர்கள். இது அனைத்தையும் பொறுப்பாக எடுத்துச் செய்வது இப்போது விமலேஷ் ராகவேந்திரா தான்.

“குட் மார்னிங். வாப்பா” எனக்கூறிய சந்தோஷ் ராகவேந்திரா, தன் மனைவி கல்பனாவிடம் “கல்பனா! விமலுக்கு டீ கொண்டுவாம்மா”

“இதோ வரேன்ங்க” என அவரும் கொண்டுவந்து கொடுக்க, அவரோ டீயை எடுத்துக்கொண்டே “அவ எங்கண்ணி?” எனக் கேட்டார்.

“இன்னைக்கு முக்கியமான கேஸ் இருக்குனு காலையிலேயே ஆஃபீஸ் போயிட்டா தம்பி” என்றவர், தங்கை மகனைக் காண மேலே சென்றார்.

விமலேஷின் மனைவி கவிதாவும், கல்பனாவும் உடன்பிறப்புகள். கவிதா சென்னையில் பிரபலமான வழக்கறிஞர். இவர்கள் நிறுவனம் அனைத்திற்கும் அவர் தான் சட்ட ஆலோசகர். சிறந்த குற்றவியல் வழக்கறிஞர், அவர் ஒரு வழக்கை எடுத்தால் அதில் தோல்வி என்பதே இல்லை. அந்தளவுக்கு வாதத்திறமை கொண்டவர். அவர் வாதத்திறமை அண்ணன், தம்பி இருவருக்கும் பல நன்மைகளைக் கொண்டுவந்துள்ளது.

“ராஜ் கண்ணா! எழுந்திரு டா” என விமலேஷ் கவிதாவின் இளைய மகன் விராஜ் ராகவேந்திராவை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தார் கல்பனா.

“டூ மினிட்ஸ் பெரியம்மா” என உருண்டு அவர் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்தான்.

“இதால தாண்டா உங்கம்மாக்காரில இருந்து, வீட்டுல எல்லாரும் உனக்குச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுக்கிறேனு என்னைத் திட்றாங்க”

“அந்தக் கவிதா கிடக்குது. அது பேசறதெல்லாம் காதுல வாங்கிக்காதீங்க பெரியம்மா. கொஞ்சம் நேரம் தூங்க விடுங்க”

“அராத்து டா நீ. அம்மாவ பெயர் சொல்லாத, பெயர் சொல்லாத எத்தனை தடவ சொல்றது உனக்கு?” எனக் கல்பனா அவனிடம் பேச்சுக் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்க அவனுக்குத் தூக்கம் கலைந்த எரிச்சலில்,

“எனக்கு அப்படி தான் வருது என்ன பண்ண சொல்றீங்க பெரியம்மா?” எனக் கத்த, அந்தப்பக்கமாக வந்த விமலேஷ்,

“இந்த வாயால தாண்டா நீ உருப்படாம இருக்க, ஒருத்தருக்கும் மரியாதையே கொடுக்காத. உன்னை எதாவது சொன்னா உன்பெரியம்மா உண்ணாவிரதத்த ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. என்னண்டோ போங்க இரண்டு பேரும்” என்றவர் வெளியே கிளம்பிவிட்டார்.

“பெரியம்மா உங்களையும், பெரியப்பாவையும் என்னைக்காவது மரியாதைக் குறையா எதாவது பேசிருக்கேனா? மரியாத தான வரனும்.. வராத மரியாதைய வா.. வா.. எப்படி வரும்?” என முன்னதை சத்தமாகவும், பின்னதை முனங்கலாகவும் சொல்ல, அது அட்சரம் பிசகாமல் அவர் காதில் கேட்க, தலையிலடித்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்.

“நீயும் ஏண்டா இப்படி இருக்க? எத்தனை நாளுக்குத் தான் நானும் நீ செய்றதை எல்லாம் மூடி, மூடி மறைக்கிறது? பெரியப்பா கூட இருந்தாவாது ஒழுங்கா இருப்பனு தான அவர்கூட சேர்த்திவிட்டேன். இப்போ அவர் கிட்டயும் நீ டிமிக்கி கொடுக்குற. எந்திரி பெரியப்பா கிளம்பிட்டாங்க. அவங்க கூடக் கிளம்பு. எந்திரி ராஜ் கண்ணா”

“என்ன பெரியம்மா! ஒரு இளைஞனுக்கு விடியற்காலை பத்து மணிவரை தூங்கக்கூட உரிமையில்லையா?” என்றான் நாடக பாணியில்.

“பத்துமணி உனக்கு விடியற்காலையாடா?” எனக் கோபமாகக் கேட்க ‘ஈ’ என இளித்தவனை, இழுத்து வம்படியாகக் குளியளறையில் தள்ளினார் கல்பனா.

“சீக்கிரம் கிளம்பி வா. நான் கீழ உங்க பெரியப்பாவ பிடிச்சு வைக்குறேன். லேட் பண்ணாதடா”

“ஹ்ம்ம். ஹ்ம்ம். வரேன்” என முனங்கியவாறு குளித்தான் விராஜ். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞன். போனவருடம் தான் பொறியியல் பட்டப்படிப்பை பத்து அரியர்களுடன் முடித்தான். ஒருவருடமாக அரியருக்கு படிக்கிறேன் படிக்கிறேன் என்கிறான் படித்த பாடும் இல்லை, முடித்த பாடும் இல்லை.

ஒரு வழியாக அப்படி இப்படி நேரத்தைக் கடத்தி கிளம்பி வந்தான் விராஜ். அவனுக்காகவே காத்திருந்தார் அவனின் பெரியப்பா.

“வாங்க துரை.. விடிஞ்சிருச்சா..” என அவர் ஆரம்பிக்கும் முன்பே கையில் இட்லி தட்டுடன் வந்த கல்பனா, கணவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் அவனுக்கு ஊட்டத் தொடங்கினார்.

“மடியில போட்டுக் கரைச்சு ஊத்து. பச்சை புள்ளையாடி அவன்? விட்டா பத்து புள்ளை பெத்துருவான் தடிமாடு. சாப்பிடக்கூட முடியாதாடா உனக்கு?” எனக் கடிய,

“கொடுங்க பெரியம்மா.. நான் சாப்பிடுறேன்”

“அவர் கிடக்குறாரு நீ ஆக்காட்டு” என அவர் கவனம் முழுவதும் அவனுக்கு ஊட்டுவதில் மட்டுமே இருந்தது. அந்நேரம் படிகள் அதிர, தடதடவென இறங்கும் சத்தம் கேட்டது. யாரெனத் திரும்பிப்பாராமலே அவனுக்குத் தெரியும் அதுயாரென.

ஆறடி உயரத்தில், முகத்தில் கடுமை அப்பிக்கொண்டு, சட்டைக்கு மேலேயே தெரித்துவிடும் புஜங்களும், அகன்ற தோள்களும், முறுக்கேறிய மார்பும், நீண்ட கால்களுமாகத் திடகாத்திரமான இளைஞன், இருபத்தாறு வயது நிரம்பியவன், விமலேஷ் கவிதாவின் மூத்த மகன் விஹான் ராகவேந்திரா.

ராகவேந்திரா குருப்ஸ் ஆப் பிஸ்னஸ் மொத்தத்தையும் தற்போது அப்பாவுடன் சேர்ந்து நிர்வகிக்கிறான் பெரியப்பாவின் வழிகாட்டலோடு. விமலேஷ், கவிதா இருவரின் அறிவும், குணமும் ஒருங்கே கொண்டு பிறந்தவன். சிறு வயதிலிருந்தே இறுக்கமானவன். யாரிடமும் தேவைக்கு அதிகமாகப் பேசாதவன். குடும்பதொழில் நிறைய இருப்பதால் அவனுக்கு நிர்வாகம் படிக்கத் தான் இஷ்டம், அதனால் எம்.பி.ஏ முடித்த கையோடு தொழிலிலும் இறங்கிவிட்டான்.

விமலேஷ்க்கு இவன் தலையெடுக்கவும் கொஞ்சம் பாரம் குறைந்தது. இருவரும் சேர்ந்து இப்போது தொழில்களைக் கவனித்துக் கொள்கின்றனர். விராஜ்க்கு விஹானைக் கண்டாலே ஆகாது. அவன் ஒழுக்கசீலனாக இருப்பதால் தான் தனக்கு இந்த ஏச்சும், பேச்சும் என அவன்மீது எப்போதும் கடுப்பு தான்.

வெள்ளைநிற சட்டையும் கருநீல நிற கோர்ட்டும் போட்டு, ஆளுமையாக ஆள அசரடிக்கும் அழகுடன் வந்தவனை விராஜ் முறைக்க, இவனுக்கு மேல அவனும் முறைக்க இரண்டும் முட்டிக்கொள்ளாத குறை தான்.

“பெரியம்மா! நீங்க இன்னும் கிளம்பலயா?” என்றான் விஹான்.

“எங்க கிளம்ப சொல்ற?” என்றார் கல்பனா.

“பெரியம்மா! நேத்தே சொன்னேனே இன்னைக்கு காஸ்மெடிக்ஸ் கம்பெனி மீட்டிங் இருக்குனு”

“ஆமால மறந்துட்டேன்” என அசடு வழிந்தார் கல்பனா. அவருக்குத் தொழிலில் ஈடுபாடே கிடையாது. அவருக்கு வீட்டை நிர்வாகம் செய்வது, தன் குடும்பத்தைக் கவனிப்பது மட்டும் போதும் என இருப்பவர். ஆனால் குடும்பத்தில் அனைவரும் ஒரு வேலையில் இருக்க இவர் மட்டும் வீடே கதியென இருக்கக் கூடாது என எண்ணி அவரை அவர்கள் அழகுசாதன பொருட்கள் தயாரிக்கும் கம்பெனியின் சி.ஈ.ஓ வாக நியமித்திருந்தார் சந்தோஷ்.

“நீங்கத் தான சி.ஈ.ஓ. அப்போ மீட்டிங்க்கு நீங்களும் வரணும்ல”

“வந்து நானா பேசப் போறேன். நீ தான பேசப் போற, இதுக்கு எதுக்கு நான் வரணும். நீங்களே மீட்டிங் வச்சுக்கோங்களேன்”

“உங்கள பேசுங்கனு தான் பெரியம்மா சொல்றேன். தினமும் கம்பெனிக்கு வாங்க.. அங்க என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சுகோங்க.. கம்பெனிய முன்னேற்ற உங்க திறமைய காட்டுங்க தான் சொல்றேன். அதவிட்டுட்டு இந்தத் தடிமாட்டுக்கு இட்லி ஊட்டவே நீங்கப் பிறந்தமாதிரி இருக்காதீங்க” எனக்கூறவும் விராஜ்க்கு கோபம்வர,

“உன் வேலைய பார்டா. சும்மா தடிமாடு அது இதுன பல்ல பேத்துருவேன்” என இவன் அவனைத்தாக்க,

“அரியர்ஸ் கிரியர் பண்ணாம, ஊர சுத்துற, உன்னைத் தடிமாடுனு சொல்லாம கலெக்டர்னா சொல்ல முடியும்? போடா..” எனப் பதிலுக்கு அவன் எகிற, “கலெக்டர்” என கூறியதும் அங்கு வந்த விமலேஷ்,

“அண்ணே இன்னைக்கும் கலெக்டர் ஆபீஸ் வரச் சொல்லிருக்காங்கண்ணே”

“ஏன்? நேத்திக்கு தான வரச் சொன்னாங்க?”

“அது எஜூகேஷன் மெம்பர்ஸ் மீட். இது கன்ஸ்ட்ரெக்‌ஷன் கமிட்டீஸ் மீட்டிங்”

“வேற வேலை இல்ல புதுசா வந்ததும் மீட்டிங் மீட்டிங்னு போடுறது, அப்புறம் உள்ள புகுந்து கொடஞ்சு காசு பார்க்க வேண்டியது. ஆறு மாசம் ஒருவருஷத்துக்கு மேல எவனும் இங்க நீடிக்கிறதே இல்ல. திரும்பத் திரும்ப மீட்டிங்.. நமக்கு வேற வேல வெட்டி இல்லையா? எவ்ளோனு கேட்டுச் செட்டில் பண்ண சொல்லு”

“இல்லண்ணே.. புது கலெக்டர்.. காசெல்லாம் வா..” என ஆரம்பிக்கவும்,

“விஹான போகச் சொல்லு” எனக் கிளம்பிவிட்டார். அவருடன் விஹானை முறைத்துக் கொண்டே சென்றான் விராஜ்.

விமலேஷ் “விஹான் நீ கலெக்டர் ஆஃபீஸ் போயிட்டு அப்புறம் காஸ்மெடிக்ஸ் கம்பெனியின் மீட்டிங் அட்டன் பண்ணு. லஞ்ச்க்கு அப்புறம் காலெஜ்க்கு போ.. அங்க உள்ள வேலைகளை எல்லாம் இன்னைக்கு முடிச்சுடு. நான் இன்னைக்கு கன்ஸ்ட்ரெஷன் கம்பெனிக்கு இன்னைக்கு போறேன்” என இன்னைக்கு அவனுக்கான அனைத்து வேலைகளையும் அவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு அவரும் கிளம்பிவிட்டார்.

“அப்போ சரி பெரியம்மா நீங்கக் கிளம்பி இருங்க.. நான் கலெக்டர் ஆபீஸ் போய்ட்டு வந்து உங்களைக் கூட்டிட்டு போறேன்”

“டேய் விஹான் நான் கலெக்டர் ஆஃபீஸ் பார்த்ததே இல்லடா. நானும் வரட்டுமா?” எனக் கேட்க, அவரை மேலிருந்து கீழ்வரை ஒரு பார்வை பார்த்தவன்,

“அதென்ன டூரிஸ்ட் ஸ்பாட்டா? சரி. வேகமா கிளம்பி வாங்க. அப்புறம் நம்ம போறது கலெக்டர் மீட்டிங்.. அத மட்டும் ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க, சும்மா கெத்தா இருக்கனும், வீட்டுல பேசுற மாதிரி பேசுனா ஒரு மாதிரி பார்ப்பாங்க”

“சரிடா சரிடா வாயவே திறக்கமாட்டேன்”

“பெரியம்மா உங்கள கஷ்டபடுத்தவோ, குத்திக்காட்டவோ அப்படி சொல்லல. அங்க கொஞ்சம் பெரிய ஆட்கள் எல்லாம் வருவாங்க அதான் அங்க..” என அவன் விளக்கம் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கும்போது,

கல்பனா “இப்படியே பேசிட்டே இரு. மீட்டிங் முடிஞ்சிடும்”

“ஓஹ். டைம் ஆச்சு பெரியம்மா. கமான் க்விக்”

“டென் மினிட்ஸ். இதோ வந்திடுறேன்” என என்றவர், அழகாகக் கிளம்பி வந்து, வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் செய்யவேண்டிய அனைத்து வேலைகளையும் ஒப்படைத்துவிட்டு, விஹானுடன் கலெக்டர் அலுவலகம் சென்றார்.

இங்குச் சூரியகுமார் வீட்டில்,

“எம்மாடி மருமகளே! இன்னைக்கு என்னம்மா கலெக்டர் ஆஃபீஸ்க்கு மீட்டிங்க்கு வரணும்னு லெட்டர் அனுப்பிருக்க?

“அது புது கலெக்டர் தான் மாமா மீட்டிங் அரென்ஞ் பண்ணச் சொன்னார். சும்மா என்னா ஏதுனு பொதுவா விசாரிப்பாங்க அவ்ளோ தான்”

“அதான் மேனேஜரை அட்டென் பண்ண சொன்னா.. கமிட்டி மெம்பர்ஸ் தான் வரணும்னு அனுப்பிருக்கீங்க”

“ஆமா மாமா கன்ஸ்ட்ரெக்‌ஷன் கமிட்டி மெம்மர்ஸ் கூடத் தான் மீட்டிங்”

“அதான் நீ இருக்கீயே, எங்க சார்பா நீயே கலந்துக்கோ, நாங்க வேற எதுக்கு? எனக்கு இன்னைக்கு கட்சி ஆஃபீஸில் மீட்டிங் இருக்கு, உங்கம்மாவும் பிஸி”

“இல்ல மாமா நான் அங்க சப்-கலெக்டரா மட்டும் தான் இருக்க முடியும். நீங்க யாராவது தான் வரணும். நிரூப்பை அனுப்பிவைங்க மாமா”

“அவனையா? அவனுக்கு என்ன தெரியும்? அடிதடி பஞ்சாயத்துனா முன்னுக்க இருப்பான், இதுக்கெல்லாம் அவன் சரிப்பட்டு வருவானா? பொறுமையா இருக்க மாட்டானேமா? அதுவும் ராகவேந்திரா குரூப்பை பார்த்தாலே இவனுக்கு ஆகாது”

“சும்மா பேருக்கு வந்து உட்கார சொல்லுங்க மாமா, நான் தான் இருக்கேன்ல வீட்டுக்கு வந்து உங்ககிட்டயும், அம்மாகிட்டயும் விஷயத்தைக் கன்வே பண்றேன்”

“அப்போ சரிம்மா, அவனையே வரச் சொல்றேன். அங்க அந்த ராகவேந்திரா கோஷ்டி வீட்டில இருந்தும் வருவானுங்கள, இவன் எதுவும் உறண்ட இழுத்திடாம பார்த்துக்கோ மா. எலெக்‌ஷன் வேற வருது”

“சரிங்க மாமா” என மாமனிடம் பேசிவிட்டு கிளம்பி அலுவலகட்டுக்கு தயாராகி வர, நிரூப் அவளுக்காகவே காத்திருந்தான்.

நிரூப் சூரியகுமாரின் தவப்புதல்வன், கல்லூரிப்படிப்பைக் கூட ஒழுங்கா முடிக்கவில்லை. பணமும், அதிகாரமும் அவனைப் படிக்கவிடவில்லை. பணக்கார வாரிசுகள் எல்லாம் ஒன்னு சேர்ந்து கூத்தடிக்க, கெட்ட பழக்கவழக்கங்கள் அனைத்தையும் கற்றுக்கொண்டு, தந்தையின் பேரை உபயோகித்துக் கொண்டு கட்டப்பஞ்சாயத்து, அரசியல் என ஊரைச்சுற்றும் ரவுடி.

அவனுக்குத் தான் அவன் அத்தை பெத்த இரத்தினம் என அவள் பிறந்ததுமே பேசி முடித்துவிட்டனர். அதனால் அவளைக் கண்டால் அவளிடம் அளவுக்கு அதிகமாக உரிமையுடன் தான் சின்ன வயதிலிருந்தே நடந்துகொள்வான். அதை அடக்க வேண்டிய குடும்ப உறுப்பினர்களும் மாமா மகன் உரிமைனு கண்டு கொள்வதில்லை.

சிறு வயதில் வித்தியாசமாகத் தெரியாதது, விவரம் தெரிய ஆரம்பித்ததும் அவனிடமிருந்து விலக ஆரம்பித்தாள் நிஹாரிகா. அவனை அருகிலேயே அனுமதிப்பதில்லை ஆனால் அவனோ அவளைக் கண்டுவிட்டால் உலகம் மறந்துவிடுவான். அவள் அழகில் தலைகுப்பற விழுந்துகிடக்கிறான். அவளை ஒட்டிக்கொண்டு சீண்ட சிறு இடம் கிடைத்தாலும் பயன்படுத்துக் கொள்வான் ஆனால் இதுவரை அவளிடம் அத்துமீற முயலவில்லை.

தந்தையிடமும், அத்தையிடமும் திருமணத்திற்கு கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறான், ஆனால் அவன் அத்தை தான் திருமணத்திற்கு இப்போ என்ன அவசரம் கொஞ்ச நாளாகட்டும் அப்புறம் வைத்துக் கொள்ளலாமெனத் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே வருகிறார். அவருக்கு அவள் மகள் இன்னும் உயரத்திற்கு போக வேண்டும் என்ற நினைப்பு. நிரூப் படிக்கவில்லை எனவே அவனுக்குக் கொடுக்க மனமில்லை.

இன்று அவளுடன் அவள் அலுவலகத்துக்குச் செல்ல வாய்ப்பு வரவும் அவளுடன் செலவிடும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தான்.

“ஹாய் ஸ்வீட்டி, அப்பா இன்னைக்கு உன்னோட சேர்ந்து உன் ஆஃபீஸ் போகச் சொன்னார். நான் ரெடி கிளம்பலாமா?” என்றான் இளித்துக்கொண்டே.

“நீங்கத் தனியா வாங்க அத்தான். என் கூட ஆஃபீஸ் காரிலலாம் யாரும் வரக் கூடாது. அதனால ஷார்ப்பா பத்து மணிக்கு அங்க வந்திடுங்க” எனக்கூறி விட்டு நில்லாமல் சென்றுவிட்டாள். அவன் தான் வடை போச்சேனு எரிச்சலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/ind...டும்-மடக்கிளியே-கருத்து-திரி.10497/post-24347
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 3


ஆட்சியாளர் அலுவலகம்

காலையில் கலெக்டர் வருவதற்கு முன்பே வந்துவிட்டாள் நிஹாரிகா. அன்று வந்திருக்கும் மனுக்கள் அத்தனையையும் பார்த்தாள், சம்பந்தப்பட்ட அலுவலகத்துக்கு அது தொடர்பான ஆணைகளைப் பிறப்பித்தாள்.

சில மனுக்கள் ஆட்சியர் பார்வைக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டியவை, அது அனைத்தையும் தனியாக எடுத்து வைத்துப் பார்க்க நேரம் சரியாக ஒன்பது. ஷிம்ரித் வரும் நேரம் தான். வெளியே இருந்த டவாலியை அழைத்தாள்.

“மேடம்” என அவரும் வந்தார்.

“சார் வந்தாச்சா?”

“இல்லை மேடம் இன்னும் வரல”

“சரி அவர் வரவும் என்கிட்ட இன்ஃபார்ம் பண்ணுங்க”

“சரிங்க மேடம்”

எனக்கூறி அவர் செல்லவும், அவளுடைய அன்றாட வேலைகளைக் கவனித்தாள். இன்றைய சந்திப்புக்குத் தேவையான குறிப்புகள் அத்தனையும் சேகரித்து, ஒழுங்கு படுத்தி எடுத்து வைத்தாள். சந்திப்பிற்கான ஆட்கள் வர ஆரம்பித்ததாக டவாலி வந்து கூறினார்.

“அவங்களையும், இனி வரவங்களையும் வெயிட்டிங் ஹாலில் உட்கார வைங்க. சார் வரவும் மீட்டிங் ஹாலுக்கு போலாம்”

மணி ஒன்பதேகால் இருக்கும் ஷிம்ரித்தின் கார் அலுவலகத்துக்குள் வந்தது.

டவாலி “மேடம் சார் வந்தாச்சு. விஷிட்டர்ஸூம் நிறைய பேர் வந்தாச்சு மேடம்”

ஷிம்ரித்தின் அறையை நோக்கிச் சென்றவள், அனுமதி பெற்று உள்ளே நுழைந்தாள். அழகான உயர்தர கருப்பு நிற காட்டன் சேலையில் சிவப்பு நிற மெல்லிய பார்டரும், அதே சிவப்பு நிறத்தில் காலர் நெக், முழுக்கை சட்டையும் அழகாக உடுத்தியிருந்தாள். அது அவளுக்கு மேலும் கம்பீரமாக இருந்தது. அவளை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்தவனின் கண்களில் ஒரு இரசனை இருந்தது. அவள் சேலைக்கும் சட்டைக்கும் இடையில் வெளீரென இருந்த இடுப்பில் மேலும் இரு நொடிகள் அவன் கண்கள் நிலைத்ததோ! ஆனால் அவள் பார்க்கும்போது அவன் கண்கள் அவள் கண்களை மட்டுமே சந்தித்தது.

அவனோ அவனுக்கு எதிரிலிருக்கும் இருக்கையைக் கண்களால் காட்டினான். அவளும் அமர்ந்து அவனிடம் கூறவேண்டிய தகவல்களை எல்லாம் கூறிக்கொண்டிருந்தாள். கவனமாக அவள் கூறுவதைக் கேட்டவன், அவனுக்குத் தேவையான அனைத்து தகவல்களையும் அவளிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டான், அனைத்தையும் தன் மூளைக்குள் ஏற்றிக்கொண்டான்.

“ஓ.கே மிஸ் நிஹாரிகா. டைம் ஆச்சு. மீட்டிங் ஸ்டார்ட் பண்ணிடலாம். ஆரேன்ஞ் பண்ணிடுங்க. ஐ வில் பி தேர் இன் டென் மினிட்ஸ்”

“ஓ.கே சார்” என வெளிவந்தவள் டவாலியை அழைத்து,

“எல்லாரையும் மீட்டிங் ஹாலில் உட்காரவைங்க, ஃபைவ் மினிட்ஸ்ல வந்திடுறேன்” எனக்கூறி, அவளுக்குத் தேவையானதை எடுக்க என்றாள்.

கூட்டம் நடக்கும் அறைக்குச் சென்றாள் நிஹாரிகா. அங்கு சந்திப்புக்கு வந்திருந்த அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். இவள் வரவும் அனைவரும் எழுந்து அவளுக்கு மரியாதை செலுத்த தலையசைப்புடன், அனைவரையும் வரவேற்று அமரவைத்தவளின் கண்கள் நிரூப்பைத் தேடியது. அனால் அவள் கண்களுக்கு அவன் தட்டுப்படவே இல்லை. உடனே அவனுக்கு அழைப்பு விடுத்தாள், அவன் அதை எடுப்பதற்குள் ஷிம்ரித் அறைக்குள் நுழைய அழைப்பை நிறுத்திவிட்டு கூட்டத்தை ஆரம்பித்தனர்.

ஆரம்பித்துக் கால்மணிநேரம் கழித்து வந்தவனை டவாலி உள்ளையே அனுமதிக்கவில்லை. அவனோ நிஹாரிகாவுக்கு அழைப்பு மேல அழைப்பு விடுக்க, அவள் அழைபேசி மேஜை மேல் அதிர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

வெளியிலிருந்த நிரூப்போ சப்-கலெக்டரின் வருங்கால கணவன், எம்.எல்.ஏ மகன் எனக்கூறி, உள்ளே அனுமதிக்காத டவாலியிடம் சண்டையிட்டு, எப்படியோ உள்ளே நுழைந்துவிட்டான். ஷிம்ரித்தோ பாதியில் நுழைந்தவனையும், தவிப்பாக அமர்ந்திருந்த நிஹாரிகாவையும் பார்த்துவிட்டு,

“டேக் யுவர் சீட் மிஸ்டர். நிரூபன்” எனக்கூறவும், நிரூப்பின் அல்லக்கை எழுந்து அவனுக்கு இடம் விட்டுப் பின்னால் சென்று அமர்ந்தான். கலெக்டருக்கு தன்னையும், தன் பெயரையும் தெரிந்திருக்கிறது என்ற மமதையுடன், தெனாவட்டாக விஹானுக்கு எதிரே உள்ள இருக்கையில், கால்மேல் கால் போட்டு அமர்ந்தான். விஹானின் கண்கள் அவனை எரிப்பது போல நோக்க, நிரூப்போ அவனைப் பார்த்து எள்ளலாக நகைத்தான்.

விஹான் கை முஷ்டிகள் இறுக, பற்களைக் கடித்தபடி, கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனின் பெரியம்மா கல்பனா தான் விஹானின் கைகளைப் பற்றி அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை செய்தார். அவருக்கும் தெரியுமே இரு குடும்பத்திற்கும் ஆகாது என. கண்களை மூடி அவனைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான் அது ஷிம்ரித், நிஹாரிகா இருவரின் கண்களிலும் தப்பாமல் பட்டது.

அந்தச் சந்திப்பில் கட்டுமானம் பற்றிய பல விஷயங்கள் அலசி ஆராயப்பட்டது. கட்டிடம் தரமாக இருக்க வேண்டும், மக்களுக்குப் பாதகம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் எனப் பல விஷயங்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இயற்கைக்குப் பாதகமாகவும், நில ஆக்கிரமிப்பும் செய்யும் நிறுவனத்தின் மீது சட்டம் பாயும். அரசு சம்பந்தப்பட்ட பணி செய்பவர்களிடம் எந்நேரமும் சோதனைக்கு வருவோம் அதனால் தரமான பொருட்களை உபயோகிக்கக் கூறி சந்திப்பை நிறைவு செய்தான் ஷிம்ரித்.

நிரூப்பின் கவனம் எதுவும் ஷிம்ரித் பேசிய விஷயத்தில் இல்லை, மொத்தமும் விஹானை வெறுப்பேற்றுவதிலும், நிஹாரிகாவை லஜ்ஜை இல்லாமல் பார்வையால் துகிலுரிப்பதிலுமே இருந்தது. அனைவரின் முன்னாலும் அவளை அவன் பார்ப்பதில் விஹானுக்கு தான் இரத்த அழுத்தம் எகிறியது. சந்திப்பு முடிந்து வெளியேறிய விஹானிடம் வேண்டுமென்றே வம்பு வளர்த்தான் நிரூப்.

“என்னடா ராகவேந்திரா குரூப்.. எதுக்கு மீட்டிங் எல்லாம் வந்துகிட்டு? அதான் இப்போ உங்களுக்கு ஒரு காண்ட்ராக்ட்டும் கிடைக்கிறது இல்ல தான? இனிமேலும் கிடைக்காது. உங்க தொழில் மொத்தத்தையும் விட்டுட்டு உங்களை நடுத்தெருக்கு கொண்டுவரத் தான் போறோம்” எனக்கூற, அவனை அடிக்க அவன்மேல் பாய்ந்தான் விஹான்.

அதில் இருவருக்கும் கைக்கலப்பு ஆக, நிஹாரிகாவும் அதுதான் நடக்கும் என நினைத்து நிரூப்பை தேடி அந்நேரம் வர, சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த இருவரையும் அவளின் காவலாளி மூலமாகப் பிரித்துவிட்டாள்.

“அத்தான்! இப்போ எதுக்கு இங்க சண்டை? நீங்கக் கிளம்புங்க”

“நீ சும்மா இரு ஸ்வீட்டி. இவன எல்லாம் சும்மா விடக் கூடாது. ஓவரா ஆடுறானுங்க பொட்டப்பயலுங்க” என வார்த்தைகளைவிட விஹான் அவனை மீண்டும் தாக்க, அந்த இடமே இரணகளமாக இருந்தது. இருவரையும் பிரிக்கும் முன் கல்பனாவுக்கும், நிஹாரிகாவுக்கும் உயிர்போய் உயிர் வந்தது.

கல்பனா விஹானை கூட்டிக்கொண்டு நிஹாரிகாவை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டுச் சென்றார். அதில் நிஹாரிகாவுக்கு தான் குழப்பம் அதிகமானது. ‘யாரிவர் ராகவேந்திரா குடும்பமா? ஆனா இவரை எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே? எங்கே பார்த்தேன்? அவர் ஏன் என்னை இப்படி பார்த்துட்டு போறார்? நான் தப்பா ஒன்னும் பண்ணலயே? நிரூப்பைக்கூட தடுக்க தான செஞ்சேன் அப்புறம் ஏன் என்னைக் குற்றம்சாட்டும் பார்வை பார்த்துட்டு போறாங்க?’ என நினைத்தவள், அடிபட்டு இரத்தகாயத்துடன் இருந்த நிரூப்பை மருத்துவமனைக்கு அனுப்பிவிட்டு, வீட்டிற்கும் தகவல் கூறிவிட்டு அலுவலகத்துக்குள் சென்றாள்.

இங்குக் காரிலோ விஹான் “இன்னைக்கு அவன் மூக்க உடைச்சது பத்தாது கை, காலையும் சேர்த்து உடைச்சிருக்கனும் பெரியம்மா. ச்ச.. நீங்க மட்டும் இன்னைக்கு வராம இருந்திருந்தா அத செஞ்சிருப்பேன் பெரியம்மா. நீங்க தான்..”

“உனக்கு ஏண்டா அவ்ளோ கோபம் வருது. முதல்ல உன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த பழகு. அது சாக்கடை அதுல கல்லைவிட்டு எறிஞ்சா சகதி நம்ம மேல தான் தெறிக்கும். இதெல்லாம் கடந்து போகனும் விஹான். சும்மா அவன் சீண்டுறப்ப எல்லாம் நம்மளும் சண்டைக்குப் போகக் கூடாது”

“இல்ல பெரியம்மா எனக்கு மனசே ஆறல. எவ்ளோ திமிரா பேசிறான். நக்கலா பார்க்குறான். அவன் நிஹாரிகாவை எப்படி பார்த்தானு பார்த்தீங்கள. எனக்கு அறுவறுப்பா இருக்கு அவன் அப்படிப் பார்க்கும்போது. ஆனா அவனுக்குத் தான் அவ சப்போர்ட்”

“விடுப்பா. அவங்க மாமா பையன் அதான் சப்போர்ட் பண்றா. நம்மள பத்தி அவளுக்குத் தெரியாதுல”

“அவன பத்தியும் தெரியலயே பெரியம்மா. சப்-கலெக்டர் ஆனா..”

“விடு. நாம நம்ம வேலைய மட்டும் பார்ப்போம். தலை வலிக்குது ஒரு காபி குடிச்சுட்டு ஆஃபீஸ் போகலாம்”

“சரி பெரியம்மா” எனத் தற்போதைக்கு இந்தப் பிரச்சனையை ஒதுக்கிவிட்டுத் தம் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றனர்.

இங்கு ஆட்சியர் அலுவலகத்திலோ ஷிம்ரித் நிஹாரிகாவை அழைத்திருந்தான்.

“மேடம்! வாட்ஸ் த பிராப்ளம் இன் அவுட்சைட்?”

“ஸாரி சார். சின்ன மிஸ் அண்டர்ஸ்டாண்டிங். நத்திங் சீரியஸ். இப்போ சால்வ் ஆயிடுச்சு”

“உங்க கஸின்க்கு பேஸிக் மேனர்ஸ் தெரியாதா? மீட்டிங்ல லேட்டா வந்ததும் இல்லாம, பெர்மிஸன் கூடக் கேட்காம உள்ளே வராரு”

“ஸாரி சார்”

“திஸ் இஸ் தி லாஸ்ட் டைம். இனிமே இப்படி நடக்காம பார்த்துக்கோங்க. இந்தத் தடவை கூட உங்களுக்காகத் தான் ஃபர்கிவ் பண்ணேன்”

“ஓ.கே சார். தங்க்ஸ். இனிமே இப்படி நடக்காது. ஒன்ஸ் எகெய்ன் ஸாரி சார்”

“இட்ஸ் ஓ.கே அந்த நில ஆக்கிரமிப்பு டீடெல்ஸ் கேட்டேனே?”

“ரெடியா இருக்கு ஸார். இதோ எடுத்துட்டு வந்திடுறேன்” எனக் கிளம்பியவள், இரண்டே நிமிடத்தில் அவன் கேட்டதை கொடுத்திருந்தாள்.

அவனும் அவள் கொடுத்ததை பார்த்துவிட்டு, “நாளைக்கு நீங்க ஃபீல்ட் வொர்க்கு போய்ட்டு வாங்க. திஸ் பிளேஸ்” என ஒரு ஆவணத்தை அவளிடம் கொடுத்தான். அவளும் அதை வாங்கிக் கொண்டு அவளறைக்கு சென்றாள்.

அன்றையபொழுது அப்படியே செல்ல, மறுநாள் அழகாக ஆரம்பம் ஆனது. நிஹாரிகாவுக்கு (ஃபீல்ட் வொர்க்) களப்பணிக்குச் செல்வது எப்போதுமே மிகவும் பிடிக்கும், அதனால் அவளும் அன்று காலையிலேயே புத்துணர்ச்சியுடன் கிளம்பி அலுவலகம் வந்தாள். காலை அலுவலகத்தில் மனு கொடுக்க ஒரு தம்பதியினர் வந்திருந்தனர்.

“மேடம் எங்க மகளை ஒரு வாரமாக் காணோம். காலேஜ், போலீஸ் எல்லாம் அசால்டா இருக்காங்க, சரியா பதில் கூட சொல்ல மாட்ராங்க. என் பொண்ணை எப்படியாவது கண்டுபிடிச்சு தரனும் மேடம்”

“கம்ளைண்ட் பண்ணி எத்தனை நாள் ஆச்சு?”

“ஒரு வாரம் ஆகிபோச்சு மேடம்”

“ஒன் வீக்கா?”

“ஆமா மேடம்”

“சரி நான் என்னனு பார்க்குறேன். நீங்க காலேஜ் டீடெய்ல், போலீஸ் ஸ்டேஷன் டீடெய்ல்ஸ் எல்லாம் எழுதி ஒரு மனு கொடுங்க. நான் ப்ராஸஸ் பண்றேன். சீக்கிரம் கண்டுபிடிச்சிடலாம். கவலை படாதீங்க”

எனக்கூறி அவர்ளை அனுப்பிவிட்டு, அந்தப் பகுதி காவல்துறைக்கு அது சம்பந்தமாக நடவடிக்கையை உடனடியாக எடுக்கும்படி மின்னஞ்சல் அனுப்பிவைத்தாள். ஷிம்ரித்திடமும் இன்றைய பணிகளைக் கூற அவனறைக்கு சென்றாள்.

இன்றும் அவளைக் கண்டவுடன் அவன் கண்களில் இரசனை தன்னால் வந்தது, அது தவறாமல் நிஹாரிகா கண்களிலும்பட்டு அவளைச் சங்கடப்படுத்தியது. அதனால் வந்த வேலையை வேகமாகக் கூறிவிட்டு, களப்பணிக்கு சென்றுவிட்டாள்.

வண்டியில் செல்லும்போது நிஹாரிகாவின் மண்டைக்குள் ஷிம்ரித்தின் பார்வை மட்டுமே உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

‘அவன் பார்வையே சரியில்லை. பொறுக்கி எப்படிப் பார்க்கிறான் பார். குறிப்பா அவன் கண்ணு கழுத்துக்கீழ தான் இருக்கு. கண்ணைப் பார்த்துப் பேசாம கண்டதையும் பார்த்துப்பார்த்து பேசுறான். வர வர அவன் பார்வை அத்துமீறிக்கிட்டே போகுது.

என்னைக்காவது ஒரு நாள் நல்லா வாங்கிக்கட்டப் போறான், கலெக்டரா இருந்தா என்ன? எந்தக் கழுதையா இருந்தாலும் எனக்கென்ன? மாட்டட்டும் அப்புறம் இருக்கு அவனுக்கு’ என மனதிற்குள் அவனைத் திட்டித்தீர்த்தபடி சென்றாள்.

அவள் செல்லவும் ‘டேய் ஷிம்ரித்! என்னடா பண்ற? இத்தனை நாள் எப்படி இருந்த? கம்பீரமா யாரையும் ஒரு பார்வை தப்பா பார்க்காம.. இப்போ ஏண்டா இவளை இப்படி பார்க்குற? அதை அவளும் கவனிச்சுட்டுத் தான் போயிருக்கா.. ச்சை.. நீ வேலைய மாற்றி இங்க வந்த நோக்கம் என்ன? இப்போ நீ செஞ்சுட்டு இருக்க வேலை என்ன?

என்னாச்சுடா உனக்கு? மனச அலைபாய விடாத. அதுக்கு நீ இந்த நிஹாரிகா பக்கம் சாயக் கூடாது. அத முதல்ல கவனத்துல வச்சுக்கிட்டு திரும்பப் பழைய ஷிம்ரித்தா மீண்டு வா.. மனசை அலைபாய விடாதடா..’ என மனதுக்குள் நினைத்தவன்,

“டேய் அரசியல்வாதினு போர்வைய போட்டுக்கிட்டு நீ பண்ற தப்பை எல்லாம் மறைச்சுக்கிட்டு, அநியாயம் பண்ற உன்னை என்ன பண்றேனு பார்? குடும்பமா சேர்ந்து நல்ல பிள்ளை வேஷமா போடுறீங்க? உங்களைப் பற்றி உங்க குடும்பம், தொழில், உங்க பினாமினு எல்லாத்தையும் அடி முதல் நுனி வரை கரைச்சு குடிச்சுட்டு தான் வந்திருக்கேன்.

ஆனா கமுக்கமா ஒன்னு பண்றீங்க, அது என்னனு தான் தெரியல. நீங்க இன்னும் ஒரு கேஸூலையும் சிக்காம, முகத்திரை போட்டுக்கிட்டு திரியிரீங்கனா ஆதுக்கு நீங்கப் பண்ற அந்தத் தப்பு தான் காரணம். அத கண்டுபிடிக்கத் தாண்டா தீயா வேலை பார்த்துட்டு இருக்கேன்.

சிக்குவீங்க டா. ஒரு நாள் வசமா சிக்குவீங்க. அதுக்காகத் தாண்டா நான் என் குடும்பத்தைக்கூட இத்தனை வருஷமா பிரிஞ்சு போராடிட்டு இருக்கேன். என் கையில வசமா மாட்டும்போது உன் முகத்திரையை கிழிச்சு உன்னை ஒன்னுமில்லாம ஆக்கல நான் ஷிம்ரித் இல்லடா.

இன்னைக்கு மீட்டிங்ல உன்மகனைப் பார்த்ததும் எனக்கு வந்த ஆத்திரத்துக்கு.. ஆனா வீட்டுபொம்பளை பின்னால நிக்கிறதால தப்பிச்சான். என்னைக்காது ஒரு நாள் என்கையில தனியா மாட்டுவான் அன்னைக்கு இருக்கு அவனுக்கு” எனத் தனக்கு தானே சொல்லிக்கொண்டான்.

ஆம்! நிஹாரிகாவைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ஷிம்ரித்தின் மனம் தடுமாறுகிறது. அவளைக் கண்டுவிட்டாள் அவன் மனதில் எதுவுமே நிற்பதில்லை. அவன் மூளையில் அமர்ந்துகொண்டு என்னவோ செய்கிறாள்.

