எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

உயிரே உன்மத்தங்கொள்ளுதடா! - கதைத்திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-95

Moderator
வணக்கம்!
உயிரே உன்மத்தங்கொள்ளுதடா! கதைக்கான அத்தியாங்கள் இங்கே பதிவிடப்படும்!
 
Last edited:

NNK-95

Moderator
உயிரே உன்மத்தங்கொள்ளுதடா!

அத்தியாயம் - 1:

கட்டிக் கரும்பாய் இனித்தவளை, சுவரில் சாய்த்து.. அவள் காதோடு தனது இதழுரசி, அந்த உரசலில் அவளது மொத்த உடலும் ஒரு நொடி சிலிர்க்க.. அவள் கன்னத்தோடு கன்னம் இழைத்து, அவளின் இதழ் நோக்கி மயக்கத்துடன் குனிகையில் திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்தான் சமர வர்மன்!

ஆறடி ஆண்மகன்.. அஞ்சா நெஞ்சன் என்று அவனைப் புகழ்வதற்கு பல இருந்தாலும், பெரும் பணம் கொண்டு, தனத்தில் புகழும் வீட்டின் ஒரே வாரிசு. ஆனாலும் கூட, இந்தியக் குடியுரிமைத் தேர்வுக்காக அயராது படித்துத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பவன் அவன்.

அவனது சிறு வயதில் இந்த அபார்ட்மென்ட்டில் தான் குடும்பத்துடன் வசித்தனர். பிறகு அவன் அப்பா குமார வர்மனுக்கு, புதியதாய் துவங்கிய தொழில் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்துவிட, அவரது வாழ்க்கைத் தரம் கிடுகிடுவென உயர்ந்தது.

அதனால் நகரின் வசதி படைத்த இடத்திற்கு அவர்கள் குடியேறிப் போய்விட்டாலும், இந்த வீட்டை விற்காமல் தான் இருந்தார்கள். அதற்குக் காரணம் இந்த வீட்டின் ராசி தான் அவர்கள் குடும்பத்துக்கு இத்தனை முன்னேற்றம் கொடுத்தது என்று அவன் அப்பா நம்பியது.

இன்னொன்று சமரனின் நண்பர்கள் எல்லோரும் இன்னமும் அதே அபபார்ட்மெண்ட்டில் குடியிருந்ததால், சமரனும் அதை விற்க அனுமதிக்கவில்லை. இப்பொழுது பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்பெல்லாம் முடித்துவிட்ட பிறகு, தனியே ஓரிடத்தில் இருந்து பரீட்சைக்குத் தயார் செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணியவன், தேர்ந்தெடுத்தது அந்த அபார்ட்மென்ட்டைத் தான்.

அதில் அவன் அம்மாவுக்குச் சுத்தமாய் விருப்பம் இல்லை தான். பணம் வந்த பிறகு, இந்த நடுத்தர மக்களுடன் தன் மகன் நட்பு வைத்துக் கொள்ளுவதை அவர் மனம் துளியும் ரசிக்கவில்லை. ஆனால் பிடிவாதக்காரனான மகனிடம் இதைக் கூறினால் அவ்வளவு தான்! அவனது கோபத்தில் வீடே ரெண்டாகிவிடும் என்ற பயத்தினால் தனது விருப்பமின்மையை இலைமறைக் காயாக மட்டுமே காட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்தப் பணக்கார பெண்மணி.

ஆனால் சமரனைப் பொறுத்தவரை இந்த அபார்ட்மெண்ட் அவனது உயிர். ஆம்.. அவன் பிறந்து, வளர்ந்த இடம்.. அவன் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கையில் இந்த வீட்டை விட்டு வேறிடம் குடியேறி இருந்தாலும், இங்குக் கிடைத்த நண்பர்கள் தான் இன்னமும் அவனுக்குத் தொடர்கிறார்கள்.

இயல்பிலேயே மிகவும் இறுக்கமான மற்றும் அழுத்தக்காரனான அவன், அளவாய் சிரிப்பது இந்தக் கூட்டத்தினரிடம் மட்டும் தான். அதுவும் சிறுவயதிலிருந்து பழகியதால் வந்த நெறுக்கித்தினாலோ என்னவோ?!

அதைத் தாண்டி வெளியில் யாரும் அவனை நெருங்கியதே கிடையாது.

எனவே இந்த அபார்ட்மெண்டில் அவனுக்குக் கிடைத்த அந்த ஆறு நண்பர்களைத் தவிர வேறு யாரும் நண்பர்கள் என இவனுக்குக் கிடையாது. அதில் அனைவருமே சம வயது உடையவர்கள் என்று கூறிவிட முடியாது தான்.

ஆனால் இவனை விட வயதில் மூத்தவர்கள் அந்தக் கூட்டத்தில் யாரும் இல்லை. சமரனும், அவன் உடன் படித்த, வருணும் ஒன்றாகத் தான் சிவில் சர்விஸ் தேர்வுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களுடன் படித்த கனகா கல்லூரி விரிவுரையாளராகவும், லோகேஷ் மருத்துவம் முடித்துவிட்டு, இப்பொழுது ஒரு பிரபல மருத்துவமனையில் பணிபுரிகிறான்.

அவர்களை விட ஒரு வயது சிறியவர்களான, கூடவே இரட்டையர்களான அஞ்சனாவும், கார்த்திக்கும் பிரபல ஐ.டி கம்பனியில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

இவர்கள் எல்லாருக்கும் கடைக்குட்டி ஒருத்தி இருக்கிறாள். சமரனை விட நான்கு வயதுக்கு மேல் சின்னவள். அந்தக் குழுவில் அனைவரை விடவும் சிறியவள். ஆனால் சுத்த அறுந்த வால். கல்லூரி மூன்றாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். பெயர் வல்லபி!

அந்தக் கூட்டத்திலேயே மிகவும் இறுக்கமான ஆள் சமரன் என்றால், அவனுக்கு நேர் எதிராக ஒருத்தியைப் படைத்து இறைவன் அந்தக் கூட்டத்துக்குள்ளேயே உலவ விட்டிருக்கிறான் என்று எல்லோரும் கேலி செய்வார்கள்.

அந்த அளவுக்கு வாய்.. வாய்.. அவ்வளவு வாய்! அந்தக் கூட்டத்தில் அனைவருமே பேர் சொல்லித் தான் அழைத்துக் கொள்ளுவார்கள். ஆனால் சமரனின் அழுத்தத்தால் அனைவருக்கும் அவனிடம் சற்று கட்டுப்பாடு இருக்கும். ஆனால் இந்த வாயாடி யாருக்கும் அசரமாட்டாள்.

"ஏய்.. உன்ன விட வயசுல மூத்தவன்.. பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டா கூடப் பரவாயில்ல.. நீ ஓவரா அடா.. போடான்னு கூப்பிடற?" என்று அவன் இறுகிய குரலில் ஆட்சேபித்தால், அவனருகே வந்து, எட்டி அவன் தோள் மேல் கைபோட்டு.. "ஆறடிக்கு மேல வளர்ந்துட்டதால உனக்கு எல்லாரும் மரியாதை கொடுக்கணுமா? என்னால எல்லாம் முடியாது போடா.." என்று அலட்சியமாய் கூறுவாள் அவள்.

"அடியேய் அரை ஆழாக்கு.. என் ஒரு கையால பிடிச்சு நசுக்குனா, நெளிஞ்சு போய்டுவ நீ.. இந்த வாய் பேசறாயா? உனக்கு வல்லபின்னு பேர் வச்சதுக்குப் பதிலா, வெறும் வாலுன்னு பேர் வச்சிருக்கணும்டி.." என்று எகிறுவான் அவன்.

எப்பொழுதும் சமரனுக்கும், அவளுக்கும் முட்டிக்கொள்ளும். அடிதடி, கைகலப்பு என்று சண்டைக் கோழிகளாகத் தான் இருப்பர்கள் இருவரும்.

ஆனால்.. இப்பொழுது இந்தக் கனவு.. அவளை இழுத்து முத்தமிடுவதை போன்ற அந்தக் கனவு.. அதிலும் இன்னமும் துல்லியமாய் நினைவிருக்கும் அவளது நுனி மூக்கு சிறு மச்சத்தின் ஜொலிப்பு.. ஹப்பா.. உடல் சிலிர்த்தது அவனுக்கு!

ஆனால் மறுகணமே தலையைக் குலுக்கிவிட்டு நிதானத்துக்கு வந்தவன்., "ச்ச்சே.. அவ சின்னப்பொண்ணு.. அதுவும் அவளை நான் குழந்தைல இருந்து பார்த்துட்டு இருக்கேன்.. இப்படி எல்லாம் அவளைப் பத்தி தப்பா நினைக்கக் கூடாது.." என்று திடமாகத் தான் முடிவெடுத்ததாக நினைத்தான்.

ஆனால் தனது உடலையும், உணர்வையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து ஆண்டு கொண்டு இருப்பதாக இறுமாந்து இருந்தவனின் உணர்வுகளை, அந்தச் சிறிய பெண் எப்பொழுதோ களவாடிவிட்டதை அவன் அறியவில்லை!

அவனையும் அறியாது அவனது கை தன் அலைபேசியில் இருந்த அவளது புகைப்படத்தை எடுத்து அவளது நுனிமூக்கு மச்சத்தை வருட.. சில நொடிகள் கடந்தே அதை உணர்ந்து, தீச்சுட்டார் போல போனை கீழே போட்டான்.

உடனே எழுந்து சென்று முகத்தில் நிறைய நீர் அடித்து அவன் கழுவ, அதே சமயத்தில் அவனது போன் அழைத்தது.

முகதத்தைத் துடைத்தபடியே வந்து பார்த்தால்.. அழைத்தது அவன் எண்ணத்தின் நாயகி தான்!

போனை எடுக்க வேண்டாம் என்று அவனது மனம் அலற, அதை அலட்சியம் செய்து தன்னிச்சையாய் அந்த அழைப்பை ஏற்றது அவனது விரல்கள்!

அவன் "ஹெலோ.." என்னும் முன், "டேய் வளர்ந்தாமண்டி.. படிச்சுட்டு இருக்கியாடா?" என்றாள் வாயில் எதையோ கொறித்தபடியே.

அவள், தனது படுக்கையில் தூக்கிச் சொருகிய கொண்டையுடன், குறுக்காலிட்டு அமர்ந்து, கால் முட்டியில் ஒற்றைக் கையை ஊன்றியபடி, கையில் சிப்ஸை வைத்துக் கொண்டு இவனுடன் போனில் பேசுவது, சமரனுக்கு மனக்கண்ணில் காட்சியாய் விரிய, அவனையும் அறியாது அவனது இதழ்கள் சிரிப்பைப் பூசிக் கொண்டன.

ஆனாலும் அவளிடம் தன் மிதப்பை விடாமலேயே.. "ஏய் வாலு.. நைட்டு மணி பதினொன்னு ஆகுது.. இன்னும் தூங்காம நீ என்ன செய்யற? நாளைக்கு காலேஜ் இருக்குல்ல?" என்று மிரட்டலாய் அவன் கேட்க, அவளோ..

"டேய்.. படிச்சு படிச்சு உனக்கு மூளை உருகி காது வழியா வந்துடுச்சி போலிருக்கு.." என்று கூற, காதிலிருந்து போனை எடுத்து அதைப் பார்த்து முறைத்தவன்.. "ஏய்.." என்க, அவளோ..

"பின்ன என்னடா? இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை.. நாளைக்கு காலேஜ் லீவ் தான்.." என்றாள் நொடித்துக்கொண்டு.

"ஸ்ஸ்ஸப்பா.. சரி நாளைக்கு லீவ். இப்போ எனக்கு எதுக்கு போன் பண்ணின அதைச் சொல்லு.." என்று அவன் கேட்க, "லைட்டா பசிக்குதுடா.. எல்லாரையும் கூப்பிட்டேன்.. எல்லாருமே வரேன்னு சொல்லிட்டாங்க.. நீயும் நாள் முழுக்க ரூம்ல அடைஞ்சு கிடந்தது படிச்சுட்டு இருக்கியே.. உன்னையும், வருணையும் கூடக் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணலாம்னு தான் கூப்பிடறேன்.. வாங்கடா வெளில போய்ச் சாப்டுட்டு வரலாம்.." என்று கூற, அதற்கு வர முடியாது என்று பட்டென்று கூறினான் சமரன்.

"ஏன்.. ஏன் வர முடியாது? வீட்டுலையே உட்கார்ந்து கோழி முட்டையா அடைகாக்கற நீ..?" என்று அவள் நக்கலாய் கூற, சமரனோ.. "அடிங்க.. விட்டா உனக்கு வாய் ஓவரா போகுது.. நான் ஐ.பி.எஸ் ஆகறதுக்கு படிச்சுட்டு இருக்கேன்.. அதுக்கு படிப்பு மட்டும் போதாதுடி அரை ஆழாக்கு.. ஃபிஸிக்கும் ரொம்ப முக்கியம்..

இப்படி நைட்ல கண்டதையும் சாப்பிட்டா நான் எப்படி என் ஃபிஸிக்க மைண்டைன் பண்ணறது?" என்று அவன் கேட்க, வல்லபியோ போனின் மறுபக்கம் உதட்டைச் சுளித்து தனக்குள்ளாகவே அவனுக்குப் பழிப்பு காட்டினாள்.

"அப்போ நீ வரல.." என்று அவள் பிடிவாதமாய் கேட்க.. சமரனோ.. "இல்ல.. நான் வரல.." என்று கூறினான்.

"சரி நீ வராட்டிப் போ.. ஆனா வருண் வருவான்.. நாங்க எல்லாரும் ஒண்ணா வெளில போறோம்.. நீ வீட்டுலைய உட்காந்து அந்த முட்டைய அடைகாத்துட்டு இரு.." என்று கூறி போனை வைத்துவிட்டாள்.

அவள் பேசியதில் சிரிப்பு வந்துவிட, நகை முகமாகவே வெளியே வந்தவனுக்கு, வருணிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

"சமரா.. நாங்க எல்லாரும் வெளில சாப்பிடப் போறோம்.. நீ வரலைன்னு சொன்னியாம்.. அந்த வாயாடி சொன்னா?" என்று கேட்க, சமரனோ.. "ஆமாம்டா.. இன்னைக்கு எனக்கு மூட் இல்ல.." என்று கூற, அதில் கடுப்பண வருணோ,

"இவனுக்கு எதெதெக்கு தான் மூட் வரணும்னு ஒரு விவஸ்தையே இல்ல.." என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்து போனை அணைத்தான்.

இங்கு சமரனைத் தவிர மற்ற அனைவரும் அவர்கள் அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு ரோட்டோர தள்ளுவண்டிக் கடைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அது அவர்கள் வழக்கமாக வரும் கடை தான்.

ஆளாளுக்கு என்னென்ன வேண்டும் என்று கூறிவிட்டு இவர்கள் காத்திருந்தனர்.

அவர்கள் சாப்பாடு தயாரான பிறகு அடித்துப் பிடித்துப் பறந்து போய் வாங்கினார் அனைவரும். இதில் வருண் தான சற்று நிதானமானவன்.

அதனாலேயே இவர்கள் இப்படி சாப்பிட ஆளாய் பறப்பதைப் பார்த்துச் சிரித்தவன்.. "டேய்.. ஏற்கனவே வீட்டுல ஒரு ரவுண்டு டின்னர் முடிச்சிருப்பீங்க தானேடா? இப்போ என்னடான்னா இபப்டி சண்டை போட்டுக்கறீங்க.." என்று கேட்டபடி கடைசியாகத் தனது சாப்பாட்டையும் வாங்கிக் கொண்டு நிமிர்கையில் அவனுக்கு எதிர்ப்புறமாக நின்றிருந்த வல்லபியோ..

"ஹ்ம்ம்.. கொஞ்சம் கேப் விட்டா, இந்த கார்த்திக் குரங்கு என்னோட பிரியாணியையும் சேர்த்து சாப்பிட்டுடும்.. அவனுக்குப் பயந்துட்டு தான் இவ்வளவு அவசரப்பட்டோம்.." என்று வாயில் பிரியாணியைத் திணித்துக் கொண்டே அவள் கார்த்திக்கை முறைத்துக் கொண்டு கூற, அவள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தட்டை, பின்னால் இருந்த யாரோ லாவகமாகப் பறித்துக் கொள்ள, திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தால், அங்கே நின்றிருந்தது சமரன் தான்.

"டேய் வளர்ந்து கெட்டவனே.. வரமாட்டேன்னு அவ்வளவு சீன போட்ட.. இப்போ எதுக்குடா வந்த?

வந்ததும் இல்லாம.. எதுக்குடா என் பிரியாணியை பிடுங்கின.. கொடுடா.." என்று அவனிடம் சண்டை கட்ட, சமரனோ நிதானமாகத் தட்டைக் கொஞ்சம் உயரமாகத் தூக்கிப் பிடித்தபடி.. "முடிஞ்சா என்கிட்டே இருந்து தட்டை வாங்கிக்கோ.. இல்லைன்னா டைம் வேஸ்ட் செய்யாம இன்னொரு பிரியாணி ஆர்டர் செய்துக்கோ போடி.." என்று அலர்ச்சியமாய் கூறி சிரித்தபடி அவன் அந்தத் தட்டிலிருந்தே எடுத்துச் சாப்பிட, அந்த மொத்தக் கூட்டமும் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

இதில் கார்த்திக் வேறு.. "ஹ்ம்ம்.. என்ன குரங்குன்னு சொன்னல்ல.. உன் பிரியாணியை நான் பிடுங்கி சாப்பிட்டுடுவேன்னு வேற சொன்ன இல்ல? இப்போ அனுபவி.." என்று கேலியாய் கூற காதில் புகை வர, அவர்களுக்கு முதுகு காட்டி, கைகட்டி நின்று தான் கோபமாய் இருப்பதாய்க் காட்டிக் கொண்டாள் வல்லபி.

அவளைக் கண்டு முகம் கனிந்த அஞ்சனாவோ.. "டேய்.. குழந்தையை ஏண்டா இபப்டி கிண்டல் செய்யறீங்க?" என்று கூறி, அவளுக்காகத் தானே இன்னுமொரு பிரியாணியை ஆர்டர் செய்ய.. அதற்கு லோகேஷோ..

"இந்த வாலு தான் நம்மள இப்படி அன்டைம்ல சாப்பிட வச்சு கெடுக்குதுன்னா.. நீ அவளுக்குச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடு.." என்று அஞ்சனாவிடம் கூற, அவன்புறமாகத் திரும்பிய வல்லபியோ..

"ஹெலோ மிஸ்டர். டாக்டர்.. அப்படி உனக்கு உன் ஹெல்த் மேல கன்செர்ன் இருந்துச்சுன்னா, நீ எதுக்கு இங்க வந்தயாம்?" என்று முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக் கொண்டு கேட்க, லோகேஷோ..

"இதோ இப்படி உன்ன வெறுப்பேத்தத் தான்.." என்று கூறி தனது சிக்கன் லெக் பீஸை எடுத்து அவளுக்குப் பழிப்புக் காண்பித்துக் கொண்டே உண்ண.. வல்லபிக்கோ முகம் சிறுத்துவிட்டது.

அப்பொழுது யாரும் எதிர்பாரா விதமாக, வல்லபியிடம் சென்ற சமரனோ.. அவன் வைத்திருந்த தட்டிலிருந்து பிரியாணியை, வல்லபியின் வாயருகே எடுத்துச் சென்று ஊட்ட முனைய, அவனது செயலை அனைவரும் திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இவர்களது நட்பு என்ன தான் நெருக்கமானதாய் இருந்தாலும், அதில் ஒரு கண்ணியம் இருக்கும்!

அதிலும் சமரன் கொஞ்சம்.. கொஞ்சமல்ல ரொம்பவே அமைதி தான்..

ஆனாலும், மற்றவர்களிடம் பேசுவதைக் காட்டிலும், அவன் வல்லபியிடம் அதிகம் உரையாடுவான் தான். அது பெரும்பாலும் சண்டையிடுவதாகத் தான் இருக்கும்.

இருவரின் சண்டையும் பெரும்பாலும் கைகலப்பில் தான் முடியும்.

சென்ற வாரம் கூட ஏதோ சண்டையில் வல்லபி, சமரனைக் கீழே தள்ளி, அவன் முதுகில் அமர்ந்து அவன் முடியைப் பிடித்து ஆட்டினாள்.

அதில் கோபம் கொண்ட சமரனோ அவளைக் கீழே தள்ளிவிட்டு அவளது கையைப் பிடித்து முறுக்க, அவள் கத்தி ஊரையே கூட்டிவிட்டிட்டாள்.

இப்படி இருந்த சமரன், இப்பொழுதுத கண்களில் ஏதோ சொல்ல முடியாத பாவத்தில் வல்லபிக்கு சாப்பாடை ஊட்டினால், பாப்பவர்களுக்கு மயக்கமே வந்துவிடாதா என்ன?

தவிர, வல்லபிக்குமே இது பேரதிர்ச்சி தான்.. அவள் அதிர்ச்சியில் விழிகளை விரித்துப் பார்க்க, அவன் சைகையால் வாங்கிக்கொள் என்பது போலக் கூற, என்னவோ மந்திரத்துக்கு உட்பட்டவள் போல, இவளது இதழ்களும் தன்னால் விரிந்து கொண்டன.

அதைப் பார்த்த மற்றவர்களுக்கோ.. "என்னடா நடக்குது இங்க?" என்று அதிர்ச்சியில் அவர்களும் வாய் பிளந்து நின்றார்கள்!


"அவளின் இரு கண்களில்,

ஒன்றில் அமுதூறுகிறது!

மற்றொன்றில் நஞ்சு கசிகிறது!

நஞ்சை உண்டு நான் மரிக்கக் கிடக்கையில்,

மறு விழியால் கருணை செய்கிறாள்..

அமுதையும், நஞ்சையும் மாறி மாறிப் பருகி

மரித்துப் பிறந்து, மரித்துப் பிறந்தென

மாறி மாறி நான் வதைந்தாலும்..

மரிக்கிறேன் அவளுடனே..

அவளுக்கெனப் பிறந்திடவே!"


ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. இதோ வெற்றிகரமா கதையை ஆரம்பிச்சுட்டேன்.. முதல் அத்தியாயத்தைப் படிச்ச்சுட்டு உங்களோட கருதட்டுக்களை என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க..

கதை ஆரம்பிக்கும் போது ஜாலி, கேலி கலாட்டாவா இருக்கும்.. ஆனா போகப்போக நிறைய சஸ்பென்சஸ் இருக்கு.. கூடவே காமெடிக்கு பஞ்சம் இருக்காது..

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், இந்தக் கதையின் கடைசில் இருக்கற கவிதையும் படிங்க.. அதுல சின்னச் சின்ன சர்ப்ரைசஸ் ஒளிஞ்சிருக்கு..

ஆக மொத்தத்துல கதை உங்களுக்கு இன்டெரெஸ்ட்டா போகும்னு நம்பறேன்.. நானே இந்தக் கதை எழுத அவ்வளவு ஆவலா காத்துட்டு இருந்தேன்.. கண்டிப்பா உங்களையும் இந்தக் அஃதை சந்தோஷப்படுத்தும்னு நம்பறேன்..

கருத்துக்களை இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க :

 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 2:

வளது முக வாட்டம் பொறுக்காது, ஏதோ தன்னிச்சையாக அவளுக்குச் சாப்பாட்டை ஊட்டப் போக, அதற்குச் சுற்றி இருந்தவர்களின் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியை உணர்ந்து தன்னை சுதாரிப்பதற்குள், எதிரில் இருந்த வல்லபியோ அப்படியே மயங்கிக் கீழே சரிந்தாள்!

***

அழகான அரண்மனையின் மேல்மாட உப்பரிகை. காலை விடியலின் வெளிச்சத்தில் முழுதான அலங்காரத்துடன், தலையில் மாட்டுக் கொம்பைக் கிரீடமாகத் தரித்து அதைச் சரிசெய்தபடி வந்து நின்றாள் அவள்.

அவள் வந்து நின்று சூரிய உதயத்தை தரிசித்துக் கொண்டிருக்கையில், கருநிற பளபள உடையில் முகத்தில் கருஞ்சிறுத்தை முகமூடியை மாட்டியபடி வந்து நின்றாள் மற்றொருவள்.

"ஆஹா.. பசுமையின் பேரரசி! உன் பார்வை பட்டாலே உயிர்களுக்கெல்லாம் மோட்சம் கிட்டுமாமே?" என்று நக்கலாய் உரைத்தபடி அங்கே கீழே பாலை நிலத்தின் மணமேட்டில் பரிதாபமாய், பசியில் இறந்து கிடந்த ஓநாயின் உடலைச் சுட்டினாள்.

அதைக் கண்டு கண்களில் சிறு எரிச்சல் எட்டிப் பார்க்க, "ஆமாம் செக்மெட்.. உன் மூச்சு, நஞ்சு கலந்து எதிரில் இருப்பவரை நோய் கொள்ள வைக்குமே.. அது போல என் பார்வை பட்டால்.. இந்தப் பாலை துளிர்க்கத் தான் செய்யும்..

அதற்கான நாளும் நெருங்கிவிட்டது." என்றாள் அவளுக்குப் பதிலுரைக்கும் விதமாக.

அதைக் கேட்டுக் கண்கள் இடுங்க அவளைத் தலை முதல் கால் வரைப் பார்த்தவள்.. "ஓஹோ?! அப்படியா? சரி அது இருக்கட்டும்.. நாளை தானே ஹோரஸுடன் பயணம்? இன்றே இத்தனை அலங்காரம் எதற்கு?" என்றாள் இன்னமும் கேலி பொங்க!

"ஒருவேளை, நைல் நதியின் மேற்குப் புறத்தை மட்டும் பார்த்துச் சலித்துவிட்டதோ.. ஹேத்தருக்கு, எகிப்தின் மகாராணியாகும் ஆசை வந்துவிட்டதோ?!" என்று போலியாய் ஆச்சர்யப்படுவதை போல அவளை செக்மெட் இகழ, அவளைக் கீழ்க்கண்ணால் பார்த்தாள் ஹேத்தர்.

"என்ன சொன்னாய்? இந்த அலங்காரம் ஹோரஸுக்காகவா? ஹ்ம்ம்.. ஹோரஸை மயக்க இனி தான் நான் முயற்சி செய்ய வேண்டுமா என்ன?" என்று ஏளனமாய் கேட்டுவிட்டு அவள் அங்கிருந்த அகல, செக்மெட்டின் கண்களில் வன்மம் பரவியது!

***

"வல்லபி.. ஹேய் வல்லபி.. என்ன ஆச்சுடி உனக்கு?" என்று அஞ்சனாவும், கனகாவும் மயங்கி விழுந்தவளை மடியில் கிடத்திக்கொண்டு எழுப்ப முயற்சிக்க, லோகேஷ் தான் அந்தத் தள்ளுவண்டிக் கடையிலிருந்தே தண்ணீர் எடுத்து வந்து, அவள் முகத்தில் தெளித்தான்.

முகத்தில் ஜில்லென்று தண்ணீர் பட்டதுமே கண்கள் சுருங்க மயக்கத்திலிருந்து தெளிந்தவள், தன்னைச் குற்றி இருந்தவர்களை குழப்பமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தாள்.

"இ.. இது.. எகிப்து இல்ல?" என்று அவள் கேட்க, அதைக்கேட்டு அஞ்சனா குழப்பமான முகபாவத்துடன்..

"ஏய்.. அதுக்குள்ளே கனவுல எகிப்து போய் பிரமிடு எல்லாம் பார்த்துட்டு வந்துட்டியா?" என்று கேலி செய்தாள்.

ஆனால் அந்தக் கேலியைக் கண்டுகொள்ளாத வல்லபியோ.. தன் முகத்தை வலது கையால் மறைத்தபடி, "செக்மெட்!" என்று முணுமுணுத்தாள்.

அவள் என்ன கூறுகிறாள் என்று புரியாது.. "ஏய்.. என்னடி சொல்லற? திடீருன்னு என்ன ஆச்சு உனக்கு? திடீருன்னு ஏன் எகிப்து.. அது.. இதுனு சொல்லற?" என்று கனகா சிறு படபடப்புடன் கேட்க, வல்லபியோ ஒரு கையால் நெற்றியைப் பிடித்துக் கொண்டு..

"இல்ல.. ஒண்ணுமில்ல.." என்றாள்.

அதற்குள் கார்த்திக்கோ.. "பாவம்.. நம்ம சமரன் அவகிட்ட இப்படிப் பாசமா நடந்துக்கிட்டதுல குழந்தைப்புள்ள பயந்துடுச்சு.." என்று கேலி செய்ய, எல்லோரும் சிரித்தபடியே அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

அங்கிருந்த அனைவரும் இந்தச் சம்பவத்தை அபப்டியே விட்டுவிட்டாலும், வருண் மட்டும் சமரனைக் கேள்வியாய் பார்த்தான்.

சமரன் மெதுவே அவனிடம் வந்து, "என்னடா?" என்று கேட்க, வருண்.. "நான் தாண்டா கேட்கணும்.. என்ன விஷயம்?" என்றான் அவனை ஊன்றிப் பார்த்தபடி.

அதில் சமரனின் கண்கள் சற்றுத் தடுமாறினாலும், "ஒண்ணுமில்லடா.." என்றான் குரலில் சமநிலையைத் தருவித்து.

ஆனாலும் அவனை ஒரு கணம் ஆழப் பார்த்த வருணோ.. "ஒண்ணுமில்லைனா சரி தான்.." என்றான் அப்போதைக்கு அந்த விஷயத்தை அப்படியே விட்டு.

ஆனால் அபார்ட்மெண்ட்டுக்குச் சென்று அனைவரும் பிரிந்து அவன் வீட்டுக்குள், அவன் மட்டுமே தனியாகச் செல்லும் போது என்னவோ.. அவன் மனதுக்குள் பிசைந்தது.

இத்தனை நாளாக இல்லாத வேட்கை அவன் மனதுக்குள் புகுந்து பேயாட்டம் போட்டது.

இல்லை.. இல்லை.. இந்த வேட்கை தவறு.. தனது லட்சியம் வேறு.. அதிலிருந்து தான் பிசகக் கூடாது.. என்று அவன் மனம் பிடிவாதம் பிடித்தாலும், அவனது உணர்வுகளோ.. "வல்லபி எனக்கு வேண்டும்.. அவள் இப்பொழுதே எனக்கே எனக்காக வேண்டும்.." என்று ஆர்ப்பரித்தது.

அந்த ஆர்ப்பரிப்பைக் கண்டு.. தன்னைக் கண்டு.. தானே பயந்து போனான் சமரன்.

இதுவரை அவன் ஆசைப்பட்டது எதையுமே அவன் அடையாமல் விட்டதில்லை. ஆனால் அதே சமயம் அவன் ஆசைகளும் அநியாயமானதாய் இருந்ததில்லை.

ஆனால் இப்பொழுது தன்னை அறியாமல் வந்த ஒற்றைக் கனவுக்குப் பின், வல்லபியின் மீது இப்படி ஆழிப்பேரலையாய் பொங்கிய காதலையும், தாபத்தையும் எண்ணி அவனே பிரம்மித்துப் போனான்.

"என்ன ஆச்சு எனக்கு? நான் இப்படிப்பட்டவன் இல்லையே.." என்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் கண்மூடித் தரையில் அமர, மூடிய இமைகளுக்குப் பின்னும், வல்லபியின் அந்த நுனிமூக்கு மச்சம் வந்து அவனை இம்சித்தது.

"ச்சே.. இனி அவளைப் பார்க்கவே கூடாது.. என்னமோ செய்யறா அவ என்ன.. இதெல்லாம் நல்லதுக்கு இல்ல. எனக்கும்.. அவளுக்குமே கூட இது நல்லதுக்கு இல்ல.." என்று ஒரு நிலையான முடிவெடுத்தவன், அதற்கு மேல் இனி இதுபோலச் சபலங்களுக்கெல்லாம் இடம் கொடுக்கக் கூடாதென உறுதியாய் இருக்க நினைத்தான்.

ஆனால் அவன் உயிரோடு கலந்து அவன் மூச்சுக் காற்றில் கரைந்து போனவள் அவள். அவன் தன்னைத் தேடும் வேலை கூட இருக்கக் கூடாதென, அவன் இருக்கும் இடத்திலேயே வந்து பிறப்பெடுத்தவள்.. அவனை அவ்வளவு சுலபத்தில் விட்டுவிடுவாளா என்ன?

அவன் நினைத்தது போல இது சபலமோ அன்றி வெறும் சலனமோ கிடையாதே! இது ஆண்டாண்டு காலமாய்.. ஜென்ம ஜென்மமாய் அவன் உடல், உயிர், மனம், நினைவு என்று அனைத்திலும் கலந்துவிட்டிருக்கும் பந்தம் அவள்!

அவனுக்கு இப்பொழுது விழுந்திருப்பது முதல் பொறி. அந்த விதி தீர்மானித்த முதல் வித்து!

அது இனி தான் காட்டுத் தீயாய் கொழுந்துவிட்டு எரியப் போகிறது. அந்தப் பெரு நெருப்பில் அவன் தன்னை மட்டுமல்லாது, வல்லபியையும் சேர்த்தே எரிக்கப் போகிறான் என்பதும் அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது.

ஆனால் இப்போதைக்கு, தன்னை.. தன் உணர்வுகளைத் தான் கட்டுப்படுத்தித் தான் வைத்தருக்கிறோம் என்ற இறுமாப்பில் இருந்தான் அவன்.

ஆனால் அவளைப் பார்க்கக் கூடாது என்று அவன் உறுதியேற்றிருந்ததை உடைத்தே தீர வேண்டும் என்ற வைராக்கியத்தில் இருந்ததைப் போல, மறுநாள் காலையிலேயே அவன் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினாள் வல்லபி.

கதவைத் திறந்தவன் விழிகள் சிறு ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தன. ஆனால் உடனே அந்த ஆச்சர்யத்தையும், தனக்குள் எழுந்த ஆர்வத்தையும் தனக்குள்ளேயே புதைத்தவன், புருவத்தைச் சுளித்தபடி.. "என்ன விஷயம்?" என்றான் மூன்றாம் மனிதனைப் போல!

அவனது ஒற்றை வாக்கியத்தில் வல்லபியின் புருவங்கள் உச்சி மேட்டுக்கு உயர்ந்தன.

"என்ன சார்.. என்னவோ யாரோ மூணாவது மனுஷன்கிட்ட பேசறது மாதிரி பேசறீங்க?" என்று அவள் கேட்க, அவனோ.. எரிச்சலுற்றவனைப் போன்ற பாவத்துடன்..

"மனுஷன நைட்டு தூங்க விடமாட்டேங்கற? காலைல படிக்க விடமாட்டேங்கற? என்ன தான் பிரச்சனை? நீ இப்படியே என்ன தொந்திரவு செய்துட்டு இருந்தா நான் பரிட்சைல பாஸ் ஆன மாதிரி தான்.. தயவுசெஞ்சு இப்படி அடிக்கடி இங்க வந்து என்ன தொந்திரவு செய்யாத.. உனக்குப் புண்ணியமா போகும்.." என்று வேண்டுமென்றே அவளைக் காயப்படுத்தினான்.

அதில் வல்லபியின் முகம் சட்டெனச் சுருங்கிவிட, அதைக்கண்டு சமரனின் இதயம் துடித்தது. ஆனாலும் தனது தவிப்பை வெளிக்காட்டாது இவன் நின்றிருக்க, வல்லபியோ அவனைத் தன் உயரத்திற்கு நிமிர்ந்து முறைத்தாள்.

"அம்மா இன்னைக்கு பாஸ்தா செஞ்சாங்க.. உனக்குப் பிடிக்கும்ன்னு கொடுக்கச் சொன்னாங்கன்னு கொண்டு வந்தா.. எனக்கு இதுவும் வேணும்.. இன்னமும் வேணும்.." என்று கோபத்துடன் கூறிவிட்டு, அந்த பாஸ்தாவை அவனிடம் கொடுக்காமலேயே திரும்பிச் சென்றாள்.

அவள் கோபமாகப் போனது சமரனுக்கு மனதில் வருத்தம் தான்.. ஆனால் தான் ஏற்றுக்கொண்ட உறுதியிலிருந்து பிறழ எண்ணவில்லை அவன்.

எனவே தான் அவளிடம் கோப முகம் காட்டினான். அதுவும் மனதுக்குள் வலித்தது அவனுக்கு.

இப்படியே சில நாட்கள் செல்ல, அடுத்து வந்த ஒரு நீண்ட விடுமுறை தினத்தில், நண்பர்கள் எல்லோரும் அருகிலிருக்கும் மாலுக்குச் செல்லலாம் என்று எண்ணியிருந்தனர்.

மிகத் தீவிரமாகப் பரீட்சைக்குத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கும் சமரனும், வருணும் கூட எப்பொழுதாவது இதுபோல வெளியே செல்வதில் கலந்து கொள்வதுண்டு.

ஒரேயடியாகப் படிப்புப் படிப்பு என்று இராமல், மாதம் ஒரு முறையாவது இப்படி நண்பர்களுடன் வெளியே சென்று நிம்மதியாகச் சில மணிநேரங்கள் கழித்துவிட்டு வந்தால், இன்னும் புத்துணர்வுடன் தங்களது படிப்பைத் தொடர்வார்கள்.

வல்லபிக்கு கல்லூரி மூன்றாம் வருடத்தின் இறுதி செமஸ்டர் அன்று தான் முடிந்திருந்தது.

எனவே அவள் அன்று எல்லோரையும் அழைத்திருந்தாள். ஆனால் சமரனை மட்டும் அவள் அழைக்கவில்லை. ஏனென்றால் அவள் தான் தன்னைப் படிக்க விடாமல் தொந்திரவு செய்கிறாள் என்று அவன் பேசியதில் உண்டான கோபத்தில் அவனை இரண்டு மூன்று முறை வெளியே சந்தித்தும் அவள் முகம் திருப்பிக் கொண்டு தான் போனாள்.

ஆனால் அது சமரனுக்குத் தான் பெரிதும் வலித்தது. என்ன தான் ஆயிரம் காரணங்கள் கூறி தனது மனதை அவன் கட்டுப்படுத்த நினைத்தாலும், அத்தனையும் மீறி அவள் மீதான நேசம் அவனைச் சூறைக் காற்றாய் புரட்டிப் போடுகிறது.

எப்பொழுது.. எந்த நிமிடத்தில் அவனுக்கு வல்லபி மீது இந்த நேசம் என்று தெரியவில்லை.

இது காதலோ என்று எண்ணுவதற்கே அஞ்சினான் அவன். ஆனால் அவனுக்கே தெரியாமல் அவனது மனம் வல்லபியை ரகசியமாய் ரசிக்க ஆரம்பித்தது. அதனால் அவனால் படிப்பிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.

எதையும், யாரிடமும் மனம் திறந்து கூறுபவன் அவனல்ல என்பதால் இதை வெளியே யாரிடமும் கூறி ஆலோசனைக் கேட்கவும் அவனால் முடியவில்லை.

இப்படியெல்லாம் அவன் திணறிக் கொண்டிருந்தது அவனுடனே ஒன்றாய் இருக்கும் வருணுக்கு புரிந்தது.

அவனது திணறல் எதனால் என்று நிச்சயமாய் அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டாலும், சமரன் நிதானமாக இல்லை. அவன் ஏதோ மனக்குழப்பத்தில் இருக்கிறான் என்று மட்டும் புரிந்தது வருணுக்கு.

அன்று அதுபோலவே மாலுக்கு, சமரன் கிளம்பிவிட்டானா என்று பார்க்க வருண் அவன் வீட்டுக்கு வர, சமரன் தயாராகாமல் இருந்ததைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டான் அவன்.

"டேய் சமர்.. என்னடா இன்னும் கிளம்பாம இருக்க?" என்று அவன் கேட்க, "எங்கடா கிளம்பனும்?" என்று ஆச்சரியப்பட்டான் சமரன்.

"எங்கயோ? எல்லாரும் மாலுக்கு போறோம்டா.. உனக்கு வல்லபி போன் செய்யல?" என்று கேட்க, அவனைப் பார்த்து அழுத்தமாய் இல்லை என்று தலையசைத்தான் சமரன்.

வருண் புருவம் சுருங்க யோசித்தவன், "ஏண்டா.. உங்களுக்குள்ள மறுபடியும் முட்டிக்கிச்சா?" என்று கேட்க, சமரன் அதற்கும் முறைத்தான் வருணை.

அதில் சலிப்பாக ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றியவன்.. 'இதுங்கள மேய்க்கறதே எனக்கு முழுநேர பொழப்பா இருக்கு.. இதுல நான் எங்க படிச்சு ஐ.ஏ.எஸ் ஆகிறது?' என்று எண்ணியபடி தலையசைத்துவிட்டு.. "சரி நீ போய்ச் சீக்கிரம் ரெடியாகிட்டு வா.. நாம கிளம்பலாம்.." என்று கூற, அதற்கும் சமரனோ..

"இல்ல நான் வரல.." என்றான் வீறாப்பாக.

"அடேய்.. அந்தக் குட்டிச்சாத்தான் எல்லாம் ஒரு ஆளு.. அவ கூப்பிடலைன்னு இவர் வரமாட்டாராம்.. வாடா இவனே.." என்று அவனை வற்புறுத்தித் தயாராக வைத்தவன், அவனைத் தன் பைக்கிலேயே அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினான்.

அபார்ட்மெண்டில் பார்கிங்கிலேயே அனைவரும் கிளம்பி, இவர்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டு நின்றிருக்க, கனகாவோ.. "அடேய்.. என்னடா புது மாப்பிள்ளை கல்யாணத்துக்கு ரெடியாகற மாதிரி இவ்வளவு நேரம் கழிச்சு வரீங்க?" என்று சிறு கடுப்புடன் கேட்க, ஏற்கனவே வல்லபி, எல்லோரையும் அழைத்தது போல அவனை அழைக்கவில்லை என்று கடுப்பில் இருந்தவனுக்கு, கனகாவின் இந்தச் சாதாரண கேலியைக் கூடப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

"ஆமா.. பொண்ணு பார்க்கத் தான் போறோம்.. ஏன் நீ எங்களுக்காகப் பொண்ணு பார்த்துத் தரப் போறியா?" என்று அவன் எரிந்துவிழ, அவனை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்த கனகாவோ..

"பொண்ணு இனிமேல் தான் பார்க்கப் போறியா என்ன? நான் ஏற்கனவே நீ பொண்ணு பார்த்துட்டன்னு நினச்சேன்.." என்று கேலியாய் கூறி வல்லபியை ஓரக்கண்ணால் சுட்ட, அதில் சமரனுக்குக் கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது!

"டேய்.. நான் எங்கயும் வரலடா.." என்றுஅவன் வருணிடம் கூறி பைக்கிலிருந்து இறங்க முற்பட, வருண் தான் பதறிப் போய்.. "அடேய்.. அடேய்.. கோவக்காரா.. கொஞ்சம் இருடா.." என்று அவனிடம் கூறிவிட்டு, கனகாவிடம் திரும்பி..

"ஏய் எரும மாடு.. உன் திருவாய கொஞ்சம் மூடிக்கிட்டு வா.." என்று அவளையும் அடக்கிவிட்டு, மறுபடியும் சமரன் வண்டியிலிருந்து இறங்கும் முன் பைக்கைக் கிளப்பினான்.

எல்லோரும் அவரவர் பைக்கில் தான் வந்திருந்தார்கள். சமர் வருவதற்கு இஷ்டப்படாத காரணத்தால் தான், அவனை வம்படியாகத் தனது பைக்கில் அழைத்து வந்திருந்தான் வருண்.

எல்லோரும் விர்ரென்று பைக்கில் பறக்க, எல்லோரையும் விட மிக மெதுவாக வந்துகொண்டிருந்தாள் வல்லபி.

பொதுவாக அவளுக்கு பைக்கில் வேகம் செல்லப் பிடிக்கும். அவளைவிட இருமடங்கு எடையுள்ள அந்த ராயல் என்பீல்டில் பறப்பவள் அவள். ஆனால் இப்பொழுது அவள் மிகவும் பின் தங்கி வருவது சமரனுக்கு வியப்பே!

என்ன தான் அவள் மீது அவனுக்குக் கோபம் இருந்தாலும்.. அதைவிட அதிகமாக அக்கறை இருக்கிறதே..

எனவே வருணிடம் கூறி வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னவன், மற்றவர்களை முன்னே போகச் சொல்லிவிட்டு, தானும்.. வருணுமாக மட்டும் பின்னால் வரும் வல்லபிக்காகக் காத்திருந்தான்.

அவளது பைக் தங்களுக்கு அருகே வரவும், வருணிடம் சொல்லி அவளது பைக்கை நிறுத்துமாறு கூறியவன், வல்லபி பைக்கில் இருந்து இறங்கவும், வருணை எதிர்பார்க்காது.. " என்னாச்சு உனக்கு? ஏன் இவ்வளவே மெதுவா வர? உடம்பு எதுவும் சரியில்லையா?" என்று கேட்க, அவனையே நேராய் பார்த்த வல்லபியோ..

"உனக்கு ஹோரஸ்ன்னு யாரையாவது தெரியுமா?" என்று கேட்க, அதற்கு சமரன் அவளை அதிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அப்படியே கீழே மயங்கிச் சரிந்தாள் அவள் !

அமுதோ.. விஷமோ..


என்னிலல்ல மன்னவா..

காதல் கொண்ட உன் நெஞ்சின் நஞ்சழி..

அமிர்தம் கொள்! - கூட,

என் கரமும் கொள்..

காற்றிலேறு!

காதலேறு!

மறுபிறவி நமக்கேன்?

ஒருபிறவி நமக்கு முடிவிலி!

ஹெலோ கேர்ள்ஸ்.. இதோ ரெண்டாவது அத்தியாயம்.. உங்களுக்குத் பிடிச்சிருக்கா.. இல்ல என்ன பிடிக்கலைன்னு என்கூட ஷார் பண்ணிக்கோங்க.. கதை உங்களுக்கு கனெக்ட் ஆகுதான்னும் சொல்லுங்க.. முந்தைய அத்தியாயத்துக்கு லைக், கமெண்ட் போட்டவங்க.. வாசிச்சவங்க எல்லாருக்கும் நன்றிகள்!


 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 3

ல்லபி, ஹோரஸ் என்ற பெயரை உச்சரித்ததுமே சமரனின் கண்களில் அதிர்வு!

அவன் எங்கயோ கேட்டு, உணர்ந்த பெயர் இது! அவனுக்கே அவனுக்காக.. அவன் உயிரோடும், உணர்வோடும் கலந்த பெயர் இது.

ஆனால் இதைத் தான் எங்கே கேட்டிருக்கிறோம்?.. இந்தப் பெயர் எப்படி இவளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது என்பது தான் சமரனுக்கு பேரதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

"ஹோரஸ்.." என்று அவன் இதழ்கள் மெல்ல முணுமுணுக்க, அவனையே கூர்ப்பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வல்லபியோ.. "சொல்லு.. உனக்கு ஹோரஸ் யாருன்னு தெரியுமா?" என்று தீர்க்கமாய் கேட்க, அதற்கு அவன் பதில் கூற வாயைத் திறக்கும் முன் அப்படியே கால்கள் மடங்க மயங்கிச் சரிந்திருந்தாள் அவள்.

"ஹேய்.. வல்லபி.. வல்லபி.. என்ன ஆச்சு?" என்று சமரனும், வருணும் பதைப்புடன் கீழே விழுந்தவளைத் தட்டி எழுப்ப முயன்றனர்.

"வல்லபி.. ஏய் கண்ணைத் திற.." என்று சமரன் அவள் கன்னம் தட்டி எழுப்பிக் கொண்டிருக்க, வருணோ..

"டேய்.. இவ என்னடா இப்படி மயங்கி மயங்கிக் கீழ விழறா? அதையும் விட யார் அந்த ஹோரஸ்? உனக்கும் அவளுக்கும் என்ன பிரச்சனை? இங்க என்ன தாண்டா நடக்குது?" என்று புரியாத குழப்பத்தில் கத்தித் தீர்த்தான்.

"நான் சொல்லறேன் மச்சி.. முதல்ல இவளை நாம ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போகணும்.. இப்படி அடிக்கடி மயங்கி விழறது நல்லதில்லை.. நான் இவளை கேப்ல ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போறேன்.. நீ இவ பைக்கை பக்கத்துல ஏதாவது ஸ்டாண்ட்ல போட்டுட்டு, எல்லாருக்கும் போன்ல இன்போர்ம் பண்ணிட்டு வா.." என்றுவிட்டு மீண்டும் வல்லபியை எழுப்ப முயற்சி செய்தான்.

வல்லபியின் மயக்கத்தைத் தெளிவிக்க சமரன் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் எதுவும் பலிக்காது போக, அதே சமயத்தில் தான் கேபும் வந்தது. உடனே அவளைத் தூக்கிக் கேபில்கிடைத்துவிட்டு வருணைப் பார்த்த சமரனோ..

"வருண்.. இப்போதைக்கு என்கிட்டே எதுவும் கேட்காத.. நான் எல்லாத்தையும் அப்பறம் பொறுமையா சொல்லறேன்.. இப்போ நீ சீக்கிரம் ஹாஸ்பிடலுக்கு வா.." என்று கூறிவிட்டு முன்னே செல்ல, வருணோ குழப்பத்துடன் மற்ற நண்பர்களுக்கு போன் செய்தான்.

அங்கே மருத்துவமனையில் சமரன், வல்லபியைப் பற்றிய விவரத்தைக் கூற, அவளுக்கான சிகிச்சைகளை உடனடியாகத் தொடங்கினார்கள். அதே சமயத்தில் வல்லபியின் தந்தைக்கும் சமரன் அழைத்து விவரம் கூறிட, அவரும் விரைந்தே அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவர்களின் நண்பர் கூட்டமும், வல்லபியின் தந்தையும் ஒருங்கே அங்கு வந்து சேர, அனைவரும் சமரனிடமே விவரம் கேட்டனர்.

"இப்போ தான் டாக்டர்ஸ் எல்லா செக் அப்பும் செய்துட்டு இருக்காங்க.. அவங்க பார்த்துட்டு பதில் சொல்லுவாங்க.." என்று அவர்களுக்குக் குறையாத பதட்டத்துடன் காத்திருந்தான் சமரன்.

இன்னும் சற்று நேரம் அவர்களைக் காக்க வைத்துவிட்டு, அவளைப் பரிசோதித்த மருத்துவர் வெளியே வந்தார்.

"பேஷண்ட்டோட பேரெண்ட் நீங்களா?" என்று வல்லபியின் தந்தை, மாறனைப் பார்த்துக் கேட்டவர், அவர் ஆம் என்று தலையசைக்கவும்..

"உங்க பொண்ணுக்கு பெருசா பயப்படற அளவுக்கு எதுவும் இல்ல சார்.. கொஞ்சம் டிப்ரெஸ்ட்டா இருக்கற மாதிரி தெரியுது. வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்று அவரைப் பார்த்துக் கேட்க, மாறனோ..

"ச்சே.. ச்சே.. அப்படி எல்லாம் இல்ல சார்.. பொதுவாவே ரொம்ப ஜாலியான ஆள் சார் இவ..

இவ்வளவு சின்னப் பொண்ணுக்கு டிப்ரெஷன்னா என்னால நம்பக் கூட முடியல.." என்று மாறன் கூற, அவர் மனைவி கங்காவோ..

"ஆமா சார்.. இவ தான் வீட்டுலயே ரொம்ப வாலு. எப்ப பார்த்தாலும் ரொம்ப கேலியும் கிண்டலுமா தான் இருப்பா.. படிப்புலையும் ரொம்ப கெட்டி.. அதனால் அங்கயும் இப்படி டென்சன், டிப்ரெஷன் ஆகறதுக்கான எந்தக் காரணமும் இல்ல.." என்று கூற, டாக்டர் மிருதுவாகச் சிரித்தார்.

"பெத்தவங்க நமக்கு, நம்ம குழந்தைங்க மேல நிறைய எதிர்பார்ப்பும், நம்பிக்கையும் இருக்கும்.. ஆனா, நம்ம எதிர்பார்ப்பபையும், நம்பிக்கையும் காப்பாத்தறதுக்காக நம்ம குழந்தைங்க எவ்வளவு கஷ்டப்படறாங்கன்னு சில சமயம் நமக்கே கூடத் தெரியறதில்ல..

நல்லா படிக்கற பொண்ணுன்னாலும், எக்ஸாம் பியர் இருக்கத் தான் செய்யும் சார்..

பொண்ணு ரொம்ப ஜோவியலான ஆள்.. எல்லாத்தையும் வெளில பேசிடுவா. அப்படினு நீங்களே நினைச்சுக்காம, அவகூட இன்னும் கொஞ்சம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண ட்ரை பண்ணுங்க..

அப்பறம் டிப்ரெஷன்னா, அவ்வளவு பயப்படும்படி இல்ல.. சமீபமா எதுவோ உங்க பொண்ண மனசளவுல கொஞ்சம் பாதிச்சிருக்கு. அதனால தான் இந்த மயக்கம்.

சரியாகிடுவாங்க.. இப்போ முழிச்சுட்டாங்க.. நீங்கப் போய்ப் பார்க்கலாம்.." என்று ஆறுதலாகக் கூறிவிட்டு, சில மாத்திரைகளை மட்டும் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுப் போனார்.

அதைத் தனது பி.ஏவிடம் கொடுத்துவிட்டு மகளின் அறையை நோக்கி மனைவியுடன் விரைந்தார் மாறன்.

உள்ளே சென்றவர், சுளித்த புருவத்துடன் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த மகளிடம் சென்றார். குனிந்த தலையுடன் அமர்ந்திருந்தவள் சிகையை மெல்ல அவர் தடவ, அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் பெண்.

அவளைக் கண்டதும், கரித்த தனது கண்களைத் திரும்பித் துடைத்துக் கொண்டவர்..

"என்னடா சின்னக்குட்டி.. என்ன டிப்ரஷன் என் தங்கத்துக்கு?" என்றார் குரல் தழுதழுக்க!

சமரன் அளவு பரம்பரை பரம்பரையாகப் பெரும் பணம் இல்லாவிட்டாலும், சற்று வசதி படைத்தவர்கள் தான் வல்லபி குடும்பத்தினர். செய்யும் தொழிலில் நியாயமாகவும், நேர்மையாகவும், எதிரிகளுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாகவும் திகழும் மாறனுக்கு ஒரு பலவீனம் இருக்குமென்றால், அது வல்லபி தான்.

அவருக்கு இரண்டு மகள்கள். மூத்தவளுக்கு இப்பொழுது முப்பது வயது. பெயர் வாமினி. திருமணம் முடித்துக் கணவனோடு மும்பையில் வாழ்கிறாள். அவளுக்கும், வல்லபிக்கும் வயது வித்தியாசம் அதிகம் என்பதால், வாமினிக்குமே அவள் குழந்தை தான்.

என்ன தான் இரண்டு மகள்கள் மீதும் மாறனுக்கு பெரும் பாசம் இருந்தாலும், வல்லபி, வாமினிக்குப் பிறகு ஒன்பது ஆண்டுகள் கழித்து பிறந்ததால் அவள் மீது அதிக செல்லம்.

கங்காவுக்கு வாமினி செல்லம். ஆனால் வாமினியின் திருமணத்திற்குப் பிறகு, வல்லபி தான் தனது குறும்புத்தனத்தாலும், கலகல பேச்சாலும் தாய்க்கு மூத்த மகள் மணம் முடித்துப் போன சோகம் தெரியாமல் பார்த்துக்கொள்கிறாள்.

அப்படிப்பட்டவளை இப்பொழுது இப்படி மருத்துவமனையில் பார்க்கவும் அவள் தாய்க்கு மட்டுமல்ல, தந்தைக்குமே கண்கள் கலங்குவதில் ஆச்சர்யமேதும் இல்லையே?!

தந்தையின் கலக்கத்தை உணர்ந்து.. "அப்பா.. என்னப்பா நீங்க? சின்ன மயக்கத்துக்குப் போய் இப்படி கலங்கிட்டு இருக்கீங்க? எனக்கு டிப்ரெஷன் எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல..

நான் நல்லா தான் இருக்கேன்.. என்னமோ திடீருன்னு மயக்கமா வந்துடுச்சு.. பரீட்சைக்கு நேரமா எழுந்து படிக்கறது.. நைட் கண்ணு முழிச்சு இருக்கறதுனு இருக்கறதால இப்படி ஆகியிருக்கும்.

நீங்க மனசுல கண்டதையும் நினைச்சுட்டு இருக்காதீங்க.. அம்மா.. என்னம்மா? நீங்களுமா?" என்று அவள் பெற்றோர் இருவரிடமும் கூறி முடிப்பதற்குள் அவளுடைய அக்காவிடமிருந்து அவளுக்கு போன் வந்தது.

எடுத்ததுமே.. "ஏய்.. சின்ன வாண்டு.. என்னடி மயங்கி விழுந்துட்டியாம்? என்ன ஆச்சு? நைட் பிளைட்ல நான் கிளம்பி வரேன்.." என்று கூற, வல்லபியோ, 'ஏன் அக்காவிடம் இந்த விஷயத்தைக் கூறினீர்கள்?' என்பது போலத் தன் தந்தையைப் பார்த்து முறைத்தாள்.

அதற்கு மாறன் சற்று தலையைச் சொறிய, வல்லபியே தன் அக்காவிடம் பேசினாள். "அக்கா.. எனக்கு ஒன்னும் இல்ல.. பரீட்சைக்குப் படிச்சதுல சரியா தூக்கம் இல்லாம போயிடுச்சு. மத்தபடி பயப்படற மாதிரி எதுவும் இல்ல.. அப்பா தான் ரொம்ப பயந்து போய் உனக்கு போன் செய்துட்டார்.

நீ இப்போ இப்படி அடிச்சுப் பிடிச்சு எல்லாம் இங்க வரத் தேவை இல்ல. உன் பையனுக்கு லீவ் விட்டதும், நீ, மாமா, துருவ் மூணு பேரும் சேர்ந்து வாங்க.." என்று கூறி ஒருவாறு சமாதானம் செய்தாள்.

அக்காவிடம் பேசி முடித்தவள், தாயைத் தனது படுக்கையிலேயே அமரச்சொல்லிவிட்டு, அவர் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்திருக்க, அவளது நண்பர்கள் குழாம் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தார்கள்.

உள்ளே வந்ததுமே கார்த்திக், "ஏய் என்னடி அரை ஆழாக்கு.. ரெண்டு முறை சொத்து.. சொத்துன்னு கீழ விழுந்ததும் இப்படி சொங்கி மாதிரி ஆகிட்ட?" என்று கேட்க, அவனை முறைத்தபடி எழுந்தவள், அந்தப் படுக்கையின் மீதே ஏறி நின்று அவனது தலையில் ஓங்கி கொட்டினாள்.

"சொங்கியாடா நான்? இப்போ சொல்லுடா நான் சொங்கின்னு.." என்று மேலும் இரண்டு கொட்டுக்களை அவன் தலையில் அவள் வைக்க, சுற்றி இருந்தவர்கள் சிரித்தாலும், மகளது உடல்நிலை மீது அக்கறை கொண்ட பெற்றோர்..

"ஹேய்.. கீழ இறங்குடி.. மறுபடியும் மயக்கம் கியக்கம் போட்டு விழுந்துடப் போற.." என்று கூறி அவளை இறங்கிவிட்டனர்.

கூடவே மருத்துவனாக லோகேஷிடம்.. "லோகேஷ் நீ சொல்லு.. என்ன தான் வல்லபிக்கு பிரச்சனை? டாக்டர் இவளுக்கு டிப்ரெஷன்.. அது இதுனு சொல்லறார்.." என்று கூற, அவனோ..

"அங்கிள்.. என்னைவிட இங்க இருக்கற டாக்டர்ஸ் எல்லாம் அதிக எக்ஸ்பீரியன்ஸ் கொண்டவங்க.. அவங்க இப்படி சொல்லறாங்கன்னா.. மேடம் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு விஷயம் குழப்பத் தொடங்கியிருக்கு." என்று அவரிடம் கூறியவன், வல்லபியிடம் திரும்பி..

"இங்க பாரு வாலு.. உனக்காக உன் பேரன்ட்ஸ் இருக்காங்க.. நாங்க இத்தனை பேர் ப்ரெண்ட்ஸ் இருக்கோம்.. உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனைன்னா அதைத் தயங்காம எங்ககிட்ட ஷேர் செய்துக்கணும்.. சும்மா மனசுல போட்டுக் குழப்பிட்டு.. நீயும் கஷ்டப்பட்டுட்டு, அப்பா, அம்மாவையும் கஷ்டப்படுத்திட்டு இருக்கக் கூடாது." என்று ஒரு மருத்துவனாக அறிவுரை சொல்ல, அவனைப் பார்த்துக் கிண்டலாகக் கொட்டாவி விடுவதை போலக் கேலி செய்தாள் வல்லபி.

"ஹேய்.. பாவமாச்சே, சும்மா மயங்கி மயங்கி விழறாளேன்னு அக்கறையா பேசினா.. நீ கிண்டல் செய்யறீயா? போடி.." என்று அவன் கொதிக்க, அதற்கு மற்றவர்கள் கேலி செய்ய.. அதில் சமரனின் மௌனம் அடங்கிப் போனது.

ஆனால் யாரிடம் எவ்வளவு வாயடித்தாலும், வல்லபியின் விழிகள் அவ்வப்பொழுது சமரனைத் தழுவத் தவறவே இல்லை.

அதை சமரனும் கவனிக்காமலில்லை. ஆனால் அவளிடம் எதுவும் பேசாது வெற்றுப் பார்வையாக அவன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பெண்ணவளுக்குத் தான் அவஸ்தையாகிப் போனது.

பேசி முடித்து நண்பர்கள் எல்லோரும் கிளம்பும் போது, சமரன் அவர்களிடம், "நீங்க முன்னாடி போங்க.. நான் வரேன்.." என்று கூறிவிட்டுப் பின் தங்கிவிட, அவனை வருண் ஒரு கணம் ஆழப் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.

அதே நேரத்தில் மாறனுக்கு ஒரு முக்கிய போன் கால் வர, அவர் போனை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறிச் சென்றார். இப்பொழுது அறையில் சமரன், வல்லபியுடன் அவள் தாய் மட்டுமே இருந்தார்.

எல்லோரும் வெளியே போக, சமரன் மட்டும் அவளை நோக்கி அவளது படுக்கைக்கு அருகே இருந்த மற்றொரு நாற்காலியில் அமர, அப்பொழுது தான் அவளுக்கு ஒரு குளிர்பானத்தை எடுத்துக் கொடுத்த கங்காவோ, சமரனுக்கும் ஒரு டம்ளரில் கொடுக்க, அதை மறுத்துவிட்டு வல்லபியுடன் பேசினான் அவன்.

என்னவோ இரண்டு நண்பர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பதற்கு மேலாக கங்காவும் அவர்கள் பேசுவதை அவ்வளவு உன்னிப்பாகக் கவனிக்கவில்லை. கூடவே அவருக்குப் புரியாத வகையில் சாதாரணமாகப் பேசுவது போலத் தான் பேச்சை ஆரம்பித்தான் சமரன்.

"என்ன பிரச்சனை உனக்கு?" என்று அவன் நேரே கேட்க, வல்லபியோ அதுவரை தலைகுனிந்து குளிர்பானத்தைப் பருகிக் கொண்டிருந்தவள்.. விழிகளை மட்டும் உயர்த்தி..

"ஹோரஸ்.. அது யாருன்னு தெரியுமா உனக்கு?" என்று கேட்க, சமரனோ தீர்க்கமான பார்வையுடன் மறுப்பாய் தலையசைத்தான்.

அதில் அவனைத் தலை முதல் கால்வரை பார்த்த பெண்ணவளோ.. "சரி.." என்றுவிட்டு, கண்மூடிப் படுத்துக்கொண்டாள்.

ஒரு நிமிடம் அவள் வேறு ஏதாவது பேசுவாள் என்று காத்திருந்த சமரனோ, அவள் விழி திறப்பதாய் இல்லை என்கவும், வேறு வழியின்றி கங்காவிடம் கூறிவிட்டு வெளியேறிவிட்டான். அவன் வெளியே சென்ற அரவம் உணர்ந்து கண் விழித்த வல்லபியோ, அவன் செல்லும் வழியையே இமைக்காமல் பார்த்திருந்தாள்.

இங்கு மறுபுறம் சமரன் வெளியே வந்ததும் பாதி வழியிலேயே அவனை மடக்கிய வருணோ.. "சமர்.. நில்லு.." என்று அவனையும் நிறுத்திவிட்டு..

"உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.. என் கூட வா.." என்று கூறி சமரன் பதில் செல்லும் முன்பே பார்க்கிங் பகுதிக்கு நடக்க ஆரம்பித்தான்.

அங்கே சென்றதும் சமரன் என்னவென்று கேட்க, வருணோ எடுத்ததுமே.. "நீ வல்லபிய காதலிக்கறயா?" என்று கேட்க, சமரனின் நெஞ்சம் மெல்ல நடுங்கியது!

உன் கரம் நீ தர..


என் நஞ்சழியும் நாள் வர,

கிட்டத்தில் நீ!

என் மொத்தமாய் நீ!

நின் மூச்சு தொட்டே

நான் மோட்சம் கொள்ள..

பசி கொடு!

பசுமை கொடு!

ஊண் கொடு!

உன்னையே கொடு!

ஹெலோ கேர்ள்ஸ்.. கதை எப்படி இருக்கு? உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா? கதை பற்றிய உங்களோட கருத்துக்களை என்கூட இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 4

"நீ வல்லபிய காதலிக்கறியா?" என்று வருண் கேட்க, அதற்கு சமரனின் உள்ளத்தின் நடுக்கம் அவனது கண்களின் வெளியே வருணுக்குக் கடத்தப்பட்டது.

அவனது உணர்வுகளைப் பார்வையிலேயே புரிந்து கொண்ட வருணோ.. "வேண்டாம் சமர்.. இது நல்லதில்லை.. வல்லபிக்கு இது நல்லதே இல்ல. அவ ஒரு பூ மாதிரி. ஆனா உன் வீட்டுல உன் மனைவியா வரப்போறவளுக்கான எதிர்பார்ப்புகள் வேற.

சோ ப்ளீஸ்.. அவளுக்கு அந்த வலியைக் கொடுத்துடாதே.. அவளைத் தயவுசெஞ்சு விட்டுடு.." என்று என்ன தான் சமரன் நல்லவன் என்றாலும், அவன் பணக்காரக் குடும்பம் வல்லபியை மருமகளாக ஏற்காது என்ற நிதர்சனம் புரிந்து அவன் கூற, யாரும் எதிர்பாரா விதத்தில் சமரன், வருணின் சட்டைக் காலரைக் கொத்தாகப் பிடித்துவிட்டான்!

அது பொது இடம் என்பதையும் மறந்து, கண்களில் கொலைவெறியுடன் தனது சட்டையைப் பிடித்திருப்பவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான் வருண்.

ஆனால் அதைக் கவனியாது.. "இங்க பாரு.. வல்லபி மேல எனக்கு எப்போ காதல் வந்துச்சுன்னு தெரியாது. ஆனா, இப்போ இந்த நிமிஷம் அவ என்னோட உயிர். அவளை, நான் காதலிக்கக் கூடாதுனு யாராவது சொன்னா.. அவங்க உயிருக்கு உத்திரவாதம் இல்ல.." என்று எச்சரித்தவனைப் பார்த்து நெஞ்சம் கொஞ்சம் அதிரத் தான் செய்தது வருணுக்கு.

கண்களில் விலகாத அதிர்ச்சியுடன்.. "டேய் சமரா.." என்று அவன் கூற, சட்டெனச் சுற்றுப்புறம் உணர்ந்து தன்னிலை மீண்டவன், "ஷிட்.." என்று கூறிக்கொண்டே வருணின் சட்டையில் இருந்து கையை எடுத்து.. அதன் சுருக்கங்கள் போக நீவி விட்டபடியே..

"சாரி.. சாரி டா வருண்.." என்று கூற வருணோ.. "சமரா.. என்னடா இப்படி ஆகிட்ட? எப்போதுல இருந்துடா நீ அவளைக் காதலிக்கற?" என்று கேட்டான்.

"தெரியல மச்சி.. எனக்குத் தெரியல.. இன்ஃபாக்ட் நீ இப்போ என்கிட்டே வல்லபிய காதலிக்கறயான்னு கேட்கற வரைக்கும் நான் அவளைக் காதலிக்கறேன்னு எனக்கே தெரியல. தெரியலைங்கறத விட.. அவளை நான் காதலிக்கறதை என்னால ஒத்துக்கொள்ள முடியல.

ஆனா.. நீ எப்போ அவளை விட்டுடுன்னு சொன்னியோ.. அப்போ என் மனசும், உடம்பும் துடிச்சு துடிப்பு எனக்குத் தான் தெரியும்.. என்னால அவளை விட முடியாது வருண்.

எஸ்.. ஐ அட்மிட் இட்! ஐம் இன் லவ் வித் வல்லபி. ஷி ஐஸ் மை சோல்!

சோ இனி அவளை விட்டுட்டு.. அவ கிட்ட இருந்து விலகிடுன்னு என்கிட்டே சொல்லாத.." என்று இறுகிய குரலில் கூறியவனைப் பார்த்து வருணுக்கே உள்ளுக்குள் பயம் எடுத்தது.

"சரி.. சரி.. நான் அப்படி எதுவும் சொல்லல.." என்று முதலில் அவனைச் சமாதானப்படுத்தியவன்..

"ஆனா.. எப்படி மச்சி.. உன் வீட்டுல எப்படி வல்லபியை ஏத்துப்பாங்க? இதெல்லாம் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்த்தியா?" என்று கேள்வி கேட்கவும் தவறவில்லை.

அவன் கேட்ட கேள்வியில் முகம் திருப்பி நின்றுகொண்ட சமரனோ.. "எனக்குத் தெரியல மச்சி.. எனக்கு இதை எல்லாம் எப்படி நான் சாத்தியப்படுத்துவேன்னு தெரியல. ஆனா.. என் வாழ்க்கைல என்னோட பார்ட்னரா, என் மனைவியா வரப் போறது வல்லபி மட்டும் தான்." என்று கூறி முடித்தான்.

ஆனாலும் வருணுக்கு சமரனின் இந்தத் திடீர் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.. இதில் இருக்கும் இன்னொரு சிக்கல்.. அவர்கள் நண்பர்கள் என்பது!

நட்புக்குள், காதல் எப்படி சாத்தியம் என்பதே அவனது குழப்பமாக இருந்தது. அதையே அவன் கேட்க வாயைத் திறந்தபோது சமரனே தொடர்ந்தான்.

"உன் மனசுல உறுத்தற இன்னொரு கேள்விக்கும் நான் பதில் சொல்லிடறேன் வருண்.

எஸ்.. இது நாள் வரைக்கும் வல்லபியை நான் என் ப்ரெண்டா தான் பார்த்தேன். அதுல துளியும் சந்தேகமில்லை..

வல்லபி எப்படி என் ப்ரெண்டுங்கறது உண்மையோ.. அதே மாதிரி இப்போ நான் அவளைக் காதலிக்கறேன்றதும் உண்மை!" என்று அவன் உறுதியாகக் கூற, வருணுக்கு, சமரனின் காதல் புரிந்தது.

"சரி சமரா.. நீ உன் காதல்ல நீ இவ்வளவு உறுதியா இருக்கறது எனக்குச் சந்தோசம் தான். சரி இன்னொன்னு சொல்லு, அது யாரு ஹோரஸ்? உனக்கும் ஹோரஸுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?" என்று கேட்க, சமரனின் தாடை இறுகியது!

"தெரியல வருண்! எனக்கு நிச்சயமா அந்த ஹோரஸ் யாருன்னு தெரியல. ஆனா.. அந்த ஹோரஸுக்கும் எனக்கும் ஏதோ ஒரு சம்மந்தம் இருக்கு. எனக்கு ரொம்ப வேண்டப்பட்ட பேர் அதுன்னு தோணுது..

ஆனா அந்தப் பேர் எப்படி வல்லபிக்குத் தெரியும்னு எனக்குத் தெரியல. அவளுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்னு எனக்குத் தெரியல." என்று அவன் கூற சற்று யோசித்த வருணோ..

"சரி நான் இதை வல்லபிகிட்டயே கேட்கறேன்.. அவகிட்ட நேரடியா பேசிட்டா இன்னும் தெளிவு கிடைக்கும்னு தோணுது." என்று கூறினான்.

அதற்கு சமரன் சரி என்று தலையசைத்தாலும், "உன்கிட்ட அவ இதை ஓப்பனா சொல்லுவாளாடா? இல்லைன்னா நானே பேசிப் பார்க்கட்டுமா?" என்று கேட்க, அதை உறுதியாய் ஆட்சேபித்தான் வருண்.

"சொல்லறேன்னு கோவிச்சுக்காத.. நீ தான் வல்லபியை காதலிக்கற. அவளைப் பொறுத்த வரைக்கும், நீயும், நானும் சமம் தான். சோ என்கிட்டே அவ சொல்லவான்னு தான் தோணுது.

இதுல இன்னொன்னும் இருக்கு. இப்போ நீ இருக்கற நிலமைல வல்லபிகிட்ட எதுவும் பேச வேண்டாம். நான் போய் அவளோட உடம்பு எப்படி இருக்கு.. கூடவே அவளோட மனசும் எப்படி இருக்குனு பார்த்துட்டு உன்கிட்ட சொல்லறேன்.. அப்பறம் நீ பேசிக்கோ.." என்று கூற, இது நியாயமாகப் பட்டது சமரனுக்கு.

"சரி மச்சி.. அவ வீட்டுக்கு வந்த பின்னாடி நீ போய் அவகிட்ட பேசு.." என்று அவன் கூற, சரி என்ற வருணோ, ஒரு கணம் தாமதித்து.. "டேய் சமரா.." என்று அழைத்தான்.

"என்னடா?" என்று சமரன் கேட்க, வருணோ..

"வல்லபி ரொம்ப சின்னப் பொண்ணு.. உன்னோட கோபமெல்லாம் குறைச்சு கொஞ்சம் நிதானமா இருடா.." என்க, அவனது அக்கறை புரிந்ததில் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்தது சமரனுக்கு.

"சாரிடா மச்சி.." என்று கூறி அவனை நெருங்கி சமரன் அணைத்துக் கொள்ள, வருணோ.. "ச்சீ.. இதுக்கு இத்தனை முறை சாரி கேட்பியாடா?" என்று கூறி சமரனை அவனே வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தான்.

அன்றைய இரவே வல்லபி டிஸ்சார்ஜ் செய்யப்பட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தாள். எனவே மறுநாள் மதிய நேரத்தில் வல்லபியைப் பார்க்கச் சென்றான் வருண். அப்பொழுது தான் அவளைப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பியிருந்தனர் அஞ்சனாவும், கனகாவும்.

தனது அறையில் ஓய்வாக அமர்ந்திருந்தவளை வருண் சென்று பார்க்க, அவளோ முயன்று வருவித்த சாதாரண குரலில், "வா வருண்.." என்று கூறினாள். கூடவே அவளது விழிகளின் தேடல், அவள் சமரனைத் தேடுகிறாள் என்றும் எடுத்துரைக்க, அதற்குத் தானே பதிலுரைத்தான் வருண்.

"சமர் கொஞ்சம் வேலையா இருக்கான் வாலு.." என்றுவிட்டு.. பொதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

"இப்போ எப்படி இருக்கு உன் உடம்புக்கு?" என்று அவன் கேட்க, அவளோ ஒரு ஆழ்ந்த பெருமூச்சை வெளியேற்றிவிட்டு..

"உடம்புக்கு எதுவும் இல்ல வருண்.. மனசுக்குத் தான்.. மனசு தான் சரியில்ல!" என்று கூற, வருணோ கொஞ்சம் பயந்தான்.

"ஏய்.. என்னடி.. என்ன ஆச்சு? என்ன பிரச்சனை உனக்கு? ஆமா சமரன்கிட்ட ஏதோ, 'ஹோரஸ்..' அது இதுன்னு கேட்டியே.. அது யார்?" என்று கேட்க, வல்லபியோ..

"எனக்குத் தெரியல வருண்.. எனக்கு ஏன் இப்படி மயக்கம் வருதுன்னும் தெரியல.. அந்த ஹோரஸ் யாருன்னு எனக்குத் தெரியல.. அதைவிட ஹோரஸுக்கும், சமருக்கும் என்ன சம்மந்தம்னு எனக்குச் சுத்தமா தெரியல.

ஆனா.. என் மனசு சமரனையும், ஹோரஸையும் சம்மந்தப்படுத்திப் பார்க்குது.." என்றாள் தனது இரு கைகளாலும் தலையை அழுத்தப் பற்றிக் கொண்டு.

அவளது வேதனை புரிந்த வருணோ மெல்ல.. "சொல்லறேன்னு தப்பா நினைக்காத.. நீயும் படிச்சவ தான். அதனால தான் கேட்கறேன்.. நாம ஏதாவது சைக்கியார்ட்டிஸ்ட்ட பார்க்கலாமா?" என்று கேட்டான் அவன்.

அதற்கு அவனைச் சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்த வல்லபியோ.. ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து, "எனக்குப் புரியுது வருண். நான் ஏற்கனவே சைக்கியார்ட்டிஸ்ட்கிட்ட அப்பாயிண்ட்மெண்ட் வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். நாளைக்கு போய்ப் பார்க்கணும்.." என்று கூற, வருணுக்கு நெஞ்சுக்குள் வலித்தது.

எத்தனை துறுதுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த பெண்.. அவளது வாழ்வில் எதற்கு இந்தப் புதிய குழப்பம்?

இந்த ஒரு விஷயமே இவளை இப்படி ஓய்ந்து போக வைத்திருக்கிறதே.. இதில் சமரன், இவளைக் காதலிக்கும் விஷயம் வேறு அறிந்தால் என்ன ஆகும் இவளுக்கு? என்று யோசித்தவனுக்கு மனதுக்குள் குளிர் பரவத் தான் செய்தது.

ஆனாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாது அவளுக்குத் தைரியம்ம் கூறிவிட்டு வெளியே வந்தவன், சமரனுக்கு அழைத்து விவரம் கூறினான்.

வல்லபியும், மறுநாள் மனநல மருத்துவரைச் சந்திக்க லோகேஷ் பணிபுரியும் மருத்துவமனைக்குச் செல்ல, அங்கு அவளுக்கு முன்பாக சமரனும், வருணும் அங்கே இருந்தனர்.

என்னவென்று விவரம் கேட்ட லோகேஷிடம், வல்லபியைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளத் தான் இங்கே வந்திருக்கிறோம் என்று அவர்கள் கூற, அவர்களைச் சந்தேகமாகப் பார்த்தான் லோகேஷ்.

அதே சமயம் அங்கு வந்த வல்லபியோ, ஓரமாக நின்றிருந்த இவர்களைப் பார்த்தபடியே மருத்துவர் அறைக்குள் நுழைந்தாள். வல்லபியும், அவள் தாயும் மட்டுமே வந்திருக்க, அவளோ மருத்துவரிடம் தனது கனவுகளைப் பற்றியும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் மயக்கத்தைப் பற்றியும் கூற, அந்த விவரம் அவளது தாய்க்கே புதிது!

"ஏய்.. என்னடி என்னென்னமோ சொல்லற?" என்று அவர் அதிர்ந்து பார்க்க, அவரைத் தேக்கிய மருத்துவரோ.. "கொஞ்சம் இருங்கம்மா.."என்று கங்காவை அமைதிப்படுத்திவிட்டு, வல்லபியிடம்..

"உனக்கு எப்போதுல இருந்து இந்த மாதிரியான கனவுகள் வருது?" என்று அவர் கேட்க, புருவம் சுருங்க யோசித்தவளின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

'எனக்கு முதல்ல இந்தக் கனவு எப்போ வந்துச்சு? இந் சமரன், எனக்குப் பாசமா பிரியாணி ஊட்ட வந்தப்போ தான் முதன் முதல்ல இந்தக் கனவு வந்துச்சு.. அதுவும் அவன் கண்கள்ல தெரிஞ்ச ஏதோ ஒன்னு என் தலையைச் சுத்த வைக்க.. அப்போ தான் நான் மயங்கி விழுந்தேன்..' என்று மனதுக்குள் எண்ணியவள், அவரிடம் அந்த நாளை மட்டும் கூறினாள்.

அதன்பிறகு அவளிடம் இன்னும் சில விவரங்களைக் கேட்டு அறிந்தவர், அவளைச் சில பரிசோதனைகள் செய்து, பிறகு கடைசியாக "ஹிப்னாடிசம்" எனப்படும் ஆழ்நிலை உறக்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அவளது ஆழ்மனதின் நிலைகளை அறிய முயன்றார்.

அதன்படி அன்று மாலையே பரிசோதனை முடிவுகளும் வெளிவந்து விட, அவ்வளவு நேரம் அங்கேயே காத்திருந்தவர்களை அழைத்து..

"இங்க பாருங்கம்மா.. உங்க பொண்ணுக்கு பெரிய பாதிப்புன்னு எதுவும் இல்ல.. அவங்க சின்ன வயசுல படிச்ச கதையோ, இல்ல பார்த்த படமோ எதுவோ அவங்க ஆழ்மனசுல பதிஞ்சிருக்கு. அது தான் இப்படியான கனவுகள் உருவாகக் காரணமாவும் இருக்கு.

அந்தக் கனவுகளாலேயே மனசு குழப்பமும் அடையுது. அதனால தான் இப்படியான மயக்கமும்." என்று கூறி, அவளது மனதை அமைதிப்படுத்த யோகா, தியானம் போன்ற வழிமுறைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தார் அவர்.

இறுதியாக அவரது அறையில் இருந்து கங்காவும், வல்லபியும் வெளியே வர, அதுநேரம் வரையில் அங்கேயே காத்திருந்த வருணும், சமரனும் எதேச்சையாகச் சந்திப்பது போல அவர்களைப் பார்த்து அவர்களிடம் வர, கங்காவோ உள்ளே மருத்துவர் கூறியதை எல்லாம் இவர்களிடமும் பகிர்ந்தார்.

அதை யோசனையுடன் வருண் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, சமரனோ.. "இது வெறும் கனவுன்னா ரொம்ப நல்லது ஆண்ட்டி.. அவளை மனசுல எதையும் போட்டுக் குழப்பிக்காம, ரொம்ப யோசிக்காம இருக்க சொல்லுங்க.. சீக்கிரம் சரியாகிடுவா.." என்று கூற வல்லபியோ அவர்களிடம் எதுவும் பேசவில்லை.

செல்லும் அவர்களையே சமரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மெல்ல அவனது தோளைத் தோட்ட வருணோ.. "சமரா.. அந்த டாக்டர் சொன்னது உண்மைன்னு நினைக்கறயா?" என்று கேட்க, சமரனோ..

"அந்த டாக்டர் சொன்னது உண்மையா பொய்யான்னு தெரியல. ஆனா அவ கனவுல வரதெல்லாம் உண்மை.." என்றான் எக்கிரும்பான குரலில்.

அவனை வருண் அதிர்வுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. சமரன் கூறிய அடுத்த செய்தியில் வருணுக்கு அவனது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து துடித்தது!

ஒரு பார்வை வெல்லும்..

உன் பார்வை கொல்லும்..

விழி கொண்டு எனைப் பார்க்காதே..

இதழ் கொண்டு எனைப் பூட்டாதே..

சிறு அணைப்பில் எனைச் சாய்க்காதே..

கரம்பற்றி நீ காதலுரைக்க..

கணமும் அதற்கென் இதயம் துடிக்க..

சமரனே தள்ளிப் போ..

சரிதான் எனை அள்ளிப்போ!


ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. கதை எப்படிப் போகுது? இதுல வர கவிதை எல்லாம் படிக்கறீங்களா? ஏன்னா.. இந்தக் கவிதைலயே கதையோட கான்செப்ட் இருக்கு.. யாராவது கண்டுபிடிச்சா சொல்லுங்க.. அபப்டியே கதை உங்களுக்கு எவ்வளவு பிடிச்சிருக்குன்னும் சொல்லுங்க..

கதைக்கான கருத்துக்களை இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க!

 

NNK-95

Moderator

அத்தியாயம் - 5


"வருண்! நான் வல்லபிகிட்ட என் காதலை சொல்லப் போறேன்.. இன்னும் ஒரு வாரத்துல என் பிறந்தநாள். அன்னைக்கு என் காதலை நான் அவகிட்ட சொல்லப் போறேன்.." என்று சமரன் கூற, வருணுக்கு அதிர்ச்சியில் அவனது இதயம் தொண்டைக்குள் துடிக்க.. பதறிப் போய்

"டேய்.. டேய்.. என்னடா இப்போ தான் நீ அவளைக் காதலிக்கறேன்னு சொன்ன? அதுக்குள்ளே அவகிட்ட போய் ப்ரபோஸ் செய்யறேன்னு சொல்லற? கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுடா.. அவளுக்கும் உன் மேல இந்த மாதிரி ஏதாவது ஃபீலிங்ஸ் இருக்கான்னு நாம தெரிஞ்சுப்போம். அப்பறமா நீ போய் ப்ரொபோஸ் பண்ணு.." என்று கூற மறுப்பாய் தலையசைத்தான் சமர்.

"உனக்கு என்னோட பீலிங்ஸ் புரியல மச்சி.. அது புரியவும் செய்யாது. அவ மேல என்னைக்கு எனக்குக் காதல் வந்துச்சோ அன்னைல இருந்து நான் உள்ளுக்குள்ள தவிச்சுட்டு இருக்கேன்.. என்னால தாங்க முடியல.

இதோ.. இப்போ வெறும் ப்ரெண்டா அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னதும், தூரமா நின்னு ஆறுதல் சொல்ல என்னால முடியல.

எனக்கு.. எனக்கு அவளை எனக்குள்ள புதைச்சுக்கணும்.. அவளோட வலி எல்லாம் நான் எனக்குள்ள வாங்கிக்கணும்.. அவ எனக்கே எனக்கானவளா மட்டும் இருக்கணும்..

இதுக்கெல்லாம் என்னால வெயிட் பண்ண முடியாதுடா.." என்று கூற, இன்னமும் வருணின் திகைப்பு அடங்கவில்லை தான்.

எந்தத் தைரியத்தில் சமரன் அவளைக் காதலிக்கத் துவங்கினான் என்பதே அவனுக்கு இன்னமும் புரியாத புதிராக இருந்தது. இதில் அவள் மீது இத்தனை ஆசையை வளர்த்து வைத்திருக்கிறான் என்று மனம் நொந்தான்.

இதில் வல்லபி இவனது காதலை மறுத்துவிட்டால், இவன் என்ன ஆவான் என்று யோசிப்பதற்கே பயமாய் இருந்தது வருணுக்கு.

அதனாலேயே.. "இல்ல சமரா.. வல்லபி ஒரு மூணாவது மனுஷியா இருந்தா பரவாயில்ல.. இத்தனை வருஷமா உன்ன பிரண்டா மட்டுமே பார்த்த பொண்ணு.. அவளுக்கு இப்படி எடுத்ததுமே நீ காதலை சொன்னா, அதை எப்படி எடுத்துப்பான்னு தெரியல.

எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே முக்கியம்டா.. உன்னால அவளோ, இல்ல அவளால நீயோ காயப்படறத என்னால தாங்க முடியாது.." என்று கூறி சமரனை நிதானத்துக்கு கொண்டு வர முயன்றான்.

அவன் கூறுவது சமரனுக்குப் புரிந்தாலுமே..

"வருண்.. உன்ன மாதிரி ஒருத்தன் எனக்கு ப்ரெண்டா கிடைச்சதுக்கு நான் ரொம்ப கொடுத்து வச்சிருக்கணும்டா.. உனக்கு என் மேல எவ்வளவு அக்கறை இருக்குன்னு எனக்குப் புரியுது. ஆனா.. என்னோட இன்ட்யூஷன் சொல்லுதுடா, கண்டிப்பா வல்லபி என் காதலை ஏத்துப்பான்னு.. என் மனசு பொய் சொல்லாது வருண்.." என்று கூறியவனிடத்தில் அதற்கு மேலும் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை வருணுக்கு.

ஆனால் வருணின் மனம் நிச்சயமாகச் சொன்னது இந்தக் காதல் அவ்வளவு இலகுவாகக் கரை சேராது என்று.

ஆனால், "காதலிக்கிறேன்.." என்று கூறும் பொழுது கூட சமரனின் வார்த்தைகள் கனிந்து ஒலிக்கவில்லை. அதில் ஒரு மென்மை இல்லை.. என்னவோ வல்லபியின் மீதான சமரனின் காதலில் ஒரு மயக்கமில்லை. அதில் ஒரு வேட்கை தான் இருந்தது.

வேட்கை என்பதை விட, காதல் என்பதை விட, வல்லபியின் மீது சமரனுக்கு வெறி உண்டாகியிருக்கிறது என்று தான் வருணுக்குத் தோன்றியது.

எரிமலை வெடிக்கப் போகிறது என்று தெரிந்தும், அந்த எரிமலையின் மீதே அமர்ந்திருக்கும் நிலை வருணுக்கு.

காதலில் பித்தாகி திரிந்து கொண்டிருக்கும் சமரனுக்கோ.. அல்லது சமரன் இப்படித் தன்னை வெறித்தனமாகக் காதலிக்கிறான் என்று உணராத வல்லபிக்கோ, அந்த எரிமலை வெடிக்கும் வரை பிரச்சனை இல்லை.

ஆனால் நிதர்சனம் உணர்ந்த வருணுக்குத் தான் ஒவ்வொரு கணமும் மனதுக்குள் திக் திக் என்று இருந்தது!

இதில் சமரன் வேறு.. "நீ சொல்லறதும் சரி தான் வருண். வல்லபி ஒரு பூ மாதிரி.. அதனால அவகிட்ட என் காதலை ரொம்ப ரொமான்டிக்கா, ஒரு டின்னர்ல சொல்லப் போறேன்..

என் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு நம்ம ப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரையும் டின்னருக்குக் கூப்பிட்டு, அப்போ அவகிட்ட ப்ரபோஸ் செய்யப் போறேன்.." என்று கூற, அவனை இன்னமும் திகிலுடன் தான் பார்த்தான் வருண்.

ஆனால் வருணுக்கு ஒன்று மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்தது. இனி வல்லபி இல்லாமல் சமரன் கிடையாது. எதனால்.. எப்பொழுது இந்தக் காதல் அவனுக்குள் உருவானதோ தெரியாது. ஆனால்.. இப்பொழுது வல்லபி தான் சமரன் வாழ்வின் உயிர் சக்தி!

அவளைக் காதல் செய்யாமல் இனி சமரனால் ஒரு நொடி கூட இருக்க முடியாது.. தன்னுணர்வின்றி ஒரு மனிதன் சுவாசிப்பது போல, அவனே அறியாது சமரனின் மனம் வல்லபியை நேசித்துக் கொண்டு தான் இருக்கும். அந்த நேசத்தை மறைக்கவோ, மாற்றவோ முயன்றால் சமரன் உயிர் வாழ்வதே சாத்தியமில்லை என்று உணர்ந்தான் அவன்.

வருணிடம் தன் மனதில் உள்ளதை எல்லாம் முற்றும் முழுமையாகக் கொட்டி முடித்த சமரனோ..

"வருண்.. வாடா வீட்டுக்குக் கிளம்புவோம்.. இந்தக் கொஞ்ச நாளா சரியா படிக்கவே இல்ல.. வல்லபி பற்றிய குழப்பத்துலயே இருந்துட்டேன்.. இப்போ அவ மேல எனக்குக் காதல் இருக்குனு புரிஞ்சதுக்குப் பின்னாடி, அவகிட்ட என் காதலை சொல்லிடணும்ன்ற அளவுக்கு எனக்குத் தெளிவு பிறந்த பின்னாடி தான் மனசு ரிலாக்ஸா இருக்கு.

இனி நான் நிம்மதியா படிப்பேன்டா.." என்று கூற, இப்பொழுது வருணுக்கு, சமரனின் மனநிலை பற்றித் தான் எண்ணியது சரிதான் என்று உறுதியானது.

அதன்படி வீட்டுக்கு வந்ததுமே வேறு எதைப் பற்றியும் பேசாது, நேராகப் படிப்பதற்கே சென்றான்.

சமரனின் இந்த மாற்றமும் வருணுக்குப் புதிராகத் தான் இருந்தது. காதல் வந்து, வல்லபியிடம் காதலை உரைத்தே தீருவேன் என்று முடிவெடுத்த பிறகு, சமரன் வல்லபியைப் பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் சம்மந்தமான கனவுகளில் திளைக்கவில்லை.

அது ஒரு முடிவு செய்யப்பட்ட விஷயம் என்ற அளவில் தான் இருந்தானே தவிர, இந்த சினிமாவில் காட்டப்படுவதை போலக் கனவுலகத்திலேயே மிதந்துகொண்டு திரியவில்லை அவன்.

ஆனால் மறுபுறம் வல்லபி தான், இந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பிறகு மிகவும் சோர்ந்து போய்க் காணப்பட்டாள்.

முன்பிருந்த கலகலப்பு அவளிடம் இல்லை. அவளை இப்படிப் பார்க்க அவளது பெற்றோருக்கு மட்டுமல்ல, அவளது நண்பர்களுக்குமே மிகவும் கஷ்டமாகத் தான் இருந்து.

மற்றவர்கள் கூட, வயதில் மூத்தவர்கள் என்று இவளுக்கு ஆறுதலை மட்டுமே வழங்கிக் கொண்டிருக்க, இரட்டையர்களான அஞ்சனாவும், கார்த்திக்கும் தான் இவளுடன் முழு நாளையும் கழித்து, பிடிவாதமாய் இவளை வெளியே அழைத்துச் சென்று, தனக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தவளை இரண்டே நாட்களில் பழையபடி மீட்டெடுத்தனர்.

அப்படித் தான் அன்று சமரனின் பிறந்தநாளுக்காக அவனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் சென்று அவனுக்குப் பரிசு வாங்கலாம் என்று முடிவெடுத்து, சமரனிடம் கூறாது மீது ஆறு பேர் மட்டுமாக ஒரு பெரிய மாலுக்குச் சென்று, அவனுக்கு என்ன பரிசு கொடுப்பதென்று அந்த வணிக வளாகத்தையே தலைகீழாகப் புரட்டிக் கொண்டிருக்க.. வல்லபி தான்..

"பேசாம, அவனுக்கு நாம கோல்ட்ல ஏதாவது ப்ரெசென்ட் செய்தா என்ன?" என்று யோசித்தவள், அங்கிருந்த ஒரு நகைக்கடைக்குள் சென்றாள்.

அவனுக்கு என்ன வாங்கலாம் என்று யோசித்தவளது கண்களைக் கவர்ந்தது, அங்கே இருந்த ஒரு கைக்காப்பு.

அது முழுவதுமாக பிளாட்டினத்தில் செய்யப்பட்டிருக்க, சமரன் இது போல வாங்க வேண்டும் என்று அவன் முன்பு கூறியது அவளுக்கு நினைவு வர, அதை ஆசையாக எடுத்துக் காண்பிக்கச் சொன்னாள்.

ஆனால் கடைச் சிப்பந்தியோ, "இது ஏற்கனவே ஒருத்தங்க ஆர்டர் கொடுத்துச் செய்ததும்மா.." என்று கூற, முகம் வாடியவளோ..

"இது போல இன்னொரு ஐட்டம் இருக்கா?" என்று கேட்க, அவரோ இல்லை என்று உதட்டைப் பிதுக்கினார்.

அதனால் அங்கேயே அதே போலவே இன்னுமொரு கைக்காப்பை ஆர்டர் செய்தவள், அதில் கூடவே இன்னும் சிறு மாற்றத்தைச் செய்யச் சொல்லிவிட்டு கடையில் இருந்து வெளியே வர, மற்றவர்கள் எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒன்றாய் சமரனுக்குப் பரிசினை வாங்கி வந்தனர்.

அதை எல்லாம் வல்லபிக்கு காண்பித்தவர்கள், அவள் வாங்கிய பரிசு எங்கே என்று கேட்க, அவளோ மர்மமாய் சிரித்து..

"சமரனுக்கு கிப்ட் தானே? அவன் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு அவன் கைல இருக்கும்.." என்று பூடகமாகக் கூறினாள்.

அதில் மற்றவர்கள் குழம்பினாலும்.. ஏதோ வித்தியாசமாக அவனுக்குப் பரிசு வாங்கிருக்கிறாள் என்று அவளது ரசனை புரிந்து நினைத்துக் கொண்டனர்.

அங்கிருந்து வெளியே வரும் பொழுது சமரன் ஏதோ வேலையாக அங்கே வர, அனைவரும் தாங்கள் வாங்கிய பரிசினை அவனுக்கு இப்பொழுது காண்பிக்கக் கூடாதென அவனிடமிருந்து மறைக்க முயன்றனர்.

ஆனாலும் அதைக் கண்டுவிட்ட அவனோ.. "ஏய் என்னடா.. என் பிறந்தநாளுக்கு கிப்ட் வாங்க வந்தீங்களா?" என்று கேலியாகக் கேட்க, லோகேஷோ..

"டேய் வளர்ந்த கெட்டவனே.. உனக்கு இங்க என்னடா வேலை? நீ எதுக்கு இங்க வந்த? வந்ததும் இல்லாம, எல்லா சர்ப்ரைஸையும் கெடுத்துட்டான்." என்று சலித்துக் கொண்டான்.

அதில் வாய்விட்டு நகைத்தவன்.. "ஹ்ம்ம்.. எல்லார் கைலயும் கிப்ட் இருக்கு. ஆனா, ஒரே ஒரு மேடம் மட்டும் எனக்கு எதுவுமே வாங்கல போலிருக்கு?" என்று வல்லபியின் கையில் அவனுக்கான பரிசுப்பொருள் எதுவும் இல்லாததைக் கண்டு அவன் கேட்க, அதற்குக் கேலியாகப் பேச நிமிர்ந்த வல்லபியின் கண்களோ, சமரனின் பார்வையில் அப்படியே உறைந்தது.

ஒரு நொடிக்கு மேல் அவனது பார்வையைத் தாங்க முடியாது சட்டெனத் தலை குனிந்தவள் மெல்லிய குரலில்..

"அதெல்லாம் எதுவும் வாங்கல.." என்று கூற, அவளை நோக்கிக் கிட்டே வந்தான் சமரன்.

மெல்ல ஒற்றை விரலால் அவள் தாடையைத் தொட்டு அவளது தலையை நிமிர்த்தியவன், அவளது கண்களைத் தன்னைப் பார்க்க வைத்து..

"ஏன் எனக்கு எந்த கிப்ட்டும் இல்ல?" என்று உயிர் கூசும் மெல்லிய குரலில் கேட்க, வல்லபியின் விழிகளோ ஒரு கணம் அவனைப் படபடப்புடன் பார்த்திருக்க, மறுகணமே அவனது கையைத் தட்டிவிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து ஓடியே விட்டாள் அவள்!

சமரனின் இந்தச் செயலில் சுற்றிலும் இருந்த அனைவருக்குமே அவன் மேல் சந்தேகம் வந்துவிட, எதையும் வெளிப்படையாகப் பேசிவிடும் கார்த்திக்கோ.. "என்னடா நடக்குது இங்க?" என்று கேட்டுவிட, முகத்தில் பூத்த சிறு வெட்கத்துடன், பின்னால் திரும்பிச் சிரித்துக் கொண்டே தலையைக் கோதிக்கொண்ட சமரனோ..

"என்ன நடக்குதுன்னு என் பிறந்தநாள் அன்னைக்குக் சொல்லறேன்.." என்று கண்ணடித்துக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து அவனும் வேகமாய் திரும்பிச் செல்ல, சுற்றிலும் இருந்தவர்களுக்கோ தங்களது சந்தேகம் உறுதியானது!

அப்படியே அடுத்து சில நாட்கள் செல்ல, நாளை சமரனின் பிறந்தநாள்!

அன்றைய நள்ளிரவு நேரத்தில் சமரனுக்கு லோகேஷிடம் இருந்து போன் வர, முதலில் பிறந்தநாள் வாழ்த்துச் சொல்லத் தான் அவன் அழைக்கிறான் என்று எண்ணிய சமரனோ..

"சொல்லுடா.. என்ன சின்னப் புள்ளைங்க மாதிரி மிட் நைட்ல பர்த்டே விஷ் பண்ண கூப்பிட்டிருக்க?" என்று இதழில் சிறு புன்னகையுடன் கேட்க, லோகேஷோ பதட்டத்துடன் பேச ஆரம்பித்தான்.

"டேய்.. சமரா.. அது இல்லடா.. இங்க கொஞ்சம் எமெர்ஜென்சி! நீ வெளில வாயேன்.. ஒரு பெரிய பிரச்சனை.." என்று நடுங்கும் குரலில் கூற, சமரனோ திகைத்துப் போய் அடித்துப் பிடித்து வெளியே வந்து கதவைத் திறக்க, "ஹாப்பி பர்த் டே சமரா.." என்று கூறியபடி அந்த இருட்டில் வல்லபி, தன் கையில் மெழுகுவர்த்தி பொருத்திய கேக்கை ஏந்தியபடி இருக்க, அவளுடன் லோகேஷ், வருண், அஞ்சனா, கனகா, கார்த்திக் என்று அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கத்த.. சமரனுக்கோ ஒரு கணம் ஆச்சர்யமாக இருந்தாலும், உடனே லோகேஷ் மீது பாய்ந்தவன்..

"அடேய்.. பயந்தே போய்ட்டேன் யாருக்கு என்ன ஆச்சோன்னு.." என்று அவனைக் குனிய வைத்து முதுகிலே இரண்டு அடி வைக்க, அதற்கு லோகேஷோ விஷமமாக..

"அடேய்.. அடேய்.. போலிஸ்காரா.. அம்பு தாண்டா நான்! என்ன எய்தது.. அதவாது இதுக்கு ஐடியா கொடுத்தது நம்ம வல்லபி தாண்டா.." என்று கூற, அவனை அடித்துக் கொண்டிருந்த சமரனின் கைகள் அப்படியே நின்றது.

அவனருகில் நின்றிருந்த வல்லபியை, "அப்படியா?" என்பது போல் அவளுக்கு மட்டுமே புரியும்படி கண்களில் சிரிப்புடன் அவன் வினவ, சட்டெனத் தலைகுனிந்த பெண்ணவளோ..

"சரி உள்ள வாங்க, டைம் ஆகறதுக்குள்ள கேக் கட் பண்ணுவோம்.." என்று கூறி தான் கொண்டு வந்திருந்த கேக்கை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

எல்லோரும் உள்ளே வந்ததும், கேக்கை அங்கிருந்த டேபிளின் மீது வைத்து, கத்தியை அவனிடம் கொடுக்க, மற்றவர்கள் பிறந்தநாள் வாழ்த்துப் பாடல் பாட, சமரனும் கேக்கை வெட்டினான்.

அவன் ஒவ்வொருவருக்காக கேக்கைக் கொடுக்க, அப்படியே அனைவரும் தாங்கள் அவனுக்காக வாங்கிய பரிசைக் கொடுத்தனர்.

அனைவரும் தத்தமது பரிசைக் கொடுத்து முடித்த பிறகு, அவனிடம் தனது பரிசைக் கொடுத்தாள் வல்லபி.

அதைப் பார்த்த சமரனோ.. "யாரோ எனக்கு கிப்ட்டே வாங்கலைன்னு சொன்னாங்க?" என்று ஒற்றைப் புருவத்தை மட்டுமாக உயரத்திக் கேட்க, அப்பொழுதும் அவனது பார்வையைச் சந்திக்காமலேயே.. "பிரிச்சுப் பார்.." என்று வல்லபி கூற, அவளது பரிசைப் பிரித்தவன் கண்கள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தன.

சமரன் மட்டுமல்லாது, சுற்றி இருந்த அத்தனைப் பேரின் கண்களும் அதைப் பார்த்து வியப்பில் விரிந்து போக.. வருணோ..

"வல்லபி.. இது தான் நீ வாங்கின கிப்ட்டா? எங்ககிட்ட கூடக் காண்பிக்கல?" என்று கேட்க, அவளோ சிறு வெட்கப் புன்னகையுடன்..

"இது ஆர்டர் கொடுத்துச் செய்தேன் வருண். இந்த மாதிரி ஒரு காப்பு போடணும்னு சமர் ரொம்ப நாளாவே நினைச்சுட்டு இருந்தான்.. அதனால தான் வாங்கினேன்.." என்று கூறினாள்.

கூடவே அவள் தந்த காப்பில் எஸ். வி என்ற ஆங்கில எழுத்துக்களை வெண்ணிறக் கார்கள் பதித்தபடி பொரித்தும் கொடுத்திருக்க, அதைக் கண்டே எல்லோருக்கும் அத்தனை ஆச்சர்யம்.

இதில் சமரனுக்கோ, அவள்.. "சமரன் - வல்லபி" என்பதைத் தான் அப்படி குறிப்பிட்டிருக்கிறாள் என்று எண்ணி மனதெல்லாம் மயிலிறகால் வருடியது போலானது.

அதை கார்த்திக், "ஏய் வாலு.. இது என்ன எஸ், வி ன்னு இருக்கு? அப்படின்ன்னா?" என்று ஒரு மாதிரியான குரலில் கேட்க, அப்பொழுது தான் அவர்கள் கூறுவதன் அர்த்தம் புரிந்தவளோ..

"ஹையோ.. லூசு.. இது அவன் பேர்டா.. அவன் பேர் சமர வர்மன் தானே? அதனால தான் அப்படி கஸ்டமைஸ் செய்யச் சொன்னேன்.." என்று கூற, சமரனின் முகத்தில் அதுவரை இருந்த ஒளி சற்று மங்கிப் போனாலும், அதை உடனே சமாளித்தவன்..

"எதுவா இருந்தா என்ன? இந்தக் காப்பு எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருக்கு.. நீயே போட்டுவிடு.." என்று வல்லபியிடம் கூறியபடி அவளிடம் சமரன் கை நீட்ட, அவனது கையைத் தன் நடுங்கும் கரங்களால் பற்றியவள், அவன் கரமும் அதற்குக் கொஞ்சமும் குறையாது சில்லிட்டுப் போய் நடுங்கி கொண்டிருக்க, அதை ஆச்சர்யத்துடன் உணர்ந்து அவன் விழிகளையே பார்த்து, அவன் கரத்தில் அந்தக் காப்பை அணிவித்துவிட்டாள்.

சுற்றிலும் அத்தனைப் பேரும் அந்த ஒற்றை நொடியில் அப்படியே மறைந்து போக, சமரனுக்குத் தானும், அவளுமாக மட்டும் இந்த உலகம் மாறிட, அவளையே மெய் மறந்து காதலுடன் அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அதே வேளையில் அபஸ்வரமாய் அவன் வீட்டுக் கதவைப் பெரும் சத்தத்துடன் திறந்துகொண்டு வந்தார், சமரனின் தாய்!

வண்ண மலர்கள் நான் கேட்க..


வானவில்லை நீ தந்தாய்!

துளி நீர் நான் கேட்க..

தித்திக்கும் தேன் தந்தாய்!

குளிர் தீர தீ கேட்க..

சுவாசக் காற்றில் இதம் தந்தாய்!

பாலையில் கரையும் உயிரடி நான்..

நீரும், தேனும் நீயாய் இருக்க..

வண்ணமும், வாசமும் உன்னுடல் சுமக்க..

தீயும், பனியும் உன்னுள் இருக்க..

உன்னைத் தந்தால் போதுமடி!

உன் தீண்டலில் உயிர் வாழுமடி!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த அத்தியாயத்துக்கான உங்க கருத்துக்களை என்கூட இங் பகிர்ந்துக்கோங்க!

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 6

திருமணம் ஆகி சில வருட போராட்டத்துக்குப் பிறந்த ஆசை மகன் சமரன். என்ன தான் பரம்பரைப் பணக்காரர்களாக இருந்தாலும் நடுவில், சமரனின் தாத்தா காலத்தில் சற்று நொடித்துப் போய் இருந்த குடும்பம், சமரன் பிறந்த பிறகு தான் முன்னேறி, மீண்டும் பழைய நிலையை அடைந்தது.

அதிலேயே மகனைப் பற்றிப் பெரும் பெருமை திலகவதிக்கு. இழந்த தனம் திரும்பக் கிடைத்தபொழுது, அதுவரை சுற்றி இருந்த அனைவருமே இப்பொழுது பிச்சைக்காரர்களாகத் தோன்றினர் அவருக்கு.

அதனாலேயே, மகன் இப்பொழுதும் அதே பழைய நபர்களுடன் பழகுவது பிடிக்கவில்லை. அதை அவர் வெறுத்தார் என்றே கூறலாம். ஆனால் பிடிவாதக்காரனான மகனிடம் இதைப் பேசவும் முடியாது தனது வெறுப்பை மனதுக்குள்ளேயே வைத்துப் புழுங்கி கொண்டிருந்தார்.

அப்படிப்பட்டவர், இன்று மகனின் பிறந்தநாள் அன்று நள்ளிரவில் அவனைச் சந்தித்து வாழ்த்து கூறி, அப்படியே தங்கள் பெரிய மாளிகைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்றுவிட்டு மறுநாள் தான் அவனை இங்கே திருப்பி அனுப்ப வேண்டும் என்று நினைத்தார்.

மகன் தன்னுடன் இருப்பதை விட, நண்பர்களுடன் தங்குவதைத் தான் விரும்புகிறான் என்று எண்ணியதால் வந்த பொறாமை இது.

ஆனால் அப்படி அவர் சரியாகப் பன்னிரண்டு மணிக்கு சமரனை சந்திக்கலாம் என்று நினைத்துக் கிளம்பினால், வழியில் அவரது கார் மக்கர் செய்துவிட, தனியாளாக காரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தவரால் அந்தப் பிரச்னையைத் தனியாகச் சரிசெய்ய முடியவில்லை.

எனவே வீட்டுக்கு அழைத்து விஷயத்தைக் கூறிவிட்டு, வேறொரு கேபில் வருவதற்குள் மணி பன்னிரண்டைத் தாண்டிவிட, அதற்குள் சமரனின் நண்பர்கள் அவனுக்குப் பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொல்லி, கேக் வெட்டிக் கொண்டாட்டத்தையே முடித்து விட்டார்கள்.

அதைப்பார்த்தே உள்ளுக்குள் காந்திக் கொன்றியூர்ன்ஹா திலகவதிக்கு, சமரனின் கையைப் பிடித்து வல்லபி காப்பு அணிந்து கொண்டிருந்தது எரியும் தீயில் நெய் வார்த்தது போலிருந்தது!

இவளென்ன சமரனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, அவனுக்கு இவ்வளவு அருகே கண்களில் மயக்கத்துடன் இப்படி நின்றிருக்கிறாள்? என்ற ஆத்திரத்தில்..

"சமர்!" என்று அந்த அறையே அதிரும்படி அழைக்க, அதுவரை ஒரு மோனத் தளையில் கட்டுண்டு இருந்த இருவரும்.. விதிர்த்து விலகி நின்று கொள்ள, திலகவதியை அப்போது தான் திரும்பிப் அபார்த்த சமரனோ.. இந்த இடத்துக்கு, தான் வருவதையே விரும்பாத அம்மா.. இப்போது அவர்களாவே வந்திருக்கிறார்கள் என்ற ஆச்சர்யத்தில்..

"அம்மா.." என்று சந்தோஷமாய் அவரிடம் திரும்பினான்.

ஆனால் அவனது சந்தோஷத்தைக் கூடக் கவனியாது சுற்றி இருந்த அவனது நண்பர்களைப் பார்த்தவர், கடுத்த முகத்துடன்..

"சீக்கிரம் கிளம்பி வா.. டாடி உன்ன பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க.." என்று கூற, சமரனோ..

"ம்மா.. இப்போ மணி பன்னிரெண்டரை ஆகுது.. நான் காலைல கிளம்பி வரேன்.." என்றான் இன்முகமாகாவே.

ஆனால் திலகவதியோ.. "உன் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு உன் கூட இருக்கணும்னு நாங்க ஆசைப்படக் கூடாதா சமர்? இன்னைக்குக் கூட உன் ப்ரெண்ட்ஸ்க்கு அப்பறம் தான் எங்க கூட டைம் ஸ்பென்ட் செய்வியா நீ?" என்று அவர் கோபமாய் பெருங்குரலோடு கத்த, அதற்கு மேல் தாங்காதவன்..

"ஷ்ஷ்ஷ்.. எதுக்குமா இந்த நேரத்துல இப்படிக் கத்தறீங்க? பீப்பிள் ஆர் ஸ்லீப்பிங்! உங்களுக்கு என்ன? நான் இப்போ அங்க வரணும். அவ்வளவு தானே? வரேன்.." என்று கடுகடுப்புடன் கூறிவிட்டு, அவன் அணிந்திருந்த இரவு உடையுடனே கிளம்பினான்.

அவன் கிளம்பவும் திரும்பி அவனது நண்பர்களைப் பார்த்த திலகவதியோ, வல்லபியை மட்டும் வெறுப்புடன் பார்த்துவிட்டு மகனுடன் சென்றார்.

வெளியே சென்றதுமே அவர் சமரனிடம் பொரிய ஆரம்பித்துவிட்டார்.

"டேய்.. நீ படிக்கறதுக்கு இங்க வந்தியா? இல்ல இவங்க கூடச் சேர்ந்து கூத்தடிக்க வந்தியா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அவர் லிஃப்டில் என்ற, அவருடன் தானும் ஏறிய சமரனோ கடுப்புடன் முகம் திருப்பிக் கொண்டான்.

தனது பிறந்தநாள் அன்று தன் தாய் மனம் வருந்தும்படியாக எதுவும் பேச வேண்டாம் என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அமைதியாய் இருந்தான் சமரன். ஆனால் அவன் அம்மாவோ அப்படியெல்லாம் எதுவும் நினைக்கவில்லை.

தன் போக்கில் அவனது நண்பர்களைப் பற்றிக் கண்டபடி பேசிக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

அதே சமயத்தில் சமரனின் வீட்டில் இருந்த அவனது நண்பர்களோ, அவனின் அன்னையைப் பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருந்ததால் அவர் பேசியதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல், வீட்டை மட்டும் சுத்தம் செய்துவிட்டு, அவனுக்குத் தங்கள் கொடுத்த பரிசுப் பொருட்களை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, வீட்டைப் பூட்டிக் கிளம்ப எத்தனித்தனர்.

அப்பொழுது தான் சமரன் தனது கார் சாவியை வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றதைப் பார்த்த வல்லபி, தான் அதைப் போய்க் கீழே கொடுத்துவிட்டு வருவதாகக் கூறி, தானும் லிஃப்ட்டில் ஏறினாள்.

லிஃப்டில் இருந்து இறங்கி தங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருப்பவளைக் கவனிக்காது திலகவதி பேசிக் கொண்டே இருந்தார்.

"இங்க பாரு சமரா.. இத்தனை நாள் போனா போகுதேன்னு நீ இந்த லோ க்ளாஸ் பீப்பிள் கூட ப்ரெண்ட்ஷிப் வச்சிருக்கறதை நான் சகிச்சுட்டு இருந்துட்டேன்..

ஆனா இன்னைக்கு அந்தக் குட்டி டெவில், அந்த வல்லபி.. உன் கைய பிடிச்சுக்கிட்டு உனக்கு அவ்வளவு பக்கத்துல நிக்கறா?

அவளை மாதிரி ஆளுங்களுக்கெல்லாம் எப்படியாவது பெரிய பணக்கார வீட்டுப் பையனா பார்த்து வளைச்சு வாழ்க்கைல செட்டில் ஆகிடணும்ன்றது தான் வாழ்க்கையோட லட்சியமே..

நீ தான் அதுங்களை எல்லாம் உன்னோட ப்ரெண்ட்ஸா நினைச்சுட்டு இருக்க.. ஆனா அவளை மாதிரி ஆட்களுக்கெல்லாம் நீ பணம் காய்ச்சி மரம்.." என்று பேசிக் கொண்டே போனவரை, இறுகிய குரலில்.. "அம்மா.. அவளைப் பத்தி அப்படிப் பேசாதீங்க.." என்று கூறி சமரன் எச்சரித்துக் கொண்டே இருக்க, திலகவதியோ அதைக் கண்டுகொள்ளாது மேலும் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

"அதுவும் உன்ன அவ பார்த்த பார்வையைப் பார்க்கணுமே.. அப்பா.. கண்ணாலேயே மடக்கி அப்படியே விழ வச்சுடற மாதிரி..

கிஃப்ட் கொடுக்கறாளாம் மண்ணாங்கட்டி கிஃப்ட்.. சும்மா ஒரு வெள்ளிக் காப்பை உனக்குக் கொடுத்து, உன்கிட்ட இருந்து தங்கமும், வைரமுமா சுருட்டறதுக்குத் தான் இத்தனை மாய்மாலமும்..

அதுக்கு பதிலா அவ, எந்த அளவுக்கு வேணாலும் வளைஞ்சு கொடுப்பா.. பணத்துக்காக உடம்ப விக்கற ஜென்மங்க.." என்று அவர் வரம்பு மீறிப் பேசிட, சமரனோ.. "நிறுத்துங்க.." என்று கர்ஜிக்க, அதில் திலகவதியே ஒரு கணம் ஆடித்தான் போய்விட்டார்!

"இன்னொரு வார்த்தை.. இன்னும் ஒரே ஒரு வார்த்தை வல்லபியைப் பத்தி நீங்கத் தப்பாப் பேசினீங்க.. நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்.." என்று அவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவர்களை நோக்கி ஒரு கொலுசொலி வருவதைக் கேட்டவர்கள், அந்தப் புறம் திரும்ப, அங்கே சிவந்த கண்களுடன் நின்றிருந்தாள் வல்லபி.

தன்னை அவ்வளவு கீழ்த்தரமாகப் பேசிய திலகவதியின் முன்பு அழப் பிடிக்காமல், கண்ணீரை கட்டுப்படுத்தினாலும், மூக்கு விடைத்து, கண்கள் சிவந்து இருந்தவளை பார்க்க, திலகவதிக்கு திருப்தியாகத் தான் இருந்தது.

சமரனின் எச்சரிக்கையை மீறியும்.. "ஹ்க்கும்.. இந்த ரோஷத்துக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல.. அப்படி ரோஷப்படறவங்களா இருந்தா இனி என் பையன் பக்கம் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கக் கூடாது.." என்று கூற, வல்லபியின் கண்களோ அவளையும் மீறி ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை உதிர்த்துவிட, கண்களை இறுக்க மூடி அதைக் கட்டுப்படுத்தியவள், சமரனின் கையில் அவனது கார் சாவியைத் திணித்துவிட்டு அங்கிருந்து அழுகையினூடே ஓட, சமரனின் இதயமோ அவள் ஒரு துளி கண்ணீரில், குருதி கொட்டியது.

அதுவரை தன் வாழ்நாளில் அவன் கொண்டிராத கோபத்துடன் தன் அன்னையிடம் திரும்பி அவன் உறுத்து விழிக்க.. அவன் பார்வையே சொன்னது அவனது ரௌத்திரத்தின் அளவை!

"நான் என்ன சொல்லியும் நீங்கக் கேட்கல இல்ல? இனி உங்களுக்கு மகன்ற ஒருத்தன் கிடையாது. இந்த நிமிஷம்.. இந்த நொடி.. எனக்கு என் வாழ்க்கைல அம்மானு யாரும் இல்ல.. இனி என் கண் முன்னாடியே வராதீங்க.." என்று கூறிவிட்டு அழுகையில் குலுங்கியபடி ஓடிக் கொண்டிருந்த வல்லபியைப் பின்தொடர்ந்து அவன் செல்ல முனைய, திலகவாதியோ அவனது கூற்றில் அதிர்ந்து போய்..

"சமர்.. என்னடா இப்படி பேசற? யாரோ ஒருத்திக்காகப் பெத்த அம்மாவையே நீ இப்படி பேசுவியா?" என்று கேட்டபடி அவன் பின்னால் வர, ஒரு கணம் தனது வேக நடையை நிறுத்தித் திரும்பியவன், "இனியும் ஏதாவது பேசிட்டு என் பின்னாடி வந்தீங்கன்னா.. அசிங்கப்பட்டு போயிடுவீங்க.." என்று கூற, அவன் பேசிய வார்த்தைகளின் வீரியம் தாங்காது அப்படியே நெஞ்சில் கை வைத்து உறைந்து போய் நின்றார் திலகவதி!

அவரை மீண்டும் திரும்பியும் பார்க்காது ஓடிப் போய் வல்லபியுடன் லிப்ட்டில் சமரன் ஏற, அவளோ கட்டுப்படுத்த முடியாது கதறிக் கொண்டிருந்தாள்.

"வல்லபி.. ப்ளீஸ்.. அவங்க பேசினதுக்காக நான் உன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன்.. இப்படி அழாதடி.. என்னால முடியல.." என்று அவன் கெஞ்ச, அவளோ அதையெல்லாம் உணரும் நிலையில் இல்லை.

தன் போக்கில் கண்ணீரில் கரைந்து கொண்டிருப்பவளை சமாதானம் செய்யும் வகையற்று நின்றிருந்தவன், தனது வீடு இருக்கும் ஐந்தாம் தளத்திற்கு பொத்தானை அழுத்திவிட்டு, அவளிடம் மேலும் பேச ஆரம்பித்தான்.

"அவங்களுக்கு உடம்பு முழுக்க பணக்காரத் திமிர் வல்லபி.. யாரோ ஒருத்தர் இப்படி பேசிட்டாங்கனு நீ ஏண்டி இப்படி அழுது கரையற?" என்று அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே, ஐந்தாம் தளமும் வந்துவிட, விறுவிறுவென வெளியேறியவளை, கையைப் பிடித்துத் தனது வீட்டுக்குள் அழைத்துப் போனான் அவன்.

அந்த நேரத்தில் அவனது நண்பர்கள் கூட்டமும் அங்கே தான் இருந்தனர். அவர்களுக்கோ அழுது கொண்டிருக்கும் வல்லபியை, அவளது கையை இப்படி இறுகப் பற்றி சமரன் அழைத்து வருவதைப் பார்க்கவும் மனதுக்குள் ஏதோ சரியில்லை என்று பட்டது.

கனகா தான் முன் வந்து.. "டேய் சமரா.. என்னடா ஆச்சு? ஏன் வல்லபி அழறா.." என்று பதட்டத்துடன் கேட்க, சமரனோ தலையைச் சலிப்புடன் கோதிக்கொண்டே..

"என் அம்மா ஏதோ அவளைப் பேசிட்டாங்கனு இப்படி உட்கார்ந்து அழுதுட்டு இருக்கா.." என்று கூற, அதில் விலுக்கென நிமிர்ந்த வல்லபியோ..

"என்ன? சும்மா எதோ சொன்னாங்களா உன் அம்மா? அவங்க பேசினது அவ்வளவு சாதாரண விஷயமா இருக்க உனக்கு?" என்று உயிர் கரைய கேட்க, சமரனோ அவளை ஆழப் பார்த்தபடி..

"அவங்க சொன்னது ஒன்னும் அவ்வளவு சாதாரண விஷயம் கிடையாது.. ஆனா அவங்க சொன்னதுல ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மை.." என்று அவளை நேர்ப்பார்வையாய் பார்த்தபடி கூற, வல்லபிக்கோ.. நெஞ்சம் அடைத்துக் கொண்டது!

அவன் தாய் என்னென்ன வார்த்தைகள் கூறி அவளை அசிங்கப்படுத்தினார். இவனோ, அதையெல்லாம் உண்மை என்று வேறு கூறுகிறானே என்ற ஆத்திரத்தில்..

"எதுடா உண்மை? எது உண்மை? நான் உன்னை மயக்கப் பார்க்கறனா? காசுக்காக.." என்று ஆத்திரத்துடன் அவன் சட்டைக் காலரைப் பற்றியபடி அவள் பேச, அதற்கு மேல் அவளைப் பேச விடாமல், அவளை இழுத்து அணைத்திருந்தான் சமரன்!

இதை அத்தனை பேரும் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வல்லபியின் ஒரு கரமோ சமரனின் சட்டைக் காலரிலேயே பதிந்துவிட, மற்றைய கரமோ அவனது நெஞ்சில் பதிந்து தன்னைவிட்டு அவனை விலக்கிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அது எதையுமே உணர்ந்திடாத சமரனோ.. "ஆமா.. நீ என்ன மயக்கித் தான் வச்சிருக்க.. உன்கிட்ட மயங்கிப் போயிருக்கேன் நான்.. ஆமாண்டி.. என் அம்மா பயந்த மாதிரியே நான் உன்கிட்ட மயங்கிட்டேன்..

வல்லபி.. நான் உன்ன காதலிக்கறேண்டி.. நீ.. நீ.. எனக்கு வேணும் வல்லபி.." என்று மேலும் மேலும் ஏதேதோ பிதற்றியபடி அவளது கழுத்து வளைவில் தன் முகத்தைப் புதைத்து, இன்னும் இன்னுமாய் அவளைத் தன்னோடு இறுக்கியபடி அவன் பேசிக்கொண்டே போக, அவன் அணைத்ததிலும், இப்படி அவன் காதல் உரைத்ததிலும் மொத்தமாய் அதிர்ந்து போன வல்லபியோ, முழு வேகத்துடன் அவனைத் தன்னிலிருந்து விலக்கியவள்..

"சமரா.. எ.. என்ன பேசற நீ? நான்.. நான் உன்ன.. அப்.." என்று அவள் பேசிக் கொண்டிருக்க, மீண்டும் அவளது பேச்சை இடையிட்டுத் தடுத்த சமரனோ..