ஷிம்ரித்தின் கோபதிற்கு காரணமான அந்த அரசியல்வாதி யார்? சந்தோஷ் ராகவேந்திராவா அல்லது சூரியகுமாரா? கோபத்திற்கு காரணமானவன் கல்பனா பின்னால் நின்ற விஹானா இல்ல நிஹாரிகா பின்னால் நின்ற நிரூபனா? யாரைப் பழித்தீர்க்க வந்திருக்கிறான் ஷிம்ரித்?
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-24680
 

admin

Administrator
Staff member

சிறையாடும் மடக்கிளியே

அத்தியாயம் 04
IMG-20240108-WA0046.jpg
 

admin

Administrator
Staff member

சிறையாடும் மடக்கிளியே!​

அத்தியாயம் 4​

நான்கு பெரிய மிகப்பெரிய கட்டிடங்கள், ஒவ்வொரு கட்டிடத்திலும் அடுக்கடுக்காய் பத்து மாடிகள், ஒவ்வொரு மாடியிலும் சுமார் பத்து வீடுகள் கொண்ட பெரிய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு, கிட்டத்தட்ட400 வீடுகள் கட்டிக் கொண்டிருந்தனர். பல வேலையாட்கள் அங்குத் தங்கள் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.​

நிஹாரிகாவின் கார் அந்தக் கட்டிட வளாகத்தில் நுழையும் போதே அங்கிருந்த மக்கள் அந்தக் காரை வைத்து அடையாளம் கண்டுகொண்டு, ஆங்காங்கே சில சலசலப்புகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் ஒவ்வொன்றெனப் பலரின் தலைமையில் அக்கட்டிடம் கட்டப்பெற்று வந்தது.​

அத்தனை பேரையும் ஒருங்கினைக்கும் ஒரு தலைமை மேனேஜர், நிஹாரிகாவின் வரவை அறிந்து அவரிடம் விரைந்தார். அங்குள்ள அலுவலக அறையில் அவர் நிஹாரிகாவின் கேள்விகள் அத்தனைக்கும் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தார். அக்கட்டிடத்திற்கு உரிமையாளராக ஒரு என்.ஆர்.ஐ ஒருவரைக் கூறி ஆவணங்களை அவளிடம் சமர்ப்பித்தார்.​

அவளும் அத்தனையும் சரிபார்த்துவிட்டு, அரசிடம் அனுமதிபெற்ற ஆவணங்கள் அனைத்தையும் பிரதி எடுத்துக்கொண்டாள்.​

“கிட்டத்தட்ட 400 ஹவுஸ். பில்டிங் ஸ்டார்ங்கா இருக்கனும், பொருட்கள் தரமா இருக்கனும், பின்னாடி எந்த இஸ்யூஸூம் வரக்கூடது” எனப் பல கட்டளைகளை விடுத்து கிளம்பியவள் நேராக வந்தது ஷிம்ரித்திடம்.​

அவனது அனுமதி பெற்று அவனறைக்கு வர, ஷிம்ரித் தன்னை வெகுவாகக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான் ஆனால் அவன் கண்கள் அவன் பேச்சைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கவில்லை. அது அது வேலையைச் செவ்வனே பார்க்க, அவளுக்குத் தான் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் வந்தது.​

அவனால் முடியாத காரியத்தை எதுக்கு கஷ்டப்பட்டு செய்ய எனக் கண்களை அது போக்குக்கே விட்டுவிட்டான் போலும்.​

“சார். நீங்கச் சொன்ன அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் ஃபீல்ட் வொர்க்கு போய்ட்டு வந்தேன். இதோ அதோட டீடெய்ல்ஸ்” என அவள் கையோடு கொண்டு வந்த ஆவணங்களை அவனிடம் சமர்ப்பித்தாள்.​

அவன் ஆவணத்தைப் பார்ப்பதும், கடைக்கண்ணில் அவளை நோட்டம் விடுவதாக இருந்தான். அவன் ஆவணத்தைப் பார்க்கிறானென நினைத்தவளுக்கு அவன் தன்னைப் பார்க்கிறானோ எனத் தோன்ற, அவனைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.​

பார்த்துவிட்டாள் அவன் அவளை நோட்டம் விடுவதை பார்த்துவிட்டாள். தான் வகிக்கும் பதவி மற்றும் அவன் வகிக்கும் பதவி உணர்ந்து தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்தியபடி,​

“சார்! நான் கிளம்பலாமா?” என்றாள் கடுப்பாக.​

“வெயிட் மிஸ் நிஹாரிகா! நான் பார்த்துட்டு இருக்கேனே” என்றான் அவளை லஜ்ஜை இல்லாமல் பார்த்துக்கொண்டே. அவள் தன்னைக் கண்டுகொண்டாளென தெரிந்த பிறகு, முழுக்க குளிச்சாச்சு முக்காடு எதற்கு என நினைத்துவிட்டான் போலும்.​

“வாட்?” என்றாள் அதிர்ச்சியாக.​

“ஃபைல்.. ஃபைல் பார்த்துட்டு இருக்கேனே! டௌட் இருந்தா திரும்பவும் கூப்பிடனுமே. அதான் இங்கயே இருங்க நல்லா பார்த்துக்கிறேன்”​

“சார்” என்றாள் இயலாமையுடன் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு.​

“ஃபைல் நல்லா பார்த்தான டௌட் கேட்க முடியும். வெயிட் பண்ணுங்க” என ஃபைலை பார்க்க ஆரம்பித்தான் கூடவே அவளையும்.​

அவளோ அவனிடம் ஒன்றும் கூறமுடியாமல், தன் உடையில் கவனம் செலுத்தலானாள். மாராப்பை கவனமாகப் பார்த்தாள் அனைத்தும் சரியாக இருந்தது, இடுப்பில் மட்டும் சேலை இறங்கி எலுமிச்சை நிறம் பல்லைக்காட்டியது என்னைப்பார், என் அழகைப் பாரென. இடுப்பில் சேலையை நன்றாக இழுத்து சொறுகினாள்.​

“க்கூம். என்கிட்ட இருந்து மறைக்க உங்கிட்ட எதுவும் இருக்கா நிஹாரிகா மேடம்?” என்றான், அவள் கொடுத்த ஆவணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, ஆனால் அவளுக்குத் தான் தூக்கிவாரிப் போட்டது.​

‘இப்போ அவன் என்ன சொன்னான்? நான் இடுப்பை மறைக்கும்போது, மறைக்க எதுவும் இருக்கா எனக் கேட்டா? அவன் எதைக் கேட்கிறான்?’ என்று குழப்பமாக.​

“சார் என்ன கேட்டீங்க? எனக்குச் சரியா புரியல”​

“என்கிட்ட இருந்து மறைக்க உங்கிட்ட எதுவும் இருக்கா? அதாவது என் கிட்ட இருந்து எதுவும் மறைக்கிறீங்களா?” என ஆவணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே கேட்டான்.​

“இல்ல சார்” என்றாள் வெடுக்கென.​

“வெல். இந்த ப்ராபர்ட்டி ஓனர் யாரு?”​

“மிஸ்டர். சாமுவேல். என்.ஆர்.ஐ”​

“சுயர்?”​

“எஸ் சார். டீடெயில்ஸ் அண்ட் புரூஃப் டாகுமெண்ட்ல இருக்கே சார்”​

“ஓ.கே யு மே கோ நௌ”​

“தங்க் யூ சார்” என விருவிருவெனக் கிளம்பிவிட்டாள். அவனோ ஆவணத்தில் அவள் கொடுத்த தகவல்களையும், ஆதாரங்களையும் புருவ முடிச்சுடன் பார்வையிட்டுக்கொண்டிருந்தான்.​

அவளோ அவள் அறைக்கு வந்த பின்னும் அவனை வசை பாடுவதை நிறுத்தவில்லை. “என்ன நினைச்சு இருக்கான் இவன்? ஒரு மாதிரி பார்க்குறான்? புரியாத மாதிரியே பேசுறான்? அவன் முன்னாடி போகவே வெறுப்பா இருக்கு. ச்சை” எனப் புலம்பிக் கொண்டே அவள் வேலைகளைக் கவனிக்கலானாள்.​

மறுபுறம் காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் அலுவலகத்தில், அவரது அறையில் மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ் என்னும் பெயர் பலகை தாங்கிய மேஜையுடன் கூடிய சக்கரநாற்காலியில், காவல்துறை சீருடையில், தோள் பட்டையில் ஐ.பி.எஸ், அசோக சின்னம், அதன் அடியில் ஒரு ஸ்டாருடன், நெஞ்சில் அவர் பெயரைத் தாங்கிக் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தார் மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ்.​

நிஹாரிகாவின் அன்னை ஆனால் பார்த்தால் நிஹாரிகாவின் அக்கா என்றே கூறுமளவிற்கு இளமையான தோற்றம். நிஹாரிகா பிறக்கும் முன் மஞ்சரி பள்ளிக் கல்விகூட பயிலவில்லை. அவள் பிறந்தபிறகு அவள் வாழ்வில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து, அவள் பள்ளி, கல்லூரி முடித்து ஐ.ஏ.எஸ் கனவோடு போராடி கடைசியில் முட்டி மோதி ஐ.பி.எஸ் பதவியை எட்டிப்பிடித்தார்.​

இப்போது எஸ்.பி யாக ஒரு மாவட்டத்தையே கண்காணிக்கும் காவல்துறை அதிகாரியாக இருக்கிறார். காவல் துறையில் அத்தனை பேருக்கும் சிம்ம சொப்பனமாக இருப்பவர். பெண் என ஏளனமாக முதலில் நினைத்தவர்கள் நினைப்பை சுக்கு சுக்காக உடைத்து, அவளுக்குக் கீழ் உள்ளவர்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார்.​

“மேடம்” என அவர் அறையின் கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார் கார்த்திகேயன் இன்ஸ்பெக்டர்.​

“எஸ். கம்மின். சொல்லுங்க கார்த்திகேயன்? என்ன விஷயமா இப்போ வந்திருக்கீங்க?”​

“மேடம் அந்தப் பொண்ணு கீர்த்தனா காணாம போன கேஸ்” எனத் தயக்கமாகக் கூற,​

“அதான் நாம தேடிட்டு தான இருக்கோமே அப்புறம் என்ன சீக்கிரம் கண்டுபிடிச்சிடலாம்னு அவங்க பேரண்ட்ஸ் கிட்ட சொல்லிடுங்க”​

“இல்ல மேடம். நேத்து கலெக்டர் ஆஃபீஸ்ல இருந்து மெயில் வந்துருக்கு மேடம்”​

“இந்தக் கேஸூக்கா?” என்றார் அதிர்ச்சியாக.​

“ஆமா மேடம்”​

“ஓஹ். சீக்கிரம் கண்டுபிடிச்சுடுவோம். சர்ச் பண்ணிட்டு இருக்கோம்னு ரிப்ளை பண்ணிடுங்க”​

“ஓ.கே மேடம்” என அவருக்கு ஒரு வணக்கத்தை வைத்துவிட்டு கிளம்பினார்.​

‘இதுவேற தலைவலி பிடிச்ச கேஸா இருக்கு. ச்சை’ என எரிச்சலுற்றவர் அன்று முழுவதும் சிக்கும் ஆட்களிடமெல்லாம் தன் கோபத்தைக் காட்டினார்.​

கீர்த்தனா பதினெட்டு வயது நவநாகரீக அழகி. சிறுவயதிலிருந்தே நடிகை ஆக வேண்டுமென்ற கனவுடன் இருந்தாள். படிப்பிலும் சுட்டி. நடிகை கனவுடன் இருந்ததால் சிறுவயதிலிருந்தே மாடலிங் செய்துவந்தாள். ஒருநாள் கல்லூரிக்குச் சென்றவள் திரும்ப வீட்டுக்கே வரவில்லை.​

முதலில் அவள் பெற்றோரும் மாடலிங் செய்யச் சென்றிருப்பாளென நினைத்தவர்கள், இரவுவரை வரவில்லை எனவு தேட ஆரம்பித்தனர் பலன் என்னவோ பூஜ்ஜியம். பிறகு தான் காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தனர். அன்று முதல் இன்று வரை அலைகின்றனர் பலனே இல்லை.​

அதனால் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் புகார் கொடுத்தனர் அவளின் பெற்றோர். காவல்துறை என்ன செய்கிறது? ஏன் மெத்தனம் காட்டுகிறது? நிஹாரிகா கைகளில் சிக்கிய அந்த மனுவை அவள் நடவடிக்கை எடுக்குமாறு காவல்துறைக்கு ஆணை பிறத்ததுவிட்டாள்.​

காவல்துறை கண்டுபிடிக்குமா எனப் பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும். வீட்டில் தாய் இடும் கட்டளைகளுக்கு அடிபணியும் மகள் இன்று கூடுதல் மாவட்ட அதிகாரியாகக் கட்டளையிட, காவல்துறை கண்காணிப்பாளரான மஞ்சரி அடிபணிவாரா!​

ராகவேந்திரா வீட்டில் ஆர்ப்பாட்டமாக உள்ளே நுழைந்தனர் இரட்டையரான சாத்விகா, பிரணவிகா. கல்பனா மற்றும் கவிதாவின் அண்ணன் மகள்கள். பத்தொன்பது வயதான இளம்குறுத்துகள் மருத்துவபடிப்பின் இரண்டாம் வருடத்தில் இருப்பவர்கள்.​

கல்பனாவின் அண்ணன் கவின் பிரபல வங்கியில் மேலாளராக இருக்கிறார். அவர் மனைவி கார்த்திகா அரசு பள்ளியில் மேல்நிலை வகுப்பிற்கு கணக்குப் பாடம் எடுக்கும் ஆசிரியை. அவர்களின் இரட்டை புதல்விகள் தான் சாத்விகாவும், பிரணவிகாவும். வீட்டிற்கு வந்த மருமகள்களை வரவேற்றார் கல்பனா.​

“வாங்கடீ இப்போ தான் உங்களுக்கு அத்தைய கண்ணு தேடுச்சா?”​

“இல்ல அத்தை காலேஜ் இருந்ததுல அதான்” எனச் சாத்விகா பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே,​

பிரணவிகா “இப்போ கூட அத்தைய தேடல, என் அத்தை பெத்த இரத்தினத்த தான் தேடி வந்திருக்கோம்” என்றாள் துடுக்காக.​

“அடி கழுதை. உனக்கு வாய் கூடிடுச்சு” என அவள் முதுகில் இரண்டு செல்ல அடிகளைப் போட்டார் கல்பனா.​

“என் அண்ணன் கரெக்டா தான் பேர் வச்சுருக்கான். சாத்விகா சாந்தமா இருப்பா.. இந்தப் பிரணவிகா பிராணணை வாங்குது” எனக்கூற,​

“யாரு நானா உங்க உயிர வாங்குறேன்? நீங்கப் பெத்து, வளர்த்து வச்சிருக்குற தடிமாடு தான் எங்க உயிரை வாங்குது”​

“எம்புள்ள என்னடி செஞ்சான்?”​

“என்ன செய்யலனு கேட்கனும்? அன்னைக்கு காலேஜ் பஸ்ஸ விட்டுட்டோம். எங்களைக் காலெஜ்ல டிராப் பண்ண உங்க சின்னப் புள்ளைய கூப்பிட்டேன். அதுக்கு என்ன சொல்லனும்? வரேனு சொல்லனும்.. இல்ல வரலனு சொல்லனும்.. இதான உலக வழக்கம்? ஆனா அந்தத் தடிமாட கூப்பிட்டதுக்கு, அவன் எங்கள உங்க சிடுமூஞ்சு மகன் கிட்ட கோர்த்து விட்டுட்டு போய்ட்டான்.​

அந்தச் சிடுமூஞ்சி கார்ல ஏறினதுல இருந்து காலேஜ்ல இறங்குற வரைக்கும் காதுல இருந்து இரத்தம் வர அளவுக்கு அட்வைஸ் பண்ணி.. வொய் பிளட் சேம் பிளட்டுனு ஆக்கி விட்டுட்டான்” என ஏற்ற இறக்கமாக நாடகபாணியில் பேசிக்கொண்டிருக்க அவள் முன் நின்ற கல்பனா திருதிருவென முழித்தார்.​

“ஏன் திருதிருனு முழிக்கிறீங்க? இன்னைக்கு அந்தத் தடிமாடு வரட்டும். அந்தச் சிடுமூஞ்சிகிட்ட மாட்டிவிட்ட அவனை உண்டு இல்லைனு பண்ணல நான் பிரணவிகா இல்லை. இது என்கூட ஒட்டிபிறந்த என் இரட்டை மேல சத்தியம்” எனத் திரும்பி அவள் பின்னால் நின்ற சாத்விகா தலையில் அடிக்க ஓங்கிய கைகள் விஹான் நெஞ்சில் இருந்தது.​

அதைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கையும் ஓடவில்லை, காலும் ஓடவில்லை பேந்த பேந்தவென முழித்தபடி நின்றாள். ஆம் அவள் பேச ஆரம்பிக்கும் போதே வந்துவிட்ட விஹான் தன் பெரியம்மாவிடம், தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டாமெனச் சைகை செய்ய அவரும் அமைதியாக இருந்தார்.​

விஹானைப் பார்த்த சாத்விகா அங்கிருந்து ஓட்டமெடுக்க, பிரணவிகா பேசிய அத்தனையும் கேட்டுவிட்டான் விஹான்.​

விஹான் “உன்னைக் காலேஜ்ல டிராப் பண்ணேன்ல எனக்குத் தேவைதான். நடந்து போனு சொல்லிருந்தா கொலுப்பாவது குறைஞ்சிருக்கும். உன்னையெல்லாம் வச்சு அத்தையும், மாமாவும் என்ன பாடு படுறாங்களோ!” என அவளைத் தீயாய் முறைத்துவிட்டு சென்றான்.​

அவன் சென்றபிறகு “நீ எல்லாம் ஒரு அத்தையா? சிடுமூஞ்சி பின்னாடி நிக்குதுனு சின்னதா ஒரு சைகை காட்டிருந்தா புரிஞ்சிப்பேனே. சதிகார அத்தை.. எங்கே என் இரட்டை?” எனச் சாத்விகாவை தேடினாள். அவள் தான் விஹானைப் பார்த்ததும் ஓட்டமெடுத்துவிட்டாளே இந்நேரம் எந்த மூலையில் இருக்கிறாளோ!​

இருவரும் தேடி வந்தவனோ அவன் பெரியப்பாவுடன் கட்சியில் இளைஞர் அணி கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் வீட்டில் இல்லாததால் கிளம்பினவளை,​

“இருங்கடி இரண்டு பேரும் அவன் வந்துருவான். மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வரேனு சொல்லிட்டு தான் பேனான். இந்தா இப்போ இந்த ஜூஸை குடிங்க இரண்டு பேரும்” எனக் கையோடு கொண்டுவந்த பழச்சாறை அவர்களுக்குக் கொடுத்துத் தன்னோடு பிடித்து வைத்துக்கொண்டார்.​

கல்பனா அப்படி தான். அவர் வீட்டின் ஆட்கள் அனைவரும் காலையிலேயே வேலை, தொழில் எனச் சென்று விடுவதால் நாள் முழுவதும் வேலையாட்களுடனேயே பேசிக்கொண்டு இருப்பவர், தன் சொந்தம் எனத் தன்னை பார்க்கவந்தால் பிடித்துவைத்துக் கொள்வார் அன்று முழுவதும். அவர்களுடன் அளவளாடுவதில் அவருக்குத் தனி இன்பம்.​

அதனால் தான் அவர்கள் இருவரையும் தன்னுடனே நிறுத்திக் கொண்டார். சாத்விகாவின் குணம் அமைதியாக, அளவாக, கேட்டததுக்கு பதில் என மரியாதையாகப் பழகும் பெண். ஆனால் பிரணவிகாவோ கல்பனாவிடம் வம்புவளர்த்து, அவர் வீட்டின் ஆட்களைப் பற்றி அவரிடமே கலாய்த்து பேசிக் கலகலப்பாக இருக்கும் பெண். அதனால் பிரணவிகா மேல் கல்பனாவுக்கு தனி பாசம் விராஜை போலவே.​

மதியம் சந்தோஷ் ராகவேந்திராவுடன் வீட்டிற்கு சாப்பிட வந்தான் விராஜ். அவனுக்கோ அவர்கள் இருவரையும் பார்த்ததும் ஒரே மகிழ்ச்சி. பின் மாமா மகளைப் பார்த்தால் வராதா? சந்தோஷூம் அவர்களிடம் பாசமாக விசாரித்து, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்த ஆரம்பித்தனர்.​

இங்கு ஷிம்ரித்தோ நிஹாரிகா கூறிய கட்டிட உரிமையாளரான சாமுவேலைப் பற்றி அக்குவேர் முதல் ஆணிவேர் வரை அனைத்தையும் தெரிந்து கொண்டான்.​

“டேய் பிராடு! பினாமி பேருலயா பில்டிங் கட்டுற.. வசமா சிக்கிருக்கிருக்க, இப்போ உன்னைக் கைது பண்ணா உன் குடும்ப வக்கீலும், கட்சியும் சேர்ந்து ஈஸியா வெளிய கொண்டுவந்துடுவாங்க. அதனால இன்னமும் பலமான ஒரு ஆதாரம் கிடைக்கட்டும் உன்னை மொத்தமா முடிச்சுவிட்டுறேன்” என ஒருவருனுக்கு குழி தோண்டி காத்திருக்கிறான்.​

 

admin

Administrator
Staff member
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!


அத்தியாயம் 5


1704859550208.jpeg
 

Nnk08

Moderator
அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் மஞ்சரி. இதுவரைக்கும் அவர் எத்தனையோ கேஸைப் பார்த்திருக்கிறார் ஆனால் இந்தக் கேஸ் தன்னை இத்துணை இம்சை செய்யும் என நினைக்கவில்லை. கீர்த்தனா காணாமல் போனதிலிருந்து அவளது பெற்றோர்கள் காவல்துறையே கதியெனக் கிடந்தனர்.

நாட்கள் செல்ல, செல்ல ஒவ்வொரு மேலதிகாரியாகச் சந்தித்து, மகளைக் கண்டுபிடித்துத் தரும்படி புகார் அளித்துக் கொண்டே இருந்தனர். அவர்கள் புகார் அளித்த காவலர்கள் அனைவரும் இவரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் உள்ளவர்கள். ஆனால் இன்று தன்னையே கட்டுப்படுத்தும் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் புகார் அளித்தது தான் அவரின் உச்சக்கட்ட கோபத்திற்கு காரணம்.

ஆகையால் இது அத்தனைக்கும் காரணமானவை கன்னங்கன்னமாக அடித்து நொறுக்குமளவுக்கு கோபத்துடன் வீட்டுக்கு வந்தவர் நேராகச் சென்றது நிரூப்பின் அறைக்கு. சென்ற வேகத்தில் படுத்துக்கிடந்த அவனின் சட்டையைப் பற்றி இழுத்து அறைந்திருந்தார்.

“அத்தை!” என ஆத்திரமும் கோபமுமாகக் கத்தினான் நிரூப்.

“ஷட் அப் யூ பிஸடி ராஸ்கல். எனக்கு வர ஆத்திரத்துக்கு உன்னைக் கொல்லனும். உன்னால நான் எவன் எவன் முன்னாடி எல்லாம் தலைகுனிய வேண்டிவருதோ? இந்தப் பதவிக்கு நான் வந்ததுல இருந்து எவன் கிட்டயும், எதுக்காவும் நான் போய் நின்னது கிடையாது. ஆனா இப்போ உன்னால நிற்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்துருக்கு” என்றார் ஆங்காரமாக.

“என்ன அத்தை? புரியுற மாதிரி சொல்லுங்க. அதைவிட்டுட்டு அடிக்கிற வேலை எல்லாம் வேணாம்”

“எல்லாம் அந்தக் கீர்த்தனா கேஸ். உன்னை யாருடா அவ மேல கை வைக்கச் சொன்னது? நீ மட்டுமில்லாம கூட்டமா பண்ணி அவள சாகடிச்சு.. உனக்கு அப்படி என்னடா பொம்பள சோக்கு கேக்குது?”

“நீங்கக் கால காலத்துல உங்க பொண்ணை கட்டிவச்சிருந்தா நான் ஏன் அடுத்தவ மேல கை வைக்கப் போறேன்?” என்றான் சாகவாசமாக, அதில் மஞ்சரியின் இரத்த அழுத்தம் ஏகத்துக்கும் எகிற,

“எதுக்கு அவளையும் கொல்லவா? இனிமே எப்படிடா அவளை உனக்குக் கட்டி வைப்பேன்? எனக்கென்னா பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு ஒத்த பொண்ணை பெத்து, வளர்த்து, உன் கையில கொடுத்து அவ வாழ்க்கைய சீரழிக்க” என வெறுப்பாகக் கூற,

“அத்தை! பொறந்ததிலிருந்து அவ எனக்குத் தானு சொல்லிட்டு என்ன திடீருனு பல்டி அடிக்கிறீங்க? மக கலெக்டர் ஆயிட்டானு ஆடுறீங்களா? இத்தனை வருஷமா எங்கப்பா தான் உங்களைப் பார்த்துகிறாங்க அது ஞாபகம் இருக்கா?” என்றான் அவனும் அதிகாரமாக.

“எடு செறுப்ப! அண்ணன் பையனாச்சேனு தான் இந்தக் கேஸூல இருந்து உன்னைக் காப்பாத்த நினைக்கிறேன். இல்லை நீ ஜெயில போய்க் களி தான் தின்னனும். இனி என் பொண்ணு பக்கம் கூட நீ திரும்பக் கூடாது ஆமா சொல்லிட்டேன், மீறி அவ பக்கம் போன அவ்ளோ தான் என்னை மனுஷியாவே பார்க்கமாட்ட” என அண்ணன் மகனை எச்சரித்துவிட்டு சென்றார் மஞ்சரி.

அடுத்து அவர் சென்றது அவர் மகள் அறைக்கு,

“நிஹாரிகா!”

“வாங்கம்மா. என்ன ரூம் வரைக்கும்? எதாவது முக்கியமா பேசனுமாம்மா”

“ஹ்ம்ம். ஆமா” என்றார் தயக்கமாக. தாயின் தயக்கத்தை முதன்முதலாகப் பார்க்கிறாள் நிஹாரிகா. அவள் அன்னை எப்போதுமே ஆளுமையாக, தைரியமாகவே பார்த்துப் பழகியவளுக்கு இந்த மஞ்சரி புதிதாய் தெரிந்தாள்.

“சொல்லுங்கம்மா. என்ன தயங்குறீங்க?”

“அது அது இன்னைக்கு கீர்த்தனானு ஒரு பொண்ணு மிஸ்ஸிங் கேஸ் கம்ப்ளைண்ட் வந்துச்சா?”

“ஆமாம்மா. என்கிட்ட தான் வந்துச்சு. நான் தான் அந்த ஸ்டேஷனுக்கு ஓடர் பாஸ் பண்ணேன்”

“அந்தக் கேஸ்ஸை அப்படியே விட்டுடு. அவங்க பிரச்சனை பண்ணினா சர்ச் பண்றேம்னு முடிச்சுடு” என்றார் கட்டளையாக.

“வொய்?” என்றாள் கூடுதல் மாவட்ட ஆட்சியராக.

“சொன்னா செய் நிஹாரிகா. சும்மா கேள்வி கேட்கிற வேலை எல்லாம் வேண்டாம்”

“ஐ ஹேவ் அ ரைட்ஸ் டூ எஸ்க் கௌஸ்டின் டூ யூ. யூ ஷூட் என்ஸ்ஸர் மை கௌஸ்டின்ஸ்” என்றாள் அதிகாரமாக. இப்போது தாய் மகளாக அவர்கள் பேசவில்லையே. வேலை சம்பந்தமாகப் பேசுவதால் அவள் அவளுடைய பதவிக்கு ஏற்றார்போல இருந்தாள்.

“நிஹாரிகா! ரிமெம்பர் டூ டாக் டூ யுவர் மதர்”

“நீங்க அம்மாவா மகள் கிட்ட பேசுற விஷயம் பேசலயே! நீங்க சப்-கலெக்டர் கிட்ட பேச வேண்டிய விஷயம் தான பேசினீங்க? அப்போ நானும் சப்-கலெக்டரா இருந்து தான பதில் சொல்லனும்.. கரெக்ட் தான எஸ்.பி மேடம்?”

“முடிவா என்ன சொல்ற?”

“சம்பந்தபட்டவங்களுக்கு மெயில் போட்டாச்சு. இனி லீகல்லா என்ன நடக்குமோ அதான் நடக்கும். நான் என்னோட வேலையில கோம்பரமைஸ் பண்ண மாட்டேன்”

“திஸ் இஸ் நாட் ஃபேர். அம்மாக்காக இது கூடப் பண்ண மாட்டியா?”

“டெஃபனெட்லி நாட். அந்தப் பொண்ணுக்கு என்னாச்சு?”

“ஷீ இஸ் நோ மோர்”

“வாட்!” என்றாள் அதிர்ச்சியாக.

“எஸ். ஷீ இஸ் நோ மோர்..” என்றார் அழுத்தமாக.

“என்னாச்சு?”

“ஐ டோண்ட் நோ” என விட்டேற்றியாகப் பதில் கூறியவர், தொடர்ந்து அதிகாரமாக “லீவ் திஸ் கேஸ்” எனக் கோபமாகக் கூறி வெளியேறிவிட்டார்.

‘தன் அன்னை எதையோ தன்னிடம் மறைக்கிறார். அந்தக் கொலைப் பற்றிய தகவல் அன்னைக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும். அவர் யாரையோ காப்பாற்ற முயல்கிறார்’ எனத் தோன்றியது. ஆனாலும் ‘என் பதவியைத் தவறாக உபயோகிக்க மாட்டேன்’ எனத் திட்டவட்டமாக முடிவெடுத்தவள் அப்படியே உறங்கிவிட்டாள்.

********

சார்விகா-பிரணவிகா இல்லம்

“இந்த வீட்டில நான் என்ன சொன்னாலும் அதுக்கு ஆபோஷிட்டா தான் பண்ணுவிங்களா? என் பேச்சைக் கேட்க இங்க ஒருத்தரும் இல்லை. நான் கட்டினதும் சரியில்ல நான் பெத்ததும் சரியில்ல” என வசவு பாடிக்கொண்டே சமைத்துக் கொண்டிருந்தார் கார்த்திகா, கவினின் மனைவி.

அதைக் கேட்டுக் கொண்டே வந்த கவின் “கார்த்தி ஒரு காபி” என்றார், எதுவுமே காதில் விழாதது போல.

“இல்ல எனக்குப் புரியல.. நான் ஒருத்தி இங்க நின்னு கத்திட்டு இருக்கேனே உங்க காதுல அது விழலயா?” என்றார் கோபமாக.

“கத்தினயா? நான் கூட நீ கிளாஸ் எடுக்க ரிகர்ஸல் பார்க்குறயோனு நினைச்சேன்”

“கடுப்ப கிளப்பாதிங்க கவின். நான் செம்ம கோபமா இருக்கேன்”

“ஒஹ். அதான் இவ்ளோ ஹாட்டா இருக்கீயா? அப்படியே மச்சானுக்கு ஒரு ஹாட் காபி” என்றார் குதூகலமாக. அதில் கடுப்பான கார்த்திகா வெடுக்கெனத் திரும்பி மீண்டும் காய்களை வெட்ட ஆரம்பித்தார்.

கவின் “கோச்சுக்கிட்டியா? கோச்சுக்கோ கோச்சுக்கோ” எனக் கிண்டல் செய்ய, அடுத்த நிமிஷம் காய் நறுக்கிக் கொண்டிருந்த கத்தி கவினின் கழுத்தில்.

கவின் “கார்த்தி! எதுனாலும் பேசித் தீர்த்துக்கலாம்.. தீர்த்துட்டா அப்புறம் பேச முடியாது. கத்திய எடும்மா. பில்டிங் ஸ்ராங்கு.. பேஸ்மெண்ட் வீக்கு..” என்றார் பயந்ததுபோல நடித்து.

“இல்ல இன்னைக்கு தீர்த்துட்டு தான் யா பேசப் போறேன்”

“தீர்த்துட்டு யார்ட்ட பேசப் போற? மச்சான் பாவமில்லையா?”

“யாரு நீ பாவமா? போயா உன் குடும்பத்துல மாட்டின நான் தான் பாவம். நான் பாட்டுக்கு என் வேலையைப் பார்த்தோமா, வீட்டுக்குப் போனோமானு இருந்தேன். ஆனா உன்னைய என் தலையில கட்டி, இரண்டு குட்டியயும் சேர்த்து குடுத்து கூடவே ஒரு எப்.எம் ரேடியோவையும் கொடுத்து இந்தக் கடவுள் என்னைச் சோதிக்கிறார். என்ன ஆனாலும் சரி இன்னைக்கு உன்னைத் தீர்த்துட்டு தான் அடுத்த வேலை” என கத்தியைக் கவின் கழுத்தில் இன்னும் அழுத்த,

“அய்யய்யோ! அய்யய்யோ! என் பையன கொல்றாளே இந்த இராச்சசி. இத கேட்க ஆளில்லையா? அடியேய் என் பையன விடுடி” எனக்கத்திக் கொண்டே கார்த்திகாவால் எஃப்.எம் என அழைக்கப்பட்ட பரமேஸ்வரி கார்த்திகாவின் அருகில் வர, கவின் கழுத்தில் இருந்த கத்தி இப்போது கவினின் அம்மா பரமேஸ்வரி கழுத்துக்கு மாறியது.

“முதல்ல பரமேஸ்வரிய பரலோகம் அனுப்பிட்டு, உன்னைக் கூடவே துணைக்கு அனுப்புறேன்” எனக் கவினைப் பார்த்துக்கூற,

“பாத்து பக்குவமா எங்கம்மாவுக்கு வலிக்காம அனுப்பிவிடு”

பரமேஸ்வரி “அட கூறுகெட்ட பயமகனே உங்கம்மா கழுத்துல கத்தி வச்சிருக்கா உன் பொண்டாட்டி, என்னைக் காப்பாத்தாம வலிக்காம கொல்ல சொல்ற. உன்னைப் போய்க் காப்பாத்த வந்தேன் பாரு. அடியேய் எடுடி கத்திய.. கழுத்துல பட்டுறபோகுது”

“உங்க பிள்ளைக்குச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுத்து வச்சிருக்க மாதிரி, இப்போ என் புள்ளைகளையும் கெடுத்த உங்களைத் தான் முதல்ல போடனும்”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் கெடுக்கல.. கொதவளையில இருந்து கத்திய எடு” என மீண்டும் கூறவும், திரும்பிக் காய் வெட்ட ஆரம்பித்தார் கார்த்திகா முனங்கிக்கொண்டே.

கவின் “கார்த்தி ஒரு காபி”

பரமேஸ்வரி “அடேய் திரும்ப அவ கத்திய கழுத்துல வைக்கப் போறா. நீ போய் உட்காரு நான் போட்டுட்டு வாரேன்”

“யாராவது போடுங்க எனக்குக் காபி வந்தா போதும்”

கார்த்திகா “காபி போடத் தெரியாது. குடிக்க மட்டும் தெரியுமா?” எனக் கவினை கடிந்துவிட்டு “பில்டர் போட்டு வச்சிருக்கேன். இரண்டு பேரும் கலந்து குடிங்க”

“சரி தாயே” எனப் பரமேஸ்வரி பாட்டி நக்கலாகக் கூற, அவரைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு வெட்டிய காய்கறியைப் பொறியல் செய்யத் துவங்கினார் கார்த்திகா.

கவின் “ஏம்மா அவ தான் பாட்டு, டானஸ் எதுவும் வேணாம்னு சொல்றாளே. அப்புறம் ஏன்ம்மா அவங்கள பரதம் கிளாஸ் சேர்த்துவிட்ட?”

“இந்தப் பிரணி குட்டி பரதம் கத்துக்க ஆசப்பட்டா அதான் சேர்த்துவிட்டேன். இந்த வயசுல கத்துக்காம கிழவி ஆகியா கத்துக்க முடியும்?” எனக்கூறி விட, மனைவியைச் சமாதானம் செய்ய அடுப்படிக்கு சென்றார் கவின். அவளோ இன்னும் எண்ணெயில் போட்ட கடுகு மாதிரி பொறிந்த படியே நின்றார்.

“கார்த்தி!” என அழைக்கத் திரும்பி ஒரு முறை முறைத்துவிட்டு சமையலைப் பார்த்தார். கவின் ஹாலை எட்டிப் பார்க்கப் பரமேஸ்வரி அங்கு இல்லை வெளியில் சென்றிருந்தார்.

கார்த்திகாவின் பின்புறம் சென்றவர் அவரைப் பின்னிருந்து அணைத்துக்கொண்டு “லட்டு” என அழைக்க, அந்த ஒத்த அணைப்பிலும், அழைப்பிலும் அடங்கிவிட்டார்.

“விடுடா.. அத்தை பார்த்திட போறாங்க”

“அம்மா இல்ல”

“என்னவாம் காலையிலயே பிள்ளை இல்லாத வீட்டில கிழவன் துள்ளிக் குதிச்ச கதையா? ஹ்ம்ம்”

“ஏய் யாருடி கிழவன்? சாத்வி, பிரணிக்கு தங்கை ரெடி பண்ணிருவேன்”

“நினைப்ப பாரு. போயா யோவ். நான் கோபமா இருக்கேன்”

“ஏன் கோபம் என் லட்டுக்கு?”

“பரதம் வேணாம்” என்றார் குரல் கம்ம,

“ஏன்?”

“வேணாம். நான் பட்டதே போதும்”

“அப்படி ஆகாது” என்றார் கவின் உடல் விரைத்து இருகிய குரலில்.

“என்னவோ பயமா இருக்கு. வேணாம் கவின்”

“ஒன்னும் ஆகாது. நீ தைரியமா இரு” என அவரை முன்னால் திருப்பி இறுக அணைத்தார். அந்த அணைப்பே கார்த்திகாவுக்கு நிம்மதியாக இருக்க, “சரி” என்பதாகத் தலையை அசைத்தார்.

*******

மலைபிரதேசம் சுற்றிலும் வெள்ளைப்பனி போர்வைபோல அம்மலையை போர்த்தியிருக்க, சொட்ட சொட்ட நனைந்து ஒரு ஆணின் முன் எப்படி நிற்கக்கூடாதோ அப்படி நின்றாள் நிஹாரிகா ஷிம்ரித் முன்பு. அவளது ஆடைகள் அநாதரவாகக் கிடக்க அவளுக்கு ஆடையாக நின்றிருந்தான் ஷிம்ரித் யாதவ்.

“நோ” என அலறலுடன் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தாள் நிஹாரிகா. அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வையால் குளித்திருந்தது. தான் கண்டது கனவு தான், தான் அவள் வீட்டில் தான் இருக்கிறாள் என்பதை உணரவே சில நொடிகள் ஆனது.

“ச்சை இப்போ ஏன் அந்த ஞாபகம் வந்து தொலச்சது. அத இத்தனை நாளும் மறந்து நிம்மதியா இருந்தேன். நேத்து அந்த நாய் அப்படி பேசினதால தான் மறுபடி அந்த ஞாபகம் வந்திருக்கு. கடவுளே நான் மறக்க நினைக்கிறதே ஏன் எனக்குத் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகப்படுத்துற?” என்றவள் மனது அவனை முதன் முதலில் சந்தித்த நாளை நோக்கிப் பயணப்பட்டது.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-25177
 

Nnk08

Moderator
டேராடூன் விமான நிலையம்

விமான நிலையத்தின் வாசலையே அதகளப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது ஒரு அரசியல்வாதியின் கூட்டம். அவர்களின் தலைவர் இங்கு வருவதால், அவர் வருவதற்கு முன்னாலேயே வந்து அமர்க்களமாகக் காத்திருந்தது அந்தக் கூட்டம். அங்குள்ள விமானநிலைய வாடகை கார் மொத்தத்தையும் அன்று அவர்கள் குத்தகைக்கு எடுத்ததுபோல ஒன்றுவிடாமல் அத்தனையும் வாடகைக்கு எடுத்திருந்தனர்.

அன்று தான் ஐ.ஏ.எஸ் தேர்வில் வெற்றிபெற்று பயிற்சிக்காக டேராடூன் வந்திருந்தான் ஷம்ரித் யாதவ். டேராடூன் விமானநிலையத்திலிருந்து மலைகளின் அரசியான முசோரிக்கு செல்ல வேண்டும். அங்குத் தான் அதிகாரிகளுக்கான பயிற்சி முகாமான லால் பஹதூர் சாஷ்த்திரி நேஷனல் அகாடமி ஆப் அட்மினிஷ்ரேஷன்(Lal Bahadur Shastri National Academy of Administration LBSNAA - லெபாஷனா) உள்ளது.

ஷிம்ரித் “அண்ணா! லெபாஷனா போகனும்ண்ணா. டேக்ஸி வருமா” என அங்குள்ள அனைத்து வாடகை கார் ஓட்டுநரிடமும் ஹிந்தியில் கேட்டான்.

அனைவரும் ஒன்று போல “புக் பண்ணிட்டாங்க தம்பி. நாங்களும் அங்க தான் போறோம். ஃபுல் டேக்ஸி புக் பண்ணிட்டாங்க, அதனால ஷேரிங் பண்ண முடியாது. நீ வேணா அங்க நிக்கிற ஆட்கள் கிட்ட கேளு, அவங்க தான் புக் பண்ணிருக்காங்க” எனக்கூறி கையைக் காட்ட அங்கு வெள்ளை வேஷ்டி சட்டையில் தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகளின் பாரம்பரிய உடையில் ஒரு கூட்டமே நின்றது.

‘என்னடா இது! நம்ம ஆட்கள் மாதிரி இருக்கு. இங்க என்ன பண்றானுங்க இத்தனை பேரும்? அத்தனையும் வெள்ளை வேட்டி சட்டை போட்டு லெபாஷனாக்கு எதுக்கு போறானுங்க? ஒருத்தனையும் அங்க உள்ள விடமாட்டாங்க. கும்பலா எங்க கிளம்பிட்டான்ங்க கட்சி கூட்டத்துக்கு ஆட்கள சேர்த்தது போலச் சேர்த்துக்கிட்டு? பிரியாணியும் குவாட்டரும் தாராங்கனு எவனும் புறளிய கிளப்பி விட்டுட்டான்களா?’ என நினைத்துக் கொண்டே அவர்களிடம் சென்றான்.

“அண்ணே!” எனத் தமிழில் அழைக்க,

“டேய்! நம்ம ஊரு பையன் டா! தமிழ்ல பேசுறான்” எனக்கூறினார் ஒரு வெள்ளை வேட்டி.

“அண்ணே! நான் லெபாஷனா போகனும். நீங்களும் அங்க போகத் தான் எல்லா டேக்ஸியும் புக் பண்ணிட்டதா சொல்றாங்க. என்னையும் கொஞ்சம் கூடக் கூட்டிட்டு போறீங்களா? பணம் கூடக் கொடுத்திடுறேன்”

“இல்ல தம்பி! ஐயா வராங்க. தெரியாத யாரையும் கூட்டிட்டு போக முடியாது. பாதுகாப்பு விஷயம் தம்பி. அதுவும் போக ஐயா குடும்பத்தோடு வராங்க. நீ வேற எப்படியாவது போப்பா. கிளம்பு ஐயா வர நேரமாச்சு”

“அண்ணே! கொஞ்சம்” எனக்கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே அத்தனை வெள்ளைவேட்டியும் பரபரப்பாக ரெடியாக, ஷிம்ரித் பார்வையும் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தது.

புத்தம் புது வெள்ளை வேஷ்டி சட்டையில், கம்பீரமாகவும், முகத்தில் அத்தனை இறுக்கத்துடனும் வந்தார் சூரியகுமார் எம்.எல்.ஏ. அவரைத் தொடர்ந்து ஜீன்ஸ், டீசெர்ட் அணிந்து, பார்த்தாலே ரவுடிபோலத் தெரியும்படி வந்தான் அவரின் அருமை புத்திரன் நிரூப் குமார். அவனருகில் ஒரு அழகிய யுவதியும் வர நிமிஷத்தில் அவர்களைச் சூழ்ந்தனர் அனைத்து வெள்ளைவேட்டியும்.

அத்தனை ஆண்களுக்கு மத்தியில் ஒற்றை பெண்ணாய் வந்தாலும் அவள் கண்ணில் சிறு பயமோ, பதட்டமோ இல்லை. நிமிர்வு! அத்தனை நிமிர்வாய் வந்தாள் பெண். தலை நிமிர்த்தி, பார்வை தரையை நோக்காமல் நிமிர்ந்த நடையுடன், கண்களில் அத்தனை கம்பீரம்.

இருபத்திரண்டு வயதான அழகிய யுவதி. ஆனால் அவள் கண்களிலும், உடல் மொழியிலும் அத்தனை நிமிர்வு. யாருக்கும் வளைந்து கொடுக்காத குணம் அவள் கண்களிலேயே தெரியும். அவள் அடங்கும் ஒரே இடம் அவள் அம்மா!

அவர் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை பேசியே பழக்கப்படாதவள். அவர் என்ன கூறினாலும் சரி என்பதை தாண்டி வேறு பேச்சுகளும் கூட இருக்காது. அவளை வளர்த்தது முழுவதும் அவள் தாய்மாமா மனைவி ஹேமாவதி. அவள் அவளாக இருப்பது அவரிடம் மட்டுமே.

தாய் வார்த்தைக்கு இணங்கி யு.பி.எஸ்.சி தேர்வெழுதி, அதிக மதிப்பெண் எடுத்து வெற்றி பெற்று ஐ.ஏ.எஸ் பயிற்சிக்காக இங்கு வந்துள்ளாள் நிஹாரிகா. ஆளுமை மட்டுமில்ல அழகிலும் அபரிமிதமாக இருப்பவள்.

அவளைப் பார்த்ததும் தெரிந்துவிட்டது ஐ.ஏ.எஸ் ஆவதற்கான பத்து பொருத்தமும் பக்காவாக இருந்தது. அவளுக்காகத் தான் அத்தனை கும்பலும் லெபாஷனாவுக்கு படையெடுத்து வருகிறார்கள் எனப் பார்த்ததும் தெரிந்தது. ஷம்ரித்தின் பார்வை பெண்ணவளை தலைமுதல் கால்வரை அளவெடுத்தது.

அனைவரும் பாதுகாப்பாக அவர்களைச் சூழ்ந்து வாகன நிறுத்துமிடத்துக்கு அருகில் அழைத்து வந்தனர். அங்கு அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது அவர்களின் கேயென் கார். அதில் அவர்கள் மூவரும் ஏறப்போக, அவசர அவசரமாகக் கூட்டத்தைத் தாண்டி எம்.எல்.ஏ வை நெறுங்க முயற்சி செய்தான் ஷிம்ரித் யாதவ்.