"நீ அப்படி என்ன பார்க்கலையா? உன்னோட ஒவ்வொரு பார்வையும் உன்னோட காதலை எனக்கு உணர்த்துது.. இப்போ கூட உன் கண்ணுல நான் அதைப் பார்க்கறேன். என்கிட்டே பொய் சொல்ல ட்ரை பண்ணாத.. உன்னால முடியாது.." என்று குரலில் உறுதியுடன் அவன் கூற, வல்லபியின் கண்களிலோகண்ணீர் வழிந்தது.

ஆனாலும் ஒரு பெருமூச்செடுத்து நடுங்கும் குரலில்.. "நீ.. நீ என்ன தான் சொன்னாலும்.. நா.. நான்.. உன்ன.. கா.. காதலிக்கல.. நான் உன்ன.. காதலிக்கவேயில்ல.." என்று கோபத்துடன் கத்திவிட்டு அங்கிருந்து அழுகையுடன் அவள் ஓட, "ஏய்.. வல்லபி.." என்று அழைத்தபடி அவளைப் பின் தொடர்ந்து செல்ல முயன்ற சமரனை, வருணின் கைத்தடுத்தது!

உன் காதலின்றி

நீரும் இல்லை..

தேனும் இல்லை..

வண்ணமும் இல்லை..

என்னில் வாசமும் இல்லை..

மூச்சுக் காற்றுக்கும் வகையின்றி

தரையில் தவிக்கும் மீனென

தவித்துத் தான் போகிறேன்!

நீ இன்றி சாகிறேன்!

இருந்தும் வேண்டாம் நீ போ..

உயிரே வேண்டாம் போ.. போ..!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த அத்தியாயம் பிடிச்சுதா? இதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களை என்கூட இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 7
ai-generated-7934982_1280.jpg

ழுகையில் கரைந்தபடி ஓடிச் செல்லும் தன்னவளின் பின்னே சென்று அவளை அணைத்து ஆறுதல் படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணிய சமரனை, வருண் தடுக்கவும், அவனைக் கண்களில் கனலுடன் பார்த்தான் சமரன்.

"எதுக்கு வருண் என்ன தடுக்கற? என்ன விடுடா.. அவ.. அவ அழுதுட்டே போறா.. நான் இப்போ அவகிட்ட போகணும்.." என்று அவன் கூறிக்கொண்டே வருணைத் தாண்டி முன்னேற முனைய, வருணோ திடமாக அவனைத் தடுத்துக்கொண்டே..

"கொஞ்சம் பொறுமையா இருடா.." என்று கத்திவிட்டான்.

அவன் கத்தியதில் அதிர்ந்து போய் அவனைப் பார்த்த சமரனோ.. "வருண்.. உனக்குக் கூடப் புரியலையாடா? அவ என்ன விட்டு ஒவ்வொரு நிமிஷமும் விலகிப் போயிட்டே இருக்கா வருண்.." என்று பரிதவிப்புடன் கூறிக்கொண்டே முன்னேறியவனை, வருணின் பார்வையில் லோகேஷும், கார்த்திக்கும் வந்து அடக்கி, அங்கிருந்த சோபாவில் அமர வைத்தனர்.

"டேய்.. என்ன விடுங்கடா.." என்று வெறி பிடித்தவனைப் போல எழுந்து ஓட முயன்றவனைப் பார்க்க, எல்ல்லோருக்குமே உள்ளுக்குள் பயம் பிறந்தது!

நேராக கனகா சென்று வீட்டுக் கதவைச் சாற்றிவிட்டு வர, அவளைப் பார்த்து முறைத்தவன், முயன்று தன்னைக் கட்டுப்படுத்த நினைத்தான். அதுவும் அவர்கள் எல்லோரும் தனது நண்பர்கள் என்ற ஒரே காரணததால் தான் இந்த அமைதியும்.

ஒரு நொடி தலைகுனிந்தவன், பின் பெருமூச்சோடு நிமிர்ந்து.. "சரி நான் போகல.. நீங்க யாரவது போய் அவளைக் கவனிங்க.." என்று அவன் கூற, அஞ்சனாவோ..

"இப்போ அவளைக் கவனிக்கறதை விட, உன்னைக் கவனிக்கறது தான் முக்கியம். என்னடா ஆச்சு உனக்கு? எதுக்கு இவ்வளவு அக்ரெஸ்ஸிவ்வா இருக்க?

நீ அவளைக் காதலிக்கறயா.. ஓகே.. ஆனா அவ தான் உன் மேல அவளுக்கு அப்படி ஒரு எண்ணமே இல்லைன்னு சொல்லிட்டாளே.. அப்பறம் என்ன? எதுக்கு இவ்வளவு மூர்க்கமா நடந்துக்கற?" என்று கேட்க, ஒரே கணத்தில் தன்னைப் பற்றி இருந்த கார்த்திகையும், வருணையும், லோகேஷையும் உதறித் தள்ளிவிட்டவன், எழுந்து நேரே அஞ்சனாவின் அருகே சென்று..

"இங்க பார்.. வல்லபி என்னோட உயிர்.. அவ என்ன காதலிக்கறா.. அது உங்க யாருக்குத் தெரியலைன்னாலும், எனக்கு நல்லா தெரியும்.. அவ என் அம்மா பேசின கோபத்துல இப்போ அப்படி சொல்லறா.. அவ்வளவு தான்!

இப்போ அழுதுட்டு போற அவளை யாராவது போய்ச் சமாதானம் செய்ங்க.. இல்லைனா நானே போறேன்.." எனக் கூறிவிட்டு அஞ்சனாவைத் தாண்டி அவன் முன்னே செல்ல எத்தனிக்க, அதற்குள் இடையிட்ட கனகாவோ..

"சரி.. சரி.. நீ இங்கயே இரு.. இந்த நேரத்துல அவ அழுதுட்டு போயிருக்கா.. பின்னாடியே நீ போனா, யாராவது ஏதாவது நினைப்பாங்க.. நான் போய்ப் பார்த்துட்டு வரேன்." என்று கூறிவிட்டுச் செல்ல, சமரனோ வேறு வழியில்லாது சம்மதித்தான்.

ஆனால் கனகா, வல்லபியின் வீட்டுக்குச் செல்லும் முன், தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்ட வல்லபியோ வீட்டு வாசலில் ஒரு கணம் தாமதித்து முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு வீட்டினுள் செல்ல, அங்கே அவள் அம்மா இன்னமும் உறங்காது விழித்திருந்தார்.

தனது அழுகையை மறைத்துக் கொண்டு தன் அன்னையிடம் சென்றவள்..

"ஏன் ம்மா.. இன்னும் தூங்காம முழிச்சுட்டு இருக்கீங்க?" என்று கேட்க, அதற்கு கங்காவோ..

"சமருக்கு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கப் போன பொண்ணு.. இன்னும் வீட்டுக்கு வரலைனா.. என்னால எப்படிடா கண்ணம்மா தூங்க முடியும்?" என்று வாஞ்சையாக அவளது கன்னம் தடவியவர்..

"சரி.. நைட் ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சே.. உனக்கு வேற மிட்நைட்ல தனியா பசிக்குமே! அம்மா ஸ்னாக்ஸ் ஏதாவது எடுத்துத் தரட்டுமா?" என்று கேட்க, அவரது அன்பில் கண்கள் மீண்டும் பனித்தன வல்லபிக்கு.

ஆனாலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றபடி.. "இல்லம்மா.. நான் அங்கேயே சாப்பிட்டேன்.. நீங்க போய்த் தூங்குங்க.." என்று கூறும் போதே அவளையும் மீறி அவளது குரல் அழுகையில் நடுங்கிவிட, அதை உடனே கண்டுகொண்ட கங்காவோ பதறிப் போனார்.

"டேய்.. என்ன ஆச்சு? அழறியா என்ன?" என்று கேட்டபடி அவர் எழ முயல, அதற்குள் மீண்டும் மூச்சை உள்ளிழுத்து அழுகையை அடக்கியவள்..

"அழறேனா? நானா?" என்று குரலில் வியப்பு காட்டியவள், முயன்று வருவித்த சாதாரண குரலில்..

"ம்மா.. அங்க கேக் எல்லாம் முகத்துல பூச, அது மூக்குல ஏறிக் குரலே இப்படி ஆகிடுச்சு.. அதுக்குப் போய் நீங்கக் கண்டதையும் யோசிக்கறீங்களா? போங்கம்மா.. போய்த் தூங்குங்க.. எனக்கும் தூக்கம் வருது.." என்று அவள் தாய் மீண்டும் சந்தேகம் கொள்ளும் முன் தனது அறைக்கு விரைந்து வந்துவிட்டாள்.

ஆனால் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாற்றும் வரையில் தனது அழுகையைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தவள், தரையில் அமர்ந்து.. படுக்கையில் முகம் புதைத்துக் கதறிவிட்டாள்!

"ஏண்டா.. ஏண்டா உனக்கு என் மேல் காதல் வந்துச்சு? நாம.. நாம எப்படிடா ஒன்னு சேர முடியும்? அதுவும் உன் அம்மாவோட இத்தனை வார்த்தைக்கு அப்பறம்?..

சமரா.. நீ எனக்கு வேணாம் போ.. என் வாழ்க்கைக்கு நீ வேணாம் போ.." என்று அரற்றியவள், தன்னையும் அறியாது அப்டியே மயங்கிக் கீழே சரிந்தாள்.

***

அவனது வெற்று மார்பில் தலைசாய்த்து, அவனது உடலை இரு கரங்களாலும் இறுக்கிப் பிடித்திருந்தவளின் கண்கள் மூடி இருந்தன!

ஆனால் அவனின் கரங்களோ, விரல்களை இறுக்க மூடியபடி, அவளது அணைப்புக்கு எந்தவித பிரதிபலிப்பும் செய்யாது அமைதியாக இருந்தது!.

அதை உணர்ந்தவள் விழிகள், மூடியிருந்த இமைகளுக்குப் பின்னே கண்ணீரைச் சுரக்க ஆரம்பித்தன!

சட்டென அவனிடமிருந்து விலகியவள்..

"ஆயிரம் ஆண்டுகள் பொழிகின்ற காதலை, ஒரே கண நேரத்தில் உம்மீது பொழிந்தவள் நான்..

இக்கடும் பாலையை.. எம்காதலால்.. எம்கருணையால்.. பூஞ்சோலையாக்கி.. உம்மக்கள் வாழ்வாங்கு வாழ வழி செய்தவள் நான்!

முழுதாகப் பத்து திங்கள்.. பத்து திங்கள்.. உம் மனையாளாக.. உம் படுக்கையைப் பகிர்ந்தவள்..

உம் காதலில் திளைத்து, இன்பத்தில் சுகித்து.. உன் வேகத்தைச் சகித்து.. உம் மனையாள் என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் பூரித்துக் கிடந்த என்னை விட்டு.. இன்று நீ வேறு துணை தேடி இருக்கிறாய்." என்று அவள் கூறிய பொழுது, அவனது வலிக்கரத்தை, மற்றொரு பெண்ணின் தளிர்க்கரம் இறுக்க பற்றுவதைக் கண்டவள் கண்கள் தீப்பிழம்பாயின!

"அன்னை மார் சுரக்கும் அமுதினைப் போல், தூய்மையான என் அன்பினைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு.. இன்று இவளைத் தேடிய நீ.. இன்னும் ஆயிரமாயிரம் பிறவி எடுத்தாலும், என் அன்பினை பிச்சையாகக் கேட்டும், அந்த அன்பு கிடைக்காது.. உன் வாழ்வில் காதலே காணாது.. எனக்காகவும், என் அன்புக்காகவும் மட்டுமே தேடித் தவிப்பாய்.. இது என் காதலின் மீது சத்தியம்!

அது போலவே.. உன்னை நான் காதலித்த காரணத்தால்.. இம்மண்ணை சூழ்ந்த பசுமையும்.. வான் சொரிந்த மாரியும் இக்கணமே அற்றுப் போய்.. வெற்று மணலாய்.. அனலவன் தகிக்கும்.. தஞ்சம் கொள்ளும் கடும் பாலையாய் மீண்டும் மாறும்..

இதோ.. என் கண் முன் பற்றி எரிகிறதே.. இந்தத் தீ! உன்னைச் சுமந்த என் நெஞ்சம், இத்தீயில் கறுகிப் போகும் முன், உம் நிலத்தை, அதே வெம்மை பற்றும்! இதுவும் நான் கொண்ட காதலின் மீதே சத்தியம்!!

இதோ.. அதே எம் காதலுடன்.. எம் உயிரும் கறுகிக் கரைக!" என்று அந்தப் புவியே அதிரும்படி அரற்றியவள் இமைக்கும் நொடிக்குள் அந்தத் தீக்குள் புகுந்தாள்!

***

எத்தனை நேரம் மயக்கத்தில் கிடந்தாளோ தெரியவில்லை.. கீழே விழுந்ததில் அவளது படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த மேஜையின் காலப்பகுதியில் தலை பட்டு லேசாகத் தோல் கீறி அதிலிருந்த ரத்தம் வந்து கொண்டிருந்தது.

அந்த உணர்ச்சியில் கண் விழித்தவளுக்கு, தான் கண்ட கனவு நினைவு வர உடலெல்லாம் ஒரு கணம் தூக்கி வாரிப் போட்டது!

அவளுக்கு வரும் கனவுகளில், அவளது முகம் மட்டுமே தெளிவாய் இருக்க, எதிரில் இருப்பவரின் முகம் எப்பொழுதும் போலக் கலங்களாக மசமசவென்று தான் இருந்தது.

ஆனால் இப்பொழுதோ வல்லபிக்கு, அந்த எதிரில் இருந்தவன் சமரனாய் இருக்கு மோ என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது!

அந்த உணர்வில்.. கனவில் வந்தது போலவே இப்பொழுதும் தீயில் விழுந்து உடலெல்லாம் கருகுவது போல வலியால் துடித்தவள்..

"வேண்டாம் சமரா.. எனக்கு உன் காதல் வேண்டாம்.. என்கிட்ட இருந்து தள்ளிப் போ.. இது எனக்கு வலிக்குது.. இ.. இந்த.. இந்த வலியை என்னால தாங்கிக்க முடியல.." என்று ஆற்றுவார் தேற்றுவார் யாருமின்றி மணிக்கணக்கில் அப்படியே அழுதுகொண்டே உறங்கிப் போனாள்.

காலையில் வெகுநேரம் கழித்து, கங்கா அறைக் கதவைத் தட்டும் ஓசையில் தான் கண் விழித்தவளுக்கு, அப்பொழுதும் திலகவதி பேசிய பேச்சுக்கள் தான் முதலில் நினைவு வந்து நெஞ்செல்லாம் வலித்தது!

கூடவே, சமரனின் காதல்.. அத்தனை பேர் முன்னிலையில் அவன் தன்னை அணைத்தது.. என அத்தனையும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நினைவு வந்து, உயிர் வரை தகித்தது!

அந்த நினைவுகள் எல்லாம் மீண்டும் கண் முன்னே வந்து இவளுக்கு அழுகையில் தொண்டை அடைக்க, வெளியே கங்கா கதவைத் தட்டும் சத்தமும் அதிகரித்தது.

அதில் பொங்கிய அழுகையை முயன்று விழுங்கியவள்.. "ம்மா.. இப்போ தான் எழுந்தேன்.. ப்ரஷ் பண்ணிட்டு வரேன்." என்று கூறிவிட்டு குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

குளியறைக்குள் சென்று தண்ணீரைத் திறந்துவிட்டவள், மீண்டும் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழ, எவ்வளவு நேரம் சென்றதோ.. மீண்டும் அன்னையின் நினைவு வந்து தான் எழுந்து முகம் கழுவ கண்ணாடியைப் பார்த்தவள், அதிர்ந்தாள்!

பெரிதாகப் புடைத்து, ரத்தம் கசிந்திருந்த நெற்றியைப் பார்த்தவளுக்கு முந்தைய தினம், தான் மயங்கி விழுந்ததின் காரணமாக ஏற்பட்ட காயம் அது என்று புரிய, இதை எப்படிப் பெற்றோரிடம் விளக்குவது என்று யோசனையிலேயே முகம் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

வந்தவளைப் பார்த்த கங்காவின் விழிகள் அதிர்ந்து.. "ஹையோ.. ஏய்.. என்னடி? என்ன ஆச்சு? எப்படிடி இவ்வளவு பெரிய காயம் ஆச்சு?" என்று பதற, வல்லபியோ..

"ம்மா.. நைட் ரொம்ப தூக்கத்துல, லைட் கூடப் போடாம ரூம்குள்ள நடந்து போனதுல, டெஸ்க்ல இடிச்சுக்கிட்டேன்.. இதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் செய்யறீங்க?" என்று எரிந்து விழ, இதில் ஆத்திரமடைந்த கங்காவோ..

"தூக்கத்துல விழுந்து இவ்வளவு பெரிய காயம் ஆகிடுச்சா? இதை அப்பவே என்கிட்டே வந்து சொல்லறதுக்கு என்னடி? வா.. முதல்ல மருந்து போட்டு விடறேன்.." என்று கூறி, வீட்டில் இருந்த மருந்துப் பெட்டியை எடுத்து வந்தவர், அவளுக்கு மருந்து போட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே..

"ஹேய்.. உண்மைய சொல்லு! இது தூக்கத்துல தடுமாறி விழுந்ததில் உண்டான காயமா? இல்ல மறுபடியும் மயங்கி நீ கீழே விழுந்ததால உண்டான காயமா?" என்று சரியாகக் கணித்துவிட.. அதை அவர் கண்டுபிடித்துவிட்டாரே என்ற பதட்டததில் அவரிடம் எரிந்து விழுந்தாள் பெண்.

"என்னம்மா நீங்க? சும்மா கீழ விழுந்ததுக்கு எல்லாம் இத்தனை கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கீங்க? எதுக்கு எடுத்தாலும் நான் மயங்கினேனா மயங்கினேனான்னு கேள்வி கேட்டுட்டே இருக்காதீங்க.. எனக்கு டென்சன் ஆகுது!" என்று சுள்ளென்று கூற, அதில் கங்கா வாயை மூடிக் கொண்டார்.

ஆனாலும் எப்பொழுதும் கண்ணாடிப் பாத்திரம் கலகலப்பது போல மென் சலங்கையாய் கிளுகிளுத்துக் கொண்டே இருப்பவளின் இந்தப் பேச்சில் சற்று மனம் சுணுக்கமுற்றது தான் கனகாவுக்கு.

அதற்கும் இந்த மயக்கமும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் கனவுகளே காரணம் என்று அதன் மீதே அவர் பழியைப் போட்டாலும், மகளின் மனநிலையைப் பற்றிக் கணவரிடம் பகிர்ந்து கொள்ளவும் தவறவில்லை.

அன்றைய இரவில் இதையெல்லாம் தன் கணவனிடம் கங்கா கவலையோடு கூற.. அதைப் பொறுமையாகக் கேட்டறிந்தவர், கங்காவைக் கைவளைவிற்குள் அணைத்தபடி..

"விடுடா.. என்கிட்டே சொல்லிட்ட இல்ல.. நான் பார்த்துக்கறேன்.. நம்ம வல்லபியோட கனவுகளால நீயும் ரொம்ப டிஸ்டர்ப் ஆகியிருக்கனு தோணுது.. எதுக்கும் கவலைப் பாடாத.. நான் பேசிக்கறேன் அவகிட்ட.." என்று கூற, இனி கணவர் பார்த்துக் கொள்வார் என்ற ஆசுவாசத்தில் அவர் மார் மீதே நிம்மதியுடன் உறங்கிப் போனார் கங்கா.

மனைவியின் நெற்றியில் பாசத்துடன் இதழ் பதித்த மாறனின் புருவங்களோ, மகளை நினைத்து யோசனையில் சுருங்கியது!

அதன் பிறகு மகளின் நடவடிக்கைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தவர், அவளுக்கு இப்பொழுது செமஸ்டர் விடுமுறை என்றாலும், அவள் வீட்டுக்குளேயே வளைய வருவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார் என்றால், அவளது அமைதியில்.. முகத்தில் புதிதாய் தோன்றியிருக்கும் கவலையில்.. கண்களில் வழிந்தோடும் நிராசையில் கொஞ்சம் அதிர்ந்தே போனார்.

இப்படியே ஒரு வாரக் காலம் வல்லபி வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்க, ஒரு நாள் காலையிலேயே அவளை அழைத்தார் மாறன்.

"அபி குட்டி.. இங்க வாடா.." என்று அவர் அழைக்க, அமைதியாக வந்து, தன் தோள் சாய்ந்த மகளைப் பார்க்கவும், உள்ளுக்குள் சற்று துணுக்குற்றார் அவர்.

ஆனாலும் அதை மறைத்தபடியே.. "அபிம்மா.. அப்பா உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்பேன்.. அதுக்கு நீ எதையும் மறைக்காம பதில் சொல்லணும்.. சரியா?" என்க, அதற்கும் ஆமோதிப்பாய் தலையை மட்டும் அசைத்தாள் பெண்ணவள்!

நித்தமும் வாய் ஓயாது பேசிக்கொண்டிருக்கும் பட்டாம்பூச்சிப் பெண்ணின், குரலையே பறித்துக்கொண்டது போல அவளது அமைதியில் உள்ளுக்குள் ரத்தம் கசிந்தது மாறனுக்கு.

அதனால் ஏற்பட்ட தவிப்பில்.. "செல்லம்மா.. உனக்கு என்ன பிரச்சனைடா.. ஏன் இப்படி இருக்க? எதுவா இருந்தாலும் அப்பாகிட்ட ஷார் செய்யலாம் இல்ல?" என்று கூற, சரக்கென்று ஒரு துளி கண்ணீர் மகளிடம்!

அதைத் தந்தை கண்டுவிடும் முன் உள்ளுக்குள் இழுத்தவள், மெல்லிய குரலில்.. "அப்பா.. நாம எல்லாரும் இங்கிருந்து வேற எங்கயாவது போய்டலாமாப்பா?" என்று கேட்க, மகளின் கேள்வியில் உடல் முழுதும் கணம் தூக்கிவாரிப் போட்டது மாறனுக்கு!

அதே சமயத்தில் தனது அலுவலகத்தில் தன் முன்பு அமர்ந்திருந்த சமரனைக் கண்களில் கொலை வெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குமார வர்மனை அலட்சியமாய் வெறித்துக்கொண்டிருந்தான் சமரன்.

மகனது இந்த அலட்சியத்தில் அவரது ஈகோ பெருமளவு தூண்டப்பட்டுவிட.. "இங்க பார் சமர்! இது தான் என்னோட கடைசி முடிவு.. உனக்கும், உன் மாமா பொண்ணுக்கும் சொன்ன தேதில நிச்சயம் நடந்தே தீரும்!" என்று கண்கள் சிவக்கக் கூற, அதைப் பார்த்து இன்னமும் எள்ளலாய் கீழுதடு வளைந்தது சமரனுக்கு!

பிறை தொட்டு..

பாதம் தொடர்கிறது என் காதல்!

நுதலில் திலகமெனப் பூசு! - அன்றி..

கொலுசில் மணியாய் மாட்டு!

கொஞ்சும் கிளியின் உதிர்ந்த சிறகும்..

காற்றில் பறக்கும் கட்டணமின்றியே!

மரிக்காச் சிறகின் மாறா நிறமாய்..

மறைந்த பின்பும் முகிழ்ப்பேனடி!

மாறாக் காதலில் கரைப்பேனடி!!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த எபிசோட் பிடிச்சுதா? பிடிச்சாலும் சரி.. இல்லைனாலும் சரி.. கதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களை இங்க என்கூட ஷேர் செய்துக்கோங்க!

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 8

HD-wallpaper-aishwarya-lakshmi-malayalam-actress-saree-beauty.jpg


டலோடு மனமும் பூரித்திருக்க, கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் விஷாலி!

சமரனுக்கும், தனக்கும் அடுத்த முகூர்த்தத்தில் நிச்சயம் என்று முடிவானதில் இருந்து தரையில் கால் படவில்லை அவளுக்கு.

சிறு வயதில் இருந்து.. மிகவும் சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்து சமர் என்றால் அவளுக்கு ஒரு மயக்கம் தான்!

அவனது இறுக்கத்தில்.. அவனது ஆளுமையில்.. மிக மிக அரிதாக, வெகு லேசாக அவன் சிரிக்கும் போது அவனது இடது கன்னத்தில் மட்டும் வந்து விழும் குழியில் விழுந்தே போயிருந்தாள் அவள்!

தனது சொந்த மாமன் மகனான சமரன், தனது உடைமை என்று அவளே மனதுக்குள் எண்ணியிருக்க, அவனோ வளர வளர அவளிடமிருந்து விலக ஆரம்பித்தான்.

தன் கைக்குள் இருக்கும் பொம்மைக்கு உயிர் வந்து, அது தன்னை விட்டு விலகிச் செல்வதை விஷாலியால் தாங்கவே முடியவில்லை. அவளுக்கு சமர் மீது இருப்பது காதல் என்று கூட அவள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

'சமர் எனக்கே உரிமையானவன். அவன் என்ன தான் கல்யாணம் செய்துக்கணும். அவனோட விருப்பு, வெறுப்பு பத்தியெல்லாம் எனக்குள் கவலை இல்ல.. அவனுக்கு என்னைத் தவிர வேற எந்தப் பொண்ணு மேலயும் விருப்பம் வரக் கூடாது.

அவன் எனக்கே எனக்கானவனா இருக்கணும்..' என்று தனக்குள் எண்ணியவள், அவனே தன்னிடம் வந்து தன்னை மணம் புரியக் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்தாள். அதற்காகத் தன்னால் ஆன.. தான் ஒரு பெண் என்ற வரையறையையும் தாண்டிப் பல காரியங்களை அவள் செய்துவிட்டாள் தான்.

ஆனால் இன்னமும் சமர் தன்னைத் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காது, இப்பொழுது ஒரு பழைய குச்சுவீடு போன்ற அபார்ட்மென்ட்டில் போய் அமர்ந்திருப்பது அவளுக்குப் பெருத்த அவமானமாக இருந்தது.

ஏனென்றால் விஷாலி அடிக்கடி சமர் வீட்டுக்கு வந்து தனது அதிகாரத்தை வீட்டில் இருந்த அனைவரிடத்திலும் காட்டியது மட்டுமல்லாது, சமரையே அடக்க நினைப்பதும்.. ஒவ்வொரு முறையும் அவளது ஏவலுக்கு இவனைப் பணிந்துபோக வைக்கவும் முயன்றும் கொண்டிருந்தாள்.

அன்றும் அப்படித் தான் வெளியே சென்று விட்டு வீடு திரும்பிய சமரனுக்கு அங்கு நடந்துகொண்டிருந்த காரியத்தால் புருவங்கள் கோபத்தில் சுளித்தன.

நேராகப் படிக்கட்டில் ஏறிய அவன் தனது அறைக்கு ஓட, அங்கே அவனது அறையில் இருந்த பொருட்கள் எல்லாம் வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டு, புதிய பொருட்கள் எல்லாம் குடியேறிக் கொண்டிருந்தன.

அதைக் கீழிருந்தே கண்டு தான் புருவச் சுளிப்புடன் சமரன் மாடியேற, அதையெல்லாம் நடத்திக் கொண்டிருந்தது விஷாலி!

அவளது மேற்பார்வையில் தான் இந்த விஷயம் நடந்து கொண்டிருக்க, அவளைப் பார்த்து.. "என்ன நடக்குது இங்க?" என்றான் உறுமும் குரலில்.

அவனை நக்கலாய் பார்த்த விஷாலியோ.. "என்ன நடக்குதா? உன் ரூமை என் டேஸ்ட்டுக்கு மாத்திட்டு இருக்கேன்.. இப்போ பாரு! உன் ரூமே எவ்வளவு அழகா இருக்கு இல்ல?" என்று அவனது தோளைப் பற்ற முயன்றபடி அவள் கேட்க, அவளிடமிருந்து நொடியில் விலகியவன்..

"என் ரூமில் இருக்கற திங்ஸ் எல்லாம் மாத்த நீ யாருடி?" என்ற அவனது கர்ஜ்ஜனையில் கீழிருந்து சமரனின் பெற்றோர் பதறியபடி மாடிக்கு விரைந்தனர்.

அங்கே வேங்கையாய் சீறிக் கொண்டிருந்த மகனைப் பார்த்து குமார வர்மன் சற்று மிரள, திலகவதி தான்..

"சமர்.. என்ன பிரச்னை? இப்போ எதுக்கு இப்படி கத்திட்டு இருக்க?" என்று அவர் கேட்க, சமரனோ..

"அம்மா.. இனி ஒரு நிமிஷம் இவ இந்த வீட்டுல இருக்கக் கூடாது. இவ வாங்கிட்டு வந்த திங்க்ஸும் என் ரூம்ல இருக்கக் கூடாது. அப்படி இருந்தா நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்.." என்று கத்திவிட்டுச் செல்ல, அதை திலகவதியும் சரி, விஷாலியும் சரி துளியும் மதிக்கவில்லை.

மகனது கோபம் கண்டு மாறன் சற்று பயந்தாலும்.. மனைவியையும், தங்கை மகளையும் எதிர்த்து எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை அவரது.

அதே சமயம் திலகவதிக்கோ.. விஷாலியின் தாயாரான தனது நாத்தனாரிடம் சிறு கசப்பு என்றாலும், அவர்களது பெருத்த செல்வத்தில் கண்மூடித்தனமான பிரேமை.

சமர், இந்த விஷாலியை மணந்தால் அவர்களது பணம் மட்டுமல்லாது இத்தனை நாள் தன் அண்ணனான மாறன் மூலமாகத் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் நாத்தனாரை இனி சம்பந்தி என்ற பெயரில் ஆட்டிப் படைக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் மகன் கூறியதை அவர் கண்டுகொள்ளாமல் விட, கோபத்தில் வீட்டை வீட்டுச் சென்ற சமரனோ, அன்று இரவு வீடு வந்து சேர்ந்த போது அவனது கோபம் இன்னமும் அதிகரித்துத் தான் போனது!

ஏனென்றால் அவனது அறையில், விஷாலி செய்த மாற்றங்கள் அப்படியே தான் இருந்தன. கூடவே அவனது ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடியில்..

"சமரா.. நீ எனக்காகவே பிறந்தவன்.. உனக்கு விருப்பமே இல்லைனாலும் இந்த ரூம் மட்டுமில்ல.. உன் வாழ்க்கையும் என் இஷ்டப்படி தான் இருக்கும்!" என்று விஷாலி அவளது லிப்ஸ்டிக்கினால் எழுதிவிட்டுப் போயிருக்க, அந்தக் கண்ணாடியைக் கோபத்துடன் அவன் ஓங்கிக் குத்த, அதுவோ நூறு சுக்கல்களாக நொறுங்கிப் போனது!

அப்பொழுதே அவன் முடிவெடுத்துவிட்டான்.. இனி இந்த வீட்டில் தன்னால் இருக்க முடியாது. இது தன் வீடு அல்ல.. தன இடம் அல்ல!

அதனால் நாளையே இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவன், இரவு முழுவதும் உறங்கவே இல்லை.

தனது சட்டையைக் கழட்டி வீசிவிட்டு, கருநிற உள் பனியனுடன் அப்படியே படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தவனுடைய கோபம் விடிய விடிய அப்படியே இருந்தது.

விடிந்ததுமே தனது துணிமணிகளை எல்லாம் மூட்டைக் கட்டிக் கொண்டு அறையில் இருந்து வெளியே வந்தவனை அவனது தாய் விழியகலப் பார்த்தார்.

"எங்க கிளம்பற சமர்?" என்று அவர் நேரடியாகக் கேட்க அவரைப் பார்த்து முறைத்த சமரனோ..

"என்னால நிம்மதியா மூச்சு விட முடியற இடத்துக்கு.. இந்த வீட்டுல என்னால, என் இஷ்டப்படி இருக்க முடியல. இங்க இருந்து என்னால படிக்க முடியாது.

அதனால நான் என் அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு போறேன்.. அங்கேயும் அடிக்கடி யாராவது வந்து தொந்திரவு செய்தா.. நான் எங்க போனேன்னு கூட உங்களால கண்டுபிடிக்க முடியாம போய்டும்.." என்று அவன் இறுகிய குரலில் கூற, அதில் அவன் பெற்றோருக்கோ பேரதிர்ச்சி தான்!

ஏதோ கூறப் போன திலகவதியைப் பார்வையால் அடக்கிய குமார வர்மனோ.. அவன் செல்வதையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தார்.

பெற்றோர் இருவரும் இப்படி அமைதியாய் இருக்க, இந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்ட விஷாலி தான் கொதித்துப் போனாள். சமர் வீட்டுக்கு வந்து அவன் தாயிடம் ருத்ர தாண்டவம் ஆடினாள் எனலாம்.

'இவளை நிச்சயமாக சமருக்கு மணமுடிக்கத் தான் வேண்டுமா?' என்று குமார வர்மனே யோசிக்கும் அளவுக்கு இருந்தது அவளது ஆட்டம்!

ஆனால் திலகவதியோ.. கணவனது தொழில், இந்தப் பணம்.. அவர்களது பரம்பரை கவுரவம் என அத்தனையும் மீண்டது இந்த விஷாலியின் தந்தையால் தான். இவளை மருமகளாக்கிக் கொண்டால்.. அத்தனை சொத்துக்கு ஒரே வாரிசான விஷாலியை மணமுடிப்பதால் உண்டாகும் செல்வப் பெருக்கை மட்டுமே யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

கூடவே.. 'இருடி.. என் மகன் உன் கழுத்துல தாலி கட்டட்டும்.. அப்பறம் இருக்கு உனக்கு..' என்று உள்ளுக்குள் கறுவிக் கொள்ளவும் தவறவில்லை.

அத்தனை ஆட்டம் ஆடி முடித்தவள், நேராக சமரன் தங்கியிருக்கும் அபார்ட்மெண்ட்டுக்குச் சென்று அவனைக் கழுத்தைப் பிடித்துத் தன் வீட்டுக்கு இழுத்துக் கொண்டு போக வேண்டும் என்னும் அளவுக்குக் கோபம் பொங்கியது.

அதே வேளையில், 'ச்சே.. அவ்வளவு சீப்பான.. கீழ்மட்ட மக்கள் வாழற இடத்துக்கு நான் போகணுமா? அவனையே என்ன தேடி வரச் செய்வேன் நான்..' என்று உள்ளுக்குள் சூளுரைக்கவும் தவறவில்லை.

இப்பொழுது சமரனின் பிறந்தநாள் அன்று நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் கணவருக்கும், கூடவே விஷாலிக்கும் திலகவதி கூறிவிட, விஷாலிக்கோ உடலெல்லாம் பெட்ரோலிட்டுக் கொளுத்தி, அதில் பச்சை மிளகாயை அரைத்துப் பூசியதைப் போல எரிந்தது.

அடுத்த கணமே.. "மாமா.. எனக்கும், சமருக்கும் இன்னும் ஒரு மாசத்துல கல்யாணம் நடந்தாகணும்.. சீக்கிரம் ஏற்பாடு பண்ணுங்க.." என்று கராறாகக் கூறியவளைப் பார்த்து விழி விரித்தார் குமார வர்மன்.

"என்னம்மா சொல்லற? இ.. இன்னும் ஒரு மாசத்துலயா? அவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படிம்மா? சமர் சம்மதிப்பானா இதுக்கு?" என்று கொஞ்சம் தயங்க.. அவரை உறுத்து விழித்தவளோ..

"எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது.. சமரன் உடனே என்னோட புருஷனாகணும். சீக்கிரம் எனக்கும் அவனுக்கும் கல்யாணம் நடக்கணும்.." என்று பிடிவாதமாகக் கூறிவிட்டு அவள் செல்ல, வேறு வழியின்றித் தான் அவர் தன் மகனிடம் பேசியது.

ஆனால் சமரனோ.. "வ்.. வாட்? கம் அகைன் டாட்?" என்று விழி விரித்து ஆச்சர்யப்பட்டவன்..

"இங்க பாருங்க அப்பா.. உங்க வாழ்க்கை யார் கைல இருக்குனு எனக்குத் தெரியல.. ஆனா என் வாழ்க்கை, என் கைல இருக்கணும்னு ஆசைப்படறேன் நான். என்னால அவளைக் கல்யாணம் செய்ய முடியாது." என்று கூற அவருக்குத் தான் வேறு வழியில்லையே!

ஏற்கனவே அவரது மொத்தத் தொழிலும் தங்கை கணவனின் உதவியால் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஒரே காரணத்தினால் தான், தன்னையே ஆட்டிப்படைக்கும் மனைவி, இந்த விஷாலியின் ஆட்டத்திற்கு தாளம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

இப்பொழுது இவன், விஷாலியை திருமணம் செய்துகொள்ளாது போனால், மீண்டும் தங்களது குடும்பம் பழைய நிலைக்குப் போய்விடுமோ.. அல்லது அதையும் விட மோசமாக, விஷாலி தங்களைப் பழிவாங்க எண்ணிவிட்டால், நிச்சயம் காலில் வைத்து நசுக்கிவிடுவாள் என்று பயந்தவர்..

"சமர்.. உனக்கு வேற ஆப்ஷன் இல்ல.. நீ அவளைக் கல்யாணம் செய்து தான் ஆகணும்.." என்று கூற, அவரை மிகுந்த அலட்சியமாய் பார்த்தபடி நாற்காலியில் நன்றாகச் சாய்ந்து, கால்மேல் கால் போட்டு அவன் அமர, அவனது அலட்சியத்தில் குமார வர்மனின் ஈகோ பெருகியது!

"இங்க பாரு சமர்! இது தான் என்னோட கடைசி முடிவு.. உனக்கும், உன் மாமா பொண்ணுக்கும் சொன்ன தேதில நிச்சயம் நடந்தே தீரும்!" என்று கண்கள் சிவக்க அவர் கூற, அதைப் பார்த்து இன்னமும் எள்ளலாய் கீழுதடு வளைந்தது சமரனுக்கு!

அவரிடம் எதுவும் பேசாது, எழுந்து வெளியே சென்றவனின் கைகள் தனது மொபைலை எடுத்து விஷாலியின் எண்ணுக்கு அழைத்தது!

எடுத்ததுமே, "காங்கிராட்ஸ் சமர்!" என்று திமிராய் ஒலித்தது விஷாலின் குரல்.

அந்தக் குரலில் பல்லைக் கடித்தவன்..

"தேங்க்ஸ் விஷாலி.." என்று கேலியாய் உதடு வளைய கூற, அவனை அறிந்தே இருந்த விஷாலிக்கோ.. அவனது இந்த நன்றி உரைப்பில், சந்தேகம் பிறக்க..

"நான் ஏன் உனக்கு கங்கிராட்ஸ் பண்ணினேன்னு தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.

அதற்குச் சிரித்தபடியே..

"தெரியுமே! என்னுடைய காதல் சீக்கிரமே கல்யாணத்துல முடியப் போகுது. அதுக்குத் தானே நீ என்ன கங்கிராட்ஸ் பண்ணின?" என்று அவன் கூற, அடிவயிற்றின் அமிலக்கரைசலில், அவளது உச்சி முடியெல்லாம் தீப்பற்றிக் கொண்டது.

"என்ன? காதலா? யாரைக் காதலிக்கற நீ?" என்று கோபத்தில் கீறிச்சிட்டாள் அவள்.

அதில் போனைக் காதிலிருந்து எடுத்து, சுண்டு விரலால் காதைக் குடைந்தவன், "அது உனக்குத் தெரிய வேண்டிய நேரத்துக்குத் தெரிய வரும்.." என்று நக்கலாய் மொழிந்துவிட்டு மேலே தொடர்ந்தான்.

"சோ.. நான் வேற பொண்ண காதலிக்கறதால, நீ இந்த நிச்சயத்தை நிறுத்தற! கூடவே என்னைக் கல்யாணம் செய்து, என்னை உன்னோட அடிமையா மாத்தணும்ன்ற எண்ணத்தையும் கைவிடற.. சரியா?" என்று அவன் கேட்க, கோபத்தில் பற்களைக் கடித்த விஷாலியோ..

"சமர்.. நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ.. உனக்குப் பிடிக்குதோ இல்லையோ.. என் புருஷன் நீ தான்! உன் பொண்டாட்டி நான் தான்.. நான் மட்டும் தான்!

அதை நீயே நினைச்சலும் தடுக்க முடியாது.." என்று அவள் இறுகிய குரலில் கூற, சமரனோ அதைக் கேட்டுச் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தான்.

"ஹா.. ஹா.. அப்படியா? சரி.. அப்போ நிச்சய மேடையில் சந்திப்போம்.." என்று கூறி போனை வைத்துவிட, அந்த போனையே தீரா ஆத்திரத்துடன் வெறித்தாள் விஷாலி!

இங்கு மறுபுறமோ, வல்லபியின் அறையில் அவளுடன் கனகாவும், அஞ்சனாவும் அமர்ந்திருந்தனர்.

இருவரின் கண்களும், கேள்வியாய் வல்லபியின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு பெருமூச்சுடன் தொடர்ந்தாள் வல்லபி.

"இப்போ எதுக்கு என்ன வந்து கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? இதெல்லாம் உங்களுக்கு அவ்வளவு சாதாரணமா இருக்கா?" என்றாள் குரல் கடுகடுக்க.

"என்னடி.. இப்போ சமருக்கு என்ன குறைச்சல்? அவனுக்கு அழகு இல்லையா? இல்ல அறிவு இல்லையா? இல்ல.. உன் மேல் பாசம் தான் இல்லையா?

உன் மேல பைத்தியம் பிடிச்சது போல இருக்காண்டி அவன்.. அவனைப் போய் வேணாம்னு சொல்லற?" என்று அஞ்சனா படபடக்க, வல்லபியின் கையை மிருதுவாகப் பற்றிய கனகாவோ..

"இங்க பாரு அபி.. நீ ஏன் தயங்கற தெரியுமா? அவன் உன் ப்ரெண்ட்.. இத்தனை நாளா ப்ரெண்டா இருந்தவனை, உன்னால காதலனா பார்க்க முடியல. அப்படித் தானே?

நான் ஒண்ணு சொல்லட்டுமா அபி? இத்தனை நாள் அவன் உனக்கு உண்மையான நண்பனா தாண்டி இருந்தான்.

நண்பனா இருந்தவனுக்கு காதல் வரக் கூடாதுன்னு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா? இது நட்புக்குத் துரோகம்னு நினைக்கறியா நீ?

காதலர்களுக்குள்ள நட்புன்னு இருந்தா தாண்டி அந்தக் காதல் முழுமை பெரும்.. அதே மாதிரி நண்பர்கள் காதலிச்சா, அந்தக் காதல் இன்னும் அழகானதா மாறும்.

நீ, அவன் உன்ன காதலிக்கறான்றதுக்காக அவனைத் திருப்பிக் காதலிக்கனும்னு சொல்லல. ஆனா, அவன் உன் ப்ரெண்டுன்ற ஒரே காரணத்துக்காக அவனை விலக்காதன்னு சொல்லறேன்.." என்று அவள் கூற, அதற்கு மறுப்பாய் தலையசைத்தாள் வல்லபி.

ஒரு பெருமூச்சுடன்.. "உனக்கு மகாபாரத பீமனைப் பத்தி தெரியுமா கனகா?" என்று வல்லபி இதழில் தோன்றிய விரக்திப் புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

அதில் கேள்வியாய் அஞ்சனாவும், கனகாவும் அவளை நோக்க, தானே தொடர்ந்தாள்.

"மகாபாரதத்துல திரௌபதிக்கு அஞ்சு புருஷனுங்க.. அதுக்கு காரணம் என்னவா வேணாலும் இருக்கலாம்.. நான் அதைப் பத்தி இங்க பேசல.. ஆனா அந்த அஞ்சு பேர்ல திரௌபதியை ரொம்ப உண்மையா.. ஆழமா நேசிச்சது பீமன் தான்.

சூதாட்டத்துல தர்மன், திரௌபதியை வச்சு தோத்ததும், அத்தனை வருஷமா மரியாதை வச்சு.. ஒரு அப்பா மாதிரி பார்த்த அண்ணன் மேல கோபப்பட்டது பீமன் தான்.

'கதிரை வைத்திழந்தான்.. அவன் கையைப் பொசுக்குவோம்'னு, பொண்டாட்டியை பணயம் வச்சு தோத்த அண்ணனோட கையை எரிக்க நெருப்பு எடுத்துட்டு வரச் சொன்னவன் பீமன்.

அஞ்ஞாத வாசம் இருந்தப்போ கூட, திரௌபதிக்கு இன்னொருத்தனால பிரச்சனை வருதுன்னு தெரிஞ்சப்போ, எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம அவனைக் கொன்னது பீமன் தான்.

பொண்டாட்டி ஆசைப்பட்டதுக்காக, இந்திரலோகத்துல இருக்கற பூவையே பறிச்சுக் கொடுத்தது பீமன் தான்.

அது எல்லாத்தையும் விட, சூதாட்டத்துல பாண்டவர்கள் தோத்துப் போனப்போ, துரியோதன சபைல பாஞ்சாலியை மானபங்கப் படுத்தி, துரியோதனன் அவளைத் தன் தொடைல உட்காரச் சொன்னதுக்காக, பாரதப் போர்ல.. அதே துரியோதனனோட தொடையைக் கிழிச்சு பாஞ்சாலியோட சபதத்தை முடிச்சு வச்சது பீமன் தான்..

எனக்கு, என்னோட கணவன் பீமன் மாதிரி இருக்கணும்.

பீமன் மாதிரி எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம என்னைக் காதலிக்கணும்..

என்னோட நலத்தைக் காக்கணும்..

என்னோட மரியாதையை மதிக்கணும்..

என்னோட ஆசைகளை அவன் நிறைவேத்தனும்.." என்று ஆவேசம் வந்தவள் போலத் தூரத்து வானத்தை வெறித்தபடி கூறிக் கொண்டிருந்தவள் ஒரு கணம் நிறுத்தி.. கனகாவைப் பார்த்து..

"எனக்கு, சமரனோட காதல் அந்த அளவுக்கு வலிமையானதா தோணலை கனகா.." என்று கூறும் பொழுதே அவளது குரல் உடைந்து கனத்துப் போக, அவளது கண்களில் இருந்தோ கண்ணீர் அருவியாய் கொட்டியது!


கருமணிப் பாவை நீயெனக்கு!

கறுக்கும் நஞ்சோ நானுனக்கு?

வெண்பனிச்சாரல் நீயெனக்கு!

வெள்ளச் சுழியோ நானுனக்கு?

சூரியனடா நீயெனக்கு!

சுடும் நெருப்போ நானுனக்கு?

காதலடா நீயெனக்கு!


காயமடா நான் உனக்கு!!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த எபிசோட்ல தான் நம்ம ஹீரோயின் இன்ட்ரோ.. அதாவது செக்மெட் இன்ட்ரோ.. எப்படி போகுது கதை??? கதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களை இங்க என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க..

https://narumugainovels.com/threads/10539/#post-29735
 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 9

ல்லபியின் கண்கள் கண்ணீரை வடித்துக் கொண்டிருக்க, அவளது முகமோ சொல்லொணாத வேதனையில் கசங்கிப் போயிருந்தது.

அவளது முகம் கண்டே அவளது அகத்தின் வலியைப் புரிந்து கொண்ட அஞ்சனாவும், கனகாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ள, அவர்களது கண்களும் தோழியின் வேதனையில் கலங்கின!

"உனக்கு அவன் வேணாம்னா இந்தக் கண்ணீருக்கு என்னடி அர்த்தம்?" என்று கனகா அழுகுரலில் கேட்க, அந்தக் கேள்வியில் பெரிதாய் வெளிவந்தக் கேவலைத் தன் கை கொண்டு வாய் பொத்தி அடக்கிக் கொண்டவள், மெல்ல மறுப்பாய் தலையசைத்தபடி..

"எ.. எனக்குத் தெரியல.." என்று எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு கூற, இன்னமும் அவள் கண்களிலிருந்து வழிந்து கொண்டிருந்த கண்ணீரைப் பார்த்தபடி வேதனையுடன் அங்கிருந்து அகன்றனர் கனகாவும், அஞ்சனாவும்.

இப்படி அவர்கள் இருவரும் வந்து பேசிவிட்டுச் சென்றுவிட்டிருக்க, இங்கேயே இருந்தால் இப்படித் தான் எல்லோரும் மாறி மாறி வந்து தன்னை வளைக்க முயற்சிப்பார்கள் என்று முன்னமே அறிந்திருந்தவள், தன் தந்தையிடம் இந்த ஊரைவிட்டுச் சென்றுவிடலாம் என்று கூறியது மிகவும் சரியே என்று எண்ணினாள்.

அவளது விருப்பத்திற்கிணங்கவே மாறனும்,ஏற்கனவே தனது மூத்த மருமகனுடன் சேர்ந்து மும்பையில் ஒரு தோல் தொழிற்சாலையைத் தொடங்கியிருப்பதால், அங்கேயே மூத்த மகள் இருப்பிடத்துக்கே சென்று விடலாம் என்று எண்ணியிருந்தார்.

கூடவே இங்கிருக்கும் தொழிற்சாலையை ஆள் வைத்துப் பார்த்துக்கொண்டு, இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை சென்னை வந்து தொழிலைக் கவனித்துக் கொள்ளலாம் என்றும் உடனேயே முடிவெடுத்துவிட்டார்.

மகளின் கண்களைக் கொண்டே அவளுக்கு இங்கு ஏதோ ஒரு வேதனையான விஷயம் நடந்திருக்கிறது என்று அவர் உணர்ந்ததால் தான் அவர் இந்த முடிவுக்கு வந்ததே.

கூடவே, மகளது இந்தக் கனவுகளை பற்றி கேட்டறிய மருத்துவர்களிடம் சென்ற போது, அவளுக்கு இடமாற்றம் தேவை என்று அவர்கள் பரிந்துரைத்ததாலும் தான் அவர் இப்படி உடனடியாக அந்த முடிவை எடுத்தது.

அவர் இந்த தொழிற்சாலையைக் கவனித்துக் கொள்ள பொறுப்பான ஆட்களை நியமித்து.. அவர்களுக்கான வேலைகளை எல்லாம் பிரித்துக் கொடுத்து, இன்னும் இரண்டு வாரங்களிலேயே மும்பைக்கு குடிபெயர்ந்த விடலாம் என்று நிலையில் அவள் தந்தை வந்து அவளுக்கு இந்த விவரங்களை எல்லாம் கூற, அவளோ.. மாறனிடம் இன்னுமொரு வேண்டுகோளையும் வைத்தாள்.

"ப்பா.. நாம மும்பைக்கு போகப் போறதைப் பத்தி இங்க யாருக்கும் சொல்ல வேண்டாம்ப்பா.." என்று அவரது கண் பார்க்காது கெஞ்சுதலாய்க் கேட்கும் மகளிடம் ஏன் என்று கூட கேட்க முடியவில்லை அவரால்.

ஆனால் உடனிருந்த கங்காவோ.. "ஏய்.. அதெப்படிடி இங்க யார்கிட்டையும் சொல்லாம நாம கிளம்ப முடியும்?" என்று அவர் கேட்க, அவர் புறம் திரும்பிய பெண்ணவளோ..

"ம்மா ப்ளீஸ்.. இங்க என் ப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட எல்லாம் சொல்லி நான் கிளம்பறது ரொம்பக் கஷ்டம். இங்கிருந்து நான் மொத்தமா கிளம்ப நினைக்கறேன்.." எனக் கண்ணீர்க் குரலில் கூற அதில் அதிர்ந்து மேலும் விவரம் கேட்க முனைந்த மனைவியை பார்வையால் தடுத்தார் மாறன்.

"சரிடா குட்டிம்மா.. நீ என்ன சொல்லறியோ, அதுப்படியே நடந்துப்போம் நாம.." என்று கூறி அவளைத் தன் மார்போடு சாய்த்துக் கொண்டார்.

நாட்கள் இப்படியே நகர்ந்து செல்ல, சமரனுக்கும், விஷாலிக்கும் நடக்கும் நிச்சயதார்த்த விழாவுக்கான நாட்களும் நெருங்கி கொண்டிருந்தது.

சமரனின் பிறந்தநாள் அன்று அவன், வல்லபியிடம் காதல் உரைத்ததற்குப் பிறகு அவள், வீட்டை விட்டே வெளியே வரவே இல்லை. வெளியே வந்தாலாவது மீண்டும் அவளிடம் பேசிப் பார்க்கலாம் என்று எண்ணியிருந்த சமரனுக்கு, அவள் இப்படி வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடப்பதைக் காணவும் மனது வலிக்கத் தான் செய்தது.

அதனால் தனது நண்பர்களுடன் கலந்து பேசியவன், அவர்களுடனே வல்லபியின் வீட்டுக்குப் போனான்.

தனியாகச் சென்றால் தன்னைப் பார்த்து பேசுவாளோ என்னவோ என்று தான் அவன் பெரிய பட்டாளத்துடன் அங்கு சென்றது. அந்த சமயத்தில் மாறன் தொழிற்சாலைக்குச் சென்றுவிட்டிருக்க, மகளைத் தன்னுடன் கோவிலுக்கு வரச் சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தார் கங்கா.

ஆனால் வெளியே எங்கேயும் செல்லப் பிடிக்காத வல்லபியோ, மறுத்துக் கொண்டிருக்க, அந்த சமயத்தில் உள்ளே வந்த அந்த நண்பர் குழாமைப் பார்த்த கங்கா சற்று நிம்மதி பெருமூச்சுடன்..

"இன்னைக்கு கோவில்ல ஒரு முக்கியமான பூஜை இருக்கு. நான் கண்டிப்பா போகணும். இவளையும் கூடவே வரச் சொன்னா வரவே மாட்டீங்கறா.. தனியா எப்படி விட்டுட்டுப் போறதுன்னு நான் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்.

நல்லவேளையா நீங்க வந்தீங்க.. கொஞ்சம் இவளை பார்த்துக்கோங்க ப்பா.. நான் கோவிலுக்குப் போயிட்டு ஒரு மணிநேரத்துல வந்துடறேன்.." என்று கூறிவிட்டு அவர் சென்றுவிட.. அவர் சென்ற பிறகும் அங்கே பலத்த மௌனம் நிலவியது.

சற்று நேரம் யாரையும் கண்டுகொள்ளாது தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த வல்லபி, எல்லாரையும் ஒரே பார்வையால் முறைத்துவிட்டு, தனது அறைக்குள் புகுந்து கொள்ள மற்றவர்களுக்கோ சங்கடமாக இருந்தது.

அந்த சங்கடத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத கார்த்திக், சமரனிடம்.. "சமர்.. அவளை பார்த்த்தாவே தெரியுதுடா.. அவ இந்த விஷயத்தால ரொம்பவே டிஸ்டர்பா இருக்கான்னு.. காதலுன்றது ஒருத்தர் மட்டுமே சம்மந்தப்பட்டது இல்ல.. அது ரெண்டு பேர் சம்மந்தப்பட்டது.

எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே இப்படி வேதனைல தவிச்சுட்டு இருக்கறதை பார்க்க முடியல.." என்று கூற, சமரனோ ஒரு கணம் கண்களை இறுக்கமாக மூடித் திறந்தான்.

பின்பு.. "கார்த்திக்.. எனக்குப் புரியுதுடா.. நீங்க எல்லாரும் என்ன நினைக்கறீங்கன்னு எனக்குப் புரியுது.. இந்த ஒரே ஒரு முறை நான் அவகிட்ட பேசிக்கறேன்..

இப்போ அவ முடியாதுன்னு சொன்னா.. நான் இனி எப்பவுமே அவளைத் தொந்திரவு செய்ய மாட்டேன்..

நான் ஸ்டாக்கர் இல்ல கார்த்திக். அவ பின்னாடி துரத்தி துரத்தி லவ் பண்றதுக்கு!

நான் கேட்கறதெல்லாம் ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பம்.. அன்னைக்கு என் அம்மா செய்த பிரச்சனையால, நான் எப்படியெப்படியோ சொல்லணும்னு நினைச்சுட்டு இருந்த காதலை.. வேற எபப்டியோ சொல்ல வேண்டியதா போய்டுச்சு.

ஒரே ஒரு முறை அவ கூட நிதானமா பேசி, என் காதலை அவளுக்கு உணர்த்தனும்னு நினைக்கறேன்.." என்று உணர்ச்சி மிகக் கூறிக் கொண்டிருந்தவன், சற்று பொறுத்து ஒரு விரக்திச் சிரிப்புடன்..

"இந்த முறை அவ என்ன.. என் காதலைப் புரிஞ்சுக்கலைனா, நான் உன் ப்ரெண்ட இனி எப்பவுமே தொந்திரவு செய்ய மாட்டேன். போதுமா?" என்று கூற, அவனது விரக்தியில் தொண்டை அடைத்தது கார்த்திக்கு!

"மச்சான்.." என்று கூறி அவனைப் பாய்ந்து கட்டிக் கொண்டவன்..

"இல்லடா.. இது நான் அவளுக்காக மட்டுமே கேட்கல.. எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே நல்லா இருக்கனும்டா.. உங்க காதல்.. உங்க ரெண்டு பேர் கண்ணுலயும் இருக்க இந்த வலி.. என் நெஞ்சுக்குள்ள என்னமோ செய்யுதுடா.. இந்த பாரதத்தை என்னால தாங்கிக்க முடியல மச்சி.." என்று சமரனின் தோள் சாய்ந்து தழுதழுத்தக் குரலில் அவன் கூற, அவனது முதுகைத் தட்டி அவனை ஆசுவாசப்படுத்திய சமரனோ..

"வேண்டிக்கோ மச்சி.. உன்னோட இந்தப் பாரம் சீக்கிரம் குறைஞ்சுடணும்னு கடவுள் கிட்ட வேண்டிக்கோ.." என்று கூறி, வல்லபியின் அறைக்குள் சென்றான் சமரன்.

இது போல நிறைய முறை ஒரு நண்பனாக அவளது அறைக்குச் சென்றிருக்கிறான். அவளது பத்தாம், பன்னிரண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுக்கெல்லாம் அவளது அறையில் இருந்து தான் அவளுக்குப் பாடம் கற்பித்திருக்கிறான்.

ஆனால் அப்போதெல்லாம் தோன்றாத ஒரு புது உணர்ச்சி.. இப்பொழுது சமரனின் மனதில் புதிதாய் பதிந்தது!

அந்த அறையெங்கும் விரவியிருந்த வல்லபிக்கே உரித்தான தனித்ததொரு நறுமணத்தை நாசி உறிஞ்சி, நுரையீரலுக்குள் நிரப்பி வைத்துக் கொள்ள.. அதை ஒரு கணம் கண்மூடி ரசித்தவனோ, ஜன்னல் புறமாக வெளியே தெரிந்த நீலக்கடலைப் வெறித்துக் கொண்டிருந்த பெண்ணவளை, "வல்லபி.." என்று அழைத்தான், குரலே காதலில் கசிந்துருக!

அவன் குரலில் உருகினாலும், திரும்பிப் பார்க்காதே நின்றிருந்த பெண்ணவளை என்ன செய்வது.. அவளிடம் எப்படி தன் மனதை புரிய வைப்பது என்று புரியாது நின்றிருந்த சமரனோ, ஒரு பெருமூச்சுடன் தலையைக் கோதியபடி..

"வல்லபி.. இதை.. இதை எப்படி உன்கிட்ட சொல்லறதுன்னே தெரியல.. ஏற்கனவே தெரிஞ்ச விஷயம் தானே.. இதுல தனியா உன்கிட்ட சொல்ல என்ன இருக்கு?" என்று கூறி மெல்ல சிரித்துக் கொண்டவன்..

"என் காதலை ஏத்துப்பியா வல்லபி?" என்றான் குரலில் எதிர்பார்ப்புடன்!

ஆனால் அவனுக்கு பதிலாகக் கிடைத்ததோ.. வல்லபியின் விசும்பல் சத்தம் தான்!

அவளது அழுகையில் உடல் விறைத்தவன்.. "அழறியா? நான் உன்ன காதலிக்கறேன்றதுக்காக அழறியா வல்லபி?" என்றவனின் குரலில் கோபம் இருந்தது.

"உ.. உனக்கு என்ன பிடிக்கலையா?" என்று அவன் குரல் தடுமாறக் கேட்க, இதற்கு மேல் தாங்க முடியாதவள், சட்டென அவன் புறமாய் திரும்பி..

"ச்சீ.. உனக்கு வெட்கமா இல்ல? சின்னதுல இருந்து உன் கூடவே வளர்ந்துருக்கேன்.. உன்னோட ப்ரெண்டு நான்.. என்ன எப்படி நீ காதலியா பார்க்க முடியும்?

அப்போ.. அப்போ இத்தனை நாள் நீ என்கிட்டே அப்படித் தான் பழகியிருக்கியா? உன்னைப் போய்.. உன்னைப் போய் உயிர் நண்பன்னு நான் நினச்சேன் பாரு.. என்ன சொல்லணும்..

காதலாம் காதல்.. மண்ணாங்கட்டி காதல்.. வெறும் உடம்பப் பார்த்து வந்த காதல்..

போய்டு இங்கிருந்து.. உன்ன பார்க்கவே எனக்கு வெறுப்பா இருக்கு.. போ.. போய்டு இங்கிருந்து.." என்று அவள் அறை அதிரக் கத்த, சமரனின் இதயத்திலே அமிலத்தை ஊற்றியது போலிருந்தது அவளது வார்த்தைகள்!

"வல்லபி.. நீ.. நீயா என்ன இப்படிப் பேசற? என் மனசு, என் காதலை புரிஞ்சுக்கறதுக்கு முன்னாடி, நான் அந்தக் காதலை உன் கண்ணுல பார்த்தேண்டி?" என்று அவன் வேதனையுடன் கூற, "ஜஸ்ட் ஸ்டாப் இட்!." என்று காதைப் பொத்திக் கொண்டு அவள் கத்திய கத்தில் இன்னமும் திகைத்துப் போனான் சமரன்.

இதுவரை திலகவதி பேசிய பேச்சுக்குத் தான் அவள் தன்னிடம் கோபமாய் இருக்கிறாள் என்று எண்ணியவனோ, அவள் இப்படித் தன் நட்பைச் சந்தேகித்து.. தன் காதலையே கொச்சைப் படுத்துவாள் என்று அவன் கனவிலும் கருதவில்லை.

அவள் கத்துவதைத் திகைப்புடன் அவன் பார்த்திருக்க, வெளியே இருந்த அவர்களது நண்பர்களுக்கும், திறந்திருந்த கதவின் வழியாக அவர்களது வாதம் புரிய, இருவரும் மாறி மாறி இப்படித் தங்களது இதயத்தைக் கிழித்துக் கொள்கிறார்களே என்று ஆதங்கத்தில் வல்லபியின் அறைக்கு ஓடி வந்தார்கள்.

"சமரா போதும் வா.. இதுக்கு மேலயும் நீங்க பேசிக்கிட்டா, வார்த்தை தடிக்கும். அது அப்படியே ரணமா மனசுல நிலைச்சுப் போய்டும்.." என வருண் கூற, அவனை அடிபட்டப் பார்வை பார்த்த சமரனோ..