அதைச் சிலர் தடுக்க முயல, கூட்டத்தில் சிறு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. அந்தச் சத்தத்தில் திரும்பிப் பார்த்தார் சூர்யகுமார். அங்கு அவர் ஆட்களிடம் தள்ளுமுள்ளு செய்து அவர்களை நோக்கிக் கையை அசைத்துக் காட்டினான் ஷிம்ரித். அவனைப் பார்த்தவர் தன் ஆட்களிடம் அவனை அனுப்புமாறு சைகை செய்தார்.

“சார்!” என அருகில் வந்தான் ஷிம்ரித்.

“என்னப்பா! என்ன பிரச்சனை?”

“சார் நான் லெபாஷனா போகனும். டேக்ஸி எல்லாம் உங்க ஆட்கள் புக் செய்துட்டாங்க, என்னையும் கொஞ்சம் அங்க விட்டுறீங்களா?” எனக்கேட்டான். அவரும் ஒரு வெள்ளைசட்டையிடம்,

“உங்களோட இந்தத் தம்பியையும் ஏத்திக்கோங்க” என்றார்.

எம்.எல்.ஏ காருக்கு முன்னே ஐந்தாறு வாடகை காரும், பின்னே ஒரு ஐந்தாறு வாடகை காரும் வர, அத்தனையும் லெபாஷனாவை நோக்கிச் சென்றது. பின்னால் வந்த ஒரு வாடகை காரில் தான் ஷிம்ரித் வந்தான்.

“அப்பா! எதுக்கு கண்டவனையும் கூட்டிட்டு வரச் சொல்றீங்க? அவனுக்கு என்ன வண்டியா கிடைக்காது?” என்று கடுப்பாகக் கூறினான் நிரூப். அவர் பதில் கூறாமல் அவனைத் திரும்பி ஒரு பார்வை தான் பார்த்தார். அவ்வளவு தான் அமைதியாக அமர்ந்துவிட்டான்.

ஓட்டுநர் அருகில் சூர்யகுமார் அமர்ந்திருக்க, பின்னால் நிரூப்புடன் அமர்ந்திருந்தாள் அந்த யுவதி. தகப்பனுக்கு பயந்து அவனைப் பற்றி மேலும் பேசாதவன், தன்னருகில் அமர்ந்திருந்தவளிடம் நெருக்கமாக அமர்ந்தான். அவள்மேல் கையைப் போடுவதும், உரசுவதாகவும் வந்தான்.

டேராடூனிலிருந்து முசோரி போகும் வழி முழுதும் மலையேற்றம் தான். அதிகமாக வளைவுகளும், கொண்டைஊசி வளைவுகளும் நிறைந்த பாதை. வண்டி வளையும் போதெல்லாம் அவளை மேலும் மேலும் உரசினான். அவளோ எரிச்சலின் உச்சத்தில் பற்களைக் கடித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

ஒன்னறை மணி நேர பயணம், சுற்றி அத்தனை இரம்மியமாக இருந்தது அந்த இடம். பள்ளத்தாக்கும், மலைகளும் எனச் சுற்றி சுற்றி சென்றது அவர்களின் வண்டி. நிரூப்பின் தொல்லை மட்டும் இல்லையென்றால் அவளும் அப்பயணத்தை இரசித்திருப்பாளோ என்னவோ!

ஆனால் இப்போது முகம் கடுகடுவென வைத்துக் கொண்டு, நெருப்பில் மேல் அமர்ந்தது போல அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கோ எரிச்சலாக வந்தது இன்னும் எத்தனை நாளுக்குத் தான் இந்தப் பொறுக்கியுடன் குப்பைக் கொட்டுவது? இவன் செய்யும் அத்தனை சேட்டைகளையும் அவள் அத்தையின் முகத்துக்காகவே பொறுத்துப் போகிறாள். இந்த இரண்டு வருட பயிற்சி கூட அவனிடமிருந்து தற்காலமாகத் தப்பித்த நிம்மதியில் தான் வந்தாள்.

பயணமுடிவில் அவளின் கனவு இடமான லெபாஷனாவை அடைந்தனர். வாசலிலேயே அனைவரையும் நிற்க வைத்தார் அங்குள்ள காவலாளி. என்ன தான் எம்.எல்.ஏ வாக இருந்தாலும் உள்ளே செல்ல அனுமதியில்லை. அவருக்கே அனுமதியில்லை என்றால் சாதாரண மக்களுக்கு இருக்குமா? யாருக்கும் அனுமதியில்லை.

அதனால் வாசலிலேயே அவளை விட்டுவிட்டு போகும் நிலை தான் அனைவருக்கும். அவளும் வண்டியிலிருந்து அவளின் பொருட்களையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு இறங்கினாள். ஷிம்ரித்தும் வாடகை காரிலிருந்து இறங்கி சூர்யகுமாரை நோக்கி வந்தான்.

“சார்! தங்க்ஸ் யூ சோ மச். ஐ ஆம் ஷிம்ரித்” எனக் கையைக் கொடுத்தான். அவனிடம் கைகுலுக்கிய தந்தையை நறநறவெனப் பற்களுக்கு இடையே வைத்து நசுக்கிக் கொண்டிருந்தான் நிரூப். ஏனோ அவனுக்கு ஷிம்ரித்தை பார்த்ததிலிருந்து பிடிக்கவில்லை. தன்னை விட அழகாக இருப்பதாலா? இல்லை தன்னை விட ஆளுமையாக இருப்பதாலா? அல்லது தன்னை விட உயர்ந்த பதவியில் அமரப் போவதற்காகவா? எதோ ஒன்று அவனுக்கு ஷிம்ரித்தை பிடிக்காமல் போனது.

“நல்லது தம்பி! சொந்த ஊரு?”

“சென்னை தான் சார். கிண்டியில் தான் இருக்கோம்”

“அப்பா அம்மா?”

“அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேருமே பிஸ்னஸ்”

“தம்பிக்கிட்ட அட்ரஸ் வாங்கிக்கோடா” எனத் தன் ஆட்களிடம் கூறியவர் “உன் போன் நம்பர் சேர்த்து குடுப்பா” என்றார். அவனும் கொடுத்தான்.

“இது என் மருமக பொண்ணு. இங்க தான் டிரெயினிங் வந்துருக்கா. நீ என்ன பண்ற.. அவளுக்கு இங்க பாதுகாப்பா இருக்குற. அவ கிட்ட எந்தப் பையனையும் நெருங்க விடாம பார்த்துகுற. அவளுக்கு எல்லா உதவியும் செய்ற. எது ஒன்னுனாலும் எனக்குச் சொல்ற. என் நம்பரயும் அவன் கிட்ட வாங்கிக்கோ”

“எதுக்கு? நான் ஏன் அதெல்லாம் பண்ணனும்? நான் ஆபிஸர் டிரெயினிங் தான் வந்திருக்கேன், அவங்களுக்கு எஸ்காட்டா இல்லை”

“என்னடா ஓவரா பேசுற? ஒழுங்கா சொன்னத செய்ற. இல்ல உன் வீட்டுல ஒருத்தரு இருக்க மாட்டாங்க, நீயும் இருக்க மாட்ட. ஜாக்கிரதை!” என மிரட்டினார். அவனும் அவரிடம் மண்டைய மண்டைய ஆட்டினான்.

நிரூப்புக்கு ஆத்திரத்தில் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அவனுக்கு எங்கே தன்னவள் தன்னை விட அவனை உயர்வாக நினைத்து விடுவாளோ எனத் தான் எண்ணினான், இப்போது அவனிடமே தன்னவளை ஒப்படைக்கும் தந்தை மீது கொலைவெறியே வந்தது.

இருவரும் அனைவருடமும் விடைபெற்று இல்ல விடுபட்டு அகாடமிக்குள் நுழைந்தனர். இருவரும் ஒன்றாக நடந்தனர். இருவருக்கும் என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. பெண்ணவளோ ‘இவனை எப்படி கழட்டிவிடுவது?’ என யோசித்த படியே அவனுடன் நடந்து வந்தாள்.

“வெல். மிஸ்டர்..?”

“ஷிம்ரித்.. ஷிம்ரித் யாதவ்”

“ஒ.கே மிஸ்டர் ஷிம்ரித் யாதவ். அவங்க சொன்னத நீங்க மனசில வச்சுக்க வேணாம். நீங்க உங்க வொர்க்க பாருக்க, என்னை நான் பார்த்துப்பேன். அவங்க போன் பண்ணினா ஒன்னும் பிரச்சனையில்லனு மட்டும் சொல்லிடுங்க”

“ஓ.கே மிஸ்.. ஆர் மிஸஸ்..?”

“மிஸ் நிஹாரிகா” என்றாள் அழுத்தமாக.

“ஓ.கே எனி ஹெல்ப் ஆஸ்க் மி”

“தங்க்ஸ். உங்க ஹெல்ப் தேவைப்படாது” என்றவள் விறுவிறுவெனச் சென்றுவிட்டாள்.

‘அம்மாடியோவ்! சரியான காரமிளகாவா இருக்கும் போலயே! எம்.எல்.ஏ வீட்டு பொண்ணு சரியான கெத்து பார்ட்டி தான் போல. உன்னை அப்படியே விட்டுறுவேனா இந்த ஷிம்ரித்’ என்று நினைத்தான் உதட்டின் ஓரம் சிரிப்போடு.

அவள் பின்னாலே சென்றவன் அங்கு இருக்கும் அலுவலக வரவேற்பாளரிடம் அவனும் வருகையைப் பதிவு செய்தான். அங்கு ஐந்து தங்கும் விடுதி இருந்தது. பெண்களுக்குத் தனிவிடுதி, ஆண்களுக்குத் தனிவிடுதி என்றெல்லாம் அங்குக் கிடையாது, ஒரு அறையில் இரு ஆண் அல்லது இரு பெண் அவ்வளவுதான். கங்கா விடுதியில் தான் இவர்கள் இருவருக்குமான அறைகள் ஒதுக்கப்பட்டு இருந்தது.

பதிவு செய்தபிறகு அவர்களுக்கான அறையின் திறப்பு அட்டை (ஏ.டி.எம் கார்ட் போல) கொடுக்கப்பட்டது. இவர்களோடு தங்குவதற்கு, இவர்களுக்கு முன்னரே ஆட்கள் வந்திருந்தனர். அவர்களிடமும் இவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது போலவே திறப்பு அட்டைக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. நிஹாரிகா முன்னே செல்லப் பின்னாலே ஷிம்ரித்தும் சென்றான்.

“எதுக்கு மேன் ஃபாலோ பண்ற?” என்றாள் கடுமையாக.

“நான் உங்கள ஃபாலோ பண்ணல மிஸ்..” என இழுத்தான், அவளின் பெயரே ஞாபகமில்லாதது போல,

“நிஹாரிகா” என்றாள் பற்களைக் கடித்தபடி.

“எஸ். நிஹாரிகா! உங்கள ஃபாலோ பண்ண நான் மாங்கு மாங்குனு படிச்சு, யூபிஎஸ்சி முடிச்சுட்டு இங்க வரல. அது என் வேலையும் இல்ல. வெல் என்னோட ஹால்டலுக்கு போற வழியில நான் போறேன். எனக்கு முன்ன நீங்கப் போறீங்க. தட்ஸ் ஆல். இஃப் யூ ஹேவ் அ பிராப்ளம், நான் முன்னாடி போறேன். ஓ.கே” எனத் தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டு முன்னே நடந்தான் உதட்டின் ஓரம் துளிர்ந்த சிரிப்பை மீசைக்குள் அடக்கியபடி.

அவளும் தோளைக் குலுக்கிவிட்டு அவன் பின்னால் நடந்தாள். சிறிது நேரம் நடந்த பிறகு திரும்பிப் பார்த்தான் ஷிம்ரித்.

“மிஸ் நிஹாரிகா! நீங்க ஏன் என்னை ஃபாலோ பண்றிங்க?” என்றான் கண்களில் குறும்புமின்ன. அதில் பக்கெனச் சிரித்தாள் பெண்.

“யூ கிரேஸி! வாட்ஸ் யுவர் பிராப்ளம் மேன்?”

“நத்திங்! என்ன பார்த்தா எஸ்காட் போல இருக்கா என்ன?” எனக் கேட்டுக் கொண்டே அவளுடன் இணைந்து நடந்தான் ஷிம்ரித்.

அவனைத் தலை முதல் கால்வரை ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்தவள்,

“நீ அதுக்கு சரிப்பட்டு வரமாட்ட!” என்றாள் நாக்கை கன்னத்தில் துலாவியபடி, இரட்டை அர்த்தத்தில் சிரித்துக்கொண்டு கூறினாள்.

“எதுக்கு? எதுக்குனு சொல்லுங்க? நான் அதுக்கு சரிப்பட்டு வருவேனா மாட்டேனேனு சொல்றேன். நான் அவுட்ஸ்டாண்டிங் ஸ்டூடண்ட் ஆக்கும்” என்றான் படபடப்பாக.

“எஸ்காட்.. எஸ்காட் பாஸ். நீங்க என்ன நினைச்சிங்க?”

“எஸ்காட்டா.. நான் என்னமோ நினைச்சுட்டேன்”

“எஸ்காட் மாதிரி இருக்கேனானு நீங்கத் தான பாஸ் கேட்டீங்க. இப்போ நீங்களே ஏன் வேற யோசிக்கிறீங்க?”

“நீங்கச் சொன்ன மாடுலேஷன்ல டவுட் வந்துருச்சு”

“அது சரி” என்றபடி அவனை நக்கலாக ஒரு பார்வை பார்த்தபடி நடந்தாள்.

“உங்களுக்கும் கங்கா ஹாஸ்டல் தானா? எனக்கும் அங்கதான் போட்டு இருக்காங்க சரி வாங்க ஒன்னாவே போகலாம்”

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு நடந்து சென்றனர். செல்லும்போது இருவரும் யூபிஎஸ்சி எப்படி தேர்வானார்கள், என்ன தரவரிசை, என்பதை பற்றி அவர்களுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டே சென்றனர்.

முதல் நாள் எரிச்சலுடன் அறிமுகமானாலும், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் காரணத்தினால் நட்போடு பழக நினைத்து ஒன்றாக நடந்து சென்றனர். அவர்களுக்கான தங்கும் விடுதி வரவும் ஒரு மெல்லிய தலையசைப்புடன் விடை பெற்று அவரவர் அறைக்குச் சென்றனர்.

நிஹாரிகாவுக்கு முன்னே அங்குக் காத்திருந்தாள் அவளுடைய அறைத்தோழி ஷைலு சிங்கானியா. ஐ.எஃப்.எஸ் அதிகாரியாகத் தேர்வாகி பயிற்சிக்கு வந்திருந்தவள். இருவரும் முறையே அறிமுகமாகி, அவர்களுக்குள் நட்பை வளர்த்தனர்.

மறுநாள் ஞாயிற்று கிழமை, நிஹாரிகாவும், ஷைலுவும் லெபாஷனாவையே சுற்றி வந்தனர். விளையாட்டு மைதானம் எங்கே? ஆபிஸர் மெஸ் என அழைக்கப்படும் சாப்பிடும் அறை எங்கே? வகுப்பறை எங்கே? என ஒவ்வொரு இடமாகச் சுற்றினர். கூடவே அங்கு வந்த சில ஓ.டீ என அழைக்கப்படும் பயிற்சிக்காக வந்த சக பயிற்சியாளர்களிடமும் சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்தனர். அவர்களுக்கு அங்கே ஹிந்தி, ஆங்கிலம் தான் பிரதான மொழி.

சில தமிழ் பேசும் ஆட்களும் இருந்தனர். அவர்களுடனும் அறிமுகமாகிக் கொண்டாள் நிஹாரிகா. அன்று முழுவதும் அவள் ஷிம்ரித்தை பார்க்கவே இல்லை. அதுவும் நல்லதுக்கு தானென நினைத்தாள் மங்கை. அன்றையபொழுது அப்படியே போக நாளை முதல் அவர்களுக்கான பயிற்சி ஆரம்பமாக இருக்கிறது.

பயிற்சியின் போதே அவர்களுக்கான சம்பளத்தையும் அரசாங்கம் கொடுத்துவிடும். இங்குத் தங்குவதற்கும், சாப்பாட்டிற்கும் கூட மிகச் சொற்பமான பணத்தை சம்பளத்திலிருந்து பிடித்துக் கொள்ளும். சம்பளமும் கொடுத்து, சொகுசாக எல்லாமும் கொடுத்துப் பயிற்றுவிக்கப்படும் பயிற்சி அவ்வளவு எளிதாக இருந்து விடுமா? பயிற்சி அவர்களுக்கு என்ன வைத்திருக்கிறதோ! ஆனால் விதி அவர்களுக்குச் சிறப்பான தரமான சம்பவங்களை வைத்துக் காத்திருக்கிறது.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-26330
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 7

1706199435808.jpeg
 

Nnk08

Moderator
மறுநாள் காலை ஆறுமணிக்கெல்லாம் ஆரம்பமானது பயிற்சி. அனைவருக்கும் விளையாட்டு மைதானத்தில் உடற்பயிற்சி, யோகா போன்ற பயிற்சிகள் அளிக்கப்பட்டது. நாட்டின் ஆளுமை அதிகாரிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் பயிற்சியின் தரத்தைச் சொல்லவும் வேண்டுமா!

நிஹாரிகாவும் இலகுவான உடையில் மைதானத்துக்கு வந்துவிட்டாள். முதல் நாள் என்பதால் இலகுவான பயிற்சி தான், அனால் அதுவே கொஞ்சம் சிரமாக இருந்தது அவளுக்கு. மூச்சுவாங்க அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு பக்கத்தில் இருந்த சிமெண்ட் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்.

திடுமனே தன்னருகில் பொத்தென யாரோ அமரவும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க, ஷிம்ரித் தான் அமர்ந்திருந்தான். முதல் நாளுக்குப் பிறகு இன்று தான் மீண்டும் பார்க்கிறாள்.

“ஏன் மேன்? இப்படி பயம் காட்டுற? உட்கார வேற இடமே கிடைக்கலயா?”

“இடமெல்லாம் இருக்கு. ஆனா எம்.எல்.ஏ அவர் மருமக பத்திரமா இருக்காங்களானு பார்க்கச் சொன்னார்”

“ஓஹ் காட். நான் தான் அன்னைக்கே சொன்னேனே அவர் கேட்டா நோ பிராப்ளம்னு மட்டும் சொல்லிடுனு”

“எம்.எல்.ஏ மருமகளுக்கு யாருக்கும் மரியாதை கொடுக்கத் தெரியாது போல, எல்லாரையும் ஒருமையில தான் பேசுறது”

“சாரி ஆபிஸர் ஸார். சொல்லிடுங்க” எனப் பற்களைக் கடித்தபடி கடுப்பாகச் சொல்லிவிட்டு எழுந்தவள், அவன்மேல் இருக்கும் எரிச்சலில் பூமாதேவியை டங்கு டங்குனு மிதித்து நடந்தாள்.

‘சரியான காரமிளகா’ என மனதிற்குள் அவளைத் திட்டினானா இல்ல கொஞ்சினானானு அவனுக்குத் தான் வெளிச்சம்.

அறைக்கு வந்தவள் குளித்து அழகான காட்டன் சல்வாருடன் ஓவர் கோட் போட்டு முதல் நாள் வகுப்புக்குத் தயாரானவள், காலைச் சாப்பிடுவதற்காக ஷைலுவுடன் கிளம்பிவிட்டாள். அங்கு வரிசையாகப் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் சென்று ஷைலு அமர அவளருகில் நிஹாரிகா அமர்ந்தாள். அவளருகில் யாரோ அமரவும் திரும்பிப் பார்க்க ஷிம்ரித் தான் அமர்ந்திருந்தான்.

“ஏன் மேன் என்னையே ஃபாலோ பண்ற? இவ்ளோ இடம் இருக்கே எதுக்கு என்கிட்ட வந்து உக்கார்ந்திருக்க?”

“இடம் காலியா இருந்தது உக்கார்ந்தேன். நான் இங்க உட்கார கூடாதுனு ரூல்ஸ் இல்லையே!” எனக்கூற பற்களை நறநறவெனக் கடித்தாள் நிஹாரிகா.

ஷைலு “தெரிஞ்சவரா? உங்க ஸ்டேட்டா? தமிழா?” என ஹிந்தியில் கேட்டாள்.

“தமிழ் தான். எங்க ஸ்டேட் தான். ஆனா தெரியாது”

ஷிம்ரித் “எம்.எல்.ஏ மருமகளுக்கு கண்ணு தெரியாதா? குத்துக்கல்லு போல உட்காந்திருக்கேன் தெரியலனு சொல்றீங்க”

“யூ.. இப்போ எதுக்கு மேன் எம்.எல்.ஏ எம்.எல்.ஏனு கூவிக்கிட்டே இருக்குற? நான் யாருனு இங்க எல்லாருக்கும் நான் சொல்ல விரும்பல, சும்மா நொய்யி நொய்யினு.. எங்க போனாலும் பின்னாடியே வர. கலெட்டர்க்கு படிக்க வந்தியா இல்ல எனக்கு எஸ்காட்டா வந்தியா? இன்னொருக்கா இப்படி பிஹேவ் பண்ணா நான் கோஆர்டினேட்டர் கிட்ட கம்ளைண்ட் பண்ண வேண்டி வரும்” எனக் காட்டமாகக் கூற, கையைக் கொண்டு அவன் வாயில் ஜிப்பை மூடுவது போலச் சைகை செய்து சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

அவர்கள் பேசியது புரியவில்லை என்றாலும் ஆங்கில வார்த்தைகள் அடிக்கடி வந்ததை வைத்து ஷைலு கேட்டாள்,

“என்ன கோபமா பேசுன? எம்.எல்.ஏ.. கோஆர்டினேட்டர்.. கம்ளைண்ட்.. பேசுன. எனி ப்ராப்ளம்?”

“நத்திங் ஷைலு. இது வேற விஷயம்” எனக்கூறவும் அவளும் அமைதியாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.

சாப்பிட்டு முடிக்கவும் வகுப்புக்குச் சென்றனர். அங்கு அவரவர்களுக்கான பெயர் தாங்கிய பெயர்பலகையோடு இருந்த இருக்கையைப் பார்க்கும் போதே அவள் மனதிற்குள் புது உற்சாகம் பிறந்தது.

ஷைலுக்கு வேற இடத்தில் இருக்கை இருக்க அவள் அங்குச் சென்று அமர்ந்தாள். தனக்கு பக்கத்து இருக்கை யாரெனப் பார்க்க, தூக்கிவாறி போட்டது நிஹாரிகாவுக்கு. ஆம்! அவளருகில் “ஷிம்ரித் யாதவ்” என்ற பெயர்பலகை.

“ச்ச! எனக்கு இந்த விதியும் சதி பண்ணுதே ஆண்டவா! பேசிப் பேசியே இரிடேட் பண்ண போறான்” என அவள் வாய்விட்டே புலம்ப, சிரித்தபடி அவ்விடம் வந்தான் அவன்.

“என்ன ஆண்டவனுக்கு பயங்கரமான அர்ச்சனை போல?”

“நன் ஆஃப் யுவர் பிஸ்னஸ்”

‘காரமிளகா’ என மனதிற்குள் கூறியவன். “தங்க்யூ” என மேல்நாட்டு பாவனையில் குனிந்து நன்றி தெரிவிப்பது போலத் தெரிவித்து அவன் இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

ஏனோ அவளுக்கு அவனிடம் இயல்பாகப் பேச வரவில்லை. எதோ ஒரு எரிச்சல் அவன்மீது. தன்னை கண்காணித்து தன் மாமனுக்கு தகவல் வழங்குகிறானோ என்ற எண்ணம். தன் தனிமையை கெடுப்பது போலவே தோன்றியது. அதனாலயே அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எரிச்சல் தான் வந்தது அவளுக்கு.

அதற்கு மேல் ஷிம்ரித்தும் அவளை எந்தத் தொந்தரவும் செய்யாமல் வகுப்பைக் கவனிக்க, நிம்மதியாக இருந்தது. மாலை நேரத்தில் செயல்படும் கிளப் ஆம்ப் சங்கங்கள் பெயர் கொடுத்தனர். நிறைய சங்கங்கள் இருந்தது. நிஹாரிகாவுக்கு சாகசம் என்றால் பிடிக்கும், ஆனால் கொஞ்சம் பயம். அந்தப் பயத்தை ஒழிக்க அந்தச் சங்கத்திலேயே சேர்ந்தாள். அவளோடு ஒட்டுப்புல்லாகச் சேர்ந்தான் ஷிம்ரித்.

“ஏன் மேன். எவ்வளவோ இருக்கு. இங்கையும் என்கூடவே வர?”

“மத்தது எல்லாம் போர். இது தான் திரில்லா இருக்கும்”

‘இவனோட இருக்க முடியாது பேசாமா கிளப் மாறிடலாம்’ என நினைத்து மாற செல்ல,

“எங்க போறீங்க மிஸ்.. நிஹாரிகா?”

“கிளப் மாற. உன்னோட இம்சையில இருந்து தப்பிக்க” எனப் பல்லைக் கடித்தபடி வெடுக்கெனக் கூறினாள்.

“நான் என்ன பண்ணேன்? எனக்குப் புடிச்சத சேர்ந்தேன்.. உங்களுக்குப் பிடிச்சத நீங்கச் சேர உங்களுக்கு உரிமை இருக்குற மாதிரி எனக்கும் இருக்கும்ல.. எனக்கு அட்வென்சரஸ் பிடிக்கும். மத்தபடி உங்கள ஃபாலோ பண்ண இல்ல. நீங்க இப்படி பண்றது ஹர்ட் பண்ணுது” என மூஞ்சில் அடித்தது போலக் கடினமாகப் பேசியவன், திரும்பி நடக்கும்போது இதழ்களில் கள்ளச்சிரிப்புடன் சென்றான்.

அவளுக்கும் ‘ஓவராத்தான் போறோமோ’ எனத் தோன்ற, அமைதியாக வந்துவிட்டாள். மாலை அவரவர்களுக்கான சங்கத்துக்குச் சென்றனர். ஷைலு ஹாபீஸ் கிளப் எடுத்ததால் அவள் நடனம், ஓவியம், ரங்கோலி போன்ற செயல்களுக்குக் கிளம்பிவிட்டாள்.

சாகச (அட்வென்சரஸ்) சங்கத்தில் சாகசங்கள் தான் செய்ய வேண்டும் அதாவது குதிரை சவாரி நிகழ்ச்சி, ரிவர் ராஃப்டிங், மலையேறுதல், பாறை ஏறுதல், ஹேங்-கிளைடிங், பாரா-செய்லிங், பங்கீ ஜம்பிங், ஜங்கிள் சஃபாரி, சைக்கிள் ஓட்டுதல் போன்ற சாகச விளையாட்டுகளை அவ்வப்போது செய்வது.

அந்தச் சங்கத்தில் ஒரு செயலாளர் மூன்று உறுப்பினரும் இருந்தனர். ஷிம்ரித்தான் செயலாளராக இருந்தான். உறுப்பினரில் நிஹாரிகாவும் கூடவே இரு ஆண்களும் இருந்தனர். அன்று முதல் நிகழ்ச்சியே குதிரை சவாரி தான்.

அவளும் வீம்பாகப் பெயரைக் கொடுத்துவிட்டாள் தான், ஆனால் குதிரையையும் அதன் காப்பாளரையும் பார்க்கவே பயங்கரமாக இருந்தது. வயிற்றில் புளியைக் கரைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. முதலில் ஷிம்ரித்தான் சென்றான். சொல்லிக் கொடுப்பவர் சொல்லியதை அவனும் அழகாகச் செய்தான்.

அடுத்து வந்த இரு ஆண்களும் தட்டு தடுமாறி ஓட்டிவிட்டனர். பயிற்சியாளர் அவளைப் பார்க்க அவளுக்கு ‘அய்யய்யோ பார்க்குறாறே! அப்படியே திரும்பி ஓடிவிடுவோமா’ என் தான் இருந்தது. மனதை இரும்பாக்கிக் கொண்டு குதிரையில் ஏறி அமர்ந்து இரண்டடி கூடச் செல்லவில்லை, குதிரை அவளைக் கீழே தள்ளிவிட்டது. பப்பரப்பா என விழுந்து கைகால் எல்லாம் சிராய்ப்பு.

ஷிம்ரித்தான் ஓடிவந்து காப்பாற்றினான். ஆனால் அவன் இதழ் முழுவதும் சிரிப்பை அடக்குவது அப்பட்டமாக அவளுக்குத் தெரிய ‘அசிங்கமா போச்சு குமாரு மெமண்ட்’ தான். அவளைத் தூக்கி கைகாயத்தை கழுவிவிட்டான். பயிற்சியாளர் நாளைப் பார்க்கலாம் எனக்கூறி அனுப்பிவிட்டார். கைக்கு மருந்தைப் போட்டுக்கொண்டே ஷிம்ரித் பேசினான்,

“குதிரையில நம்ம உட்காரும் போதே தைரியமா உட்காரனும். நம்ம பயப்படுறோம்னு குதிரைக்குத் தெரிஞ்சா தள்ளிவிட்டுரும். அதனால தைரியமா இருந்தா ஈஸியா ஓட்டலாம். வாயெல்லாம் என்கிட்ட தான்.. குதிரைக்கிட்ட காட்டுறது..” என முதலில் அனுசரனையாகக் கூறியவன் கடைசியில் கேலியில் இறங்க, காலைக் காற்றில் உதறிவிட்டு அவனிடமிருந்து பிரிந்து நடந்துவந்தாள்.

மறுநாள் எப்போதும் போக வகுப்பு முடிய, மாலை சங்க நடவடிக்கைகளில் சைக்கிள் ஓட்டுதல் தான் செய்தனர். நான்கு பேரும் மொத்தமாகச் சைக்கிள் ஓட்ட ஆரம்பித்தனர். அந்த மலைபிரதேசத்தில், ஏற்ற இறக்கமான பாதையில், ஆண்கள் சிரமம் இல்லாமல் ஓட்டி முன்னே சென்றனர். இவள் மெதுவாகப் பின்னால் வர ஷிம்ரித் தான் காத்திருந்து அவளுடன் சேர்ந்து மெதுவாக ஓட்டினான்.

“என்ன மேடம்! அவ்ளோ தானா ஸ்ரென்ந்த்” என நக்கலாகக் கேட்க, அவளிடம் சின்ன முறைப்பை தவிற பதிலில்லை.

“அப்புறம் கிளாஸ் எல்லாம் எப்படி போச்சு?”

“அதான் ஒட்டுப்புல்லு போல ஒட்டிட்டே தான திரியுற. அப்புறம் என்ன மேன் கேள்வி? இரிட்டேட் பண்ணாத..”

“காரமிளகா”

“என்ன!” என்றாள் விழிகள் தெறித்து விழுவது போல அவனைப் பார்த்தாள். அப்போது தான் அவனும் உணர்ந்தான், மனதுக்குள் பேசுவதை வெளியில் பேசிவிட்டோமோ என.

“அது காரமிளகா பஜ்ஜி வேணுமானு கேட்டேன்” எனப் பேச்சை மாற்றினான்.

அவளோ அவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு முன்னால் சைக்கிளை ஓட்டினாள்.

“எப்பா! என்ன காட்டம்! இவள வச்சுக்கிட்டு.. முடியல” எனத் தலையை இருபுறமும் ஆட்டிவிட்டு அவளுக்குப் பின்னாலே சைக்கிளை ஓட்டினான்.

இப்படியே மூன்று நாட்கள் கடந்தது. அங்கு ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் மாலை ஏழுலிருந்து இரவு ஒன்பது மணிவரை எதாவது ஒரு கலைநிகழ்ச்சி போல நடைபெறும். அதாவது இந்தியாடே, தமிழ்நாடுடே, கேரளாடேனு ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் தனிதனியாக கொண்டாடுவாங்க. அப்போது டி.ஜே நைட், ஃபன் ஃபெஸ்ட் அப்படி எதாவது ஒன்னு நடக்கும்.

அதுபோல அன்னைக்கு டி.ஜே நைட். மின்னும் வண்ண வண்ண விளக்குகள், பிரபல (டிரெண்டிங்) பாடல்கள் எனக் கலைகட்டியது அன்றைய டி.ஜே நைட். அனைவரும் பாட்டுக்குத் தகுந்த போல நடனமாடினர். சிலர் நடனமாடுபவர்களை பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

நிஹாரிகாவும், ஷைலுவும் இணைந்து அசைந்தபடி ஒன்றுபோல நடமாடிக் கொண்டிருந்தனர். அதுவரை ஹிந்தி பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த ஒலிபெருக்கி இப்போது திடீரெனத் தமிழ் பாட்டுக்குத் தாவியது.

ஜன்னலோரமாய் முன்னாலே.. ஹே மின்னல் போலவே வந்தாயே!

விண்ணைத்தாண்டி ஓர் சொர்கத்தை.. மண்ணில் எங்குமே தந்தாயே!

விழியை நீங்கி நீ விலகாதே.. நொடியும் என் மனம் தாங்காதே!

என்ன நேருமோ தெரியாதே! என் ஜீவன் ஏங்குதே..

எனப்பாட என்ன ஏதுனு சுதாரிக்கும் முன்பே ஷிம்ரித் நிஹாரிகாவின் கையைப் பிடித்து, அவனுக்கு ஏற்ப அவளை இயக்க ஆரம்பித்தான். அவன் ஆடியதுமட்டுமல்லாது அவளையும் ஆடவைத்துவிட்டான். மந்திரத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது போல அவளும் அவன் பிடியில் ஆட, சுற்றுப்புறம் உணரவேயில்லை.

அப்போது தான் அவளுக்குச் சுற்றுப்புறம் உணர்ந்து கண்களைச் சுழட்டிப்பார்க்க அவர்கள் இருவரைத்தவிற மற்ற அனைவரும் விலகிநின்று அவர்களை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். அதிர்ந்து அவனைப் பார்க்க, அவன் கண்களில் காதல் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது, கூடவே பாடல் வரிகளும் காதில் விழுந்தது.

உனக்குள் எந்தன் காதல் காண்கிறேன்!

வெளியில் சொல்ல வார்த்தைகள் தேவையா?

இருந்தும் உன் இதழ்கள் அந்த வார்த்தை சொல்லுமா..

எனப் பாடல்வரிகளுடன் அவன் கண்களும் அவளை இம்சிக்க, நாசுக்காக அவள் கைகளை அவனிடமிருந்து பிரித்துக் கொண்டு, மெல்லிய புன்னகையுடன் வந்து ஷைலுவுடன் இணைந்து நின்றாள்.

அங்குள்ள முக்கால்வாசி பேருக்குத் தமிழ் தெரியாததால், இந்தக் காதல் பாடலின் அர்த்தமும் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் போக, அவர்களைப் பொறுத்தவரை தமிழ் பாடல், தமிழர்கள் இணைந்து ஆடினர் என்று அர்த்தமெடுத்துக் கொள்ள, மிச்சமிருந்த தமிழர்களின் பார்வை அவளைத் துளைப்பது போல இருந்தது.

ஷிம்ரித் அவளை விரும்புகிறானா? பார்த்ததும் காதலா? அவன் காதலை அவளிடம் சொல்லும் பொருட்டு, நிஹாரிகாவின் பதில் என்னவாக இருக்கும்?
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-26522
 

Nnk08

Moderator
மறுநாள் சனிக்கிழமை, ஒவ்வொரு சனிக்கிழமைகளிலும் ட்ரெக்கிங் என ஆங்கிலத்தில் கூறப்படும் மலையேற்றம் நடைபெறும். முதலில் அங்கு டேராடூனுக்கு அருகில் இருக்கும் சிறு சிறு மலை முகடுகளுக்கு அழைத்துசென்று மலையேறும் பயிற்சி அளிக்கப்படும்.

காலையிலேயே மலையேற்றத்துக்கு தேவையான பொருட்களுடன் அனைவரும் கிளம்பிவிட்டனர். வேனில் ஜன்னலோரம் ஷைலு அமர அவளருகில் நிஹாரிகா அமர்ந்தாள். சிம்ரித் நிஹாரிகாவின் எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான்.

“ப்ளீஸ் ஷைலு ஐ வாண்ட் விண்டோசீட்” என ஷைலுவிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள்.

“நோ.. நோ.. இட்ஸ் மை சீட்”

“ப்ளீஸ் ஷைலு”

“நோ மீன்ஸ் நோ”

“போடி!” என்றவள் முகத்தை தூக்கிவைத்துக் கொண்டு உம்மென அமர, அவள் காதுகளில்,

“இந்த ஜன்னலோரம் ரொம்ப இம்சை பண்ணுதே.. ச்ச..” என்று ஷிம்ரித்தின் குரல் கேட்க, படாரெனத் திரும்பி அவனை முறைத்தவளுக்கு நேற்றைய நிகழ்வும், ஜன்னலோரமாய் பாடலும், அவன் கண்களும் அழையாமல் வந்து குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது.

அந்தப் பாடலுக்கான வரிகளும், அவன் விழிகளும் அவளுக்கு ஏனோ தப்பாகவே பட்டது. அவன் கண்களில் காதல் அப்படமாகத் தெரிந்தது. ஆனால் அவன் நேரடியாக அவளிடம் இதுவரை காதல் எனக் கூறியதில்லை. பார்க்கும்போதெல்லாம் அவளைச் சீண்டவும் மறப்பதில்லை. ஆனால் அவள் மனதை குழப்பிவிட்டான் அது மட்டும் நிஜம்.

தனக்குள் குழம்பியவள் கடைசியாக அவனிடமிருந்து ஒதுங்கிப் போக வேண்டும். அவனிடம் எந்தப் பேச்சும் வைத்துக் கொள்ளாமல் இருப்பதே தனக்கும், தன் படிப்புக்கும் நல்லது. அவனையே யோசித்தால் தன்னுடைய படிப்பு தான் பாதிக்கப்படும் என்ற முடிவுக்கு வந்தாள். ஆனால் அதையே ஷிம்ரித்தும் நினைக்கவேண்டுமே!

ஷிம்ரித் அவளிடம் சென்று பேசும் போதெல்லாம் ஒதுங்கிப் போனாள். அன்று முழுவதுமே அவனிடம் சிக்காமல் ஆட்டம் காட்டிக்கொண்டிருந்தாள் பெண். ஷிம்ரித்தும் அவளை விடுத்து, அவன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பிக்க, அன்றைய பொழுதும் அழகாகச் சென்றது.

மறுநாள் ஞாயிற்று கிழமை, விடுமுறை தினம் தான் அதனால் ஷைலுவும், நிஹாரிகாவும் விடுமுறை தினத்தை அழகாகக் கொண்டாடினர். ஷிம்ரித்தும் அவர்கள் ஒன்றாகச் சுத்துவதை பார்த்தான் தான். ஆனால் அருகில் செல்லவில்லை. ஏனோ நேற்று நிஹாரிகா அவனை வேண்டுமென்றே தவிர்க்க, அந்தக் கோபத்தில் இன்று அவளிடம் செல்லவில்லை. செல்லவில்லையே தவிற அவன் நினைவு முழுவதும் அவள் தான் இருந்தான்.

அதற்கு மாறாக நிஹாரிகாவுக்கு அவன் நினைவே இல்லை. கண்ணில் படாதது கருத்தில் இருக்காது எனச் சொல்வார்களே! அதுபோல அவன் கண்ணில் படாததால் அவன் நினைப்பு பகல் முழுவதும் இல்லை. நிலவு வரும் நேரம் அவன் நினைவும் வந்தது, கூடவே அவன் காதல் விழிகளும்.

அந்த விழிகளுக்குள் இருந்த பாவத்துக்கு என்ன பொருள் எனத் தேடி தேடி ஓய்ந்தாள் பெண். அவன் அவளிடம் ஒத்தை வார்த்தை கூடக் காதல் எனக்கூறவில்லை. ஆனால் அவள் தூக்கத்தை ஒத்தை பார்வையில் குழி தோடி புதைத்துவிட்டான்.

அவன் மனதில் என்ன இருக்கிறது எனக்கூட பெண்ணவளுக்கு தெரியாது. அவன் தன்னை காதலிக்கிறானா? இல்லையா? என்பது கூட. ஆனால் பெண்ணவளின் மனமோ அவனின் ஒற்றைப் பார்வைக்கு ஓராயிரம் அர்த்தம் கண்டது.

‘அவன் எதற்காக அந்தப் பாட்டைப் போட்டு என்னோட டான்ஸ் ஆடினான்? காதலொழுக ஏன் அப்படி பார்த்தான்?’ எனத் தனக்குள் குழம்பியதன் விளைவு இரவு தூக்கம் அவளை எட்ட நின்று வேடிக்கைப் பார்த்தது.

காலையில் அலாரம் அடிக்க அடிக்க, அவளால் கண்களைத் திறக்கவே முடியவில்லை. ஷைலுவும் அவளை எழுப்பிப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டாள். தூக்கத்துக்கு கெஞ்சிய கண்களைக் கடினப்பட்டு திறந்து, தன்னை சுத்தம் செய்து, உடைமாற்றி மைதானத்துக்குச் செல்ல அரைமணி நேரம் தாமதமாயிற்று.

பயிற்சியாளர் “வாட் இஸ் தி டைம்? இஸ் திஸ் தி டைம் ஃபார் தி கிளாஸ்?”

“ஸாரி சார்”

“கோ எரவுண்ட் தி கிரவுண்ட் திரீ டைம்ஸ்” எனக்கூறி அவர் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றுவிட்டார்.

மூச்சுவாங்க அந்த மைதானத்தை மூன்று முறை சுற்றி வந்தாள். ஷிம்ரித்துக்கு அவளைப் பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. ஆனால் அவனாலும் ஒன்றும் செய்ய இயலாதே!

‘என்ன பண்ணா இவ? டைம்க்கு வரணும் இல்லனா பனிஸ்மெண்ட் கிடைக்கும்னு தெரியும் தானே? அப்படியிருந்தும் இப்படி லேட்டா வந்து.. தேவையா இது?’ என மனதில் நினைத்து அவளை அவ்வப்போது பார்த்துக்கொண்டு பயிற்சியாளர் சொல்வதை செய்துகொண்டிருந்தான்.

சுத்தமுடியாமல் கஷ்டப்பட்டு சுத்தி வந்தாள். ஒரு வழியாகக் காலைநேர பயிற்சிமுடிந்து கிளம்பினர் அனைவரும். அவளுக்கோ அதற்கு மேல் ஒருஅடி வைக்கவும் உடம்பில் தெம்பில்லை. அப்படியே அங்க அமர்ந்துவிட்டாள்.

ஷைலு “என்னடி எழுப்ப எழுப்பத் தூங்கிட்டு, இப்படி பனிஷ்மெண்ட் வாங்கிட்டு நிக்கிற?”

“முடியல ஷைலு. நைட் எல்லாம் தூக்கமில்ல. காலையில எழுந்துக்க முடியல”

“சரி வா! கிளம்பு! வேகமா போய்க் குளிச்சுட்டு கிளாஸ்க்கு போகனும். அங்கயும் லேட்டா போன அவ்ளோதான்! வா..”

“ம்கூம். என்னால இப்போ நடக்க முடியாது ஷைலு. நீ போய் முதல்ல குளிச்சுட்டு ரெடியாகு. நான் ஒரு டென் மினிட்ஸ் கழிச்சு வரேன்”

“சரி வேகமா வா” எனக்கூறி கிளம்பிவிட்டாள் ஷைலு. அவள் கிளம்புவதைப் பார்த்துவிட்டு நிஹாரிகாவின் அருகில் வந்தான் ஷிம்ரித்.

“என்ன மேடம்? ஏன்? டைம்க்கு வந்திருக்கலாம்ல?” என்றான்.

அவளுக்கோ ஆத்திரமாக வந்தது. எல்லாம் இவனால் தானே! இவனை நினைத்துத் தான் இரவு தூக்கம் இல்லாமல் தவித்தாள். காலையில் எழும்பத் தாமதமானதுக்கு காரணமும் அவன் தானே! ஆனால் அவனே வந்து அறிவுரை கூறும்படி ஆகிவிட்டதேயெனக் கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

“இனிமே கரெக்டா வாங்க மேடம். சரி இப்போ கிளம்புங்க.. இன்னும் லேட் பண்ணா கிளாஸ்க்கும் லேட் ஆகிடும்.. அப்புறம் மெமோ வரும்.. டிஸிபிலினரி கமிட்டிய மீட் பண்ணனும்.. எதுக்கு? கிளம்புங்க”

“எனக்குத் தெரியும். உங்க வேலைய நீங்கப் பாருங்க மிஸ்டர்” என்றவளுக்கும் அவன் கூறுவது சரியாகத்தான் பட்டது. அதனால் எழுந்து நடந்தாள், இல்ல நடக்க முயன்றாள். ஆனால் பலன் என்னமோ பூஜ்ஜியம் தான். உடம்பில் உள்ள மொத்த சக்தியும் இழந்தது போல இருந்தது அவளுக்கு. இரவு நன்றாக உறங்கியிருந்தாலாவது நன்றாக இருந்திருப்பாளோ என்னவோ! ஆனால் தூக்கமின்மையும் சேர்ந்து அவளைப் படாய்படுத்த நான்கடி எடுத்துவைக்கும் முன் தலைசுற்றி அமர்ந்துவிட்டாள்.

“ஹே! காரமிளகா என்னாச்சு?” மரியாதை எல்லாம் காற்றில் பறக்க, செல்லப்பெயர் கூட வாயில் வந்துவிட்டது.

அவன் தன்னைத்தான் காரமிளகா என அழைக்கிறானெனத் தெரிந்தும், இந்த நிலையில் அவனிடம் மல்லுக்கட்டக்கூடத் தெம்பில்ல.

“வாட்டர் ப்ளீஸ்” எனக் கேட்கவும் அவனிடமிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலில் எதோ ஒரு பொடியைக் கலந்து கொடுத்தான்.

“ஹே என்ன கலந்த?” எனக் கேட்க, அவளை முறைத்துவிட்டு,

“ஹ்ம்ம். டிரக்ஸ். உன்ன கடத்திட்டு போய்.. வாயில நல்லா வந்துடும். நம்பிக்கையே வராடி உங்களுக்கு? எப்போ பாரு ஆம்பளங்கள சந்தேகப்பட்டுட்டே இருக்கனும்? என்ன மைண்டோ! ஓ.ஆர்.எஸ் பவுடர் தான் மிக்ஸ் பண்ணேன். கொஞ்சம் எனர்ஜி கிடைக்கும். குடி.. திட்டவும் முடியல இந்த நிலைமையில ச்ச!” என கடுப்பாக கூறினான்.

அவளுக்குச் சுருக்குனு இருந்தது தான். ஆனால் இந்த நிலைமையில் தனக்கு உதவுபவனை எதிர்க்கவும் மனமில்லை. அவன் கொடுத்ததை வாங்கி அருந்தினாள். உடம்பும், மனசும் கொஞ்சம் தெளிவாக, இப்போது அவனுடன் இணைந்தே நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

அவனும் அவளுடன் இணைந்து நடந்தானே தவிற பேசவில்லை. இருவருக்கும் நடுவில் ஆழ்ந்த அமைதி. அவளோ ‘யாரிவன்? நல்லவனா? கெட்டவனா? எதுக்கு நம்மிடம் மட்டும் அதீத ஒட்டுதல் காட்டுகிறான்? இதற்குப் பின்னால் எதுவும் இருக்குமா? சிலசமயம் காதலாய் பார்க்கிறான்.. சிலசமயம் அன்னையாய் கவனிக்கிறான்.. சிலசமயம் சீண்டுகிறான்.. யாரிவன்?’ என நினைத்தபடியே வந்தாள்.

அவனோ ‘ஏண்டி! நீ ஏன் அந்தச் சூர்யகுமார் எம்.எல்.ஏ க்கு மருமகளாகவும், மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ்க்கு மகளாகவும் பொறந்து தொலைச்ச? ஒரு சாதரண குடும்பத்தில் பொறந்திருந்தா நம்ம வாழ்க்கையில ஈஸியா ஒன்னுசேர்ந்திருக்கலாமே! ஆனா இப்போ எத்தனை சிக்கல் இருக்கு தெரியுமா?

நீ அந்தக் குடும்பத்து பொண்ணுனு தெரிஞ்ச பிறகும், எதுக்கு உன்மேல எனக்கு இந்தக் காதல், கத்திரிக்கா எல்லாம் வரனும்? இப்படி உனக்காக, உனக்கே உனக்காக இந்த டிரெயினிங் எல்லாம் நான் ஏன் வரனும்? உன் மனசுல இடம் பிடிக்க இப்படி நாயா அலையனும்? கடைசில நம்ம சேருவோமா? இல்லையானே தெரியாது. உன் மாமனும், அம்மாவும் எந்த எல்லைக்கும் போவாங்க.

கடைசியில நீ யார் பக்கம் நிற்ப? என் பக்கமா இல்ல உன் வீட்டாளுங்க பக்கமா? அவங்க கூடச் சேர்ந்து என் மனச உடைச்சிடுவயா? உன்மேல நான் நிறைய நம்பிக்கை வச்சுருக்கேன். நீ நியாயமா நடந்துப்பனு நம்புறேன். நாம வாழ்க்கையில ஒன்னாவோமானு எல்லாம் எனக்கு இப்போ தெரியாது. ஆனால் நீ இல்லாம என் வாழ்க்கை முழுமை அடையாதுனு மட்டும் என்னால உறுதியா சொல்ல முடியும். இல்லையினா நீ ஏன் என் கண்ணுல படனும்? உன் மேல ஏன் இந்தக் காதல் கிறுக்கு வரனும்?’ என்று நினைத்தவனுக்கு, அவளை முதன்முதலில் பார்த்தது கண்களில் விரிந்தது.

மழைகாலத்து மாலை நேரம். அப்போது தான் மழை பேய்ந்து ஓய்ந்திருந்ததுக்கு அடையாளமாய் சாலை எல்லாம் ஈரம். காற்றில் குளுமை, வானத்தில் கருமேகம் இன்னும் சூழ்ந்திருக்க அந்த இதமான காலநிலையை அனுபவிப்பதற்காகவே மாலைநேர நடைபயணத்தை ஆரம்பித்தான் ஷிம்ரித்.

ஆளில்லாத அந்த சாலையில் நடந்துகொண்டிருந்தான். நம் நாட்டில் மழைக்கு பிறகான ரோடு எப்படி இருக்கும் என நான் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டுமா? பள்ளமும், பள்ளம் நிறைய தண்ணீருமாக இருந்தது. அவனுக்கு எதிர்புறமாக வேகமாக ஒரு கார் வந்தது.

அது வரும் வேகத்துக்கும், அவனருகிலிருந்த பெரும் பள்ளத்திலிருந்த தண்ணீருக்கும், அவன் இருந்த இடத்தைப் பார்த்ததும், ‘நான் எப்படி ஒதுங்கினாலும், இன்று இந்தத் தண்ணீரில் குளிப்பது உறுதி’ என நினைத்தான்.

ஆனால் அவ்வளவு வேகமாக வந்த வண்டி அவனருகில் வரும்போது வேகம் மட்டுப்பட்டு, தண்ணீரை வாரியிறைக்காமல் கடந்த நொடி கார் கதவின் ஜன்னல் திறக்கப்பட்டு உள்ளிருந்து ஒரு மதிமுகம் எட்டிப்பார்த்தது.

யார் இந்த முயல் குட்டி!

உன் பேர் என்ன முயல் குட்டி!

வெள்ளை வெள்ளையாய் வித்தியாசமாய்..

வீதி கடக்கும் துண்டு மேகமாய்..

யார் இந்த முயல் குட்டி!

உன் பேர் என்ன முயல் குட்டி!

ஜன்னல் வழியாக மின்னல் வருமா? வந்ததே! கண்களைப் பறிக்குமா? பறித்துக்கொண்டதே! இத்தனை வருடம் யாரிடமும் மயங்காதவன் அந்த மின்னல் முகத்தில் மயங்கினானோ! அது முகமா அல்லது மாயவலையா! அவனை மாயலோகத்துக்குள் இழுத்தது போல அவனை இழுத்துக்கொண்டது.

ஒரு பெண்ணின் முகம்.. வெறும் முகம் மட்டும் ஒரு ஆணை இப்படி வசீகரிக்குமா? அவள் குணம் என்ன? அவள் பழக்கம் என்ன? அவள் பின்னனி என்ன? எதுவுமே தெரியாமல், வெறும் முகத்தால் மட்டும் ஒருவனை கட்டி இழுத்தாள்.

“ஆர் யூ ஓ.கே?” எனத் தன்னைப்பார்த்து கேட்டது அவனின் மின்னல். அவளின் கேள்விக்குத் தானாக அசைந்தது ஷிம்ரித்தின் தலை. அவளை அப்படியே படம்பிடித்தது அவனது கண்கள். அவள் குரலை அப்படியே மூளையில் பதிவு செய்தது அவன் காது. அவ்விடத்திலிருக்கும் காற்றில் அவள் மூச்சுக்காற்றை மட்டும் நுரையீரலில் நிறைத்தது அவனது நாசி. அவளை ஒட்டு மொத்தமாக அவன் மனதில் சிறைசெய்தான் சிம்ரித்.

பால்வண்ணத்தில் அழகிய முகம், பிறை நெற்றி, திருத்தப்பட்ட புருவங்கள், துறுதுறுவெனச் சுழலும் கண், கூர்நாசி, ஆரஞ்சுசுளை உதடு அதன் மேல் வலது புறம் கடுகு அளவு மச்சம் அவனை அப்படியே கவந்திழுத்தது. அவன் மனமோ “ஐ ஷிம்ரன் மச்சம்” ஷிம்ரித்தின் ஷிம்ரன் இவதான்.

ஒருநொடி.. ஒரே நொடி தான். கண்டதும் காதல். அவன் நினைவுகளில் நீங்காமல் நின்றாள் அந்தப் பேதை. அவன் உறக்கத்தை கெடுத்தாள் அந்தக் கோதை. அதை ஈர்ப்பு என நினைத்துப் புறம்தள்ள முயன்றவன் கண்களில் அடிக்கடி பட்டாள் அந்த ராதை. அவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனுள் எழுந்தது இராஜ போதை.

அவன் அவளைத் தேடாமலே அவளைப் பற்றிய அனைத்துத் தகவல்களும் அவனுக்கு தெரிய வந்தது. எம்.எல்.ஏ மருமகள், மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ் மகள். ஐ.ஏ.எஸ் கனவுக்காகப் படிக்கிறாள் என்பது முதற்கொண்டு தெரிந்துகொண்டான். பின்ன என்ன இன்று அவன் கண்முன் அவள். அவளருகில் அவன்.

ஷிம்ரித் அவன் காதலுக்காக, அவளைத் தேடி, சிகரம் தொட்டது போல இந்தியாவின் சிகரத்துக்கு வந்துவிட்டான். ஆனால் சிகரத்தில் இருப்பவள் சிரம் தாழ்ந்து அவன் மாலையை ஏற்பாளா? பொருத்திருந்து பார்ப்போம்.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-27247
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 09

1706674857294.jpeg
 

Nnk08

Moderator
“ஹே கர்ணா! அவ என் ஆளு. உன்ன பார்த்தா கொஞ்சம் பயப்படுவா தான்.. ஆனா சரியான காரமிளகா.. நீ அவள பயமுறுத்தாத. சமத்து பையனா அவளோட போய்ட்டு வா.. என்ன?” எனக் குதிரையோடு பேச்சுவார்த்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான் ஷிம்ரித்.

அவளோ ‘அய்யோ! இந்தக் குதிரைய விட அந்தக் குதிரை ஜாக்கிய பார்க்கும் போதே உதறல் எடுக்குதே! குதிரை சாப்பாட்டையும் சேர்த்து சாப்பிடுவான் போல.. பயங்கரமா இருக்கான்.. அவன் பக்கத்துல போகத்தான் இன்னும் பயமா இருக்கு. வீம்புக்கு இங்க வந்தது தப்பா போச்சே.

இந்த ஷிம்ரித் வேற சிரிப்பானே! இவன் கிட்ட வேற அசிங்கப்படனும். ச்ச! என்னடி நிஹா உனக்கு வந்த சோதனை! இன்னைக்கு எப்படியாவது ஓட்டிடுடி இல்ல மானம் போய்டும்’ என மனதில் திரும்பத் திரும்பக் கூறிக்கொண்டிருந்தாள்.

பயிற்சியாளர் இவளை அழைக்க அதே சமயம் அவருக்கு ஏதோ வேலை வர, அதைப் பார்க்கச் சென்றவர் ஷிம்ரித்திடம் குதிரையையும், அவளையும் ஒப்படைத்து, அவனைப் பார்த்துக்கொள்ளக் கூறிவிட்டு சென்றார்.

ஷிம்ரித் “ஏறுங்க மேடம்”

“ஹ்ம்ம். சார் வரட்டும்” என நேரத்தைக் கடத்த முயன்றாள்.

“அவர் வருவாரு. நீங்க ஏறுங்க”

“இல்ல..”

“பயந்தா நேத்து மாதிரி தான் ஆகும். பயப்படாம ஏறுங்க” எனக்கூறவும்,

‘நிஹா! இரண்டு குதிரையில ஒன்னுல இருந்து தப்பிச்சாச்சு, இன்னொன்னு கிட்டயும் தப்புச்சுட்ட நீ ஜெயிச்சுட்ட’ எனக் குதிரை ஜாக்கியையும் குதிரையாகப் பாவித்து மனதில் நினைத்தவள், குதிரை மேல ஷிம்ரித்தின் உதவியுடன் ஏறினாள்.

“கர்ணா நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்குல” எனக் குதிரையிடம் கேட்டான் ஷிம்ரித்.

“ஏய்! நீ என்ன குதிரையோட பேச்சுவார்த்த நடத்துற? என்ன சொன்ன மேன் நீ?” என்றவள் “ஏய் குதிரை! அவன் சொன்னத கேட்காத ஒழுங்கா போ” என இவளும் மிரட்ட, குதிரை முன்னங்காலை தூக்கி ஒரு கனைப்பு தான் கனைத்தது, மொத்த பேச்சும் மறந்து, பயம் வந்தமர்ந்தது அவளிடம்.

“ஷிம்ரித் என்ன இறக்கிவிடு. பயமா இருக்கு” என அவனிடம் கெஞ்ச ஆரம்பித்தாள். அவனோ,

“கர்ணா பயம் காட்டாதடா! மேடம் பயப்படுறாங்க பாரு” எனக்கூற, குதிரையும் சமத்தாக அமைதியாக நின்றது.

“இது கடிவாளம், இத கரெக்ட்டா பிடிக்கனும். இரண்டு கையிலும் பிடிக்கும்போது உன்னோட இரண்டு கட்டவிரலும் மேல்நோக்கியபடி இருக்குற மாதிரி பிடிக்கனும். அப்போ தான் பிடி கரெக்டா இருக்கும்.

உன்னோட ஆர்ம்ஸ் பெண்ட் ஆகக் கூடாது. அது ஸ்ரெயிட்டா இருக்கனும். அதே போலக் குதிரை ஓடும்போது நீயும் முன்னால பெண்ட் ஆகக் கூடாது, ஸ்ரெயிட்டா உட்காரனும்.

காலை இந்த ஸ்டிரப் ல வைக்கும்போது பாதம்மேல் நோக்கியும் இருக்க கூடாது, கீழ்நோக்கியும் இருக்க கூடாது சமதளத்துல இருக்குற போல இருக்கனும். சரியா இப்போ கவனமா போ” என அவளுக்குச் சில குறிப்புகளைக் கொடுக்க, இம்முறை அவனிடம் தர்க்கம் செய்யாமல் கேட்டுக் கொண்டாள்.

அவள் ஒரு குதிரையை ஓட்ட இன்னொரு குதிரையில் அவளுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துக்கொண்டே அவனும் கூடவே சென்றான். அவன் கூறுவது போல அவளும் செய்யக் குதிரையில் அந்த மைதானத்தை ஒருமுறை சுற்றி வந்தாள் வெற்றிகரமாக.

“அவ்ளோ தான் இப்படியே பண்ணா உன்னால இன்னும் நல்லா பண்ண முடியும்”

“தங்க்ஸ்.. தங்க் யூ சோ மச். ரொம்ப பயந்துட்டே இருந்தேன். நீங்க இல்லைனா இன்னைக்கும் விழுந்து வாரிடுப்பேன். ஒன்ஸ் அகெய்ன் தங்க்ஸ்”

“இட்ஸ் ஓ.கே. வா கிளம்பளாம்” எனக்கூற, அன்றைய பயிற்சி முடிந்து கிளம்பினர் இருவரும்.

இந்நிகழ்வுக்குப் பிறகு நிஹாரிகா அவனிடம் முகத்தைத் தூக்காமல் சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்தாள். இருவரும் நட்பு என்னும் பாலம் போட்டு இருவருக்குள் இருக்கும் இடைவெளியைக் குறைத்தனர். இப்படியே நாட்கள் ஓடச் சாகசம் சங்கத்தில் இருந்ததால் அடிக்கடி இப்படி எதாவது செய்ய வேண்டியிருந்தது.

அப்படியொரு நாள் அவர்கள் சென்றது ரிவர் ராஃப்டிங் எனக் கூறப்படும் ஆற்றில் செய்யும் விளையாட்டு. நைன்பாக் (nainbagh) தம்தா முகாம் என்னும் இடத்திலிருந்து யமுனா பாலம் கடந்து லக்ஷ மண்டல் என்னும் இடத்தில் நிறைவடையும். ஆற்றில் காற்றடைத்த படகு மூலமாகத் துடுப்பு செய்து வர வேண்டும். அனைத்து விதமான பாதுகாப்பு உபகரணங்களோடு தான் பயணம்.

ஆனாலும் பெண்ணவளின் மனதில் பயம் இருக்கத்தான் செய்தது. அவளுடன் அத்தனை பேர் வந்தாலும் அவள் மனம் ஷிம்ரித்தை தான் தேடியது. அவனருகிலேயே நின்று கொண்டாள். அவன் ஏறிய படகில் அவனுக்கருகில் அமர்ந்திருந்தாள். பிடிப்பதற்கு பிடிமானம் என ஒன்றுமே இல்லை. பயத்தில் பிசுபிசுத்த கையோடு, மனதில் ஒருவித தயக்கத்தோடு அருகிலிருந்த ஷிம்ரித்தின் கைகளைப் பற்றினாள் பெண்.

மின்சாரம் தான் தாக்கியதோ! ஆணவன் உடம்பில் அத்தனை புத்துணர்ச்சியாக இரத்தம் கீழ் இருந்து மேல் நோக்கிப் பாய்ந்தது. அவன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான், அவனுக்குத் தான் தெரியுமே அவள் பயத்தில் தான் தன்னை தொட்டாள் என்று. அவனும் அவளைப் பார்த்து ஆறுதலாகக் கண்களை மூடித் திறந்தான். படகும் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்துச் சீரான வேகத்தில் சென்றது.

சில இடங்களில் இவர்கள் துடுப்பு போட்டனர். பாறை இருக்கும் இடத்தில் துடுப்பு போட அனுமதிக்கவில்லை. காடும், மரமுமாக அந்தப் பயணம் முழுக்க இரசித்துப் பார்க்கவேண்டிய இயற்கை அழகு நிறைந்துக் கிடந்தது. முக்கால்வாசி தூரம் கடந்து வந்துவிட்டனர். இரண்டு மணி நேர பயணத்தில் ஒன்னறை மணி நேரம் கடந்தாகிவிட்டது.

அவள் பயந்த அளவுக்கு ஆபத்தாக இல்லை. அவளும் பயத்தை விடுத்து இரசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். ஷிம்ரித்திடமிருந்து தன் கைகளையும் உருவிக்கொண்டாள். அவனும் அதைப் பெரிதாக எடுக்கவில்லை. இப்போது அவளும் துடுப்பு செய்யவும், ஆற்றில் கையை விட்டு விளையாடியபடியேவும் வந்தாள்.

அப்பயணத்தை இரசிக்க ஆரம்பித்தாள் கூடவே அந்த இயற்கையையும். ஆற்றில் கையில் சிக்கும் மீனைப் பிடிக்க போராடிக் கொண்டிருந்தாள். சீராகச் சென்று கொண்டிருந்த ஆற்றில் திடீரென வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டது. படகு தாறுமாறாக ஓட ஆரம்பித்தது. அங்கிருக்கும் யாரும் சுதாரிக்கும் முன்னே படகு ஆடிய ஆட்டத்தில் ஆற்றில் கவிழ்ந்தாள் நிஹாரிகா.

அதிர்ச்சி! அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அதிர்ச்சி. ஷிம்ரித்துக்கோ உயிரே இல்லை. பாய்ந்து சென்று அவள் கைகளை இறுக பற்றிக் கொண்டான். அவளை மேல் இழுக்க முயன்றான். முடியவில்லை. யாரின் நல்ல நேரமோ விழுந்தவள் படகில் பக்கவாட்டிலிருந்த கயிற்றைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

இல்லையேனில் ஆற்றின் வேகத்துக்கு அவளை எங்குத் தேடினாலும் கண்டுபிடித்திருக்க முடியாது. படகும் நிலை இல்லாமல் அல்லாட, ஆற்றின் வேகத்துக்கும் ஈடு கொடுக்க முடியாமல் தவித்தாள். அனைவரும் ஒரே பக்கம் வந்தால் மொத்தமாகக் கவிழும் அபாயமும் இருப்பதால், அவரவர் இடத்தை விட்டு அசையாமலிருக்க, ஒத்தையில் அல்லாடினான் ஷிம்ரித் அவன் உயிரானவளின் உயிரைக் காக்க. அனைவரும் ஆளுக்கொரு ஆலோசனை கூறி கத்திக் கொண்டிருந்திருனர். அருகில் இருப்பவர்கள் சிலர் உதவியும் செய்தனர்.

என்ன நினைத்தானோ யோசிக்காமல் அவனும் கயிற்றை ஒரு கையிலும், அவள் கையை ஒரு கையிலும் பற்றிக் கொண்டு அவனும் ஆற்றில் இறங்கிவிட்டான். அத்தனை பேரும் கூச்சல் போட அவனோ கயிற்றை இறுக்கி பிடித்துக்கொண்டு அவளைப் பின்னிருந்து மேலே தள்ள அருகில் இருந்த இன்னொரு நண்பன் நிஹாரிகாவை மேல்நோக்கி இழுத்து படகில் ஏற்ற, அவள் ஏறியதும் தானும் ஏறிவிட்டான்.

அவளைத் தன் கைவளைவிலேயே வைத்து இறுக்கிக் கொண்டான். பெண்ணவளோ அவனை மேலும் மேலும் இறுக்கிக்கொண்டு, உடும்புபிடியாக அவனைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அதற்குள் படகுத் தட்டு தடுமாறி வரவேண்டிய இடத்துக்கும் வந்துவிட்டது.

படகை விட்டு முதலில் இறங்கியவர்களிடம் நிஹாரிகாவின் கையைக் கொடுத்து, அவளைப் படகை விட்டு இறக்கியபின் தான் அவன் இறங்கினான். இறங்கியவனை பாய்ந்து வந்து அணைத்துக் கொண்டாள் பெண். அவள் உடல் நடுங்கியது அப்பட்டமாக வெளியே தெரிந்தது. மற்றவர்கள் அவர்களுக்குத் தனிமை கொடுத்து ஒதுங்கிக் கொண்டனர். இவ்வளவு நேரமும் அவர்கள் நிலையைப் பார்த்தவர்களுக்கு அவர்களில் நெருக்கம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்திருந்தது.

அவனும் அவளைத் தன்னுள் இறுக்கிக் கொண்டு “பேபி! பேபிமா.. நீ சேஃப் தான். டோண்ட் பேனிக். இங்க பாரு” என அவனும் எவ்வளவு கூறியும் தன்னிடமிருந்து அவளைப் பிரிக்க முடியவில்லை. அவள் சூடான கண்ணீர் அவன் தோள்களில் உணரவும் தான் அவள் அழுகிறாளென்று தெரிந்தது.

“டேண்ட் கிரை பேபி. ஒன்னும் இல்லை. நீ சேஃப் தான். பாரு என்ன பாரு” என அவளை வம்படியாகத் தன்னிடமிருந்து பிரித்தான்.

“தங்க்ஸ்” என்றாள்.

“அடிச்சேனா பாரு. எதுக்கு தங்க்ஸ்? உன்ன காப்பாத்துனதுக்கா? அது என் கடமை. என்ன நம்பி வந்த உன்னைப் பத்திரமா பாத்துக்கிற பொறுப்பு இருக்கு எனக்கு. அப்படியெல்லாம் போனா போகுது உன்னை விட்டுட முடியாது. ஏன்னா..” என்றவன் டக்குனு பேச்சை மாற்றி,

“அடி எதாவது பட்டுருக்கா பேபி” என ஆராய்ந்தான் அவளை. கை, கால் முட்டி எல்லாம் சிராய்ப்பு. முட்டியில் கால் சராய் எல்லாம் கிழிந்து இலேசாக இரத்தக்கசிவு இருந்தது. அங்குள்ளவர்களும் விஷயமறிந்து முதலுதவி பெட்டியுடன் வந்து விட்டனர். இருவருக்கும் முதலுதவி செய்து அனுப்பி வைத்தனர்.

இதில் யாருடைய தவறும் இல்லை. ஆற்றின் வேகம் திடீரென அதிகரிக்கும் என யாருக்கு தெரியும்? உயிர்காக்கும் உபகரணங்கள் அனைத்தும் இருந்ததால் எளிதாகச் சமாளிக்க முடிந்தது. வேனிலும் அவனருகேயே அமர்ந்திருந்தாள். ஈரக்கூந்தலை விரித்துவிட்டு, வேறு உடைக்கு மாறியிருந்தாள். அவன் கைகளை இறுக பற்றியிருந்தாள்.

“இதேபோலவே பிடிச்சிட்டு இருந்திருந்தா விழுந்திருக்க மாட்டேன்ல. என்னமோ எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி உங்க கையவிட்டு, என்னன்னமோ ஆச்சு. ரொம்ப பயந்துட்டேன். செத்திடு” அவள் முடிக்க முன் அவள் வாயைத் தன் கையை வைத்து அடைத்தான்.

“விட்டுட மாட்டேன். என்னைத் தாண்டித் தான் எமன் கூட உன்கிட்ட வர முடியும்” எனக்கூறி அவள் நெற்றியில் தன் முதல் அச்சாரத்தை பதித்தான். அங்குக் காதல் வார்த்தையால் பரிமாறப்படவில்லை ஆனால் செயலால் உணர்த்திக் கொண்டிருந்தான் அந்த ஆண்மகன்.

தன்னுயிரை பணயம் வைத்துத் தன்னைக் காத்தவனை மறுக்கவும் தோன்றுமா பெண்ணவளுக்கு. வாகாய் அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனும் அவளைத் தன் கைக்குள் சிறைவைத்தான். ஆம் சிறைதான் வைத்தான். ஒருநாள் அவள் அந்தச் சிறையை உடைத்து வெளியேறுவது உறுதி.

“நீ கொஞ்சம் எங்கள மாதிரி பேலன்ஸ் பண்ணி உக்கார்ந்திருந்தா விழுந்திருக்கவே மாட்ட. கேர்லெஸ்ஸா இருந்துட்ட அதான் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆயிடுச்சு”

“ஆமா. அப்போ ஆத்துல ஒரு மீன் கைப் பக்கத்துல வந்தது. கைய உள்ள விட்டுப் பார்த்துட்டே வந்தேன். இரண்டு தடவை கையில மாட்டித் தப்பி போச்சு. அதையே கவனிச்சதுல, ஆறயோ படகயோ நான் பார்க்கவே இல்ல” என்றாள் குற்றக் குறுகுறுப்பில் தலைகவிழ்ந்து.

“அதான எல்லாரும் இருக்குறப்போ நீ மட்டும் எப்படி விழுந்தனு யோசிச்சுட்டே இருந்தேன். இப்போ தான தெரியுது.. காரமிளகா தானா தலைய விட்டுருக்குனு”

“இல்லை நான் வேணும்னே எதுவும்..” என்றவள் அவன் முறைப்பதை பார்த்து அமைதியானாள்.

“சரி விடு. நடக்கனும்னு இருக்கு என்ன பண்ண? இனி கவனமாக இருக்கனும். பயம் தான் உலகத்துல மிகப்பெரிய எதிரி. இதுக்கு பயந்துட்டா இனி ஒன்னும் பண்ண முடியாது. என்ன வந்தாலும் ஃபேஸ் பண்ணலாம்னு தைரியமா இருக்கனும். நெக்ஸ்ட் வீக் ஜிப்லைன் ரோப்வே இருக்கு தெரியும்ல”

“தெரியும். நீ வேற பயமுறுத்தாத”

“இவ்வளவு பயப்படுறவ ஏன் அட்வெஞ்சரஸ் கிளப்'ல சேர்ந்த?”

“பயத்தை போக்க தான். எதுவுமே முதல் தடவை தான் பயமிருக்கும். அப்புறம் பழகிடும். என் பயத்தை ஒழிக்கனும். ஆளுமையான அதிகாரியா வரப்போறேன் எல்லாத்துக்கும் பயந்தா? அதான் முதல்ல என் பயத்தை ஒழிக்கத் தான் இந்தக் கிளப்'ல சேர்ந்தேன்”

“அது சரி. இன்னும் எவ்ளோ நேரம் என் நெஞ்சிலயே படுத்திருக்கிறதா ஐடியா? என்ன வெயிட்டி நீ! தண்ணிக்குள்ள இருந்து உன்னைத் தூக்கக்குள்ள நான் பட்ட பாடு அப்பப்பா!”

“ஏய்! ரொம்ப பேசாத நான் ஒன்னும் அவ்ளோ வெயிட் இல்ல. பாரு ஸ்லிம்மா தான் இருக்கேன்”

“அடியேய் அம்புட்டும் போன் வெயிட்டி” எனக்கூற, அவனிடமிருந்து பிரிந்து தனியாக அமர்ந்தாள்.

‘அவபாட்டுக்கு நெஞ்சில சாய்ஞ்சு உக்கார்ந்திருந்தா.. அவள சீண்டிவிட்ட.. தனியா உக்கார்ந்துட்டா.. உன் வாய் தாண்டா ஷிம்ரித் உனக்கு எதிரி’ எனத் தன்னைத்தானே நொந்துகொள்ள அகெடமியும் வந்துவிட்டது.

அவளறைக்கு செல்லும்போது அவனைப் பார்த்து மெல்லிய தலையசைப்புடன் நுழைய, அவனும் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே அவனறைக்கு சென்றான். இன்றையபொழுது அவனுக்கு அத்தனை உணர்வுகளையும் கொடுத்தது.

அவள் படகில் அவனை நெருங்கி அமர்ந்தது, தோளோடு தோள் உரச அமர்ந்திருந்தது, அவன் கைகளைப் பற்றியது என அனைத்தும் ஒரு விதமாக மோகநிலையைக் கொடுத்தது என்றால், அவள் ஆற்றில் விழுந்ததும் அவன் உயிரே தத்தளிப்பது போல அவன் துடித்தது அவள்மீதான அவன் காதலை கட்டியம்கட்டி சொன்னது.

பின் அவள் அவனை அணைத்தது, இவன் அவளை முத்தமிட்டது. அதிலும் அவள் அதைத் தடுக்காது ஏற்றுக்கொண்டு அவனிடம் தஞ்சமடைந்தது என இன்றைய நாள் அவனுக்குப் பல உணர்வுகளை மொத்தமாகத் தந்து அவன் வாழ்வில் சிறந்த நாளாக மாற்றியது.

நிஹாரிகா தன்னை சுத்தம் செய்துவிட்டு வந்து படுக்கையில் விழுந்தாள். அவள் மனது, நினைவு முழுவதும் அவன் ஒருவன் மட்டுமே!

‘இந்த ஒரு மாசமா தான் எனக்கு உன்னைத் தெரியுமா ஷிம்ரித்? எனக்கு அப்படி தோனவேயில்ல என்னமோ பிறந்ததிலிருந்தே உன் கையில தவழ்ந்தது போல உணருறேன். முதல் நாள் உன்னை ஏர்ப்போட்டில் பார்த்ததுமே ஏதோ ஒன்னு என்னை உன்னை நோக்கி இழுத்துச்சு.

ஆனா எனக்கு அந்தத் தடிமாடுனு தான் மாப்பிள்ளைனு வீட்டுல அடிக்கடி சொன்னதால உன் கிட்ட நெருங்கக் கூடாது. உன்னோட பழகக் கூடாது. உன்னை என்னை விட்டு எட்டி நிப்பாட்டனும்னு நினைச்சேன்.

ஆனால் நீ என்னை விடவே இல்லை. உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் உன்கிட்ட ஓடிவரும் இந்த மனச அடக்கத்தான் கோபம் என்ற முகமுடிய போட்டுட்டு சுத்தினேன். ஆனா இன்னைக்கு மொத்தமா உன்கிட்ட கவுந்திட்டேன்.

இன்னைக்கு உயிருக்குப் போராடும்போது கூட என் நினைப்புல யாரும் வரல. உன்கூட வாழாமயே போறோம்னு நினைப்பு மட்டும் தான் என் மனசுல இருந்துச்சு. இதுக்கு பேர் காதல்னா ஆமா உன்னை என் அடிமனசுல இருந்து காதலிக்கிறேன். ஐ லவ் யூ ஷிம்ரித்’ என அவன் நினைவாகவே உறங்கிப் போனாள் பெண்.

இருவரின் காதலும் நிறைவேறுமா? சூர்யகுமார், மஞ்சரி, நிரூப் மூவரும் அவர்களைச் சேரத்தான் விடுவார்களா?
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-27885
 

Nnk08

Moderator
அன்றையபொழுது அழகாய் விடிந்தது. சூரியன் வெளியே வந்தும் படந்திருந்த பனி குறையாமல், உடலை நடுங்கவைக்கும் அளவுக்கு இருந்தது அன்றைய வானிலை. அனைவருக்கும் குளிரால் உடல் நடுங்கியது என்றால் ஒருத்திக்கு படபடப்பில் உடல் நடுங்கியது.

நேற்று என்னமோ அவன் கைக்குள்ளேயே இருந்தாள், அவன் காதலை எந்த எதிர்ப்புமின்றி ஏற்றாள், அவன் முத்தத்தைக் கூட வாங்கிவிட்டாள். ஆனால் இன்று அவனைப் பார்க்கவே மனம் படபடத்தது.

காலையிலேயே பயிற்சிக்காக மைதானத்துக்கு ஷைலுவுடன் வந்துவிட்டாள், ஆனால் அவன் கண்களைச் சந்திக்காமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அது அவனுக்கும் புரிந்ததோ? என்னவோ? ஒரு மெல்லிய புன்னகையை மீசைக்கடியில் மறைத்து, அவனும் அவளைச் சீண்டாமல் பயிற்சியை முடித்தான்.

பயிற்சி முடிந்ததும் ஷைலுவுடன் ஒட்டிக்கொண்டே ஓடிவிட்டாள் அவளது அறைக்கு. எவ்வளவு நேரம் அவனிடம் சிக்காமல் இருக்க முடியும் அவளால்? சிக்கிக்கொண்டாள் வகுப்பறையில். அவளுக்கு முன்பே வந்திருந்தான் ஷிம்ரித்.

“வாங்க மேடம். குட் மார்னிங். என்னைத் தெரியுதுங்களா? என் பேரு ஷிம்ரித்.. ஷிம்ரித் யாதவ்” என்றான் நக்கலாக.

“குட் மார்னிங்” என்றாள் ஒருவித தயக்கத்தோடு. அவனுக்கும் அவள் தயக்கம் புரிந்ததோ என்னவோ!

“ஈஸி நிஹா! ஏன் இவ்ளோ டென்சன்?”

“இல்ல அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல” என்றாள் தன் தடுமாற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு.

“நான் தான் பார்த்தேனே காலையில இருந்து நீ ஆடுற கண்ணாமூச்சு ஆட்டத்தை. ஈஸி. எப்பவும் போல இருடி என் காரமிளகா”

“ஹ்ம்ம். என் பேரு நிஹாரிகா காரமிளகா இல்ல”

“எனக்கு நீ எப்பவும் காரமிளகா தான். அத விடு நைட் தூங்கினயா?”

“ஹ்ம்ம். தூங்கினேனே! ஏன்?”

“இல்ல எனக்கு உன் ஞாபகமாவே இருந்தது. தூக்கமே வரல”

“அ.. அது.. எனக்கும் அப்படித்தான்” என்றாள் குனிந்துகொண்டே, அதைக் கேட்டவனுக்கோ அப்படியொரு சிரிப்பு.

“ஹே! சுப்.. சைலண்ட்” என்றாள் அங்குள்ள ஒன்னிரண்டு பேர் அவர்களைப் பார்ப்பதை உணர்ந்து. ஆனால் அவன் சிரிப்போ அடங்க மறுத்தது.

அது கண்டிப்பாகச் சாதாரண சிரிப்பு இல்லை. அது எதையோ சாதித்த சிரிப்பு. அவன் கண்களிலோ எதையோ அடைந்துவிட்ட திருப்தி இருந்தது. அது அவளின் காதலை அடைந்த திருப்தியா என்றால் இல்லை, அது அதையும் கடந்து என்னவோ இருந்தது. இது அந்தப் படித்த மேதை கண்களில் விழவில்லை என்பது தான் விதியோ! ஒருவேலை விழுந்திருந்தால் சுதாரித்திருப்பாளோ! விதி வலியது.

இப்படியே ஓரிரு வாரங்கள் கடந்தது. ஷிம்ரித்தும் அவளை அக்கறையுடன் பார்த்துக்கொண்டான். அவள் பயப்படும் இடத்தில் அவளுக்குத் துணையாக நின்றான். அவளுக்குத் தைரியம் அளித்தான். அவளுடன் இணைந்தே இருந்தான். அவளுக்கு எல்லாமுமாய் ஆனான். அப்போது தான் இமயமலை மலையேற்றத்திற்காகச் சென்றனர்.

ஒருவார பயணமாகக் கிளம்பினர். அனைவரும் வேனில் கிளம்ப, இம்முறையும் ஷைலு ஜன்னலோரமாக அமர, அவளுக்குப் பக்கத்தில் நிஹாரிகா அமர்ந்தாள். அவளுக்கு எதிர்புறம் ஷிம்ரித் அமர்ந்திருந்தான். இம்முறையும் ஜன்னல் சீட்டுக்காக நிஹாரிகா ஷைலுவிடம் சண்டையிண்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“லாஸ்ட் டைம் நீ தான ஷைலு உக்கார்ந்த, இப்போ நான் தான். எழும்பு” எனக் கூறினாள்.

“நோ வே. நீ சீக்கிரம் வந்திருக்கனும். நீ உன் ரோமியோவோட ரொமான்ஸ் பண்ணிட்டு இருந்த..”

“தட்ஸ் நாட் ஃபேர்”

“எவ்ரிதிவ் இஸ் ஃபேர்” என்றாள்.

ஷிம்ரித் “ஏன் அந்த ஜன்னல் சீட்டுக்கு இவ்ளோ சண்டை?”

“எனக்குப் பிடிக்கும்”

“எனக்கும் நீ ஜன்னலோரமாய் இருந்தால் ரொம்ப பிடிக்கும்” என்றான் ஒரு மார்க்கமாக. அப்போது தான் அவளுக்கு ஞாபகம் வந்தவளாய்,

“டீ.ஜே நைட் அன்னைக்கு எதுக்கு அந்தச் சாங் போட்டு என்கூட டேன்ஸ் பண்ணுன?”

“தோனுச்சு”

“இல்ல. அன்னைக்கு உன் கண்ணுல என்னமோ பார்த்தேன்?”

“என்ன பார்த்த?” என்றான் ஹஸ்கி குரலில்.

“காதல..” என அவளும் அதே ஹஸ்கி குரலில் கூறிவிட்டு, மெல்லமாக “அப்போவே என்னை லவ் பண்ணியா?”

“இல்ல அதுக்கு முன்னயே”

“அப்போ லவ் அட் ஃபஸ்ட் சைட்டா?”

“எக்ஸாட்லி”

“அப்போ இங்க வந்ததுல இருந்தா என்னை லவ் பண்ற?” என்றாள் ஆச்சரியமாக,

“இல்ல அதுக்கும் முன்னயே”

“என்ன!” என்றாள் அதிர்ச்சியாக, அவனோ அவளை முதன்முதலாகச் சென்னையில் பார்த்ததிலிருந்து இன்றுவரை அனைத்தையும் கூறினான். அவளுக்கும் அந்த நிகழ்வு ஞாபகம் இருந்தது.

அவளுக்கோ அவன் மேலுள்ள காதல் மென்மேலும் வளர்ந்தது. அவனைத் தன் மனதிற்குள் இன்னும் இன்னும் ஆழமாக நேசிக்க ஆரம்பித்தாள். ஆனால் அவன் அவளிடம் கூறிய உண்மைகள் பாதியே! மீதி உண்மையும் அவளுக்குத் தெரியும்போது அவள் நிலை என்னவோ!

இமயமலையில் ஒருவார பயணம், ஆங்காங்கே கிடைத்த உணவை உண்டு, டெண்ட்டில் படுத்து எழுந்தனர். வந்து இரு நாட்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. குளிப்பதற்கு ஒரு வசதியும் இல்லை. அவளுக்கோ அது அசௌகரியத்தை கொடுத்தது. இமயமலையில் பனி உருகி வரும் நீர்வழித்தடம் வர, அவர்களின் சிலர் அதில் குளிக்க ஆயத்தமானர். இவளும் ஆயத்தமானாள்.

ஷிம்ரித் “ஹே காரமிளகா வேண்டாம் தண்ணி குளிரும் தாங்கமாட்ட”

“குளிக்காம இருக்குறதுக்கு அது எவ்வளவோ பெட்டர். நான் சில்வாட்டர்ல குளிப்பேன். சோ டோண்ட் வொர்ரி”

“ஏய் ஷைலுக்கு இது பழக்கப்பட்ட தண்ணீ. ஆனா உனக்குக் கஷ்டம் நிஹா வேண்டாம்”

“என் காது கேட்காது” எனத் தன் உடைமைகள், மேலாகப் போட்டிருந்த குளிருக்கு இதமான உடைகள் அனைத்தையும் கலைந்தாள். உள்ளே போட்டிருந்த லேசான உடையுடன் குளிக்கத் தயாராகி விட்டாள். காலைத் தண்ணீரில் வைக்கும் வரை வீராப்பாய் இருந்தாள், ஆனால் அவளால் அந்தக் குளிரை தாங்க முடியும் என தோன்றவில்லை.

ஆனால் அங்கிருக்கும் சிலரோ குளிரையும் பொருட்படுத்தாது குளித்து மகிழ்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஏனெனில் அவர்களுக்கு அது புதிதில்லை, அங்கேயே அந்தக் காலநிலையிலேயே வளர்ந்தவர்களுக்கு அது பெரிதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இவள் சென்னையிலிருந்து வந்தவள் அல்லவா?

தண்ணீரில் இறங்காதவர்கள் குளித்துவிட்டு வருபவர்களுக்கு உடைமாற்ற தற்காலிக டெண்ட்டை ஏற்பாடு செய்தனர். இவள் தயங்கி தயங்கி காலை எடுத்து வைக்க, ஷைலு அவள் கையைப் பிடித்து உள்ளே இழுத்துவிட்டாள்.

உள்ளே விழுந்த நொடி குளிரால் மூச்சு திணற ஆரம்பித்து, நடுங்கியது. ஒரு நிமிடம் கூட ஆகியிருக்காது அதற்குள் உடல் விரைப்பது போல ஆகிவிட்டது. அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்த ஷிம்ரித் “நிஹா நீ வெளியே வா!” என அவளுக்குக் கையைக் கொடுத்தான். அவளும் அவன் கையைப் பற்றி வெளியே வர அவள் உடல் குளிரால் வெடவெடவென ஆடியது.

“நான் தான் போகாதனு சொன்னேனே கேட்டியா நீ. பாரு எப்படி வெட வெடனு நடுங்குற. முதல்ல ஈர டிரஸ்ஸ மாத்து வா” என அவளை டெண்ட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றான். அவளை உள்ளே விட்டுவிட்டு, அவள் உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு போனான்.

“நிஹா! இந்தா உன் பேக். டிரஸ் மாத்திட்டு வா” எனக்கூற, அவளிடமிருந்து ஒரு பதிலும் இல்லை. மீண்டும் மீண்டும் அழைக்க பதில் இல்லாமல் போனதால் உள்ளே எட்டிப்பார்த்தான்.