"இதுக்கு மேல வார்த்தை தடிக்க என்ன வருண் இருக்கு?

இப்போ நான் சொல்லறேன்.. இனி இந்த வல்லபியே என்னைத் தேடி வராம நான் இங்க வர மாட்டேன்.. என் காதல்.. அதை வெறும் உடல் தேவை.. லஸ்ட்டுன்னு சொல்லிட்டா.." என்றவன் ஒரு கணம் இறுக்க கண்களை மூடித் திறந்து தனது வலியை உள்ளடக்கிக் கொண்டவன்..

"உனக்குள்ள காதல் இருக்குடி.. அதே மாதிரி என் காதலை இவங்க எல்லாரும் புரிஞ்சுக்கிட்டதை விட, நீ தான் அதிகமா புரிஞ்சுருக்க.. எனக்காக.. என் காதலுக்காக என்னை நீயே தேடி வருவ.. வர வைப்பேன்!" என்று உறுதியாய் கூறியவன் மடமடவென்று அங்கிருந்து வெளியேற, ஆண்கள் எல்லோரும் கோபத்துடன் செல்லும் சமரனை சமாதானம் செய்ய அவனைப் பின்தொடர, பெண்கள் இருவருக்கும் வல்லபியின் மனநிலை புரிந்தாலும், அவள் பேசிய விதத்தில் சற்று கோபமும் வந்தது தான்.

ஆனாலும் தோழியைத் தனியே விட்டுச் செல்ல மனமில்லாது எதுவும் பேசாது அவர்கள் அங்கேயே இருக்க, சற்று நேரத்தில் கோவிலுக்குக் சென்ற கங்கா வீடு திரும்பினார். அவரிடம் கூறிவிட்டு சமரன் வீட்டுக்கு வந்தவர்கள், அங்கு சமரனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் வெளியே நின்றுகொண்டு பதட்டமாய் இருப்பதை கண்டு சற்று ஐயம் கொண்டார்கள்.

"கார்த்திக்.. என்ன ஆச்சு? சமர் எங்க?" என்று கனகா கேட்க, கார்த்திகோ..

"என்ன சொல்லறது? எங்க யாரையும் பின்னாடி வரவேண்டாம்னு சொல்லிட்டு ரூம்குள்ள போய் கதவை சாத்திக்கிட்டான்.. நாங்க என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாம முழுச்சுட்டு இருக்கோம்.." என்று சலிப்புடன் கூறினான்.

அதற்கு கனகா தலையில் கை வைத்துக் கொண்டபடி..

"யார் பக்கம் யோசிக்கறது.. யாருக்காகப் பேசறதுன்னு ஒன்னும் தெரியல.. இவங்க ரெண்டு பேரோட நடவடிக்கையை பார்த்தா ரொம்ப பயமா இருக்கு.." என்று கூற அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த லோகேஷ், அவளிடம் வந்தான்.

"கனகா.. இங்கப் பாரு.. இப்போ இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் தேவை தனிமை! ரெண்டு பேரும் தனியா உட்கார்ந்து ஒரு ரெண்டு நாள் யோசிக்கட்டும்..

இது இவங்களோட வாழ்க்கை. இதை நாம ஜட்ஜ் செய்யக் கூடாது. நம்ம அக்கறை எல்லாம், இவங்க எந்த முடிவு எடுத்தாலும் அதுக்கு துணையா இருக்கறதுல தான் காண்பிக்கணும்." என்று அவளிடம் கூறிவிட்டு, மற்றவர்களிடம் திரும்பியவன்..

"நீங்களும் இதையெல்லாம் மனசுல போட்டுக் குழப்பிக்காம ஸ்ட்ரெஸ் ஃபிரீயா இருங்கடா.. அது தான் உங்க மனசுக்கும் நல்லது.." என்று ஒரு மருத்துவனாக அறிவுறுத்தவும் தவறவில்லை.

அவனது கூற்றில் இருந்த உண்மையை உணர்ந்த மற்றவர்கள் அப்போதைக்கு அப்படியே அமைதியாய் கலைந்து சென்றனர்.

அனால் அவர்களது அந்த அமைதி ஒரு வாரம் கூடத் தாக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஏனென்றால் வல்லபியின் மறுப்பில் சமரன் அந்த அளவுக்கு மிருகமாக மாறிக் கொண்டிருந்தான்.

உண்ணாமல்.. உறங்காமல் பித்துப் பிடித்தவனைப் போல உடல் சுத்தம் கூடச் செய்யாமல்.. அவள் தன்னை.. தன் காதலைக் கொச்சைப் படுத்திவிட்டாள் என்பதை மட்டுமே மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து லோகேஷே பயந்துவிட்டான்.

"சமர்.. ஏண்டா.. ஏன்டா இப்படி இருக்க? ஏண்டா உன் வாழ்க்கையை இப்படி நீ ஸ்பாயில் பண்ணிக்கற? உனக்கு இன்னும் மூணு நாள்ல என்கேஜ்மென்ட் வேற இருக்கு. ஒண்ணா.. நீ வல்லபியைக் காதலிக்கறதைப் பத்தி வீட்டுல சொல்லி என்கேஜேமெண்ட்டை நிறுத்து.

இல்ல.. வல்லபியை முழுசா மறந்துட்டு அந்த விஷாலியை கல்யாணம் செய்யத் தயாராகு." என்று அவன் கூறி முடிக்கக் கூட இல்லை, சட்டென லோகேஷின் கழுத்தைப் பிடித்து அவனை சுவரில் சாய்த்து நெறித்தான் சமரன்.

லோகேஷ் மூச்சுக்குத் தவிக்க, கார்த்திக்கும், வருணும் போராடி அவனை சமரனிடம் இருந்து மீட்டனர்.

ஆனாலும் விடாது லோகேஷிடம் முன்னேறியவன், "இங்க பாரு.. என்னால வல்லபியைத் தவிர வேற யாரையும் காதலிக்க முடியாது.. கல்யாணம் செய்துக்க முடியாது..

அவ.. அவ என்னோட காதலை வெறும் உடம்புக்கானதுன்னு சொல்லிட்டா.. என்னால.. எ.. என்னால தாங்க முடியல.." என்றவன் பைத்தியம் பிடித்தவனைப் போல வானத்தைப் பார்த்து அடித் தொண்டையில் இருந்து கத்த.. சுற்றிலும் இருந்தவர்கள், அவன் வல்லபி பேசிய பேச்சினால் தான் இவ்வளவு காயப்பட்டு, முன்னிலும் அதிகமாக மூர்க்கத் தனமாக இருக்கிறான் என்று புரிந்து கொண்டனர்.

கூடவே வல்லபி செய்ததும் தவறு தானே? சமரனைப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அதை மட்டும் தானே அவள் காரணமாய் கூறியிருக்க வேண்டும்? அதை விடுத்து அவனைச் சீண்டுவது போலப் பேசியதால் வந்த விளைவு தானே இது?

எனவே அவனை சரிப்படுத்தும் கடமையும் அவளுக்கே இருப்பதாக நினைத்த வருண், லோகேஷிடம் திரும்பி..

"லோகேஷ்.. விடு! இவனை நம்மால சரிசெய்ய முடியாது. இதுல சம்மந்தப்பட்டது வல்லபியும், சமரனும் தான். இப்போ சமர் இவ்வளவு ஆக்ரோஷமா மாறினதுக்கும் அவ தான் காரணம்.

அவளுக்குப் பிடிக்கலைன்னா.. எனக்குப் பிடிக்கலைன்றத்தோட அவ நிறுத்தியிருக்கணும். அவளுக்குப் பிடிக்கலைன்றத்துக்காக இவனோட காதலை அவ கொச்சைப்படுத்தி இருக்கக் கூடாது.

அதனால அவளே வந்து இவனை சரிசெய்யட்டும்.." என்று கூற, அப்பொழுதும் பேச முடியாது தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டிருந்த லோகேஷோ.. "வேண்டாம்.." என்பது போல தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

ஆனால் அவனது மறுப்பை அலட்சியம் செய்தவர்கள், நேராக வல்லபியின் வீட்டுக்குச் சென்று அவளிடம் சமரனின் நிலையைப் பற்றிக் கூற, அவளுமே தான் பேசிய அந்தக் கொடிய வார்த்தைகளை எண்ணி இப்பொழுதும் நொந்து கொண்டிருப்பவள் தானே? எனவே சற்று தயங்கினாலும், மறுக்காது அவர்களுடன் வந்தாள்.

இங்கு சமரனை அவனது நண்பர்கள் சமாதானப்படுத்தி அவனது அறைக்கு அனுப்பி வைத்தனர். இருந்தாலும் அவனைத் தனியே விட மனமற்ற லோகேஷோ.. "சமர்.. நீ ரூம்ல தனியா இருக்க வேண்டாம்.. நான் உன் கூட வரேன்.." என்று கூற, அவனை வாசலிலேயே தடுத்த சமரனோ..

"இல்ல லோகேஷ்.. முன்னாடி இருந்த சமரன் இப்போ இல்ல.. அதே மாதிரி முன்னாடி இருந்த மாதிரி என் வீடும் இல்ல.. இந்த ரூம் இனி எனக்கே எனக்கானதா இருக்கும்.. இதுக்குள்ள வரதுக்கு யாருக்கும் அனுமதியில்லை.. ப்ளீஸ் தப்பா எடுத்துக்காத.." என்று கூறிவிட்டு, கதவைச் சிறிதளவே திறந்து உள்ளே சென்று மீண்டும் கதவை உடனேயே மூடிக் கொண்டான்.

அவன் உள்ளே சென்று சற்று நேரத்திலேயே வல்லபி அடித்துப் பிடித்து அங்கே வர, அவள் வந்ததை நிமிர்ந்து பார்த்த கார்த்திக்கோ..

"வாம்மா.. செய்யறதெல்லாம் செஞ்சுட்டு, இப்போ எதுக்கு இவ்வளவு பதட்டம்?" என்று சற்று கடுப்புடன் கேட்க, சட்டென வல்லபியின் கண்களில் ஈரம்!

அதைக் கண்ட கனகாவோ.. "ஷட் அப் கார்த்திக். இவளோட நிலைமையையும் நாம புரிஞ்சுக்கணும்.. அவன் ரொம்ப ஹார்ட் ஆகியிருக்கறதுக்காக, நாம இவளை குறை சொல்லக் கூடாது.." என்று அவனைக் கடிந்து கொண்டவள், வல்லபியிடம் திரும்பி..

"நீ இதையெல்லாம் கண்டுக்காத வல்லபி.. சமரன் ரூம்ல இருக்கான் போல.. நான் அவனைக் கூப்பிடறேன்.." என்றுவிட்டு, அவன் அறைக் கதவருகே சென்றவள்..

"சமர்.. வல்லபி வந்திருக்கா.. உன்கிட்ட பேசணுமாம்.. வெளில வரியா?" என்று அவள் அழைக்க, அறைக்குள் ஆழ்ந்த மௌனம்!

"ச.. சமர்.." என்று அரை நிமிடம் பொறுத்து மீண்டும் கனகா அழைக்கையில்..

"நான், வல்லபிகிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்.. அவளை என் ரூமுக்கு வரச் சொல்லு.." என்று உள்ளிருந்தே சமரன் கூற, அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி.

இப்பொழுது தான், தன்னை அவன் கழுத்தைப் பிடித்து நெறிக்க முயன்றதையும் மறந்து, அவனது பாதுகாப்புக்காக லோகேஷ், அவனது அறைக்குள் வந்து காவலிருப்பதாகாக் கூறினான்.

ஆனால் அதை மறுத்த சமரன், இப்பொழுது வல்லபியை உள்ளே அழைக்கவும் அனைவரும் சற்று அதிர்ந்தாலும், வல்லபியை உள்ளே போகச் சொன்னார்கள்.

மெல்ல வல்லபி, சமரனின் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு போக, அந்தக் கதவோ அவள் பின்னால் தானாகவே மூடிக் கொண்டது.

அறைக்குள் சென்றவளோ.. அந்த அறையையே அதிர்ந்து போய் பார்த்தாள்.

அறைச் சுவரின் ஒரு அங்குல இடம் கூட விடாது அத்தனையிலும் வல்லபியின் புகைப்படங்கள்!

அத்தனையும் அவளது சமீபத்திய படங்கள்! அவளுக்கே தெரியாமல், அவளை மறைந்திருந்து ஆயிரம் புகைப்படங்கள் எடுத்து அத்தனையையும் அவனது அறைக்குள் ஒட்டி வைத்திருக்கிறான்.

அதைப் பார்த்ததும் வல்லபியின் விழிகள் ஒரு கணம் அதிர்ந்தாலும், உடனே அதில் கோபமும் எட்டிப் பார்த்தது.

'யாரைக் கேட்டு என்ன இப்படி எனக்கே தெரியாம போட்டோ எடுத்து வச்சிருக்கானாம் இவன்?' என்று உள்ளுக்குள் சுறுசுறு என்க, அதையே வார்த்தைகளால் அவனிடம் கேட்டாள் பெண்ணவள்.

"யாரைக் கேட்டு இப்படி என்ன போட்டோ எடுத்து வச்சிருக்க சமர்?" என்று அவள் கேட்க, அவனோ தான் அமர்ந்திருந்த படுக்கையில் இருந்து மெல்ல மேலே எழுந்து வந்து அவளருகே நின்றான்.

அவள் அவனை திகைப்புடன் பார்த்திருக்க.. "நான் காதலிக்கிற பொண்ண, நான் போட்டோ எடுத்ததுல என்ன தப்பு?" என்று அவன் கேட்க, அவன் மீண்டும் மீண்டும் காதல் காதல் என்று கூறுவதில் உயிர் உருகியது பெண்ணவளுக்கு.

"சமர்.. மறுபடியும் மறுபடியும் காதல் காதல்ன்னு சொல்லாத. எனக்கு உன் மேல அப்படி எந்த உணர்வும் இல்ல.. நான் உன்ன காத.." என்று அவள் கூறிக் கொண்டிருந்த வார்த்தைகள் சமரனின் இதழுக்குள் அடங்கிப் போயின.

அவள் தன்னைக் காதலிக்கவில்லை என்று கூறுவதை கூட தாங்க முடியாத கோபத்தில் அப்படியே அவளது கழுத்தைப் பிடித்து சுவரில் சாய்த்து, அவள் இதழோடு தன்னிதழைப் பொருத்தியிருந்தான் சமரன்!

முதலில் கோபத்தில் துவங்கிய சமரனின் இதழணைப்பு, அடுத்த நொடியே மென்மையைக் கைக்கொண்டது!

மெதுவாக.. மிக மிருதுவான மதுவூறும் தேன் அடையை சுவைப்பது போல, மெல்ல மெல்ல அவன் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க, வல்லபியின் கரங்களோ மெதுவே உயர்ந்து அவனது கருநிறப் பனியனை இறுக்கப் பற்றி கொண்டன!

அவளையும் அறியாத எங்கோ ஆழ்மயக்கத்தில் சென்று கொண்டிருந்தவளின் மூடிய விழிகளுக்குள்..

"எனக்குத் தான்.. எனக்கு மட்டுமே தான்.. உள்ளும் புறமுமாய்.. மனதும், அறிவுமாய்.. இந்த ஹோரஸ்.. முழு மொத்தமாக இந்த ஹேதருக்குத் தான் இருக்க வேண்டும்." என்று அவள் கூறிக் கொண்டிருக்க, மெல்ல உயர்ந்து அவளது இடக்கன்னத்தைப் பற்றிக் கொண்டது ஹோரஸின் வலக்கரம்.

அவன், "ஆஹான்?" என்று கண்களில் குறுஞ்சிரிப்புடன் கேட்க, ஹேதரோ..

"ஆம்.. ஒரு நாளில் ஆயிரம் பெண்கள் உம்மைக் கடந்தாலும்.. அத்தனைப் பெண்களையும் உம் விழிகொண்டு நீர் பார்த்தாலும்.. அந்த நாளின் முடிவில் உம் கண் முன் நிற்கும் இந்த ஹேதரைக் காண்கையில், நீ பார்த்த அத்தனைப் பெண்களின் நினைவும் முழு மொத்தமாய் அழிந்து.. உம் மனதும்.. மூளையும் என்னையே நினைக்க வேண்டும்..

உம் வாழ்நாளில்.. உம் சித்தம் கலக்கும் பெண்ணவளாய்.. உம் உடலுக்கும், உயிருக்கும் உரித்தானவளாய் இந்த ஹேதர் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.." என்று அவள் கன்னம் பற்றிய அவனது கரத்திலேயே மெல்ல தலை சாய்த்து அவள் கூற, ஹோரஸோ.. இதழுக்குள் சிரித்தபடியே அவளது கன்னத்திலிருந்து மெல்ல அவனது கையைக் கீழிறக்கி அவளது கழுத்தைப் பற்றியபடி அவளைத் தன்னை நோக்கி இழுத்தவன், மெல்ல அவளது மதுவூறும் இதழை, தேன் குடிக்கும் வண்டெனக் கொள்ளையிட ஆரம்பித்தான்!

அவர்களது அந்த முதல் இதழணைப்பு.. மெல்லினம் தாண்டி.. இடையினம் தீண்டி.. வல்லினமாய் வலுத்துக் கொண்டிருக்க.. அவன் வேகத்தில் அரைக்கண் மூடி.. மதி மயங்கி நின்றிருந்தாள் ஹோரஸ்!

வெண் பற்கள் மறைத்து

மென்னகை பூசாதே பெண்ணே..

என் வல்லின இதயம் நொருங்கிவிடும்!

கரு மையிட்டு

கயல் விரிக்காதே பெண்ணே..

என் கள்ளத்தனம் கட்டவிழும்!

வேண்டாம் வேண்டாம் என்று

உயிர் வதைக்காதே பெண்ணே..

உன் இதழ் புகுந்து..

இதயம் நுழைந்து..

காதல் எடுப்பேன் நானே!!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. Happy Valentin's Day! காதலர் தினத்துக்கான ஸ்பெஷல் எபிசோட் எப்படி இருக்குன்னு உங்க கருத்துக்களை இங்க என்கிட்டே சொல்லுவீங்களாம்..



 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 10

ஆழமாக.. மிக அழுத்தமாக சமரனின் முத்தத்துக்குள் திளைத்துக் கொண்டிருந்தவளின் கண்களுக்குள் ஹேதரும், ஹோரஸும் வர.. உடலெல்லாம் நொடியில் முட்காட்டில் விழுந்து புரள்வதைப் போல வலியைக் கொடுக்க, அந்த வலியில் தான் நிதர்சனத்துக்கு வந்தவள், தான் செய்து கொண்டிருக்கும் காரியம் புரிந்து, சமரனின் பனியனில் இருந்து கையை எடுத்து அவன் நெஞ்சில் கை வைத்துத் தள்ளிவிட.. சிறகுகளின்றி சொர்க்கம் நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தவன்.. பிடி நழுவி தரையில் விழுந்ததை போலத் துடித்துத் தான் போனான்.

அவள் தன்னை விலக்கிவிட்டாளே என்ற அதிர்ச்சி இருந்தாலும்.. தனது இதழணைப்புக்கு அவளிடமிருந்து வந்த இசைவே உணர்த்தியது அவளது காதலை!

அந்த மகிழ்வில், அவளிடம் இருந்து விலகினாலும்..

"பார்த்தல்ல வல்லபி.. இது காதல்.. இந்த முத்தத்தில் உனக்கு லஸ்ட் தெரிஞ்சுதா? இ.. இது வெறும்.. வெறும் உடம்புக்கானது இல்லடி.." என்று அவன் தன்னைப் புரிய வைக்கும் முயற்சியில்.. அவள் தன்னைப் புரிந்து கொள்வாள் என்ற நம்பிக்கையில் கூற, அவளது கண்களோ கலங்கிச் சிவந்திருந்தன!

"நிறுத்து சமரா.. நா.. நான் போய் இப்.. இப்படி.. உன்ன.." என்று பதறியபடி நடுங்கும் உதட்டின் மீது விரல் வைத்துப் பரிதவித்துத் தான் கூற வருவதை முழுதாய் கூறக் கூட முடியாது அவள் திணற.. நடுங்கும் அவள் கரத்தைப் பற்ற முயன்றவனைத் தீயாய் முறைத்தவள், அவனிடமிருந்து சட்டென விலகியபடி..

"என்ன.. என்ன விட்டுடு சமரா.. வே.. வேண்டாம்.. எனக்கு.. எனக்கு இது வேண்டாம்..

ஐயோ.. நா.. நான் போய்.. உ.. உன்கூட.. இப்படி..

ச்சே.. ப்ளீஸ் சமரா.. என் வாழ்க்கைல நீ வேண்டாம்.. என்ன நீ தேடாத.. இந்தக் காதல் வேண்டாம்.. எனக்கு நீ வேண்டாம்.." என்று மடங்கி அமர்ந்து அவனிடம் கைக்கூப்பி அவள் கேட்டு அழ.. அவளையே கண்கள் இடுங்கப் பார்த்திருந்த சமரனோ..

"போய்டு.." என்றான் ஒற்றை வார்த்தையாக!

அவள் அதிர்ந்து அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க..

"நிஜமா தான் சொல்லறேன்.. இந்த வலி உனக்கு வேணாம்.. உன்ன காதலிக்கறேன்ற நினைப்புலேயே, உன்னைப் பிரியறய வலியை நான் தாங்கிப்பேன்.. ஆனா என் கண் முன்னாடி நீ இப்படி கலங்கி அழறதை என்னால தாங்க முடியல." என்றவன் கண்கள் கலங்க, ஒரு பெருமுச்சுடன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டவன்..

"என் காதல் உனக்கு இவ்வளவு வலியைக் கொடுக்கும்னு நான் நினைக்கல.. நீ ஏன் என்ன வேணாம்னு சொல்லறன்னும் எனக்குப் புரியல..

ஆனா, என்னால நீ அழறேன்னா.. வேண்டாம்.. உன்ன அழ வைக்கற எதுவும் உனக்கு வேண்டாம்.. போய்டு.. இங்கிருந்து நீ போய்டு.." என்று அவன் கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு கூற, அவனை அதிர்ந்து பார்த்தபடியே மெல்ல எழுந்தவள், அங்கிருந்து கிளம்பத் திரும்பிய மறுகணம், அவளது கரங்கள்.. சமரனின் பிடியில் இருக்க, அவள் அவனை அதிர்ந்து பார்க்கையிலேயே சட்டென அவளைத் தன் புறம் இழுத்தவன்.. அவள் கன்னத்தை ஒற்றைக் கையால் பற்றி அவள் இதழோடு தன் இதழை அழுத்தப் பதித்தான்!

அதில் கண்களை இறுக்க மூடிக் கொண்டு அவளிருக்க, எந்த வேகத்தில் அவளை இழுத்தானோ.. அதே வேகத்திலேயே அவளை விடுவித்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டவன்.. "ப்ளீஸ் போய்டு.. இனி உன் வாழ்க்கைல நான் இல்ல.." என்றான் ரணமாய் துடித்த இதயத்தை அழுத்திக் கொண்டே!

தலை குனிந்து கண்கள் கலங்க வெளி வந்தவளை அனைவரும் கேள்வியாய் பார்க்க, அவர்களை நிமிர்ந்தும் பார்க்காது சென்றுவிட்டாள் வல்லபி. அவள் பின்னோடே ஓடிச் சென்று விவரம் அறிய முயன்ற அஞ்சனாவை சமரனின் குரல் தடுத்தது.

"நில்லு அஞ்சனா.." என்று தனது அரை வாசலில் வந்து நின்று, இரும்பாய் ஒலித்த அவன் குரலில் சட்டென நின்றவள் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க.. சமரனோ..

"இனி வல்லபியை யாரும் தொந்திரவு செய்யாதீங்க.. எங்க பாதை பிரிஞ்சுடுச்சு.. அவ்வளவு தான்!

இனி அவ வழில நான் குறுக்க போகமாட்டேன்.." என்ற அவனது வார்த்தைகள் வெளிவந்த விதமே அவனது மனக்காயத்தை எடுத்துரைக்க, கூடவே கொழுந்து விட்டு எரியும் நெருப்பு ஜுவாலையாய் அவனது விழிகளும் சிவந்திருக்க, அதைப் பார்த்த அத்தனை பேருக்குமே நெஞ்சுக்குள் வலி பிறந்தது.

"சமரா.. உன்னால அவ்வளவு ஈஸியா வல்லபியை விட்டுட முடியுமாடா? அவ இல்லாம உன்னால வாழ முடியுமாடா?" என்று கனகா கண்களில் சுரக்கும் நீரோடு கேட்க.. விழிகளில் வெளிவரத் துடித்த கண்ணீரை முயன்று உள்ளடக்கியவன், ஒரு விரக்திச் சிரிப்புடன்..

"அவளுக்கு நான் வேணாமாம்.. இப்படி அழறா.. அவளை எப்படி நான் என்கூட வச்சுக்க?

என் காதல் அவளுக்கு வலிக்குதாம்.. அவளுக்கு நான் வலி கொடுக்க மாட்டேன்.. அந்த வலிய நான் அனுபவிச்சுக்கறேன்.. அவ போகட்டும்.. என்ன விட்டு எங்க போனா அவ நிம்மதியா இருப்பாளோ அங்க அவ போகட்டும்.." என்று குரல் தழுதழுக்க அவன் கூற, அவனை ஓடிப் போய் அணைத்துக் கொண்டார்கள் ஆண்கள் மூவரும்.

அவன் பேசிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவனது மனதின் அடியாழத்திலிருந்த ரணத்தைக் கிழித்து கீறிக்கொண்டு வெளிவந்தவை என்று மற்றவர்களுக்குப் புரிந்தாலும், இதற்கு மேல் இவர்களது விஷயத்தில் எதுவுமே செய்ய முடியாத கையறு நிலை அவர்களுக்கு!

அவன் அழுவதைத் தாங்க முடியாத அஞ்சனா..

"ஏண்டா.. ஏண்டா உனக்கு அவ மேல காதல் வந்துச்சு.. எப்படி இருந்தோம் நாம?.. இப்போ பாரு.. எல்லாரும் எப்படி ஆகிட்டோம்.. உன் காதல் உனக்கு மட்டும் வலி இல்ல சமரா.. எங்க எல்லாருக்குமே உள்ளுக்குள்ள வலிக்குது..

ஏண்டா நீ அவளைப் போய்க் காதலிச்ச? எப்படிடா உனக்கு அவ மேல காதல் வந்துச்சு?" என்று அழுகையினூடே கேட்க, சமரனோ.. "தெரியலையே.." என்றான் பரிதாபமாகத் தன் இரு கையையும் விரித்துக் கொண்டு.

"தெரியலையே அஞ்சனா.. எனக்கு எப்போ.. எப்படி அவ மேல காதல் வந்துச்சுன்னு தெரியலையே.." என்று தவிப்புடன் கூறியவனைப் பார்த்த கார்த்திக், மெல்ல அவனது தோளைத் தொட்டு..

"இத்தனை காதலை வல்லபி மேல வச்சுட்டு, உன்னால எப்படி சமர் இன்னொரு பொண்ணனோட என்கேஜ்மென்ட் செய்துக்க முடியும்? உன்னோட என்கேஜ்மெண்ட்ட என்ன செய்யப் போற??" என்றான் கேள்வியாக.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் சமரனின் இதழ்கள் ஒரு குரோதப் புன்னகையை தத்தெடுத்துக் கொள்ள..

"அதுக்கென்ன.. கண்டிப்பா என்கேஜ்மெண்ட் நடக்கும்.. கட்டாயம் எல்லாரும் வந்துடுங்க.." என்று கூற, அவனைப் புரியாது பார்த்தார்கள் மற்றவர்கள்.

இங்கு மறுபுறமோ, சமரனிடம் முடிவாய் பேசிவிட்டு வந்த வல்லபியோ, வீட்டில் யாரையும் பார்க்காது நேரே தனது அறைக்குள் சென்று அடைந்து கொண்டாள்.

அவளது கண்கள் மட்டும் கண்ணீரைச் சிந்துவதை நிறுத்தவே இல்லை.

மனமெல்லாம் வலி.. வலி.. வலி மட்டுமே! அது சமரன் கொடுத்த காதலின் வலி.. அவன் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அளப்பறியாக் காதல் உண்டாக்கிய ரணத்தின் வலி!

ஆம்.. அவள் காதலிக்கிறாள்!. சமரனை உயிரும், உணர்வுமாய் காதலிக்கிறாள்!. சமரன் அவளிடம் காதல் உரைப்பதற்கு முன்னிருந்தே அவனைக் காதலித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள்!!

ஆனால் அவன் காதலை ஏற்க.. அவனுடன் வாழ்வைப் பகிர அவளுக்குப் பெரும் தயக்கம் இருந்தது.

அவளது உள்ளுணர்வு இந்தக் காதல் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று அடித்துக் கொண்டது!

நொடிக்கு நொடி அவன் மீது பொங்கும் காதலை தானகாவே மறுக்க வேண்டும் என்ற நிலை அவளுக்கு நரகமாய் வலித்தது தான். ஆனால் அவளது ஆழ்மனது, சமரனின் காதல் அவளுக்கு வலியைத் தான் கொடுக்கும் என்று ஏனோ திடமாக நம்பியது..

மற்ற எதையும் விட.. அவள், அவன் மீது கொண்ட காதலை விட.. வல்லபி தன் உள்ளுணர்வை நம்பினாள்.

பெண்களின் உள்ளுணர்வு என்றும் பொய் சொல்லுவது இல்லையே!

எனவே அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் அவனது அணைப்புக்குள் கட்டுண்டு கிடக்கத், அவன் இதழுக்குள் தன்னிதழைப் பிணைத்து வைக்கத் துடியாய் துடித்தாலும், அந்தத் துடிப்பையும், சொற்களில் வடித்துவிட முடியாத காதலை மறுத்து, அவனை விட்டு விலக வேண்டிய நிலை கொலையாய்க் கொன்றது அவளை!

தான் சமரனைக் காதலிப்பது வேறு யாருக்காவது தெரிந்துவிட்டால், எப்படியாவது அவனைத் தன்னுடன் சேர்த்து வைத்துவிடுவார்கள்.. ஏன் சமரனே அவளை எப்பாடு பட்டாவது திருமணம் செய்துகொள்வான் என்று அவளுக்குத் தெரியும் தான்..

ஆனால் அந்தத் திருமணத்திற்குப் பிறகு? என்ற எண்ணம் அவளைப் பயமுறுத்தியது!

இப்படியே காதலிலே பிரிவது, திருமணத்திற்குப் பின் பிரிவதற்குக் காட்டிலும் பல மடங்கு மேலானது என்று திடமாய் நம்பித் தான் அப்படியொரு முடிவெடுத்தாள் அவள்.

ஆனால்.. சமரனும் அவளைப் போ என்று கூறிய பிறகு.. அவனது அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் அவளது உடலில் இருந்த உயிர் நிச்சயம் அப்படியே பறந்து போய் விட்டது தான்!

இந்நிலையில் சமரனுக்கும், விஷாலிக்கும் நடக்க இருக்கும் நிச்சயதார்த்தத்துக்கு, அனைவருக்கும் இன்முகமாகவே அழைப்பு கொடுத்தவனால், வல்லபியை நேரில் சந்தித்து அழைப்பு கொடுக்க முடியவில்லை.

ஆனாலும் வாட்ஸ்ஆப்பில் அவளுக்கு அழைப்பிதழை அனுப்பி வைத்தவன்.. தான் நேரில் வந்து அழைக்காததற்கு மன்னிப்பும் வேண்டியிருக்க, அதைப் பார்த்தவளது கண்கள் மெல்லியதாகக் கலங்கத் துவங்கின.

ஆனாலும் இதழில் பூத்த ஒரு விரக்திச் சிரிப்புடன் அந்த அழைப்பிதழையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், கண்டிப்பாகத் தான் இந்த நிச்சயதார்த்த விழாவுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.

அதற்கு முன்பாகவே தனது பெற்றோரிடம் சமரனின் நிச்சயம் பற்றிப் பேசியிருந்தாள் வல்லபி.

சமரனின் தாயின் குணத்தால், அவர்கள் அந்த விழாவில் கலந்து கொள்ளப் பிரியப்படாவிட்டாலும், சமரனை நேரில் சந்தித்தாவது வாழ்த்த வேண்டும் என்று விரும்பினர். ஆனால் அதையும் வல்லபி ஒரு வேகத்துடன் தடுக்க, ஏற்கனவே வல்லபி இந்த ஊரை விட்டுக் கிளம்ப வேண்டும் என்று கூறியதில் சற்று சந்தேகம் கொண்டிருந்த கங்காவுக்கு, இப்பொழுது அவரது சந்தேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊர்ஜிதமாவது போலத் தெரிந்தது!

தாயறியாத சூழா?!

ஆனாலும் ஏற்கனவே மனது சரியில்லாத பெண்ணை, அனாவசியக் கேள்வி கேட்டுக் குழப்ப வேண்டாம் என்று எண்ணிய கங்கா, வல்லபியிடம் தூண்டித் துருவி எதுவும் கேட்கவில்லை.

அப்படியே மகளது மனதில் ஏதேனும் விருப்பம் இருந்தால் அதைத் தைரியமாகத் தன்னிடம் வந்து கூறிவிடுவாள் என்ற திடமும் அவருக்கு அதிகமாகவே இருக்கவே, வல்லபியே ஒதுங்கிப் போக நினைக்கும் விஷயத்தைப் பற்றி அவளிடம் எதுவும் கேட்கக் கூடாது என்று முடிவெடுத்தவர், கணவனிடம் கூட இதைப் பற்றிக் கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை.

ஆனால் மகள் கூறியதற்கு மறுக்காமலேயே, கணவருடன் அன்று மும்பை கிளம்பி சென்றும் விட்டார்.

இருளில் வானை வெறித்தபடி தனது வீட்டில் தன்னந்தனியே நின்றிருந்தாள் வல்லபி.

அவள் பெற்றோர் மும்பைக்குச் சென்றது இங்கு உள்ள யாருக்கும் தெரியாது. அவளும் கிளம்பிய பிறகு, பிறிதொரு நாளில் மாறன் மட்டும் வந்து வீட்டை காலி செய்துகொண்டு கிளம்புவதாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

பிறந்ததிலிருந்து வாழ்ந்து வந்த வீடு இது.. அவளது அழுகையை, சிரிப்பை, சந்தோசத்தை, துக்கத்தை.. என்று அத்தனையையும் கண்டிருக்கிறது இது!

இந்த வீட்டை விட்டுப் பிரிவதை நினைத்து முதலில் விசனப்பட்டவளின் இதழ் மெல்ல ஒரு விரக்திப் புன்னகையை தத்தெடுத்துக் கொண்டது!

'என் வாழ்க்கையையே விட்டுப் பிரியப் போறேன்.. இதுல இந்த வீட்டை விட்டுப் பிரியறது தான் பெரிய விஷயமா?'

இதயத்தையே கத்தியால் குத்தி, அதன் ரத்த நாளங்களை அறுத்துவிட்டப் பிறகு, சுண்டுவிரல் காயத்துக்கு மருந்து தேடுவது போல இருந்தது அவளுக்கு!

கூடவே அந்தக் கடைசி சம்பவத்துக்குப் பிறகு தனது அத்தனை நண்பர்களிடமும் இருந்து விலகியே இருந்தாள் அவள்.

அனைவருக்குமே அலைபேசியில்.. "கொஞ்ச நாள் எனக்குத் தனிமை தேவைப்படுது. ஹோப் யூ வில் அண்டர்ஸ்டாண்ட்.." என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருக்க, தோழியின் மனநிலை புரிந்திருந்த அனைவருமே அவளை அதற்கு மேல் தொந்திரவு செய்யவில்லை.

சமரன் - வல்லபியின் பிரச்சனை காரணமாக மற்றவர்களது நட்புக்குள் எந்தப் பிரச்சனையும் ஏற்படாவிட்டாலும், அவர்களுக்குள் சிறு சங்கடம் உண்டானதென்னவோ உண்மை தான்.

எனவே மற்றவர்களும் அவரவர் வேலையில் கவனத்துடன் ஈடுபட்டிருக்க, சமரன்- வல்லபியைத் தொந்திரவு செய்யவும் இல்லை.

அதுவே வல்லபிக்கு அவளது பெற்றோரை மும்பைக்கு அனுப்பி வைக்க எளிதாகவும் இருந்தது.

கூடவே தானும் இங்கிருந்து கிளம்பும் வேலைகளையும், தனது கடைசி வருடப் படிப்பை மும்பையிலிருந்தே தொடர்வதற்கு கல்லூரியில் சிறப்பு அனுமதி பெறுவதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்யவும் வசதியாய் இருந்தது.

வல்லபியின் பெற்றோர் மும்பை கிளம்பிய மறுநாள் சமரனின் நிச்சய விழா!

காலையில் எழும் போதே மனதுக்குள் இந்த நினைவு வந்து மனதை அடைத்துக் கொள்ள, சூரியனுக்கும் கருப்பு மையிட்டது அவள் மனது.

சுற்றி இருந்த அத்தனையுமே கறுப்புச் சாயம் பூசிக் கொண்டது போல அவளது மனதின் துக்கத்தைத் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டது.

ஆனாலும் இதழில் மாறாது.. மறையாது ஒட்டிக் கொண்டது அதே வறட்சிச் சிரிப்பு.

சாதாரணமான ஒரு சிவப்பு நிற டிசைனர் புடவையில் தயாராகி, கேப் வரவழைத்து அதில் தனியாகவே கிளபிப் போனாள் வல்லபி.

அவளைத் தவிர மற்ற அனைவருமே ஒன்றாகக் கிளம்பியிருக்க, இவள் மட்டும் இப்படி தனித்துப் போனதை நினைத்து அவளது கண்ணீர் சுரப்பிகள் மறுபடியும் தங்களது வேலையைக் காட்ட ஆரம்பித்தன.

ஆனாலும் அதை முயன்றுக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டவள், விழா நடக்கும் பார்ட்டி ஹாலுக்குள் நுழைய, அங்கே வாசலிலேயே நின்றிருந்தான் வருண்.

அவளைக் கண்டதும் மென்மையாகப் புன்னகைத்தவன்.. "நீ வருவேன்னு தெரியும் அபி.. வா.. உள்ள போலாம்.." என்று மிருதுவாகக் கூறி அவளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

உள்ளே சென்ற பிறகும் கூட அவளால் யாரிடமு சாதாரணமாக உரையாட முடியவில்லை. மற்றவர்களும் கூட இவளிடம் ஏதாவது பேசி, அவளது மனச்சங்கடத்தை அதிகப் படுத்த வேண்டாம் என்று கருதி அமைதியாக விட்டுவிட, அதே நேரத்தில் சமரன் மேடையேறினான்!

அங்கு ஏற்கனவே விஷாலி மேடையில் வீற்றிருக்க, அவளுக்கான சடங்குகள் எல்லாம் நடந்து முடிந்திருக்க, இப்பொழுது சரியாக மோதிரம் அணிவிக்கும் நேரத்துக்குத் தான் அவன் மேடைக்கே வந்தான்.

அவனைப் பார்த்ததும் விஷாலின் முகத்தில் வெற்றிக் களிப்பு!

"நீ எனக்குத் தான் சமரா.. அதை நீயே நினைச்சாலும் மாத்த முடியாது!" என்று அவளது பார்வை ஏளனமாய் எடுத்துரைக்க, அதே எள்ளல் மாறாமலேயே அவளைப் பார்த்து வைத்தான் சமரன்.

அடுத்ததாக இருவரிடமும் மாற்றிக்கொள்ள மோதிரம் கொடுக்கப்பட்டது.

அதை அமைதியாகவே வாங்கிய சமரன், கூடியிருந்த உறவுகளையும், நட்புகளையும் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

அதிலும் வல்லபியிடம் அவனது பார்வை சற்றும் தயங்காது பதிய, வல்லபிக்குத் தான் அவனை நேரே பார்க்கும் தெம்பின்றிப் போக, சட்டெனத் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள் அவள்.

அதைக் கண்டு உதட்டுக்குள் சிரித்த சமரனோ, திரும்பி விஷாலியைப் பார்க்க.. அவளோ முகம் கொள்ளா பூரிப்புடன் அவனையே எதிர்பார்ப்புடன் நோக்கியபடி அவன் மோதிரத்தை அணிவிக்க தனது கையை நீட்டினாள்.

சிறு சிரிப்புடன் அவளருகே வந்தவன், நொடியில் முகம் மாறித் தன் கையில் இருந்த மோதிரத்தைக் கீழே போட்டு அதை, ஸூ அணிந்த தன் காலால் மிதிக்க, சுற்றி இருந்த மொத்தக் கூட்டத்துக்கும் பேரதிர்ச்சி!

கொட்டும் ரத்தத்துடன் துடிக்கிறது உன் இதயம்

எந்தன் காலடியில்..

அள்ளியெடுத்து எனக்குள் அடக்க

ஆசைதான் எனக்கு!

ஆனாலும் தேர்ந்தெடுப்பது விலகலே..

அன்பே உன் பிரிவும் எனக்கு நரகலே!

உயிர்வதைக்கும் உன் நினைவுகளே

இனி எனக்குக் கனவுகளே!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த அத்தியாயத்தைப் பற்றிய உங்க கருத்துக்களை என் கூட பகிர்ந்துகோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 11
PhotoReal_Step_into_a_realm_of_fantasy_where_the_love_between_0.jpg

அந்தப் பல்லடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தின், இருபதாவது மாடியிலிருந்து கீழே அவசரகதியில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு எழுந்தது வல்லபிக்கு!

அவ்வளவு அமைதியான, ரம்மியமான.. கடல் அலைகளைப் பார்த்தபடி இருக்கும் தனது அபார்ட்மென்ட்டில், தனது தாய், தந்தையுடன் வாழ்ந்திருந்த நாட்கள் அவள் மனதுக்குள் ஏக்கத்தை விளைவித்தன.

வீட்டிற்குச் செல்ல மகளாக, எதைப் பற்றிய கவலையும் இல்லாது வாழ்ந்த நாட்கள் இப்பொழுது வெறும் கானலாக இருக்கின்றன.

இங்கே.. இந்த எகிப்தில்.. அதன் தலைநகரான கைரோவில் இவ்வளவு பெரிய அபார்ட்மென்ட்டில், தன்னந்தனியாக வசிக்கிறாள்.

தனிமை மிகக்கொடியதாக இருக்கிறது அவளுக்கு! சென்னையை விட்டு வந்து ஐந்து வருடங்கள் கடந்து விட்டது. இந்த எகிப்துக்கு வந்து, நான்கு வருடங்கள் முடியப் போகிறது.

மற்ற நாட்டவர் நினைப்பது போல எகிப்து வெறும் பாலைவனம் மட்டுமல்ல.. இவள் இருக்கும் இந்த கைரோ நகரம் உலகிலேயே அதிக மக்கள் தொகையைக் கொண்டது!

இவ்வளவு மக்களில் இவளுக்கு நெருக்கமானவர் என்று யாருமே இல்லையெனத் தோன்ற கண்கள் லேசாக.. வெகு லேசாகக் கலங்கின.

தன்னை அன்பும், ஆதரவுமாகத் தாங்கும் தாயின் அரவணைப்பை ரொம்பவும் தேடியது அவள் மனம். அதையும் விட, அவள் தந்தை.. அவர் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து நான்கு வருடங்கள் முடிந்தே விட்டது!

இதோ.. இன்று தான் நான்காம் வருட நினைவு நாள்!

அவள் தந்தை இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து.. அவளுக்கான கடைசி நம்பிக்கையும் தகர்ந்த நாள் இன்று!

அதன் பிறகு மும்பையில் இருக்கப் பிடிக்காமல், தாயை, அக்காவுடன் தங்கவைத்துவிட்டு இங்கே தனியாகக் கிளம்பி வந்துவிட்டாள்.

முதலில் வெளியில் எங்காவது சென்று மனதை மாற்றும் முயற்சியாகத் தான் அவள் இங்கே வந்தது. ஆனால் எகிப்து வந்து அதன் பிரம்மாண்டங்களைப் பார்த்தவளது மனது பிரம்மித்துத் தான் போனது.

அதுவும் ஆர்கியாலஜி படிப்பில் மூன்று வருடம் சென்னையில் முடித்துவிட்டு, நான்காம் வருடம் மும்பையில் இருந்தபடியே அதை முடித்தவளுக்கு, அந்த நான்காம் வருட முடியில் ஏற்பட்ட தந்தையின் இழப்பு.. அதன் காரணம் என அத்தனை அதிர்ச்சிக்கு மத்தியில் அவளை மீட்பது மிகக் கடினமான இருந்தது.

அவளது மனதின் விருப்பப்படி எகிப்து சுற்றுப் பயணத்துக்கு வந்தவள், அங்கேயே தங்கி, ஆர்கிவல் சயன்ஸ் மேற்படிப்பு முடித்து, இப்பொழுது கைரோவின் மிகப்பெரிய அருங்காட்சியகத்தில், வரலாற்றுப் படிமங்களையும், தகவல்களையும் பத்திரப்படுத்தி வைக்கும் ஆர்க்விஸ்ட்டாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த வல்லபி இப்பொழுது இல்லை. அப்பொழுது இருந்த விளையாட்டுத்தனம்.. எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் வானில் பட்டாம்பூச்சியாய் சிறகடித்துத் துள்ளித் திரிந்த வல்லபி இப்பொழுது இல்லை!

மிகவும் பக்குவப்பட்டவளாக.. முழுவதும் வேறொருத்தியாக மாறிவிட்டிருந்தாள்!

ஆனாலும் உள்ளுக்குள் அந்தப் பழைய வாழ்க்கைக்கே மனம் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது!

கூடவே தினமும் தவறாது அவளது மனப் புதையலில் ஒளிந்துகொண்டு கண்ணாமூச்சியாடும் சமரனின் நினைவுகள்!

என்னதான் அவளே அவளைச் சமாதானப்படுத்தும் விதமாக, 'நான் அவனை மறந்துட்டேன்.. இப்போ அவன் இன்னொருத்தியோட புருஷன்..' என்று ஆயிரம் முறை கூறிக் கொண்டாலும்.. அவனது நினைவுகள்.. அந்தப் பார்வை.. அவனது காதல்.. இன்னும்.. இன்னும்.. அவன் தந்த இதழ் முத்தம்.. என்று அத்தனையும் அசுரத்தனமாக அவளது தனிமைப் பொழுதை இன்னமும் களவாடிக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன!

ஆனால்.. அவன் இன்னொருத்தியின் கணவன்.. என்னதான் முன்னொரு காலத்தில் சமர், அவளைக் காதலித்திருந்தாலும்.. அந்தக் கல்யாணத்திற்கு சமர் முழு மனதாகச் சம்மதம் தெரிவிக்காவிட்டாலும், அவன் தாயார் திலகவதி தலைகீழாக நின்றாவது அந்தத் திருமணத்தை நடத்தி முடித்திருப்பர் என்று அவள் எண்ணியிருந்தாள்.

இங்கு சமரனின் பிடிவாதம் ஜெயிக்குமா? அல்லது திலகவதியின் பிடிவாதம் ஜெயிக்குமா? என்று கேட்டால், அதுவரை ஜெயித்துக் கொண்டிருந்தது திலகவதியின் பிடிவாதம் தான். இப்பொழுது கூடவே விஷாலியும் சேர்ந்துகொள்ள.. சமரன் எந்த எல்லைக்குப் போயிருந்தாலும் அந்தத் திருமணம் நிச்சயம் நடந்தேயிருக்கும்!

இப்படி இருக்க, தான் இன்னொருத்தத்தியின் கணவனுடன் இன்னமும் கனவில் காதல் கொண்டிருப்பது வல்லபிக்கு மிகவும் அவமானமாக இருந்தது.

அதனாலேயே முன்னிருந்த துடுக்குத்தனத்தை விட்டு, இப்போது முற்றிலுமாக இறுகிப் போய் இருந்தாள்.

இந்தப் புது ஊரில் பார்ப்பதற்கு நிறைய இடங்களும்.. பழகுவதற்கு நிறைய இனிமையான மனிதர்களும் இருக்கத் தான் செய்தார்கள். அவள் தங்கியிருந்த வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே அவள் அம்மாவின், அண்ணன் வீடும் இருந்தது.

அவர்கள் ரொம்ப வருஷத்துக்கு முன்னாடியே அங்கே குடியேறியவர்கள். இப்பொழுது வல்லபி அவர்களது பாதுகாப்பில் தான் இருந்தாலும், அவர்களிடம் கூடக் கலகலப்பாகப் பழக்கமுடியவில்லை அவளால்.

அவள் மாமா, அத்தை, அவர்களது மகள் தியாவும் கூட வல்லபியிடம் மிகுந்த பாசம் வைத்திருப்பவர்கள் தான். அவளது இயல்பையும் அறிந்தவர்கள் தான். ஆனால் அவள் தந்தை இறப்பிற்குப் பிறகு, வல்லபி இப்படி ஆனது அவர்களுக்கும் வருத்தம் தான்.

மொத்தக் குடும்பமும் அவளைத் தங்களுடன் தங்க வைத்துக் கொள்ளத் தான் இஷ்டப்பட்டார்கள். ஆனால் வல்லபிக்குத் தான் அவர்களுடன் தங்கியிருந்து, அவர்களது நிம்மதிக்காக முழு நேரமும் சாதாரணமாக இருப்பதைப் போல நடிக்க முடியவில்லை.

இந்த நிலைமையில், அவளது பணியிடத்தில், அவளது ஒதுக்கத்தையும் தாண்டி அவளுடன் நெருங்கத் துடிப்பது, அவளுடன் பணிபுரியும் ஆரோன் தான்.

மற்றவர்கள் அவளது சுபாவமே இது தான் என்று அவளைத் தொந்திரவு செய்யாது அவள் வகுத்த எல்லைகளில் நின்றே பழகினால், இந்த ஆரோன் மட்டும் அவள் வகுத்த எல்லையைத் தாண்டி.. அவளது நண்பனாக மட்டுமின்றி, அன்பனாகவும் மாறத் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

நல்லவன் தான்! படித்து, நல்ல வேலையில் இருப்பவனும் தான்! பார்ப்பதற்கும், பழகுவதற்கும் அருமையானவன் தான்!!

ஆனால் வல்லபிக்குத் தான் சமரனைத் தவிர வேறு யாருடனும் தன் வாழ்க்கையில் பிணைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று தோன்றவில்லையே!

இந்த ஆரோன் அவனது விருப்பத்தை நேரடியாகக் கூறாவிட்டாலும், மறைமுகமாக அவளிடம் உணர்த்திக் கொண்டே தான் இருக்கிறான் தன் காதலை. வல்லபி அதை அறிந்துகொண்டால், அவனுக்குப் பதில் கூற வேண்டும் என்ற சிரத்தை கூட இல்ல அவளுக்கு!

இன்றும், இவள் பணிக்கு விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு வீட்டில் அமர்ந்திருக்க, மற்றவர்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டாலும், ஆரோன் போனில் அவளை அழைத்தான்.

ஆரோனின் இந்த ஒரு விஷயம் தவிர, அவனை வெறுத்து ஒதுக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை வல்லபிக்கு. கூடவே, ஆரோனே சொல்லாத அவனது காதலைப் பெரிய விஷயமாக எடுத்து, பேசாது இருப்பதெல்லாம் சிறுபிள்ளைத்தனமாகப் பட்டது அவளுக்கு.

எனவே அவனது அழைப்பைத் தயங்காது ஏற்றவள், "ஹலோ.." என்க.. மறுமுனையில் இருந்தவனோ..

"வல்லபி.. இன்னைக்கு வேலைக்கு வரலையா?" என்றான் எதுவுமே தெரியாததைப் போல்!

ஒருகணம் உள்ளுக்குள் சலிப்பு மூள.. வெளியே தெரியாதபடிக்கு பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றியவள்..

"இல்ல.. கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல.." என்று பட்டுக்கத்தரித்தாற் போல அவள் பதிலுரைக்க, ஆரோனோ விடுவதாய் இல்லை.

"என்ன உடம்புக்கு?" என்று அவன் தொடர்ந்து கேள்வி கேட்க, வல்லபியோ..

"ஒண்ணும் இல்ல.. வெறும் தலைவலி தான்.. டேப்லேட்ஸ் போட்ருக்கேன். நல்லா படுத்துத் தூங்கினா சரியாப் போயிடும்." என்று அந்தப் பேச்சை முடித்துக் கொள்ள அவள் கூற, ஆரோனோ அதைப் புரிந்துகொள்வதாய் இல்லை!

"ஓ! அப்படியா? ஆனா.. கொஞ்சம் காத்தாட வெளில போயிட்டு வந்தாலும் உடம்பு கொஞ்சம் பெட்டரா ஃபீல் ஆகும். வரியா கிஸா போய் ஒரு ரவுண்ட் பிரமிடு எல்லாம் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்?" என்று கேட்டான்.

கெய்ரோவும், கிஸாவும் வெகு அருகில் தான் இருந்தன. அரைமணி நேரப் பயணம் தான். அங்குத் தான் உலகப் புகழ் பெற்ற எகிப்திய பிரமிடுகள் இருக்கின்றன. அங்குச் செல்லத் தான் அவளை அழைத்தான் ஆரோன்.

அவன் குரலில் அதிகப்படி ஆர்வமில்லை தான்! அக்கறை தெரிந்தது தான்! ஆனால்.. அந்த அக்கறையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தான் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

"இல்ல ஆரோன்.. இப்போ எனக்குத் தூங்கணும் போலத் தான் இருக்கு.. சாயந்திரத்தத்துக்கு மேல நானே பக்கத்ததுல எங்கயாவது பார்க்குக்கு போய்க்கறேன்.." என்று கூறிவிட்டு அவள் போனை வைத்துவிட, தன் போனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் ஆரோன்.

'உன்கிட்ட எப்படித் தான் என் காதலை நேரடியா சொல்லறதுன்னு தெரியல. நம்மள சுத்தி இருக்கற எல்லாருக்கும் நான் உன்ன காதலிக்கறது தெரியும்.. ஏன், உன் மாமாவே எனக்கு மறைமுகமா சம்மதம் சொல்லிட்டார்.

ஆனா.. எல்லாம் தெரிஞ்சிருந்தும் நீ ஏன் எதுவுமே புரியாத மாதிரி இருக்க?

நீ நேரடியா கேட்டுட்டாலாவது ஒரு தைரியத்துல உன்கிட்ட என் காதலை ஓபன் அப் பண்ணிடுவேன்..

ஆனா என் காதலைப் புரிஞ்சும் நீ கண்டுக்காம இருக்கயா? இல்ல.. உனக்கு என் காதல் புரியவே இல்லையா?' என்று உள்ளூரத் தவித்தவன், அன்றைய மாலையே வல்லபியின் வீட்டின் காலிங் பெல்லை அடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான், கையில் ஒரு 'கெட் வெல் சூன்' கார்டோடு!

தூங்கப் போகிறேன் என்று கூறியவள், தூங்கவெல்லாம் இல்லை! விழித்தே தான் தன் காயத்தை நோண்டி.. நோண்டி.. இன்னும் இன்னும் ஆழப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்பொழுது தான் வீட்டு வாசலில் காலிங்பெல் சத்தம் கேட்கவும், 'யாரது?' என்று யோசித்தவள்.. 'கண்டிப்பா மாமா வீட்டுல இன்னைக்கு யாரும் என்னைத் தொந்திரவு செய்யமாட்டாங்க. அப்போ யார் வந்திருக்கிறது?' என்று யோசித்தபடியே கதவைத் திறந்தால், ஆரோன் தான் நின்றிருந்தான்.

"ஹா.. ஹாய்.." என்று சற்று திணறலுடன் அவன் கூற, இவளோ சற்று சுருங்கிய புருவத்துடன்..

"வாங்க ஆரோன்.. என்ன இந்தப் பக்கம்?" என்றாள் கேள்வியாக.

"சொல்லறேன்.. உள்ள போய்ப் பேசலாமா?" என்றவன், அவள் வழியை விட்டதும், "இப்போ எப்படி இருக்கு உன் தலைவலி?" என்றான் அக்கறையாக.

"ஹ்ம்ம்.. ஃபீல் பெட்டர்.." என்று அவனது கேள்விக்குப் பதிலளித்தாலும்..

"இங்க யாரையாவது பார்க்க வந்தீங்களா ஆரோன்?" என்று இவள் தனது முதல் கேள்வியை விடுவதாகவும் இல்லை.

அவளது கேள்வியில் மீண்டும் திணறியவன், ஒருவாறு சமாளித்துக் கொண்டு..

"இல்ல வல்லபி, தூங்கி எழுந்து ஈவினிங் பார்க்குக்கு வாக்கிங் போறேன்னு சொன்னியே.. அது தான் சும்மா உனக்கு கம்பெனி கொடுக்கலாம்னு நினச்சேன்!" என்று அவன் கூற அவனைச் சற்று வித்தியாசமாகப் பார்த்தாள் வல்லபி.

'இதெல்லாம் அவர்களுக்குள் பழக்கமில்லையே? இல்லாத பழக்கத்தைப் புதிதாக ஏற்படுத்த முனைகிறானா இவன்?' என்று எண்ணியவள்,

"இல்ல ஆரோன்.. எனக்குக் கொஞ்சம் க்ரோசரி எல்லாம் வாங்கணும்.. அதனால நான் பார்க்குக்கு போகல." என்று இவள் கூறியதும் ஆரோனோ..

"அட! நானும் எனக்குத் தேவையான க்ரோசரிஸ் எல்லாம் வாங்கணும்னு தான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன்.. இங்கிருந்து பக்கம் தானே கடை? வா ரெண்டு பேரும் நடந்தே போய் வாங்கிட்டு வரலாம்.." என்று அவன் விடாப்பிடியாகக் கூற, அவனிடம் அதற்கு மேல் மறுக்க முடியாதவள், வேறு வழியின்றி முகம் கழுவி, வேறு உடைக்கு மாறிவிட்டுக் கிளம்பினாள்.

வழியெங்கும் ஆரோன் மட்டுமாகத் தான் பேசிக் கொண்டே இருந்தான். அதை வல்லபி காதிலாவது வாங்கிக்கொண்டாளா என்பதில் ஆரோனுக்கே சந்தேகம் இருந்தது!

ஆனால் மனம் தளராத விக்கிரமாதித்தனாக அவனது முயற்சியை அவன் கைவிடுவதாகவும் இல்லை.

அவர்கள் அந்தப் பல்பொருள் அங்காடியில் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தபொழுது, அவர்களையே இரண்டு ஜோடிக் கண்கள் பின்தொடர்வதை ஆரோனும் சரி, வல்லபியும் சரி கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

ஆரோனை அப்படியே வழியனுப்பிவிட்டு, மீண்டும் தனது வீட்டுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தவளை, தியா வழியிலேயே சந்தித்தாள்.

அவளது முகத்தைப் பார்த்தே அவளது சோகத்தைப் புரிந்து கொண்டவள்..

"வல்லபி.. வா ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் வெளில போயிட்டு வரலாம்.." என்று அழைக்க, வல்லபியோ..

"இல்ல தியா. இப்போ தான் ஷாப்பிங் போயிட்டு வந்தேன். இப்போ மறுபடியும் வெளில போற மூட் இல்ல.." என்று கூற, அவளை விடுவதாக இல்லை தியா.

ஏற்கனவே நாள் முழுவதும் எப்படியும் எதுவுமே சாப்பிடாமல் பட்டினி தான் கிடந்திருப்பாள். இப்பொழுதும் விட்டால், இரவும் கூட எதுவுமே சாப்பிடாமல் அப்படியே சோர்ந்து போய்க் கிடப்பாள் என்று உணர்ந்து, இரவு உணவுக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்று, அவளது மனநிலையைக் கொஞ்சம் சாதாரணமாக மாற்றிக் கலகலத்துவிட்டு, மீண்டும் அவளை, அவளது வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டு தியா கிளம்பிவிட்டாள்.

இரவில்.. விளக்கு கூடப் போட்டிராத இருளில், வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மனதிற்குள் வேண்டாமலேயே ஒரு சோர்வு வந்த ஒட்டிக் கொண்டது தான் வல்லபிக்கு.

பேசாமல் இன்று ஒரு நாளாவது மாமா, அத்தையுடன் கழித்திருக்கலாம். அல்லது உறங்க மட்டுமாவது அங்கே சென்றிருக்கலாம்.. மனதுக்குள் கொஞ்சம் தென்பாக இருந்திருக்கும் என்று யோசித்தவள், சட்டென அந்த யோசனையைக் களைந்து, 'இல்ல.. வேண்டாம்! நான் இனி யாரையும் சார்ந்திருக்க வேண்டாம்..' என்றும் நினைத்துக் கொண்டு படுக்கையில் விழுந்தாள்.

மனதுக்குள் இபப்டி ஆயிரமாயிரம் எண்ணங்கள் சுற்றிச் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்ததால், உறக்கம் உடனே வந்துவிடவில்லை. சிறிது நேரப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு அவளையும் அறியாது அவள் கண்ணயர, அப்பொழுது மெதுவாக அந்த இருபதாவது மாடியின் ஜன்னலை வெளியிலிருந்து யாருக்கும் தெரியாமல் கழற்றிக் கொண்டிருந்தது ஓர் உருவம்!

இடுப்போடு சேர்ந்த ஒரு கயிறு அந்த உருவத்தை மேலிருந்து தாங்கிப் பிடித்திருக்க, அந்த ஜன்னலுக்கு எந்தவித சேதாரமும் இல்லாது கழட்டியபடி உள்ளே குதித்தது அந்த உருவம்!

மெல்ல வீட்டினுள் வந்து, உறங்கிக் கொண்டிருந்த வல்லபியைப் பார்த்தவன் கண்களில் கொலைவெறி தாண்டவமாடியது!

அந்தக் கண்களே கூறியது, இன்று இரவே எப்படியாவது அவளது உயிரைக் குடித்துவிட வேண்டும் என்று!


விடையறியா விடுகதையோ?

பெண்ணேவளின் மனக்குறையோ?

விட்டுவிடாது தொட்டுச் செல்கிறது

மாறாக் காதலின் தீராத் தேடல்!

நீயும் என் சொந்தமல்ல..

உன் நினைவும் என் சொந்தமல்ல..

சொந்தமெல்லாம் உன் காதலென்று


சொல்லுவதற்கும் யாருமில்ல!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இடையில் இன்னுமொரு முக்கியமான வேலை வந்துடுச்சு.. ரெண்டு விஷயம் சேர்த்து செய்யற மாதிரி இருக்கு.. ஆனாலும் தினமும் அப்டேட்ஸ் கொடுக்கப் போறேன்.. இனி கதையும் ரொம்ப வேகமா போகும்!

தொடர்ந்து படிங்க.. உங்க கருத்துக்களை என்கூட ஷேர் பண்ணுங்க!