அவளோ கீழே படுத்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். உடனே உள்ளே சென்றவன், அவளை எழுப்பி “நிஹா என்னாச்சு? என்னடி இப்படி நடுங்குற? எழும்பு முதல்ல.. டிரஸ்ஸ மாத்து”

“முடியல ஷிம்ரித்” என இரு வார்த்தை கூட அவளால் பேச முடியாத அளவு பற்கள் எல்லாம் நடுங்கவும், அவளை எழுப்பி படபடவென அவளுடைகளைக் கலைந்தான். அப்போது அவன் கண்களில் துளியும் காமமில்லை, குழந்தைக்குச் செய்வதைப் போலத்தான் செய்தான். கனமாக டவலால் உடம்பில் பரபரவெனத் துடைத்து ஈரத்தை உலர்ந்தி ஆடையை அணிவித்தான்.

அவளோ எதையும் உணரும் நிலையில் இல்லை, அவன் சொல்லுக்கு இணைந்தாள். ஆடையை மாற்றி அவளை அமரவைத்து கைக்கால்களை அவன் உள்ளங்கையினாள் நன்றாகச் சூடாகுமாறு தேய்த்தான். ஆனாலும் குளிரால் நடுங்க இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான்.

அவள் நடுக்கமோ அப்போதும் குறைந்தபாடில்லை. வெளியில் வந்தனோ அவள் கலட்டி வைத்துவிட்டு சென்ற ஜர்க்கின், கெலவ்ஸ், சாக்ஸ் என அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினான். அனைத்தையும் போட்டுவிட்டு, கையோடு வைத்திருந்த சுடுதண்ணீரில் பிளாக்டீ போட்டுக் கொடுத்தான்.

“இந்தா இந்த டீய குடி. கொஞ்சம் இதமா இருக்கும்” என கூறியவன் என்ன நினைத்தானோ தானே குழந்தைக்குப் புகட்டுபவன் போல அருகில் அமர்ந்து கொடுத்தான். அதற்குப் பிறகு தான் அவளுக்கு உணர்வே வந்தது போல இருந்தது. தாவி அணைத்துக் கொண்டவள் அவன் இதழையும் கவ்விக் கொண்டாள். அவனுக்கோ ஆனந்த அதிர்ச்சி.

முதற்கட்ட அதிர்ச்சி நீங்க அவள் தொடங்கியதை அவன் தொடர்ந்தான். மென்மையாக ஆரம்பித்தது வன்மையாக மாறியது. மூச்சு விட இடைவெளி அளித்து மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட்டனர், அவன் கைகளும் அவளுடம்பில் எல்லைமீற ஆரம்பித்தது. அதில் தன்னிலை அடைந்தவள் மெதுவாக அவனிடமிருந்து விலகி நின்றவள்,

“சாரி. ஒவ்வொரு தடவையும் உங்க பேச்சை கேட்காம மாட்டிக்கிறேன். இப்பவும் பயந்துட்டேன். பயத்துல தான் மு.. முத்தம்” என வெட்கத்தில் நெளிந்தாள்.

அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு எப்போதும் போல அவளின் அந்த ஷிம்ரன் மச்சம் கண்ணைக் கவர்ந்தது. மெதுவாக அவள் கண்ணம் பற்றிப் பெருவிரலால் அந்த மச்சத்தை தடவினான். கூச்சத்தில் நெளிந்தாள் பெண். மெல்ல முன்னேறி அவளின்பால் அவனை ஈர்க்கும் அந்த ஷிம்ரன் மச்சத்தில் முத்தமிட, வெளியே கேட்ட சத்தத்தில் இருவரும் வெளியே வந்தனர்.

அங்கிருந்தவர்களுக்கு இது எதுவுமே தெரியவில்லை. இருவரும் ஒன்றாக டெண்ட்டிலிருந்து வெளிவர, ஒரு சிலரின் பார்வை அவர்களைத் துளைத்தது. ஆனால் இருவருமே அதைப் பெரிதாய் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஷைலு தான் நிஹாரிகாவின் சிவந்த இதழை வைத்து அவளைக் கேலி செய்து சிவக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பயணம் முழுவதும்.

இப்படியே நாளும் பொழுதும் அவர்கள் காதலை வளர்க்க, அவர்களைப் பிரிக்க வந்தது பாரத்-தர்ஷன். அதாவது நாட்டின் முக்கியமான சில இடங்களுக்கு 10 பேர் கொண்ட குழுவாகச் செல்வார்கள். அதில் இருவரும் வேறு வேறு குழுவில் இருந்தனர். நிஹாரிகாவைத் தான் அவளிருந்த குழுவின் தலைமையாக நியமித்திருந்தனர்.

“ஷிம்ரித் என்னடா இது? இப்படி பிரிச்சுட்டாங்க. இரண்டு மாசம் என்னால உன்னை விட்டு இருக்க முடியாதே”

“என்னால மட்டும் நீ இல்லாம இருக்க முடியாமா? கடுப்பா இருக்கு. டீம் மாத்தவும் மாட்டாங்க. நான் நாதன் சார் கிட்ட கேட்குறேன் டீம் மாற”

“கேளு ஷிம்ரித் என் டீம் ஆட்கள் யாரோடவும் நான் க்ளோஸ் இல்ல. ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும். நீ கூட இருந்தா நான் மேனேஜ் பண்ணிப்பேன். ப்ளீஸ் டா இப்போவே கேளு” என அவசரப்படுத்தி அவனை அனுப்பி வைத்தாள். கொஞ்சம் நேரம் கழித்து,

“நிஹா! ஏய் காரமிளகா” என அவள் அறைவாயிலில் சத்தம் கேட்க அடித்து பிடித்து ஓடிவந்தாள்.

“என்னாச்சு?” என்றாள் பதட்டத்தோடு.

“சக்ஸஸ். உன் டீம் சுஷாந்த என் டீம்க்கு மாத்திட்டேன். நான் உன் டீம்க்கு வந்துட்டேன்” என காலரை தூக்கிவிட்டு கெத்தாக கூறினான். அவளோ சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதித்தாள். இனிதே ஆரம்பம் ஆனது அவர்களின் பாரத்-தர்ஷன்.

பாரத்-தர்ஷனில் முதலாக இராணுவ இணைப்புக்கு (Army Attachment) முதலில் சென்றது ஸ்ரீநகர். டேராடூனிலிருந்து வேன் மூலமாக டெல்லி வந்து அங்கிருந்து விமானம் மூலமாக ஸ்ரீநகர் வந்தனர் அந்த ஐந்து ஆண்களும் ஐந்து பெண்களும். அங்குள்ள இராணுவ முகாமில் தங்கி மறுநாள் காலையில் இராணுவ ஜீப்பில் பார்டர் போஸ்ட்க்கு கிளம்பினர்.

நிஹா “வாவ்! வெள்ளை போர்வை போர்த்தினது போல எவ்ளோ அழகு. சூரிய வெளிச்சத்தில ஸ்னோவ பார்க்கவே முடியல டா. கண்ணு கூசுது”

“நான் தான் கூலர்ஸ் எடுத்துட்டு வா தேவைபடும்னு சொன்னேனே. எடுத்துட்டு வந்தியா?”

“ஹ்ம்ம். இருக்கே” என அதை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். செல்லும் வழி எல்லாம் வெண்பனி மலை, அருவி, பனி உருகி நீர்வழித்தளம் எனப் பார்க்கப் பார்க்கக் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. ஷிம்ரித் கையோடு தன் கையைக் கோர்ந்து கொண்டு அந்த அழகிய தருணத்தை ஆழ்ந்து அனுபவித்தாள் நிஹாரிகா. ஒருமணி நேர பயணமுடிவில் இராணுவ வீரர்கள் இருக்கும் இடத்தை அடைந்தனர்.

ஷிம்ரித் “பனி முட்டிவரை இருக்கும் போல ஸ்னோபூட் இல்லாமல் அங்கு நடக்கவே முடியாது நிஹா அத போட்டுக்கோ”

“ஹ்ம்ம். போட்டாச்சு போட்டாச்சு”

இராணுவ வீரர்கள் பனிக்கு கீழ் குகை போன்ற அமைப்பில் இருந்தனர். அவர்களிடம் அளவளாடினர் பயிற்சியாளார்கள். அவர்களின் குறைகள், கஷ்டங்கள் அனைத்தையும் கேட்டறிந்தனர். அங்குச் சிலருக்கு விரல்கள் இல்லாமலிருக்க அதைப் பார்த்த நிஹாரிகா,

“என்ன சில பேருக்கு விரல் இல்லாம இருக்கு? அட்டாக்ல அப்படி ஆயிடுச்சா?”

அதற்கு 'ஜவான்' என ஆழைக்கப்படும் இராணுவ வீரர்கள் “இது ஸ்னோ பைட். அதாவது பனியிலயே இருக்கும்போது அதிக குளிரால் விரல்கள் தானாவே பிஞ்சி வந்திடும்” எனக்கூற அத்தனை பேருக்கும் வருத்தமாக இருந்தது. நாட்டைக் காக்கும் இராணுவ வீரர்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு, தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து நம் பாதுகாப்புக்காக உழைக்கின்றனர் என்பதை கண்கூடாகப் பார்த்தனர்.

இதையெல்லாம் நாட்டை ஆளும் அதிகாரிகள் தெரிந்து கொள்வதற்காகவே இந்த பாரத்-தர்ஷன் பயணம். அவர்களைப் போல இவர்களும் தன்னலம் பார்க்காமல் மக்களுக்காக உழைக்க வேண்டும் என்றும், இந்தியாவைப் பற்றி இந்தியாவை ஆளும் அதிகாரிகள் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் தான் இந்த நிகழ்வு ஆதிகாரிகள் பயிற்சியில் இடம்பெற்றுள்ளது.

அங்கிருந்து அடுத்து சென்றது என்.ஜி.ஓ இணைப்புக்காக (NGO Attachment) இராஜஸ்தான் சென்றனர். அங்குள்ள ஒரு கிராமத்தில் குடிசையில் தங்கினர். ஓலைக்குடிசையில், பாயில் படுத்து, அங்குள்ள மக்களோடு பழகி, பாளைவனத்தில் இருக்கும் மக்களின் குறைகளைக் கேட்டறிந்து அதை வாழ்ந்தும் பார்த்தனர். நீரின் மகத்துவம் அறிந்து கொண்டனர்.

அங்கிருந்து கூட்டுறவு இணைப்புக்காக (Co-Operative Attachment) குஜராத், மும்பை மற்றும் கோவா சென்றனர். “கோவா வரை வந்துட்டு பீச் பார்க்காம போறதா? நோ வே” எனக் குழுவில் ஒருத்தன் ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய மொத்த குழுவும் கடற்கரைக்குச் சென்றது. கடலைப் பார்க்காதவர்கள் இல்லை ஷிம்ரித்தும், நிஹாரிகாவும் ஆனால் இந்தப் பச்சை வண்ணக் கடலின் அழகில் மனம் தொலைத்து நின்றனர்.

நிஹாரிகா “இப்போ தான தெரியுது ஃபாரினர்ஸ் எல்லாம் ஏன் இங்க வாராங்கனு” என ஆச்சரியமாகக் கடலின் அழகை இரசித்தபடியே சொல்ல,

ஷிம்ரித் “எனக்கும் இப்போ தான் தெரியுது, பசங்க ஏன் இங்க டூர் போடுறானுங்கனு.. என்னா அழகு” என அங்கு அறையும், குறையுமாக அழையும் வெளிநாட்டவர்களைப் பார்த்தபடியே கூற, நிஹாரிகா அவனை அடிக்க, அவன் ஓட, இவள் தொறத்த, அது அங்குள்ள சில வெளிநாட்டவர் கண்களிலும் பட்டது.

அதில் ஒரு வெளிநாட்டவர் “வாவ்! மேட் ஃபார் ஈச் அதர்.. க்யூட் கப்பிள்.. போத் ஆர் டூ ஹாட் அண்ட் செக்ஸி” என வர்ணித்து இருவரையும் சிவக்க வைத்துச் சென்றனர்.

அடுத்து கடற்படை இணைப்புக்காகக் கொச்சின் சென்றனர். அங்கு இந்திய கடற்படை பற்றிய தகவல்களைத் தெரிந்து கொண்டனர். போர் கப்பல்பற்றிய அனைத்து தகவல்களையும் தெரிந்துகொண்டனர்.

இந்தியாவின் மிக அழகான மாநிலமான கேரளா வந்து சுற்றிப் பார்க்காமல் செல்வதா? இரண்டு நாட்கள் கேரளாவை சுற்றிப் பார்த்தனர். ஷிம்ரித்தும் நிஹாரிகாவும் அவர்கள் காதலில் மூழ்கிய தருணம் அது. படகு இல்லம் சென்றனர், ஒரு நாள் முழுவதும் படகு வீட்டில் தங்கி பயணம் செய்தனர். காதலில் உருகி, காதலன் கைகளில் குழைந்தாள் நிஹாரிகா.

ஆனால் அவர்கள் கவனிக்கத் தவறிய விஷயம், கேரளா நம் அண்டை மாநிலம், அங்குத் தமிழ் நாட்டவர்கள் நடமாட்டம் அதிகம் என்பதை. இவர்களின் இந்தக் காதல் காட்சி ஒருவன் கண்களில் பட்டு, யார் காதுக்குப் போகக்கூடாதோ அவர் காதுகளுக்குச் சென்றது.

எம்.எல்.ஏ வின் ஆட்களில் ஒருவர் இவர்கள் இருவரும் இணக்கமாக இருக்கும் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டான். அவன் செய்த ஒரு நல்ல விஷயம் சூரியகுமாரிடம் நிஹாரிகாவும், ஒரு வடநாட்டவனும் நெருக்கமாக இருந்தனர் எனக்கூறியது. காரணம் ஷிம்ரித் சாயல் தூரத்திலிருந்து பார்ப்பதற்கு வட நாட்டவன் போல அவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டது போலும்.

அவர் உடனே ஷிம்ரித்தை அழைக்கும் படி நிரூப்பிடம் கூறினார், ஏனெனில் அவனிடம் தான் அவர் அந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருந்தார். ஷிம்ரித்தின் மீதிருந்த வெறுப்பின் காரணமாக நிரூப் ஷிம்ரித்திடமிருந்து வாங்கிய அனைத்தையும் அவர்கள் டேராடூனிலிருந்து வந்ததும் அழித்திருந்தான். சூர்யகுமார் நிஹாரிகாவைப் பற்றிக் கேட்கும் போதெல்லாம் ஷிம்ரித்திடம் விசாரிக்காமல், அவனாகவே ஒரு பதிலை அவருக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது நம்பரை தொலைத்துவிட்டேன் எனக்கூறவும், எம்.எல்.ஏ அவனை வாங்கு வாங்கு என வாங்கிவிட்டார்.

ஒருவன் கண்களுக்கு விருந்தானது தெரியாமல் தீவுகளைப் பார்வையிட இலட்சத்தீவுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் சென்றனர். அங்கிருந்து திரும்பி வரும்போது அவர்களின் இந்தச் சந்தோஷம் அவர்களிடம் இருக்காது எனத் தெரிந்திருந்தால் கவனமாக இருந்திருப்பார்களோ!
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-28046
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 11

1707106501929.jpeg
 

Nnk08

Moderator
ஒருவன் கண்களுக்கு விருந்தானது தெரியாமல் தீவுகளைப் பார்வையிட இலட்சத்தீவு சென்றனர். சிறு டோர்னியர் விமானம் மூலமாக அகாட்டி தீவுக்குச் சென்றனர். அங்குள்ள அரசாங்க விருந்தினர் இல்லத்தில் தங்கினர். ஆடம்பரமாகக் கடலைப் பார்த்தபடி இரம்மியமான இடம்.

அங்கிருந்த நாட்களில் அவர்கள் அங்கு இருக்கும் ஸ்கூபா டிவைவிங், அண்டர்வாட்டர் போட், டிரான்ஸ்பரண்ட் போட், பாராசைலிங் என அங்குள்ள அனைத்து வகையான நீர் விளையாட்டுகளும் விளையாடி மகிழ்ந்தனர். நாளை அவர்கள் இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும். ஷிம்ரித்தின் அறையில் தான் நிஹாரிகா அவனுடன் அமர்ந்து தூரத்தில் தெரியும் கடலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஷிம்ரித் “ஹே காரமிளகா! எவ்ளோ அழகா இருக்குல இந்த ஊர். சுற்றியும் பச்சை பசேலெனக் கடல். பார்க்கப் பார்க்க மனசு அப்படியே எங்கயோ போகுது”

“ஆமாம் ஷிம்ரித்! ரொம்ப அழகான இடம்” என்றாள் அவன் தோள்களில் சாய்ந்தபடி.

“நம்ம ஹனிமூன்க்கு இங்க வரலாமா?”

“வொய் நாட். வரலாமே” என அவளும் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே கூற,

“ரிகர்ஸல் பார்ப்போமா?” என்றான் அவள் கழுத்தில் முகம் புதைத்து, அவள் காதில் சரசமாக.

“என்ன?” என அதிர்ச்சியாக அவள் கூற,

“ட்ரெயல் பாப்போமா?”

“அடி வாங்குவ ஷிம்ரித்”

“ப்ளீஸ் நிஹா”

“நோ வே. எல்லாம் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான். உன் மூடே சரியில்ல நான் என் ரூம்க்கு போறேன்” என அவள் எழ, மோகம் அறுபட்ட எரிச்சலா? அல்லது அவன் நினைத்தது நடக்கவில்லை என்ற எரிச்சலா? ஏதோ ஒன்னு அவனைக் கோபப்படுத்தியது.

அதில் அவள் கையைப் பிடித்து இழுக்க, அவன் மடியில் விழுந்தவள் இதழை முற்றுகை இட்டான். அவன் கைகள் அவள் உடலில் எல்லை மீற ஆரம்பித்தது. ஷிம்ரித் அவனை மறந்து, சுற்றுப்புறம் மறந்து, அவன் வகிக்கப்போகும் பதவிக்குறிய மரியாதையைக்கூட மறந்து அவள் மட்டுமே என்ற குறிக்கோளோடு அவளிடம் நெருங்கினான்.

இதழ் முத்தம் அவர்களுக்கிடையில் ஓரிரு தருணங்களில் நிகழ்ந்திருந்தாலும், இன்று அவன் மூர்க்கமாக முற்றுகையிட்டதும், வரம்பு மீற ஆரம்பத்ததும் சுத்தமாக அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. தன் முழு பலத்தையும் உபயோகித்து அவனைத் தள்ளிவிட்டாள்.

“வொய் ஆர் யூ பீயிங் சோ மீன் டு மி. இட்ஸ் ஹர்ட்டிங் ஷிம்ரித். ஐ டிட்டிண்ட் எக்ஸ்பெக்ட் ஃபிரம் யூ”

“நம்ம லவ் பண்றோம் தானே! இதிலென்ன தப்பு?” என்றான் கோபமாக.

“லவ் பண்ணா என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவியா?”

“ஏன் பண்ணா என்ன? உன்னை என்ன அப்படியே அம்போனு விட்டுட்டு ஓடிடவா போறேன்? அப்படி நம்பிக்கை இல்லாதவ எதுக்குடி லவ் பண்ற?”

“தப்புத்தான் தப்புத்தான்.. உன்னைப் போய் லவ் பண்ணேன் பாரு என் தப்புத்தான். உன் பின்னாடி பல்லக்காட்டிட்டு வந்தேன்ல அதனால் இதுவும் பேசுவ.. இன்னமும் பேசுவ”

“நான் உன் பின்னாடி நாய் மாதிரி வந்தப்ப இனிச்சது இப்ப கசக்குதா? கடைசி வரை எங்கள நாயா அழைய விட்டுட்டு கழட்டிவிட்டு போறது தான பொம்பளங்க எண்ணம். நீயும் அப்படி சுத்துற வரை சுத்திட்டு கழட்டிவிட பிளான் பண்ணிருக்க போல”

“நீ ரொம்ப பேசுற அவ்ளோ தான் உன் லிமிட்”

“போடி! இவ பெரிய இவ.. லிமிட் வச்சு தான் பேசுவா.. பழகுவா.. எத்தனை நாள் நீயா வந்து என்னைக் கட்டிப்பிடிச்ச? முத்தம் கொடுத்த? இப்போ நான் கிட்ட வந்ததும் சீன் போடுறது. நீங்கப் பண்ணா லவ்வு.. நாங்க அதையே பண்ணா லஸ்ட்டா?”

“வேணாம் ஷிம்ரித்”

“உண்மைய சொன்னா பொத்துக்கிட்டு வந்திருமே கோபம்”

“ஐ ஹேட் யூ. இனி என்கிட்ட பேசாத.. இருக்குற கோபத்துக்கு என்ன பண்ணுவேனே தெரியாது” என்றவள், அவனைத் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காமல் சென்றுவிட்டாள்.

மறுநாள் ஆளுக்கொரு புறம் முகத்தை தூக்கிவைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி மாநகராட்சி இணைப்புக்காகத் தமிழ்நாடு வந்தனர். தீவுக்கு வரும் போது இருந்த சந்தோஷ மனநிலை முற்றிலுமாக மாறிக் கோபம் மட்டுமே இருவருக்குள்ளும் இருந்தது. அங்கிருந்து கிளம்பி முதலில் அவர்கள் வந்தது கோயம்புத்தூர். நேற்றிலிருந்து நிஹாரிகா ஷிம்ரித்துடன் ஒரு வார்த்தைக்கூட பேசவில்லை. அவனுக்கு அது கஷ்டமாக இருந்தாலும் மனதில்,

‘என்ன லவ் பண்ணற யாரும் பண்ணாத தப்பா நான் பண்ணிட்டேன். ரொம்ப தான் பண்றா.. போடி.. இவ பின்னாடியே திரிவேனு நினைக்கிறா போல.. நீயா என்கிட்ட பேசுறவர நானும் பேசமாட்டேன். போடி’ என மனதில் நினைத்து அவளிடமிருந்து தள்ளியே நின்றான்.

கோயம்புத்தூரில் மாநகராட்சி சம்பந்தமாக அனைத்தையையும் பார்த்துவிட்டு, மலைபிரதேசத்தை பார்வையிட ஊட்டிச் சென்றனர். அவர்கள் இங்கு வந்ததிலிருந்தே அவர்களை ஒரு குழு பின்னாடியே சுற்றிக் கண்காணித்தது. ஷிம்ரித் மேல் உள்ள கோபத்தில் அவள் அவனிடம் பேசாமல் அவர்கள் குழுவிலிருந்த நக்ஸ் குல்கர்னியுடனே பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

இந்தத் தகவல்கள் அனைத்தும் உடனுக்குடன் நிரூப்பிற்கும், சூரியகுமார் மற்றும் மஞ்சரிக்கும் உடனுக்குடன் ஒலிபரப்பப்பட்டது. அதனால் சூரியகுமார் வீட்டில் நக்ஸ் குல்கர்னியே நிஹாரிகாவின் காதலனாக அறியப்பட்டான். ஊட்டியில் இரண்டு நாளும் ஷிம்ரித் நிஹாரிகாவின் ஊடல் தொடர்ந்தது.

நான்கு நாட்கள் ஆகியும் நிஹாரிகா அவனிடம் பேசாமல் இருக்க, அன்று இரவு நிஹாரிகா அறைக்குச் சென்றான் ஷிம்ரித். அவனை வாசலோடு அனுப்ப முயன்றாள் பெண்.

“சும்மா என்ன பொறுக்கி மாதிரியே பார்க்காதடி. லவ் பண்ற பொண்ணுனுதான் நான் லிமிட் கிராஸ் பண்ண டிரை பண்ணேன். உன்னை என்ன நான் அப்படியா விட்டுட போறேன், அப்படி என்னடி நம்பிக்கை இல்லாத்தனம்? நம்ம காதல் அவ்வளவு தானா?”

“நீ என்னமோ சொல்லு. ஆனா உன்கிட்ட நான் இத எதிர்பார்க்கல.. நீ கிளம்பு”

“எப்ப மன்னிப்ப?” என்றான் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்து,

“ஹ்ம்ம். உனக்கு மன்னிப்பே கிடையாது எருமை. என் கழுத்துல தாலி கட்டு அப்பயாவது மன்னிப்பேனானு யோசிக்கிறேன்” என்றாள் முறைத்துக் கொண்டே.

“இப்பவே கட்டவா? வா எதாவது ஒரு கோயில்ல வச்சு தாலி கட்டுறேன். உடனே ஃபஸ்ட் நைட் ஓ.கே வா?”

“செறுப்பு பிஞ்சுறும். ஒழுங்கா வீட்டுக்குப் பொண்ணு கேட்டு வா”

“ஏண்டி நான் பொண்ணு கேட்டா உடனே உங்க மாமாவும், உங்கம்மாவும் உன்னைத் தூக்கி எனக்குக் கொடுக்குற மாதிரியே பேசுற.. எப்படியும் நமக்குத் திருட்டு கல்யாணம் தான். வா இப்போவே பண்ணிப்போம். இன்னைக்கே ஃபஸ்ட் நைட்”

“உன்னை எல்லாம் திருத்தவே முடியாது. டிரைனிங் முடியட்டும், நான் மெதுவா அம்மாகிட்ட பேசுறேன்”

“க்கூம்.. கனவுல தான் நடக்கும்?”

“என்னது?”

“என் ஃப்ஸ்ட் நைட்”

“ச்சை. திருந்தாத கேஸ்” என முகத்தை திருப்பினாள்.

“நீ யோசிச்சு தான் பேசுறயா? நாங்க மிடில் கிளாஸ், உங்கம்மா ஒத்துக்க மாட்டாங்க”

“அத அப்போ பார்க்கலாம். இப்போ நீ கிளம்பு” என அவனைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்து அறைவாசலில் விட்டாள்.

“ஒரே ஒரு கிஸ்”

“நீ சரியில்லயே! என்னாச்சு உனக்கு? அதுலயே குறியா இருக்க? எதாவது பிட் படம் பார்த்தியா?” என முன்னதை கோபமாகவும், கடைசியை ஹஸ்கி வாய்ஸிலும் கேட்டாள்.

“போடி.. இனிமேல் கேட்டேனா பாரு.. எங்களுக்கும் வெ.மா.சூ.சு லாம் இருக்கு”

“அப்படினா?”

“ம்ம்ம் வெட்கம், மானம், சூடு, சுரணை.. இனிமே நீயா வராம இந்த ஷிம்ரித் உன் பக்கத்துல கூட வரமாட்டான். போடி” என அவனும் ஊடலை முடித்துவிட்டு கூடலுக்கு வழி இல்லாமல் அவனறையை நோக்கிச் சென்றான்.

என்னதான் அவளிடம் சமாதானம் ஆனாலும் அவன் மனதில் வேறு எதோ ஒன்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவன் நினைத்து வந்தது இன்னும் நடக்காத வருத்தம் அவன் மனதில் முள்ளாய் உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. இந்நிலையில் தான் ஊட்டியிலிருந்து அடுத்ததாகத் தகவல் தொழில்நுட்ப இணைப்புக்காகச் சென்னை வந்தனர்.

சென்னை என்பதால் முக்கிய வேலைகள் முடிந்ததும் ஷிம்ரித்தும், நிஹாரிகாவும் அவரவர் வீட்டுக்குச் சென்று இரண்டு நாட்கள் இருக்கலாமென முடிவு செய்திருந்தனர். குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிந்து இருப்பதால் இன்று அவர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பை வீணாக்காமல் இங்கு வேலைகளை முடித்துவிட்டு இவர்கள் தங்குவதற்கு அவரவர் வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டனர்.

ஏனைய ஆபீஸர் பயிற்சியாளர்கள் சேப்பாக்கத்தில் உள்ள அரசு விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கி, இரண்டு நாள் சுற்றிப் பார்த்தனர். அவர்கள் சுற்றிப் பார்க்கும் இவ்விரு நாளும் ஷிம்ரித்தும், நிஹாரிகாவும் அவரவர் வீட்டில் கழித்தனர்.

இரண்டு நாட்கள் முடியும் தருவாயில் ஷிம்ரித்துக்கு ஆபிஸர் பயிற்சியாளரின் ஒருவரான விக்ரம் அழைத்து, நக்ஸ் குல்கர்னியை காணவில்லை எனக்கூற அடித்துப் பிடித்து ஓடிவந்தான். மறைமுகமாகப் போலீஸிலிருந்து அனைவரும் தேட கிட்டத்தட்ட காணாமல் போய் எட்டு மணி நேரம் கழித்து கிடைத்தான் நக்ஸ் குல்கர்னி.

வழிதவறிவிட்டதாகவும், வழி தெரியாமல், மொழியும் தெரியாமல் அழைந்து, திரிந்து இங்கு வர நேர தாமதம் ஆகிவிட்டது எனக் கூறினான். ஷிம்ரித்துக்கு அதில் நம்பிக்கை இல்லை. அவனைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று விசாரித்தான் ஆங்கிலத்தில் அதை அப்படியே தமிழில் கொடுத்துள்ளேன்.

“நக்ஸ்! என்னாச்சு?”

“உன்கிட்ட தான் பேசனும் இருந்தேன். என்னைக் கடத்திட்டாங்க”

“வாட்! எதுக்கு?”

“உனக்குப் பதிலா என்னைக் கடத்திட்டாங்க”

“எதே! என்ன சொல்ற? எனக்குப் பதிலாவா? எனக்கு அப்படி யாரும் எதிரிகள் இல்லையே! என் குடும்பத்திற்கும்..”

“எதிரிகள் இல்ல. கடத்துனது நிஹாரிகாவின் மாமா பையன்”

“வாட்? அவன் எதுக்கு உன்னைக் கடத்துனான்?”

“நானும் நிஹாரிகாவும் லவ் பண்றோம்னு நினைச்சு என்னைக் கடத்திட்டான்”

“லவ்வா?” என்றான் அவனை ஒரு மாதிரி பார்த்துக்கொண்டே,

“ஆமா! உன்னையும் நிஹாரிகாவையும் ஹவுஸ் போட்டில் பார்த்துட்டு யாரோ சொல்லிருக்காங்க. அடையாளம் தெரியாம உன்னைனு நினைச்சு என்னைக் கைகாட்டிருக்கான் அந்தப் பையன்”

“ஓஹ்! அப்புறம் என்னாச்சு?”

“நான் லவ் எல்லாம் பண்ணல. நிஹாரிகா என் தங்கை மாதிரி. எனக்குக் கல்யாணம் ஆயிடுச்சுனு என் கல்யாண போட்டாவ காட்டி, சத்தியம் பண்ணவும் தான் விட்டான்”

“ஓஹ் இவ்ளோ தூரம் நடந்துருக்கா!”

“கவனமா இருங்க”

“தங்க்ஸ் அண்ட் ஸாரி டா. எங்களால உனக்கு ஆபத்து வந்துருச்சு”

“பரவாயில்லை. அவங்க என்னை மிரட்டினத நான் நிஹாரிகா கிட்ட சொல்லக் கூடாதுனு சொன்னாங்க. அதுனால நீ அவகிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லி அவள பத்திரமா இருக்க சொல்லு”

“இல்ல இல்ல இது அவளுக்கு தெரிய வேண்டாம். எப்படியும் டிரைனிங்க நிறுத்தமாட்டாங்க. கல்யாணம் அது இதுனாலும் அவ கலெக்டர் ஆன பிறகு தான் எப்படியும் பண்ணுவாங்க. அதுனால இன்னும் டைம் இருக்கு. இப்போவே அவகிட்ட சொன்னா பயந்துருவா. நீயும் ஒன்னும் சொல்லாத.. எப்பவும் போலவே இரு” என அவனிடம் கூறினான்.

பின் தன் மண்டையை போட்டு உலுப்பி, பல யோசனை செய்தான். ‘அவனுங்க உசாராயிட்டானுங்க இனியும் நம்ம நாளைக் கடத்த கூடாது, வந்த வேலையை முதல்ல முடிக்கனும்’ என நினைத்தவன் சென்னையில் அவனுக்குச் சாதகமாகச் சில பல விஷயங்களை உடனடியாக முடித்தான்.

நாளைபின்ன என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் தனக்கும், தன் குடும்பத்துக்கும் எந்தப் பாதிப்பும் வராமல் முன்னேற்பாட்டை முடித்தான். அதன் பின் தான் அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடிந்தது. சென்னை இணைப்பு முடியவும் அனைவரும் சென்னையிலிருந்து கிளம்பினர்.

நிஹாரிகாவுக்கு இடையில் நடந்த எந்த விஷயமும் தெரியாது. மீண்டும் ஷிம்ரித்துடன் இணைந்து அடுத்துவரும் நாட்களைக் கழிக்க ஆசையுடன் சென்றாள். இதுவரை தன்னை காத்துக்கொண்டவள் இனிவரும் நாட்களில் ஒரு பெண்ணாய் இழக்கக்கூடாத அனைத்தையும் ஷிம்ரித்திடம் இழக்கப்போவதை அறியாத மான்குட்டி அவனை நம்பி அவனுடன் பயணித்தது.

அடுத்து அவர்கள் பழங்குடி இணைப்பிற்காக ஒடிசாவுக்கு சென்று காட்டிகுள் இருக்கும் ஒரு பழங்குடியினர் கிராமத்துக்குச் சென்றனர். அங்கு அவர்கள் ஒன்பது நாட்கள் கழிக்க வேண்டும். அதுவோ மிகவும் பின்தங்கிய கிராமம்.

தங்குவதற்கு சிறு சிறு குடில்கள் கொடுத்தனர். ஒவ்வொரு குடிலிலும் இரண்டு பேர் மட்டுமே தங்க முடியும். இருப்பதோ ஐந்து ஆண்கள், ஐந்து பெண்கள். இரண்டிரண்டாகப் பிரிய கடைசியில் எஞ்சியது நிஹாரிகாவும், ஷிம்ரித்தும் மட்டும் தான். அவர்கள் இருவரும் நினைத்திருந்தால் அனுசரித்து ஒரு குடிலில் மூவராக கூட தங்கியிருக்கலாம், ஆனால் இருவரும் ஒரே குடிலில் தங்க முடிவுசெய்தனர்.

அங்குள்ள கிராம மக்களோ அதற்கு அனுமதிக்கவில்லை. ஆணும், பெண்ணும் திருமண பந்தம் இல்லாமல் ஒன்றாகத் தங்க கூடாது எனக்கூற, ஷிம்ரித்தோ “அவள் என் மனைவி தான்” எனக்கூறினான். அவளும், உடனிருந்தவர்களும் அதிர்ந்து திரும்பி அவனைப் பார்க்க, அவனோ அவளைப் பார்த்து குறும்பாய் கண்களைச் சிமிட்டினான்.

அம்மக்கள் அதை நம்பவில்லை. அவர்களின் கண்முன் அவர்களுக்காக, அவர்கள் முறைப்படி இருவரும் மீண்டும் ஒருமுறை திருமணம் செய்துகொண்டால் தான் ஒன்றாகத் தங்க அனுமதிக்க முடியுமெனக் கூற, இருவருக்கும் அவர்களது முறைப்படி திருமணம் இனிதே நிறைவேறியது நிஹாரிகாவின் முழு சம்மதத்தோடு.

ஏனெனில் அவள் இப்போது சென்னையிலிருந்து வரும்போது பயிற்சி முடித்து வந்தவுடன் நிரூப்புடனான திருமணத்திற்கு வேறு வழி இல்லாமல் மஞ்சரியிடம் சம்மதம் தெரிவித்த பிறகு தான் மீண்டும் பயிற்சிக்கு அனுப்பி வைத்தார் மஞ்சரி. அதனால் மங்கையோ மணாளனின் கைபிடித்தால் போதும் என்ற நிலையில் இதற்குச் சம்மதித்தாள்.

திருமணம் முடிந்தும் தான் இருவரும் ஒரேகுடிலுக்குள் தங்க அனுமதி கிடைத்தது. அக்கிராமத்தில் மின்சாரமே கிடையாது, இயந்திரமே இல்லாத கிராமம். தண்ணீர் எடுக்கக்கூட இரண்டு கிலோமீட்டர் நடந்து சென்று ஆற்றிலிருந்து எடுத்து வர வேண்டும். அடிப்படை வசதி கூட இல்லாத கிராமம். சாப்பாடும் பழங்குடியினர் சாப்பிடும் சாப்பாடு தான் இவர்களுக்கும் கொடுத்தனர்.

இருவரும் இரவு அவர்கள் கொடுத்த பழங்களையும், கிழங்குகளையும் சாப்பிட்டு, குடிலுக்குள் வெளிச்சத்திற்காக அவர்கள் கொடுத்த சிறு விளக்கை வாங்கிக் கொண்டு அவரவர் குடிலுக்குள் சென்றனர். முதல் இரவு. இருவருக்குமான தனிமையான இரவு. இந்த மக்களுக்காகச் செய்தது தான் என்றாலும் திருமணம் திருமணம் தானே! அதனால் இன்று அவர்களுக்குத் திருமணமான முதல் இரவு.

நிஹாரிகாவுக்கு அவனுடன் அக்குடிலுக்கு செல்லவே கால்கள் பின்னியது. தீவிலேயே தன்னிடம் எல்லை மீற முயன்றவன், இன்று முறைப்படி அவனது மனைவியாக ஆகிவிட்டவளை அவன் விடுவானா என்ன? அந்த நினைப்பே அவள் தயக்கத்திற்கு காரணம். கால்கள் பின்ன மெதுவாக நடந்தவளை ஒட்டி வந்தவனோ,

“அடிமேல் அடி எடுத்து வச்சு நடந்தாலும் அங்க தான் வந்தாகனும் பொண்டாட்டி” என அவள் காதில் அவன் உதடு உரச கூறியதில், அவளுக்குத் தான் அடிவயிற்றில் என்னமோ செய்தது. கூடவே அவனது பொண்டாட்டி என்ற அழைப்பு வேற அவளைக் கலவரமூட்டியது.

“ஷிம்ரித்! அம்மா என்ன சொல்வாங்க?”

“அடியேய்! சிவபூஜையில கரடிய ஏண்டி ஞாபகப்படுத்துற?”

“அவங்க கிட்ட சொல்லாம நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோமே தப்பில்ல?”

“அதெல்லாம் ஒரு தப்பும் இல்ல. நீ என் மூட மாத்தாத பொண்டாட்டி” என்றான் சரசமாக.

“சும்மா இரு ஷிம்ரித். எனக்கு ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு” என நெளிந்தாள்.

“அய்யோ! இந்தக் கூச்சம் தாண்டி என்னைக் கொல்லுது என் காரமிளகா! உன்னை அப்படியே..” என்றவன் வார்த்தைகளை விட்டுவிட்டு செயலில் இறங்கினான். அவளை அப்படியே கைகளில் ஏந்திக்கொண்டான்.

“கையில் மிதக்கும் கனவா நீ!

கைக்கால் முளைத்த காற்றா நீ!

கையில் ஏந்தியும் கணக்கவில்லையே..

நுரையால் செய்த சிலையா நீ!

இப்படி உன்னை ஏந்திக் கொண்டு..

இந்திர லோகம் போய் விடவா..

இடையில் கொஞ்சம் வலி எடுத்தாலும்..

சந்திர தரையில் பாயிடவா?”

எனப் பாடிக்கொண்டே நடக்க, அவர்கள் கூட வந்த அனைவரும் அவர்களுக்கு வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு, சிரித்துக்கொண்டே அவரவர் குடிலுக்கு சென்றனர்.

காதல் கொண்ட இருமனம், திருமணம் பந்தத்தில் இணைந்த புதுமனம், காதலில் வென்ற நிறைமனம், கூடலை விரும்பும் ஒரு மனம், நாணம் சுமக்கும் மலர்மனம், அதை முத்தமிட்டே மறக்கவைத்த இளமனம், அவன் கைகளில் தன்னைக் கொடுத்த நங்கைமனம், அவளில் தன்னை தொலைத்த காளைமனம், அவன் தொடுதலில் உருகி, கரைந்து, ஈருயிர் ஓருடலாய் சங்கமம்.

இருவரும் அந்த ஒன்பது நாட்களில் கணவன் மனைவியாகவே வாழ்ந்தனர். ஒன்பது நாட்கள் முடிவில் மீண்டும் லெபாஷனாவை நோக்கிப் பயணப்பட்டது அந்த ஆட்சியர் ஜோடிகள்.

அங்கிருந்த நாட்கள் முன்னை விடவும் இனிமையாகக் கழிந்தது. என்ன இருவரும் வெவ்வேறு அறையில், உடலால் பிரிந்து இருந்தாலும், மனதால் இன்னும் நெருக்கமாக இருந்தனர். அப்போது தான் இருவருக்குமான முதல் பிரிவு ஆரம்பம் ஆனது.

ஒரு வருட மாவட்ட பயிற்சி (district training) ஷிம்ரித்துக்கு மத்திய பிரதேசத்தில் ஒரு மாவட்டத்திலும், நிஹாரிகாவுக்கு கேரளாவிலும் மாவட்ட பயிற்சிக்கு ஒதுக்கியிருந்தனர். இருவருக்குமான ஒருவருட பிரிவு, ஆனால் இது தான் நிரந்தர பிரிவு எனத் தெரிந்திருந்தால் அவள் அவனை விட்டுப் பிரிந்திருக்க மாட்டாளோ!

ஷிம்ரித்தையும், அவனுடனான வண்ணமயமான நாட்களையும் நினைத்தவளுக்கு, அதற்குப் பிறகு நடந்த கசப்பான விஷயங்களையும், பிரிவையும் நினைக்கவே உடலெல்லாம் வேர்த்து வடிந்து, அழுகையில் குலுங்கியது. அவள் அருகில் படுத்திருந்த நிரஞ்சனா நிஹாரிகாவின் அழுகை சத்தத்தில் எழுந்தாள்.

“அண்ணி! ஏன் அழற?” என அவளை உலுக்கவும் தான் அவளுக்குச் சுற்றுப்புறம் உணர்ந்தது.

“கெ.. கெட்ட கனவு” என்றாள் அழுது கொண்டே.

“நல்லா கண்ட கனவு.. அதுக்கு போயா அழுவ? இந்தா தண்ணீய குடி அண்ணி”

“உன்னை எனக்குத் தெரியும் அண்ணி! என்கிட்ட இதுவரை நீ எதையுமே மறச்சதில்ல. ஆனா இப்போ கலெக்டரான பிறகு நீ என்னவோ என்கிட்ட மறைக்கிற. சொல்லனும்னா சொல்லு. விருப்பம் இல்லனா விட்டுடு”

“இல்ல நிரஞ்ச்! அத நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல விரும்பல. ஏன் அதையே நான் மறக்க நினைக்கிறேன். திரும்பப் பழைய நிஹாரிகாவா இருக்க நினைக்கிறேன். நான் மறக்கனும்னு நினைக்கிறத கேட்காத நிரஞ்ச்” என அழுக, அவளைக் கட்டிக் கொண்டாள் நிரஞ்சனா.

“என் அண்ணி எப்பவுமே போல்ட். உன்னை இப்படி அழுக விட்டது யாரா இருந்தாலும் அவங்க முன்னாடி தலை நிமிர்ந்து கெத்தா இருக்கனும் அண்ணி! அழுது பலகீனம் ஆகாத. உன் பலமே உன் தைரியம் தான் அதனால தைரியமா, போல்டா, சும்மா கெத்தா இருக்கனும் என் அண்ணி. நம்மள அழ விட்டவங்க முன்னாடி சிரிக்கனும், அவங்க காண்டாகுற மாதிரி சிரிக்கனும்.. சிரிச்சுட்டே இருக்கனும். எங்க சிரி. என் செல்ல அண்ணில சிரி” என அவள் இடுப்பில் கிச்சுகிச்சு மூட்ட கூச்சத்தில் கிளுங்கி சிரித்தாள் நிஹாரிகா.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-28544
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 12

1707286247934.jpeg
 

Nnk08

Moderator
“தாலாட்டும் காற்றே வா.. தலை கோதும் விரலே வா..

ஒரு நாள் ஒரு பொழுது.. உன் மடியில் நான் இருந்து.. திருநாள் காணாமல் செத்தொளிந்து போவேனோ!

தலையெல்லாம் பூக்கள் பூத்து.. தள்ளாடும் மரமேறி.. இலையெல்லாம் உன் பேரை எழுதாமல் போவேனோ!

உன் பாதம் வாங்கி நெஞ்சில் பதியாமல் போவேனோ!

உன் கண்ணீர் எச்சில் ருசியை அறியாமல் போவேனோ!

உன் உடலை உயிர் விட்டு போனாலும் என் உயிரை உன்னோடு பாய்ச்சேனோ!

உன் அங்கம் எங்கெங்கும் உயிராகி நீ வாழும் வரை நானும் வாழ்வேனோ!

என் உரிமை நீ தானோ.. என் உரிமை நீ தானோ..”

அதிகாலை பொழுது காலை நேர நடைப்பயிற்சி முடித்துவிட்டு, உடற்பயிற்சி செய்யும்போது அவனது ஜிம்மில் எப்போதும் போல பாடல் ஒலித்தது.

“ம்ம்ம் உரிமை.. என்னைத் தவிற உன் மேல யாருக்குடி உரிமை இருக்கு என் காரமிளகா. ஆனா நீ என்னை விட்டுட்டு, இப்படி யாரோ போல இருக்குறது நல்லாவா இருக்கு? அதுவும் என்னை யாருனே தெரியாத மாதிரி நடிக்கிற பாரு அங்க நிக்குது உன் திமிரு.

ஆனாலும் அந்த திமிரு தான எனக்கு பிடிச்சுத் தொலையுது. நான் பண்ணது தப்பா எனக்கு தெரியல. ஆனா உனக்கு தப்பா பட்டிருந்தா அதுக்கு எனக்கு என்ன வேணுன்னாலும் தண்டனை கொடுத்திருக்கலாம்.

ஆனா இப்படி என்னை தள்ளிவச்சு கஷ்டப்படுத்துறல. நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியாதுனு தெரிஞ்சும் என்னை நோகடிக்கிறல. நீ இல்லாத ஒவ்வொரு நாளையும் நெட்டி தள்ள என்னா பாடு படுறேனு தெரியுமா உனக்கு?

உன்னை பிரிஞ்சு இருக்க முடியாம, உன்னை தேடி, நீ இருக்குற இடத்துக்கே டிராஸ்ஃபர் வாங்கி வந்தேன். வந்ததும் ஓடிவந்து கட்டிப்பிடிச்சு கொஞ்சுவ நினைக்கல, ஆனா என்னை பார்த்ததும் ஒரு சின்ன சந்தோஷம், மாற்றம் உன் கண்ணுல வரும்னு நினைச்சேன், ஆனா நீ என்னை யாருனே தெரியாத மாதிரி நடந்துக்குற.

அந்த கோபத்துல தான் வந்தன்னைக்கே உன்னை என் ரூம் வாசல்ல நிக்க வச்சேன். தப்புத்தான் ஆனா அப்பவாது என்கிட்ட வந்து சண்டை பிடிக்கமாட்டியானு தாண்டி செஞ்சேன். உன்னை பக்கத்துல பார்க்கலாம்னு இங்க வந்தேன், ஆனா இப்போ ஏன் வந்தேனு தோனுது.

பக்கத்துலயே உன்னை வச்சிக்கிட்டு யாரோ போல என்னால இருக்க முடியலடி காரமிளகா. உன்னை பார்த்தாலே என் கண்ட்ரோல் என் கிட்ட இல்ல. கண்ணும் என் சொல் பேச்ச கேட்க மாட்டுங்குது. என்னை கொலையா கொல்லுற. எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து வச்சி என்கிட்ட வரும் போது கவனிச்சுக்கிறேன் உன்னை. சரியான இம்சைடி நீ” என நிஹாரிகாவின் நிழற்படத்திடம் பேசிவிட்டு, அலுவலகம் கிளம்ப தயாரானான்.

அவன் நினைப்பிற்கு சொந்தக்காரியோ அங்கு தன் தாயின் முறைப்பை கண்டுகொள்ளாமல், காலை வேலை உணவை உண்டுகொண்டிருந்தாள்.

மஞ்சரி “நிஹா! நேத்தைக்கு நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்குல?”

“என்னம்மா? என்ன சொன்னீங்க?”

“நிஹா!” என ஆத்திரத்தில் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கத்தினார்.

“ம்மா. ரியல்லி என்ன கேட்குறீங்கனு எனக்கு புரியல”

“கீர்த்தனா கேஸ்ஸை டிராப் பண்ணு”

“நெவர். ஒருவேலை நானே உங்களுக்காக டிராப் பண்ணலாம்னு நினைச்சாலும் கலெக்டர் விட மாட்டாரு. நேத்திக்கே எல்லா டீடெய்ல்ஸ்ஸையும் அவர் கிட்ட சமிட் பண்ணிட்டேன். அவர் என்ன சொல்றாரோ அதைத்தான் நானே கேட்கனும்”

“டேமிட். ஐ நோ ஹொவ் டூ ஹேண்டில் திஸ் இஸ்ஸூ” என வேகமாக எழுந்திரிக்க அவர் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி இரண்டடி நகர்ந்தது. அதே அவர் எவ்வளவு கோபமாக இருக்கிறார் என நிஹாரிகாவுக்கு தெரிய, அவள் புருவமத்தியில் முடிச்சுடன் ஆங்காரமாக வெளியே செல்லும் தாயையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

கவின் இல்லம்

“கவின் இன்னும் நீங்க ரெடி ஆகலயா? போய் பசங்கள கூட்டிட்டு வரனும்ல” என பதட்டமாக கேட்டார் கார்த்திகா.

“நில்லு.. நில்லு.. ஏன் இந்த பயம்? எதுக்கு பயந்து சாகுற பசங்க விஷயத்துல? அவங்க இரண்டு பேரையும் விராஜ் கூட்டிட்டு வரேனு சொல்லிருக்கான். அவன் கூட பத்திரமா தான் வருவாங்க”

“ஒஹ்! சரி சின்ன மாப்பிள்ளை அங்க போராப்லயா? ரீச் ஆயிட்டாரானு கேட்டீங்களா? ஏண்ணா இந்த பிரணி எதாவது ஏடாகூடமா பண்ணிடுவா”

“ஸ்ப்பா.. அவன் அப்பவே போய்ட்டான். நான் கால் பண்ணும் போது இன்ஸ்ட்யூட் வாசல்ல தான் மாமா இருக்கேனு சொன்னான் போதுமா?”

“ஹான் சரி. காலம் கெட்டுக்கிடக்குல நம்ம பசங்கள நாம தான பத்திரமா பாதுகாக்கனும். டெய்லி நியூஸ் பார்த்தாலே பதறுது” என தன் வேலையைப் பார்க்க சென்றுவிட்டார்.

இங்கு சாத்விகா, பிரணவிகா இருவரும் அவர்களது பாட்டு மற்றும் நடன வகுப்பு முடிந்து வெளியே வர அவர்களுக்காக காத்திருந்தான் விராஜ். அவனை பார்த்ததும் இருவரின் முகமும் பிரகாசமானது. அத்தை மகன் அதுவும் தன் தோழனாகிய விராஜ்ஜின் மீது உள்ள பாசத்தால் பிரணவிகாவின் முகம் மலர்ந்து என்றால், அவன் மீது இருக்கும் காதலால் முகம் மலர்ந்து நின்றாள் சாத்விகா.

“ஹேய் தடிமாடு. வாட் அ சர்ப்ரைஸ்? என்ன இன்னைக்கு காலையிலயே வந்திருக்க?” என பிரணவிகா கேட்ட கேள்விக்கு சாத்விகாவை பார்த்துக் கொண்டே,

“விஷ் யூ மெனி மோர் ஹேப்பி பர்த்டே டூ போத்” என அவர்களை வாழ்த்தினான் விராஜ். ஆம்! இன்று இருவருக்கும் பிறந்த நாள்.

“தடிமாடு வெறும் வாய்ல வாழ்த்த வந்திருச்சு.. கிப்ட் எங்கடா?”

“உன்னை விட வயசுல பெரியவன், அந்த மரியாதை கொஞ்சமாது இருக்கா பாரு? இந்தா வாலு” என கையிலுள்ள முன்னூரு ரூபாய் பெரிய டைரிமில்ட் சில்க் சாக்லெட்டை கொடுத்தான்.

“அல்பம்.. சாக்லெட்டோட முடிச்சிடுச்சு”

“அதான் இன்னைக்கு நீ வசூல் வேட்டைக்கு வருவ தான. அப்புறம் என்ன?”

“போடா” என அவள் சாக்லெட்டை பிரிப்பதில் மும்மரமாக, சாத்விகா அருகினில் சென்றவன் அவளுக்காக வாங்கிய பெரிய டைரிமில்க் சில்க் ஹார்க் அண்ட் பிளஷ் சாக்லெட்டை கொடுக்க, ஆசையாய் வாங்கினாள் முகம் முழுவதும் வெட்கமும், சிரிப்பும் கலந்து.

“அடேய் தடிமாடு எனக்கு மட்டும் சில்க், அவளுக்கு ஹார்ட் அண்ட் பிளஷ்ஷா அதுவும் இரண்டு? அநியாயம் டா டேய். இரு டீ நீங்க இரண்டு பேரும் பண்றத வீட்டுல போட்டுக் கொடுக்குறேன்”

சாத்விகா “ஏய் பிரணி! இதையும் கூட நீயே வச்சிக்கோ, அம்மாட்ட மட்டும் சொல்லிடாதடி”

“அந்த பயம் இருக்கட்டும். ஆனா அது எனக்கு வேணாம்.. உன் ஆளு உனக்கு ஆசையா வாங்கிட்டு வந்திருப்பான். அத திண்ணா எனக்கு வயறு வலிக்கும்” எனக்கூறி விராஜை நக்கலாக பார்க்க,

விராஜ் “போடி போய் சொல்லிக்கோ. எனக்கு வேலை மிச்சம். ஸ்டெயிட்டா கடைக்குட்டி கல்யாணத்தை முதல்ல வைக்க சொல்லிடலாம்” என்றவன் பிரணவிகா கழுத்தில் கையைப் போட்டு இழுத்துக்கொண்டு நடந்து காரில் ஏற்றினான்.

காரிலும் காதல் பாட்டை போட்டு சாத்விகாவை பார்த்துக்கொண்டே வண்டியை ஓட்டினான் விராஜ்.

“ச்சை இந்த காதலர்கள் தொல்லை தாங்க முடியலடா சாமி” எனக்கூற, வெட்கத்துடன் தலைகவிழ்ந்தாள் சாத்விகா.

விராஜ் “உனக்கு பொறாமை. வேணும்னா சொல்லு எங்க அண்ணன் ஒருத்தன் சிங்கிளா இருக்கான், உனக்கு பேசி முடிச்சிடுவோம்”

“அடேய் உனக்கு நான் என்னடா பாவம் பண்ணேன்? உன் கால்ல வேணா விழுறேன், அந்த சிங்கத்தோட குகையில என்னை கோர்த்து விட்டுடாதடா படுபாவி. என்னோட பிரின்ஸ் சிரிச்ச முகமா, சும்மா தோரணையா, இராஜா மாதிரி இருக்கனும்”

“எங்கண்ணனும் தோரணையா, இராஜா மாதிரி தான் இருப்பான்”

“நீங்க முதல் கண்டிஷனை நோட் பண்ண மறந்துட்டிங்க யுவர்ஹானர். சிரிச்ச முகம்னு சொன்னேன் சிடுமூஞ்சி முகம்னு சொல்லல”

“அதுக்கு நான் எங்க போக அவன் தான் எப்பவும் பச்சை மிளகாவை மெண்ட மாதிரியே இருப்பானே”

“அதான் சொல்றேன் எனக்கும் உன் நொன்னனுக்கும் செட்டே ஆகாது. என் டேஸ்டே வேற” என்றாள் கண்களில் கனவுமின்ன,

“கார்த்திகா அத்தை கையில கையில விளக்கமாத்தோட வராங்களாம்” எனக்கூற கனவு பட்டென அறுபட,

“அட நாசமா போனவனே! காதல் கனவு காணும் போது கமெண்டர ஞாபகப்படுத்துற” எனக்கூறவும் விராஜ், சாத்விகா இருவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர்.

மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம்

“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்”

“எஸ் கம்மின்” என ஷிம்ரித் அனுமதி வழங்க, அவனறைக்குள் நுழைந்தாள் நிஹாரிகா. அவனிடம் நேற்றைய நாள் அவள் முடித்த வேலைகளை எல்லாம் ஒப்படைத்தாள்.

“ஓ.கே அந்த பொண்ணு கீர்த்தனா மிஸ்ஸிங் கேஸ் எந்த நிலையில இருக்குனு இன்ஃபர்மேஷன் கலெக்ட் பண்ணிட்டிங்களா?”

“அந்த ஸ்டேஷன் இன்ஸ்பெக்டர் ப்ராஸஸ் ஒன் கோயிங்னு ரிபோர்ட் மட்டும் தான் தந்தார் சார். ஆனா..” என அவள் தயங்க, அவள் தயக்கத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,

“செல்லுங்க மேடம்.. என்ன தயக்கம்? உங்களுக்கு எதுவும் தெரியுமா?”

“இல்ல எனக்கு அதை பத்தின டீடெய்ல்ஸ் தெரியல. ஆனா அதுல ஏதோ தப்பு இருக்குனு தோனுது”

“ஓஹ். என்ன தப்பு?” என்றான் புருவம் உயர்த்தி,

“இல்ல அந்த பொண்ணு.. அந்த பொண்ணு..” என அவள் தயக்கமாக இழுக்க,

“அந்த பொண்ணு இப்போ உயிரோட இல்ல. இந்த கேஸ் மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ் கையில இருக்கு. அதான” என சரியாக கண்டுபிடித்துக் கூறவும் அதிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

“அதான.. நீங்க மெண்டு முழுங்கின விஷயம்?”

“ஹான்.. இ.. இல்ல” என தடுமாற,

“உங்கம்மானு மறைக்க பார்க்குறீங்களா மிஸ். நிஹாரிகா?” என அந்த மிஸ்ஸில் அழுத்தம் கொடுத்து கேட்கவும், அவள் நேர்மையை விமர்சிக்கும் படி அவன் பேசவும் அவள் கோபம் தலை தூக்கியது. பின்ன அவள் இதுவரை தாயின் பேச்சுக்கு மறுத்து பேசாதவள், இன்று நேர்மையாக தான் நடப்பேன் என தாயிடமே நிமிர்ந்து நிற்க இவனானால் தன்னை, தன் நேர்மையை குற்றம் சுமத்துவதா என்ற கோபம் கண்ணை மறைக்க,

“இன்னாஃப். நான் ஒன்னும் சிலரை போல அடுத்தவங்களை நம்ப வச்சு ஏமாத்த மாட்டேன். ஆமா எங்கம்மாட்ட இந்த கேஸ் இருக்குற விஷயம் எனக்கு தெரியும் ஆனா கலெக்டரா தெரியாது.. எங்கம்மாவுக்கு பொண்ணா தெரியும்.. ஆனாலும் அதை கன்வே பண்ணத்தான் நினைச்சேன். அதுக்குள்ள நீங்களா ஒன்ன பேசினா என்ன அர்த்தம்?” என படபட பட்டாசாக பொறிய,

“மேடம் நீங்க யார்கிட்ட பேசுறீங்க? நான் கலெக்டர். கலெக்டர் ஷிம்ரித் யாதவ்” என்றான் நக்கலாக. அவள் தன்னை மறந்து அவனிடம் உரிமையாக, பழைய அவனது காரமிளகாவாக பேசியது, வறண்ட காட்டுக்குள் பெய்த மழை போல இதமாகத்தான் இருந்தது அவனுக்கு.

“ஸாரி சார்” என்றாள். மீண்டும் அவள் தன்னை கூட்டுக்குள் சுறுக்குவது பிடிக்காமல்,

“ஓ.கே லீவிட். இனி இந்த கேஸை எப்படி டீல் பண்ணனும்னு நான் பார்த்துக்கிறேன்”

“ஓ.கே சார். மே ஐ லீவ்?”

“ஒன் மினிட்” என்றவன். அவன் மேஜையில் ஒரு கோப்பை தேடி எடுத்து,

“இது எஸ்.எம் கன்ஸ்ட்ரெக்‌ஷன் ஃபைல். போன வாரம் நீங்க ஃபீல்ட் வொர்க் போன இடம். ஸ்டாப் தி ப்டாஜெக்ட் அண்ட் சீல் இட். கூடவே இந்த இரண்டு ப்ராஜெட்டையும் சேர்த்து ஸ்டாப் பண்ணிடுங்க”

“வாட்? வொய் சார்? எல்லா டீடெய்ல்ஸ்ஸூம் கரெக்டா இருக்கே! பின்ன எப்படி இத ஸ்டாப் பண்ண முடியும்?” என்றாள். ஆனால் அவனோ அவள் முகபாவத்தை மட்டுமே பார்த்தான் ஆராய்ச்சியாக.

“அது பொறம்போக்கு இடம். இல்லீகல் பட்டா வாங்கிருக்காங்க. அதுவும் போக வொஸ்ட் குவாலிட்டி ப்ராடெக்ட் யூஸ் பண்றாங்கனு கம்ப்ளைண்ட் வந்திருக்கு.. குவாலிட்டி செக் பண்ணியாச்சு.. கம்ப்ளைண்ட் வந்தது நிஜம் தான். அதனால ஸ்டாப் பண்ணுங்க..” என்றான். அவளும் அதற்கு மேல் வாதாடாமல் “ஓ.கே சார்” எனக்கூறவும்,

“அந்த ஓனர் பத்தின டீடெய்ல்ஸ் கலெக்ட் பண்ணுங்க” என அவளுக்கு அடுத்த வேலையையும் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டான்.

அவளும் அவன் கூறிய படியே செய்ய, பலரின் கவனத்தை ஈற்றான் ஷிம்ரித். அது அவனுக்கு சாதகமாக அமையுமா? அல்லது பாதகமாக அமையுமா?

அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன் அலுவலகத்தில் இங்குமங்கும் நடமாடினார் விமலேஷ் ராகவேந்திரா.

“அந்த கலெக்டர் பையன் என்ன நினைச்சுட்டு இருக்கான்? எதுக்கு இப்போ நம்ம கண்ட்ஸ்ரக்‌ஷன் ப்ராஜெட்டை ஸ்டாப் பண்ணினான்?”

விஹான் “தெரியலப்பா! ஆனா நம்ம கிட்ட எல்லா டாக்குமெண்ட்ஸ்ஸூம் கரெக்டா இருக்கு. நல்ல குவாலிட்டியான பொருள் தான் யூஸ் பண்றோம்”

“அண்ணனுக்கு போன் போடு என்னனு கேட்போம்?” எனக்கூறவும் சந்தோஷ் ராகவேந்திராவுக்கு போன் பறந்தது.

சந்தோஷ் “சொல்லு விஹான். தாம்பரம் ப்ராஜெக்ட் விஷயமா?”

“ஆமாம் பெரியப்பா”

“உங்கப்பன டென்ஷன் ஆகாம இருக்க சொல்லு. மண்டே கோர்ட்ல பார்த்துக்கலாம். எல்லா டாக்குமெண்ட்ஸ்ஸூம் ரெடியா வச்சுக்கோ. உங்கம்மாவ எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ண சொல்லு” என்றார்.

“சரிங்க பெரியப்பா” என கூறி அழைப்பை துண்டித்த விஹான் ராகவேந்திரா அடுத்த அழைத்த நபர் ஷிம்ரித் யாதவ்.

சூர்யகுமார் இல்லம்.

காலையில் அதீத கோபத்தில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய மஞ்சரி, மாலை முகம் முழுக்க சந்தோஷத்துடன் கையில் அனைவருக்கும் இனிப்புமாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தார் கூடவே சூரியக்குமாரும். அனைவருக்கும் இனிப்பைக் கொடுத்தார்.

நிரஞ்சனா “அத்தை! என்ன விஷேசம்? லட்டும் கையுமா இருக்கீங்க?” எனக்கேட்டுக்கொண்டே லட்டை எடுத்து சாப்பிட்டாள்.

“அண்ணே! சொல்லிடவா?” எனக்கேட்டார். அவருக்கு அதில் விருப்பமில்லை என்பது அவர் முகத்திலேயே தெரிய, வேறு வழியில்லாமல் தலையை அசைத்தார்.

“சீக்கிரமே நம்ம நிஹாரிகாவுக்கு கல்யாணம்” எனக்கூறவும் நிருப்பின் முகம் மலர்ந்து, வெட்கத்தில் சிவந்தது. நிஹாரிகாவின் முகமோ கோபமா? வெறுப்பா? ஆற்றாமையா? அல்லது இயலாமையா? ஆனால் எதோ ஒன்று அவளை ஆட்டுவிக்க உணர்வுகள் துடைக்கப்பட்ட முகத்துடன் அங்கு நடப்பதை தடுக்க இயலாமல் கையறு நிலையில் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்.

நிரூப் “இப்பவாது உங்களுக்கு எனக்கும், நிஹாவுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கனும்னு தோனுச்சே.. ரொம்ப சந்தோஷம் அத்தை!”

மஞ்சரி “நிஹாரிகாவுக்கு தான் கல்யாணம்னு சொன்னேன். உனக்கு இல்ல” என்றார். அவனோ புரியாமல்,

“என்னத்த புரியல?” என்றான் குழப்பமாக,

“மாப்பிள்ளை நீ இல்ல. சி.எம் பையன். அவருக்கு நம்ம நிஹாவ பிடிச்சிருக்கு. அதனால அவருக்கு அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுக்க முடிவெடுத்திருக்கோம். உன்னால எதாவது பிரச்சனை வந்துச்சு.. தொலைச்சிடுவேன்” என அவனை மிரட்ட அவனோ,

“அது எப்படி பிறந்ததிலிருந்து அவ எனக்குத்தான்னு சொல்லிட்டு, இப்போ வேறொருத்தனுக்கு லட்டு மாதிரி தூக்கி கொடுப்பீங்களா?” என துள்ளிக் கொண்டு வர, அவன் கன்னத்தில் இடியென இறங்கியது சூர்யகுமாரின் கை.

“வாய் பேசாத அந்த தகுதி உனக்கில்ல. அவளை அடைய உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? ரவுடிப்பயலே! இனி வாய தொறந்த.. பேசமாட்டேன் கொன்னு பொதச்சிடுவேன்” எனக்கூற, நிஹாரிகாவிலிருந்து அத்தனை பேருக்கும் அதிர்ச்சியில் வார்த்தை வரவில்லை. ஏனெனில் நிரூப் சூர்யகுமாரின் செல்லமகன். அவனுக்காக எதையும் செய்வார் அவர்.

சூர்யகுமாரின் மனைவி ஹேமாவதியோ ‘அப்பாடி நான் பெத்த பொறுக்கி கிட்ட இருந்து தப்பிச்சுட்டா இந்த பொண்ணு. அந்த சி.எம் பையன் நல்ல பையனுதான் கேள்விபட்டோம். இதுவரை அரசியல் பக்கம் வராம, யாருக்கும் அவன் முகம் கூட தெரியாம வச்சிருக்காங்க. அரசியல், அடிதடி இல்லாம அவனோட நல்லபடியா வாழனும் ஆண்டவனே!’ என மனதுக்குள் தான் வளர்த்த பொண்ணின் நல்வாழ்வுக்காக கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு சென்றார்.

முதல்வர் மகனுடன் நிஹாரிகாவுக்கு திருமணம் என்பதை அறிவிப்பாகத் தான் தெரிவித்தார். மகளிடம் சம்மதமா என ஒரு வார்த்தைக்கூட கேட்கவில்லை. முடிவு செய்தாகிவிட்டது, இனி திருமணத்திற்கு தயாராகு என்பதை மட்டும் தான் கட்டளையாக தெரிவித்தார்.

“அம்மா! அதுக்குள்ள என்னம்மா கல்யாணம் இன்னும் கொஞ்ச நாளாகட்டும்”

“ஏன்? டிரெயினிங்ல இருக்கும் போதே சொன்னது தான, டிரெயினிங் முடியவும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேனு.. இப்போ என்ன உனக்கு?”

“இல்ல கொஞ்சம் நாளாகட்டும்”

“சி.எம் வீட்டில ப்ரஸர் பண்றாங்க.. அந்த பையனுக்கு இப்பவே மேரேஜ் பண்ணனும்னு. நாங்க சரினு சொல்லியாச்சு. நாளைக்கு உன்னை பொண்ணு பார்க்க வராங்க. ரெடியா இரு”

அவளால் தன் தாயிடம் எதுவும் கூற முடியாத நிலை. என்ன சொல்வாள்? ஷிம்ரித்தை காதலித்தேன் என்றா? உங்கள் யாரிடமும் சொல்லாமல் திருமணம் செய்துகொண்டேன் என்றா? இல்ல அவனிடம் ஏமாந்து இழக்கக்கூடாததை எல்லாம் இழந்து நிற்கிறேன் என்றா? எதை சொல்வாள் பெண்?

தன் எண்ணம் முழுமைக்கும் வண்ணம் சேர்ப்பான் என நினைத்தவன் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டான், இன்னமும் அவனை மறக்கமுடியாமல் தவிக்கிறேன் எனக்கூறியா இந்த திருமணத்தை தடுக்கமுடியும்? அவன் ஏன் பொய்த்து போனான் என நினைத்து, தாயிடமும் எதுவும் கூறாமல் அழுதழுது ஓய்ந்தவள் நினைவடுக்கில் அவன் பொய்த்து போன நிமிடங்கள் தான் வலம்வந்தது.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-29100
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 13

1707455521860.jpeg
 

Nnk08

Moderator
மாவட்ட பயிற்சி ஒரு வருடம் வெவ்வேறு இடத்தில் இருந்தாலும் இருவரும் தொலைபேசி மூலம் நெருக்கமாகத் தான் இருந்தனர். ஷிம்ரித் இந்த ஒரு வருடத்தில் இரண்டு முறை நிஹாரிகாவை பார்க்கக் கேரளா வந்து சென்றான். அவர்கள் பிரிந்திருந்தாலும் காதல் வளர்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தனர்.

இந்நிலையில் தான் ஒருவருட பயிற்சி முடிந்து அனைவரும் மீண்டும் லெபாசனாக்கு திரும்பும் நாள் வந்தது. ஆசை ஆசையாய் வந்தாள் நிஹாரிகா ஷிம்ரித்தைப் பார்ப்பதற்காக. அவள் வருகையைப் பதிவு செய்யும் போதே, ஷிம்ரித் வந்துவிட்டதாக வருகை பதிவில் இருந்ததை பார்த்து விட்டாள்.

வேகமாக அவளறைக்கு சென்று அனைத்து பொருட்களையும் வைத்துவிட்டு, அவனைக்காண அழகாகத் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு, அவனைத் தேடிச் சென்றாள். இப்போது அவனுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் அறை எதுவெனத் தெரியாமல், அவனுக்கு அலைபேசியில் அழைக்க அவன் எடுக்கவில்லை. அவள் விடுதி வராண்டாவில் அங்கும் இங்கும் நடந்தாள். அப்போது ஷிம்ரித் ஒரு வாத்தியாரை பார்ப்பதற்காகச் சென்றிருப்பதாக நண்பன் ஒருவன் கூற, வேகமாக அவனிருக்கும் கட்டிடத்துக்கு விரைந்தாள்.

அவன் மீண்டும் இங்குத் தான் வருவான் அப்போது பார்த்துக் கொள்ளலாமென நினைக்காமல் உடனே அவனைப் பார்த்துவிடும் வேகம் அவளுக்கு. அவனைப் பார்க்க, அவனிடம் தஞ்சம் புக, அவன் கையணைப்புக்குள் இருக்க, அவனை இருக்கி அணைக்க என அவளின் ஒவ்வொரு அணுவும் ஏங்க, அவனைத் தேடிச் சென்றாள்.

கண்டுவிட்டாள். அவன் நாதன் என்னும் ஒரு தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு வாத்தியாருடன் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தான். உடனே தன்னை மறைத்துக்கொண்டு காத்திருந்தாள் அவன் வரும்போது இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்க. ஆனால் விதி அவளுக்கு அதிர்ச்சி கொடுக்க நினைத்துவிட்டது போலும்.

“இப்போ எதுக்கு திரும்பி இங்க வந்த ஷிம்ரித்? நீ டைம் வேஸ்ட் பண்ற”

“இல்ல சார். நான் நினைச்சு வந்த காரியம் இன்னும் முடியல”

“என்ன காரியம் சும்மா அந்தப் பொண்ணு கூடச் சுத்துறதா? நீ சப்-கலெக்டரா ஒரு வருஷம் வேலை பார்த்து முடிச்சு இப்போ கலெக்டரவே ஆகிட்ட ஷிம்ரித். போய் ஜாய்ன் பண்ணி வேலையைப் பார்க்காம திரும்ப இங்க வந்து இப்படி பொண்ணு பின்னாடி சுத்துவனு நினைக்கவே இல்ல”

என ஆசிரியர் கூற அவளுக்கு அதிர்ச்சி. என்னது அவன் முன்னாடியே கலெக்டர் ஆகிவிட்டானா? அப்புறம் எதுக்கு திரும்பப் பயிற்சிக்கு வந்தான்? அந்தச் சார் சொல்றத பார்த்தா இவன் எனக்காகத் தான் வந்தானா? என்னைக் காதலிக்க மட்டும் தான் வந்தானா? என்மேல் அவ்வளவு காதலா? எனப் பெண்ணின் மனம் அவன் பால் இன்னும் சாய்ந்து, மனதில் ஆனந்த கூத்தாடினாள்.

“என்ன பார்த்தா பொண்ணுங்க பின்னாடி சுத்துற பொறுக்கி மாதிரி இருக்கா சார்? நான் அந்தப் பொண்ணு பின்னாடி திரிய ஒரு காரணம் இருக்கு. அந்தப் பொண்ணோட மாமா சூர்யகுமார் எம்.எல்.ஏ, அம்மா மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ். எனக்கும் அவங்களுக்கும் முடிக்கப்படாத ஒரு கணக்கு பாக்கி இருக்கு. அதை முடிக்க எனக்கு இந்தப் பொண்ணு வேணும்”

எனக்கூறி பறந்து கொண்டிருந்த நிஹாரிகாவின் சிறகை வெட்டிப் பள்ளத்தில் தள்ளிவிட்டான். பெண்ணவளுக்கோ தன் காதுகள் சரியாகத்தான் கேட்டதா என்ற குழப்பம். இதயம் தன் துடிப்பை இன்றோடு நிறுத்துவது போலப் படபடவெனத் துடித்தது.

‘என்ன சொல்கிறான் இவன்? என் குடும்பத்தைப் பழிவாங்க என்னைப் பகடை காயாய் உபயோகிக்க நினைச்சானா? அதற்காகத் தான் என்னைக் காதலித்தானா? இல்ல இல்ல காதலிப்பதுப்போல நடித்தானா? ஒரு முறைக்கூட அவன் என்னிடம் காதலிக்கிறேன் என்ற வார்த்தையைக் கூட உபயோகிக்கவில்லையே! அய்யோ இவனை நம்பி திருமணம் வேறு முடித்தேனே!

அது திருமணம் தானா? இல்ல இவனே செட்டப் செய்த பிளானா? இவனிடம் போய் என் மனசை இழந்துவிட்டேனே! என் கற்பை இழந்துவிட்டேனே! என்னையே இழந்துவிட்டேனே! ஒரு வேலை ஒரு வேலை கர்ப்பமாக ஆயிருந்தால்?

எப்படி ஆகும் அவன் தான் பாதுகாப்பாக இருந்தானே! எப்படி முன்னேற்பாடா அதெல்லாம் கொண்டுவந்தானு அப்போ கூட நான் யோசிக்காத முட்டாளா இருந்திருக்கேனே! அய்யோ இப்படி ஏமாந்துவிட்டேனே’ என அவளுக்குள்ளேயே புலம்ப அவள் காதுகளில் அவர்கள் பேசியது எதுவுமே கேட்கவில்லை. ஐம்புலன்களும் வேலை நிறுத்தம் செய்திருந்தது.

ஒரு வேலை கேட்டிருக்கலாமோ! கேட்டிருந்தால் அவனைப் புரிந்திருப்பாளோ! ஆனால் விதி அவளைக் கேட்க விடவில்லையே! அவளே அவளை நிதானத்துக்கு கொண்டுவந்து, சரியாக எதைக் கேட்கக்கூடாதோ அதைக் கேட்க ஆரம்பித்தாள்.

“உங்க அப்பா எவ்ளோ பெரிய ஆள். அவர் நினைத்தால் முடியாததா?”

“முடியும் தான். ஆனா அவனுங்கள வலிக்க அடிக்கனும். அதுக்கு எனக்கு இந்தப் பொண்ணு வேணும்”

“என்ன பேசுற நீ? உங்கப்பா தான் அடுத்த முதல்வர்னு பேசிக்கிறாங்க நீ இப்படி பண்ணனும்னு நிக்கிற. இது பேக்ஃபையர் ஆகி உங்கப்பா அரசியல் வாழ்க்கைகே ஆப்பு வச்சுட்டா என்ன பண்ணுவ?”

“அப்படி ஆக விடமாட்டேன் சார். இவள அவங்க கிட்ட இருந்து பிரிச்சிட்டு வரனும் முதல்ல. இப்போதைக்கு எனக்கு அது மட்டும் தான் முக்கியம். அத நான் எப்படியாவது முடிச்சிடுவேன். அப்புறம் இருக்கு அந்தச் சூரியகுமாருக்கும், மஞ்சரிக்கும்” என ஆவேசமாகப் பேச, அதற்கு மேல் கேட்கப் பிடிக்காமல் சென்றுவிட்டாள் பெண்.

அவளறைக்கு வந்தவளுக்கு அழுகை மட்டும் குறையவே இல்லை. ‘இப்படி அவனிடம் ஏமாந்துவிட்டோமே! அவன் பேசியதை எல்லாம் நம்பினேனே! அவன் சொன்னதை ஏன் எதற்கு எனக் கேட்காமல் செஞ்சேனே! ஆனா அவன் துரோகம் செய்துவிட்டானே!

அப்பா அம்மா சின்னதா ஒரு பிஸ்னஸ் பண்றாங்கனு என்னை நம்ப வச்சான். நாங்க மிடில் கிளாஸ் அதனால உங்கம்மா நம்ம கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கமாட்டாங்க, அதுனால அவங்களுக்கு தெரியாம கல்யாணம் பண்ணிப்போம்னு என்னென்ன சொன்னான்.

ஆனா அவனும் ஒரு அரசியல்வாதி பையன் தானா? அதுவும் என் மாமாவையும், அம்மாவையும் பலிவாங்க நினைக்கும் எதிரிகளா? என்னை வைத்து என்னென்ன திட்டம் வைத்திருந்தானோ? கடவுளே இப்பவாது எனக்கு உண்மைய புரிய வச்சியே!’ என அவளை நினைத்தே கழிவிரக்கத்தில் அழுது கரைந்தாள் பெண்.

அவளால் அவள் ஏமாற்றப்பட்டதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏன் ஏன் இப்படி நடந்தது என நினைத்து நினைத்துத் தன்னை தானே வருத்திக் கொண்டாள். அன்று முழுவதும் அவளறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை. சாப்பாட்டைக்கூட தவிர்த்துவிட்டாள். வெளியே சென்றால் அவனைச் சந்திக்க வேண்டிய சூழல் வரும். அவள் இந்த நிலைமையில் அவனைச் சந்திக்க விரும்பவில்லை. விரும்பவில்லை என்பதை விடச் சந்திக்க தைரியம் இல்லையெனத் தான் கூற வேண்டும்.

அன்று மாலைவரை தனிமையில் அழுது கரைந்தவள், தன் இயல்புக்கு மீண்டும் திரும்பி வந்தாள். ‘என் தைரியம் எங்க போச்சு? என் மனவலிமை எங்க போச்சு? என் கம்பீரம் எங்க போச்சு? எவனோ ஒருத்தன் என்னை ஏமாற்றியதற்கு, நான் ஏன் அழுது கரைய வேண்டும்’ என நினைத்தவள்.

மீண்டு வந்தவள் கண்ணாடி முன் சென்று நின்றாள். காலையில் அவனுக்காக, அவன் வாங்கி கொடுத்த புடவையில், அழகாகத் தன்னை அலங்கரித்து, அவனைக் காண சென்ற கோலம், இப்போது அழுது அழுது அலங்கோலமாக இருந்தது.

அவன் வாங்கி கொடுத்த புடவையை அவள் கட்டியபோது தன்மீது பாந்தமாகப் பொருந்தியிருந்தது, இப்போது தன்னை சுற்றி தன்னை கொத்த காத்திருக்கும் பாம்புபோலத் தெரிந்தது. பரபரவென அவிழ்த்து எறிந்து குளியலறையில் புகுந்தாள்.

கொட்டும் குளிர் நீரில் அடியில் நின்றாள். தன் உடலைத் தேய்த்து தேய்த்து கழுவினாள், என்றோ அவன் தொட்ட இடம் இன்று தீயாய் எரிவது போலப் பிரம்மை அவளுக்கு. எவ்வளவு நேரம் கொட்டும் குளிர் நீரில் நின்றாளோ! உடல் குளிரால் விரைக்கும் நிலையில் உடையை மாற்றி வெளியே வந்தாள்.

சாதாரண பருத்தி உடையின் மேல் குளிருக்கு இதமான அங்கியை அணிந்து, அழுது வீங்கிய விழிகளை ஒப்பனையில் மறைத்தாள். அவன் முன் தன்னை பலகீனமாகக் காட்ட விரும்பவில்லை அந்தப் பெண். அவன் முன் கம்பீரமாக நின்ற விரும்பினாள். அவனால், அவன் தந்த ஏமாற்றத்தால் நான் எந்த நிலையிலும் கீழிறங்கவில்லை என்பதை காட்டிடும் முனைப்பு தான் இருந்தது பெண்ணவளுக்கு.

சாப்பிடும் அறைக்குச் சென்றாள். ‘அவனால் நான் ஏன் சாப்பிடாமல் தன் உடம்பை கெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்’ என நினைத்துச் சென்றாள். அவனைப் பார்க்கக் கூடாது, அப்படியே பார்த்தாலும் அவன் முன் உடைந்துவிடக் கூடாது என மனதில் பல ஒத்திகை பார்த்துச் சென்றாள்.

யாரை பார்க்கக்கூடாது என நினைத்தாலோ அவனைத் தான் பார்த்தாள் முதலில். அவனும் அவளுக்காகத் தான் காத்திருந்தான் போலும் அவன் கண்களில் மின்னல் வெட்டியது. நிஹாரிகாவே அதை முன்பு கண்டிருந்தால், அவன் கண்களில் தனக்காகக் காதல் எனத்தான் நினைத்திருப்பாள். ஆனால் இப்போது அந்த மின்னல் பலிவெறியாகத் தெரிந்து, அவள் முகத்தில் கசந்த முறுவல் ஒன்றை தோற்றிவித்தது.

“ஹே காரமிளகா! எப்போ வந்த? நான் காலையில இருந்து உன்னைத் தேடுறேன். ஏன் போனும் எடுக்கல? உனக்கு எந்த ரூம் அலாட் ஆகிருக்குனும் தெரியல.. அதான் சாப்பிட இங்க தான வருவனு காத்திருந்தேன். என்னாச்சு உன் போனுக்கு?” என அடுக்கடுக்காய் பல கேள்விகள் கேட்டான். அவளோ,

“சார்ஜ் இல்ல” என ஒத்த வரியில் அவனைக் கடந்து உள்ளே நடந்தாள். அவனும் அவளுடனே வந்து அவளருகில் அமர்ந்தான் உணவருந்த. அவளுக்கு அவனருகில் உணவு இறங்குமா என்ன? முட்டிக்கொண்டு வந்த அழுகையை உணவுடன் சேர்த்து முழுங்கினாள்.

வாங்கிய உணவை மட்டும் சிரமப்பட்டு உள்ளே தள்ளியவள், அவனைத் தவிர்த்து எழுந்து சென்றாள். அவனும் அவன் தட்டிலுள்ளதை அவசரமாகச் சாப்பிட்டு வந்தான். அவனைத் தவிர்த்துவிட்டு செல்லும் அவளை வேகமாகப் பின் தொடர்ந்து சென்று நிறுத்தினான்.

“ஹே காரமிளகா என்னாச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க? உடம்புக்கு எதுவும் செய்யுதா?” என அவள் நெற்றியில் கைவைத்து அவள் உடல் சூட்டை சோதித்தான். அவளோ அவனிடமிருந்து தீச்சுட்டார் போல விலகி,

“டோண்ட் டச் மி” என வேகமாகக் கூறினான். அவனோ பெரிய நகைச்சுவையைக் கேட்டது போலச் சிரித்து,

“ஆர் யூ ஜோக்கிங்? ஐ அம் யுவர் ஹஸ்பண்ட். என்னாச்சு பேபி? ஏன் இப்படி இருக்க?” என மீண்டும் அவள் கைகளைப் பிடிக்க, அவனிடமிருந்து கைகளை உதறி தள்ளி நின்றாள்.

“ஹஸ்பண்ட்? ஓஹ்! அப்போ நமக்கு நடந்தது ஒரிஜினல் கல்யாணம் தானா? ச்ச நான் கூட டிராமானு நினைச்சேன். ஓ.கே டிவொர்ஸ் பேப்பர் வேணும்னா கொடு சைன் பண்ணிடுறேன். இனி என்னைத் தொடுற வேலை எல்லாம் வச்சுக்காத”

என அவள் வெறுப்பாகக் கூறவும் தான் அவனுக்கு ஏதோ சரியில்லை என்றே உரைத்தது.

“நி.. நிஹா! என்ன பேசுற நீ? என்னாச்சு உனக்கு?”

“இன்னுமா தெரியல கலெக்டர் சார்? உங்க மாஸ்க் கிழிஞ்சு ரொம்ப நேரம் ஆச்சு”

அவள் கலெக்டர் சார்னு சொல்லவுமே அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது. காலையில் தான் பேசியதை அறையும் குறையுமாகக் கேட்டிருக்கிறாளென.

“நிஹா! நீ என்னை தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்ட” என அவன் கூற, இடி இடியெனச் சிரித்தாள்.

“தப்பா.. நானா.. குட் ஜோக். எல்லாம்.. எல்லாம் இப்போதான் கரெக்டா எனப் புரிஞ்சிருக்கு”

“நிஹா! நான் எல்லாத்தையும் உனக்குத் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்றேன்”

“தேவையில்லை. நீ சார்கிட்ட கொடுத்த எக்ஸ்பிளைனேஷனே எனக்கும் போதுமானது. இனிமே என் மூஞ்சிலயே முழிக்காத”

“நிஹா! நான் சொல்றதை கேளுடா. தப்பா நினைச்சுட்டு இருக்க”

“இதுக்கு மேலயும் உன் பேச்சை நம்ப நான் கிறுக்கி கிடையாது. இத்தனை நாளா என்னைக் கிறுக்கியா மாத்திவச்சது போதும். கிளம்பு இங்கிருந்து.. இந்த இன்ஸ்டிட்யூட் விட்டே கிளம்பு.. ஏன்னா இனி உன் திட்டம் இங்க பலிக்காது”

“நிஹா! பிளீஸ் ஒருநிமிஷம் என்னை பேசவிடேன்”

“நீ போறயா? இல்ல டிரெயினிங்காவது மண்ணாவதுனு நான் கிளம்பவா?”

“இல்ல நான் போறேன். நான் சொல்றத மட்டும் கேளு, அப்பறம் நான் போயிடுறேன்”

“நன்றி! இடத்த காலி பண்ணு. உன்கிட்ட கேட்கவோ, பேசவோ எனக்கு ஒன்னுமே கிடையாது” என்றவள் நில்லாமல் சென்றுவிட்டாள்.

அவள் பின்னாடியே “நிஹா! நிஹா!” எனக் கத்திக்கொண்டே சென்றான். நின்று அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து,

“இனி நீ யாரோ நான் யாரோ. என் மூஞ்சிலயே முழிக்காத. தப்பித்தவறிப் பார்த்தாலும் என்கிட்ட பேச நினைச்ச.. என்னை நெருங்க நினைச்ச.. என்னை வச்சு என் வீட்டைப் பலிவாங்க நினைச்ச.. நான் இருந்தா தான செய்வனு என்னை நானே அழிச்சுப்பேன்”

“நிஹா! கொஞ்சம் பொறுமையா நான் சொல்லவரத கேளுடி” என அவள் கையைப் பிடிக்க, கையை உதறியவளின் கை அவன் கன்னத்தில் இடியென விழுந்தது. அதிர்ந்து நின்றான் ஷிம்ரித்.