 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 12

1000_F_572654564_uWKYuZZ1vadWv19h6H1fjGZF5gbHjL2j.jpg

அந்த இரவு வேளையில், சுவர்க்கடிகாரம் மட்டுமே மெல்லிய ஓசையை எழுப்பிக் கொண்டிருக்க, ஜன்னலிலிருந்து உள்ளே குதித்த அந்த உருவம், தான் மூச்சு விடும் சத்தம் கூட வெளியே கசிந்து விடாதபடிக்கு மிகக் கவனமாக நடந்து மெல்ல வல்லபியின் அருகே வந்தது.

நிர்ச்சலமாய் உறங்கும் அவள் முகத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க அடிவயிற்றின் அமிலம் அளவில்லாது சுரக்க, அந்த அமிலத்தின் விளைவாய் கண்கள் கனன்று, வெறிகொண்ட சிறுத்தையின் வேட்கை விழிகளாய் சிவந்து ஜொலித்தன.

தனது பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து அந்த ஊசியைக் கையிலெடுத்தான் அவன்.

இந்த ஊசியை அவளது புறங்கையின் நரம்பில் ஏற்றிவிட்டால் போதும், இரண்டே மணிநேரத்தில் எவ்வித அவஸ்தையுமின்றி உயிர் போய்விடும்!

எந்த மருத்துவ அறிக்கையாலும் இப்படி ஓர் ஊசியால் தான் அவள் உயிர் பிரிந்தது என்று கூடத் தெரியாமல், திடீரென ஏற்பட்ட மாரடைப்பினால் இரவோடு இரவாக அவள் உயிர் பிரிந்துவிட்டது என்று தான் அறிக்கை வரும்!

கன்னத்துக்கடியில் இரண்டு கரங்களையும் கோர்த்துக் கொண்டு உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் வல்லபி. அவளது கரத்தை எப்படி வெளியே எடுப்பது என்று யோசித்தபடி மெல்ல அவளை நோக்கி அந்த உருவம் குனிய, சட்டென்று அந்த உருவத்தின் கழுத்தைப் பிடித்தது இன்னொருவனின் இரும்புக் கரம்!

எதிர்பாராது நடந்த அந்தத் தாக்குதலில் நிலைதடுமாறிப் போன அந்தக் கொலைகாரனோ, புதிதாய் வந்தவனிடம் இருந்து விடுபடப் போராட, அந்தப் போராட்டத்தில் இருவருமே பொத்தென்று கீழே விழுந்தார்கள்.

அந்தச் சத்தத்தில் திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்த வல்லபி, "ஏய்.. யா.. யாரு.. யாரு.." என்று பதறியபடியே படுக்கையில் இருந்து மேலே எழ முயற்சித்தாள்.

அதற்குள் கீழே விழுந்திருந்த கொலைகாரன், அந்தப் புதிய மனிதனின் இரும்புப் பிடிக்குள் சிக்கிக்கொண்டு வெளிவர முடியாது கண்கள் புடுங்க மூச்சுகுத் தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

இதை அறியாத வல்லபியோ, எழுந்து சென்று விளக்கைப் போட முயல, கால் தடுக்கிக் அவளும் கீழேயே விழுந்தாள்.

அவள் கீழே விழுந்ததில் அந்தப் புதியவனின் கவனம் சற்று சிதறியது. அதை உபயோகப்படுத்திக் கொண்ட கொலைகாரனோ, அவனது உடும்புப் பிடியில் இருந்து சட்டென வெளி வந்து, திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்து விசிலடிக்க, அவனை மேலே இழுக்க கயிறு மீண்டும் கீழே போடப்பட்டது.

அதைச் சட்டென எட்டிப் பற்றியவன், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் வெளியே பறந்துவிட்டான்.

இதைக் கவனிக்காத வல்லபி, தடுமாறியபடி மேலே எழுந்து, "ஹெல்ப்.. ஹெல்ப்.." என்று கத்த முயல, அவளை எட்டி பிடித்து அவளது வாயைப் பொத்தினான் அந்தப் புதியவன்.

அதே நேரத்தில் வல்லபியும் தடுமாறியபடி விளக்கு சுவிட்சை அடைந்து அதைப் போட, எதிரில் இருந்த கண்ணாடியில் அவளும், அவளை ஒரு கையால் பின்புறமாக அணைத்துக் கொண்டே, மறுகையால் வாயைப் பொத்தியிருந்தான் அவனும் தெரிந்தார்கள்.

கண்ணாடியில் தெரிந்த அவனது பிம்பத்தைப் பார்த்தவளது விழிகள், அதிர்ந்து கீழேயே விழுந்துவிடும்படி தெறிக்க, அவளைப் பிடித்திருந்தவனின் பார்வை ஒரு நொடி கனிந்து, மறுநொடியே கலங்கி.. அதற்கு அடுத்த நொடியே அது ஓர் அந்நியப் பார்வையாக மாறியிருக்க, அதற்கு மேல் அவள் கத்த மாட்டாள் என்று உணர்ந்து அவளைத் தன்னிடமிருந்து அவன் விடுவித்தான்.

அவன் தன்னை விடுவித்தாலும் அதே இடத்தில் ஆடாது, அசையாது நின்றிருந்தவளோ இன்னமும் கண்ணாடியில் தெரிந்த அவனது பிம்பத்தைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளாக ஏதாவது பேசுவாள் என்று நினைத்தவனோ, சில பல நிமிடங்களாகியும் அவள் எதுவும் கூறாது போகவும், தானாகவே பேச்சைத் தொடங்கினான்.

"எப்படி இருக்க வல்லபி?" என்று இறுகிய குரலில் கேட்டது வேறு யாருமல்ல, யாரை இனி தன் வாழ்வில் சந்திக்கவே கூடாது என்று கரையும் தன் மனதின் வலியோடு முடிவெடுத்தாளோ.. அந்த முடிவிற்காகத் தினந்தினமும் தன்னைத் தானே வெறுக்கிறாளோ.. யாரின் காதலைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று அவள் அணுவணுவாகத் துடிக்கிறாளோ.. அதே சமரன் தான்!

இந்த ஐந்து வருடங்களில் அவனது உருவத்தில் தான் எத்தனை மாற்றங்கள்?! ஏற்கனவே உடற்பயிற்சி செய்து முறுக்கேயிருந்த உடல் இன்னமும் வலிமை பெற்றிருந்தது.

முகத்தில் வயதுக்கு மீறிய முதிர்ச்சி.. முன்னமே அவன் மிகவும் இறுக்கமானவன் தான். ஆனால் இப்பொழுது அவன் கண்களிலும் தெரிந்த அந்த இறுக்கம்.. கூடவே அந்த ஒதுக்கம்.. மனதுக்குள் என்னவோ செய்தது வல்லபிக்கு!

அவள், அவனுக்குப் பதில் கூறுவதற்கு முன்பே, வீட்டு வாசலின் அழைப்பு மணி ஒலிக்க, அவள் மீண்டும் வேறு யாரோவோ என்று அவனைத் திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள்.

அவளது பார்வையின் பொருள் புரிந்தாலும், அவளது பயத்தைப் போக்க ஆறுதலாக ஒரு வார்த்தை கூடக் கூறத் தோன்றவில்லை சமரனுக்கு.

எதுவும் பேசாது அவனே சென்று வாசற்கதவைத் திறக்க, வெளியே நின்றிருந்தது வருண் தான்!

அவனைக் கண்டும் அதே ஆச்சர்யம் வல்லபிக்கு! இவர்கள் இருவரும் இங்கே என்ன செய்கிறார்கள்? என்று யோசித்தாலும், வருணைக் கண்டதும் உள்ளுக்குள்ளிருந்த மகிழ்ச்சிப் பொங்கியது அவளுக்கு.

ஆவலாக.. "வருண்! எப்படி இருக்க? நீங்க எப்படி இங்க? இங்க இந்த நேரத்துக்கு யாரோ என் வீட்டுக்குள்ள புகுந்துட்டான்.. எதுக்கு வந்தான்.. என்ன, ஏதுன்னு எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

அதை விட சமரன் எப்படி இங்க சரியான நேரத்துக்கு வந்தான்னு ஒண்ணுமே புரியல.. அவன் மட்டும் வரலைனா.. இந்நேரம் நான் என்ன ஆகியிருப்பேனோ.." என்றவளுக்குக் குரல் சற்று நடுங்கியது.

அதைச் சலனமற்ற விழிகளுடன் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு அவள் பார்த்திருக்க, வருண் தான் அவளருகே வந்து மெல்ல அவளை சோபாவில் அமரவைத்து, தண்ணீர் கொடுத்துச் சமாதானப்படுத்தினான்.

"ஏய்.. விடு.. அது தான் சரியான நேரத்துல வந்து, எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம உன்ன காப்பாத்தியாச்சுல்ல?

நீ அதையே யோசிக்காத.. சரியா?" என்று அவன் கூற, நடந்த சம்பவத்தை ஜீரணிக்க சற்று அவகாசம் எடுத்துக் கொண்டவள்.. "ஆமா.. நான் கேட்டதுக்கு நீ இன்னும் பதிலே சொல்லலியே?

நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ இங்க வந்தீங்க?" என்றாள் மீண்டும்.

அதற்கு வருண் பதில் கூறுவதற்கு முன்பாகவே..

"நாங்க இங்க வந்து ஒரு மாசமாகுது. அப்பறம் நாங்க ஒன்னும் மத்தவங்க மாதிரி இங்க தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ வரல.. ஒரு அஃபீஷியல் வேலையா வந்தோம்.." என்ற சமரனின் பதிலில் வல்லபியின் முகம் கறுத்தது.

அவள் தலை மெல்லத் தாழவும் வருணோ, சமரனை நோக்கி ஒரு கண்டனப் பார்வை வீச, சமரனோ அலட்சியமாகத் தோளைக் குலுக்கினான்.

அதைக் கண்டு சலிப்பான ஒரு தலையசைப்புடன் தானே தொடர்ந்தான் வருண்.

"நாங்க இதே அபார்ட்மெண்ட்ல தான் ஒரு மாசமா தங்கியிருக்கோம். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி வெளில நின்னு பேசிட்டு இருந்தப்போ தான் ரெண்டு பேர் பேசிக்கிட்டத கேட்டோம்.

இந்த மாதிரி இருபதாவது மாடி, பி பிளாக்ல இருக்கற யாரையோ அட்டாக் பண்ணப் போறதா அவங்க பேசிட்டு இருக்கவும், போலீசை கூப்பிட்டு சொல்லக் கூட நேரம் இல்லாததால, நாங்களே என்ன தான் ஆகுதுன்னு பார்க்கலாம்னு வந்தா.. வந்ததும் நல்லதாகிடுச்சு.." என்று கூறி அவன் பெருமூச்சு விட, அந்தக் குழப்ப நிலையிலும் வருண் கூறியதில் பல ஓட்டைகள் இருந்ததாகத் தோன்றியது வல்லபிக்கு.

அவள் முகத்தைப் பார்த்தே அவளது யோசனை செல்லும் திசையை உணர்ந்த சமரனோ, சட்டென.. "ஆனா, நீ இங்க தான் வந்து ஒளிஞ்சுட்டு இருப்பேன்னு எங்களுக்குத் தெரியாது." என்று சேர்த்துக் கூற, இம்முறை சற்று கோபம் மண்டியது வல்லபிக்கு.

அதில் அவனைச் சரக்கென்றுறு நிமிர்ந்து பார்த்தவள், உண்டான் கடுப்பில்.. "நான்னு நீங்க தெரிஞ்சு வந்தீங்களா, இல்ல தெரியாம வந்தீங்களோ.. ஆனா, விஷயம் கேள்விப்பட்டதும் எப்படி போலீசுக்கு சொல்லாம நீங்களே ஆக்ஷன்ல இறங்கலாம்னு போலீஸ் முதல்ல உங்க முட்டியைத் தான் உடைப்பாங்க.." என்று சற்று கடுப்பாகக் கூற, சமரனின் பார்வையோ அவளைக் கண்டு ஏளனமாய் சிரித்தது.

அதில் அவள் குழப்பமாய் பார்த்திருக்க.. சமரனோ.. "ஹ்ம்ம்.. இந்தியன் போலீசை இந்தக் காரணத்துக்காகவெல்லாம் முட்டியை உடைப்பங்களா உங்க ஈஜிப்ட் போலீஸ்?" என்று அவன் குறையாத ஏளனத்துடன் கேட்க, வல்லபியின் பார்வையில் ஆச்சர்யம்!

அதே ஆச்சர்யத்துடன் அவள் வருணைப் பார்க்க.. அவனோ மெல்லிய நகையுடன், "வருண் ஐ.பி.எஸ், அசிஸ்டன்ட் கமிஷனர் ஆப் போலீஸ், சென்னை." என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டவன், சமரனைச் சுட்டி,

"சமர வர்மன் ஐ.பி.எஸ், ஸுப்ரண்டன்ட் ஆப் போலீஸ், ஜூனியர் கிரேட், மும்பை.

இங்க நாங்க ஒரு கேஸ் விஷயமா தான் வந்தோம். சோ லோக்கல் போலீசுக்கு எங்களை நல்லாவே தெரியும்.

இருந்தாலும் அவங்களுக்கு இன்ஃபார்ம் செய்யறது நம்மளோட கடமை.. சோ நான் அவங்களுக்கு போன் செய்துட்டு தான் இங்க வந்தேன். இன்னும் சரியா அஞ்சே நிமிஷத்துல போலீஸ் இங்க இருப்பாங்க.." என்று அவன் கூற, வல்லபிக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இருவரும் தாங்கள் கொண்ட லட்சியத்தை அடைந்துவிட்டார்கள். அவர்களது உழைப்பு வீண் போகவில்லை என்று எண்ணினாலும், வருண் ஆசைப்பட்டது மாவட்ட ஆட்சியருக்குத் தான். அவன் ஏன் ஆட்சியர் ஆகவில்லை என்ற சந்தேகம் அவளுக்கு எழ,

"ஏன் வருண்? உனக்கு கலெக்டர் ஆகணும்னு தான் ஆசை? ஆனா.. நீ எப்படி ஐ.பி.எஸ்?" என்று அவள் கேட்க, அதற்கும் வருணை முந்திக்கொண்டு சமரனே பதில் கூறினான்.

"என்ன செய்யறது? ஆசைப்பட்டது கிடைக்கலைனா, கிடைச்சதை ஆசைப்பட்டு ஏத்துக்க வேண்டியது தான்.." என்று எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு தோளைக் குலுக்க, வல்லபிக்கோ மனதுக்குள் சுருக்கென்று ஊசி தைத்தது.

அதில் சட்டென அவளது கண்கள் கலங்கிவிட, அதைக் கண்ட வருண், இம்முறை வெளிப்படையாகவே.. "சமரா.. போதும்.." என்றிட, அவனிடமும்.. "போடா.." என்றுவிட்டு, பால்கனியில் போய் நின்றுகொண்டான் அவன்.

அவன் சென்றதும் வல்லபியைப் பார்த்தவனோ, மீண்டும் தனது மென் முறுவலைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டு.. "ஒரு வகைல அவன் சொல்லறத்தும் சரி தான் வல்லபி.. நான் கலெக்டர் ஆகணும்னு ஆசைப்பட்டது உண்மை தான்.. ஆனா ஐ.ஏ.எஸ் கிடைக்கல எனக்கு.

சோ, சமர் மாதிரியே நானும் ஐ.பி.எஸ் எடுத்துட்டேன்.. ஆனா நானே நினைச்சுப் பார்க்காத அளவுக்கு இந்த பவர் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.

நான் ஒரு போலிஸ்ன்றதே உள்ளுக்குள்ள செம போதையா இருக்குன்னா பார்த்துக்கோயேன்.." என்று கூறி அவன் சிரிக்க, அவனது சிரிப்பில் வல்லபியும் இயல்பாக இணைந்து கொண்டாள்.

அதே சமயத்தில் வாசலில் போலீஸ்காரர்கள் வர, அவர்களது விசாரணையின் போது தான் வல்லபிக்கு ஒரு பெரிய உண்மை தெரிய வந்தது!

ஏனென்றால், அந்த அர்த்த ராத்திரியில் அவள் வீட்டுக்கு வந்தது, திருடுவதற்காகத் தான் என்று அவள் நினைத்திருக்க, போலீஸ்காரர்களோ, அது கொலை முயற்சி என்கவும் உள்ளுக்குள் நடுநடுங்கிப் போய்விட்டாள் அவள்.

அவள் எதற்காக இப்படி நாடு விட்டு நாடு வந்து, ஊர் பேர் தெரியாத ஊரில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாளோ, அதன் அர்த்தமே கெட்டுவிடும் போலல்லவா இருக்கிறது?

எதற்கு மீண்டும் மீண்டும் இந்தக் கொலை முயற்சி?

கடந்த நான்கு வருடங்களாக அமைதியாகத் தானே கழிந்து கொண்டிருக்கிறது அவளது வாழ்க்கை? அதில் மீண்டும் இந்தக் கலவரம் ஏன்? அதுவும், அன்று நடந்ததைப் அதே நாளில் மீண்டும் ஒரு கொலை முயற்சி! ஏன்? ஏன்? ஏன்? என்று அவள் தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு யோசித்துக் கொண்டிருக்க, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறுவதற்கு கூட அங்கு அப்பொழுது யாரும் இல்லை.

அவளது நிலை உணர்ந்த வருண், உடனே அவனது மாமா வீட்டினருக்குத் தகவல் கொடுக்க, அவர்களும் பதறியபடி அங்கே விரைந்தார்கள்.

அவள் மாவும், அத்தையும் அவளைப் பார்த்துக் கண்ணீர் உகுக்க, தியாதான் சமரனையும், வருணையும் சந்தேகமாகப் பார்த்தாள்.

யார் அவர்கள் என்று அவர்களிடம் விவரம் கேட்டு அறிந்து கொண்டவள், "ஓஹோ?!" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் தனது ஆச்சர்யத்தையும், கேள்வியையும் வெளிப்படுத்தினாள்.

கடைசியாகப் போலீஸெல்லாம் சென்ற பிறகு, அவள் இன்னும் சில நாட்களுக்கு இப்படி இங்கே தனியாக இருக்க வேண்டாம் என்று வல்லபியின் மாமா அவளைத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்தார்.

அவரிடம் சரியென்று கூறியவள், தனது உடைகளையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்புகையில் வருணிடம்.. "ஒரு நாள் ஃப்ரீயா இருக்கப்போ வீட்டுக்கு வாங்க ரெண்டு பேரும்.." என்று கூறிக் கொண்டிருந்தவளின் விழிகள் எதேச்சையாக சமரனின் கையில் இருந்த காப்பில் பதிந்தது!

அது, அவனது பிறந்தநாளுக்கு அவள், சமரனுக்கு பரிசளித்த காப்பு!

அவளே அறியாது, "எஸ்.வி" என்று கற்களில் பொறித்த காப்பு!

அதைப் பார்த்தவளது விழிகள் ஆச்சர்யத்தில் விரிய, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தால் சமரனோ, அதை அலட்சியமாக மேலே ஏற்றிவிட்டபடி.. "மத்தவங்க சொன்ன மாதிரி இது, சமரன் - வல்லபி இல்லை தான்.

அதே சமயம் நீ சொன்ன மாதிரி இது, சமர - வர்மனும் இல்ல..

ஏன்னா, இது.. "சமரன் - விஷாலி" என்று இறுகிய குரலில் கூற, வல்லபியின் இதயம் கிழிந்து.. வடிந்த குருதியின் ஒரு துளி இடம் மாறி அவள் கண்களில் துளிர்த்தது!

விழி சுரக்கும் உவர் நீர்

என்னிதயம் வடிக்கும் செந்நீர்!

காலங்கள் மாறலாம்..

கள்வன் நீ வேறு மாலையும் சூடலாம்!

காதல் கொண்ட கன்னிகையின்

காயம் தான் ஆறுமோ? - என்

கண்ணீரும் தீருமோ?!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. கதைக்கான கருதத்துகளை இங்க என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க : https://narumugainovels.com/threads/10539/
 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 13

3ce72569b15c3f732657ca7a9084fca7.png

மாமா வீட்டுக்கு வந்து, தியாவின் அறையில் தான் படுத்திருந்தாள் வல்லபி. என்ன தான் நேரம் நள்ளிரவுக்கு மேலே ஆகியிருந்தாலும், வல்லபிக்கு உறக்கம் வருவதாகவும் இல்லை, அவள் உறங்குவதாகவும் இல்லை!

இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு சமரனைச் சந்தித்ததில் அவளது மனம் கலங்கிப் போய் இருந்தது. வெகு நேரம் வரைக்கும் புரண்டு புரண்டு படுத்திருந்தவளை, தியாவின் குரல் கலைத்தத்து.

"தூங்கலையா வல்லபி?" என்று அவள் கேட்க, ஒரு பெருமூச்சுடன்.. "இல்ல.." என்றாள் வல்லபி.

தியா எழுந்து லைட்டைப் போட்டபடி, "ஏன்.. உன் ப்ரெண்ட்ஸ் ஞாபகமா?" என்கவும், திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள் வல்லபி.

"இல்ல, உனக்கு நடந்த கொலை முயற்சி பத்தி யோசிச்சுட்டு இருக்கியா?" என்று மீண்டும் அவள் கேட்க, இப்பொழுதும் ஒரு திடுக்கிடல் தான் அவளிடம்.

ஏனென்றால் அந்த முதல் அதிர்ச்சியைத் தவிர, இப்போது வரை அவளை யாரோ கொலை செய்ய முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள் என்பது வல்லபியின் மனதுக்குள் ஆழமாகப் பதியவே இல்லை.

அவள் மனத்தைக் குழப்பிக் கொண்டிருந்தது எல்லாம் சமரனின் வருகை தான்.

அதுவும் இப்பொழுது விஷாலியின், சமரனான அவனைப் பார்க்கப் பார்க்க உள்ளுக்குள் உடைந்து போனாள் அவள்.

கண் பாராது இருக்கும் வரைக்கும் கூட அவளது இழப்பு, இந்த அளவுக்கு அவளைப் பாதிக்கவில்லை. எப்பொழுது சமரன் அந்தக் கைக் காப்பைக் காண்பித்து, "இது சமரன் - விஷாலி" என்றானோ, அப்போதே பெருங்குரலெடுத்து அழுது கத்த வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு.

தொண்டையெல்லாம் அடைத்து, அப்படி அடைத்ததில் உள்ளுக்குள் வலித்து.. அந்த வலியைக் காட்டக் கூட முடியாமல் அடக்கிக் கொண்டாக வேண்டிய நிலை அவளுக்கு.

ஆனால் இப்பொழுது தியா இப்படிக் கேட்கவும் தான், தனது மனத்தைத் தானே உணர்ந்தவளாக, ஒரு நொடி தடுமாறியவள்..

"இ.. ஆ.. ஆமா தியா.. யார் என்னைக் கொல்ல வந்திருப்பாங்கன்னு யோசிக்க யோசிக்க ஒரே குழப்பமா இருக்கு.

மனசுக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு.." என்றாள்.

அவள் கூறியதை கேட்ட தியா.. "எனக்குக் கொலைகாரனைப் பத்தி எல்லாம் பயம் இல்ல.." என்று கூறவும், இப்பவும் கொஞ்சம் அதிர்ந்தாள் வல்லபி.

அவள் பார்வையைப் புரிந்து கொண்ட தியா..

"என்ன வல்லபி? உனக்கு நடந்த அந்த மர்டர் அட்டெம்ப்ட் பத்தி நான் ரொம்ப சாதாரணமா பேசற மாதிரி தெரியுதா?

நான் ஏன் எனக்குப் பயம் இல்லைன்னு சொன்னேன்னா.. உனக்கு இப்போ காவலுக்குத் தான் உன்னோட ப்ரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் வந்துட்டாங்களே!

அதுவும் இந்தியாவோட ரொம்ப டேலேன்ட்டடான போலீஸ் அவங்க ரெண்டு பேரும்.. இல்லையா?" என்று அவள் ஒரு மாதிரியான குரலில் கேட்க, அவளுக்கு என்ன பதில் கூறுவது என்று தெரியாது அமைதியாய் இருந்தாள் வல்லபி.

அதைக் கவனித்து, மனதில் குறிப்பெடுத்துக் கொண்ட தியாவோ.. "ஆமா.. இவங்க பேசினதைப் பார்த்தா, இவங்க உன்னோட க்ளோஸ் ப்ரெண்ட்ஸ் மாதிரி தெரியுது. ஆனா, நீ ஏன் அவங்க கூட இவ்வளவு நாள் டச்ல இல்ல?" என்று கேட்க, என்ன பதில் சொல்லுவாள் வல்லபி?!

அவள் அமைதியைக் கண்டு தனது சந்தேகம் வலுப்பட்டவளாக.. "சரி அதை விடு.. அதெப்படி அவங்க சரியான நேரத்துக்கு உன்னைக் காப்பாத்த வந்தாங்க?" என்று கேட்க, இன்னமும் தொடர்ந்த வல்லபியின் அமைதியில் கடுப்பான தியாவோ..

"ஏதாவது பதில் சொல்லு வல்லபி? இப்படி அமைதியாவே இருந்தா என்ன அர்த்தம்?" என்றாள் சற்று உயர்ந்த குரலில்.

அதில் நிமிர்ந்த வல்லபியோ, "இல்ல தியா.. எனக்கு எதுவும் தெரியல. எல்லாமே ஒரே குழப்பமா இருக்கு. ப்ளீஸ் இதுக்கு மேல என்கிட்டே எதுவும் கேட்காத. எனக்கு நாளைக்கு சீக்கிரமாவே வேலைக்குக் கிளம்பனும். நான் தூங்கறேன்." என்று கூறித் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

அவளை ஒரு கணம் எரிச்சலுடன் பார்த்திருந்த தியாவோ, மீண்டும் விளக்கை அணைத்துவிட்டு, அவளுக்கருகே படுத்துக்க கொண்டாள்.

அதற்கு மேல் இருவரது சிந்தனையும் வேறு வேறு திசையை நோக்கிப் பறந்தாலும், இரவுருக்குமே அன்றைய இரவு சிவராத்திரியாகத் தான் முடிந்தது.

மறுநாள் எழுந்து தியாவின் கண்களைச் சந்திக்காதே அலுவலுக்குக் கிளம்பினாள் வல்லபி.

அங்கு அலுவலகத்திலோ, அவளுக்கு நடந்த அந்தக் கொலை முயற்சியைப் பற்றிய விஷயம் பரவி அங்கிருந்த அத்தனை பேருமே அவளிடம் வந்து அதைப் பற்றி விசாரித்துப் போயினர்.

மற்றவர்களை விடவும், ஆரோன் தான் இந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டுத் துடித்துப் போனான்.

"யார் வல்லபி? உன்னைக் கொல்ல யார் முயற்சி செய்திருப்பாங்க? உனக்கு அப்படி யார் எதிரி?

நீ இங்க வந்ததிலிருந்து எனக்கு உன்னை நல்லாவே தெரியும். யார்கிட்டயும் எந்த வம்பும் வச்சுக்கிட்டது இல்லை நீ.. ஆனா, அப்படி இருந்தும் உன் மேல கொலை முயற்சி நடந்திருக்குன்னா என்ன காரணமா இருக்கும்?" என்று குழம்பியவன்,

"என்னோட பிரென்ட் ஒருத்தன் இங்க போலீஸ் டெபார்ட்மெண்ட்ல தான் இருக்காருன்னு ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்ல? அவன்கிட்ட சொல்லி இந்த விஷயத்தை நாம இன்னும் சீரியஸா ஹாண்டில் பண்ணனும்.

நீ கவலைப்படாத வல்லபி.. உன்னைக் கொல்ல வந்தவன் யாருன்னு நாம சீக்கிரம் கண்டுபிடிச்சுடலாம்.." என்று கூற, வல்லபியோ..

"இல்ல ஆரோன்.. இங்க போலீஸே எல்லாம் கவனிசிச்சுப்பாங்க.. நீங்க உங்க ப்ரெண்டை எல்லாம் தொந்திரவு செய்ய வேணாம்.." என்று கூறிவிட்டுத் தனது வேலையில் ஆழ்ந்தாள்.

ஆனால் அதன் பிறகும் மனது ஏனோ பிசைந்து கொண்டே இருந்தது அவளுக்கு. கூடவே யாரோ தன்னைப் பின் தொடர்வது போலவும் ஒரே உறுத்தலாக இருந்தது.

இங்கு அப்படிப் பின் தொடர்ந்து தொந்திரவு செய்பவர்கள் யாரும் இல்லை. ஆரோன், அவளைக் காதலிக்கிறான் தான். ஆனால் செல்லுமிடம் எல்லாம் பின் தொடர்ந்து.. பார்வையாலேயே துகிலுருவி.. என்பது போலவெல்லாம் இல்லாது, அவனது பார்வையில் கண்ணியம் தான் இருக்கும். கூடவே ஒரு அக்கறையும், அளவில்லா ஆர்வமும்!

ஆனால் இப்போதோ அலுவலகத்துக்குளேயே யாரோ தன்னைப் பின் தொடர்வது போல, மூச்சுக்கு காற்று கூட அவள் முதுகில் உரசும் தூரத்தில் பின் வருவது போலத் தோன்றவும், சற்று பயந்து தான் போனாள் வல்லபி.

பொதுவாகத் தைரியமானவள் தான் வல்லபி. ஆனால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகள் மனதிலும், வாழ்க்கையிலும் விழுந்த அடிகளால் மனம் கலங்கிப் போயிருந்தது அவளுக்கு.

ஏற்கனவே தேடி வந்த சொர்கத்தைக் காரணமே இன்றி உதைத்துத் தள்ளிவிட்டோம் என்ற குற்ற உணர்ச்சி.. அதையும் விட, அந்தச் சொர்க்கத்தில் இன்னொருத்தி மகிழ்ச்சியாய் வாழ்கிறாள் என்ற மறுகல்.. எல்லாமாய் சேர்ந்து அவளை மனதளவில் மிகவும் பலவீனப்படுத்தியிருந்த வேளையில் இப்படித் தன்னை யாரோ பின் தொடர்வது போலத் தோன்றவும், நிச்சயமாய் மனதோடு ஒடுங்கிவிட்டாள் அவள்.

சரி இதையே நினைத்துக் கொண்டு இருந்தால், மனது இன்னமும் பலவீனமாகும் என்று, அடுத்து வந்த வேலையில் கவனம் செலுத்தப் போனாள் அவள்.

அப்பொழுது தான், சமீபத்தில் அகழ்வாராய்ச்சி செய்து எடுத்து வந்த ஒரு மம்மியின் சவப்பெட்டியை அருங்காட்சியகத்தில் எங்கு, எப்படி வரிசைப்படுத்தலாம் என்று அறிவதற்காக, அந்த மம்மியின் தகவல்களைத் தேடப் போனாள் அவள்.

பொதுவாக எல்லா அருங்காட்சியகத்திலும் உண்மையான பொருட்களை மக்கள் பார்வைக்கு வைத்திருக்க மாட்டார்கள். அதிலும் இது போன்ற மம்மி, அது சம்மந்தமான பொருட்கள் எல்லாம் விலை மதிப்பு மிக்கவை!

கூடவே அபூர்வமான கலைப் பொருட்களும் கூட!

எனவே அது போன்ற பொருட்களை நேரடியாக அருங்காட்சியகத்தில் வைக்காது, அது போன்ற மாதிரிகளைத் தான் மக்கள் பார்வைக்கு வைத்திருப்பார்கள்.

அதுபோலவே அந்த அருங்காட்சியகத்தில், உண்மையான மம்மிக்களை அருங்காட்சியகத்தின் காப்பக இடத்தில் தனித்து, பூட்டி வைத்திருப்பர்கள்.

வல்லபி அதையெல்லாம் பதிவு செய்து வைக்க, அந்த அறைக்குத் தனியாகச் சென்றாள்.

அவள் மம்மிகளின் பதிவுகளைப் பார்த்துக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருக்கையில், அவள் காதோரமாக..

"ஹேதர்.." என்று யாரோ மெதுவாக.. மிக மெதுவாகக் கிசுகிசுக்கவும், திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள் அவள்.

பற்பல மம்மிகள், அதன் சவப் பெட்டிகள், மேலும் அதன் உடைந்த பாகங்கள்.. சிற்சில அகழ்வாராய்ச்சிப் பொருட்கள் என்று பலதும் வைக்கப்பட்டிருந்த அரை அது!

அறை சுத்தமாக இருந்தாலும், பொருட்களெல்லாம் நல்ல முறையில் அடுக்கியே வைக்கப்பட்டு இருந்தாலும்.. என்னவோ உள்ளிருந்த பொருட்கள் எல்லாம் பிணங்களும், அது சார்ந்த பொருட்களுமே என்பதால் ஒரு வகையிலான எதிர்மறை ஆற்றல் தான் நிலவியிருந்தது அங்கு!

அதனாலேயே திடுமெனக் கேட்ட அந்தக் குரலில் சற்று பயந்தாலும்.. தன்னுடைய பழைய கனவுகளின் விளைவினால் தான் இப்பொழுது தனக்கு இப்படி எல்லாம் தோன்றுகிறது என்று எண்ணியவள், காதோரம் கேட்ட அந்தக் குரலை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, மீண்டும் தனது வேலையில் கவனம் செலுத்தினாள்.

ஆனால் அடுத்த சில கணத்திலேயே..

"ஹேதர்.. என் காதலின் அரசியே!" என்று மீண்டும் காதோரம் அதே குரல் கேட்டது. கூடவே அந்தக் குரலோடு சேர்ந்து மூச்சுக் காற்றும்.. அந்த இடத்திற்கு சம்மந்தப்படாத வாசனையும் அவள் உணர்ந்தாள்!

மீண்டும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பியவளின் முகத்தில் இந்த முறை முத்து முத்தாக வியர்த்திருந்தது!

நிச்சயம் இது வெறும் கற்பனை அல்ல.. இந்த அறையில் அவளைத் தவிர யாரோ இருக்கிறார்கள்.

"யாரது? யார்.. யார் அது?" என்று சற்று நடுங்கும் குரலில் அவள் கேட்க, அவளது குரலே அந்த அறைக்குள் எதிரொலித்தது.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள் வல்லபி. அறைக்குள் மின்சார விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. நல்ல வெளிச்சமாகவே இருந்தது.

ஆனால் அந்த அறை இருந்தது, அருங்காட்சியகதத்தின் பாதாளத்தில்!

இங்கிருந்து கத்தினால் கூட மேல் தளத்தில் இருக்கும் யாருக்கும் கேட்காது. கூடவே போனின் டவரும் இங்கே வேலை செய்யாது.

அதில் சற்று நெஞ்செல்லாம் தடதடக்க.. இவள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவளைச் சுற்றிச் சுற்றி வட்டமிட்டு யாரோ நடப்பது போலக் காலடி சத்தம் மட்டும் கேட்டது!

இங்கு வல்லபியின் மூச்சின் வேகம் அதிகரித்தது..

அது சமயத்தில்.. "ஹேதர்.. உன் காதல் ஹோரஸுக்கு மட்டும் தானா?" என்ற அந்த மர்மக் குரலில் இப்பொழுத் ஏக்கம் தொனித்தது!

"யார் பேசறது? யார் என்கிட்டே விளையாடறது?" என்றாள் அவள் குரல் தந்தியடிக்க.

அடுத்த கணமே ஏதோ புகை போன்ற ஓர் உருவம் மெல்ல மெல்ல அவள் முன்பு தோன்ற ஆரம்பித்தது. அந்த உருவம் முழுமை பெறாவிட்டாலும்.. அந்தப் புகை மூட்டம் மட்டுமே காற்றில் மிதந்து அவள் முன்பு நின்று..

"நான் யாரென்று தெரியவில்லையா ஹேதர்?" என்று கேட்க, வல்லபியின் இதயமோ பயத்தில் தொண்டைக் குழிக்குள் துடித்தது!

விழிகள் வெளியே தெறித்துவிடும்படி அவள் விழித்திருக்க.. அவளைச் சுற்றிச் சுற்றி காற்றில் மிதந்தபடி பேச ஆரம்பித்தது அந்தப் புகைமூட்டம்!

"சொல் ஹேதர்! உன் காதல் ஹோரஸுக்கு மட்டும் தானா?" என்று அந்தப் புகை உருவம் கேட்க, இவளோ என்னவென்று பதில் கூறுவாள்?

இந்த ஐந்து வருடங்களாக நின்றிருந்த கனவோ இது என்று குழம்பியவள், இந்தக் கொடூர கனவு கலையட்டும் என்று தன்னையே நன்றாக வலிக்கும்படிக் கிள்ளிக்கொண்டாள்.

ஆனால் கை தான் வலித்ததே தவிர, கனவு தெளியவில்லை!

"என்ன ஹேதர்? என்னை வெறும் கனவென்று நினைக்கிறாயா? நான் வெறும் கனவல்ல ஹேதர்.. உண்மை! நீ உணர்வுப் பூர்வமாகக் காணும் உண்மை நான்!" என்று கூறிக் கொண்டிருந்த அந்தப் புகை மூட்டம், இவளது கண்களின் விலகாத அதிர்ச்சியில் ஏளனமாய் நகைத்தது!

"ஹா.. ஹா.. இந்தக் கண்களில் நான் என்றும் ஐயத்தினைக் கண்டதில்லையே ஹேதர்.. இன்று உன் கண்களில் தோன்றும் இந்த பாவம், புதிதாக இருக்கிறது!"

"ஓ! முன்பு உன்னுடைய ஹோரஸ் உனக்கானவன் என்ற இறுமாப்பில் உனது கண்கள் ஆணவத்தைக் கக்கினவோ? இப்பொழுது தான் அவன் உன்னவனல்ல.. அவன் இன்னொருத்தியின் உடைமையானவன் என்று அறிந்ததில் வந்து ஒட்டிக் கொண்டதோ இந்த ஐயம்?"

"ஆனால்.. உன் இதயம் தொட்டுச் சொல்?

அப்படியாகினும்.. உன் காதல் ஹோரஸுக்கு மட்டும் தானா ஹேதர்?" என்று மீண்டும் மீண்டும் ஒரே கேள்வியைக் கேட்டுக் கேட்டு, அவளைச் சுற்றிச் சுற்றி அந்தப் புகை மூட்டம் வர, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்தப் புகையின் அடர்த்தி அதிகமாக அதிகமாக.. வல்லபியின் நரம்புகளுக்குள் அதிவேகத்தில் சுரந்த அட்ரலினின் சுரப்பால் அவளுக்குத் தலையெல்லாம் சுற்றியது! கண்களெல்லாம் இருட்டிக் கொண்டு வந்தது!

ஆனாலும் அவளை மயக்கமடையாக் கூட விடாது அவளை இன்னும் இன்னும் இறுக்கியது அந்தப் புகை மூட்டம்!

உடலோடு கை, கால்கள் எல்லாம் இறுக்கிக் கொள்ள.. அந்த இறுக்கத்தில் விழி பிதுங்கி, அவள் மூச்சுக்குத் தவித்தாலும்..

"சொல்லு ஹேதர்! சொல்லிவிடு என்னிடம்..

உன்னைக் கொன்றானே அந்த ஹோரஸ்.. அதை விட உன் காதலைக் கொன்றானே அந்த ஹோரஸ்.. அவனுக்கா உன் காதல்?

இத்தனை நேர்ந்த பின்னும்.. அவன் வேறொருத்தியின் மணவாளனான இப்பொழுதும் அவனுக்கா இந்தக் காதல் அரசியின் நேசம்?

சொல் ஹேதர்.. உண்மையைச் சொல்லிவிடு!

உனைத் தவிர்த்து, பிறத்தியாளைத் தொடர்ந்த அவனுக்கா இன்னும் உன் காதல் ஹேதர்?" என்ற ஒவ்வொரு கர்ஜனைக்கும் வல்லபியை அந்தரத்தில் தூக்கிக் கொண்டிருந்தது அந்தப் புகை உருவம்!

இன்னும்..

என் காதல் உனக்கா?

என்னைத் தீண்டிய

உன் கரம் கொண்டே..

வேறு கரம் பற்றினாய்!

இன்னும்..

என் காதல் உனக்கா?

மனம் எனக்குத் தந்து..

மெய் கொடுத்தாய் அவளுக்கு!

இன்னும்..

என் காதல் உனக்கா?

கொண்ட காதலே கறுகி..

என் உயிரும் அதில் கரைய,

இன்னும்..

என் காதல் உனக்கா?

மன்றத்தில் எனை ஏற்றி..

மஞ்சம் தனை மாற்றினாய்..

சொல் என் காதலனே..

இன்னமும்..

என் காதல்

உனக்கே உனக்கா?!

ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி இந்தக் கதை ஒரு பாண்டஸி, அமானுஷ்யம் கலந்த கதை.. கதை எப்படிப் போகுதுன்னு என்கிட்டே மறக்காம ஷேர் பண்ணிக்கோங்க.. நிறைய சைலன்ட் ரீடர்ஸ் படிக்கறீங்க.. ப்ளீஸ் உங்க கருத்தையும் என்கிட்ட சொன்னா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவேன் நான்..

உங்க கருத்துக்களுக்கு.. இங்க கிளிக் செய்ங்க : https://narumugainovels.com/threads/10539/page-2
 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 14
360_F_569904888_VYexdmsMI7ywnUiZoSQx8BRMSvmEvD3o.jpg

இன்னும் இன்னும் நெறுக்கியபடி.. நிலத்தின் தொடர்பு அறுந்து போக, அவளை வான் நோக்கி உயர்த்திக் கொண்டிருந்த அந்தப் புகையின் இறுக்கத்தில் விழி பிதுங்கி.. மூச்சுக்குத் தவித்தாள் வல்லபி.

"சொல் ஹேதர்.. உண்மையைக் கூறிவிடு.." என்று மேலும் மேலும் அவளை இறுக்கிக் கொண்டிருந்த அந்த உருவம் இறுதியாக ஒரு கொடூரச் சிரிப்பினூடே, அவளை விழுங்க வாயைத் திறந்தது!

"அம்மா..!" என்று அலறியபடி எழுந்தால், அவள் இருப்பது மருத்துவமனையில் என்று புரிந்தது வல்லபிக்கு!

"என்ன ஆச்சு எனக்கு?" என்று வலிக்கும் தலையை ஒரு கையால் அழுத்திவிட்டபடி பார்த்தால், அந்தக் கையில் ஐ.வி ஏறிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

கூடவே, "வல்லபி.. ரிலாக்ஸ்.. அந்தக் கையை அசைக்காதே.." என்று கனிவும் கரிசனையுமாக ஆரோன் கூறுவதும் காதில் விழுந்தது.

புருவம் சுருக்கிய யோசனையுடன் அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தால், அந்த அறைக்குள் ஆரோனுடன், தியா, வருண் கூடவே சமரனும் இருபப்து புரிந்தது.

எல்லோரையும் ஒரு கணம் பார்த்தவள், ஆரோனிடமே திரும்பி.. "என்னாச்சு ஆரோன்? நான்.. நான் எப்படி இங்க?" என்று சோர்ந்த குரலில் கேட்க, ஆரோனோ..

"அதை நான் தான் உன்கிட்ட கேட்கணும் வல்லபி.. என்ன ஆச்சு உனக்கு? நான் எதேச்சையா ரெகார்ட் ரூமுக்கு வரதுக்காகப் படிக்கட்டுல இறங்கிட்டு இருக்கும் போது, பொத்துன்னு ஏதோ கீழ விழற சத்தம்!

என்னடா விழுந்துச்சுன்னு பதறிப் போய் வந்தா, நீ கீழ கிடந்த!

கிட்ட வந்து பார்த்தப்போ தான் தெரிஞ்சுது நீ மயங்கிக் கிடந்தது! உடம்பெல்லாம் ரத்தமா சிவந்து போய் இருந்துச்சு..

அவசர அவசரமா உன்ன ஹாஸ்பிடலுக்குத் தூக்கிட்டு வந்துட்டு தான் தியாக்கு தகவல் கொடுத்தேன்..

என்ன ஆச்சு உனக்கு?" என்று அவன் மீண்டும் கேட்க, இரண்டு கைகளாலும் தலையைத் தாங்கியபடி குனிந்து அமர்ந்து கொண்டாள் வல்லபி.

"தெரியல ஆரோன்.. எனக்குச் சுத்தமா தெரியல.. என்னைச் சுத்தி என்ன நடக்குதுன்னு எனக்குச் சுத்தமா தெரியல.." என்று அவள் கூற, அருகில் நின்றிருந்த வருணோ..

"என்ன வல்லபி? இது எப்பவும் உனக்கு வருமே.. அந்த மாதிரி கனவா? இன்னுமா உனக்கு அந்தக் கனவு வந்துட்டு இருக்கு?" என்றான் கவலையாக.

"இல்ல.. இல்ல வருண்.. இது கனவு இல்ல.." என்று அவள் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவளது காதருகே..

"ஹேதர்.. நான் கனவல்ல! உண்மை!!

நீ உயிரும், உணர்வுமாக உணரும் உண்மை நான்!" என்று மீண்டும் அதே வாசகம் ஒலிக்க, வல்லபியின் உடல் ஒரு கணம் தூக்கி வாரிப்போட்டது!

அவளது அதிர்வில் பயந்த வருணோ..

"என்ன ஆச்சு வல்லபி.. என்ன தான் நடக்குது உனக்கு?" என்று பதற, அருகில் அவளையே அசையாது பார்த்துக் கொண்டிருந்த சமரனோ..

"இது அதே மாதிரி வரக் கனவு தான்.. அவளைப் பயப்படாம இருக்கச் சொல்லு.. முக்கியமா எதைப் பத்தியும் கண்ட கற்பனை செய்துட்டு இருக்காம ஃப்ரீயா இருக்கச் சொல்லு.

அதை விட முக்கியமா, டாக்டர்ஸ் குடுக்கற ட்ரீட்மெண்ட்டுக்கு கோ ஆபரேட் பண்ண சொல்லு..

இந்த மாதிரிப் பிரச்சனைக்கு எல்லாம் ஒழுங்கா டாக்டர்ஸ் கிட்ட கன்சல்டிங் செய்தாலே போதும்.. சரியாகிடும்.." என்று கூற, அவன் மறைமுகமாகத் தனக்கு மனநலப் பிரச்சனை என்று கூறுகிறான் என்று புரிய, அவனை ஆத்திரமாய் முறைத்தாள் வல்லபி.

அதே கோபத்துடன்.. "எனக்கு யாரோட அட்வைசும் தேவையில்லை வருண். என் வாழ்க்கை.. என் உடம்பு.. என் மனசு.. எல்லாத்தையும் நானே பார்த்துப்பேன்.

தேவையில்லாம என் பிரச்சனைல தலையிட வேண்டாம்னு எல்லார்கிட்டயும் சொல்லு.." என்று முகத்தில் அறைந்தது போல அவள் கூறவும், சமரனுக்குக் கண்கள் சிவந்தன.

கோபத்துடன் தியாவிடம் திரும்பி.. "உன் அத்தை பொண்ணுக்குப் பிரச்சனைன்னா எதுக்கு எனக்கு போன் பண்ணின?

இனி மேல் அவளுக்கு எந்தப் பிரச்சனை வந்தாலும் என்னைக் கூப்பிடாத.. அது தான் சொல்லிட்டா இல்ல.. அவளுடைய வாழ்க்கை.. அவளுடைய உடம்பு.. அவளுடைய மனசு எல்லாத்தையும் அவளாவே பத்திரமா பார்த்துப்பா.." என்று அவன் பேசிக் கொண்டிருக்க, அவர்களது விவாதம் சூடு பிடிப்பது தெரிந்தாலும், அவர்கள் எல்லோரும் தமிழில் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் ஆரோனுக்கு அவர்கள் பேசுவது புரியாமல் போனது.

அதே நேரம், தியாவின் மூலமாக, சமரனும், வருணும், வல்லபியின் சிறு வயது தோழர்கள் என்றும் அவன் ஏற்கனவே அறிந்து கொண்டிருந்ததால், அவர்களுக்குள் ஏதோ சண்டை என்ற அளவில் மட்டுமாகப் புரிந்து கொண்டு.. அங்கே நின்று அவர்களது சண்டையைப் பார்ப்பது நாகரீகமாகாது என்பதால், வல்லபியிடம்..

"நான் போய் டாக்டர்கிட்ட எப்போ நீ டிஸ்சார்ச் ஆகலாம்னு கேட்டுட்டு வந்துடறேன்.." என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றான்.

அவனிடம் சரி என்று தலையசைத்த வல்லபி, தியாவைக் கோபமாக முறைத்தாள்.

"யாரைக் கேட்டு நீ இவங்களுக்கு போன் பண்ணின? ஏன்.. பழசெல்லாம் கிளப்ப நினைக்கறியா?" என்று முகத்திற்கு நேராகக் கேட்கவும் தியாவுக்கு முகம் சட்டெனக் கன்றிச் சிவந்துவிட்டது.

வல்லபியைப் பற்றி.. அவளது மனதைப் பற்றி முழுவதுமாக அறிந்த ஒரே ஆள் யார் என்றால் அது தியா தான்!

இங்கு வந்து, தன்னை நினைத்துத் தானே வருந்திக் கொண்டிருந்த பலவீனமான நாட்களில், நடந்ததை எல்லாம் யாரிடமாவது கூறி ஆறுதல் தேடா விட்டால், அப்படியே கிடந்து நைந்து விடுவோம் என்று தோன்ற, அப்பொழுது தான் தியாவிடம் எல்லாவற்றையும் கூறியிருந்தாள் வல்லபி.

தனது தோழிக்காக முழு மனதாக வருத்தப்பட்டவள் தான், இப்பொழுது அவளது வாழ்க்கை நல்லபடியாக மாற வேண்டும் என்றும் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

ஆனால் காரணமே இன்றி தனது வாழ்க்கையை ஒரு முறையல்ல.. இரண்டாவது முறையாகவும்.. இதோ இப்பொழுது மூன்றாவது முறையாகவும் அழிக்கத் துடிக்கும் இவளை என்ன செய்வது என்ற ஆத்திரத்தில்..

"நீ.. நீ சரியான முட்டாள்.. முதல் முறை உன் கைல கிடைச்ச சொர்க்கத்தைத் தான் நீ தொலைச்சுட்ட.. இப்போ அது திரும்பக் கிடைச்சாலும் வேணாம்னு காலால எட்டி உதைக்கற..

அதைவிட.. பைத்தியக்காரன் மாதிரி உனக்கான சொர்க்கத்தை உருவாக்க ஒருத்தன் அஞ்சு வருஷமா காத்துட்டு இருக்கான்.. அவனுக்காக.. அவனைப் பத்தியாவது நீ கொஞ்சமாவது யோசிச்சியா?

உன்ன மாதிரி ஒரு முட்டாள் இங்க இருக்கவே முடியாது.." என்று அவள் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது ஆரோன் உள்ளே வர, இந்த ஐந்து வருடங்களாக வல்லபிக்காகச் சொர்க்கத்தை உருவாக்கக் காத்துக் கிடப்பது யாரென்று அப்பொழுது தான் புரிந்தது சமரனுக்கு.

அதை அறிந்ததும் இதழோரமாய் வளைந்த ஏளன முறுவலுடன்..

"ஓஹோ? அடுத்த பலியாடா?" என்று தியாவைப் பார்த்துக் கேட்டவன், ஆரோனிடம் திரும்பி ஆங்கிலத்தில்..

"எதுக்கும் பிரயோஜனம் இல்ல.. டோன்ட் வேஸ்ட் யுவர் டைம் பிரதர்.." என்று கூறவும், ஆரோனுக்கு ஒன்றும் புரியாது விழிக்க, அதில் இடையிட்டுத் தடுத்த வல்லபியோ..

"ஆர் யு கிரேஸி சமரன்? ஜஸ்ட் ஷட் யுவர் ப்ளடி மவுத்!" என்று கோபமாக இறையவும், அவளருகே வந்த ஆரோனோ..

"வல்லபி.. ப்ளீஸ்.. எதுக்கு நீ இவ்வளவு டென்சன் ஆகற? கொஞ்சம் அமைதியா இரு.. ப்ரெண்ட்ஸ்க்குள்ள சண்டை வரதெல்லாம் சகஜம் தான்.. அதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு கோபம்..

நீ கொஞ்சம் அமைதியா இரு.. நான் இங்க கான்டீன்ல உனக்குச் சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிட்டு வரேன்.." என்று அவளை அமைதிப் படுத்திவிட்டு அவன் வெளியேற, இப்பொழுதும் கோபமாய் அவளை முறைத்தாள் தியா.

"இந்த அன்பை வேணாம்னு சொல்லற உன் மூளையை அப்படியே எடுத்து உன்னோட ம்யூசியம்லேயே வச்சுக்கோ.. நீயெல்லாம் மனுஷியே கிடையாது ச்சை.." என்று வெறுப்பாகக் கூறி முகததைத் திருப்பிக் கொணடவள், வல்லபி அதற்கும் அமைதியாகத் தலையைக் குனிந்து கொள்ளவும், மீண்டும் ஆத்திரமாய்..

"ஆனா இப்படி ஒருத்திய இந்த அளவுக்குக் காதலிக்கறானே.. அந்த இடியட்டை சொல்லணும்.. அவன் மேல மத்தவங்க வச்சிருக்கிற உண்மையான அன்பை அவன் புரிஞ்சுக்கல.. அந்தப் பாவத்துக்குத் தான் அவன் இப்படி உனக்காகத் தவமிருந்து கஷ்டப்படறான்.." என்று கூறும் பொழுதே அவளையும் மீறி அவளது கண்கள் கலங்கி, கண்ணீர் சரசரவென்று கீழிறங்க, முகத்தை மூடிக் கொண்டு அங்கிருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துவிட்டாள் தியா.

அவள் அழுவதைத் தாங்காத வல்லபி.. "நான் தான் ஆரோன்கிட்ட பேசறேன்னு சொல்லறேன்ல தியா? நான் பேசினா அவர்.. அவர் புரிஞ்சுப்பார் உன்ன.." என்று அவள் கூற, சீறலாய் நிமிர்ந்தவள்..

"ஷட் அப்!" என்று தனது இரு காதுகளையும் பொத்திக் கொண்டு கத்தினாள். அதில் சட்டெனத் தலை குனிந்த வல்லபியைப் பார்த்த தியாவோ..

"நீ பேசப் போறியா? எனக்காக நீ பேசப் போறியா? நீ பேசித் தான் அவனுக்குப் புரியணுமா?

நானே சொல்லாம அவன் என் காதலைப் புரிஞ்சுக்கணும்னு நினைச்சேன்.. இத்தனை வருஷமா அவனுக்கு அது புரியலைன்னா.. இனியும் அவனுக்கு அது தெரிய வேணாம்..

நீ மத்தவங்களுக்கு சொன்ன அதே வார்த்தையைத் தான் நான் உனக்குச் சொல்லப் போறேன்..

இது என் வாழ்க்கை.. நான் பார்த்துக்கறேன்.. எனக்காக யாரும், யார்கிட்டயும் பேச வேணாம்.." என்று கூறக் கூற அவளையே அதிர்ந்து போய்ப் பார்த்தான் வருண்.

அதே சமயம் சமரனோ.. "ஹோ?! அப்படிப் போகுதா கதை?" என்று வருண் காதில் கிசுகிசுக்க, அவனைத் திரும்பிப் பார்த்த வருணோ..

"இந்தக் காதல் ஏன் மச்சி யாருக்கும் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கவே மாட்டேங்குது?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டான்.

அதற்கு மெல்லச் சிரித்த சமரனோ..

"அது நீ காதல்ல விழறப்போ தான் உனக்குத் தெரியும் மச்சி.." என்று குரலில் வலியுடன் கூறினான்.

அப்பொழுது கையில் பானத்துடன் வந்த ஆரோனோ..

"சாரி கைஸ்.. என்னால எல்லாருக்கும் வாங்கிட்டு வர முடியல.. அதனால லேடீசுக்கு மட்டும் தான் காபி வாங்கிட்டு வந்தேன்..

நீங்க ரெண்டு பேரும் வாங்களேன்.. நாம மூணு பெரும் சேர்ந்து கான்டீன் போயிட்டு ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு வரலாம்.." என்று கூறவும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்ட வருணும், சமரனும்.. சரியென்று அவனுடன் சென்றனர்.

அவர்கள் வெளியே சென்றதும் அதுவரை தலையில் ஒற்றைக் கை வைத்து அமர்ந்திருந்த தியாவோ, ஒரு பெருமூச்சுடன் நிமிர்ந்து..

"சாரி வல்லபி! ஏதோ டென்ஷன்ல உன்கிட்ட அப்படி ஹார்ஷா பேசிட்டேன்.. ப்ளீஸ் தப்பா நினைச்சுக்காத..

அப்பறம் டாக்டர் உனக்குப் பெருசா பிரச்சனை எதுவும் இல்லைனு சொன்னார்.. எல்லாம் ஏற்கனவே உனக்கு நடந்த அந்த மர்டர் அட்டெம்ப்ட் பத்தின பயத்தால உனக்குக் கொஞ்சம் ஆங்சைட்டி ஆகியிருக்கும்.. அதனால வந்த மயக்கம் தான்னு சொன்னார்.

கூடவே உன்னோட ப்ளட் பிரஷர் கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கறதாவும் சொன்னார். அதுக்காகத் தான் இந்த ட்ரிப்ஸ்.. நீ கண் முழிச்சதுமே இதையெல்லாம் உன்கிட்ட சொல்லணும்னு நினைச்சேன்..

ஆனா பாரு.. உடம்பு சரியில்லாத பொண்ணுகிட்ட, பைத்தியம் மாதிரிச் சண்டை போட்டுட்டேன்.." எனக் கூறியபடி எழுந்து வந்தவள், வல்லபியின் அருகேயே அமர்ந்து கொண்டு.. "சாரி வல்லபி!" என்றாள் மீண்டும்.

தன் மீதான அவளது பாசத்தையும் வல்லபி அறிவாள்.. ஆரோன் மீதான அவள் நேசத்தையும் வல்லபி அறிவாள்.. கூடவே அவளது வலியையும் முழுதாகவே அவள் அறிவாள்!

ஆனால் இப்படிப்பட்ட பெண்ணவள் இத்தனைக்குப் பிறகும் தன்னை இப்படி தாங்குவதை என்னவென்று ஏற்பது?!

என்னவோ தன்னால் தான் அனைவருக்குமே துன்பம் என்ற குற்றவுணர்ச்சி தான் மிகுந்து போக.. அவளைப் பாய்ந்து அணைத்துக் கொண்ட வல்லபியோ..

"சாரி தியா.. என்னால தான் நீயும் கஷ்டப்படற.." என்று உடல் குலுங்கி அழ.. அவளது முதுகை மெல்லத் தட்டிக் கொடுத்த தியாவோ..

"நீ சந்தோஷமா இருந்தா என்ன விட வேற யாரும் அதிகம் சந்தோஷப்பட மாட்டாங்க வல்லபி..

நான் அனுபவிக்கற வலியை, நீ ஆரோனுக்குக் கொடுக்கறயேன்றது தான் என்னோட வருத்தம்.. மத்தபடி உன்னால என் சந்தோஷத்துக்கு எந்தக் குறைச்சலும் இல்லை.." என்று கூறி சமாதானபப்டுத்தினாள்.

சற்று நேரத்தில் கேன்டீனுக்குக் சென்றவர்களும் திரும்பிவிட, வல்லபியை அன்றே வீட்டிற்குச் செல்லலாம் என்றும் மருத்துவர்கள் கூறிவிட, அப்பொழுதே வீட்டுக்குக் கிளம்பினாள் வல்லபி.

அப்பொழுது வல்லபி, தியாவிடம்.. "தியா.. நான் என் வீட்டுக்கே போறேன்.." என்று தயக்கத்துடன் கூற, அவளது தயக்கம் புரிந்தது தியாவுக்கு.

தன்னை அருகில் இருந்து பார்க்கப் பார்க்க, தியாவுக்கு எப்படி இருக்குமோ என்னவோ.. வல்லபிக்குத் தான் மனம் நொந்து போகும்.. தன்னால் தான் இந்த நல்ல பெண்ணின் வாழ்க்கை வீணாகிறதே என்று மறுகுவாள்!

அவளது வருத்தத்தில், தியாவுக்கும் கோபம் வரும்!

எனவே தான் வல்லபி தன் வீட்டுக்கே சொல்லறேன் என்று கூறியது. ஆனால் அவளது உடல்நிலையைக் காரணம் காட்டி, அவளைத் தனியே விட தியா மறுக்கவும் சமரன் அதில் இடையிட்டான்.

"விடு தியா.. சிலரெல்லாம் அனுபவிச்சு தான் புரிஞ்சுப்பாங்க.. அவள அவ போக்கில் விடு.. ஆனா எதுக்கும் நடு ராத்திரி, மேடம் பயந்து உங்க வீட்டுக்கு ஓடி வருவாங்க.. அதுக்கும் ரெடியாவே இரு.." என்று வல்லபியைக் கேலி செய்ய, அதில் சுறுசுறுவெனக் கோபம் மூண்டது வல்லபிக்கு.

"மைண்ட் யுவர் ஓன் பிஸ்னஸ்.." என்று அவனைப் பார்த்து வல்லபி எரிந்து விழ, அதை அலட்சியம் செய்து தோளைக் குலுக்கி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான் சமரன்.

இவர்களது சண்டையைக் கண்டு தியாவும், வருணும் தலையில் அடித்துக் கொள்ள.. இறுதியாக வல்லபி தன் வீட்டுக்கே வந்து சேர்ந்தாள்.

கையோடு வாங்கி வந்திருந்த உணவை உண்டுவிட்டு, மருத்துவர் கொடுத்திருந்த மாத்திரைகளை உண்டுவிட்டு தனது படுக்கையில் சாய்ந்தாள் வல்லபி.

கண்ட பக்கமும் யோசனைகள் அலைபாய, அன்று தான் கண்டது கனவா.. அல்லது நிஜாமாகேவே அந்தப் புகையுருவம் தன்னிடம் பேசியதா? என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில்.. மீண்டும் அவள் காதுக்குள்..

"என்னை எப்போது சேர்வாய் ஹேதர்?" என்று ஒரு குரல் ஒலிக்க, அரண்டு போய் எழுந்து அமர்ந்தாள் வல்லபி.

"இது வெறும் கனவு தான்.. கனவு தான்.." என்று அவள் தனக்குத் தானே கண் மூடிக் கூறிக் கொண்டிருக்க, அவள் காதுக்குள் அந்த உருவத்தின் சிரிப்பு கேட்டது.

"ஹா.. ஹா.. இன்னும் நீ என்னை நம்பவில்லையா ஹேதர்?

இப்பொழுது நீ என்னை நம்பாவிட்டால் பரவாயில்லை.. ஆனால் கூடிய விரைவில் நீ என்னைச் சந்திப்பாய்.. அப்பொழுது என்னை நம்பிவிடு..

ஆமாம் ஹேதர்.. நீ என்னைச் சேரும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை!" என்று அந்தக் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது வீட்டுக் கதவு பலமாகத் தட்டப்பட விதிர்விதிர்த்தது வல்லபிக்கு!


மது தேடும் தும்பியே..

மலர் மடல் விரியுமோ?

மூச்சுத் தென்றல் கொடாதே..

மென்மையாய் தழுவிச் செல்லாதே..

எனை மீறி நானுமே..


தேன் தரக் கூடுமே!

ஹேய் தங்கம்ஸ்.. சாரி கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்லை.. அதான் சரியா அப்டேட் கொடுக்க முடியல.. அடுத்த எபிசொட் முடிஞ்ச வரைக்கும் நாளைக்குப் போட முயற்சிக்கறேன்.. இல்லைனா, செவ்வாய்க்கிழமை வரும்..

அதுக்குள்ள நீங்க படிச்சுட்டு உங்க கருத்துக்களை எல்லாம் என்கூட ஷேர் பண்ணிக்கோங்க!
 

Attachments

  • 1000_F_565193037_9kxgbP82QxdtyH3Obm1lMAVnTbon4aPx.jpg
    1000_F_565193037_9kxgbP82QxdtyH3Obm1lMAVnTbon4aPx.jpg
    244.9 KB · Views: 0
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 15
Egyptian-God-Ra.jpg

தடதடவெனக் கதவு தட்டுப்பட, அதிர்ந்து போய்க் கதவுப்புறம் திரும்பினாள் வல்லபி. அதே சமயத்தில் இவளுக்குக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த குரலும் சட்டென நின்றது!

உடலெல்லாம் வியர்வையில் குளித்திருக்க, தொடர்ந்து தட்டப்படும் கதவையே அதிர்ந்து போய்ப் பார்த்திருந்தாள் வல்லபி.

'என்னை நீ வந்து சேரும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை..' என்ற அந்தக் குரல் கூறியது உண்மையாக இருக்குமோ?

இதுவரை வெறும் புகை மூட்டமாக, வெறும் குரலொலியாக அவளிடம் பேசி வந்த அமானுஷ்யம், இப்பொழுது உருவம் கொண்டே வந்து விட்டதோ என்று அவள் அஞ்சிக் கொண்டு இருக்கையிலேயே, கதவு தட்டப்படும் வேகம் அதிகமானது.

மிடறு விழுங்கிக் கொண்டு, மெல்ல மெல்லக் கதவை நோக்கி நடந்தாள் வல்லபி.

'கதவைத் தட்டறது யார்? அந்த உருவம் தானா?' என்று யோசித்தபடியே..

"யா.. யாரது?" என்று இவள் குரல் கொடுக்க, மறுபுறத்தில் இருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை. ஆனால், கதவு தட்டப்படுவதும் நிற்கவில்லை.

கண்களை இறுக்க மூடி, ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்துக் கொண்டவள், இதற்கு மேல் கண்களைக் கட்டிக் கொண்டு கண்ணாமூச்சி ஆடும் இந்த ஆட்டம் வேண்டாம்.. எதுவாக இருந்தாலும், நேருக்கு நேராகச் சந்தித்து விடலாம்.. அதனால் தன் உயிரே போனாலும் பரவாயில்லை.. இந்தக் கொடுமையில் இருந்து தப்பித்தால் போதுமென்று சட்டெனக் கதவைத் திறக்க.. வெளியே நின்றிருந்தவனைப் பார்த்தவளது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன!

ஏனெனில், வாசற்கதவைத் தட்டியபடி, அலட்சியமாக வேடிக்கை பார்த்தபடி நின்றிருந்தது வேறு யாருமே இல்லை.. சமரனே தான்!

முகமெல்லாம் வியர்வையில் நனைத்து, மூச்சு வாங்கக் கதவைத் திறந்தவளை, வியப்பாய் பார்த்தான் சமரன்.

"என்ன.. கதவைத் திறக்கறதுக்கு, நாப்பது கிலோ மீட்டர் மராத்தான் ஓடி வந்த மாதிரி, இப்படி வேர்த்து, பூத்துப் போய் மூச்சு வாங்க நிக்கற?" என்று அவன் கேட்க, அவனை ஆத்திரமாய் முறைத்தாள் வல்லபி.

"உனக்கு அறிவு ஏதாவது இருக்கா? இந்த நேரத்துல எதுக்கு இப்படிக் கதவைத் தட்டற? போன்ல கூப்பிடறதுக்கு என்ன?" என்று எரிந்து விழ, அவளை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு, அலட்சியமாய் அவளைக் கடந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் அவன்.

"ஏய்.. நில்லு.. நில்லுன்னு சொல்லறேன்ல? எதுக்கு வந்தன்னு கேட்டா, நீ பாட்டுக்கு மாப்பிள்ளை மாதிரி ஹாயா வீட்டுக்குள்ள வந்துட்டு இருக்க?" என்று அவள் மீண்டும் கத்த, சமரனோ..

"இப்போ எதுக்குக் கத்தற? உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்.. வா.." என்று அப்பொழுதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் கூற, "இந்த நேரத்துல என்ன முக்கியமான விஷயம்?" என்றபடி அவனைப் பின் தொடர்ந்து வந்தாள் வல்லபி.

"வந்துட்டியா?" என்றபடி சாவதானமாகச் சோபாவில் அமர்ந்த சமரன், "உள்ள இருந்து ஒரு தலைகாணியும், ப்ளாங்கெட்டும் எடுத்துட்டு வா.." என்று கூறியபடியே சோபாவில் படுக்க, "எதே?" என்றாள் வல்லபி.

"என்ன எதே? நான் இனி இங்க தான் தங்கப்போறேன்.." என்று அவன் சாவதானமாகக் கூற, ஏற்கனவே அவளுக்குக் கேட்ட அந்தக் குரலில் குழம்பிப் போய் இருந்தவள், இவனது கூற்றில் ஆத்திரமே கொண்டாள்!

"இங்க பாரு சமர்.. இது விளையாடறதுக்கான நேரமில்லை.. ஒழுங்கா நீ வந்த விஷயத்தைச் சொல்லிட்டு உடனே இங்கிருந்து கிளம்பற வழியைப் பாரு.." என்று அவள் கூற, எழுந்து அமர்ந்தவனோ..

"என்ன நான் விளையாடறேனா? நீ தான் விளையாடற..

நான் சீரியஸா தான் சொல்லறேன்.. இனிமேல் நான் இங்க தான் தங்கப் போறேன்.. போ மா.. சீக்கிரம் போய் எனக்கு ப்ளாங்கெட்டும், பில்லோவும் எடுத்துக் கொடு.." என்று மீண்டும் கேட்டான்.

அவன் உண்மையாகவே கூறுகிறானா, அல்லது விளையாடுகிறானா என்று வல்லபியால் கண்டுகொள்ளவே முடியவில்லை.

அவனை முறைத்தபடியே எதிரே இருந்த சோபாவில் அவள் அமர, ஒரு பெருமூச்சுடன்..

"நீ என்ன நம்பலையா வல்லபி? உனக்கு ஏற்கனவே த்ரெட் இருக்கு.. அதனால உன் பாதுகாப்புக்குத் தான் நான் இங்கத் தங்கணும்னு சொல்லறேன்.." என்று அவன் மீண்டுமாய் கூற, வல்லபியோ..

"எஸ்.. எனக்கு த்ரெட் இருக்கறது உண்மை தான்.. அப்படி உனக்கு அக்கறையா இருந்தா, என்ன நீ என் மாமா வீட்டுலேயே தங்க வச்சிருக்கணும் இல்ல?

நான் அங்க தங்க மாட்டேன்னு சொல்லும்போது அமைதியா இருந்துட்டு, இப்போ இப்படி பண்ணினா என்ன அர்த்தம்?

அதுவும் இல்லாம.. இப்போ நீ.. இன்னொருத்தியோட பு.. புருஷன்.. உன் பொ.. விஷாலிக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா அவ என்ன நினைப்பா?" என்று கேட்க, சட்டெனச் சமரனின் இதழ்கள் யாருக்கும் தெரியாத ஒரு ரகசியப் புன்னகையை உகுத்தன.

ஆனால் அதை வல்லபி கண்டுகொள்ளும் முன் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டவன், "அப்போ.. எனக்குக் கல்யாணம் ஆகலேன்னா.. நான் இங்க தங்க உனக்குச் சம்மதமா?" என்று அவன் கேட்க, மனதுக்குள் மத்தாப்புச் சாரல் வல்லபிக்கு.

அவள் முகம் அவளையே அறியாது விகசித்துச் சிரிக்கும் முன், "ஆனா எனக்குக் கல்யாணமானாலும் பரவாயில்ல.. என் பொண்டாட்டி என்னோட வேலையைப் பத்தி நல்லா புரிஞ்சுக்கிட்டவ..

இதுக்கெல்லாம் என்னை அவ சந்தேகப்படமாட்டா.." என்று கூறி அவள் மனதோடு பூத்த மத்தாப்பில், ஒரு லாரி மணலை அள்ளிப் போட்டான் அவன்.

சமரனின் இந்தப் பதிலில் அவளது முகம் சற்று சுருங்கிவிடவும், அதையும் மனதுக்குள் குறித்து வைத்துக் கொண்டவன், மேலும் தொடர்ந்தான்.

"உன்னோட பிடிவாதத்தை யாராலேயும் மாத்த முடியாது. அதையும் விட, இந்த அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு பக்கத்துலேயே உன் மாமா வீடு இருந்தாலும், அது தனி வீடு.

அந்த வீட்டைச் சுத்தி நிறைய புதர் இருக்கு. கூடவே வீட்டுக்குப் பின்னாடி காரை நிறுத்திட்டு வந்து, வீட்டுக்குள்ள இருக்கறவங்கள என்ன வேணாலும் செய்துட்டு, உடனே கார்ல ஏறினா, சட்டுனு மெயின் ரோட்டுக்கு போய் டிராஃபிக்ல கலந்துட முடியும்.

அதே சமயம், இங்க உன்னோட அபார்ட்மென்ட்ல அன்னைக்கு நடந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு காவல் இன்னும் அதிகமாகியிருக்கு.

அதையும் விட, இது எனக்கு ஏற்கனவே பழக்கப்பட்ட இடம்.. உனக்கு எந்த விதத்துல ஆபத்து வரும்னும் என்னால ஈஸியா கணிக்க முடியும்.. அதனால தான் நீ இங்க இருக்கறதுக்கு சம்மதிச்சேன்.." என்று கூற, சட்டென அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளோ..

"ஆபத்து மனுஷங்களால இருந்தா என்னை நீ காப்பாத்திடுவ சமரன்.. ஆனா என்னைக் கொல்லப் பார்க்கறது மனுஷங்க இல்ல.." என்று இறுகிய குரலில் கூற, சட்டென ஒரு விதிர்ப்பு சமரனிடத்தில்!

"என்ன சொல்லற நீ?" என்று அவன் திகைப்பிடன் கேட்க, சட்டென..

"அதை விடு.. எதுக்கு என் மேல இவ்வளவு கரிசனம்? இந்தப் பிடிவாதக்காரி என்ன ஆனா உங்களுக்கு என்ன சார்?" என்று இதழில் கசந்த முறுவலுடன் அவள் கேட்க, அவளையே ஆழப் பார்த்தவன்,

"பிடிவாதக்காரி இல்லடி.. நீ பைத்தியக்காரி.." என்று கோபமாக இரைந்தான்.

அதில் வல்லபி அவனை அதிர்ந்து நோக்க, ஒரு பெருமூச்சுடன் தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டவன்..

"அக்கறை என்ன.. அக்கறை? எல்லாம் பால்ய.. இல்ல.. இல்ல! பழைய ஸ்நேகிதின்ற ஒரு கன்சர்ன் தான்.." என்று விட்டேற்றியாகக் கூறினான்.

"ஆனாலும், நீங்க இப்படி என் வீட்டுல வந்து தங்கியிருக்கறதுல எனக்குச் சுத்தமா உடன்பாடு இல்ல.." என்று அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு கூற, மீண்டும் சோபாவில் சாய்ந்தவனோ..

"எனக்கு அதைப் பத்தி அக்கறை இல்ல.." என்று கூறி முகத்தை முழங்கையால் மூடிக் கொண்டு அவன் படுத்துவிட, அவனை முறைக்க மட்டுமே முடிந்தது வல்லபியால்.

அதையும் விட, இதுவரை தனக்குக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தக் குரல் இப்பொழுது சமரனின் வருகைக்குப் பிறகு சட்டென நின்றுவிட்டதையும் அவளது மனம் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டது.

ஆனாலும் எதனால் தனக்கு இப்படியெல்லாம் நேருகிறது என்று அவளது மனம் எண்ணாமலில்லை!

கூடவே தனக்கு முன்னொரு காலத்தில் ஏற்பட்ட ஆபத்து இப்பொழுது மீண்டும் பின் தொடருவதை உணர்ந்தாள் அவள். அதிலும் இம்முறை தான் அதிலிருந்து தப்பிப்பது முடியவே முடியாத காரியம் என்று நிச்சயமாக நம்பினாள்.

யோசித்து, யோசித்தே தலைவலி வந்துவிட, மீண்டும் மாத்திரை போட வேண்டுமா என்று ஆயாசமாக உணர்ந்தவள், சூடாக காபி குடிக்கலாம் என்று எண்ணினாள்.

அந்த நேரத்தில் காபி அருந்துவது நல்லதல்ல தான்! ஆனால்.. தலைவலியும், காய்ச்சலும் அவரவருக்கு வந்தால் தானே தெரியும்?

அதிலும், இந்த சமரன் இருக்கிறானே.. அவனுக்கு மட்டும் இந்த நேரத்தில் இவள் எழுந்து போய் காபி குடிக்கப் போவது தெரிந்தால், ஒரு பெரிய விரிவுரையே நிகழ்த்தி விடுவான்.

என்ன செய்ய, சொந்த வீட்டிலேயே அவனுக்குத் தெரியாமல் திருட்டுத் தனமாகத் தான் காபி குடிக்க வேண்டும்.. என்று எண்ணியபடி மெல்லக் கதவைத் திறந்து, அடிமேல் அடி வைத்தபடி வந்தாள்.

மெது மெதுவே நடந்து அவள் சமரனைக் கடக்கும் சமயம், நொடி நேரத்தில் புயலைப் போல எழுந்த சமரன், சுற்றி வளைத்து அவளைப் பின்னாடிருந்து இழுத்து அணைக்க, திகைத்துப் போனாள் வல்லபி.

மேல் மூச்சு.. கீழ் மூச்சு வாங்க அவள் நின்றிருக்க, சமரனோ இன்னும் இன்னும் அவளை இறுக்கியபடி நின்றிருந்தான்.

"ஸ்.. சமர்.. வி.. விடு.. என்ன.. வி.. விடு.." என்று இவள் எழும்பாத குரலில் தடுமாறியபடி கூற.. சமரனோ மெல்ல அவளது பின் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்தபடி..

"என்கிட்டே இருந்து அவ்வளவு ஈஸியா விலகிப் போய்ட முடியுமாடி உன்னால?" என்றான்.

அவன் குரலில் இருந்த கோபமோ.. இல்லை தாபமோ.. வல்லபியின் உடலுக்குள் பெரும் நடுக்கத்தைக் கொடுக்க..

"சமர்.. என்ன விடுன்னு சொல்லறேன்ல? ப்ளீஸ் விடு என்ன!" என்று அவள் இம்முறை பரிதவிப்பாய் கேட்டாள்.

அவளது தவிப்பில் சமரனுக்குத் தான் இலக்கம் வருவதாய் இல்லை.. இன்னும் இன்னுமாய் அவளைத் தன்னோடு இறுக்கியபடி..

"ஒரே ஒரு முறை சொல்லிடு அபி.. என்ன விட்டுடாத சமரான்னு ஒரே ஒரு முறை சொல்லிடு டி..

உனக்குப் புரியலையா அபி.. என்னோட இந்த அணைப்புல இருக்கற காதல்.. இதுல இருக்கற தவிப்பு உனக்குப் புரியலையா அபி!

நான் வேண்டாம்னு நிஜமா உன் மனசு சொல்லுதா?

என்னை விட்டுப் பிரிஞ்சு வந்த இத்தனை வருஷத்துல ஒரே ஒரு நாளாவது நீ என்னை நினைக்காம.. என்னை நினைச்சு கண்ணீர் வடிக்காம இருந்திருக்கியா அபி?" என்று அவளுள்ளே புதைந்து போய்க் கூறிக் கொண்டிருந்தவனின் கண்களிலிருந்து மெல்ல வழிந்த கண்ணீர்ச்சரம் வல்லபியின் பின்னங்கழுத்தை நனைக்க, வல்லபிகோ அழுகையில் உதடு நடுங்கியது!

எப்படிக் கூற முடியும்.. அவளால் எப்படி அவளது முழு மனதோடு அவனை வேண்டாம் என்று கூறிவிட முடியும்.. இதயம் வடிக்கும் கண்ணீரை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, வலிக்க வலிக்க அல்லவா கூறிக் கொண்டிருக்கிறாள் அவன் வேண்டாமென்று!

கையிலல்ல.. காலடியிலேயே கவிழ்ந்து கிடக்கிறேன் என்று கூறும் சொர்க்கத்தை எட்டி உதைத்துவிட்டு இங்குக் கட்டிலுக்கு கண்ணீரை வார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள்.

விடும் மூச்சுக் காற்று கூட அவனது காதலை பறை சாற்றியபடியே பயணித்திருக்க.. எப்படி அவளால் அந்தக் காதலை மறைக்க முடியம்?

வேண்டாம் வேண்டாமென்று விலகி வந்தாலும்.. இதோ.. இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டாலும்.. பின்னோடு ஓடி வந்து கட்டிப்பிடித்து கண்ணீர் உகுக்கிறானே.. இந்தக் காதலை அவளால் எப்படி வேண்டாமென்று கூற முடியும்?

ஆனால்.. அவள் கூறித் தான் ஆக வேண்டும் இல்லையா?

அவனது காதல் அவளுக்கானதாய் மட்டுமிருந்தால், அவன் மீது தனது அத்தனைக் காதலையும் மூச்சு முட்டக் கொட்டித் தீர்த்திருப்பாளே..

இந்தக் கண்ணீர் அவளுக்காக மட்டுமா சிந்தும்?

இந்தக் கருணை அவளுக்காக மட்டுமா கசியும்?

இந்தக் காதல் அவளுக்காய் மட்டுமா இருக்கும்?

இந்த சமரன்.. அவனது உயிரும் உடலும்.. அவளுக்காக மட்டுமா துடிக்கும்?

கிடையாதே.. கிடையவே கிடையாதே..

எண்ணி எண்ணி அத்தனை ரணத்தையும் மேலும் மேலும் அதிகப்படுத்த, வார்த்தைகள் கற்றாழைப் பழத்தின் முள்ளாய் தொண்டைக்குள் குத்திக் கொண்டு சிக்கிவிட.. வெறும் மறுப்பான தலையசைப்பே அவளது பதிலானது.

அந்தத் தலையசைப்பில் அவளது பதில் புரிந்தாலும்..

"ஹேதர்.. நீ என் பிழை தான் கண்டாய்.. அதன் நியதி ஏன் கேளாய்?

கேட்டுவிடு ஹேதர்.. என் துரோகத்தை முற்றும் முழுதாகக் கேட்டுவிடு.." என்ற சமரனின் வார்த்தைகளில் திக் பிரம்மை பிடித்து, அவனிடமிருந்து அடித்துப் பிடித்து விலகினாள் வல்லபி!


ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. இத்தனை நாளா நான் வரலைன்னு ஒருத்தரும் தேடவே இல்லையே?

இருந்தாலும் பரவாயில்ல.. இதோ இப்போ போட்டிருக்கற எபிசோடைப் படிச்சுட்டு உங்க கருத்துக்களை என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க..

 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 16
ac14d9b4564e449ca1a93b8dc724037b.jpeg

தன் காதுகளில் விழுந்த வார்த்தைகள் எல்லாமே நிஜாம் தானா? என்று அதிர்ந்து போய் அவனையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் பேதை!

"சமர்.. வி.. விளையாடாதே.. இது.. இது விளையாடறதுக்கான நேரம் இல்ல.." என்று அவள் குரல் நடுங்கக் கூற, சிவந்திருந்த விழிகளால் அவளை ஏறிட்டான் சமரன்.

"உனக்கு இன்னமும் எதுவுமே நினைவு வரவில்லையா ஹேதர்?" என்ற குரல் தழுதழுத்தது சமரனிடத்தில்!

"ஹையோ.. இந்த ஹோரஸ்.. ஹேதர்.. இவங்க எல்லாரும் யாரு? ஏற்கனவே கொஞ்ச நாளா என் காதுக்குள்ள ஒரு குரல் கேட்டுட்டே இருக்கு.. என்னோட காதல் உனக்கா.. உனக்கான்னு..

இப்போ நீ வேற கண்டபடி உளறாத.." என்று அவள் கூற, ஓர் ஆழ்ந்த பார்வையுடன் தன்னை விட்டு விலகி நிற்பவளை நெருங்கினான் சமரன்.

"அப்போ.. உனக்கு எதுவும் ஞாபகத்துக்கு வந்து நீ என்னை வேண்டாம்னு சொல்லல!

உனக்கு எதுவும் ஞாபகம் வராமலேயே நான் உனக்கு வேண்டாம்னு முடிவு செய்துட்டியா ஹேதர்?" என்று கூறுகையில் அவனது குரலில் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு வலி இருந்தது.

"ஹேதர்.. ஹேதர்.. ஹேதர்!.. யார் அந்த ஹேதர்? இனி அந்தப் பேரைச் சொல்லி என்னைக் கூப்பிடாத.. இப்படித் தான் ஏதோ ஒரு குரல் என்னை ஹேதர்.. ஹேதர்ன்னு கூப்பிட்டு பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குது.." என்று இரு கரங்களாலும் தலையை அழுத்தப் பற்றிக் கொண்டு வீடே அதிர அலறினாள் வல்லபி.

அவள் மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் குரல் தன்னை இம்சிப்பதாகக் கூறவும் கண்களில் கொலை வெறி மூண்டது சமரனுக்கு!

"உனக்கு அந்தக் குரல் யாருன்னு தெரியுமா? சொல்லு.. உனக்கு அதுவாவது யாருன்னு தெரியுமா?" என்று நெருங்கி வந்து அவளது தோளைப் பிடித்து அழுத்தி உலுக்க, வல்லபிக்கு, அவன் பற்றிய இடத்தில் வலி பிறந்தது.

முகத்தில் வலியின் வேதனையுடன் அவனைப் பார்த்தவள்.. "எனக்குத் தெரியல.. அந்தக் குரல் யாரோடதுன்னு எனக்குத் தெரியல.. ஆனா, அந்தக் குரலைக் கேட்கும் போதும் சரி.. உன்னைப் பார்க்கும் போதும் சரி.. நான் உணர்வது எல்லாமே வலி தான்.. வலி மட்டும் தான்!" என்று அவள் கூறக் கூற, இங்கு சமரனுக்கு இதயத்தில் குருதி கசிந்தது!

அதை மனத்தால் உணர்ந்தாலும் விடுவதாய் இல்லை வல்லபி!

"என்னைப் பொறுத்த வரைக்கும் நீயும், அந்தக் குரலும் வேற வேற இல்ல.. ரெண்டு பேருமே எனக்குத் தொல்லை தான் கொடுக்கறீங்க.. என் மன நிம்மதியைக் கெடுக்கறீங்க.." என்று அவள் அவனை நேராய்ப் பார்த்துக் கூற, கண்களில் துளிர்த்த நீருடன் அவளையே பார்த்திருந்த சமரன்..

"நான் உனக்கு வேதனை கொடுக்கறேனா வல்லபி?" என்றான் உடைந்த குரலில்.

"ஆமாம்.. இன்னொருத்தியோட புருஷன் நீ.. ஆனா வம்படியா என் வீட்டுக்குள்ள இந்த அர்த்த ராத்திரில வந்து உட்காந்திருக்க.. கேட்டா, என்னோட பாதுகாப்புக்குன்னு சொல்லற?

என்னோட மனசைப் பத்தி நீ என்னைக்காவது யோசிச்சிருக்கியா?

அதை விட.. எனக்கு உன் மேல காதல் தான்னு ஒத்துக்க சொல்லற.. இந்த விஷயம் எல்லாம் வெளில இருக்கறவங்களுக்குத் தெரிஞ்சுதுன்னா, என்னைக் காரித் துப்பமாட்டாங்க.." என்று அவள் பேசிக் கொண்டே போக, எங்கிருந்தது தான் சமரனுக்கு அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ தெரியவில்லை.. உடலெல்லாம் செஞ்ஞாயிராய் கொழுந்து விட்டே எரிய..

"ஜஸ்ட் ஷட் அப்.." என்ற அவனது கர்ஜனையை வல்லபியின் தேகம் ஒரு கணம் நடுங்கியது!

"நான் வேற யாரையும் கல்யாணம் செய்துக்கல.. நான் இன்னொருத்தியோட புருஷன்.. நான் இன்னொருத்தியோட புருஷன்னு இனி ஒரு முறை சொல்லாத.." என்று கூறி நிறுத்தியவன், ஒரு நொடி இடைவெளி விட்டு..

"டோன்ட் யூ டேர்.." என்று அவன் உறுமலாய் கூற.. இப்போதும் வல்லபியின் தேகம் நடுங்கியது தான்.

ஆனால் இம்முறை வந்த நடுக்கம் பயத்தினாலா.. அல்லது பரவசத்தினாலா என்பது அவளுக்கே தெரியவில்லை.!

ஆனால் இவன் தானே விஷாலியுடன் நிச்சயம் வரைக்கும் சென்றது? இப்பொழுது அவளைத் தான் மணந்து கொள்ளவில்லை என்று கூறினால்? என்று அவள் கேள்வியுடன் எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போதே, சமரன் தானாகவே இடையிட்டான்.

"உனக்கு இதை நம்ப முடியுமா இல்லையானு தெரியல.. நீ வேண்டாம்னு சொன்னதை என்னால ஏத்துக்கவே முடியல.. அதனால நான் அந்த நிச்சயத்தை மேடையிலேயே நிறுத்திட்டேன்.." என்று கூறினான் சமரன்.

இதைத் தான் கூறி முடிக்கும் பொழுது வல்லபி நிச்சயம் மகிழ்ச்சியடைவாள் என்று எதிர்பார்த்து அவன் கூறியிருந்தால், நிச்சயம் அவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியிருக்கும்!

ஏனென்றால் இப்பொழுதும் சீறிச் சினந்தது அவளது பார்வை!

'இப்போ என்ன?' என்பது போல அவன், அவளைப் பார்த்தது வைக்க.. அவனது விழிகள் கேட்ட கேள்விக்குத் தானாகவே பதிலுரைத்தாள் வல்லபி.

"அப்போ.. உன்ன நம்பி வந்தவளை, நடு வழியிலேயே கை விட்டுட்டு வந்துட்ட?" என்ற அவளது கேள்விக்கு எப்படி அவன் பதில் கூறுவான்?

இது விஷாலியுடன் நடக்க இருந்த நிச்சயத்துக்காகவா.. அல்லது.. முன்னெப்பொழுதோ நடந்து விட்ட ஒன்றுக்காகவா? என்று அவன் குழம்பித் தவித்துக் கொண்டு நின்றிருக்க.. அவள் பேசிக் கொண்டே போனாள்!

"நான் உன்னைக் காதலிக்கறேன்னு எப்போவாவது சொன்னேனா? சொல்லு.. எப்போவாவது சொன்னேனா?

நீ உன் வாழ்க்கையைப் பார்க்க வேண்டியது தானே? அந்த விஷாலியைக் கல்யாணம் செய்துட்டு வாழ்க்கைல செட்டில் ஆகியிருக்க வேண்டியது தானே?!

எதுக்கு இப்படி தேவதாஸ் மாதிரி சுத்திட்டு எனக்கு கில்ட்டி ஃபீல் கொடுத்துட்டு இருக்க?" என்று கேட்கவும் சமரனுக்கும் இப்பொழுது சுரீரென்றது!

"இங்க பாரு.. திரும்பாத திரும்ப அந்த வார்த்தையை என்கிட்டே சொல்லாத..

என்னைக் காதலிக்கலேனா, எதுக்குடி ஊரை விட்டு இப்படி ஓடி வந்த?

உண்மையாவே நீ எனக்கு ப்ரெண்டா மட்டும் தான் இருந்தேன்னா.. எதுக்குடி என் நிச்சயத்தைக் கண்ணால கூடப் பார்க்காம ஓடி வந்த?

அதை விட.. நான் உன்னைக் கட்டிப்பிடிச்சப்போ, உன்னோட ஒரு கை என்னை வேணாம்னு சொன்னாலும், இன்னொரு கை.. இதோ.. இந்த ஷர்ட் காலரை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்குச்சே.. அதுக்கு அர்த்தம் என்னடி?

எல்லாத்தையும் விடு.. இன்னொன்னு சொல்லட்டுமா? சொல்லட்டுமாடி?

உன்னை நான் கிஸ் பண்ணினனே.. அப்போ நான் மட்டும் தான் உன்னை கிஸ் பண்ணினேனா? உன் மனசைத் தொட்டு சொல்லு.. என் முத்தத்துக்கு நீ பதில் சொல்லல?" என்று அவள் கண்களுக்குள் ஊடுருவி அவன் கேட்க, இப்பொழுது திகைத்துப் போய் வாயடைத்து நின்றாள் வல்லபி!

இதற்கு முன்பாகவும் இதே கேள்வியை அவன் கேட்டிருக்கிறான்தான்! அப்பொழுதுஎல்லாம் தவிப்பாக.. இறைஞ்சுதலாக.. ஏக்கமாக வெளிப்பட்ட இந்தக் கேள்வி.. இப்பொழுது கோபமாக, சீறலாக அல்லவா வருகிறது!

அதிலும் இவன் கண்களைப் பார்த்து.. ரத்த வேட்கையுடன் துரத்தி வருமே சிறுத்தை.. அதைக் கண்களைப் போலக் கணல் கக்கும் இவனது கண்களைப் பார்த்து என்ன கூறிவிட முடியும் அவளால்?

திக் பிரம்மை பிடித்தவளைப் போல அவள் நின்றிருக்க.. இன்னும் மூச்சுக் காற்று படும் நெருக்கத்தில் அவளிடம் ஒட்டியவன்..

"அது எல்லாத்தையும் விட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லறேன் நல்லா கேட்டுக்கோ.. நான் யாரைக் கல்யாணம் செய்யணும்ன்றதை நான் முடிவு செய்துப்பேன்..

என்னைக் கல்யாணம் செய்துக்க சொல்லற ரைட்ஸ் யாருக்கும் கிடையாது!" என்று அவன் கூறுகையில் உயிர் உறைந்தே போனது வல்லபிக்கு!

அவள் மிடறு விழுங்கிக் கொண்டு அவனையே பார்த்திருக்க, அந்த நேரத்தில் அபஸ்வரமாய் அவள் வீட்டுக் கதவின் அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

இந்த நேரத்தில் யார் வந்திருப்பது என்று வல்லபி திகைத்தாலும், கதவைத் திறந்து யாரென்று பார்க்க நினைத்தவள் நேரே செல்ல, அவளைக் கைப் பிடித்துத் தடுத்த சமரனோ..

"போய் உன் பாத்ரூம்ல ஒளிஞ்சுக்கோ.. நான் யாருன்னு பார்க்கறேன்.. கைல என் போனை வச்சுக்கோ.. ஏதாவதுனா, sos காண்டக்ட்ல வருண் இருப்பான்.. சட்டுன்னு அவனுக்குக் கூப்பிடு.." என்று கூறிவிட்டு, அவள் அரை மனதாகக் குளியலறைக்குள் புகுந்ததும், தனது முதுகுப்புறத்தில் மறைத்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியைத் தயாராகத் தூக்கியபடியே கதவருகே சென்றான்.

கதவில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் லென்ஸின் வழியாக வெளியே பார்த்தனது கண்களில் இருந்த கோபம் மாறி, வியப்பு குடிகொண்டது.

"இவன் எங்கே இங்க?" என்று எண்ணியபடி கதவைத் திறந்தால், அங்கே நின்று கொண்டிருந்தது.. ஆரோன்!

தனது திகைப்பை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாது, ஆரோனைப் பார்த்து, "இந்த நேரத்துல இங்க எங்க வந்தீங்க ஆரோன்?" என்று சாதாரணமாகக் கேட்டான் சமரன்.

ஆனால் என்ன தான் சமரன் தனது வியப்பை அடக்கிக் கொண்டாலும்.. ஆரோனுக்கு அந்த அளவுக்குச் சாமர்த்தியம் போதாததால், அவனது முகம் அப்பட்டமான அதிர்ச்சியையும், வியப்பையும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் பொறாமையையும் காட்டியது.

"நா.. நானா? என்னையா கேட்டிங்க? அதிருக்கட்டும்.. நீங்க இந்த நேரத்துல வல்லபி வீட்டுல என்ன செய்யறீங்க?" என்று முதலில் தடுமாறினாலும், சிரமத்துடன் தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு ஆரோன் கேட்க, அவனுக்கு..

"இங்க வல்லபி பாதுகாப்புக்கான ஏற்பாடா நான் வந்தேன்.. இப்போ சொல்லலாமில்லையா நீங்க ஏன் இந்த அர்த்த ராத்திரில, இப்படி அடிச்சுப் பிடிச்சு வல்லபியைப் பார்க்க ஓடி வந்தீங்கன்னு?" என்று சமரன் உரைத்த பதிலில் கேலி இருந்ததோ என்ற ஐயம் உண்டானது ஆரோனுக்கு.

அதே வேளையில் அவனிடம் நேரடியாகப் பதில் கூறவும் மனம் வராதவன், "வல்லபி எங்க? அவகிட்ட தான் இந்த விஷயத்தைச் சொல்லணும்.." என்று தேடிக் கொண்டே போக.. இவர்கள் பேச்சு சத்தத்தைத் துல்லியமாகக் காதில் வாங்கி கொண்டிருந்த வல்லபியும், குளியலறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

வந்தவள் நேராக ஆரோனிடம் சென்று..

"என்ன ஆச்சு ஆரோன்.. இந்த நேரத்துக்கு எதுக்கு இப்படி ஒரு போன் கூடச் செய்யாம ஓடி வந்தீங்க?" என்று அவள் கேட்க, ஆரோனோ..

"வல்லபி முதல்ல உன் போனுக்கு என்ன ஆச்சு? எல்லாரும் எவ்வளவு நேரமா உன் போனுக்கு அடிக்கறோம்.. ரிங் போகவே இல்ல?" என்று அவன் விசாரிக்க.. அன்று முழுவதும் நடந்த களேபரத்தில் தனது மொபைலைக் கவனிக்கவேயில்லை என்பதை அப்பொழுது தான் உணர்ந்த வல்லபியோ, ஓடிச் சென்று கைப்பைக்குள் துழாவ, பரிதாபமாக அவளது மொபைலின் சார்ஜ் தீர்ந்து போய் அது உயிரை விட்டிருந்தது.

"சாரி ஆரோன்.. இன்னைக்கு நடந்த சம்பவத்தால நான் மொபைலை நினைக்கவே இல்ல.. சரி அதை விடுங்க.. என்ன விஷயம்? எதுக்கு இப்படி அடிச்சுப் பிடிச்சு ஓடி வந்தீங்க?" என்று அவள் மீண்டும் கேட்க, ஒரு கணம் தயங்கிய ஆரோனோ.. பின் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக..

"நம்ம கண்ட்ரோல்ல இருந்த அந்த, "ஹோரஸ் - ஹேதர்" சவப்பெட்டியைக் காணோம்.." என்று கூற, வல்லபிக்கு திக்கென்றது!

"எ.. என்ன சொல்லறீங்க ஆரோன்? அதை இன்னமும் நாம யாருமே திறந்து கூடப் பார்க்கலையே..

அதைத் திறக்கக் கூடாது.. அதைத் திறந்தா நாட்டுக்கும், மக்களுக்கும் நல்லதில்லைன்னு ஒரு மித் வேற உலவுதே.." என்று திகிலுடன் கூற, ஆரோன் மேலும் கூறினான்.

"இதுக்கே அதிர்ச்சியானா எப்படி வல்லபி?

இன்னொரு விஷயமும் சொன்னேன்னா.. நீ மயக்கம் போட்டுக் கீழே விழுந்தாலும் விழுந்துடுவ.." என்று பலமாகப் பீடிகை போட்டவன், ஒரு கண இடைவெளி விட்டு, தானே தொடர்ந்தான்.

"கிஸால இருந்த சேத் கோவிலுக்குள்ளே பத்திரமா புதைச்சு வைக்கப்பட்டிருந்த சேத்துடைய சவப்பட்டியையும் காணோமாம்!" என்று கூற, அதே சமயத்தில் வல்லபியும், சமரனும் ஒரே நேரத்தில் அதிர்ந்தார்கள்!

ஹேய் தங்கங்களே.. கதை படிச்சீங்களா? எப்படிப் போகுது? பிடிக்குதா? இதையெல்லாம் சொல்லலைனாலும் பரவாயில்லை.. இன்னும் 5 - 6 எபிசோட்ல கதை முடிஞ்சுடும்.. படிக்காதவங்க எல்லாரும் கண்டிப்பா படிச்சுருங்க..

அப்படியே மனசு வந்தா, உங்க கருத்துக்களை இங்க கொட்டிடுங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 17

OIG1 (4).jpeg
ஆரோன் வந்து இப்படிக் கூறவும் மனதுக்குள் திடுக்கென்றது சமரனுக்கு!

ஆரோன் என்ன தான் வல்லபியைப் பார்த்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், சமரன், ஆரோனை நெருங்கி..

"என்ன ஆரோன் சொல்லற? சேத்தோட சவப்பெட்டியைக் காணோமா?" என்ற அவனது அதிரலில், ஆரோனுடைய சந்தேகப் பார்வை அவன்மீது பாய்ந்தது!

"உங்களுக்கு அதுல என்ன பிரச்சனை சமரன்? இது எங்க பிரச்சனை. ஏன்னா, எங்க கண்ட்ரோல்ல இருந்த ஒரு சவப்பெட்டி காணாம போயிருக்கு.

கூடவே இந்த ஊர் மக்கள் புராதானமா வழிபட்டு வர ஒரு கடவுளோட சவப்பெட்டின்னு சொல்லப்படற பொருளும் காணாம போயிருக்கு.

இது மியூசியம்ல வேலை செய்யற எங்களுக்குத் தான் தலைவலி.

அதுவும் இன்னைக்குத் தான் வல்லபி, அந்த ஹேதர் - ஹோரஸ் சவப்பெட்டி இருந்த ரெகார்ட் ரூமில் மயங்கி விழுந்திருக்கா.. இப்போ அந்தச் சவப்பெட்டி காணோம்னதும், போலீஸ் இவளையும் விசாரிக்கணும்னு சொல்லறாங்க.

நான் தான் இந்த ராத்திரி நேரத்துல அவளைத் தொந்திரவு செய்ய வேண்டாம்.. எதுவா இருந்தாலும் பகல்ல பார்த்துக்கலாம்னு சொன்னேன்.

ஆனா, அவங்க வல்லபியை லக்ஸருக்கு நேரா வரச் சொல்லிட்டாங்க.. அங்க தான் "மார்ச்சுவரி டெம்பிள் ஆப் சேத்" இருக்கு.. அதாவது சேத்துடைய கோவில் இருக்கு.." என்று அவன் கூற, ஒரு கணம் அமைதி காத்தான் சமரன்.

பின்பு, ஆரோனைக் கூர்மையாகப் பார்த்தபடி..

"இப்போவே வந்து போலீஸ், வல்லபியை விசாரிக்கறதுல உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? ஏன் நீங்க போலீசை இப்போ வர வேண்டாம்னு சொன்னீங்க?" என்று கேட்கவும் சலிப்புடன் தலையைக் கோதிக்கொண்டான் ஆரோன்.

"இன்னைக்கு தான் மயக்கம் போட்டு விழுந்து ஹாஸ்ப்பிட்டல் போயிட்டு வந்த பொண்ணு.. அவளை இந்நேரத்துக்கு எதுக்குத் தொந்திரவு செய்யணும்னு யோசிச்சேன்.

கூடவே, என்னோட பிரெண்டு தான் இந்த கேஸை விசாரிக்கறான்.. அதனால தான் நான் அவன்கிட்ட சொல்ல முடிஞ்சுது.. அவனும், என் பேச்சைக் கேட்டான்." என்று கூறியவன், போதுமா விளக்கம்? என்பது போலப் பார்த்து வைக்க, அவனிடம் இதற்கு மேல் வேறு பேச்சுத் தேவை இல்லை என்று உணர்ந்த சமரனோ, போனை எடுத்துக் கொண்டு பால்கனி பக்கம் சென்றான்.

அதே அசமயம், அவனைக் கடுப்பான ஒரு பார்வை பார்த்த ஆரோனோ.. வல்லபியிடம் திரும்பி..

"வல்லபி, போலீசை உன்னை டிஸ்டர்ப் செய்ய வேண்டாமல் சொல்லிட்டு, நானே இந்த நேரத்துக்கு உன்னை ஏன் தொந்திரவு செய்தேன்னா.. போலீசுக்கு உன் மேல லேசான சந்தேகம் வந்துடுச்சு.

யார் கிளப்பின புரளின்னு தெரியலை, ஆனா.. நீ இன்னைக்கு ரெகார்ட் ரூம்ல மயங்கினதுக்கும், இந்த காஃபின்ஸ் காணாம போனதுக்கும் சம்மந்தம் இருக்கறதா அவங்க நினைக்கறாங்க.

உன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்லைன்னு எனக்குத் தெரியும்.. ஆனாலும், போலீஸ் கேட்கற கேள்விக்கெல்லாம் உன்னை நீ தயார் படுத்திக்கணும்ன்றதுக்காகத் தான் நான் போலீஸ்கிட்ட டைம் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்.." என்று அவன் கூறவும் தலையைச் சுற்றியது அவளுக்கு.

இத்தனை நாட்கள் நடக்கும் இந்த அமானுஷ்யச் சம்பவங்களே அவளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரித்துத் தின்று கொண்டிருந்தது!

இதில் சம்மந்தமே இல்லாத போலீஸ் கேஸ் வேறேயா? என்று ஒரே ஆயாசமாக வந்தது அவளுக்கு.

ஆனாலும் நிமிர்ந்து ஆரோனிடம்.. "ஆரோன்.. இந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டு நான் இங்க சும்மா இருக்க நினைக்கல.. நான் உடனே உங்க போலிஸ் பிரென்டைப் பார்க்கணும்..

அவர் எங்க இருக்கார்?" என்று கேட்டாள் வல்லபி.

"இந்த நேரத்திலேயா?" என்று ஆரோன் தயங்கினாலும், "அவன் அப்போவே லக்ஸருக்குக் கிளம்பிட்டானே.. நாம, நாளைக்கு அங்க வருவோம்னு சொல்லிட்டேன் வல்லபி.

அதனால இப்போ நீ கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ. காலைல உன்ன வந்து நான் கூட்டிட்டுப் போறேன்.." என்று அவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே அதைக் கேட்டபடியே போனில் பேசி முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்திருந்தான் சமரன்.

"எங்க சார் வல்லபியைக் கூட்டிட்டுப் போறீங்க நீங்க?" என்று ஏளனத்துடன் சமரன் கேட்க, அந்த ஏளனத்தில், அவனுக்குப் பதில் கூற வேண்டுமா என்ற கோபத்தோடு முகம் திருப்பிக் கொண்டு நின்றான் ஆரோன்.

ஆனால் அதை வல்லபி பொருட்படுத்தாமல்.. "இப்போ அந்த காஃபின்ஸ் காணாம போனதுல எனக்கும் சம்மந்தம் இருக்கும்னு போலீஸ் நினைக்கறாங்களாம்.. அதுக்காகத் தான் என்னை விசாரணை செய்யணும்னு கேட்டிருக்காங்க.

இப்போ இந்த விஷயம் தெரிஞ்ச பிறகும் நான் இப்படி சும்மா இருக்கக் கூடாது.

அதனால தான் ஆரோனுடைய போலீஸ் பிரெண்டை நேரிலேயே பார்த்துப் பேசிடலாம்னு பார்த்தா, அவர் லக்ஸருக்குப் போய்ட்டாராம்.. அதான், நாம காலைல போலாம்னு ஆரோன் சொல்லிட்டு இருந்தார்.

ஆனா.. எனக்கு என்னவோ நான் இப்போவே கிளம்பனும்னு தோணுது.

இங்கிருந்து ஏழு மணிநேரம் ஆகும் லக்ஸருக்குப் போக.. கார்ல போனோம்னா சீக்கிரம் போய்டலாம்.. அங்க போய் போலிஸைப் பார்த்துப் பேசிட்டா, எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்.. அவங்களுக்கும் சந்தேகம் தீரும்.." என்று வல்லபியே கூறினாள்.

அவள் இப்பொழுதே லக்ஸர் செல்ல வேண்டும் என்று கூறியது ஆரோனுக்குப் பெருத்த அதிர்ச்சி தான். மணி இப்பொழுது தான் விடியற்காலை நான்கு ஆகிறது.

இப்பொழுதே அவசரமாக அங்குக் கிளம்பிப் போக வேண்டும் என்றில்லை. அதுவும், வல்லபியின் உடல்நிலையை யோசித்தால், வல்லபியை இப்பொழுது பயணத்துக்கு உட்படுத்தவே ஆரோனுக்கு விருப்பமில்லை.

இப்பொழுது சமரனிடம் இந்த விஷயத்தை வல்லபி கூறவும், அவனும் இந்த நேரத்தில் அவள் பயணப்படுவதை விரும்பமாட்டான் என்று எண்ணிய ஆரோனுக்கு ஏமாற்றம் தான் மிஞ்சியது!

ஏனெனில் வல்லபி, கேட்டதற்கு சம்மதமாய் தலையாட்டியது மட்டுமின்றி, தானும் அவளுடன் வருவதாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தான் சமரன்.

'இவன் எதுக்கு வரானாம்?' என்று உள்ளம் கடுத்தவன் அதையே சமரனிடமும் கேட்டுவிட, அவனை மேலிருந்து கீழாகப் பார்த்தான் சமரன்.

"நீங்க மட்டும் ஏன் சார் வல்லபி கூடத் துணைக்குப் போகணும்னு நினைக்கறீங்க?" என்று அவன் இப்பொழுது கேட்ட கேள்வியில் சர்வநிச்சயமாக ஏளனம் இருக்கவே செய்தது!

ஆனாலும் அதில் துவண்டு விடாமல்.. "நான்.. நான்.. வல்லபியோட பிரெண்டு.. அவளைப் பார்த்துக்கற கடமை எனக்கு இருக்கு.. அவ மேல அக்கறையா இருக்க எனக்கு உரிமை இருக்கு.." என்று அவன் கூறிக் கொண்டிருக்க, அதில் உச்சந்தலையில் வர மிளகாயை அரைத்துக் கொட்டியது போல எரிச்சல் வர, வேகமாக வல்லபியின் அருகே வந்த சமரன், அவளது தோளைச் சுற்றிக் கையைப் போட்டு..

"இவ எனக்கு ப்ரெண்டுக்கும் மேல.." என்று கூற, ஆரோன் அவனை அதிர்ந்து பார்த்தான்.

ஆரோன் மட்டுமல்ல, வல்லபியும் கூட அவனை அதிர்ந்து பார்க்க, அவள்புறமாய் குனிந்தவன், "என்ன?" என்பதை போலப் புருவத்தை உயர்த்த, கடுகடுவென வந்தது வல்லபிக்கு.

அவனை முறைத்துக்கொண்டே தன் தோளிலிருந்து அவன் கையைத் தள்ளிவிட்டவள், விறுவிறுவெனக் கிளம்பத் தயாரானாள்.

அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடத்தில் அவள் கிளம்பி வந்திருக்க, வருணும் அங்கே வந்திருந்தான்.

"இதென்ன? நாம பிக்னிக்கா போறோம்.. எதுக்கு இத்தனை பேர்?" என்று ஆரோன் ஆட்சேபிக்க, அவனது ஆட்சேபனையை கண்டுகொள்ளத் தான் அங்கு யாருமில்லை.

சரியாக அவர்கள் கார் பார்க்கிங் சென்று காரைக் கிளப்பும் பொது, அங்கே தனது காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கி வந்தாள் தியா!

"இவ இங்க என்ன செய்யறா?" என்று வல்லபி கேட்க, சமரனையும், வருணையும் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டே..

"எல்லாம் உனக்குத் துணையா இருக்கத் தான்.." என்று கூற, சமரனும், வருணும் கேலியாய் சிரித்தனர்.

"அடேங்கப்பா.. பெரிய "Z" லெவல் பாதுகாப்பு தான்.." என்று சமரன் வாய்விட்டே கூற, மீண்டும் முறைக்க மட்டும் தான் முடிந்தது ஆரோனால்!

காருக்குள் ஏறி அமர்ந்ததுமே, "ஏண்டி என்கிட்டே எதுவுமே சொல்லல நீ?" என்று தியா சிடுசிடுக்க, வல்லபியோ..

"ஏய்.. நான் என்ன லக்ஸருக்கு ஊர் சுத்தி பார்க்கவா போறேன்?

நானே போலீஸ்கிட்ட போய் என் மேல எந்தத் தப்பும் இல்லைன்னு வாக்குமூலம் கொடுக்கப் போயிட்டு இருக்கேன்.." என்று எரிந்து விழுந்தாள்.

அவளது எரிச்சலைக் கண்டுகொள்ளாது சமரனும், வருணும் தங்களுக்குள்ளாகக் கேலி பேசிச் சிரிக்கவும், உள்ளூர மூண்ட கடுப்பில்..

"ஆமா.. இங்க டென்சன் எல்லாம் எனக்கு மட்டும் தான்.. மத்தவங்க எல்லாரும் ஜாலியா டூர் வர மாதிரி வந்துட்டு இருக்கீங்க..

இதுல பொண்ணு யாருக்குன்னு சண்டை வேற?" என்று சமரையும், ஆரோனையும் சேர்த்து குட்ட.. ஆரோன் அவளது கோபத்தில் தடுமாறி..

"இல்ல வல்லபி.. நீ.." என்று அவன் ஏதோ கூற வர, அதைக் கை நீட்டித் தடுத்தவளோ.. "போதும்.. நேரா ரோட்டைப் பார்த்து வண்டியை ஓட்டுங்க.." என்று அந்தப் பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள்.

இங்கு எல்லாருக்குமே வல்லபியின் மனநிலை புரிந்து தான் இருந்தது. அதற்காக அவளை அபப்டியே அந்தப் பிரச்சனைக்குள்ளேயே உழன்றுகொண்டு இருக்க விடவும் மனமற்று தான், அவளுக்கு உறுதுணையாக இத்தனைப் பேர் கிளம்பி வந்தது.

அதுவும் அவளுக்கு எரிச்சலைக் கொடுக்க, வேறு வழியின்றி அனைவரும் அமைதி காத்தனர்.

இப்படியே பயணம் சென்று கொண்டிருக்க, வெகுநேரம் கழித்து பொழுது நன்றாக விடிந்த நேரத்தில் தூரத்தில் உடைந்த கோவில்களும், கட்டிடங்களும் தெரியத் துவங்கின.

அதையெல்லாம் காணவும், உள்ளுக்குள் பிசைந்தது சமரனுக்கு.

அவனே மறக்க நினைக்கும் காட்சிகள் யாவும் அவனையும் அறியாது கண் முன்பாக வந்து விழுந்தன.

'வல்லபி என் காதலை ஏத்துக்கலேன்னாலும் பரவாயில்லை.. அவளுக்கு இந்தப் பழைய நினைவுகள் மட்டும் திரும்ப வந்துடவே கூடாது!' என்று அவனையும் அறியாது அவன் மனது பிரார்த்திக்க ஆரம்பித்திருந்தது!

அவன் கண்கள் கலங்க, விழி கூடச் சிமிட்டாது அவன் அந்த பிரமிடுகளை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வல்லபிக்கும் உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று புரண்டது!

தலையெல்லாம் கிறுகிறுத்து ஏதோ ஒன்று செய்ய.. அவள் தனது உணர்வினை இழக்கப் போகும் சமயத்தில், அந்த நேரத்தில் தன்னிச்சையாக அதன் வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்த அந்த கார், ஓரிடத்தில் சடன் பிரேக் போட்டு நிறுத்தப்பட்டது.

சமரன், வல்லபியுடன் மற்ற அனைவரும் சுய உணர்வுக்கு மீண்டு..

"என்னாச்சு?"

"ஆரோன்.. ஏன் இப்படி திடீருன்னு வண்டியை நிறுத்தினீங்க?"

"இவன் நம்மள போலீஸ்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போறானா? இல்லை பரலோகத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போறானா?" என்று ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொன்றைக் கூறினாலும், இறுதியாக சமரன் கூறியதில் அவனைத் திரும்பி முறைத்த ஆரோனோ, வல்லபி பக்கம் திரும்பி..

"வழில வந்துட்டு இருந்த யாரோ திடீருன்னு நம்ம வண்டி முன்னாடி விழுந்துட்டாங்க.. நான் மேல இடிக்கல.. ஆனாலும் என்ன ஆச்சுன்னு தெரியல.." என்று அவசரமாகக் கூறிக் கொண்டே வண்டியிலிருந்து இறங்கிச் சென்று பார்க்க, அங்கே ஒரு பெண் கால்கள் மடக்கி கீழே அமர்ந்திருந்தாள்.

அருகே சென்று, "ஹலோ.. யார் நீங்க? எதுக்கு இப்படி கார் முன்னாடி வந்து விழுந்தீங்க?" என்று அவன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, காருக்குள்ளிருந்த அனைவரும் இறங்கி வர, கீழே அமர்ந்திருந்தவளின் முகத்தைப் பார்த்ததும் சமரனுக்குப் பேரதிர்ச்சி!

அதைவிட வல்லபிக்கோ.. அதிர்ச்சி, ஆத்திரம், கோபம்.. என அத்தனையும்!

ஏனென்றால் அங்கே அமர்ந்திருந்தது விஷாலி!

இடரும் குரலுடன்.. "வி.. விஷாலி.. நீங்களா? நீங்க எங்க இங்க?" என்று கேட்டாள் வல்லபி.

அவளுக்கு ஒரு பக்கம், சமரன் விஷாலியை ஏமாற்றிவிட்டான் என்ற கோபம். அதனால் விஷாலின் மீது எழுந்த பரிதாபம்.. எனவே தான் அவள் அப்படிக் கேட்டது.

மெல்ல அவளை நிமிர்ந்து பார்த்த விஷாலியோ..

"ஹோ.. ஹாய்.. நீ.. நீங்க தான வல்லபி?" என்று கேட்டுக் கொண்டே மேலே எழுந்தாள். கையில் அவளது நாய்க்குட்டி இருந்தது.

அவளது கேள்விக்கு வல்லபி பதில் கூறும் முன்பாகவே.. "இல்ல.. இன்னைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரமே முழுச்சுட்டேன்.. தூக்கம் வரல.. அதான் வாக்கிங் போகலாம்னு வந்தேன். ரொம்ப தூரம் வந்துட்டேன்னு இப்போ தான் தெரியுது!

கூடவே வழில என் நாய்க்குட்டி ரோட்டுக்கு ஓடி வந்துடுச்சு. அவனைத் துரத்திட்டு வந்து பிடிக்கும்போது, தவறி உங்க காருக்கு முன்னாடி வந்து விழுந்துட்டேன்." என்று கூறவும், அவளிடம் இன்னமும் பரிதாபம் தான் பிறந்தது வல்லபிக்கு.

"நீங்க எங்க போகணும்னு சொல்லுங்க.. நாங்க டிராப் பண்ணறோம்.." என்று அவள் கூற, சமரனோ.. "ஏய்.. உனக்கு என்ன மனசுல தியாகக் செம்மால்னு நினைப்பா? அவ வழில அவ போறா.. உனக்கென்ன?" என்று கூற, அவனை ஏறிட்டு முறைத்தாள் வல்லபி.

"விஷாலி.. வாங்க, வந்து வண்டில ஏறுங்க.." என்று மீண்டும் விஷாலியிடமே கூறிவிட்டு அவள் வண்டியில் ஏற, சமரனுக்குக் கொலைவெறியானது.

'அவகிட்ட எதையும் சொல்லவும் முடியாது.. சொன்னாலும் நான் தான் சிக்குவேன்.. சொல்லலைனாலும் நான் தான் சிக்குவேன்..' என்று மனதுக்குள் எண்ணினாலும், வெளிய எதையும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ள முடியாத நிலை அவனுக்கு.

அதே நேரத்தில் காருக்குள் ஏறி வல்லபியின் அருகே அமர்ந்த விஷாலி, அவர்கள் எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறாள் என்று கேட்க, ஆரோனோ தானாகவே அனைத்தையும் கூறி முடித்தான்.

விஷாலியோ, "ஹோ நீங்க போலீஸ் ஆபிசர் மிஸ்டர். கபீரைத் தேடி வந்தீங்களா? இன்னைக்கு முழுக்க அந்த சேத்தோட காஃபின் காணாம போனதை பத்தி தான் இங்க ஒரே பேச்சு.. போலீஸெல்லாம் இப்போ சேத் கோவில்ல தான் ரகசியமா கூடியிருக்காங்க.." என்று கூற, வல்லபி, ஆரோனிடம்..

"ஆரோன்.. நீங்க நேரா சேத் கோவிலுக்கு வண்டியை விடுங்க.." என்று கூற, சமரன் இப்பொழுதும் அதை அவசரமாகத் தடுத்தான்.

ஆனால் ஆரோன், வல்லபி கூறியதைத் தான் சிரமேற்கொண்டு நிறைவேற்றினான்.

அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் சேத் கோவிலுக்கு முன்பு அவர்களது வாகனம் நிறுத்தப்பட்டிருக்க.. அனைவரும் கீழே இறங்கினர்.

"இங்க போலீஸ் வண்டி எதையுமே காணோமே?" என்று வருண் சந்தேகிக்க, அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து முறைத்த விஷாலியோ..

"நீங்க எல்லாரும் எப்படித்தான் போலீஸ் ஆனீங்களோ.. அது தான் ரகசியமா மீட்டிங் போட்டிருக்காங்கன்னு சொன்னேனில்ல? அப்பறம் எப்படி போலீஸ் காரெல்லாம் வெளில நிக்கும்?" என்று கூறி அவள் உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

உள்ளே செல்லச் செல்ல அங்கே மனித சஞ்சாரமே இல்லாது போலத் தோன்றியது அவர்கள் அனைவருக்கும்!

சுற்றிலும் இருள் சூழ்ந்த ஒரு மாய உலகத்துக்குள் பயணிப்பது போல அவர்களுக்குத் தோன்ற, அங்கே தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு கதவின் வழியே அவர்களை அழைத்துச் சென்றாள் விஷாலி.

அது ஏனோ வல்லபியின் மனதை உறுத்த.. அதைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டும் என்று முன்னே சென்றவளது தோளைத் தொட, அவளைப் பார்த்துத் திரும்பிய விஷாலியின் முகத்தில் கருஞ்சிறுத்தையின் முகமூடி போடப்பட்டிருந்தது!

அதே வேளையில் அவர்கள் இருந்த நிலம் மெல்ல நடுங்கி.. சுற்றிலும் இருந்த பொருட்களெல்லாம் ஆடத் துவங்க.. சுற்றிலும் பெரும் சத்தததுடன் பளீரென்ற வெளிச்சத்துடன் மின்னல் தோன்றி, அது கொண்டு உருவான இடியின் சத்தம் காதைப் பிளந்தது!

ஹேய் மக்களே.. இதோ கதையோட கிளைமாக்ஸை நெருங்கியாச்சு.. கதை படிக்கறவங்க ரெண்டு வார்த்தை கமெண்ட் சொல்லிட்டு போங்க ப்ளீஸ்.. அண்ட் சாரி மக்களே இந்த எபிசோட்ல முன்ஜென்மத்துக்கு போகலாம்னு சொன்னேன்.. ஆனா அது முடியல.. மன்னிச்சு.. அடுத்த எபிசோடில் விஷாலியின் ருத்ர தாண்டவத்தைப் பார்க்கலாம்..


கருத்துக்களுக்கு :
 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 18
OIG3.KYpNsuK7nZ1m8x..jpeg

அந்தக் கோவிலுக்குள்ளே வந்ததுமே அப்படி நிலம் நடுங்கி.. சுற்றிலும் இருந்த சுவரெல்லாம் பெயர்ந்து தங்கள் மீதே விழப் பார்க்கவும் விதிர்விதிர்த்துத் தான் போயினர் அனைவரும்.

அதிலும் விஷாலியின் இந்த மாற்றம் அனைவருக்கும் பேரதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

நிலம் நடுங்குவதால், தங்களையும் மீறித் தடுமாறியவர்கள் பிடித்துக்கொள்ள ஆதாரம் தேடினார்கள்.

கீழே விழப்போன ஆரோனைத் தாங்கிப் பிடிப்பதற்காக தியா ஓட, அவனோ.. அருகே இருந்த வல்லபியைக் கீழே விழாமல் தடுத்தான். அதைக் கண்டு விழிகளில் கண்ணீருடன் தியா ஒதுங்க.. அவளருகே வந்த வருணோ, அவளைப் பத்திரமாக ஓரிடத்தில் அமரவைத்துவிட்டு.. சமரனிடம் திரும்பி..

"டேய் சமர்.. இங்க என்னடா நடக்குது?" என்று கேட்க, சரக்கென்று அவன் புறமாய் திரும்பிய சமரன் முகமோ ரத்தக் களறியாய் சிவந்திருந்தது!

கூடவே அவனது கண்களில் தெரிந்த கொலைவெறியில் வருணுக்கே நாக்கு உலர்ந்துவிட, அவனையும் அறியாது இரண்டெட்டு பின்னே சென்றான்.

இதையெல்லாவற்றையும் கண்ணுற்ற வல்லபிக்கோ முற்றும் முழுவதுமாக ஒன்றுமே விளங்கவில்லை.

"என்ன நடக்குது இங்க? ஏன் என்ன சுத்தி ஒரே அமானுஷ்யமாவே நடக்குது? விஷாலி.. என்ன ஆச்சு உனக்கு?" என்று அவள் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, நீண்டிருந்த நகம் கொண்ட தன் கையினால், வல்லபியின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தாள் விஷாலி.

அந்தக் கூர்மையான நகம் கீறியதால், வல்லபியின் கன்னம் கிழிந்து ரத்தம் கொட்டியது. அதைப் பார்த்த சமரனோ, "ஏய்.." என்று கத்தியபடியே வல்லபியின் மீது பாயப் போக, தன்னை நோக்கி அசுர வேகத்தில் வரும் அவனை, விரல்களை மடக்கி ஓங்கி அவனது வயிற்றிலேயே குத்த.. மடங்கிக் கீழே விழுந்தான் அவன்.

"என்ன ஹோரஸ்? நான் போர்க் கடவுள் என்று மறந்து.. என்னிடமே மோதத் துணிந்துவிட்டாயா?" என்று விஷாலி பேய்ச்சிரிப்பு சிரிக்க, ரத்தம் வழியும் கன்னத்தோடு கீழே விழுந்திருந்த வல்லபி, அவளை நிமிர்ந்து பார்த்து..