“என்னைத் தொடுற தகுதிய நீ எப்பயோ இழந்துட்ட. என்ன சொல்லனும்? ம்ம்ம் என்ன சொல்லனும்? உன் வீட்டைப் பலிவாங்க தான் உன் பின்னாடி திரிஞ்சேன். காதல் வலை வீசிப் பிடிச்சேன். இலட்சத்தீவுலயே எல்லாத்தையும் முடிக்க ட்ரை பண்ணேன். நீ கல்யாணம் ஆகாம ஒத்துக்கல அதனால ஒரு கல்யாண டிராமா போட்டேன். உன்னை மொத்தமா ஆட்டைய போட்டேன். இத வச்சு உன்வீட்ட கார்னர் பண்ண போறேன். இது தான”

“இல்ல நிஹா! இது வேற உங்கம்மாவும், மாமாவும் தப்பானவங்க”

“ஷட்டப் யு பிளடி பிச். உன்னை நியாப்படுத்த எல்லாரையும் குறை சொல்லாத” எனக் கத்தினாள்.

“இல்ல நிஜமா நான் சொல்றத கேளு. அவங்க தப்பானவங்க”

“சரி தப்பானவங்களாவே இருக்கட்டும். அதுக்கென்ன? அதுக்கும் நீ என்னை ஏமாத்தினதுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கு? காதல்னு டிராமா பண்ணினதுக்கு பதிலா அவங்க இந்தத் தப்பு பண்றாங்கனு என்கிட்ட நேரடியா சொல்லிருக்கலாமே! உன்மேல தப்பு இல்லனா?”

“நான் சொன்னா நீ நம்ப மாட்டனு தான்..”

“ஓஹ் நம்ப மாட்டேன்.. நம்பாம தான் கல்யாணம் வரைக்கும் வந்தேனேனா? நம்பாம தான் என்னையே உன்கிட்ட தந்தேனா? அட்லீஸ்ட் அப்பவாது என்கிட்ட சொல்லிருக்கலாம்ல.. அப்பயுமா நான் உன்னை நம்பாம இருக்க போறேன்? நீ எல்லா தப்பையும் பண்ணிட்டு அவங்க மேல பலிய போடுறீயே. சீ அசிங்கமா இல்ல. த்தூ” என அவன்மீது உமிழ்நீரை இறைந்தாள். அதில் அவனுக்கும் கோபம் தலைக்கேற,

“ஆமாடி அசிங்கமா இல்ல. என்ன இருந்தாலும் நீ அந்த மஞ்சரி மக தான.. அவ இரத்தம் தான.. உன்கிட்ட போய் நான் என்ன எல்லாமோ எதிர்பார்த்தது என் தப்புத்தான். நாய குளிப்பாட்டி நடுவீட்டில வச்சாலும் அது வால ஆட்டிக்கிட்டு எங்கயயோ போகுமாம். அதுபோலத் தான் நீயும் அந்த மஞ்சரி பின்னாடி தான் போவ..

அன்னைக்கே இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதுனு அந்தாள்கிட்ட சொன்னேன்.. கேட்டாரா.. இந்தா பேசுற பாரு அவளாட்டமே.. ச்சை நல்ல வேலை உன்னைப் பத்தி இப்பவாது தெரிஞ்சது.. இன்னையோட உனக்கு ஒரு கும்பிடு.. உன் திசைக்கு ஒரு கும்பிடு. அம்மா தாயே இனி உன் பக்கமே நான் வரமாட்டேன். போதும் டா சாமி” என அவனும் பதிலுரைக்க, இருவரும் முட்டிக்கொண்டு அன்று பிரிந்தது தான் மீண்டும் ஷிம்ரித் இங்கு வரும்போது தான் சந்தித்துக் கொண்டனர்.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-29361
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 14

1707714741400.jpeg
 

Nnk08

Moderator
இன்று மாலை நிஹாரிகாவை பெண்பார்க்க முதல்வரின் வீட்டு ஆட்கள் வர இருக்கின்றனர். அதனால் சூர்யகுமாரின் வீடே அல்லோலப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. வருபவர்களுக்குக் கொடுக்கத் தேவையான ஒவ்வொன்றையும் தரமானதாகச் செய்ய வேலையாட்களுக்கு உத்தரவு பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தார் சூர்யகுமார்.

இன்றைக்கு விருந்தினருக்கான சமையலை செய்ய ஐந்து நட்சத்திர உணவகத்திலிருந்து சமையல் வல்லுநர்கள் வரவழைக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்கள் செய்வதை மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் ஹேமாவதி. வீட்டை வேலையாட்கள் அலங்கரிக்க அதை மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் மஞ்சரி. அவருக்குத் தன் மகள் முதல்வரின் வீட்டுக்கு மருமகளாகச் செல்வதில் அத்தனை மகிழ்ச்சியும், கனவும்.

நிரூப் இங்கிருந்தால் எதாவது குழப்பம் செய்வானென எண்ணி அவனை அவன் நண்பர்கள் மூலமாக வெளி மாநிலத்துக்கு அனுப்பியிருந்தார் சூர்யகுமார். அவருக்கும் தங்கை மகள் தனக்கு மருமகளாக வரவில்லை என்பது வருத்தம் தான் ஆனால் தன் மகனை இந்தக் கேஸிலிருந்து வெளி கொண்டுவருவதற்காக, நிஹாரிகாவை முதல்வர் மகனுக்குக் கொடுத்தாக வேண்டிய கட்டாயம். மகனா, மருமகளா என வரும்போது மகனின் தட்டே கனமாகக் கீழே இறங்கியது. தன் மகனைக் காக்கத்தான் அவர் இந்தத் திருமணத்திற்கு சம்மதித்தத்தே.

மாலை பெண்பார்க்கும் படலத்துக்காக அழகாகத் தயாராவதற்காக அழகுகலை நிபுணர்கள் உதவியால் கை இரண்டும் மருதாணியிட்டு, மனம் முழுவதும் குழப்பத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள் நிஹாரிகா. அவளுக்குத் துணையாக கூடவே இருந்தாள் நிரஞ்சனா.

பெண்ணவளுக்கோ மனது முழுவதும் குழப்பம் குழப்பம் குழப்பம் மட்டுமே. ‘என்ன செய்வது? ஏமாற்றியவனிடம் மனதை பறிகொடுத்து, அதிலிருந்து மீள்வெனா என்னும் மனதுடன் போராடுவதா? இல்லை அவனிடமே சென்று அகதியாக மாட்டிக் கொள்வதா?

ஏமாற்றி விட்டு அதைப் பற்றிச் சிறிதும் உறுத்தல் இல்லாமல், தன் முன்னயே நெஞ்சை நிமிர்த்தி நிற்கும் அவனிடம் சென்று மண்டியிடுவதா?’ அதை நினைக்கும்போது அடிமனது வரை கசந்தது ஆனால் அவனைத் தவிற வேறொருவனின் தாலியை ஏற்க கிஞ்சித்தும் தன் சிரம் தாளாது என்பது மட்டும் உறுதியாகத் தெரிந்தது அவளுக்கு.

இன்று அவன்மேல் மலையளவு கோபம் இருந்தாலும் அவன் கையால் அளித்த மாலையைச் சிரம் தாழ்ந்து வாங்கி, கொஞ்ச நாள் என்றாலும் அவனுடன் அன்னியோன்னியமாக குடும்பம் நடத்தியது இல்லை என்றாகிவிடாது. அதை மறைத்து இன்னொருவனுடன் வாழவும் முடியாது.

அவனிடம் சிக்கி அதிலிருந்து வெளிவரமாட்டேன் எனச் சண்டித்தனம் செய்யும் தன் மனதையும் அடக்க முடியாது, இப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகளைத் தடுக்கவும் முடியாது இருதலை கொள்ளியாய், அனலிலிட்ட புழுவாய் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

கையிலிட்ட மருதாணியும் காய்ந்து எடுத்தாகிவிட்டது. லட்சத்தும் மேல் மதிப்பிலான காஞ்சிப்பட்டையும் பொம்மைக்கு அணிவது போல அணிவித்தனர். அழகு பொம்மைக்கு மேலும் அழகு சேர்க்கும் விதமாக ஒப்பனைகளை செய்தனர். ஆனால் அல்லி விழிகளுக்கு இட்ட அஞ்சனமோ அவள் மனதை போலவே கலங்கி கலங்கி வெளியேற, ஒப்பனை கலைஞரோ,

“மேடம்! காஜல் இரிடேட் ஆகுதா?” எனக்கேட்க, அவளோ எங்கயோ சுத்தித்திரிந்த மனதை கடினப்பட்டு நிகழ்காலத்துக்கு கொண்டுவந்தவள்,

“ஹான்?” என்றாள்.

“கண்ணு கலங்கிட்டே இருக்கு மேம். அதான் காஜல் இரிடேஷன் பீலிங் கொடுக்குதா?” எனக்கேட்க, அவளிடம் ‘என் மனது தான் கலங்குகிறது என்றா கூற முடியும்?’

“ஆமா. லைட்டா இரிடேட் ஆகுது. போதும்” என்றாள்.

நிரஞ்சனா “நீங்க போய் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆயிட்டு டீ, ஸ்னாக்ஸ் சாப்டு வாங்க. அவங்களும் ஃபிரீ ஆகட்டும். கடைசியா மீதிய பார்த்துக்கலாம்” எனக்கூறி அவர்களை வெளியேற்றியவள்,

“அண்ணி! உனக்கு இந்தக் கல்யாணம் பிடிக்கலயா? நீ அந்தத் தடிமாட விரும்புறயா என்ன?” எனக்கேட்க, நிஹாரிகாவுக்கோ தடிமாடு என்னும் விளிப்பு நிரூப்பாக இருக்கும் எனத் தோன்றவில்லை.

“யாரு? தடிமாடு?”

“என் உடன்பிறப்பு”

“நிரூப்பை என்னைக்குமே நான் அப்படி பார்க்கல”

“அப்புறம் ஏன் கலங்குற அண்ணீ? சி.எம் பையன்.. நல்ல வாழ்க்கை? அப்புறம் ஏன் கலங்குற?”

“எனக்கு அரசியலே பிடிக்காதுனு தெரியும்ல, அதுல இருந்து ஒதுங்கிச் சாதாரணமா வாழ ஆசைப்பட்டேன்”

“அந்த மாப்பிள்ளைக்கும் அரசியலும், பிரபலமும் பிடிக்காதாம். அதனால தான் இன்னும் அவர் முகம் கூட மீடியால வரல அண்ணி. அதனால அத பத்தி கவல படாத”

“இல்ல எனக்கு இந்தக் கல்யாணமே பிடிக்கல”

“அப்போ பிடிக்கலனா அத்தை கிட்ட சொல்லிடு அண்ணி. அத்தைக்காகப் பார்த்து உனக்குப் பிடிக்காதத செய்யாத”

‘எனக்குப் பிடிச்சதையும் பண்ண முடியாதே’ எனக் கதறும் மனதை அடக்கி, “பயமா இருக்கு” என்றாள்.

“தைரியமா முடிவெடுக்க வேண்டிய நேரம் அண்ணி இது”

“அம்மாவையும் மாமாவையும் பார்த்தல.. எப்படி ஆர்வமா இருக்காங்கனு. இப்போ நான் முடியாதுனு சொன்னா மட்டும் சரினு கேட்கவா போறாங்க?”

“அப்போ மாப்பிள்ளை கிட்ட சொல்லிடு அண்ணி. எப்படியும் இன்னைக்கு உன்னைப் பார்க்க வருவாரு தான”

“ம்ம் பார்க்கலாம்” என்றவளுக்குமே அந்த எண்ணம் தான். சாட்சிக்காரன் காலில் விழுவதற்கு பதிலாகச் சண்டைக்காரன் காலில் விழலாமென நினைத்து விட்டாள். அவனிடம் இஷ்டமில்லை எனக் கூறிவிடலாமென நினைத்து அவனுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

திடீரென வீடே பரபரப்பானது. ஹேமாவதி வந்து ரெடியாக இருக்கும் படி கூறிவிட்டு சென்றார். வீட்டில் சர் சர் எனப் பத்து கார்கள் உள்ளே வந்தது. அதிலிருந்து பட்டும் பகட்டுமாக ஆண்களும் பெண்களும் உள்ளே வந்தனர். வேலையாட்கள் மூலம் தாம்பூலத்தட்டு பல அடுக்கப்பட்டது.

அனைவருக்கும் சிற்றுண்டி வழங்கி, நிஹாரிகாவை அழைத்தனர். பொம்மைபோலப் போய் அவர்கள் முன்னிலையில் நின்றாள். கண்களைச் சுழட்டி மாப்பிள்ளையைத் தேடினாள். அவள் கண்களுக்கு வயதான ஆண்களும், நடுத்தர வயது ஆண்கள் அவர்கள் மனைவி அருகிலும் அமர்ந்திருந்தனர். மாப்பிள்ளையெனக் கூறும் படியாக அங்கே ஒருவருமில்லை. சந்தேகமாக நிரஞ்சனாவைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்கும் அதே குழப்பம் தான் போலும் நிஹாரிவிடம் கண்ணைக் காட்டிவிட்டு ஹேமாவதியை தேடிச் சென்றாள்.

“அம்மா! மாப்பிள்ளை யாருமா?”

“மாப்பிள்ளை வரல டி. அவங்க குடும்பம் தான் வந்திருக்காங்க. அவர் கல்யாணத்துக்கு தான் வருவாராம். நானும் இன்னைக்கு வருவாரு பார்தேன் வரல. அவர பத்தி ஒன்னுமே தெரியல” என்றார் சோகமாக.

“மாப்பிள்ளை யாரு என்னனு தெரியாம எப்படி மா?”

“அதெல்லாம் உங்கப்பாட்டயும், அத்தைகிட்டயும்ல கேட்கனும் என்கிட்ட கேட்டா? மாப்பிள்ளை நிஹாவ நேருல பார்த்திருக்காராம். இப்போ வெளிநாட்டுல இருக்காராம் அது தான் வரல. நிஹாவுக்கும் அவர நல்லா தெரியுமாம், ஆனா அவர் தான் சி.எம் பையனு தெரியாதாம்” எனக்கூற ஏமாற்றமாகத் திரும்பினாள் நிரஞ்சனா.

அதற்குள் இங்கு மாப்பிள்ளையின் தங்கை நிஹாரிகாவுக்கு பூ வைத்து, கல்யாணத்தை உறுதி செய்தனர். இன்னும் பதினைந்து நாள் கழித்து வரும் சுபமுகூர்த்தத்தில் திருமணம் முடிவாகியது. அனைவரும் இரவு உணவு முடித்துத் திரும்பினர். பொம்மைபோல் தாய் சொன்னதை செய்தாள் நிஹாரிகா.

அன்று இரவு நிரஞ்சனா அத்தனையையும் நிஹாரிகாவிடம் கூற, “எனக்கு தெரிஞ்சவரா? யாருனு தெரியலயே!”

“நல்லா யோசிச்சு பாரு அண்ணி. யாராவது உனக்கு ஐ லவ் யூ சொல்லிருக்காங்களா?” எனக் கேட்கவும் நிஹாரிகாவுக்கு ஷிம்ரித் ஞாபகம் தான் வந்தது. கூடவே அவன் வாயிலிருந்து அந்த மூனு வார்த்தை வந்ததே கிடையாது என்பதும் சேர்ந்து ஞாபகம் வந்து வேதனையைக் கொடுத்தது.

“அப்படி யாருமே இதுவரை என்கிட்ட சொன்னதில்ல நிரஞ்”

“அய்யோ! அப்போ எப்படி தான் அவர தெரிஞ்சுக்கிறது? இனி அவர நம்பி புண்ணியமில்ல. ஒன்னு அவர கல்யாணம் பண்ணிக்கோ, இல்ல அத்தைக்கிட்ட இப்பவே கல்யாணத்த நிறுத்தச் சொல்லு அண்ணி. வில்லங்கத்த விலைக்கு வாங்காத”

“ஹ்ம்ம் அம்மா நல்ல மூடுல இருக்கப்போ பேசிப் பார்க்குறேன்” எனக்கூறி படுத்துவிட்டனர். படுத்ததும் நிரஞ்சனா தூங்கிவிட்டாள். நிஹாரிகாவின் தூக்கம் தான் அவளை விட்டுத் தள்ளி நின்றது.

‘இனி என்ன செய்வது? இந்தக் கல்யாணம் வேணாம்னு சொன்னாலும் அடுத்து அடுத்து வருமே. எல்லாத்தையும் எப்படி வேணாம்னு சொல்ல முடியும்? கல்யாணம் பண்ணாம இருக்க அம்மாவும் விடமாட்டாங்க, அம்மாக்காக யாரையும் கல்யாணமும் பண்ண முடியாது.

ஷிம்ரித்தை மறக்கவும் முடியல, அவன் துரோகத்தைச் சகிச்சி ஏத்துக்கவும் முடியல. அவனோடு கல்யாணம், கச்சேரி எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சு, இப்போ என்ன பண்றது? நாளைக்கு அவன் கிட்டயே போய் என்ன பண்ணனு கேட்கலாமா?’ என ஒரு மனது கேட்க,

‘உனக்குத் துரோகம் பண்ணினவன் கிட்டயே போய் யாசகம் கேட்கப் போறியா? திரும்பவும் அவன நம்பி ஏமாற போறியா? இப்போ கூட அவன் இங்க வந்து இத்தனை நாளா உன்கிட்ட ஒரு மன்னிப்பாவது கேட்டானா? சண்டையை முடிக்க நினைச்சானா? அவனுக்கு நீ ஒரு பொருட்டே இல்ல.. அவன்கிட்ட போய் நிற்கப் போறீயா?’ என இன்னொரு மனம் அவளைப் பாடாய் படுத்தியது.

‘கடைசியாக அவன் காதல் உண்மையோ? பொய்யோ? ஆனால் என் காதல் நிஜம். அந்தக் கல்யாணம் உண்மையோ? பொய்யோ? ஆனால் அதை நான் மதிப்பது நிஜம். அவன் என் மேல வச்சது கால்புணர்ச்சியோ? காமமோ? ஆனால் நான் கொண்டது காதல்.. காதல் மட்டுமே.

நீ பொய்த்து போனப்போ நல்ல வேலை குழந்தை வரலனு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ வந்திருக்கலாமோனு இருக்குடா. உன் காதல் பொய்த்து போனாலும் என் காதலுக்கு கிடைத்த பரிசை நான் பொக்கிஷமா வச்சிருந்திருப்பேனே! என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு பிடிப்பாய் அதைப் பற்றிக் கொண்டு வாழ்ந்திருப்பேனே! ஏண்டா எனக்கு அந்தப் பாக்கியத்தைக் கூட நீ கொடுக்கல. வலிக்குதுடா நெஞ்சமெல்லாம் வலிக்குதுடா.

உன்னைச் சுமந்த என்னால வேறொருவனை சுமக்க முடியாதே! உன்னை விரும்பின மனசால வேறொருவனை நினைக்கக்கூட முடியாதே நான் என்ன செய்ய? ஆனா உனக்கு நான் ஒரு பொருட்டே இல்லையாடா? என்னைப் பத்தின நினைப்பு கூட உனக்கு இல்லையாடா? ஏண்டா உன்னைப் போய் நான் விரும்பித் தொலைச்சேன்?’ என நினைத்து அழுதழுதே உறங்கிவிட்டாள்.

மறுநாள் காலையில் புத்துணர்ச்சியாய் கிளம்பினாள் நிஹாரிகா. உணவு அருந்துமிடம் வர அங்கு அனைவரும் இருந்தனர். நேற்றிலிருந்தே மஞ்சரி மனதில் ஏதோ உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. விஷேசத்தில் நிஹாரிகா விருப்பமே இல்லாமல் பொம்மைபோல நின்றது யாருக்கு புரிந்ததோ இல்லையோ பெற்ற தாயான மஞ்சரி புரிந்து தான் இருந்தது. புரிந்த விஷயம் தான் உவப்பானதாக இல்லை.

சூர்யகுமார் “அம்மாடி சி.எம்க்கு நீ வேலைக்குப் போறதுலலாம் விருப்பமில்லை அதனால வேலைய ரிசைன் பண்ணிட சொல்லிட்டாரு” எனக்கூறும்போது நிஹாரிகா மனதில் ஒரு பூகம்பமே வெடித்தது. முகம் வெளிறி நிர்க்கதியாக நிற்பது போல இருக்க இதயமெங்கும் வலியால் முகம் சுருங்கியது.

அதனைத் தொடர்ந்தவர் “ஆனால் மாப்பிள்ளைக்கு நீ கலெக்டரா இருக்குறது தான் பெருமையா இருக்காம். உனக்கு அது தான் சந்தோஷத்தைத் தருமாம். உன் சந்தோஷம் தான் அவர் சந்தோஷமாம் அதனால வேலையெல்லாம் விட வேண்டாம்னு அவங்க அப்பாக்கிட்ட சொல்லிட்டார். அதனால நீ தொடர்ந்து வேலைக்குப் போகலாம்மா” எனக்கூறவும் தான் போன உயிர் திரும்பி வந்து கண்களில் சந்தோஷ மின்னல் வெட்டியது.

அது மஞ்சரி மனதில் சந்தேக மின்னலை வெட்டியது. நேற்றைய விருப்பமின்மை, இப்போது முகம் வெளிறியது பின் மலர்ந்து சிரித்தது அனைத்தும் போலீஸ் கண்ணில் தப்பாமல் பட்டது. அவர் வேலையாட்கள் மூலமாக நிஹாரிகாவின் பழைய காதல் கதையைக் கண்டறிய கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஷிம்ரித்தும், நிஹாரிகாவும் அதில் சிக்குவார்களா?

அலுவலகம் வந்துவிட்டாள் நிஹாரிகா. அவளுக்குத் திங்கட்கிழமை வேலைகள் வரிசைகட்டி நின்றது கூடவே அவள் கேட்டிருந்த தகவலும் கிடைத்தது. எஸ்.எம் கட்டிடத்தின் இடத்தின் உரிமையாளர் என்.ஆர்.ஐ சாமுவேல் கிடையாது அவர் பினாமி மட்டுமே. அதன் உண்மையான உரிமையாளர் சூர்யகுமாரும், மஞ்சரியும் தான். இதை அவள் கண்டிப்பாக எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

‘முதலில் இதை ஷிம்ரித்திடம் கூறியாக வேண்டும் இல்லையென்றால் நான் மறைப்பதாக எண்ணி என்னைத்தான் குற்றம் சாட்டுவான்’ என நினைத்தவள் அவனைத் தேடி அவனறைக்கு சென்றாள்.

“எக்ஸ்கூயூஸ் மி சார்”

“எஸ் கம்மின்”

“சார் இது அந்த எஸ்.எம் பில்டிங் ஓனர் ரிப்போர்ட்” என ஒரு கோப்பைக் கொடுத்தாள். அவன் அதை வாங்கி திறக்கக்கூட இல்ல.

“ஓனர் யாருனு தெரிஞ்சதா?”

“ஹ்ம்ம். அது. அது வந்து..”

“சூர்யகுமார் எம்.எல்.ஏ அண்ட் மஞ்சரி ஐ.பி.எஸ் ரைட்?” என்றான். அவளுக்கு விழிகள் தெறித்துவிடுவது போல இருந்தது. ‘இத்தனை நாளாகத் தேடி இன்னைக்கு தான் எனக்குத் தெரிந்தது ஆனால் அவனுக்கு எல்லாமே எனக்கு முன்பே தெரிந்திருக்கிறதே’ என்ற ஆச்சிரியம்.

‘ஆமாம்’ எனக்கூறும் படி தலையை மட்டும் அசைத்தாள்.

“ஓ. கே நான் பார்த்துக்கிறேன். எப்போ, எங்க பார்க்கனும்னு எனக்குத் தெரியும்” என்றான்.

இப்போது ஷிம்ரித் மேல் நிஹாரிகாவுக்கு ஒரு நம்பிக்கை வர ஆரம்பித்தது. அவர்கள் சண்டைக்குக் காரணமே அவன் அவளை ஏமாற்றியதும் அதற்குக் காரணமாக அவளது மாமாவையும், அம்மாவையும் பற்றித் தவறாகக் கூறியதும் தானே. அதுதானே அப்போது அவளுக்குத் தவறாகப் பட்டது. ஆனால் இன்று அம்மாவின் சாயமும், மாமனின் சாயமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளுப்பது போல இருக்க, அவனிடம் உண்மை இருப்பது போலத் தோன்றியது.

காதல் கொண்ட மனது, கடைசி தருவாயில் தன் காதலை காக்க அவனிடமிருந்த நல்லதை எல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்ய ஆரம்பித்தது. நேற்று இரவு யோசித்ததில் ஒன்று ஷிம்ரித்தின் மேல் இருக்கும் கோபத்தை மறந்து அவனுடன் சேர வேண்டும், இல்லை முதல்வர் மகனைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும், வேறு வழி இல்லை என்பது சர்வ நிச்சயமாகத் தெரிந்துவிட்டது.

அதனால் ஷிம்ரித்தின் மேல் இருக்கும் கோபத்தை மறக்க, அவன்மேல் கோபப்பட்ட காரணத்தை நீர்த்துபோக செய்யும் வேலையை நிஹாரிகாவின் மூளை செய்ய ஆரம்பித்தது. உடனே அவனிடம் நேற்றைய விஷயத்தைக் கூறி அவனிடம் ஆலோசனை செய்ய மனம் முரண்டியது.

அவன் கிளம்பக்கூறியும் செல்லாமல் தனக்குள் என்னவோ யோசித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ஷிம்ரித் “நிஹாரிகா! எதுவும் சொல்லனுமா?”

“ஹான். ம்ம். ஆமா” எனத் தடுமாறினாள்.

“சொல்லுங்க என்ன விஷயம்?”

“அது எனக்கு வீட்டில மா.. மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்காங்க” எனக் கூறும் போதே அவனை நோட்டம் விட ஆரம்பித்தாள். அவள் எதிர்பார்த்தது அவன் கோபப்படுவான் இல்லை வருத்தப்படுவானென. ஆனால் அவன் முகத்தில் ஒரு பாவனையும் இல்லாமல் கதை கேட்பது போலக் கேட்க, மேலே தொடர்வதா, இல்லை சென்றுவிடுவோமா என நினைத்தவள், ஆரம்பித்ததை முடித்துவிடலாமென நினைத்து அனைத்தையும் கூறி முடித்தாள்.

அவனோ வெகுநிதானமாக எழுந்து அவளருகில் வந்து அவளுக்குக் கையைக் கொடுக்கக் கையை நீட்டியபடி “வாழ்த்துக்கள்” எனகூறி, அவள் மனதை மீண்டும் சில்லு சில்லாக உடைத்துவிட்டான்.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-29736
 

Nnk08

Moderator
நாளை விடிந்தால் நிஹாரிகாவுக்கு முதல்வர் மகனுடன் திருமணம், இன்று மாலை நிச்சயம். முதல்வரின் சொந்த ஊரில் எந்த ஆடம்பரமும், ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மட்டுமே பங்கெடுக்க இருக்கும் திருமணம். அரசியல் பிரமுகர்களுக்கோ, பத்திரிக்கை நண்பர்களுக்கோ, ஆட்சியில் இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கோ யாருக்கும் அனுமதியில்லை.

முழுக்க முழுக்க குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி. அதுவும் நுழைவுச் சீட்டு இருந்தால் மட்டுமே மண்டபத்திற்குள் அனுமதி. மாப்பிள்ளை வீட்டினருக்கு மஞ்சல் நிற நுழைவுச் சீட்டும், பெண் வீட்டாருக்கு சிவப்பு நிற நுழைவுச் சீட்டும் கொடுத்திருந்தனர். யார் வருகிறார்கள் எனக் கண்காணிப்பதற்காக.

மஞ்சரியும், சூர்யகுமாரும் அவர்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களை அழைத்திருந்தனர். ஹேமாவதியும் அவர் குடும்பத்திற்கு கொடுப்பதற்கெனப் பத்து நுழைவுச் சீட்டுகளைச் சூர்யகுமாரிடம் வாங்கியிருந்தார். அவர்களும் வெளியாட்கள் யாரையும் அழைக்கவில்லை.

பத்திரிக்கையிலிருந்து, மண்டபம், சாப்பாடு, காவல் என அனைத்தையும் முதல்வரின் ஆட்களே முன்னிருந்து பார்த்தனர். சூர்யகுமாரின் பக்கம் ஒரு வேலையும் இல்லை. கிளம்பி செல்வது மட்டுமே பாக்கி. மதியம் போல அனைவரும் கிளம்பி மண்டபத்தை அடைந்தனர். சாப்பிட்டு அவர்களுக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அறையில் தங்கினர்.

அழகுகலை நிபுணர்கள் மாலை நிச்சயதார்தத்திற்கு நிஹாரிகாவை தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். அன்று போல இன்றும் அல்லி விழிகள் கலங்கியபடியே இருந்தது. இந்தப் பதினைந்து நாளும் எப்படி போனது என்று கேட்டால் அவளுக்குத் தெரியாது. அந்த பதினைந்து நாளும் வீட்டுச்சிறையில் இருந்தாலெனக் கூறினால் பொருத்தமாக இருக்கும்.

அன்று ஷிம்ரித்திடம் தன்னுடைய திருமண ஏற்பாட்டைக் கூறும்போது அவன் தனக்கு உதவுவானென நினைத்திருக்க அவனோ “வாழ்த்துக்கள்” எனக்கூறி வாழ்த்த அவளுக்கோ சம்மட்டியால் அடி வாங்கியது போல இருந்தது. அடிபட்ட பார்வை பார்வை பார்த்தபடி அவ்வறையிலிருந்து வெளியேறினாள். அதற்கு மேலும் அவனிடம் இறங்கி போய்க் கெஞ்ச அவள் மனம் இடமளிக்கவில்லை.

‘அவன் தான் உன்னை விரும்பவே இல்லையே பிறகு எதற்கு அவன் உனக்காக வருந்தப்போகிறான்? நீ தான் அவனை நினைத்து வருந்தி உன் வாழ்க்கையை அழிச்சிட்டு இருக்க. இனியும் அவன் கால்ல விழாத’ என மூளை கட்டளையிட அதற்கு மேல் அவன் முன்னால் இருக்க விருப்பம் இல்லாமல் இருந்தவளுக்கு, அன்றே அவள் குடும்பத்தைப் பற்றி சில பல உண்மைகளும் தெரிய வந்தது. அதற்கான நடவடிக்கையை எடுக்க ஆணை பிறப்பித்து விட்டு, திருமணத்திற்காக ஒருமாத விடுமுறை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு உடனடியாக வீடுவந்து சேர்ந்தாள்.

ஷிம்ரித்தின் துரோகமும், உதாசீனமும், தன் குடும்ப உறுப்பினர் செய்த செயலும் மொத்தமாகச் சேர்ந்து அவளை மனஉலைச்சலுக்கு ஆளாக்கியது. அன்று இரவு முழுவதும் அழுது, யோசித்து கடைசியாக அவனும் வேண்டாம், இந்தத் திருமணமும் வேண்டாம், இந்த உறவுகளும் வேண்டாம் இந்த ஒரு மாத விடுமுறையோடு வேலையை வேறு மாநிலத்துக்கு மாற்றி இங்கிருந்து சென்றுவிட வேண்டும் என முடிவெடுத்த பிறகு தான் இரவு தூக்கம் அவளை அணைத்துக் கொண்டது.

உள்ளிருக்கும் இதயத்துக்கு
எனைப் புரியும்..
யாருக்குத்தான் நம் காதல்
விடை தெரியும்?

காதல் சிறகானது
இன்று சருகானது
என் உள் நெஞ்சம் உடைகிறது..

உன் பாதை எது?
என் பயணம் அது..
பனித் திரையொன்று மறைக்கின்றது..

ஏன் இந்தச் சாபங்கள்
நான் பாவம் இல்லையா?
விதி கண்ணாமூச்சி விளையாட
நான் காதல் பொம்மையா..

மறுநாள் காலை மஞ்சரி தன் முன் இருந்த கோப்புகளை வெறிக்க வெறிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். முதல் நாள் இரவு தான் அந்தக் கோப்பு அவர் கையில் கிடைத்தது. அப்போதிலிருந்தே அதைத் தான் வெறித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதில் நிஹாரிகாவின் ஐ.ஏ.எஸ் பயிற்சி வாழ்க்கை மொத்தமும் இருந்தது. ஷிம்ரித்துடனான காதல், கல்யாணம் முதற்கொண்டு. இப்போது அவன் தான் அவளின் மேலதிகாரி என்ற கூடுதல் தகவலுடன்.

நேரத்தைப் பார்த்தார் நிஹாரிகா வேலைக்குக் கிளம்பும் நேரம். இனியும் அவளை வேலைக்கு அனுப்ப அவருக்கு மனமில்லை, காரணம் மகள் தன்னை ஏமாற்றி அவனுடன் சென்றுவிடுவாளென அவர் மூளை சத்தியம் செய்து கூறியது. மகளைத் தேடி செல்ல அவளோ இரவு உடையுடன் அமர்ந்து காலைச் செய்திகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“நிஹா ஆபீஸ் போகல?”

“இல்லம்மா ஒன் மன்ந்த் லீவ் சொல்லிருக்கேன். டிரான்ஸ்பர் அப்ளை பண்ண போறேன்”

“ஏன் டிரான்ஸ்பர்? இது தான் உனக்கு கரெக்ட், கல்யாணத்து பின்னாடியும் வீட்டில இருந்தே வேலைக்குப் போக வசதியா இருக்கும்”

“இல்லம்மா எனக்கு இந்தக் கல்யாணம் வேண்டாம்”

“ஏன்?” என்றார் கோபமாக.

“இந்தக் கல்யாணம் மட்டுமில்ல எனக்குக் கல்யாணமே வேண்டாம். கடைசி வரை உங்க பொண்ணா மட்டுமே இருந்துக்கிறேன்”

“நீ எதனால அப்படி சொல்றனு எனக்குத் தெரியும். இந்தக் காதல், கத்தரிக்கா எல்லாத்தையும் ஓரம் போட்டுட்டு கல்யாணம் பண்ற வழிய பாரு. இந்தக் கல்யாணத்தை வச்சு நான் ஏகப்பட்ட பிளான் வச்சிருக்கேன். எதாவது சொதப்புன பொண்ணுனு பார்க்கமாட்டேன். கொன்னு பொதச்சிடுவேன்”

“அம்மா!” எனக்கத்த அவள் கையில் இருந்த கைபேசியை எட்டி பறித்துக் கொண்டார்.

“கல்யாணம் முடிய வரை வீட்ட விட்டு எங்கும் போகக் கூடாது. யார் கிட்டயும் பேசக் கூடாது. மீறி எதாவது பண்ண நான் என்ன பண்ணுவேனே தெரியாது” எனக்கூறி நிரஞ்சனா கைபேசியும், ஹேமாவதி கைபேசியையும் வாங்கிக்கொண்டவர், வீட்டில் தொலைபேசி இணைப்பையும் துண்டித்துவிட்டார். ஆனால் அதற்கு அவசியமே இல்லை, அவள் தான் யாரையும் அழைத்துப் பேசப்போவதில்லையே!

நிரஞ்சனா “அத்தை! இது சரியில்ல அண்ணிக்கு பிடிக்கலனா விட வேண்டியது தான”

“உன் வாய மூடு. சின்ன பிள்ளை சின்னப் பிள்ளை மாதிரி இரு. இல்ல முதுகு தோல் உரிஞ்சிடும்”

நிஹாரிகா “மாப்பிள்ளை யார்னு கூடச் சொல்லாம ஏன் இப்படி? எனக்குப் பிடிக்கல”

“மாப்பிள்ளை யார்னு தெரிஞ்சு என்ன பண்ண போற? நான் எவன காட்டுறேனோ அவன கட்டிட்டு வாழப் பாரு”

நிரஞ்சனா “அட்லீஸ்ட் மாப்பிள்ளை பேராவது சொல்லுங்க அத்தை”

“எதுக்கு? எதுக்குன்றேன்? சோசியல் மீடியால தேடி கல்யாணத்தை நிறுத்தவா?”

“எங்க ஃபோனே உங்க கிட்ட தான இருக்கு”

“உங்க யாரையும் நம்ப மாட்டேன் எனக்குத் தெரியாம வேற ஃபோன் வச்சிருந்தா? அதுனால மாப்பிள்ளையைப் பத்தி மூச்சு கூட விடமாட்டேன் கல்யாணம் வரைக்கும். இரண்டு பேரும் ஒழுக்கமா இருங்க இல்ல எதாவது கிறுக்குதனம் பண்ணீங்க.. உங்கள ஒன்னும் பண்ண மாட்டேன் இதோ நிக்குறாளே அவ உயிரோடு இருக்க மாட்டா” என ஹேமாவதியைக் காட்ட அதற்குப் பிறகு மூச்சே விடவில்லை இருவரும்.

மஞ்சரியின் இன்னொரு முகம் நிஹாரிகாவுக்கு தெரிந்த சமயம் இது. நிஹாரிகாவுடன் சேர்ந்து நிரஞ்சனா மற்றும் ஹேமாவதிக்கும் வீட்டுச்சிறை தான். மஞ்சரி, சூரியகுமார் இருவரும் சேர்ந்து இந்தத் திருமணத்தை நடத்துவதில் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும், கவனமாகவும் இருந்தனர். இடையில் ஒரு தடவை ஹேமாவதி மட்டும் காவலுடன் சென்று தன் குடும்பத்திற்கு நுழைவுச் சீட்டு மட்டும் கொடுத்துவிட்டு வந்தார். பத்திரிக்கை கூட அவருக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை.

திருமணத்திற்கு தேவையான அத்தனையும் மஞ்சரியே வாங்கி குவித்துவிட்டார். பதினைந்து நாளும் பறந்து விட்டது இதோ இன்னும் சில நிமிடத்தில் முதல்வர் மகனுடன் நிச்சியம், நாளைக் காலையில் அவனுக்கு முழுவதுமாகச் சொந்தமாகப் போகிறாள். வேறொருவனுடைய மனைவி என்ற நினைப்பே அவளைக் கொல்லாமல் கொன்று கொண்டிருந்தது.

அவளுக்கு இப்போ இருப்பது இந்த ஓரிரவு மட்டுமே இதில் எப்படியாவது அந்த மாப்பிள்ளையிடம் தன் மனதை எடுத்துரைக்க வேண்டும். காதலித்து கரம் பற்றியவனுக்கும் தன் மனம் புரியவில்லை, பத்து மாதம் சுமந்து பெத்தவளுக்கும் தன்மனம் புரியவில்லை, எங்கிருந்தோ வந்தவனுக்கு மட்டும் புரிந்திடவா போகிறது என்ற கலக்கம் தான் பெண்ணவளுக்கு.

நிரஞ்சனா “அண்ணி! அண்ணி! நான் மாப்பிள்ளையைப் பார்த்துட்டேன். சும்மா ஹேன்சமா, அம்சமா, அட்டகாசமா இருக்காரு. எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு. உனக்குச் சரியான மேட்சிங் அண்ணி” என்றாள் சந்தோஷ ஆர்ப்பரிப்புடன்.

“பிடிச்சிருந்தா நீயே வேணும்னா கட்டிக்கோ”

“அய்ய! உனக்கு மாப்பிள்ளையா பிடிச்சிருக்குனு சொன்னேன். நான் லவ் மேரேஜ் தான் பண்ணுவேன். உன்ன மாதிரி மூக்க சிந்திட்டு இருக்க மாட்டேன். என் கல்யாணம் சும்மா ரேசிங், சேஸிங்னு திரில்லிங்கா இருக்கும்”

“லவ் மட்டும் பண்ணாத நிரஞ். அது வலிய தவிற ஒன்னுமே தராது”

“லவ் பெயிலியருக்கு நீ பண்ற அலும்பு இருக்கே அப்பப்பா. எல்லாத்தையும் தூக்கி பேடு அண்ணி. மாப்பிள்ளை சும்மா தோரனையா, சப்-கலெக்டருக்கு ஏத்த கலெக்டரா இருக்காரு”

“அய்யோ அந்தக் கலெக்டரை ஞாபகப்படுத்தாத”

“அண்ணி! வாழ்க்கை முழுக்க நீ கலெக்டர் பொண்டாட்டி தான். மாப்பிள்ளையும் கலெக்டர் தானாம்” எனக்கூற நிஹாரிகாவின் கண்கள் விரிந்தது.

‘ஒருவேலை அவனா இருக்குமோ! அன்னைக்கு லெபாசனால அந்தச் சார் அவன் அப்பாதான் முதல்வரோ, அடுத்த முதல்வரோனு பேசின மாதிரி இருந்ததே. இவ மாப்பிள்ளை கலெக்டர்னு வேற சொல்றா. கல்யாணம்னு சொன்னப்போ கூட அவன் கிட்ட எந்த அதிர்வுமே இல்லையே! அவனா இருக்குமோ?’ என அவள் மனம் பந்தைய குதிரைபோலப் பலதும் யோசிக்க, மேடைக்கு அழைத்துவிட்டனர்.

மேடைக்குச் சென்றவளோ கண்களைச் சுழட்டி அவனைத் தேட ஏமாற்றம் மட்டுமே. அவள் மாமா அவளிடம் பட்டுசேலை கொடுத்து மாற்றி வருமாறு கூற அதை வாங்கிக் கொண்டு அறைக்கு வந்து கிளம்பினாள். மீண்டும் மேடைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

மாப்பிள்ளையும் மேடைக்கு அழைச்சுட்டு வரும்படி கூற, நிஹாரிகாவின் கண்கள் ஒருவித எதிர்பார்ப்புடன் மணமகன் அறை வாயிலைப் பார்த்தது பார்த்த படி நின்றாள்.

சந்தனமும், வெண்ணெயையும் குழைத்த நிறத்தில், ஆறடி உயரத்தில், அகன்ற தோளும், முறுக்கேறிய புஜமுமாக, வில்லெனப் புருவமும் கூரிய விழிகளும், எடுப்பான நாசியுமாய் அட்டகாசமான அழகுடன், உதடு நிறைந்த புன்னகையுடன் அவள் முன் வந்து நின்றான் அவள் கல்லூரி சீனியர் நிஷாந்த் சரண்.

அவனைக் கண்டவளுக்கு ஒருபுறம் ஏமாற்றமும், மறுபுறம் சந்தோஷமும் ஒரு சேர வந்தது. பின் அவன் குணத்தை பற்றி அவளுக்குத் தான் நன்கு தெரியுமே. தனக்கு இந்தக் கல்யாணத்தில் விருப்பமில்லையெனத் தெரிந்தால், வற்புறுத்தமாட்டான் தன் தோழன் என நினைத்தவளுக்கு ஆனந்தத்தில் வார்த்தை வரவில்லை.

“இப்பயும் என்னை அண்ணானு கூப்பிட்டுராத தாயே! நீ ஒவ்வொரு முறையும் அண்ணானு சொல்லும் போதெல்லாம் செத்து செத்து பிழைச்சேன். எங்க அண்ணனா தான் பார்த்தேன் கல்யாணம் வேணாம்னு சொல்லிடுவியோனு தான் நான் இத்தனை நாளா உன்னைப் பார்க்காமல் இருந்தேன். இனியும் என்னால உன்னை விட்டுக்கொடுக்க முடியாது. உன்னை ஐந்து வருஷமா காதலிக்கிறேன். நாளைக்கு நீ என் மனைவி. நினைக்கவே புல்லரிக்குது” என அவன் கூற, மலர்ந்திருந்த அவள் முகம் மீண்டும் கூம்பியது. நிச்சயதார்த்தம் இனிதே முடிந்தது.

இரவு உணவு முடிந்து நிஹாரிகா அவளுக்கான அறைக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவளுக்கு இருந்த ஒரே பிடிப்பும் இப்போது விட்டுப்போனது. தன்னை ஐந்து வருடமாகக் காதலித்து இப்போது திருமணம் என்னும் நிலைக்கு வந்தவன் எப்படி தன் மறுப்பை ஏற்பான்? என மனம் முழுவதும் ஏமாற்றமாக, வலியுடன் அமர்ந்திருந்தாள்.

நிஷாந்த் சரண் “ஏய்! பப்ளிமாஸ் இங்க வா” என அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருந்த நிரஞ்சனாவை அழைக்க,

நிரஞ்சனா “ஹலோ பாஸ் என்ன நக்கலா? நீங்க மாப்பிள்ளைனா என்ன வேணும்னாலும் சொல்லலாமா? என்ன பார்த்தா பப்ளிமாஸ் மாதிரியா இருக்கு?”

“இல்லையா பின்ன?”