"செக்மெட்.." என்று அவளது இதழ்கள் முணுமுணுக்க.. அவளிடம் திரும்பிய விஷாலியோ.. கோரமாய் சிரித்தபடியே மெல்ல அவளிடம் வந்து..

"நினைவு திரும்புகிறதா ஹேதர்? என்னவனைத் திருட்டுத் தனமாய் உனக்குரித்தாய் ஆக்கிய துரோகம் நினைவுக்கு வருகிறதா?" என்று அவளது முகத்துக்கு நேர விஷாலி உறும.. வல்லபியின் உடல் அவளையும் அறியாது நடுங்கியது.

"செக்மெட்.. விடு அவளை.. விட்டுவிடு அவளை.." என்று இங்கு சமரன் உறுமிக் கொண்டிருக்க.. அவனைத் திரும்பிப் பார்த்த விஷாலியின் கண்களில் கேலி இருந்தது.

"ஓ? இவள் குருதியில் உன்னிதயம் பதறுகிறதோ?" என்றவள், அவனையே பார்த்துக்கொண்டு தனது இடக்கையால், வெகு அலட்சியமாய் வல்லபியை அடிக்க.. அவளோ பறந்தே போய் அங்கிருந்த ஒரு பொருளின் மோதி விழுந்தாள்.

விழுந்ததில் மூளையில் பொறி கலங்க.. விழித்துப் பார்த்தால்.. அவள் விழுந்தது ஒரு சவப்பெட்டியின் மீது!

"ஹையோ.." என்று வல்லபி வித்திருத்துப் போய் மேலே எழுந்தாள்.

ஏனென்றால்.. அது, "ஹோரஸ் - ஹேதர்" சவப்பெட்டி!

அதுவரை அவளுக்குப் புரியாத பலவும் இப்பொழுது புரிய ஆரம்பித்தது!

'ஹோரஸும், ஹேதரும் ஒரே சவப்பெட்டிக்குள் கிடக்கிறார்கள் என்றால்..' என்று யோசித்தபடியே, ஏற்கனவே உடைந்து போய்க் கிடந்த அதைச் சிரமத்துடன் பிரித்துப் பார்த்தபொழுது, அதில் ஒரே ஒரு கலசம் மட்டுமே இருந்தது!

ஏனென்றால், எகிப்திய மரபில் இறந்தவர்களை எரிப்பதில்லை.. அவர்களை மம்மிபிகேஷன் என்னும் முறைப்படி பாடம் செய்து, சவப்பெட்டிக்குள் அவர்கள் உபயோகித்த பொருட்களையும் சேர்த்து வைத்து, பிரமிடுக்குள் பாதுகாப்பார்கள்.

அது இறந்தவர்கள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையால் உருவான பழக்கம்!

எனவே இந்தச் சவப்பெட்டிக்குள் இருந்தது, வெறும் சாம்பல்.. அதுவும் "ஹோரஸ் - ஹேதர்" இருவரின் சாம்பலும் ஒரே பெட்டிக்குள் என்று அறியவும், இவள் அதை அதிர்ந்து போய்ப் பார்க்க.. தூரத்தில் வெகு ஏளனமாய் செக்மெட்டின் சிரிப்பொலி கேட்டது.

வல்லபி அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கவும்..

"என்ன ஹேதர்? இன்னமுமா உனக்கு நினைவு வரவில்லை? வந்தாலும் தான் என்ன? உன் மரணத்துக்குப் பின் நடந்ததெல்லாம் உனக்குத் தெரிந்திருக்குமா என்ன? அதனால் அதை நானே சொல்லிவிடுகிறேன்..

நன்றாய் கேட்டுக்கொள் ஹேதர்.. உன் ஹோரஸின் துரோகத்தால் நீ தீப்புக.. உன்னவனும் உன்னுடனே உடன்கட்டை ஏறிவிட்டான்!" என்று வெறி பிடித்தவளைப் போலச் சிரித்தாள் விஷாலி.

இங்கு வல்லபிக்கோ மீண்டும் தலையெல்லாம் கிறுகிறுத்தது.. ஆதாரமாய் பற்றிக்கொள்ள எதுவும் கிடைக்காததால், தன்னையும் அறியாது மயங்கி விழுந்தாள் அவள்!

மயங்கி விழுந்தவள் கண்ணுக்குள், கோடி மின்னல்கள் ஒருங்கே தோண்டியதை போல ஒரு பிரகாசம்!

காதுக்குள் கலவையான சத்தங்கள்.. வெகுபிரயாசையுடன் கைகளைத் திறக்க முயற்சித்தால் அதைத் திறக்கவே முடியவில்லை!

காதுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த இரைச்சல் மெல்ல மெல்லத் தெளிவடைந்து இரு ஆண்களின் உக்கிர சண்டையினால் வெளிப்படும் ஒலியாகக் கேட்க, இப்பொழுது அவளால் தன் கண்களை எளிதாகத் திறக்க முடிந்தது.

அது.. கி.மு. 2300இன் கடைசிப் பகுதி!

"அப்பா.." என்று சிறுவன் ஹோரஸ் அலறிய அலறலில் அரண்மனைப் பணிப்பெண்கள், மற்ற முக்கிய அமைச்சர்கள் என அத்தனைப் பேரும் அங்குக் கூடியிருக்க, கண்களில் அனலின் தகிப்புடன்.. அங்கு நெஞ்சில் கத்தியால் குத்தப்பட்டு, ரத்த வெள்ளத்தில் இறந்து கிடக்கும் தன் கணவன் ஓஸிரிஸின் உயிரற்ற பிரேதத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள், மகாராணி ஐசிஸ்!

"அரசியாரே.. என்ன நடந்தது? யார் இப்படிச் செய்தது?" என்று சுற்றி இருந்தவர்கள் அனைவரும் பதைபதைப்புடன் கேட்க, ஐசிஸ் உதிர்த்த அந்த ஒற்றைப் பெயரில் சுற்றி இருந்தவர்களின் வயிற்றில் குளிர் பிறந்தது.

"சேத்!"

என்று அவள் அந்தப் பெயரை உரைத்ததும் மொத்தக் கூட்டமும் அதிர்ச்சியில் பிரம்மை பிடித்து நின்றிருக்க, தூரத்தில் காலடிச்சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.

அந்தச் சத்தத்திலேயே அத்தனை பேருக்கும் தெரிந்துவிட்டது வருவது யார் என்று.

முகத்தில் கருணையின் சாயல் துளியுமின்றி, வருடக்கணக்காக வெயிலில் காய்ந்த கடும்பாறையின் கடினத்துடன் சுற்றி இருப்பவரின் உயிரைத் தனது ஒற்றைப் பார்வையிலேயே உறிந்து எடுத்துவிடும் குரோதத்துடன் அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தது வேறு யாருமல்ல.. மாமன்னர் ஓஸிரிஸின் உடன் பிறந்தவனும், அவரையே கொடூரமாய் கொன்றவனுமான சேத் தான்!

உடன்.. அவனது தர்மபத்தினி, நெப்திஸ்!

கண்களில் கர்வம் மிக, தான் நினைத்தது நடந்துவிட்ட பரவசத்தில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள்.

நேரே ஓஸிரிஸின் படுக்கையறைக்கு வந்தனர் இருவரும்.

அழுது கொண்டிருந்த சிறுவன் ஹோரஸையும், அருகே கண்களில் கண்ணீர் வந்துவிடக் கூடாதென்ற வைராக்கியத்துடன் நின்றிருந்த ஐஸிஸையும் பார்த்த நெப்திஸ்,.. போலியாய் வருத்தப்பட்டு..

"உன் இழப்புக்கு என் ஆழ்ந்த இரங்கல் ஓஸிரிஸ்! கவலைப்படாதே.. இந்த நாடு அரசனற்றுப் போய்விடாது.. அதற்குத் தான் என் கணவன் இருக்கிறாரே!" என்றவள் ஐஸிஸை மிகவும் நெருங்கி..

"வேண்டுமானால் சொல்.. நாட்டுக்கு மட்டுமல்ல.. என்னவரை உனக்கும் அரசனாய் இருக்கச் சொல்கிறேன்.. எனக்கும் பணிப்பெண் தேவைப்படுகிறாள்!" என்று ஏகத்துக்கும் அலட்சியமாய் கூற, அவளை நிமிர்ந்து பார்த்த ஓஸிரிஸின் கண்களில் தீராத வன்மம் இருந்தது.

சேத் அதை இதழ்களில் வக்கிர புன்னகையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஓஸிரிஸிடமிருந்து திரும்பிய நெப்திஸோ, சுற்றியிருந்தவர்களைப் பார்வையால் அளந்தபடி..

"பட்டமேற்பு விழாவிற்கு நாள் குறித்தாகிவிட்டதா?" என்றாள் குரலில் சிறிதும் பிசிறின்றி!

சுற்றி இருந்தவர்களுக்குத் தான் தூக்கிவாரிப் போட்டது!

எகிப்தின் பேரரசரைக் கொண்டிருக்கிறான் இவளது கணவன். அந்த அச்சம், குற்ற உணர்ச்சி என்று எதுவுமே இல்லாது.. எவ்வளவு தைரியமாக எப்பொழுது பட்டமேற்பு விழா என்று கேட்கிறாளே.. இவள் உண்மையாகவே மனிதி தானா? என்ற வியப்பு ஏற்பட்டது அவர்களுக்கு.

ஆனாலும் அதை எதிர்த்துப் பேசத் திராணியற்றது அனைவரும் தலைகுனிந்து அமைதியாயிருக்க, அவர்களது அமைதியில் கண்கள் இடுங்கியது அவளுக்கு.

அதைக் கவனித்த சேத்தோ.. "மகாராணியின் கேள்விக்குப் பதில் கூறவில்லை என்றால் மரணதண்டனை என்று உங்களுக்கு மறந்து விட்டதா என்ன?" என்று கர்ஜிக்க.. சுற்றி இருந்தவர்களில் குலை நடுங்கியது!

"இ.. இல்லை அரசே.. இதோ.. இதோ உடனே நாள் பார்க்கச் சொல்கிறேன்.." என்று முதன் மந்திரி முன்னால் வந்து கூற, வானை நோக்கிக் கடகடவெனச் சிரித்தான் சேத்!

"தேவையில்லை.. இதோ.. நீர் இப்பொழுது, "அரசே.." என்று விளித்தாயே.. அப்பொழுதே எனக்கு மகுடம் சூட்டப்பட்டு விட்டது.

ராஜ்ஜியத்தின் முக்கிய மந்திரிப் பிரதானிகள் அனைவரும் இங்கேயே தானே இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டுவிட்டு, இறந்து கிடந்த ஓஸிரிஸின் சிரத்திலிருந்த மகுடத்தை எடுத்து அதைத் தானே அணிவித்துக் கொண்டான் சேத்!

அதை அனைவரும் அதிர்ந்து போய்ப் பார்க்க.. "இந்தச் சடலத்தை இங்கிருந்து உடனே அப்புறப்படுத்துங்கள்!" என்று கட்டளையிட்டவன் கண்கள் அங்கிருந்த ஹோரஸின் மீது வன்மத்துடன் படிந்தது.

அதை உடனே கண்டுகொண்ட ஐஸிஸ்.. "என் கணவனது சடலத்தை என்னிடம் ஒப்புவித்து விடுங்கள்.. நாங்கள் கிளம்புகிறோம்!" என்று கூற, இப்பொழுது நெப்திஸும், சேத்தும் ஒருவரை ஒருவன் திருப்தியுடன் பார்த்துக் கொண்டனர்.

"எம்தமையனின் இறுதிக்கிரியைக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் கேள் ஐஸிஸ்!" என்ற சேத்தின் வார்த்தைகளில் ரத்தம் கொதித்தது ஐஸிஸுக்கு.

ஆனால் எதையும் வெளிக்காட்டாமல்.. "தேவையில்லை.." என்று கூறிவிட்டு, ஓஸிரிஸின் உடலை, அவர்களுக்கு மிகுந்த நம்பிக்கைக்குரிய வேலையாட்கள் இருவர் தூக்கி வர, மகனை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு அந்த அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்தாள் ஐஸிஸ்.

வெகுதூரம்வரையில் எதுவுமே பேசாமல் ஐஸிஸ் வரவும், ஹோரஸால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ளலவே முடியவில்லை.

"அம்மா.." என்று கண்ணீர்க் குரலில் அவளை அழைத்தான் ஹோரஸ்.

ஒரு கணம் அப்படியே தனது நடையை நிறுத்திய ஐஸிஸ்.. அப்பொழுதும் எதுவுமே பேசாதே இருக்கவும், சினம் மூண்டது மகனுக்கு!

"அம்மா.. எம்தந்தையை அந்த வஞ்சகன் இப்படி கயமையாகக் கொன்றழித்திருக்கிறான்! ஆனால் நீங்களோ அதற்கு எந்த எதிர்வினையும் ஆற்றவில்லை. அவ்வளவு ஏன்?! தந்தையின் இறப்புக்காகத் தங்களது கண்களில் உவர்நீர் கூடச் சுரக்கவில்லை!

தந்தைக்காகப் பழி தீர்ப்பதை விடவும் உங்களது உயிர் பெரிதாகிவிட்டதா அம்மா?" என்று ஆதங்கத்துடன் சிறுவன் கேட்க, அவனை நோக்கிக் கனல் பார்வை பார்த்தாள் ஐஸிஸ்.

"ஆமாம் ஹோரஸ்! எனக்குப் பழி தீர்ப்பதை விடவும், உயிர் பிழைத்திருப்பது மிகவும் முக்கியம்!" என்று கூற, அவளது வார்த்தைகளில் ஹோரஸ் அதிர்ந்தான்!

"அம்மா!.." என்று அவன் திகைக்க.. ஐஸிஸோ,

"எனக்கு உயிர் முக்கியம் தான் மகனே.. அந்த சேத்தைப் பழி தீர்க்க என் உயிர் மட்டுமல்ல.. உன் உயிரும் மிக மிக முக்கியம்!" என்று இறுகிய இரும்பின் குரலில் கூற, அவள் கூறியதன் பொருள் புரிந்து கண்கள் விரிந்தன ஹோரஸுக்கு!

ஹேய் செல்லங்களே.. இவ்ளோ நாள் கேப் விட்டதுக்கு ரொம்ப ரொம்ப சாரி.. ஒரு பெரிய கடமை அழைத்துவிட்டது.. இப்போ கூட, கதையை முழுசா முடிச்சு கொடுத்துட்டு அந்தக் கடமையை முடிச்சுக்கலாம்னு அதை பாதியில் விட்டு வந்துட்டேன்.. அப்பறம் இதோ முன்ஜென்மம் ஆரம்பமாகிடுச்சு.. முன்ஜன்மம் முடிவுல கதையும் முடிஞ்சுரும்..


முக்கியமா இங்க எகிப்த்துக்காரங்க யாரும் இருக்க மாட்டாங்கன்ற நம்பிக்கைல, அவங்க புராணத்துல நான் புகுந்து விளையாட ஆரம்பிச்சுருக்கேன்.. எஸ்.. இதுல முக்கால்வாசி அவங்க புராணக்கதை.. அதுல என் கற்பனையை கலக்க விட்டிருக்கேன்.. ஆனாலும் அந்தப் புராணத்தை மாற்றாம, அதே சமயம் நம் கலாச்சாரத்துக்குத் தகுந்தபடி கொடுக்கறேன்.. என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் இது பெரிய முயற்சி.. அதாவது ஒரு புராணத்தை, புதினமாக்குவது..!

அதுக்கு உங்களோட ஆதரவையும் நான் எதிர்பார்க்கறேன்.. சோ உங்க கருத்துக்களை இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 19
OIG3 (2).jpeg

ஒரு பாழடைந்த பழைய அரண்மனை அது!

அங்குத் தந்தையின் பிரேதத்துடன் ஹோரஸும், ஐஸிஸும் குடியேறி ஆண்டுகள் பல கடந்துவிட்டன!

ஐஸிஸுக்கு, எப்படியாவது தன் கணவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்துவிட வேண்டும் என்ற பேராவல்!

சிறு வயதில் அவள் கூறிய வாசகம் இப்பொழுது அப்படியே அவனது நினைவுக்கு வந்தது!

"கேட்டுக்கொள் ஹோரஸ்.. உன் தாயின் பிதற்றலை நன்றாய் கேட்டுக்கொள்!

இந்த சேத் அவன் ஆணவம் அழிந்து, அவன் இந்த மண்ணில் விழுந்து.. அவனது உயிர் உன் கையால் போகும் நாள் வரும்!

அன்று என் கணவனை நான் உயிர்ப்பித்திருப்பேன்.. என்னவர் மீண்டும் உயிர் கொண்டு வந்து, இதே எகிப்துக்கு அரசராவார்!

அதுவரை இந்த எகிப்தின் கடல் நீர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்வாங்கும்!

எகிப்தின் நீர்த்தேவை ஒரே ஒரு நதியை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும்!

இறுதியில்.. பாவிகளும், சண்டாளர்களும் அந்த எகிப்து நதியிலிருக்கும் முதலைக்கே இரையாவார்கள்!" என்று அவள் கூறியபொழுது நன்றாய், பிரம்மிப்பாய்த் தான் இருந்தது.

ஆனால்.. பெரியவனாக வளர, வளரத் தான் தன் தாயின் கூற்றிலிருக்கும் முரண் அவனுக்குப் புரிந்தது.

இறந்தவராவது.. உயிர் பெற்று வருவதாவது?!

ஆனால்.. ஐஸிஸ் கூறியதில் ஒரே ஒரு விடயம் மட்டும் வியப்பளிக்கும் விதமாக நடந்தேறிவிட்டது!

சேத் ஆட்சிக்கு வந்த அந்த நாளிலிருந்து, எகிப்தின் பெருங்கடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வற்றி, இப்பொழுது ஒரு நீண்ட நதியாக மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது!

அவனது ஆட்சியில் அல்லலுறும் மக்கள் யாவரும், அவன் என்று இந்த நைல் நதியில் இருக்கும் முதலைகளுக்கு இரையாவான் என்று காத்திருக்கிறார்கள்!

ஆனால்.. இறந்த தந்தையின் உடலுக்குள் இருக்கும் உறுப்புகளை எல்லாம் உருவி எடுத்துவிட்டு, அதை மூலிகை எண்ணெய் ஊறவைத்து, வெண் துணியால் சுற்றி, காற்றுப் புகாத ஒரு பெட்டிக்குள் அடைத்து, அந்தப் பெட்டியைக் கூர்நுனிக் கோபுரத்துக்குள் வைத்து, அவரின் உடமைகளுடன் பாதுகாத்து வருகிறாள் தாய்!

பித்துப் பிடித்தவளைப் போல ஏதேதோ மந்திரங்களை உச்சாடனம் செய்துகொண்டு இரவு பகலாகத் திரிந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

அவர்களது முதன்மைக் கடவுளான, ராவுக்குப் பற்பல பலிகள் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால்.. அதற்கான பலன் தான் வெறுமையாக உள்ளது!

இதில் அந்த சேத்.. மிக ஆடம்பரமாக ஆட்சி செய்துகொண்டிருக்கிறான். அதை எண்ண.. எண்ண.. அடிவயிற்றின் அமிலம் சற்று அதிகமாகத் தான் சுரக்கின்றது ஹோரஸுக்கு.

இன்றைக்கு முடிவாகத் தாயிடம் பேசிவிட வேண்டும் என்று தனது அறையிலிருந்து வேகமாக வெளியே வந்தான் ஹோரஸ்.

அவன் முகத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் கழுகின் முகமூடி, அவர்களது மூத்த தெய்வமான ராவின் அம்சத்தை விளக்கியது!

சூரியக் கடவுளான ரா தான் இவர்களின் முன்னோடி! ஹோரஸுக்கு, அவனது திறமைக்காக அதே கடவுள் கனவில் வந்து அருளியது இது!

எகிப்தில், ஒவ்வொருவரும் அவர்களது ஆளுமையை, செயல்திறனை, சக்தியைப் பொறுத்து அதற்குத் தகுந்த விலங்கின் தலையைக் கிரீடமாகவோ, அன்றி முகமூடியாகவோ தரித்துக் கொள்வது மரபு.

அதே மரபைப் பின்பற்றித் தான் ஹோரசும் இந்தக் கழுகின் தலையைத் தரித்திருக்கிறான்!

வெயிலின் வெக்கை மேனியைக் கறுக்கும் காலமது!

அரண்மனையின் நிலா மடத்தில் வந்து வெட்ட வெளியை வெறித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் ஐஸிஸ்.

ஓஸிரிஸின் மரணத்தின் பிறகு, ஒரு நாவாய் ஏறித் தான் அவர்கள் இந்தச் சிறு தீவை அடைந்தது. ஆனால் காலப்போக்கில்.. கடலே வற்றி, எகிப்தே ஒரு பாலைவனமாக மாறிவிட்டிருந்தது.

இப்பொழுது எகிப்தின் நைல் நதியிலிருந்து பத்து கல் தொலைவில் தங்கியிருக்க்கிறார்கள் ஹோரசும், ஐஸிஸும்.

ஐசிஸ் கண்களில் வெறுமையுடன் வறண்டு கிடைக்கும் பாலைவனத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளின் மௌனத்தைக் கலைக்க விரும்பாதவனாய் அங்கே அமைதியுடன் நின்றிருந்தான் ஹோரஸ்.

அவன் வந்து சில மணிகள் கடந்தான பிறகும் அவனிடமிருந்து எவ்வித வார்த்தையும் வெளிவரவில்லை என்றான பின், மெதுவே..

"யாது விடயம் ஹோரஸ்?" என்றாள் ஐஸிஸ்.

அவன் பேச வாயைத் திறக்கும் முன்..

"சலித்துவிட்டதா ஹோரஸ்? நின் தாயாரின் இந்தச் சிறை உனக்குச் சலித்துவிட்டதா?" என்று மேலும் கேட்க, விதிர்த்தான் ஹோரஸ்!

"தாயே.. நிந்தன் கைக்குள் யான் என்றுமே குழவி தான்.. ஆனால்.. என்றென்றைக்குமே நான் அவ்வாறே பாலகனாய் இருந்திருக்கலாம், என் தந்தை மட்டும் அந்த சேத்தால் கொல்லப்படாமல்.. ஆழி சூழ் அண்டத்துக்கு அரசனாகவே வீற்றிருந்தால்!

ஆனால்.. அவ்வாறு நடக்கவில்லையம்மா! எந்தையைத் துடிக்கத் துடிக்கக் கயமையாகக் கொன்றான் அந்த அரக்கன்!

அவன்மீது இன்னும் பலிமுடிக்காது இப்படி ஒளிந்து கொண்டிருப்பது கசக்கத்தான் செய்கிறதம்மா!

அனுமதி கொடுங்கள்! அவனைக் கொன்றழித்து, என் பகை முடித்து.. இந்தச் சிறையிலிருந்து விடுதலை கொடுங்களம்மா!

நாடும் நகரமும் பேடியாய் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் எம்நீசத்தனத்தை எண்ணி கேலிசெய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதை நிறுத்த வாய்ப்பளியுமம்மா!

யான் இந்தப் பாலையின் கறுக்கலில் கரைந்தனை.. போதும். இந்த வெம்மை எம்மைக் கொல்லுவது போதும்..

கனவில் வந்து கதறும் எந்தையின் சபதம் முடிக்க வரமருளும்!" என்று தன்னையும் மீறிய ஆவேசத்துடன் கூறியவனின் வார்த்தைகள் தடம்புரண்டு தளுதளுத்தன!

நேரே வெறித்த பார்வையை லேசாகத் திருப்பித் தன் மகன்மீது பாய்ச்சினாள் ஐஸிஸ்.

"நிதானமிழக்காதே ஹோரஸ்! அது தலைவனுக்கழகல்ல!

நீ அந்த சேத்தை பழி முடிக்கத் தான் வேண்டும்! ஆனால்.. அது நின் தந்தையை அவன் கொன்றதற்காக மட்டுமல்ல!

நின் உரித்தை உடைய பதவி, அவன் வசமிருக்கிறது!

ஆழ் சூழ் கண்டம் பாலையாய் வரளக் காரணம்.. சேத்தின் துரோகம்.. அவன் செய்த பாவம்!

அவனைப் பழி முடிக்க வேண்டும்.. நின் தந்தை உயிர்கொள்ள வேண்டும்.. எம்சபதம் காரைக்காண வேண்டும்!

அதைக் கண்ட பின்னே யான் கண் துஞ்சனம்!

ஆனால் ஹோரஸ்.. சேத்தை அழிக்க நின் வீரம் மட்டுமே போதாது!" என்று ஓஸிரிஸ் கூற, ஹோரசின் கண்களில் வெஞ்சினம்.

"இல்லை மகனே! நின் வீரத்தை யான் குறைசொல்லேன்.. ஆனால்.. எதிரியின் பலமும், பலவீனமும் யான் அறிந்தனம்!

அதற்கென உம் உதவிக்கு இரு வீரப்பெண்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் மகனே!" என்று கூறவும் அவரைக் கூர்மையாய் பார்த்தான் ஹோரஸ்.

"ஐயமுறுகிறாயா ஹோரஸ்! நான் உதவிக்கழைத்திருப்பவர்கள் சாதாரணமானவர்கள் கிடையாது!

இருவருமே ராவின் புதல்விகள்!" என்றதும் விறுக்கென்று நிமிர்ந்தான் ஹோரஸ்!

"அம்மா.. அப்படியென்றால்.. ராவின் ஆதரவு நமக்குத்தானா?" என்று அவன் கேட்டபொழுதில் அவன் கண்களில் பேரானந்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

அவனது முகத்தை ஆதுரமாகப் பற்றிய ஐஸிஸோ.. "அவரின் ஆதரவு என்றும் தர்மத்தின் பக்கம் மட்டுமேயாம் மகனே!

இல்லாமலா நின்னை, தமது மறு வடிவம் என்றார்?" என்று கூறியபொழுது ஐஸிஸின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீரின் பளபளப்பு இருந்ததுவோ என்று ஐயப்பட்டான் ஹோரஸ்.

ஆனால் முகத்தைச் சட்டென மாற்றிக்கொண்ட ஐஸிஸோ.. "என்னுடைய இப்போதைய ஒரே வேண்டுதலெல்லாம்.. நீ சேத்தை வெற்றிக்கொள்ளும் தருணத்தில் நின் தந்தை உயிர்கொள்ள வேண்டுமென்பது தான்!" என்று அவள் கூற, இப்பொழுது சிறு சலிப்பு ஏற்பட்டது மைந்தனுக்கு.

"அம்மா.. தாங்கள் இன்னுமா நம்புகிறீர்கள்?" என்ற அவனது கேள்வியில் சீறலாய் அவனை முறைத்தாள் ஐஸிஸ்.

உடனே மீண்டும் முகத்தைக் கற்பாறையாய் மாற்றிக்கொண்டு வானை வெறித்தபடி.. "இங்கே பார் ஹோரஸ்.. நீ பெரும் வீரனாய் இருக்கலாம்.. ஆனால் உன்னுடைய நம்பிக்கை வேறு.. என்னது வேறு! அதில் நீ தலையாடாதே!" என்று முகத்தில் அறைந்தார் போலக் கூறவும், தலை கவிழ்ந்தான் மைந்தன்!

"சரி வா.. நம் விருந்தினர்கள் வந்திருப்பார்கள். அவர்களைச் சென்று வரவேற்போம்!" என்று கூறி அவர் முன்னே நடக்க, ஹோரஸூம் அவளுடன் நடந்தான்.

அந்த அரண்மனையின் வாசலுக்கு வந்தால், இரு குதிரைகள் அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தன.

ஒரு குதிரை முற்றும் முழுவதுமாகக் செந்நிறத்தில் இருந்தது.

அதில் வந்தவளோ முழுதாகக் கருநிற உடையணிந்து, புழுதி பறக்க வந்துகொண்டிருந்தாள். வரும் வேகத்தில் மணற்துகள் முகத்தை மறைக்காதவண்ணம் துணியால் முகத்தை மூடியுமிருந்தாள்!

அடுத்து வந்த குதிரையோ, வாசலில் இவர்களைக் கண்டதும் காலிரண்டையும் மேலே தூக்கி ஆரோகணித்து துள்ளியாடி வந்தது. அது கால்களால் அத்தனை வேகம் கொண்டு ஓடுகிறதா.. அல்லது அதற்குக் கண்களுக்குத் தெரியாத இறக்கை ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று சந்தேகித்து இவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, மணலையெல்லாம் புழுதி செய்து, புயல் வேகத்தில் பறந்து வந்தது அந்தக் குதிரை!

அதன் மீது அமர்ந்திருந்தவளோ, கோடி சூரிய பிரகாசத்துடன்.. பின்னணியில் அதே சூரியன் அவளைச் சுற்றிலும் கிரகணம் விரிக்க.. செம்மஞ்சள் நிற உடையணிந்து, முடிக்கற்றைகள் காற்றில் பிறக்க.. குதிரையில் மிதந்து வந்துகொண்டிருந்தாள்.

ஆம்.. ஏதோ ஒரு தேவதைப் பெண் தன்னை நோக்கிக் காற்றில் மிதந்து வருவதை போலத் தான் உணர்ந்தான் ஹோரஸ்.

அவன் உறைந்து போய்ப் பார்த்தது பார்த்தபடி நின்றிருக்க, அடுத்த சில வினாடிகளில் அவர்கள் முன்பு வந்திறங்கினார்கள் இரண்டு இளவரசிகளும்!

இருவருமே ஒப்பாரும், மிக்காரும் அற்ற பேரழகிகள் தான் என்றாலும்.. செம்மஞ்சள் நிற உடையணிந்தவள், ஹோரஸை அப்பொழுதே கவர்ந்துவிட்டதென்னவோ நிச்சயம் தான்!

ஒற்றைப் பார்வையிலேயே ஹோரஸின் மனதை படித்தவள்.. ஒரே கண் சிமிட்டலில் தன்னுடைய மனதையும் அவனிடத்தே பறிகொடுத்துவிட்டாள்.

அதையறியாத ஐஸிஸோ.. ஹோரஸை விளித்து, முதலில் அந்தக் கருநிற உடையணிந்த அழகியை.. "ஹோரஸ்.. இதோ இவள் தான், செக்மெட்! போர்க்கலைகளில் மிக வல்லவள்!" என்று கூற, அதை.. "ஹோ?! அப்படியா?" என்று கேட்டுக்கொண்ட ஹோரஸ்.. மற்றவளைச் சுட்டி..

"அப்படியானால்.. இவள் யாரம்மா? இவள் எதில் வல்லவள்?" என்று கேட்க, ஐஸிஸோ..

"எதில் இல்லை என்று கேள்? இவள் ஹேதர்! பசுமையின் பேரரசி இவள்!.. நைல் நதியின் மேற்குப் புறத்திற்குச் சொந்தக்காரி! தாய்மை, அன்பு, கரிசனம்.. என அத்தனையும் இவள் உடன் பிறந்த சொத்துக்கள்!" என்று கூற, ஹோரஸோ.. "அடேயப்பா.. அடுக்கிக் கொண்டே சொல்கிறீர்களே?!" என்று வியந்தான்.

அதே சமயம் செக்மெட்டின் கண்கள் வன்மத்துடன் தனது சகோதரியின் மீது படிந்து மீண்டதை அவர்களில் யாருமே அப்பொழுது உணரவில்லை.

அவர்களை உள்ளே அழைத்து விருந்தோம்பலெல்லாம் முடிந்த பிறகு, அனைவரும் படுக்கைக்குச் சென்றனர்.

ஹோரஸ் நினைவில் ஹேதரும், ஹேதர் நினைவில் ஹோரஸும் உழன்றிருக்க, அங்கே இன்னொருத்தியம்.. ஹோரஸ் நினைவில் உள்ளும் புறமும் காதலால்.. மோகத்தால் தவித்து உஷ்ணமேறிப் போய்த் தனது உறக்கத்தை விடுதலை செய்துவிட்டிருந்தாள்.

மறுநாள் காலையில் ஆதவ தரிசனத்தைக் காண அதிகாலையிலேயே தயாராகி வந்துவிட்டாள் ஹேதர்.

இன்று அவள் தரித்திருந்தது இளஞ்சிவப்பு நிற உடை. மலரின் மென்மையை மேனி முழுதும் தரித்திருந்தவளுக்கு உகந்ததான நிறம்!

தலையிலிருக்கும் கிரீடத்தை ஒரு முறைக் கையிலெடுத்து அதைச் சூரியக் கதிர்களின் வெளிச்சத்தில் பார்த்தாள் ஹெதர்.

செல்வத்தைக் குறிக்கும் பசுவின் கொம்புகளுக்கு இடையே தட்டையான சூரியனை நிற்கவைத்த கிரீடம்! அவள் கம்பீரத்துக்கு அணி சேர்ப்பது போலவன்று.. அவளது கம்பீரமே அந்தக் கிரீடத்துக்கு அணி சேர்ப்பதாய் அமைந்து போனது!

மீண்டும் கிரீடத்தை சிரசில் தரித்துக் கொண்டபடி அவள் சூர்யோதத்தைப் பார்த்திருக்க, அவ்விடம் தன் கருநிற உடை சரசரக்க வந்து சேர்ந்தாள் செக்மெட்.

அவளுக்குக் கருநிறம் என்றால் கொள்ளைப் பிரியம்.. அவளது முழு உடையலங்காரமுமே என்றென்றும் கருநிறத்தைக் சார்ந்தே இருக்கும்.

முன்னவள், சாதுவான பசு என்றால்.. பின்னவள், சீறும் சிறுத்தை!

ஆம்.. தன் முகத்தில் அதே கருஞ்சிறுத்தையின் முகமூடி அணிந்து ஹேதர் இருக்கும் இடத்தை அடைந்தாள் செக்மெட்.

அருகே வந்ததுமே, அவளது உடையழகும், கண்களில் தெரியும் மயக்கமும் மற்றவளை அசூசை கொள்ளச்செய்ய..

"என்ன பசுமையின் பேரரசியே.. உம் பார்வை பட்டே இந்தப் பாலை செழித்துவிடும் போலிருக்கிறதே?" என்று அங்கே ஏற்கனவே வறட்சியால் இறந்துபோய் பாதி எலும்புக்கூடாகி இருந்த ஓநாயின் சவத்தைக் காண்பிக்க, கண்களில் சிறு எரிச்சல் வந்து போனது ஹேதருக்கு.

செக்மெட் சிறுவயதிலிருந்தே தன்னைப் பொறாமையாகத் தான் பார்ப்பாள் என்பதைத் தெரிந்தே இருந்த ஹேதர்.. வளர வளர அவளையும், அவளது வஞ்சத்தையும் கண்டுகொள்ளக் கூடாதென முடிவெடுத்து அதையெல்லாம் அலட்சியப்படுத்தத் தொடங்கினாள்.

அதே போலவே இப்பொழுதும்.. "ஆம்.. ஆம்.. போர்த்தெய்வமே! உம் மூச்சுக் காற்று பட்டாலே எதிரிகள் சோரம் கொண்டு வியாதி பிடித்து மாண்டுவிடுவார்களல்லவா? அதனால் தான் அந்த ஓநாய் பரிதாபமாக உயிரை விட்டிருக்கிறது!" என்று தன் பங்குக்குத் திருப்பிவிட்டு, அவள் உள்ளே செல்ல முயன்ற சமயம்..

"ஆமாம்.. என்னவோ போரிலேயே வென்றுவிட்டதாக எதற்கு இத்தனை அலங்காரம்? ஏன்.. நைல் நதியின் மேற்குப்புறத்தை மட்டும் அரசாள்வது போதாதா? முழு எகிப்துக்குமே நீ மகாராணியாகும் கனவு காண்கிறாயா?

ஹோரஸை மயக்கத் தானே இத்தனைத் தளுக்கும்.. மினுக்கும்?!" என்று மிக எள்ளலாய் பேச, அப்படியே நின்று.. நிதானமாய் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் ஹேதர்.

அந்தக் கணம் விழிகள் நான்கும் வஞ்சத்துடன் மோதிக்கொண்டன!

பார்வையிலேயே திமிரைக் கொட்டி.. "ஹோரஸை இனி தான் நான் மயக்க வேண்டுமா என்ன?" என்று இதழ் வளைவில் ஒரு ஏளனப்புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டுச் சென்ற ஹேதரை வெட்டித் தின்பதைப் போலப் பார்த்து வைத்தாள் செக்மெட்!

அதே கணம்.. எகிப்தின் தலைநகரில்.. பேரரசர் சேத்தின் அந்தப்புரம் மிகுந்த அமைதியாய் இருந்தது.

ஒற்றன் கொண்டு வந்த செய்தியால், அரசர் மிகுந்த கோபத்துடன் இருக்கிறார் என்று தெரிந்துகொண்ட சேடிப்பெண்கள், தங்களது கால் கொலுசின் சப்தம் கூட வராதபடி நடந்து கொண்டார்கள்.

அதே வேளையில் அரசரின் படுக்கையறை முழுவதுமாக இருளடைந்து காணப்பட்டது.

அந்த அறைக்குள் யாரோ ஒருவர் மெல்ல நடந்து வரவும், படுக்கையில் குறுக்காக வெற்று மார்புடன் மல்லாந்து படுத்திருந்த அரசரோ.. "நெப்திஸ்.. வெளியே செல்!" என்று உறும, ஒரே கணம் அசைவற்று நின்ற அந்தக் கால்கள், மீண்டும் முன்னேறி வந்து, அரசருக்கு அருகே நின்றது.

"நெப்திஸ்.." என்று அரசர் மீண்டும் கர்ஜிக்கும் முன்னர், அந்தப் படுக்கையிலேயே அமர்ந்து கொண்ட அவரது மனைவி, பட்டத்தரசி நெப்திஸ்.. "ஏன் விளக்குகளெல்லாம் அணைத்துவைக்கப் பட்டிருக்கின்றன?" என்று கேட்டுக்கொண்டே இடக்கையால் ஒற்றைச் சொடக்கிட.. அடுத்த நொடி, அறையின் மொத்த தீபங்களும் சரசரவென்று ஏற்றப்பட்டன!

"என்ன விடயமாம்?" என்று நெப்திஸ் கேட்டதும், அவளது கண்களுக்குள் ஆழ்ந்து பார்த்த அரசரோ..

"இந்த நாட்டுக்கு ஒரே ஒரு விடயம் மட்டுமே குறைவாக இருந்தது! அதை நிவர்த்தி செய்ய ஒருத்தி வந்துவிட்டாள்!

புரியவில்லையா நெப்திஸ்? அந்த ஹோரஸுக்கு உதவ, ராவின் மகள்கள் வந்திருக்கிறார்களாம்.. அதில் ஒருத்தி, என் படுக்கைக்கு!

மற்றவள்.. நைல் நதியின் முதலைகளுக்கு!!" என்று கூறி அரக்கத்தனமாகச் சிரிக்க, நெப்திஸின் இதழ்களும் வன்மமாக நகைத்துக் கொண்டன!

ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. இன்னைக்கு ரெண்டு எபி.. கதை எப்படி இருக்குன்னு ஷேர் பண்ணிக்கோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 20
images.jpg

கணவனின் வார்த்தைகள் நெப்தியூஸுக்கு உள்ளுக்குள் பெரு மகிழ்வைக் கொடுத்தன என்றாலும், அவளால் ஹோரஸையும் மலிவாக எண்ண முடியவில்லை!

என்ன தான் இருந்தாலும் ராவினால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவனல்லவா அவன்?! அதையே.. "அவர்கள் இருவரையும் விடு. அந்த ஹோரஸை என்ன செய்வதாய் உத்தேசம்?" என்றாள் நெப்திஸ், குரலில் அலட்சியம்காட்டி.

படுத்திருந்தவன், சட்டென மேலே எழுந்து அவள் விழிகளுக்குள் பார்த்தான்.

"என்ன? ஆழம் காண்கிறாயா நெப்திஸ்?

எம்முதல் பகைவன் ஓஸிரிஸ்! அவன் மடிந்த அன்றே யாம் ஹோரஸையும் கொன்றழித்திருப்பனம்!

ஆனால்.. ஐஸிஸும், அவனும், எமக்கு யாது எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காது இங்கிருந்து கிளம்பவும் தான், யாம் அவர்களைப் பிழைத்திருக்கச் செய்தனம்.

ஆனால்.. என்று அவர்கள் எனக்கெதிராகப் படை திரட்டினரோ, அன்றே எம்குறி அவர்மீது பாய்ந்துவிட்டது.

ஹ்ம்ம்.. அவருக்கு ராவின் உதவி கிட்டினாலும் எமக்கு அதுபற்றிய கவலையில்லை." என்று கோபமாக மொழிந்துவிட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றார் அரசர்.

விரைந்து செல்லுபவரின் முதுகையே பார்த்திருந்த பட்டத்தரசியின் கண்களில் சற்று வெறுமை படர்ந்ததோ?

இங்கு மறுபுறத்திலோ, ஹோரசின் அரண்மனையின் ஒரு பெரிய கூடத்தில் எகிப்தின் சில முக்கிய அரச பதவியில் இருப்பவர்களும், இன்னும் சில சிற்றரசர்களும் வீற்றிருந்தனர்.

அங்கே நடுநாயகமாக, ஐஸிஸ் பெண் சிங்கத்தின் கம்பீரத்துடன் அமர்ந்திருக்க.. அனைவரின் விழிகளும் அவர் மீதே படிந்திருந்தது.

ஐஸிஸின் இருக்கைக்கு அருகே போடப்பட்டிருந்த மற்றுமொரு இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் ஹோரஸ்.

கூடியிருந்த சபையைப் பார்த்து, "எம் அழைப்பையேற்று நீவிர் இங்கு வருகை தந்தமைக்கு எம்நன்றி!

இத்துணை காலம் எமக்கும், எம்மைந்தனுக்கும் நீவிர் அளித்த வந்த ஆதரவு, மறைமுகமாய் நீர் கொடுத்த படை உதவியென அத்தனைக்கும் எம்நன்றிகள்.

இத்தனை காலம் பயிற்சி மேற்கொண்டு வந்த நம் படை வீரர்கள் இப்பொழுது முழுதாகப் போருக்குத் தயாராகிவிட்டனர்.

ஆம்.. காலம் கனிந்துவிட்டது! நம் படை அதிவிரைவில் சேத்தை முறியடிக்கப் போகிறது!" என்று அவள் கூற, சுற்றி இருந்த கூட்டத்தின் முகத்தில் மகிழ்வைக் கண்டாலும், அந்த மகிழ்ச்சியில் அத்தனை உறுதியில்லை.

அதைக் கண்ட ஐஸிஸின் புருவம் சுருங்கியது!

"உங்களது இந்த மகிழ்ச்சியில் யான் மலர்ச்சியைக் காணவில்லையே! யாது விடயம்?" என்று முன்னே குனிந்து கேட்க, கூட்டத்திலிருந்தவர்களின் தலை மெல்லத் தாழ்ந்தது.

அவர்களது அமைதியில் சட்டென எழுந்து முன்னே வந்து நின்றான் ஹோரஸ்.

"அவையின் பெருமக்களின் இந்தத் தயக்கம் எதற்கென்று எம்தாயாரின் ஐயத்திற்கு யாது விளக்கம்?" என்று கேட்டு அவையை ஒரு சுற்று பார்த்தான்.

ஆனால் அதற்கும் யாரும் பதிலளிக்கவில்லை எனவும், தீர்க்கமான பார்வையுடன் இன்னும் ஓரெட்டு முன்னேறியவன்..

"எனக்குப் புரிகிறது! உங்களின் தயக்கத்தின் காரணம்.. சேத்!

சரி தானே?

உங்கள் பேரரசரின் வலிவும், அவரது மந்திர தந்திரங்களும் இப்பொழுது பன்மடங்காக்கி இருப்பது தான் உமது ஐயத்திற்கு காரணம்..

ஆனால்.. யான்.. இங்குப் போரிடப்போவது.. பகை கொள்வது.. பழி முடிக்க நினைப்பது.. எம்தந்தையின் மரணத்துக்காக அன்று!

நீதிக்கு எதிரான அரக்கனின் ஆட்சியை ஒழித்து.. எம் எகிப்து மக்களின் வாழ்வினை மேம்படுத்த!

எம்தந்தை.. ஓஸிரிஸ்!.. இந்த எகிப்தில் இதுகாறும் நடந்து வந்த பற்பல போர்களை நிறுத்தி.. மக்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தையும், நவீன நாகரிகத்தையும் முன்னெடுத்தவர்.

எம்தாய்.. நயவஞ்சகத்தால் கொல்லப்பட்ட தன் கணவன் மரணத்துக்கு இதுகாறும் பழி முடிக்காது.. தான் இந்த உலகத்திற்கு அர்ப்பணித்த மருத்துவ சேவைகளெல்லாம் அர்த்தமேயின்றி போயிருப்பதை கண்ணுற்றும் அமைதியாய் இருக்கிறார்.

இவர்களின் மைந்தனென்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காக யான் இந்த எகிப்தின் அரியணையைக் கோரவில்லை!

எம்மக்களின் துயர் தீர்க்கவும்.. என்றென்றும் எகிப்தின் அரியணையில் படிந்திருக்கும் ரத்தக் கறையை அகற்றவும் யான் சேத் மீது போர்தொடுக்க முனைவது.

இதுகாறும் நீவிர் எமக்களித்த ஆதரவு, உம் படைவீரர்களை எம்பயிற்சிக்கு அனுப்பியது.

இனி நாம் சேத்தை நேருக்கு நேர் சந்திக்கப் போகிறோம்.. அதுதான் உமக்குப் பயமளிக்கிறது இல்லையா?

இங்கு உயிரா? வெற்றியா? என்று இரு வேறாகப் பிரித்திருக்கிறீர் நீவிர்!

ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை இந்தப் போர்.. வெற்றி, அல்லது.. வெற்றி மட்டுமே!

ஆம்.. இதில் யான் மரணமே தொட்டாலும், அதுவும் எமக்கு வெற்றி தான்..

ஏனென்றால் யான் போராடுவது வஞ்சத்துக்கும், கயமைக்கும் எதிராக!

நீதியைத் தன் ஆட்சியிலிருந்து அப்புறப்படுத்திய ஒரு மிருகத்துக்கு எதிராக யான் போராடுகிறேன்.. அதில் மரணமே கொண்டாலும் எது எமக்கு வெற்றி தான்!" என்று அவன் கூறி முடிக்க, மொத்தக் கூட்டத்துக்கும் அவன் பேச்சில் மயிர்க்கூச்செரிந்தது.

அப்பொழுது அவனருகே வந்த ஹேதரோ..

"ஹோரஸின் வலிமை மீதும்.. எம்வீரர்கள் மீதிருக்கும் திறமைமீதும் கொண்ட நம்பிக்கையில் யான் ஹோரஸுடன் இணைந்தனம்!

பாலையாகிக் கிடக்கும் எம் எகிப்தின் பசுமை, ஹோரஸின் பேராட்சியில் மீட்கப்படும் என்பதற்கு யான் உறுதிகூறுகிறேன்!" என்று அவள் கூறுகையில் கூட்டத்தினருக்குள் வெற்றி ஆர்ப்பரிப்பு கிளம்பியது!

அதே சமயம் ஹோரஸின் மறுபுறம் வந்து நின்ற செக்மெட்டோ..

"கடவுள் ராவினால் போர்க்களத்தின் பேரரசியாக அறிவிக்கப்பட்ட யான் ஹோரஸுடன் இணைந்துள்ளேன்.. இதற்கு மேல் உங்களுக்குப் போரின் வெற்றிபற்றி யாதொரு ஐயமும் வேண்டாம்!" என்று இறுமாப்பாய் கூற, அதற்கும் அனைவரும் ஆராவாரம் செய்தனர்!

அந்த ஆரவாரமெல்லாம் அடங்கியபிறகு, எகிப்தின் சிற்றரசர்களின் முக்கியமான ஒருவர் மேலெழுந்தார்.

"போரைப் பற்றிய எங்களுக்கு இருந்த ஐயமெல்லாம் இப்பொழுது களைந்துவிட்டது!

இப்பொழுது யான் அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றிப் பேச விழைகிறோம்.." என்று கூற, அவரைக் கேள்வியாய் நோக்கிய ஹோரஸோ..

"கேளுங்கள்!" என்று கூறவும், அவரோ..

"போரில் தாங்கள் வெற்றி பெற்ற பின், யார் உங்களுடன் அரியணையில் ஏறப்போவது? ஏனென்றால் உங்களுக்குப் போரில் உதவப்போவது, ராவின் மகள்கள்!

இருவருமே திறமையாளர்கள்!

நீங்கள் இருவரையுமே மணமுடித்தாலும், அரியணைக்கு உரித்தானவர் ஒருவர் தானே?" என்று கேள்வி எழுப்ப, அதற்கு ஹோரஸ் பதிலுரைக்கும் முன்னே, ஐஸிஸ் தானே முன் வந்து பதிலுரைக்கலானார்.

"தங்களது கேள்வி மிகவும் அவசியமான ஒன்று தான். அதற்குப் பதிலளிக்க யான் கடமைப்பட்டுள்ளேன்!

இதைப் போரில், சேத்தின் மரணம் யார் பொருட்டு நிகழ்கிறதோ.. அதாவது சேத்தின் மரணத்திற்கு யார் வழி வகுக்கிறார்களோ அவரே எம்மைந்தனுடன் பட்டமேறுவார்." என்று கூறி கூட்டத்திடம் எழுந்து வந்த ஐஸிஸ்..

இன்று மாலை, யாம் எகிப்தின் தலைநகரம் நோக்கிப் பயணப்படுகிறோம்.. இன்னும் ஒரே மாதத்தில் இந்த எகிப்து நம் வசம்!" என்று இடிமுழக்கமாய் கூற, அந்த அவையே அவருக்கு அடிபணிந்தது.

அவர் கூற்றுப் படியே அன்று மாலையே படைகள் கிளம்ப ஆயத்தமாயின.

இரவு இரண்டு சாமம் கடந்த பிறகு, படைகள் அனைத்தும் கூடாரம் அடித்து இராத்தங்களை நடுவழியில் கழிக்க முடிவெடுத்தனர்.

ஆளுக்கு ஒவ்வொரு கூடாரமாய் பிரித்துக் கொடுத்தபிறகு, ஹேதரின் கூடாரத்துக்குள் ஓர் உருவம் மெல்லப் புகுந்தது!

தலையில் இருந்த கிரீடத்தை அப்பொழுது தான் களைந்து விட்டு, வேறு உடைக்கு மாறத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.

உள்ளே அந்த உருவம் வருவதைத் தன் உணர்வாலே உணர்ந்து கொண்டவளது இதழ்கள் மெல்ல விரிந்தன.

"பெண்ணவள் தனித்திருக்கும்பொழுது, இப்படித்தான் கள்வனைப் போல் உள்ளே புகுவீரோ?" என்று கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்த ஹோரஸைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் ஹேதர்.

"கள்வனைப் போலா? அழைப்பு இருந்ததால் தானே யான் இவ்விடம் வந்ததே!" என்றான் அவனும் சளைக்காமல்.

"அழைப்பா? யார் அழைத்தது உங்களை?"

"யாரா? உம் விழிகள் தான்! இடைவிடாது இமை மூடித் திறக்கும் போதெல்லாம் என்னை.. "வா.. வா.." என்று அழைத்துக் கொண்டே இருக்கிறதே.." என்று அவளருகே வந்து அவன் கூற, வியப்பாய் விரிந்தன அவள் விழிகள்.

"அடேயப்பா.. கவிஞர் தான்.." என்று இவள் சிலாகிக்க.. ஹோரசோ மேலும் தொடர்ந்தான்.

"ஆனால் உம் விழிகளைவிட, உம் இதழ்கள் தான் வார்த்தையாடாமலேயே என்னை அழைத்தது.." என்று மெல்ல தன் பெருவிரலால் அவளது இதழ்களை வருடியவன், தன்னையும் மீறி அவள் இதழ் நோக்கிக் குனிய போக, அவன் வெற்று மார் மீது கை வைத்து அவனைத் தடுத்தாள் பெண்ணவள்!

"என்ன?" என்று அவன் கேள்வியாய் பார்க்க, ஹேதரோ..

"ஹோரஸுக்கு, பட்டத்துக்கு ஒருத்தி.. படுக்கைக்குப் பலரா?" என்றாள் தன் மார் மீது கைகாட்டிக் கொண்டு.

அவளது கேள்வியும், அவன்மீது அவளுக்கு இருக்கும் உரிமை உணர்வும் புரிந்தாலும், அவளிடம் விளையாட எண்ணி..

"ஏன்? அது தானே வழமை? இத்தனை காலம் அப்படித் தானே அரசனின் வழக்கம் இருந்து வருகிறது?" என்றான் கண்களில் கேலியுடன்.

ஆனால் அவனது பதிலில் சற்று சினம் வந்தது ஹேதருக்கு.

"இங்கே பாரு ஹோரஸ்.. நீர் ஒரு நாளில் பல்லாயிரம் பெண்களைக் காணலாம்.. என்னைவிட பேரழகான பெண்களைக் கடக்கலாம்..

ஆனால் அன்றைய நாளின் முடிவில் நீர் எம்மைப் பார்க்கும் பொது, அன்றைய நாளில் நீர் பார்த்த அத்தனைப் பெண்களின் முகமும் உமக்கு மறந்து, எம்முகம் மட்டுமே உமக்கு நினைவிருக்க வேண்டும்!

எம்கணவனின் பட்டத்திற்கும் சரி.. படுக்கைக்கும் சரி யான் மட்டுமே அரசியை இருக்க வேண்டும்..

எம்கணவன் பட்டத்தரசனாக இல்லாவிட்டாலும் கூட அது எமக்குப் பெரிய விடயமில்லை.. ஆனால்.. அவன் படுக்கை, எமக்கு மட்டுமே உரித்தானதாக இருக்க வேண்டும்!" என்று கூற, அவளது கூற்றில் முற்றுமாக உறைந்து போனான் ஹோரஸ்.

"ஹேதர்.. இப்படியொரு பெண்ணவளை இந்த ராஜ்ஜியம் இதுகாறும் கண்டதில்லை!

நீ கேட்பது சரிசம உரிமை! இது.. இது இந்த உலகத்தின் நடப்புக்கே புதுமை!

ஆனால்.. யான் உமக்கு வாக்கு கொடுக்கிறேன் ஹேதர்.. இந்த ஹோரஸின் பட்டத்துக்கும் சரி.. படுக்கைக்குச் சரி.. நீ, நீ மட்டுமே பேரரசி!

இந்த நாடும், அதன் ராஜ்யமும் என் கை விட்டுப் போனாலும்.. உம் காதல் மட்டுமே எம்கையில் கடைசி வரைக்கும் இருக்கும்.." என்று கூறி அழுத்தமாக.. ஆழமாகத் தன்னிதழை அவளது இதழோடு பதித்தான் அவன்.

இருவரும் இதழணைப்பில் தங்களை மீறி இணைந்திருந்த சமயம், திடீரென எங்கிருந்தோ ஏதோ கருகும் மணம் வந்தது!

இருவரும் சட்டென விலகி, சுற்றும் முற்றும் பார்த்தால், அவர்கள் இருந்த கூடாரத்தில் தான் தீப்பற்றியிருந்தது!

இருவரும் பதறி வெளியே வருவதற்குள் சுற்றி இருந்தவர்களெல்லாம் அங்கே கூடி, தீயை அணைக்க முற்பட்டனர்.

பெரு முயற்சிக்குப் பிறகு தீ அணைக்கப் பட்டதும், ஹேதருக்கு சற்று ஒதுக்குப்புறமாக மற்றொரு கூடாரம் கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டது.

"எப்படி திடீரென்று இப்படிக் கூடாரம் தீப்பிடித்திருக்கக்கூடும்?" என்று ஹேதர் யோசனையாய் வினவ, அருகிலிருந்த செக்மெட்டோ..

"எப்படியாய் இருந்தால் என்ன?

நாம் எதற்ற்கு இங்கு வந்தோமோ, அதில் உம் கவனமிருந்தால், உமக்கு எந்த விபத்தும் ஏற்படாதிருக்கும்.. கவனமாய் நடந்து கொள்!" என்று குரலில் வன்மத்துடன் கூற, சரக்கென்று ஒரே நேரத்தில் ஹேதரும், ஹோரஸும் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தனர்.

ஆனால் அவர்களை அலட்சியமாய் பார்த்துவிட்டுத் தனது கூடாரத்தை நோக்கிச் சென்றாள் செக்மெட்.

அன்றைய இரவு அப்படியே அமைதியில் கழிய, காலையில் எழுந்து நேரமாகக் கிளம்பிய படைகளுக்கிடையே பெருங்குழப்பம் ஏற்பட்டது.

"என்ன? என்ன?" என்று பதறியபடி ஐஸிஸும், ஹோரசும் அங்கே வர, அந்தக் கூட்டத்துக்கு நடுவே செக்மேட் நின்றிருந்தாள்.

"என்ன செக்மெட்? என்ன குழப்பம் இங்கே?" என்று ஐஸிஸ் வினவ, அவரை நிமிர்ந்து பார்த்த செக்மெட்டோ..

"ஹேதரைக் காணவில்லை! அவள் சென்றிருப்பது.. சேத்துடன்!" என்று கூறி ஒரு பட்டுத்துணியில் எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதத்தை ஐஸிஸிடம் நீட்ட.. ஐஸிஸின் உதடுகளோ..

"துரோகி!" என்று முணுமுணுத்தது!

ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. கதை எப்படி போகுதுன்னு ரெண்டு வார்த்தை சொல்லுங்க.. இன்னும் ரெண்டு எபிசோட்ல கதை முடிஞ்சுடும்..

உங்க கருத்துக்களை இங்க பகிருங்க!

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 21

OIG1 (7).jpeg
ஐஸிஸின் வாயிலிருந்து வெறுப்புடன்.. "துரோகி.." என்ற வார்த்தை வரவுமே, ஹோரஸ் பதறிவிட்டான்.

"அம்மா.. எதையும் முழுதாக அறிந்து கொள்ளாமல் அவளைத் தவறாகப் பேசவேண்டாம்." என்று குரலில் ஓர் எச்சரிக்கையுடன் அவன் கூற, அவனை உறுத்து விழித்தாள் ஐஸிஸ்.

"இதற்கு மேல் என்ன சான்று வேண்டும்? சேத்துடன் தான் செல்வதாக.. அதிலும் முழு மனதோடு செல்வதாக.. இதோ சேத்தின் முத்திரை பதித்த பட்டு முகாந்திரத்தில் எழுதி வைத்துவிட்டு ஹேதர் சென்றிருக்கிறாள் என்றால், அதற்கு வேறு என்ன பொருள் இருக்கவேண்டும்?" என்று ஐஸிஸ் வினவ, அப்பொழுது கூட்டத்தைப் பிளந்து கொண்டு அவர்களுக்கு அருகாக ஓர் ஒற்றன் ஓடி வந்தான்.

"தாயே.. மிக அவசரமான செய்தியுடன் வந்திருக்கிறேன்.. அதனாலே தங்களை இடையூறு செய்ய வேண்டியதாகிறது.." என்று கூறிவிட்டு அவன் கூறிய செய்தியைக் கேட்டு, ஹோரஸ் தடுமாறிக் கீழே விழப் போனான்.

"முழுதாக அறிந்த செய்தி தானா? அல்லது ஏதோ கேட்டுவிட்டு, இங்கு வந்த வேறு ஏதோ அளக்கிறாயா?" என்று குரலில் கடினத்துடன் ஐஸிஸ் அவனை வினவ, அருகிலிருந்த செக்மெட்டோ..

"தாயே.. இவர் தங்களின் அந்தரங்க ஒற்றர் என்பதை யான் அறிவேன்.. அப்படி இருந்தும் தாங்கள் இப்படிக் கேட்பது வியப்பாய் இருக்கிறது.." என்று அவள் கூற, ஐஸிஸின் புருவம் சுருங்கியது.

அதே சமயம் அந்த ஒற்றனோ.. "தாயே.. யான் தங்களின் கீழ் பயிற்சி பெற்றனம்.. எம்கூற்றில் தாங்கள் ஐயம்கொள்ள வேண்டாம்..

யான் கண்களால் கண்டு, மெய்யறிந்து கொணர்ந்த செய்தி இது..

நாளையே பேரரசர் சேத்துக்கும் - ஹேதருக்கும் திருமணம் நடக்கவிருக்கிறது.

அதற்கான ஏற்பாடுகளெல்லாம் அதிவிரைவாக நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இளவரசி ஹேதருக்கும் இந்தத் திருமணத்தில் முழு மனதான சம்மதம் போலத்தான் தெரிகிறது. ஏனென்றால், அவரே பேரரசருடன் அரண்மனை முன் மாடத்திற்கு வந்து பொதுமக்களுக்கு மகிழ்வுடன் காட்சி கொடுத்தார்.

கூடவே திருமணம் முடித்த கையோடு, இளவரசி ஹேதர், சேத்துடன் சேர்ந்து நமக்கெதிராகப் போர் புரியப்போவதாகவும் செய்திகள் கசிகின்றன!" என்று கூறி முடித்ததும், ஐஸிஸின் கண்கள் கனன்றன.

வீறுகொண்ட சிங்கமெனத் திரும்பி.. நாளை அந்தத் திருமணம் நடந்தேறுவதற்குள் நம் படைகளால் எகிப்தின் தலைநகரம் முற்றுகையிடப்பட வேண்டும்! ஹ்ம்ம்.. கிளம்புங்கள்!" என்று இடிமுழக்கமாய் கூற, அந்த அதிர்வலையில் ஒட்டுமொத்த படையும் புயல் வேகத்தில் கிளம்பின!

அதேநேரத்தில், சேத்தின் அந்தப்புர அறைகளில் ஒன்றில் சாளரத்தின் வெளியே, விரிந்திருக்கும் திறந்தவெளியை நோக்கியபடி நின்றிருந்தாள் ஹேதர்.

அப்பொழுது அந்த அறைக்குள் நீண்டு நெடிந்த உருவத்தையுடைய மனிதன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் உள்ளே வந்த காலடி ஓசையை வைத்தே அது சேத் என்று அறிந்துகொண்ட ஹேதரோ அமைதியாய் நின்றிருக்க, அவளுக்குப் பின்னால் வந்து நின்ற சேத், மெல்ல அவளது தோளிரண்டையும் தன் கரங்களால் பற்றியபடி..

"என்ன ஹேதர்? ஹோரஸ் வரும் வழியைப் பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாயா?" என்று சிறு கேலியாய் கேட்க, கண்களில் கசியும் ஆத்திரத்துடன் அவனை நோக்கித் திரும்பினாள் ஹேதர்.

"மரணதேவன் வரும் வழியைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றனம்.." என்று கொதிப்புடன் கூறவும், அதில் சேத்துக்குக் கோபம் கொப்பளித்தது.