“நான் கொஞ்சம் சப்பி அண்ட் கியூட்”

“அடேங்கப்பா. அத நீங்களே சொல்லிக்குவீங்களோ?”

“நம்பலனா போங்க. சரி எதுக்கு இப்போ என்னய வம்பிளுக்கிறீங்க?”

“அது.. அதுவா” என அவன் வெட்கப்பட,

“அய்ய! வலியுது தொடச்சுகோங்க”

“ஏய்!” என நாக்கை துறுத்தி, கையை முறுக்கிக் குத்துவது போலச் சைகை செய்யவும்,

“அப்புறம் இப்படி வெட்கப்பட்டா?”

“அது.. நிஹாரிகாவ மொட்ட மாடிக்கு வரச் சொல்றியா?”

“ஓஹ். இதுக்கு தான் எலி கோமணம் இல்லாம சுத்துச்சா?”

“ஏய்! வரச் சொல்லுவியா? மாட்டியா?”

“முடியாது முடியாது”

“ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்!”

“டீல் என்ன?”

“என்ன வேணும்?”

“ம்ம்.. என்ன பப்ளிமாஸ்னு சொன்னீங்கள.. என் அழகை வர்ணிச்சு ஒரு கவிதை”

“ஏய் எனக்குக் கவிதைலாம் வராது. நீ சப்பி அண்ட் கியூட் தான். பப்ளிமாஸ் பட்டம் வாப்பஸ்”

“ஓ.கே ஓ.கே போனா போகுது மன்னிச்சு விடுறேன். பத்து நிமிஷத்துல மாடிக்கு அனுப்புறேன்”

“தங்க் யூ சோ மச்”

“தங்க் யூ லாம் வேணாம், கல்யாணம் முடிஞ்சதும் எனக்குத் தேவையானதை நானே வசூல் பண்ணிக்கிறேன்”

“நீ டாக்டரா? இல்ல வசூல் ராணி எம்.பி.பி.எஸ்ஸா”

“இரண்டாவது சொன்னது தான் மாமே” எனக் கமல் கூறுவது போல மிகிக்கிரி செய்து ஓடிவிட்டாள். இவனும் சிரித்துவிட்டு, மாடிக்குச் சென்று நிஹாரிகாவுக்காகக் காத்திருந்தான்.

நிஹாரிகாவும் இந்த வாய்ப்புக்காகத் தானே காத்திருந்தாள். தன் மனதை அவனிடம் சொல்லிட்டாள் என்றால் இந்தத் திருமணத்திலிருந்து தப்பிக்க ஒரு வழியாவது கிடைக்கலாம். முயற்சி செய்து பார்க்கும் ஆர்வத்தில் அவனிடம் சென்றவள், அவனைப் பேச விடாமல் ஒரே மூச்சாக அத்தனையும் கூறிவிட்டாள்.

தடுப்புக் கம்பியை அவன் பிடித்திருந்த அழுத்தத்திலேயே அவன் கோபம் தெரிந்தது. அவன் இதைச் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லையென அவன் முகமே கூறியது. எஃகு சிலைபோல சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நின்றான். பின் அவனே அந்த மௌனத்தைக் கலைத்தான்.

“உன்னோட உணர்வுகளை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். உன் காதலை நான் தப்புனு சொல்லல. ஆனா நீ காதலிச்ச ஆள் சரியில்லனு தான் சொல்றேன். அவனே உன்னை வேணாம்னு சொன்னபிறகும் நீ எதுக்காகக் காத்திருக்கனும்?”

“இல்ல நான் அவனோட..” என்றவளுக்கு வார்த்தை வரவில்லை.

“நான் அதைப் பெருசா எடுத்துக்கல. ஒருவேலை அவனும் உன்னை உண்மையா விரும்பியிருந்தா நானே இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்தி அவனோடு சேர்த்து வச்சிருப்பேன் ஆனா அவனே உன்னை வேணாம்னு சொன்னபிறகு நீ ஏன் தனியா இருக்கனும்?”

“என்னால முடியல. அவன் காதல் பொய் ஆன என் காதல் நிஜம் தான”

“ஆனா தவறான இடத்துல உள்ள எதுக்குமே மதிப்பு இல்ல. உன்னை உடனே என்னோட குடும்பம் நடத்த கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். உன் காயம் ஆற நான் டைம் குடுக்குறேன். இப்போ கல்யாணம் பண்ணிப்போம். எப்போ உனக்கு என்னோட வாழனும்னு தோனுதோ அப்போ நம்ம வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கலாம். இதுக்கு மேல பேச ஒன்னும் இல்ல. காலையில கல்யாணத்துக்கு ரெடியா இரு” எனக் கூறி சென்றுவிட்டான்.

இருந்த ஒரு வழியும் அடைபட்டது. இனி திருமணம் முடித்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். மனதை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு மணமேடையில் அமர்ந்திருக்க, திருமண வீட்டிலிருக்கும் அனைத்து சத்தத்திற்கும் மேல் ஒலித்தது ஷிம்ரித் யாதவின் சத்தம் “யார் பொண்டாட்டிக்கு யார் தாலி கட்டுறது?”
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-30201
 

Nnk08

Moderator

சிறையாடும் மடக்கிளியே!

அத்தியாயம் 16

1708140428996.jpeg
 

Nnk08

Moderator
நிஷாந்த் சரணும் அவளிடம் கல்யாணத்துக்கு தயாராக இருக்கும்படி கூறிவிட்ட பிறகு, இனி எந்த மாயமும் நடந்து இந்தத் திருமணம் தடைபெற வாய்ப்பில்லையென அறிந்தவளுக்கு கண்ணீரைத் தவிற யாரின் துணையும் இல்லை.

இங்கிருந்து தப்பித்து செல்லவும் முடியாது. மண்டபம் முழுக்க முதல்வரின் ஆட்கள் பாதுகாப்பு பணியில் இருக்க, மஞ்சரி சிறப்பு காவலாக நிஹாரிகாவுக்கு மட்டும் என மூன்று காவலர்களை மஃப்டியில் நியமித்திருந்தார். அதனால் தப்பித்து ஓடுவதற்கும் வாய்ப்பில்லை, அவள் வகிக்கும் பதவிக்கு ஏற்றவாறு நடக்க வேண்டுமல்லவா!

நாளைக் காலை மணவறையில் அமர்ந்தே ஆக வேண்டும், சரண் கையால் தாலி வாங்கியே ஆக வேண்டும், நாளை முதல் அவன் மனைவியாக வாழ்ந்தே ஆக வேண்டும் என்ற நினைப்பே அவளை வாட்டியது. அழுது அழுது கண்கள் வீங்க, அன்றைய இரவு தூங்கா இரவாகி போனது நிஹாரிகாவுக்கு.

காலைச் சுபமுகூர்த்த நேரத்துக்கு அழகாகத் தயாரக்கப்பட்டிருந்தாள் பெண்ணவள். பொம்மலாட்ட பொம்மைபோல உடனிருப்பவர்கள் கூறியதை எல்லாம் செய்துகொண்டிருந்தாள். மேடைக்கு அழைக்க அடிமேல் அடி வைத்து மணவறைக்கு சென்று அவனருகில் அமர்ந்தாள்.

அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து முகமலர்ந்தவன், அவளுக்குப் புரியும் படி ‘நானுருக்கிறேன் இனி உனக்கு’ என்று கண்களை மூடித் திறந்து ஆறுதல் கூறினான். அவளோ மாலையைச் சரிசெய்வதுப்போல அவன்புறம் சரிந்து,

“இப்போ கூடக் கெட்டுபோகல சரண், பிளீஸ் இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்திடுங்க”

“இன்னும் ஐஞ்சு நிமிஷத்தில் நீ எனக்குப் பொண்டாட்டி. கல்யாணத்துக்கு பிறகு என் பொண்டாட்டியை எப்படி பார்த்துக்கனும்னு எனக்குத் தெரியும். நான் பார்த்துப்பேன்”

எனக்கூற கலங்கிய கண்களுடன் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு, நடப்பது நடக்கட்டும் என அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். ஆனால் நடக்கும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் அவள் இதயதுடிப்பை நொடிக்கு நொடி அதிகப்படுத்தியது. அதன் விளைவு கடைசியாகக் கண்கள் மற்றும் காதுகள் மங்கி மயக்கத் தயாராக இருக்கும் நொடி, அவள் ஐந்து புலன்களும் நொடியில் விழித்தது அவன் குரலில்.

“நிறுத்துங்க! யார் பொண்டாட்டிக்கு யார் தாலி கட்டுறது?” எனக் கூட்டத்தில் அனைத்து சத்தத்தையும் மீறி ஷிம்ரித்தின் குரல் கேட்டது. அனைவரும் அதிர்ந்து திரும்பச் சிங்கம்போலச் சிலிர்த்து நின்றான் ஷிம்ரித்.

மஞ்சரிக்கோ அவன் வருவான் என்ற எண்ணமிருந்தது ஆனால் அவன் உள்ளே நுழைய முடியாது எனத் தைரியமாக இருந்தார். அவன் உள்ளே வருவானெனச் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை ஏனெனில் அனுமதி அட்டை இல்லாமல் யாரும் உள்ளே வர முடியாது. அதனால் சினமுற்ற மஞ்சரி,

“பாஸ் இல்லாம உன்னை யாருடா உள்ளே விட்டது?” எனக்கேட்க, பெண் வீட்டார்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சிவப்பு நிற அட்டையை எடுத்துக் காட்டினான். அதைப்பார்த்தவுடன் சூர்யகுமாரும், மஞ்சரியும் ஒருசேர ஹேமாவதியைப் பார்க்க, அவர் தலை தானாகத் தரையைப் பார்த்தது.

முதல்வர் “தம்பி நீங்கச் சென்னை கலெக்டர் தான? எதுக்குப்பா இப்படி கல்யாணம் நடக்கும் இடத்துல வந்து பிரச்சனை பண்றீங்க?”

“சார்! நீங்க உங்களுக்கு மருமகளா ஆக்க நினைக்குறது என் மனைவியை”

“என்னப்பா சொல்ற? அந்தப் பொண்ணயும், அந்தக் குடும்பத்தையும் எனக்குப் பல வருஷமா தெரியும். எனக்குத் தெரியாம அப்படி நடக்க வாய்ப்பேயில்ல. சும்மா நீ பிரச்சனை பண்ணாம கிளம்புற வழிய பாருங்க தம்பி. முகூர்த்தத்துக்கு நேரம் ஆச்சு”

“சார் எங்களுக்குச் சாந்தி முகூர்த்தமே முடிஞ்சிருச்சுனு சொல்றேன். நீங்க முகூர்த்தத்தை பேசிட்டு இருக்கீங்க” எனக் கூறவும் அனைவரும் ஸ்தம்பித்து நிற்க, நிஹாரிகா கண்களை இறுக மூடித் திறந்தவள், சரண்ணை ஏறிட்டு,

‘இந்த அவமானம் எனக்குத் தேவையா? இதுக்கு தான நான் இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்தச் சொல்லி மன்றாடுனேன். என்னை இப்படி எல்லார் முன்னாடியும் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து அசிங்கப்படித்தீட்டிங்களே!’ என்ற செய்தியைத் தொக்கி பார்க்கவும், சரண் மாலையைக் கழட்டிவிட்டு எழுந்தான், கூடவே நிஹாரிகாவும்.

சூர்யகுமார் “ஏய்! என்னடா விட்டா ஓவரா பேசுற? எப்போ? எங்க கல்யாணம் பண்ண? சாட்சி இருக்கா?” அவனிடம் அதற்கான சாட்சி இல்லையென மஞ்சரிக்கும், சூரியகுமாருக்கும் தெரிந்ததால் தான் திருமண சாட்சியைக் கேட்டார். அனால் அவனிடம் தான் அனைத்திற்கும் ஆதாரம் இருக்கே, அவர்களது திருமண சான்றிதழை முதல்வரிடம் வழங்கினான்.

ஆம்! அவன் முறைப்படி அவளைப் பதிவுத் திருமணம் முடித்திருந்தான். அவர்கள் பாரத்-தர்ஷனுக்காக சென்னை வந்தபோது நிரூப் நக்ஸ் குல்கர்னியை நிஹாரிகாவின் காதலன் என நினைத்துக் கடத்திய அடுத்த நாளே சென்னையில் பதிவுத்திருமணம் முடித்திருந்தான்.

சூர்யகுமார் “இது போலி சர்டிபிகேட். நம்பாதீங்க ஐயா” என முதல்வரிடம் கூற, அவர் பதவியை உபயோகித்து இரண்டே நிமிடத்தில் இது அசல் தான் கூறினார். அதில் முகம் வெளுக்க நின்றிருந்தனர் மஞ்சரியும், சூர்ய குமாரும். அதை அப்படியே விட்டால் அது மஞ்சரி இல்லையே!

மஞ்சரி “இவன் கலெக்டர் அதனால இவனே ரிஜிஸ்டர் ஆபீஸ்ல இப்படி செட்டப் பண்ணிருக்கலாம். சாட்சிய கூப்பிட்டு விசாரிச்சா தெரியும்” என்றார்.

முதல்வர் “சாட்சி குடும்ப உறுப்பினர்கள் தான் போட்டுருக்காங்க” எனக்கூறவும் சூர்யகுமார் ஹேமாவதியை முறைக்க, அவர் இல்லை என்னும் விதமாகத் தலையசைத்தார்.

“எங்க குடும்பத்துல யாரும் போடல ஐயா. இவன் பொய் சொல்றான்” எனக்கூற,

“அந்த ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ் மாப்பிள்ளை, பொண்ணு இரண்டுபேரின் விருப்பப்படி தான் நடந்திச்சு. மாப்பிள்ளை சார்பா சாட்சி கையெழுத்து போட்டது நான் தான். மாப்பிள்ளையோட அம்மாவும் நான் தான்” என முன்னே வந்தார் கல்பனா. சந்தோஷ் ராகவேந்திராவின் மனைவி, ஷிம்ரித் யாதவின் அம்மா.

நிஹாரிகாவுக்கோ அதிர்ச்சி. கல்பனாவை எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருந்தது, அது இப்போ தான் ஞாபகம் வந்தது. அன்று அவளுக்கு அவளின் ஷிம்ரித்துடன் திருமணம் அவ்ளோ தான். யார் வந்தார்கள், யார் கையெப்பம் இட்டார்கள் என எல்லாம் ஷிம்ரித்தின் மீதான மயக்கத்தில் அவள் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. கல்பனாவை பார்த்து மஞ்சரி ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சியானது என்னமோ உண்மை தான். ஆனால் மறுநொடி தெளிந்துவிட்டார்.

“அதான பார்த்தேன். என்னடா என் பொண்ணு பத்தி இப்படி தப்பா பேசிக் கல்யாணத்துல பிரச்சனை பண்றானே யார் இவன்னு நினைச்சேன். இப்ப தான தெரியுது” எனறவர் மேலும் முதல்வரிடம்,

“அதுங்களே ஏமாத்துகாரங்க ஐயா. அதுங்க சாட்சி மட்டும் இருந்தா போதுமா? பொண்ணுக்கு சாட்சி கூட இவங்க செட்டப் பண்ணின ஆளாத்தான் இருப்பான். அதுனால இந்தப் போலி சர்டிபிகேட் எல்லாம் செல்லாது.

ஐயா! இவங்க பழைய பகை, அரசியல் பகை வச்சு நம்ம சம்பந்தம் பண்ணக்கூடாதுனு இப்படியெல்லாம் பேசுறாங்க. இவங்கள வெளியே போகச் சொல்லுங்க ஐயா. என் பொண்ணு அப்படி எல்லாம் பண்ணிருக்க மாட்டா” எனக்கூற,

“பொண்ணுக்கும் பிடிச்சு தான் இந்தக் கல்யாணம் நடந்தது. நான் தான் பொண்ணுக்கு சாட்சியா கையெழுத்து போட்டது, கூடவே பொண்ணோட அப்பாவும் நான் தான். நான் தான் முன்ன நின்னு என் பொண்ணுக்கும், எங்க தங்க பையனுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சேன். என் பொண்ணை அந்தப் பஜாரி என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவா அதுனால நான் தான் என் மாப்பிள்ளைக்கிட்ட என் பொண்ண அவகிட்ட இருந்து காப்பாத்தனும்னு கேட்டுக்கிட்டேன். அவ எங்க கூடவே இருக்கனும்னு தான் என் தங்கச்சி பையனுக்கே அவள கட்டிவைக்க முடிவெடுத்தோம்”

எனக்கூறி முன்னே வந்தார் கவின் கூடவே ராகவேந்திரா குடும்ப ஆட்களும். அடுத்த கட்ட அதிர்ச்சி நிஹாரிகாவுக்கு. அவளுக்கு ஷிம்ரித் ராகவேந்திரா வாரிசு எனத் தெரிந்ததே அதிர்ச்சி தான். இதில் தன்னுடைய அப்பா இவரா என அறிந்ததில் இன்னமும் அதிர்ச்சியே! அதுவும் அவர் கூறி தான் ஷிம்ரித் அவளைக் கல்யாணம் செய்தான் எனக்கூறியது உச்சக்கட்ட கோபம்.

மஞ்சரி “என்ன குடும்பமா வந்து என் பொண்ணு வாழ்க்கையை கெடுக்க பார்க்கிறீங்களா? எல்லாம் வெளியே போங்க. என் பொண்ணை பத்தி அவதூறா பேசினா நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன். நிஹா வா. வந்து சொல்லு. இதுக்கும் எனக்கும் சம்பந்தமில்லனு சொல்லு” எனக்கூறி நிஹாரிகாவின் கையைப் பிடித்து அழுத்தமாக இழுத்தார். அவர் கையில் கொடுத்த அழுத்தத்தில் “ஆமாம்” என வேண்டும் என்ற கட்டளை இருந்தது.

அவர் கொடுத்த அழுத்தத்தில் அவள் முகம் கசங்கி, வலி அவள் கண்களில் தெரிய, மஞ்சரியிடமிருந்து நிஹாரிகாவை பிரித்துத் தன் கைவளைவுக்குள் கொண்டுவந்தான் சரண்.

சரண் “மிஸ்டர் ஷிம்ரித்! எனக்கு எல்லாம் தெரியும். நிஹா என்கிட்ட ஒன்னுவிடாம சொல்லித்தான் கல்யாணம் வரை வந்திருக்கா. அதுனால நீங்க இப்படி சபைல அவள அவமானப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. அவதான் வேணும்னா எங்களுக்குக் கல்யாணம்னு அவ உங்க கிட்ட சொன்னபோதே இந்த விஷயத்தைச் சரி பண்ணிருக்கலாம். இவ்ளோ தூரம் விட்டது அவளை நோகடிக்கிறதுக்காக மட்டும்னு எனக்குத் தெரியும். அவ குடும்பத்த பலிவாங்க இவ்ளோ கீழறிங்கி போக வேண்டிய அவசியமில்லை”

“அவள நோகடிக்கிறது என் நோக்கமில்லை மிஸ்டர் நிஷாந்த் சரண். அவ குடும்பத்தைப் பத்தி அவளுக்குத் தெரியனும். அவங்க சுயலாபத்துக்காக என்ன வேணும் பண்ணுற சுயநல பிசாசுகனு அவளுக்குத் தெரியனும். அவங்க நலனுக்காக அவளை என்ன வேணும்னாலும் பண்ணக்கூடிய பேய்கனு அவளுக்குத் தெரியனும். இந்தக் கல்யாணம் கூட அவங்க சுயலாபத்துக்கு தான் நடக்குதுனு அவளுக்குத் தெரியனும். அதுக்காக இவ்ளோ நாள் அமைதியா இருந்தேன்”

மஞ்சரி “அவ என் பொண்ணு. அவள யாருக்கு கட்டிக் கொடுக்கனும் எனக்குத் தெரியும். போங்கடா வெளியில”

ஷிம்ரித் “அது உங்க பொண்ணா மட்டும் இருந்தா. இப்போ அவ என் பொண்டாட்டி”

மஞ்சரி “யார் யாருக்கு டா பொண்டாட்டி. வெளியே போங்கடா”

முதல்வர் “அம்மா மஞ்சரி. நீ அமைதியா இரு. சரண் என்ன சொல்ற. மருமக பொண்ணு அப்படி சொல்லுச்சா உன்கிட்ட?”

சரண் “ஆமாம் பா எல்லாம் சொன்னா. அவர் அவள ஏத்துக்கலனு சொன்னா. அதுனால தான் நான் கல்யாணம் பண்ணலாம்னு”

சி. எம் “ஏம்பா முன்னயே கல்யாணம் ஆன பொண்ணை போய். அறிவில்லையா தம்பி உனக்கு. காதல் கண்ணை மறச்சிடுச்சா என்ன?”

“அவருக்கு விருப்பமில்ல. பலிவாங்க தான் அப்போ கல்யாணம் பண்ணினார்னு நிஹா சொன்னா அதுனால தான்ப்பா”

ஷிம்ரித் “நிஹா! கீழ வா”

மஞ்சரி “நிஹா மனையில உட்காரு” என அவளை அமர வைக்கப் போராடினார். ஆனால அவளோ இஞ்சு கூட அசையாமல் நிற்க, மஞ்சரி கோபத்தில் பளாரென விட்டார் ஒரு அறை. நிமிடத்தில் ஓடிச்சென்று அவளருகில் நின்று அவளைத் தம் கைவளைவுற்குள் கொண்டு வர முயன்றான் ஷிம்ரித்.

அவன் கையை உதறிவிட்டு, “ஆளாளுக்கு ஒரு காரணம் இருக்குல.. என் அம்மாவுக்கு சி.எம் வீட்டோட சம்பந்தம் வேணும், என் மாமாவுக்கு நிரூப் செஞ்ச தப்புல இருந்து அவன காப்பாத்தனும், உனக்கு எங்க அம்மாவும், மாமாவும் செஞ்ச தப்பை என்கிட்ட காட்டனும், என்னைப் பெத்தவருக்கு என்னை உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிவைக்கனும், இதோ இவருக்கு அவர் காதல் ஜெயிக்கனும்.

ஆனா எனக்குனு ஒரு மனசு இருக்குனு யாராவது யோசிச்சிங்களா? உன்னை நேசிச்சது தவிற நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்? என் குடும்பத்தைப் பலிவாங்க என் காதல ஏன் பயன்படுத்துற?”

“இல்ல நான் உண்மையா தான் நேசிச்சேன்” எனக்கூற கை நீட்டித் தடுத்தவள்,

“என்ன நேசிச்ச? அன்னைக்கு கல்யாணம் பண்ணுன போதாவது இது உன் அம்மா, இது என்னைப் பெத்தவருனு சொன்னியா?”

“உங்க அம்மாவையும், மாமாவையும் பத்தி சொன்னா நீ நம்ப மாட்ட. அதான்”

“நம்ப மாட்டேனா? சரி முன்னாடி நம்ப மாட்டேனு நினைச்சிருந்திருக்கலாம். ஆனா என்னோட குடும்பம் நடத்தின பிறகுமா உனக்கு என் மேல நம்பிக்கை வரல உனக்கு? நம்பிக்கையே இல்லனா காதல் எப்படி இருக்கும்? சரி நான் தான் கோபத்துல உன்ன விட்டுப் பிரிஞ்சேன் நீ என்ன செஞ்ச? உண்மைய சொன்னியா? சமாதானம் பண்ணியா? இல்ல இப்போ கூட டெய்லி என்கூட தான இருக்க, உன் போராட்டம் எல்லாம் என் அம்மா, மாமா, நீருப்போட முகத்திரையை கிழிக்கிறது மட்டும்தான நோக்கமா இருந்தது.

நான் உன் பொண்டாட்டினு நீ நினைச்சு இருந்தா அன்னைக்கு கலங்கி போய் வீட்டில கல்யாணம் பேசுறாங்னு உன்கிட்ட சொன்னப்போ நீ என்ன செஞ்ச? நான் இருக்கேனு ஆறுதல் தான் சொன்னியா? நான் உன்னைப் பார்த்துக்குறேன் என்கூட வந்திடுனு சொன்னியா? உன்னை நினைச்ச பாவத்துக்கு நான் தான் தினமும் செத்து செத்து பிழைச்சேன்.

அக்னீகுண்டத்துக்கு முன்னாடி உட்காரல அக்னீகுண்டத்துக்கு மேல உட்கார்ந்து கல்யாணத்தை நிறுத்தச் சொல்லி அவர் கிட்ட கெஞ்சிட்டு இருந்தேன். நீ என்ன செஞ்ச? படத்துல கடைசில வரப் போலீஸ் மாதிரி சாவகாசமா தாலி கட்டும்போது நிறுத்துங்கனு சொல்ற.

என்னைப்பத்தி யாருமே யோசிக்கலயே! பெத்தவளுக்கும் அக்கறை இல்ல, பெத்தவர் யாருனே இப்ப தான் தெரியும், கட்டுனவனும் அம்போனு விட்டுட்டு போய்ட. இனி யாரும் வேண்டாம் எனக்கு” எனக்கூறியவள், எல்லாரும் தடுக்க தடுக்க வெளியேறிவிட்டாள்.

முதல்வர் “எதையும் முன்னையே யாரும் சொல்ல மாட்டீங்களா? இப்போ பாருங்க எங்க வந்து நிக்குதுனு? இப்போ கல்யாணம் நின்னா என் மரியாதை என்ன ஆகுறது? எனக்கு இப்போ என் பையன் கல்யாணம் நடந்தே ஆகனும், நல்ல நேரம் முடிய ஐஞ்சு நிமிஷம் தான் இருக்கு. உங்க பிரச்சனையை அப்புறம் பார்க்கலாம்” என்றவர் சூரியகுமாரிடம் சென்று,

“உன் மகளை மணமேடையில் உட்கார சொல்லு” எனக் கட்டளையிட்டார்.

“அப்பா!” எனச் சரண் கத்த, “நீ சொன்னத இத்தனை நாளும் நான் செஞ்சேன். இனி நான் சொல்றத செய்” எனக் கட்டளையாகக் கூற, அமைதியாக அமர்ந்தான் சரண். சம்பந்தமே இல்லாமல் சண்டையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்ற நிரஞ்சனா மணப்பெண் ஆனாள். நிமிடத்தில் திருமணம் முடிந்தது.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-30687
 

Nnk08

Moderator
ஆயிற்று இன்றுடன் அவள் திருமணம் நின்று ஒருவாரத்துக்கும் மேல். மண்டபத்திலிருந்து யார் அழைத்தும் கேட்காது அவளது காரில் காவலர்களுடன் கிளம்பியவள் நேரே வந்தது அவளுக்கென அரசாங்கம் கொடுத்திருக்கும் குடியிருப்புக்கு. அங்கு அவளுக்குத் தேவையான தனிமையும், மன அமைதியும் கிடைத்தது.

முதற்கட்ட அதிர்ச்சிகள் அனைத்தும் விலக, தனக்கு உயிர்கொடுத்தவர் தான் தன் திருமணத்திற்கும், தன் ஏமாற்றத்திற்கும் வித்திட்டவரென அவர்மேலும், ஷிம்ரித்மேலும் அத்தனை கோபம் வந்தது. ஷிம்ரித்திற்கு தன் மேல் காதலும் இல்ல, ஒரு கத்தரிக்காவும் இல்லை அவர் சொன்னதால தான் இப்படி பண்ணிருக்கான். இனி யாரையும் நம்புவதில்லை. இனி தனக்கு யாரும் தேவையுமில்லையென முடிவெடுத்தும் விட்டாள்.

இந்த ஒரு வாரத்தில் பல முறை ஷிம்ரித் வந்துவிட்டான் ஆனால் அவள் தான் அவனைச் சந்திக்க மறுத்துவிட்டாள். கல்பனா, கவின், கார்த்திகா கூட வந்தார்கள் அவளுக்கு யாரையும் பார்க்கவோ, பேசவோ விருப்பமில்லையெனத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டாள். மஞ்சரி நிஹாரிகாவை வீட்டிற்கு அழைக்கவுமில்லை, அவளைப் பார்க்க வரவுமில்லை. அவருக்குத் தன் பகைகாரர் வீட்டில் சகவாசம் வைத்த கோபம்.

நிஹாரிகாவோ யாரோ எப்படியோ போங்க எனக்கு ஒன்னுமேயில்லை என்ற நிலையில் இருந்தாள். இந்த ஒரு வாரம் முழுக்க அடுத்து என்ன செய்வது என்பதை சிந்திக்க மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டாள்.

அவள் மனமோ ‘உன்னைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாதவர்கள் இருக்கும் இந்த ஊரிலே இருக்க வேண்டாம், முன்பு முடிவெடுத்தபடி வேற ஸ்டேட்டுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் வாங்கி சென்றுவிடலாம்’ எனக்கூறியது. அவள் மனதிற்கு ஷிம்ரித்தை பார்க்கவே பயம் எங்கே மீண்டும் அவன் மாயவலையில் விழுந்து விடுமோ என்று.

அவள் மூளையோ ‘அவன் தன்னை ஒருதலைபச்சமாக முடிவெடுப்பவள் என நம்பித்தான இந்தக் காதல், கல்யாணம் நாடகமெல்லாம் நடத்தினான். இப்போ மாற்றல் ஆகி ஓடிவிட்டால் அவன் நினைத்ததே உண்மை என்பது போல ஆகிவிடாதா?

அம்மா, மாமா, நிரூப்பின் தவறை கண்டுபிடிக்காமல், அவர்களுக்குத் தண்டனை வாங்கி கொடுக்காமல் போனா, அவன் சொன்னது தான் உண்மைனு ஆகிடாதா? அதனால எல்லா கேசையும் கண்டுபிடிக்கனும், தப்பு செஞ்சவங்களுக்கு உரிய தண்டனையையும் வாங்கிக் கொடுக்கனும்’ எனக் கூறியது.

மனதுக்கும், மூளைக்கும் நடந்த வாக்குவாதத்தில் மூளையே வென்றது. ஷிம்ரித்தின் நினைப்பை பொய்யாக்கி தவறு செய்தவர்களுக்குத் தண்டனை வாங்கி கொடுக்க வேண்டும். ஷிம்ரித்துக்கும் தகுந்த பாடம் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டுமென நினைத்தாள். ஆனால் அதை நிறைவேற்ற அவள் சாவில் எல்லையைத் தொடக்கூடும் எனக் கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டாள்.

முடிவெடுத்த பின் கால தாமதம் கூடாது என நினைத்தவள் மீதமிருக்கும் லீவை ரத்துசெய்துவிட்டு நாளைக்கே வேலைக்கு திரும்பி வருவதாக ஷிம்ரித்துக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பிவைத்தாள். உடனே அவனிருந்தும் சரி என்னும் விதமாகப் பதில் வந்தது.

காலைக் கம்பீரமாகக் கிளம்பி அலுவலகம் செல்லச் சென்றவள், நடுவில் ஒரு பார்க்கிற்குள் சென்றாள். அங்கு அவளுக்காகவே காத்திருந்தார் ஹேமாவதி.

“அத்தை”

“வா நிஹாம்மா. எப்படி இருக்க?”

“இருக்கேன் அத்தை. எதுக்காக என்னைப் பார்க்கனும்னு வரச் சொன்னிங்க?”

“அன்னைக்கு அந்தத் தம்பி கல்யாணத்துக்கு வரக் காரணமே நான் தான்மா. உனக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல விருப்பமில்லனு பூவைச்ச அன்னைக்கே எனக்குத் தெரிஞ்சது. அதுல மனசு சரியில்லாம கோவிலுக்குப் போனேன், அப்போ தான் உன் கல்பனா அத்தையைப் பார்த்தேன். முன்ன அப்பப்போ பேசுவோம், ஆனா அதையும் உங்கம்மா பார்த்துப் பிரச்சனை பண்ணின பிறகு, பார்த்தா சின்னத் தலையசைப்போடு கிளம்பிடுவோம். அன்னைக்கு அவங்களா வந்து பேசினாங்க” எனக்கூறி அன்று நடந்ததை விவரித்தார் ஹேமாவதி.

“ஹேமா ஒருநிமிஷம் உன்கிட்ட பேசனும்”

“சொல்லு கல்பனா என்ன விஷயம்? எதுவும் பிரச்சனையா?”

“ஆமா. கொஞ்சம் பெரிய பிரச்சனை தான். அதான் எப்படி தொடங்கனு தெரியல”

“பரவாயில்ல நமக்குள்ள என்ன? என் மகன் தான் பிரச்சனை பண்றானா? சனியன் அவன் அப்பனை மாதிரியே திமிரெடுத்து அழையுது”

“இல்ல பிரச்சனை அவன் இல்ல. அது என் பையனும், நிஹாரிகாவும் காதலிச்சாங்க, ரிஜிஸ்டர் மேரேஜூம் பண்ணிக்கிடாங்க”

“என்னது?” என்றார் அதிர்ச்சியாக.

“ஆமா. அப்புறம் எதோ பிரச்சனை இப்போ பிரிஞ்சு இருக்காங்க. இவனும் சமாதானம் பண்ணி வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வர மாட்டேங்குறான்”

“அய்யோ! நேத்து தான் சி.எம் வீட்டுல இருந்து வந்து நிஹாரிகாவை அவங்க பையனுக்குப் பூ வச்சிட்டு போனாங்க”

“என்ன! கல்யாணம் ஆன பொண்ண எப்படி? அதுக்கு அவ எப்படி சம்மதிச்சா?” என்றார் அதிர்ச்சியாக.

“அவ எங்க சம்மதிச்சா? வேணாம்னு தான் சொன்னா. என் நாத்தனார் யார் பேச்சையாவது கேட்பாளா என்ன? நிஹாவுக்கு விருப்பமே இல்லாம தான் வந்து நின்னா”

“உன் நாத்தனார் திமிரு மட்டும் என்னைக்கும் அடங்குவேனான்னு இருக்கு. எங்கண்ணன கொஞ்ச பாடா படுத்தினா இராச்சசி. இப்போ அந்தப் புள்ளயையும் அவ இஷ்டத்துக்கு ஆட்டிவைக்கிறா. அதுவும் படிச்சு, பதவியில இருக்க பொண்ணு சுயமா சிந்திச்சு செயல்படாம இன்னும் அம்மா பேச்சைக் கேட்குது”

“சின்னதுல இருந்து அப்படியே பழகிட்டா. இப்போ என்ன பண்றது? இன்னும் பதினைஞ்சு நாள்ல கல்யாணம்”

“என்ன பண்ணனு தெரியலயே. நான் என் பையன்கிட்ட பேசிட்டுவரேன். நாளைக்கும் இங்க வந்திடு. என்ன பண்றதுனு பார்ப்போம்” எனக்கூறி இருவரும் அவரவர் வீட்டுக்குக் கிளம்பினர்.

அன்னைக்கு அவங்கள பார்த்துட்டு வந்ததோட சரி, அதுக்கு அப்புறம் நம்ம வீட்டாளுங்க என்னையும் எங்கயும் அனுப்பல. என்ன பண்றதுனு தெரியாம தான் எங்க அம்மா வீட்டுக்குப் பத்திரிக்கை வைக்கப் போறேனு போய், அவங்க கிட்ட சொல்லிக் கல்பனா வீட்டில விஷயத்தைச் சொல்லச் சொன்னேன். அங்க அவங்க கிட்ட பாஸையும் கொடுக்கச் சொல்லிக் கொடுத்தது நான் தான்.

அவங்க ரொம்ப நல்லவங்க மா. உங்கம்மாவும், மாமாவும் தான் சரியில்லாதவங்க. அவங்க குணத்தை உங்களுக்கு நான் சொல்லல, ஏன்னா அதுனால ஒரு பிரச்சனை வந்திடக்கூடாதுனு தான் சொல்லல. இப்போவும் உங்கம்மாவும், மாமாவும் சதி திட்டம் தீட்டிக்கிட்டு தான் இருக்காங்க.

உனக்கு அந்தத் தம்பி மேல என்ன கோபம்னு தெரியல. ஆனா எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு அந்தத் தம்பி கூடப் போய் இரும்மா. அத்தை உன் நல்லதுக்கு தான் சொல்லுவேன். வயசு புள்ள தனியா இருக்க வேணாம்டா. நீ இங்க இப்படி இருக்குறது எனக்குப் பதறுதுடாம்மா”

“அத விடுங்க அத்தை. எனக்கும் உங்ககிட்ட இருந்து சில உதவி தேவைப்படுது” எனக்கூறி, சில விஷயங்களை அவரிடம் கூறிவிட்டு, அவரை அணைத்து விடைபெற்றுச் சென்றாள். அவரும் அவள் கூறியதை எப்படி செய்வது என யோசனையோடே வீடு சென்றார்.

இன்று காலை எப்போதும் வரும் நேரத்தைவிட முன்னதாகவே வந்துவிட்டான் ஷிம்ரித். அவனுக்கு அவனவளுடன் பேசியாக வேண்டும் என இருந்தது. அவன் நினைவுகளோ ஒரு மாதம் பின்னோக்கி நகர்ந்தது.

அவள் அன்று தன்னிடம் வந்து தனக்கு திருமணம் எனக்கூறும் போதே அவனுக்கு அவ்வளவு கோபம் வந்தது. ‘ஏண்டி நான் உன் புருஷன் என்கிட்டயே வந்து எனக்கு வேறொருத்தனோட கல்யாணம்னு சொல்றீயே நியாயமாடி இது? என் மனசை இப்படி கொலையா கொல்றதுல அப்படி என்னடி உனக்குச் சந்தோஷம்? அப்படி என்ன தப்பு பண்ணிட்டேன் நான்? என் பக்கம் என்ன நியாயம்னு கேட்காம நீயா ஒரு முடிவு பண்ணி நீயா ஒன்னு பண்ணிட்டு இருக்க.

நான் தான் உன்னை விட்டு இருக்க முடியாம உன்னைப் பார்த்துட்டேயாவது இருக்கலாம்னு டிரான்ஸ்ஃபர் வாங்கிட்டு இங்க வந்தேன். என்ன கொஞ்சம் கூடக் கன்ஸிடர் பண்ண மாட்ற. இப்போ வந்து கல்யாணம்னு சொல்ற. அவ்வளவு வெறுக்குறயா என்னை. என்மேல அவ்ளோ வெறுப்பு உன் மனசுல இருக்குனா எனக்கும் நீ வேணாம் போடி’ எனச் சலிச்சிக்கிட்டாலும்,

‘அப்படி எல்லாம் உன்னைத் தூக்கி ஒருத்தன்கிட்ட கொடுத்திட மாட்டேன். உன்கிட்ட உன் அம்மா, மாமாவோட முகத்திரையை கிழிச்சு, அவங்க லட்சனத்தை உனக்குக் காட்டிட்டு, நான் யாருனு உன்கிட்ட வெளிப்படுத்துவேன். நீ என் பொண்டாட்டி டி. உன்னை உரிமையோட என் பொண்டாட்டியா கூட்டிக்கிட்டு தான் என் வீட்டுக்குப் போவேன் டி என் மாமன் பெத்த இரத்தினமே’ என மனதோடு பேசியவன் வெளியில் அவளிடம்,

“வாழ்த்துக்கள்” எனக்கூறி கைக்குலுக்கினான் தன் மனதை மறைத்துக் கொண்டு. எப்படியும் அந்தத் திருமணத்தை நிறுத்திவிடும் திடம் அவனுக்கு இருந்தது. அதற்கு முன் செய்ய வேண்டிய பலதும் இருந்தது.

கையில் இருக்கும் கீர்த்தனா கேஸை அவள் கண்டுபிடித்திருந்தால் அவள் அம்மா, மாமா, நிரூப்பின் முகத்திரைகள் கிழிந்திருக்கும். ஆனால் அவள் தான் இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லையே! ஆகவே முதலில் அவளுக்கு இதைத் தெரிவித்தாக வேண்டும் என நினைத்தவன், அது சம்பந்தமான ஆவனத்தை அவள் கவனத்திற்கு வரும்படி செய்தான்.

நிரூப் தான் அந்தப் பெண்ணின் மீது ஆசைகொண்டு அவளைக் கடத்தி தன் ஆசைகளைத் தீர்த்துக்கொண்டதோடு, தன் நண்பர்களுடனும் அவளைப் பகிர்ந்து அவளை நாசம் செய்ததில், வெறி நாய்களின் வேட்டையில் அந்த மான் பலியாகி உயிரைவிட்டது. அவளை அவர்களது இடத்தில் புதைத்துவிட்டான்.

கீர்த்தனாவைக் காணாமல் அவள் பெற்றோரிடம் காவல்துறையில் புகார் அளிக்க, காவல்துறையினரிடம் வசமாகச் சிக்கினான் நிரூப். மஞ்சரியின் மருமகன், எம்.எல்.ஏ வின் மகனாக இருந்தால் காவல்துறைக்கு கண்கள் கட்டப்பட்டு விடுமே. அதுதான் நடந்தது கீர்த்தனா கேஸிலும்.

மஞ்சரி மருமகனை பிடிபிடியெனப் பிடித்துவிட்டார். சூர்யகுமார் சொல்லவே வேண்டாம் அடித்தே விட்டார். காரணம் அவன் தப்பு செய்தான் என்பதற்காக இல்லை. தப்பை சரியாகச் செய்யாத குற்றத்திற்காக. இப்படி மாட்டிக்கொண்டு விட்டானே என்ற ஆதங்கத்தினால் மட்டுமே கண்டித்தனரே ஒழிய ஒரு அப்பாவி பெண் இறந்ததை பற்றியெல்லாம் அவர்களுக்கு அக்கறையே இல்லை.

நிஹாரிகாவுக்கோ அந்தக் கோப்புகளைப் பார்த்ததும் அவ்வளவு கோபம் தன் குடும்பத்தினர் மீது. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை அவளுக்கு. ஒரு புறம் தனக்கு நிச்சயத்திற்கும் திருமணம், மறுபுறம் இந்த விஷயம். அவளால் ஆனது அந்தக் கோப்புகளை எல்லாம் எடுத்து, நம்பிக்கையான ஒரு காவல்துறை உயர் அதிகாரிக்கு அனுப்பி நிரூப்பை கைது செய்ய உத்தரவு பிறப்பித்து, அதற்கான கோப்புகளுடன் கூடவே அவளது ஒருமாத விடுமுறை கடிதத்தையும் சேர்த்து ஷிம்ரித்திடம் கொடுத்துவிட்டு அவனை வெறுப்புடன் ஒற்றைப் பார்வை பார்த்துவிட்டுச் சென்றாள்.

‘அடியேய் இப்பவுமா உன் அம்மாவ நம்புற? உயிர கொடுத்து அவங்களைப் பத்தி உனக்குப் புரியவைக்க போராடிட்டு இருக்கேன் நீ ஹாயா வந்து கல்யாணத்து லீவா கேட்குற இராச்சசி. நடக்காத கல்யாணதுக்கு லீவு வேற. போடி போ..’ என மனதில் அவளை அர்சித்துவிட்டு அவன் வேலையைத் தொடர்ந்தான்.

ஆனால் அதை அன்றே அறிந்துகொண்ட மஞ்சரி தன் அண்ணன் மகனைக் காக்க, அவனைப் போலீஸ் கண்ணில் மண்ணை தூவிவிட்டு வெளி மாநிலத்துக்குப் பத்திரமாக அனுப்பிவைத்துவிட்டார். போலீஸ் அவனைத் தேடும் பணியில் இப்போது இறங்கிவிட்டது.

நிஹாரிகா அன்று இரவு முழுவதும் யோசித்தது அவளின் பொய்த்துப்போன உறவுகள்பற்றி தான். தன் அம்மா, மாமா, நிரூப், ஷிம்ரித் என அனைவரும் ஒவ்வொரு விதத்தில் தன்னை ஏமாற்றி கொண்டிருக்கிறார்கள். இனி யாரும் வேண்டாம் வேலை மாற்றம் வாங்கி யார் கண்ணிலும் படாத தூரம் செல்ல நினைத்திருந்தாள். ஆனால் அதை அவள் மஞ்சரியிடம் தெரிவிக்க, அவளை வீட்டுச்சிறையில் வைத்து, கட்டாயத் திருமணத்திற்கு திட்டமிட்டு, இன்று இவ்வளவு விஷயமும் ஆகிவிட்டிருந்தது.
 
Last edited:

Nnk08

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே

கதையைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை என்னோடு கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் உங்கள் கிளி🦜🦜

நன்றி

Post in thread 'சிறையாடும் மடக்கிளியே! - கருத்து திரி'https://www.narumugainovels.com/threads/10497/post-31031
 
Status
Not open for further replies.
Top