"என்ன கூறுகிறாய்?" என்று அவளது தோளைப் பற்றி இவன் அழுத்த, அவனை நிமிர்ந்து நோக்கிய ஹேத்ரோ..

"ஹ்ம்ம்.. மரணதேவன் தான்.. ஆனால் உம்முடைய மரணதேவன் அல்ல.. அந்த ஹோரஸின் மரணதேவன்!" என்று கூறி மந்தகாசமாய் சிரிக்க.. அவளது சிரிப்பில் தானும் இழைந்துகொண்டவன்..

"அதெப்படி ஹேதர்? நீ ஹோரஸ் பக்கமிருந்து, அவனைத் தான் மணம் புரியப்போவதாக வதந்தி வந்தது. ஆனால்.. நான் வந்து அழைத்ததும் எப்படி நீ எதையும் யோசியாமல் என்னுடன் கிளம்பிவிட்டாய்?" என்று கேட்க, மீண்டும் அதே மந்தகாசச் சிரிப்பு அவளிடம்.

"யானும் அவ்வாறே நினைத்தனம் சேத். ஆனால்.. என்னைக் கவர்வதற்காகப் பிறிதொருவனை அனுப்பாது.. நீரே, எமக்காக அந்த எதிரிப்படைக்குள் கள்ளத்தனமாக நுழைந்ததைப் பார்த்ததும்.. நின் வீர பராக்கிரமத்தில் எம்மனதினை அக்கணமே பறிகொடுத்தனம்!" என்று அவள் கூற, அதில் உச்சி குளிர்ந்தது சேத்துக்கு.

ஆனாலும்.. "மெய்யாகவா கூறுகிறாய் ஹேதர்?" என்று சேத் கேட்க, அதில் சலித்துக் கொண்டவளோ..

"ஆம் சேத்.. இப்படிப்பட்ட வீரரை யாருக்குத் தான் பிடிக்காது போகும்?" என்று கேட்க, சேத்தோ..

"அப்படியானால், நான் ஓஸிரிசைக் கொன்றதையும் எம்வீரப்பராக்கிரமத்தில் சேர்ப்பாயா?

நயவஞ்சகமாக நான் என் தமயனைக் கொன்று இந்த ஆட்சிப்பீடத்தைப் பிடித்ததாக அல்லவா மக்கள் கூறுகிறார்கள்?" என்று அவன் கேட்க, அவனை நன்றாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள் ஹேதர்.

"சாதாரண மக்கள் செய்தால் தான் சேத் அது நயவஞ்சகம்! ஆனால் ஒரு அரசனுக்கு.. இது ராஜதந்திரம்!!" என்று அவள் கூற, அவளை இறுக்கமாகக் கட்டிக்க கொண்டான் சேத்.

ஹேதர் அசையாது அப்படியே நின்றிருக்க, அதே நேரத்தில் அவர்களது அறைக்கு வந்தாள் நெப்திஸ்.

அவள் வரும் சத்தத்தில் சட்டென ஹேதரிடமிருந்து விலகிய சேத்தோ, வந்தவளை கூர்ந்து பார்க்க.. நெப்திஸோ.. "நாளை விடிவதற்குள் தலைநகரம் பகைவர்களால் முற்றுகையிடப்படலாம்.." என்று கூற, சேத்தோ.. "அப்படியானால் திருமணம்?" என்றான் பதட்டமாக.

ஆனால் அதில் சிறிதும் அலட்டாமல்.. "திருமணத்தை ஹோரஸை வென்றபிறகு முடித்துக் கொள்ளலாம்.. ஆனால் நம் படைகளெல்லாம் தயார் நிலையில் இருக்கிறதல்லவா?" என்றாள் நெப்திஸைப் பார்த்து.

ஆனால் அவளது கேள்விக்குப் பதிலுரைக்காமல்.. "ஏன்? திருமணத்தை ஏன் தள்ளி வைக்க வேண்டும்? உம் ஹோரஸ் அதற்குள் வெற்றிவாகை சூடி உம்மை மீட்பான் என்று கனாக்காண்கிறாயோ?" என்று நெப்திஸ் எள்ளலாகக் கேட்க, அவளை அத்தனை ஏளனமாய் பார்த்த ஹேதரோ..

"வாசலில் பகைவனை வைத்துக்கொண்டு, இங்கே திருமணம் முடித்துச் சந்ததி பெருக்கும் வேலையைச் செய்துகொண்டிருக்கக் கூறுகிறீர்களா?" என்று வெடுக்கெனக் கேட்டுவிட, நெப்திஸின் முகம் கடுத்தது!

அதைத் திருப்தியுடன் கண்ட ஹேதரோ.. "யான் படைகளைப் பார்வையிடச் செல்கிறேன்.." என்று சேத்திடம் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து அகன்றாள்.

அவள் செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நெப்திஸோ.. "இவளை நீ நம்புகிறாயா?" என்று சேத்திடம் கேட்க, அவனோ..

"அவள் காதலின் தேவதை தெரியுமல்லவா? பிரியப்படாமல், கட்டாயத்தினால் காதலை அடைய முடியாது நெப்திஸ்!

காதல்.. தானாகவே மனமுவந்து என்னை அடைந்திருக்கிறது." என்றான் குரலில் போதையுடன்.

"உனக்குப் பித்துப்பிடித்திருக்கிறது சேத். அவளை இப்பொழுதே கொன்றுவிட்டு, பிறகு ஹோரஸுடன் போரிடு.." என்று அவள் கூறி முடிக்கக்கூட இல்லை, சட்டென அவளது குரல்வளையை இறுக்கப் பற்றினான் சேத்.

"எமக்கு, ஹெதர் முக்கியம்!"

என்று இறுகிய குரலில் அவன் கூற, அவன் விரலழுத்தத்தில் மூச்சடைத்தாலும்.. அவனையே இமைக்காமல் பார்த்திருந்த நெப்திஸோ, அவனது கையை வெடுக்கெனத் தட்டிவிட்டு, கண்ணிமைக்கும் நேரத்துக்குள் சேத்தின் குரல்வளையை இறுக்கப் பற்றியபடி..

"எமக்கு இந்த எகிப்து முக்கியம்!" என்று கூறிவிட்டு அடுத்த வினாடியே அவனை விடுத்தும்விட்டு, அங்கிருந்து அகன்றுவிட்டாள்.

செல்லும் அவளையே சேத் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

மறுநாள் பொழுதும் விடிந்தது!

சேத்துக்கு கண்விழிக்கையிலேயே சுற்றிலும் இருந்த மயான அமைதி இம்சிக்க, வேகமாக எழுந்து அரசவைக்குப் புறப்படத் தயாரானான்.

அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே, அரசவையின் முக்கியமானவர்கள் எல்லோரும் அங்கே தான் கூடியிருந்தனர். ஹேதர் அங்கு இருக்கவில்லை. அதை எண்ணி புருவச்சுளிப்புடனே அங்குச் சென்ற சேத் பார்வையாலேயே என்ன விடயம் என்று வினவ, நெப்திஸ் முன்னே வந்து..

"எதிரிப்படைகள் தலைநகரை முற்றுகையிட்டுவிட்டன." என்று கூற, சேத்தோ..

"நாம் எதிர்பார்த்தது தானே? என்னை முன்னரே எழுப்பியிருக்க வேண்டியது தானே? நான் எழுந்து வந்து என்ன ஏதென்று விவரம் கேட்டபின் தான் எனக்குக் கூறுவீர்களா?" என்று எரிந்துவிழுந்தான்.

"இல்லை.. சில மணித்துளிகள் முன்னதாகத் தான் அவர்கள் நம் தலைநகரை முற்றுகையிட்டது தெரியவந்தது. நம் படைகள் எதிரிகளைத் தாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நமது திட்டப்படியே தான் எல்லாமும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. வேறு ஏதேனும் மாறுதலுண்டா என்று கேட்பதற்காகத் தான் இங்கே எல்லோரும் கூடியிருக்கிறோம்.." என்று அவள் கூற, வேறு எந்த மாறுதலும் இல்லை.. அனைவரும் போர்க்களத்துக்குச் செல்ல வேண்டியது தான் என்று கூறிவிட்டு, நெப்த்திசை படைகளை முன்னே சென்று வழிநடுத்தும்படி பனித்துவிட்டு ஹெதரைத் தேடி வந்தான் சேத்.

அவள் அறைக்குள் நுழைந்ததுமே.. "ஏன் அரசவைக்கு நீ வரவில்லை?" என்று கேட்டவனை, தலைநிமிர்ந்து பார்த்தாள் ஹேதர்.

"எனக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது?" என்ற அவளது கேள்வி, சேத்தின் இதயத்தை அறுத்தது!

"இந்த மண்ணுக்கு.. என் ஆட்சிக்கு.. நின் கருணை கிட்டியிருக்கிறது ஹேதர்! ஹோரஸுடனான போருக்கு எந்த அதிகாரத்தில் நீ எமக்கு உதவவந்திருக்கிறாய்? அதே அதிகாரம் தான் இந்த அரசவையில் உமக்கு இருக்கிறது ஹேதர்!" என்றான் ஒருவித பரிதவிப்புடன்.

அதே சமயத்தில் தலைநகரின் வாசலில் மிகுந்த ஆக்ரோஷமான போர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.

அதுவரை எகிப்தின் தளபதியின் கீழ் போரிட்டாலும், இன்னும் தம் தலைவன் நேரடியாகப் போர்களத்திற்கு வராததல் சற்று சோர்வுற்று இருந்த படைகள் யாவும், எப்பொழுது தங்கள் பேரரசி நெப்திஸின் முகத்தைப் போர்க்களத்தில் கண்டார்களோ அப்பொழுதே உவகை கொண்டார்கள்! உற்சாகமடைந்தார்கள்!

அவர்களின் ஆக்ரோஷத்திற்கு முன்னாள் ஹோரஸின் படைகள் சற்று தடுமாறித்தான் போயின!

போர்க்கள தேவதை செக்மெட்டே அவர்களுடன் இருந்தாலும் ஹோரஸின் படைகள், ஹேதரின் துரோகத்தால் சற்று துவண்டுத்தான் போயிருந்தன!

அதே சமயத்தில் போர்க்களத்துக்குள் ஹேதரின் கருங்குதிரை பாய்ந்து வந்தது!!

அதைக் கண்டதுமே ஹோரஸின் படைகளுக்கு எங்கிருந்து தான் அத்தனை வெறி பிறந்ததோ தெரியவில்லை, எல்லோரும் பாய்ந்து சென்று அந்தக் குதிரையைக் கொல்வதற்காகத் துரத்தினார்கள்.

ஆனால் அவர்களிடமிருந்தெல்லாம் லாவகமாகத் தப்பித்த குதிரை நேரே ஹோரஸைத் தேடித் சென்று வான் நோக்கி முன்னங்கால் இரண்டையும் தூக்கி நின்று கனைத்தது!

கொஞ்சம் சுதாரிக்காமல் போயிருந்தால் அது அவன் மீதே பாய்ந்து அவனைக் கீழே விழவைத்திருக்கும்.

அந்தக் குதிரையைப் பார்த்த ஹோரஸுக்கு, அதைப் பார்த்ததுமே அது ஹேதருடையது என்று தெரிந்து போனது. அந்தக் குதிரை மட்டுமே வந்து தன்னைத் தாக்கவும், கோபாவேசம் கொண்டவனோ, தன்னுடைய குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அந்தக் குதிரையுடன் நேருக்கு நேர் சண்டைக்குப் போனான்.

வான் நோக்கி உயர்ந்த குதிரையின் கனத்த பாதக் குளம்புகள், பூமியை நோக்கி வந்தபொழுது அவை சரியாக ஹோரஸின் தலையைப் பதம் பார்த்தன!

அதில் அவன் தலையோடு மாட்டியிருந்த பருந்தின் தலைக்கவசம் உடைந்து கீழே விழுந்தது. அந்த ஆத்திரத்தில் தன் கையிலிருந்த ஈட்டியை அந்தக் குதிரையை நோக்கி எரிய அவனிடமிருந்து லாவகமாக அந்தக் குதிரை விலகியது.

கண்களில் கொடூரத்துடன் அந்தக் குதிரை அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஒரே தாவலில் அதன் கடிவாளத்தை இழுத்துப் பிடித்தவனோ, அப்படியே வானில் பறந்து அதன் மேலே ஏறி அமர்ந்துவிட்டான்.

அதன் சேனத்தைத் தடவி அதைத் தன் கட்டுக்குள் கொண்டு வர அவன் முனைய, அதுவோ தறிகெட்டு அங்குமிங்கும் ஓடியது. ஹோரஸ் என்ன முயன்றும் அவனால் அந்தக் குதிரையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போகவே, ஒரு கட்டத்தில் அவனை அது கீழே தள்ளிவிட்டு, போர்க்களத்தை விட்டுப் பாய்ந்து வெளியேறியது.

அதே சமயத்தில் அந்தக் குதிரையின் சேனத்திலிருந்த கத்தியை உருவி எடுத்திருந்த ஹோரஸ், அதனை அதன் உரையிலிருந்து எடுத்துப் பார்க்க, அவன் கண்கள் சிவந்தன.

அதை அப்படியே ஓடிச் சென்று அவன் தாயிடம் காண்பிக்க, அவளோ கடுங்கோபத்துடன்..

"ஹோரஸ், நீ எப்படியாவது சேத்தின் அரண்மனையை அடைய வேண்டும்.. துரோகியை முதலில் கொல்லவேண்டும். நீ இனி இங்கே இருந்து எந்த உபயோகமும் இல்லை!" என்று கூற, அதன்படியே தன் குதிரையைச் சேத்தின் அந்தப்புரத்தை நோக்கிச் செலுத்தினான் ஹோரஸ்!


ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. கதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களுக்கு..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 22
OIG1 (9).jpeg

போருக்கான உடையைத் தரித்துக் கொண்டடிருந்த ஹேதரையே வைத்தவிழி எடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் சேத்.

அவன் தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்ததும் மையலாக மென் சிரிப்பை உதிர்த்தவள்..

"போர் உடை தரிக்கவில்லையா?" என்று வினவ.. அவனோ கண்களில் மயக்கத்துடன்..

"உன்னுடனான போருக்கு எனக்கெதற்கு உடை?" என்று சிரிப்புடன் கேட்டபடியே நெருங்க.. அவன் நெஞ்சத்தில் கை வைத்துத் தடுத்தவளோ..

"ஹோரஸை வென்ற பிறகு வைத்துக் கொள்ளலாம் நம் சரசத்தை! இதோ.. இப்பொழுது இந்த உடையை அணியுங்கள்.." என்று கூறி அவனுக்குத் தானே மார்புக்கவசத்தையும், தலைக்கவசத்தையும் அணிவித்துவிட்டவள்..

"போர் புரியப் போகிறவர் கைகளில் ஆயுதமேந்தாவிட்டால் எப்படி?" என்று கூறி செங்கோலை அவள் கொடுக்கவும், அதை இப்படியும் அப்படியுமாகத் திருப்பிப் பார்த்த சேத்தோ..

"நான் ஓஸிரிசை, அவன் ஆயுதம் ஏந்தாதபொழுது தானே கொன்றேன்?" என்றான் இளக்காரத்துடன்.

அதில் அவனைச் சட்டென நிமிர்ந்து பார்த்த ஹேதரோ..

"ஆனால் ஹோரஸ், ஆயுதமேந்தாதவனைக் கொல்லமாட்டானே?" என்று கூற,

"என்ன கூறினாய்?" என்று கேட்டுக்கொண்டே சேத் மேலே எழ, அதே நேரம் ஹேதரின் சாளரத்தின் வழியே எகிறி உள்ளே குதித்தான் ஹோரஸ்.

"இவன் எப்படி இங்கே?" என்று கேட்டுக்கொண்டே அவன்மீது சேத் பாயப்போன சமயத்தின் அவன் நெஞ்சின் மீது கை வைத்துத் தடுத்த ஹேதரோ, அவனுக்கு முன்பாக வந்துநிற்க, வார்த்தைகள் எதுவும் பேசாது கண்களில் கனலுடன் அங்குச் சுவரில் சாற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த ஈட்டிகளிலிருந்து ஒன்றை எடுத்து அவள்மேல் வீசினான் ஹோரஸ்.

காற்றில் ஒரு சுற்று சுற்றி, லாவகமாக அதை ஹேதர் பிடித்துவிட, அவளுக்குப் பின்னே நின்றிருந்த சேத்தோ சத்தமாக நகைத்தான்.

ஆனால் அடுத்த கணமே அவனது சிரிப்பொலி நின்று அவன் வாயிலிருந்து.. "ஹெக்.." என்றொரு சத்தம் மட்டுமே வர, அதைத் தொடர்ந்து அவன் வாயிலிருந்து ரத்தமும் வழிந்தது.

அவன் கண்களோ அதிர்ச்சியுடன் ஹேதரைப் பார்க்க அவளோ, அவனை ஏளனமாய் பார்த்தாள்.

அந்தப் பார்வையில், அவளை வலியுடன் ஏறிட்ட சேத்தோ.. "ஹேதர்.. இது துரோகம்.." என்றான் தடுமாற்றத்துடன்.

அவனை வெகு அலட்சியமாய் பார்த்த ஹேதரோ, அவன் நெஞ்சின் மீது தான் இறக்கிய ஈட்டியை இன்னமும் ஆழமாக இறக்கிகொண்டே..

"சேத்.. மீண்டும் சொல்கிறேன் கேட்டுக்கொள்!

இதை ஒரு சாதாரணமானவன் செய்தால் அது துரோகம்!

அதே பேரரசி ஹேதர் செய்தால்.. அது ராஜதந்திரம்!" என்று கூற, ஆத்திர மிகுதியில் அவளை நோக்கி சேத் தன் செங்கோலை உயர்த்த, அதே நேரத்தில் அவனை நோக்கிச் சரமாரியாக அடுத்தடுத்து ஈட்டிகள் பாய்ந்து வந்தன ஹோரஸிடமிருந்து!

அந்த ஈட்டி வந்த திசையைப் பார்த்த சேத்தோ.. "ஹேதர்.. காதலென்று கூறி எம்மை வீழ்த்திவிட்டாய்!

அதே காதல் உம்மை வீழ்த்தும் நாள் வெகுதொலைவில்லில்லை!" என்று கூறி அப்படியே கீழே விழுந்துவிட்டான்.

அதே சமயத்தில் போர்க்களத்தில் நெப்திஸுடன் நேருக்கு நேராகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் செக்மெட்!

அப்பொழுது வெற்றிப் பேரிகை முழக்கம் கேட்கவும், இருவரும் தங்களது சண்டையை நிறுத்திவிட்டு முழக்கம் வரும் திசையைப் பார்க்க.. அங்கே ஹோரஸும், ஹேதரும், ஹேதரின் குதிரையில் வந்துகொண்டிருந்தனர்.

குதிரையின் காலில் சேத்தின் இறந்த உடல் கட்டப்பட்டிருந்தது!

அதைக் கண்ட செக்மெட், நெப்திஸ் இருவருக்குமே பேரதிர்ச்சி!

தன்னைக் கடந்து செல்லும் ஹேதரைப் பார்த்த நெப்திஸோ, அவளது பார்வையிலிருந்தே ஹேதரின் சூழ்ச்சியைப் புரிந்துகொண்டாள்!

நேரே ஐசிஸிடம் தான் சென்றனர் ஹேதரும், ஹோரஸும். அவர்களிருவரையும் ஆத்ம மகிழ்வுடன் வரவேற்ற ஐஸிஸோ..

"ஹோரஸ்.. இது நம் வரலாற்றில் பாதிக்கப்பட வேண்டிய நாள்." என்று கூறியவர், அருகே இருந்த ஹேதரை கட்டியணைத்து அவளை உச்சிமுகர்ந்து..

"ஹேதர்.. இதை எப்படி நீ சாத்தியப்படுத்தினாய்?

உன் குதிரையிலிருந்த குறிப்பைக் காணும் வரையில் யான், நின்னை தவறாகத் தான் எண்ணினேன்.

ஆனால் உம் குதிரை, "ஹோரஸ் மகுடம் சூட, ஹேதரின் அரண்மனை சாளரம் திறந்திருக்கிறது!" என்ற குறிப்பைப் பார்த்ததும் முதலில் எமக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

அதிலும் உம்முடைய குதிரை ஹோரஸைத் தாக்கவும், யான் அப்பொழுதும் உம்மையே தவறாக நினைத்தேன்.

ஆனால் ஏன் ஹேதர் உம் குதிரை ஹோரஸைத் தாக்கத் துவங்கியது." என்று ஐயமுடன் கேட்டார் ஐசிஸ்.

ஹேதரோ.. "என்ன செய்வது தாயே? உள்ளுக்குள்ளேயே உளவாளியை வைத்துக்கொண்டு யான் எதையும் எப்படி நேரடியாகக் கூறுவது?" என்று கூற அப்பொழுது அங்கு செக்மெட் வந்துசேர்ந்தாள்.

"என்ன கூறுகிறாய் ஹேதர்? உளவாளியா?? யாரது?" என்று கோபத்துடன் ஐசிஸ் வினவ, செக்மெட்டை நேரடியாகப் பார்த்துக் கொண்டே..

"யான் தங்கியிருந்த கூடாரத்திற்கு தீயிட்டு, என்னைக் கூட்டத்தின் ஓரத்தில் தங்கவைத்து, ரகசியமாய் சேத்துக்குத் தகவல் சொல்லி, என்னைக் கவரச் சொன்னது செக்மெட்.

அவனுடன் யான் மட்டும் அப்பொழுது முழுமனதோடு செல்வது போலக் காட்டிக்கொண்டிருக்காவிட்டால், அவன் அப்பொழுதே நயவஞ்சகமாக ஹோரஸையும், தங்களையும் கொன்றிருப்பான்.

ஆதலால் தான் அவனை நேசிப்பது போல நடித்து, அவனை வஞ்சம் செய்தேன்.

இங்கே போர் ஆரம்பித்தபிறகு, நெப்திஸ் மற்றும் அவனுக்கிருந்த காவல் எல்லாவற்றையும் முன்னரே போர்க்களத்துக்கு அனுப்பிவிட்டு சேத்தை மட்டும் என்னுடன் தனித்திருக்கச் செய்து, என் குதிரையில் செய்தி அனுப்பினேன்.

யான் நேரடியாகச் செய்தி அனுப்பியிருந்தால் இதோ செக்மெட்டே அந்தத் திட்டத்தை முறியடித்த்திருப்பாள். அதனால் தான் இத்தனை மாய்மாலங்களும்!

என்னை சாமர்த்தியமாக சேத்திடம் சிக்க வைக்கவேண்டும் என்று செக்மெட் எண்ணினாள்.. ஆனால் யானோ.. அவளைச் சாமர்த்தியமாக வீழ்த்திவிட்டேன்!" என்று அவள் கூறிச் சிரிக்க, செக்மெட்டின் கண்களில் வெஞ்சினம்!

அதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியுடன் செக்மெட்டைத் திரும்பிப் பார்த்த ஐஸிஸோ.. "என்ன இதெல்லாம்?" என்று வினவ, அவரை அலட்சியமாய் பார்த்தவளோ..

"உங்களுடைய போரெல்லாம் சேத்துக்கு எதிராக! ஆனால் என்னுடைய போர், ஹேதருக்கு எதிராக!

இந்த ஆட்சிப்பீடத்தில் ஹோரஸுக்கு அருகே யான் அமரவேண்டும் என்று தான் யான் இத்தனை தந்திரம் செய்தனம்!

எப்படியாகினும் சேத்தை என் கரங்களால் கொன்று, ஹேதரை யானே சிறை மீட்டிருப்பேன்..

ஆனால் எம்மைவிட ஹேதர் சதிகாரியாக இருப்பாள் என்று யானே எதிர்பார்க்கவில்லை தான்!" என்று இகழ்ச்சியாகக் கூறிவிட்டு அவள் வெளிறிவிட, செல்லும் அவளையே வெறித்துப் பார்த்தனர் அனைவரும்!

ஆனால் உடனேயே ஐஸிஸின்புறம் திரும்பிய ஹேதரோ.. "திருமணத்திற்கு முதலில் நாள் பாருங்கள்!" என்று கூற, ஐஸிசோ..

"முதலில் பட்டமேற்புவிழாவை வைத்துக் கொள்வோமே ஹேதர்?" என்று கேட்க, அவளோ ஐஸிஸை ஆழ்ந்து பார்த்து..

"ஓஸிரிஸ் - ஐஸிஸைப் போல மிகச்சிறப்பாக இந்த நாட்டை ஆள, ஹோரஸும், யானும் மணமுடித்துப், பின்னே பட்டமேற்க வேண்டும்!" என்று அழுத்தமாகக் கூற, அந்த அழுத்தத்திலேயே ஐஸிஸ் சம்மதமாகத் தலையசைத்தார்.

அடுத்த சிலநாட்களிலேயே ஹோரஸுக்கும் - ஹேதருக்கும் திருமணம் முடிந்து இருவரும் பட்டமேறினர்!

அதற்கடுத்த சில மாதங்கள் எகிப்தின் ஆரம்பகட்ட வளர்ச்சிப் பணிகளிலும், ஹோரஸ் - ஹேதரின் காதல் பணிகளிலும் இருவரும் தங்களை மறந்த நிலையில் ஒரு நாள் ஹேதர், ஐஸிஸிடமும், ஹோரஸிடமும் ஒரு முக்கியமான விடயத்தைப் பற்றிக் கூறினாள்.

"தாயே.. இந்த எகிப்தில் முன்னொரு காலத்தில் பரவியிருந்த கடலை யான் மீட்டெடுக்க முனைகின்றனம்.

அதற்காக முழு எகிப்தையையும் யான் பார்வையிட விரும்புகிறேன். தாங்கள் அனுமதியளித்தால், யான் நாளையே யாத்திரை கிளம்புகிறேன்.." என்று அவள் கூறவும் பூரிப்பில் ஐஸிஸுக்கு கண்களில் உவர்நீர் சுரந்தது.

"மகளே.. உம்மை இந்த நாட்டின் பேரரசியாகக் கொண்டதற்கு, இந்த எகிப்து தான் பெருந்தவம் புரிந்திருக்க வேண்டும்!

இப்பொழுது தான் மணமானவள் நீ! ஆனால்.. அதையெல்லாம் சிந்தை செய்யாது நாட்டு மக்களுக்காக நீ யாத்திரை செல்லக் கேட்கிறாய்!" என்று கூற, அவரைப் புன்சிரிப்புடன் பார்த்த ஹேதரோ..

"எமக்கு, எம்கணவனைப் போல, எம்குழந்தைகளும் முக்கியம் தான்! அவர்களுக்காக யான் கிளம்புகிறேன்.." என்று கூற, ஹோரஸும், ஐஸிஸும் மகிழ்வுடன் அவளைப் பாரிவரத்துடன் அனுப்பி வைத்தனர்.

ஹேதர் கிளம்பிச் சரியாக ஐந்து தினங்கள்கழித்து, ஐஸிஸின் அந்தப்புரத்துக்கு விரைவாக வந்தாள் செக்மெட்.

அவள் கண்களின் படபடப்பு ஐஸிஸையும் தொற்றிக்கொள்ள.. "செக்மெட்.. என்னவாயிற்று? நின் முகமே சரியில்லையே?" என்று அவர் பதட்டத்துடன் வினவ, செக்மெட்டோ.. "தாயே.. சேத்துடனான போர் முடிவுக்கு வந்து விட்டதென்று நாமெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்!

ஆனால்.. அது அப்படியல்ல.. அந்தப் போரின் தொடர்ச்சியாக இப்பொழுது சேத்தின் மகன், அனுபிஸ் கிளம்பியிருக்கிறான்!" என்று அவள் கூறவும்.. "அனுபிஸா?" என்ற அவரது கேள்வியின் பதட்டத்திலேயே அனுபிஸைக் கண்டு ஐஸிஸ் எவ்வளவு பயப்படுகிறார் என்று புரிந்தது!

"ஆம் தாயே.. அதுவும் அனுபிஸ் மதிநுட்பமிக்கவன் என்பது தங்களுக்குத் தெரிந்தே இருக்கும். அவனை நாம் வீழ்த்த வேண்டுமானால், முன்பு ஹேதர் செய்தது போல வஞ்சம் செய்தெல்லாம் வீழ்த்த இயலாது. அவனுடன் நாம் நேருக்கு நேர் நின்று போர் செய்யவேண்டும்.." என்று கூற, சட்டென அவளை நிமிர்த்து பார்த்த ஐஸிஸோ..

"அப்படியானால்.. இம்முறை உன்னால் தான் நாம் அனுபிஸை வெற்றிகொள்ள இயலும்.. நீ உதவி செய்வாயல்லவா?" என்று ஆவலாக வினவினார்.

ஆனால் அவரை அசராமல் பார்த்த செக்மெட்டோ..

"உதவுகிறேன் தாயே.. கண்டிப்பாக உதவுகிறேன்.. ஆனால் எமக்கு ஒரு நிபந்தனை இருக்கிறது. அதற்கு நீங்கள் சம்மதித்தால், யான் கண்டிப்பாக உதவுகிறேன்.." என்று அவள் கூறிய விதத்தில் உள்ளுக்குள் கிலி பிறந்தது ஐஸிஸுக்கு.

ஆனாலும் திடமுடன்.. "என்ன நிபந்தனை?" என்று அவர் வினவ, செக்மெட்டோ..

"உடனடியாய் எமக்கு ஹோரஸிடன் திருமணம் முடிந்தாக வேண்டும்." என்ற அவளது கூற்றில் நிம்மதி பிறந்தது ஐஸிஸுக்கு.

"இவ்வளவு தானா? வா.. இப்பொழுதே ஹோரஸிடம் இதைப்பற்றிப் பேசலாம்.." என்று கூறி, செக்மெட்டை ஹோரசிடம் அழைத்துச் சென்று அவர் விவரம் கூற, ஹோரஸோ, இனி ஒரு பெண்ணைத், தான் மணக்கவே முடியாது என்று சாதித்தான்.

"ஹோரஸ்! உம் நாட்டுக்கு வரும் ஆபத்தைத் தடுக்க இது ஒன்றுதான் வழி! ஆனால் நீயோ.. ஹேதருக்குச் செய்த சத்தியத்துக்காக மக்களைப் பலியிடத் துணிந்துவிட்டாய்!" என்று கூற, அவனோ..

"அம்மா.. எம்மக்களுக்காக யான் என்னை வேண்டுமானாலும் பலிகொடுக்கத் தயாராய் இருக்கிறேன். ஆனால் என்னால் இன்னொரு பெண்ணை மணமுடிக்க இயலாது.." என்று அவனும் விடாப்பிடியாய் நிற்க, ஐஸுஸோ, தம் உயிர்மேல் ஆணையிட்டார்!

"இதோ பார் ஹோரஸ்.. இன்னும் இரு திங்களில் உமக்கும், செக்மெட்டுக்கும் திருமணம். அந்தத் திருமணத்திற்கு நீ ஒப்பாவிட்டால், உம் தாய் அவளது உயிர்துறப்பாள்.

மக்கள், அனுபிஸின் போரில் மொத்தமாய் மடிவார்கள்!" என்று ஆணையிட, அடிபட்டுப் போனான் ஹோரஸ்.

அவனுக்கு அப்பொழுது செக்மெட்டின் சூழ்ச்சியும் புரிபட.. அவனுக்குள்ளும் ஒரு திட்டம் உருவானது!

"சரி தாயே.. யான் இந்தத் திருமணத்துக்கு ஒப்புகிறோம்!" என்று அவன் கூற, செக்மெட்டுக்கும், ஐஸிஸுக்கும் அதை நம்பவே முடியவில்லை.

ஆனால் அவன் கூறிய ஒன்று அவர்களை யோசிக்க வைத்தது.

"நான் செக்மெட்டைத் திருமணம் செய்கிறேன்.. ஆனால் திருமணம் முடிந்த பிறகு யான் ஒரு நிபந்தனையைக் கூறுவேன்.. அதற்கு நீங்களும் இந்த செக்மெட்டும் உடன்படவேண்டும்.." என்று அவன் கூற, செக்மெட்டோ.. "என்ன? இந்த அரியணைக்கு உரியவள் ஹேதர் மட்டுமே என்று தானே கூறப்போகிறீர்?

உங்களது நிபந்தனை எதுவாயிருந்தாலும் அதற்கு எம்சம்மதம்!" என்று அப்பொழுதே அவள் சம்மதத்தைத் தெரிவித்துவிட, ஹோரசின் இதழ்களிலோ ஏளனச்சிரிப்பு!

அடுத்த இரு திங்களில் எந்தவித ஆடம்பரமுமின்றி ஹோரஸ் - செக்மெட்டின் திருமணமும் நடந்தேறியது.

அதுவரையில் எகிப்தில் கடைபிடிக்கப்பட்டு வரும் மரபு தான் இந்தப் பலதாரமணம். ஆனால் மன்னரின் ஒவ்வொரு திருமணமும் மிகப் பிரம்மாணடமாகத் தான் நடந்தேறும். ஆனால் இப்படி ஏன் காதும் காதும் வைத்ததுபோல நடந்திருக்கிறது? என்று அத்தனை மக்களுக்கும் சந்தேகம் துளிர்த்தது.

அந்தச் செய்தி ஹேதரையும் அடைந்தது.

வழியில் செவிவழியாகக் கிடைத்த இந்தச் செய்தியை முதலில் அவள் நம்பவே இல்லை தான்.

"இல்லை.. ஹோரஸ் எனக்கு வாக்கு கொடுத்திருக்கிறார்! அவர் பிறிதொரு பெண்ணனை மணக்கவேமாட்டார்." என்று உறுதியுடன் கூறிக்கொண்டிருந்தவள், மணமகள் செக்மெட் என்று அறிந்ததும்.. அதிர்ந்து போய் மேலெழுந்தாள்.

"யான் உடனே ஹோரஸைப் பார்த்தாகவேண்டும்.." என்று அக்கணமே தனது கருங்குதிரையைக் கிளப்பினாள்.

அதே சமயத்தில் தலைநகரத்தில் ஹோரஸ் அறிவித்த மற்றுமொரு செய்தி மக்களின் இதயத்துடிப்பை நிறுத்தியது!

ஏனென்றால், ஹோரஸ் தனது ஆட்சியை, செக்மெட்டிடம் கொடுத்துவிட்டான்.

இனி எகிப்து பேரரசின் சாம்ராஜ்ஜய அதிபதியாக செக்மெட் மட்டுமே இருப்பாள்.

இதைத் தன்னிடமோ அல்லது ஐசிசிடமோ கூறாது நாட்டு மக்களை அழைத்து, அத்தனை மந்திரிப் பிரதானிகளையும் அழைத்து..

"யான் செக்மெட்டை திருமணம் செய்துகொண்டதற்கான காரணம், இதற்கு முன்னதாக எகிப்து மன்னர்கள் செய்தது போல, வெறும் பெண் மோகத்தால் அன்று!

எனக்கு ஒரு கடமை இருந்தது! எந்தையை கொன்றழித்தவனைப் பழிதீர்க்க வேண்டுமென்பதுதான் அது!

அதே வேளையில் எந்தாய், அந்தப் பணியில் எனக்கு யார் உதவுகிறாரோ அவரே இந்தச் சிம்மாசனத்தின் மகாராணி என்றும் அறிவித்திருந்தார். அதன்படி யானும், ஹேதரும் மணம்புரிந்து கொண்டனம்!

அதுவரையில் எம்மகடமை முடிந்தேறிவிட்டது! ஆனால்.. இப்பொழுது இந்த நாட்டுக்கு மீண்டும் ஓர் ஆபத்து வந்திருக்கிறது!

எம்மீது பலிமுடிக்க சேத்தின் மகன் அனுபிஸ் கிளம்பியிருக்கிறான்! அந்தப் போரில் செக்மெட்டின் உதவி எமக்குத் தேவை! அதன்பொருட்டே யாம் செக்மெட்டை மணம்செய்து கொண்டனம்!

அதுவெ வேளையில் இனி இந்த நாட்டை செக்மெட் வசமே ஒப்புவிக்க யான் முடிவு செய்திருக்கிறேன்.

போர்க்களத்துக்கான தேவதை அவள்! அவள் யார்பக்கம் இருக்கிறாளோ அந்தக் கட்சி தான் போரில் வெற்றிபெறும். ஆகவே அனுபிஸ் போன்ற ஒருவனுடன் போர்புரிய செக்மெட்டின் பலம் அவசியம்.

ஆகவே.. திருமண உறவு கொண்ட ஒருவருக்குத் தான் இந்த ராஜ்ஜியத்தைக் கொடுக்க முடியும் என்ற எகிப்தின் மரபுப்படி யான் செக்மெட்டை மணம்புரிந்து இந்த ராஜ்ஜியத்தை அவளுக்கு அளித்துவிட்டு, இங்கிருந்து யான் சொல்லுகிறேன்!

எம்ஹேதருடன் மட்டுமே இனி எம்நாட்கள் தொடரும்!" என்ற அவனது அறிவிப்பைக் கேட்டுக் கொதித்தெழுந்தாள் செக்மெட்!

அதேசமயம் ஐஸிஸிடமோ..

"அம்மா.. என்று யான் மணிமுடி தரித்தேனோ, அன்றுமுதல் இது எம் அரசு. அதை யான், எவருக்கும் கொடுக்க உரித்துள்ளது!

அதேவேளையில் யான் செக்மெட்டிடம் நிபந்தனை விதித்து தான் அவளை மணம் செய்து கொண்டனம்! இப்பொழுது எமைக் கேள்விகேட்க யாருக்கும் உருத்தில்லை!" என்று கூறிமுடித்துவிட, வாயடைத்துப் போனார் ஐஸிஸ்.

அவன் அப்படி ராஜ்ஜியத்தை செக்மெட்டிடம் கொடுத்த செய்தி, ஹேதரை வந்தடையவில்லை. அவள்உள்ளுக்குள் இறுகியிருந்ததால் அவளை யாருமே பின்தொடர முடியாத அளவுக்கு வேகத்துடன் அவள் பயணித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

இரு நாட்களின் பயண முடிவில் அவள் தலைநகரின் வாசலை அடைந்தபொழுது, அங்கு ஹோரஸ் முழு அலங்காரத்தில் நின்றிருக்கக் கண்டவள், ஓடிச்சென்று அவனைக் கட்டியணைத்தாள்.

இத்தனை நாட்கள் அவனைப் பார்க்காத ஏக்கம் கண்களில் நீராகக் கசிய அவனது வெற்று மார்பில் சாய்ந்திருந்தவள், தன்னை அவன் திருப்பி அணைக்காததை அப்பொழுது தான் உணர்ந்தாள்.

அதே சமயம் அவனுக்கு அருகாக நின்றிருந்த செக்மெட்டிடம் அவளது பார்வை கசிய, அவளோ முகத்தில் ஒருவித வெற்றிக்களிப்புடன் நின்றிருக்கவும், தம் செவியினை வந்தடைந்த செய்தி உண்மை என்று உணர்ந்தாள்!

அதேசமயம் வானிலிருந்து ஒரு விண்கல் எரிந்து அவர்களுக்கருகே விழுந்து தீப்பிடித்து எரிந்தது!

அதைப் பார்த்தபடியே சட்டென அவனிடமிருந்து விலகியவள்..

"ஆயிரம் ஆண்டுகள் பொழிகின்ற காதலை, ஒரே கணநேரத்தில் உம்மீது பொழிந்தவள் யான்..

இக்கடும் பாலையை.. எம்காதலால்.. எம்கருணையால்.. பூஞ்சோலையாக்கி.. உம்மக்கள் வாழ்வாங்கு வாழ வழிசெய்தவள்!

உம் காதலில் திளைத்து, இன்பத்தில் சுகித்து.. உன் வேகத்தைச் சகித்து.. உம் மனையாள் என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் பூரித்துக் கிடந்த என்னை விட்டு.. இன்று நீ வேறு துணை தேடி இருக்கிறாய்." என்று அவள் கூறியபொழுது, அவனது வலிக்கரத்தை, செக்மெட்டின் தளிர்க்கரம் இறுக்க பற்றுவதைக் கண்டவளது கண்கள் தீப்பிழம்பாயின!

"அன்னை மார் சுரக்கும் அமுதைப் போல, தூய்மையான எம்அன்பினைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு.. இன்று இவளைத் தேடிய நீ.. இன்னும் ஆயிரமாயிரம் பிறவி எடுத்தாலும், எம் அன்பினை பிச்சையாகக் கேட்டும், அந்த அன்பு கிடைக்காது.. நின் வாழ்வில் காதலே கிடைக்காது.. எனக்காகவும், எம் அன்புக்காகவும் தேடித்தவிப்பாய்.. இது எம்காதலின் மீது சத்தியம்!

அதுபோலவே.. நின்னை யான் காதலித்த காரணத்தால்.. இம்மண்ணை சூழ்ந்த பசுமையும்.. வான்சொரிந்த மாரியும் இக்கணமே அற்றுப் போய்.. வெற்று மணலாய்.. அனலவன் தகிக்கும் கடும் பாலையாய் மீண்டும் மாறுக..

இதோ.. எம்கண்முன் பற்றி எரிகிறதே.. இந்தத் தீ! உன்னைச் சுமந்த நெஞ்சம், இத்தீயில் கறுகிப் போகும் முன், இந்நிலத்தை, அதே வெம்மை பற்றுக!

இதோ.. எம்காதலுடம்.. எம்உயிரும் கறுகிக் கரைக!" என்று அந்தப் புவியே அதிரும்படி அரற்றியவள் இமைக்கும் நொடிக்குள் அந்தத் தீக்குள் புகுந்தாள்!

அதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்ற ஹோரஸோ, ஓரெட்டு முன்னே வரும் முன், அவனது கரத்தைப் பற்றியிருந்த மற்றவளோ.. பயத்தில் இன்னும் இறுக்கமாக அவனது கரத்தைப் பற்றிக் கொள்ள.. மெல்ல நிதானித்தான் அவனும்!

தன் கண்முன்னே தன்னவள் தீயில் கருகிக் கரைவதைக் காணவும், அவன் விழியன் ஓரம் ஒரே ஒரு துளி நீர் சுரந்தது. ஆனால் அது மண்ணில் விழும்முன் உள்ளிழுத்தவன், தன்னைப் பற்றியிருந்த செக்மெட்டின் கரத்தை விடுத்து..

"ஐயோ!.. என்மீது அவள் கொண்ட.. அவள் உண்ட காதல்.. அவள் உள் கலந்து.. தோல் புகுந்து.. அணுவாகி.. அவளுக்கு உயிர் கொடுத்த காரணத்தால்.. எம்காதல் வேண்டாமென முடிவெடுத்தவள்.. நான் உறைந்த அவள் மாரையும்.. எம்குருதி கலந்த அவள் குருதியையும், எம்இதழ் தீண்டிய அவள் மெய்யும்.. எம்காதல் தீ எரித்த அவள் உயிரையும் மொத்தமாய் தீண்டத்தகாததாகக் கருதி, தீட்டழிக்க அதே தீப்புகுந்தாளோ?!

அவள் கூற்றுப்படியே.. எதற்காக நான் என் காதல் பிழன்றேனோ.. அது மொத்தமாய் மடிய.. இந்த நாடும் நகரமும், அவள் பெயர் சொல்லி, அவள் பிச்சையிட்ட இந்தப் பசுமையும், முழுமொத்தமாய் அவளைக் கொண்ட இந்தத் தீயே உண்ண.. சிறு புல்லும் தழைக்காப் பாலையாகி.. பசுமை மறந்து வெம்மை காய.. கொல்லும் தகிப்பில் எமைச் சார்ந்தோர் உயிர் கரைய.. இதோ அவள் புகுந்த தீயிலே, அவளைத் தொடர்ந்து.. அவளைத் தேடி.. இன்னுமெத்தனை எத்தனை பிறவி கடந்தும் அவள் காதல் கொண்டே கரை சேர்வேன்!" என்று கூறியபடி, அவள் புகுந்த நெருப்பிலே, அவனும் பாய்ந்து தன் காதலைத் தேடிச் சென்றான்!

அவன் தீயினுள் புகுவதையே, செக்மெட் விழியில் தீத்தகிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்!
 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 23

மேற்குக் கதிரவன் மறையும் பொழுதில்..

கிழக்கே உதயமான ஆதவனே..

உன் பார்வையே என்னைக் கொள்ளைகொள்ளுதடா!

ஆண்மைக்கு இலக்கணம் கொடுக்கும் ஆணவனே!

தணலாய் மின்னும் நின் மேனிகண்டு

என் உயிரும்.. மயக்கங்கொள்ளுதடா!

மூச்சுக்காற்று தொடா தூரத்தே

மன்னவன் நீயும் நின்றாலும்..

மங்கையவள் மேனியோ..

நின்மேல் மோகங்கொள்ளுதடா!

கற்பனையில் நான் காணும் காதலை,

கணமெப்பொழுதும் நானே கொண்டிருக்க..

பிடிவாதாங்கொண்ட என் மனமோ

உன்னிடத்தில் உறுதிகொள்ளுதடா!

தகிக்கும் மோகமது, தளிரின் உயிர் குடிக்க..

தத்தையின் பெருங்காதல்.. - நின்னையே

தனிப் பெருந்தெய்வமாய்க் கொள்ளுதடா!

நின்காதலை வரமாய் நான் வேண்டிநிற்க..

இன்னொருத்தியின் பாதம் தழுவிய நின்னைக் கண்டு..

அவள்மேல் நீ பொழியும் மோகம் கண்டு..

எம்காதல் புரியாத நின் மடமை கண்டு..

உயிரே..

உன்மேல் உன்மத்தங்கொள்ளுதடா!

OIG1 (8).jpeg

கீழே விழுந்திருந்த வல்லபியோ, பழைய நினைவெல்லாம் மீண்டுவர, கண்களில் வலியுடன் மேலே எழுந்தாள்.

எழுந்தவளையே ஆத்திரமாகப் பார்த்த விஷாலியோ, அப்படியே சமரனிடம் திரும்பி..

"சமர்.. இவளைவிட எந்த விதத்துல என் காதல் குறைஞ்சு போச்சு? இவளுக்காக.. இவ பின்னாடியே தீயிலே குத்திகிச்சு செத்துப் போன.. அப்படி நான் உனக்குப் பின்னாடி நெருப்புல இறங்காதது தான் நான் செஞ்ச தப்பா?

சீதையும், ராமனும் ஒரே பார்வைல காதல் கொண்டது சரின்னா.. சூர்ப்பனகையும் அதே மாதிரி தான, ராமன் மேல காதல்வயப்பட்டா?

அது ஏன் தப்பாச்சு?

அதுக்காக அவளைக் கேவலப்படுத்தணுமா?

அவளோட காதலைக் கொச்சைப் படுத்தணுமா?" என்று கண்ணீருடன் அவள் சமரனிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்க.. அப்பொழுது வல்லபியின் அருகே இருந்த இன்னுமொரு சவப்பெட்டியிலிருந்து அதே புகை ஊர்வம் மேலெழுந்தது.

இம்முறை அது முழு உருவம் கொண்டு நிற்க, அதைக் கண்ட வல்லபியோ.. "சேத்.." என்று திகிலுடன் கூற, அந்த உருவமோ அவளை மெல்ல அந்தரத்தில் தூக்க.. சுற்றி இருந்தவர்கள் பாய்ந்து சென்று அவளை மீட்க முயன்றனர்.

ஆனால் சேத்தின் மாயசக்தியால் அவர்களால் தங்களது இடத்தை விட்டு அசைய முடியாது போக, அவர்களின் குரல்வளையை மாயத்திலேயே நெறுக்கிய சேத்தோ, வல்லபியைப் பார்த்து..

"உனக்கு அத்தனையும் நினைவு வந்துவிட்டதா ஹேதர்! இப்பொழுது கூறு.. நின் காதல் இந்த சேத்துக்குத் தான் என்று கூறு! ஹோரஸுக்கு நின் காதல் இல்லை என்று கூறிவிடு ஹேதர்.. நின் காதலால் எம்முயிரும் கொஞ்சம் பிழைத்துப் போகட்டும்.." என்று கூறிக் கொண்டே அவளை நெறுக்க, அவளோ மூச்சுக்குத் தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"விடு.. என்ன விடு.." என்று மட்டும் அவள் இதழ்கள் முனக, சேத்தோ.. "உண்மை தெரிந்த இப்பொழுது உரைத்துவிடு ஹேதர்.. நின் காதல் ஹோரஸுக்கு இல்லையென்று எம்மிடம் கூறிவிடு!

இந்த வேதனை வேண்டாம் உனக்கு.." என்று கூற, மூச்சுக்கூட விட முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தவள், ஒருகணம் சேத்தை ஆழ்ந்து பார்த்தாள்.

"சேத்! எந்தை ராவின் மீது ஆணையாகக் கூறுகிறேன்.. எம்காதல், எக்காலத்திலும்.. சேத்தின் மீது அல்ல.." என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையாகக் கூறி கர்ஜித்தவள், அந்தரத்தில் இருந்தபடியே மேலே கூரையில் செதுக்கப்பட்டிருந்த கல்லால் ஆன வாளைப் பெயர்த்தெடுத்து, அதை சேத்தின் நெஞ்சில் பாய்ச்ச.. அவளது கூற்றிலும், அவள் கையால் மீண்டும் கொல்லப்பட்டதிலுமாக அந்த சேத்தின் உருவம் காற்றில் நூறு சுக்கலாய் கரைந்து போனது.

அதே சமயம் அவர்கள் இருந்த கட்டிடம் முழுவதும் ரெண்டாய் பிளக்க.. தரையிலிருந்து எரிமலைக் குழம்பு பீறிட ஆரம்பித்தது.

அப்பொழுது விஷாலியோ.. "இவ உன்னை இத்தனை வெறுக்கறா சமர்.. ஆனா.. ஜென்ம ஜென்மமா நான் உன்னைத் தான் காதலிக்கிறேன்.. இப்போ கூட என்னை ஏத்துக்க மாட்டியா? இவகிட்ட என்னை மறுபடி, மறுபடி தோற்க வைக்காத சமர்.." என்று சமரின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு வெறிகொண்டு அரற்ற.. சமரனோ, அவள் தீண்டலைக் கூட வெறுத்தவனாய், அவள் கைகளை உதறித்தள்ள.. அதில் அனலாய் தகித்தவள், வெறி பிடித்தவளைப் போல..

"உன் காதல் பொய்யா போய்டுச்சுன்னு ஹேதர் நெருப்புல விழுந்தா!

அவ உன்னைத் தப்பா நினைச்சுட்டான்னு நீ நெருப்புல விழுந்த!

இப்போ நான் நெருப்புல விழுந்தா, அடுத்த ஜென்மத்துல என் காதலும் ஜெய்க்குமில்ல?

சமரா.. என் உயிரைக் கொடுத்தாவது நான் உன் காதலை ஜெயிப்பேன் சமரா!

என் காதலை நான் தோற்க விடமாட்டேன்.. அதுவும் இவகிட்ட நான் தோத்துப் போகமாட்டேன்.." என்று கூறியவள், நேரே நெருப்பில் பாயப்போக, அவளைப் பின்னோடு ஓடிச்சென்று தடுக்கப் போனான் சமர்.

"பைத்தியம் மாதிரி செய்யாத விஷாலி.. சொன்னா கேளு.." என்று அவன் கூவ, விஷாலியோ..

"பைத்தியம் தான்.. உன் மேல உண்டான பைத்தியம் தான் என்னை இப்படி செய்யச் சொல்லுது.. ஆனா நான் செத்துப்போனாலும்.. உன்னையும், இவளையும் சந்தோஷமா வாழவிட்டுடுவேன்னு நினைக்காத.." என்று கூறிக்கொண்டே அங்குச் சிதறிக் கிடந்த பொருட்களில் கூர்மையான ஒரு விளக்கை எடுத்து அதை வல்லபியின்மீது பாய்ச்ச, அந்த விளக்கோ தன் இலக்கைத் தவறாது சென்றடைந்தது.

ஆனால் அதற்குள் அந்த எரிமலை நெருப்புக்குள் குதித்தே விட்டிருந்தாள் விஷாலி!

இங்கு சமரன், "அபி.." என்று கத்திக் கொண்டே திரும்ப.. வல்லபியோ..

"ஐயோ.. ஆரோன்.." என்று கதறினாள்!

ஆம்.. விஷாலி எறிந்த விளக்கிலிருந்து வல்லபியைக் காப்பாற்ற நினைத்த ஆரோனோ, குறுக்கே வந்து விழுந்திருக்க.. அந்த விளக்கு ஆரோனின் நெஞ்சைப் பிளந்திருந்தது!

அவன் அப்படியே கீழே மடிந்து விழ.. "ஆரோன்.." என்று அலறியபடி தியா அவனைத் தன் மடியில் ஏந்திக் கொண்டாள்.

"ஒன்னுமில்ல ஆரோன்.. இப்போ.. இப்போ ஹாஸ்பிடல் போய்டலாம்.." என்று வல்லபி கூறிக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஆரோன் வலியுடன் கூடிய முனகலாய்,

"காதல்ன்னா.. ரெண்டு பக்கமும் இருந்து வரணும்.. அப்போ தான் அது எத்தனை முறை செத்தாலும், மறுபடியும் உயிர் துளிர்க்கும்.. இல்லையா?" என்று கூறி விஷாலி விழுந்த நெருப்புப் பள்ளத்தை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் வல்லபியிடமே திரும்பி..

"நல்லா இரு வல்லபி.." என்று கூறியவன், தன்னை மடியில் ஏந்தியிருந்த தியாவைப் பார்த்து..

"எ.. என்னை ம.. மன்னிச்சுடு தியா.." என்று கூறி அவளது கன்னத்தை வருட.. அவனது பார்வை அவளிடத்திலேயே நிலைகுத்திப் போனது!

"ஆரோன்.. ஆரோன்.. ப்ளீஸ் என்னை விட்டுப் போயிடாத.." என்று தியா கதறிக்கொண்டிருக்கையிலேயே அந்தக் கோவில் மொத்தமாக இடிந்து விழத் துவங்க, சமரனோ..

"கைஸ் இங்க இருந்து நாம உடனே கிளம்பியாகணும்.. இன்னமும் இங்கயே இருந்தா நமக்கு ஆபத்து.." என்று கூற, தியாவோ..

"இல்ல.. நான் வரமாட்டேன்.. ஆரோனை விட்டு நான் வரவே மாட்டேன்.." என்று அழ, அங்கு வந்த வருணோ..

"சமர், நீ இவங்களை கூட்டிட்டுப் போ.. நான் ஆரோனைத் தூக்கிட்டு வரேன்.." என்று கூறி ஆரோனைத் தூக்கினான்.

ஆரோனின் உடலுடன் நால்வரும் சிரமத்துடன் வெளியே வர, சேத்தின் கோவில் அவர்கள் கண்முன்னே முழுவதுமாக இடிந்து விழுந்தது.

ஆரோனின் உடலைப் பார்த்துக் கண்ணீருடன் தியா அழுதுகொண்டிருக்க, வல்லபியோ..

"என்னால தான்.. என்னால தான் ஆரோனுக்கு இப்படி ஆகிடுச்சு.." என்று கதற, அவளை ஆத்திரமாக முறைத்த வருணோ..

"நீ என்னைக்குத் தான் மத்தவங்களை பத்தி புரிஞ்சுருக்க? நீ என்னைக்கு சமரனை விட்டுப் போனியோ அன்னைல இருந்து அவன் உன்னைப் பாதுகாத்துட்டு இருக்கான்..

அவனுக்கு போஸ்டிங் கிடைச்சப்போ உனக்காகத் தான் மும்பைக்கு போஸ்டிங் வாங்கினான்.

ஆனா.. அவன் நிச்சயதார்த்தத்தை முறிச்சு சரியா ஒரு வருஷத்துல உன் வீட்டுல உன் அப்பாவோட மரணம்! அதை அண்டர்கவர்ல விசாரிச்சப்போ தான் அது உனக்கான கொலை முயற்சி, அதுல உன் அப்பா இறந்துட்டார்னு தெரிய வந்துச்சு.

உன் மாமாகிட்ட சொல்லி, உன்னை எகிப்து அனுப்பி வச்சதே அவன் தான்.

இத்தனை வருஷமும், ஒரு மாசம் லீவ் போட்டுட்டு வந்து ஒவ்வொரு வருஷமும் அவன் உன்னைப் பார்க்கத் தான் வருவான். உனக்கே தெரியாம உன்கூட ஸ்பென்ட் பண்ணற அந்த ஒரு மாசம் தான் அவனை இன்னும் உயிரோட வச்சிருக்கு.

அப்படிப்பட்டவனோட காதலைத் தான் முன்னாடியும் சரி, இப்பவும் சரி.. நீ சந்தேகப்பட்டிருக்க.

நெருப்புல எரிஞ்சது, நீயோ.. அவனோ இல்ல.. உங்க காதல் தான்!

இதோ இப்போ இந்த ஆரோன்.. உன்மேல அவனும் அவ்வளவு அன்பு வச்சு செத்தே போயிருக்கான்..

அவனுக்காக நீ அழறதுல தப்பே இல்ல.. ஆனா, அதைவிட சமரனோட காதல்.. அவனோட அன்பு எந்த விதத்துல குறைஞ்சு போய்டுச்சு?" என்று அவன் சரமாரியாகத் துளைத்தெடுக்க.. பதிலில்லை வல்லபியிடம்!

ஒருவருடம் கழித்து!

ஆரோனின் சமாதியில் வெள்ளைப் பூக்களுடன் தன் கண்ணீரையும் அஞ்சலியாக வைத்துவிட்டு நிமிர்ந்தாள் தியா.

அவளைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த வருணின் கண்களிலும் கண்ணீர் துளிர்க்க, அதைத் துடைக்கொண்டே சமரனிடம்.. "இந்தக் காதல் ஏன் இவ்வளவு வலியைக் கொடுக்குதுன்னு எனக்கு இப்போ தான் மச்சான் தெரியுது.." என்று அவன் கூற, அவனை ஆச்சர்யத்துடன் திரும்பிப் பார்த்த சமரனோ..

"வருண்.. உன் காதலாவது ஜெயிக்கணும்னு வேண்டிக்கறேண்டா.." என்று கூற, நீண்டதொரு பெருமூச்சு வருணிடத்தில்!

அப்பொழுது தியாவுடன் வந்த வல்லபியைப் பார்த்து.. "வல்லபி, தியாவை நான் இன்னைக்கு கொஞ்சம் வெளில கூட்டிட்டு போறேன்.. உன் கார் எடுத்துக்கறேன்.. நீ சமர் கூட வீட்டுக்குப் போய்க்கோ ப்ளீஸ்.." என்று கூற, ஆரோன் நினைவில் மனதோடு அழுதுகொண்டிருந்தவள், சம்மதமாய் தலையாட்டிவிட்டு சமரனின் காருக்கு வந்தாள்.

உள்ளே ஏறி அமர்ந்த பின்பும் கூட அவன் காரை எடுக்காது இருப்பதைக் காணவும், கேள்வியாய் அவனைப் பார்க்க.. சமரனோ..

"இன்னும் எத்தனை ஜென்மம் நான் உனக்காகக் காத்திருக்கணும் அபி? எவ்வளவு நாள் வேணாலும் நான் காத்திருக்கத் தயார் தான்..

ஆனா நீ என்னைத் தப்பா நினைக்கறேங்கறது தான் என்னைக் கொலையா கொல்லுது.

சொல்லு அபி.. நீ என்கிட்டே கடைசியா பேசினது ஆரோன் இறந்த அன்னைக்கு! இதோட ஒரு வருஷம் ஆகுது.. என்மேல இன்னமும் உனக்கு நம்பிக்கை வரலையா?" என்று அவன் கூறுகையில் வல்லபியின் இதழ்கள் எதையோ கூற வந்து, நடுக்கத்துடன் உறைந்து போக.. அவள் விழிகளில் கசியும் கண்ணீரைப் பார்த்தவன்..

"சீதை அவளோட கற்புக்காகத் தீக்குளிச்சா.. நானும் என் காதலை நிரூபிக்க உன் கண் முன்னாடியே தீக்குளிச்சா என் காதலை நீ நம்புவியா?" என்று கண்ணீர்க்குரலுடன் அவன் வினவ.. "ஐயோ.." என்ற கதறலுடன் அவன் இதழை, தன்னிதழால் மூடினாள் அவள்.

"ப்ளீஸ் சமர்.. என் தப்பால.. என்னோட அவசர முடிவால என்னென்ன தப்பெல்லாம் நடந்துடுச்சு.. உன்னை.. உன்னைக் கொன்னுட்டேனே நான்.. குற்றஉணர்ச்சில செத்துட்டு இருக்கேன் நான்!" என்று அவள் கதற..

"மறந்துட்டு அபி.. எல்லாத்தையும் மறந்துடு.. குற்றவுணர்ச்சி வேண்டாம்.. நீ கஷ்டப்படறதை என்னால பார்க்க முடியாது!

ஆனா.. இனி எவ்வளவு கோபம் வந்தாலும்.. கடைசியா என்னை மட்டுமே தேர்ந்தெடு!

மரணமா இருந்தாலும் சரி.. உனக்குப் பின்னாடியே நானும் வந்துடுவேன்.. அங்கேயும் உன்னைத் தனியா விடமாட்டேன்.." என்று அவன் கூற, சமரனின் இதழோடு ஒட்டியிருந்த வல்லபியின் இதழ்களோ.. "சாரி.." என்று முணுமுணுக்க.. இருவரது கண்ணீரும் அவர்களது இதழ்களோடு கலந்து இதயத்துள் புகுந்தது, அவர்களது காதலைப் போல!

சுபம்!

டேய் செல்லங்களே முடிச்சுட்டேண்டா.. வெற்றிகரமா முடிச்சுட்டேண்டா.. கதைக்கு இதுவரைக்கும் நீங்க கொடுத்த ஆதருவிக்கெல்லாம் லட்சம் கோடி தேங்கஸ்.. முழுசா படிச்சுட்டு உங்க ரெவியூஸ் கொடுத்தீங்கன்னா நான் ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷப்படுவேன்..


சொல்லப்போனா.. நான் இந்தக் கதையை எழுதலை.. இந்தக் கதை, தன்னைத் தானே கொண்டு போய்டுச்சு.. இப்போ எழுதி முடிச்ச பிறகு ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு..

முக்கியமா பிரஷாமா கொடுத்த சப்போர்ட்டுக்கு அவ்வளவு தேங்க்ஸ்.. பிரீ ஆகிட்டு பெரிய போஸ்ட் ஓட வருவேன்.. அதை படிக்கறதுக்கு முன்னாடி கதையை முடிச்சுருங்க..

உங்க கருத்துக்களை எல்லாம் இங்க ஷேர் பண்ணினா, அதை பொக்கிஷமா சேர்த்து வச்சுப்பேன்..

மறுபடியும் எல்லாருக்கும் தேங்க்ஸ்டா தங்கங்களே..

கருத்துத்திரி : https://narumugainovels.com/threads/10539/page-3
 

Attachments

  • OIG1 (8).jpeg
    OIG1 (8).jpeg
    29.3 KB · Views: 1
Status
Not open for further replies.
Top