எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

உயிரே உன்மத்தங்கொள்ளுதடா! - கதைத்திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-95

Moderator
வணக்கம்!
உயிரே உன்மத்தங்கொள்ளுதடா! கதைக்கான அத்தியாங்கள் இங்கே பதிவிடப்படும்!
 
Last edited:

NNK-95

Moderator
உயிரே உன்மத்தங்கொள்ளுதடா!

அத்தியாயம் - 1:

கட்டிக் கரும்பாய் இனித்தவளை, சுவரில் சாய்த்து.. அவள் காதோடு தனது இதழுரசி, அந்த உரசலில் அவளது மொத்த உடலும் ஒரு நொடி சிலிர்க்க.. அவள் கன்னத்தோடு கன்னம் இழைத்து, அவளின் இதழ் நோக்கி மயக்கத்துடன் குனிகையில் திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்தான் சமர வர்மன்!

ஆறடி ஆண்மகன்.. அஞ்சா நெஞ்சன் என்று அவனைப் புகழ்வதற்கு பல இருந்தாலும், பெரும் பணம் கொண்டு, தனத்தில் புகழும் வீட்டின் ஒரே வாரிசு. ஆனாலும் கூட, இந்தியக் குடியுரிமைத் தேர்வுக்காக அயராது படித்துத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பவன் அவன்.

அவனது சிறு வயதில் இந்த அபார்ட்மென்ட்டில் தான் குடும்பத்துடன் வசித்தனர். பிறகு அவன் அப்பா குமார வர்மனுக்கு, புதியதாய் துவங்கிய தொழில் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்துவிட, அவரது வாழ்க்கைத் தரம் கிடுகிடுவென உயர்ந்தது.

அதனால் நகரின் வசதி படைத்த இடத்திற்கு அவர்கள் குடியேறிப் போய்விட்டாலும், இந்த வீட்டை விற்காமல் தான் இருந்தார்கள். அதற்குக் காரணம் இந்த வீட்டின் ராசி தான் அவர்கள் குடும்பத்துக்கு இத்தனை முன்னேற்றம் கொடுத்தது என்று அவன் அப்பா நம்பியது.

இன்னொன்று சமரனின் நண்பர்கள் எல்லோரும் இன்னமும் அதே அபபார்ட்மெண்ட்டில் குடியிருந்ததால், சமரனும் அதை விற்க அனுமதிக்கவில்லை. இப்பொழுது பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்பெல்லாம் முடித்துவிட்ட பிறகு, தனியே ஓரிடத்தில் இருந்து பரீட்சைக்குத் தயார் செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணியவன், தேர்ந்தெடுத்தது அந்த அபார்ட்மென்ட்டைத் தான்.

அதில் அவன் அம்மாவுக்குச் சுத்தமாய் விருப்பம் இல்லை தான். பணம் வந்த பிறகு, இந்த நடுத்தர மக்களுடன் தன் மகன் நட்பு வைத்துக் கொள்ளுவதை அவர் மனம் துளியும் ரசிக்கவில்லை. ஆனால் பிடிவாதக்காரனான மகனிடம் இதைக் கூறினால் அவ்வளவு தான்! அவனது கோபத்தில் வீடே ரெண்டாகிவிடும் என்ற பயத்தினால் தனது விருப்பமின்மையை இலைமறைக் காயாக மட்டுமே காட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்தப் பணக்கார பெண்மணி.

ஆனால் சமரனைப் பொறுத்தவரை இந்த அபார்ட்மெண்ட் அவனது உயிர். ஆம்.. அவன் பிறந்து, வளர்ந்த இடம்.. அவன் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கையில் இந்த வீட்டை விட்டு வேறிடம் குடியேறி இருந்தாலும், இங்குக் கிடைத்த நண்பர்கள் தான் இன்னமும் அவனுக்குத் தொடர்கிறார்கள்.

இயல்பிலேயே மிகவும் இறுக்கமான மற்றும் அழுத்தக்காரனான அவன், அளவாய் சிரிப்பது இந்தக் கூட்டத்தினரிடம் மட்டும் தான். அதுவும் சிறுவயதிலிருந்து பழகியதால் வந்த நெறுக்கித்தினாலோ என்னவோ?!

அதைத் தாண்டி வெளியில் யாரும் அவனை நெருங்கியதே கிடையாது.

எனவே இந்த அபார்ட்மெண்டில் அவனுக்குக் கிடைத்த அந்த ஆறு நண்பர்களைத் தவிர வேறு யாரும் நண்பர்கள் என இவனுக்குக் கிடையாது. அதில் அனைவருமே சம வயது உடையவர்கள் என்று கூறிவிட முடியாது தான்.

ஆனால் இவனை விட வயதில் மூத்தவர்கள் அந்தக் கூட்டத்தில் யாரும் இல்லை. சமரனும், அவன் உடன் படித்த, வருணும் ஒன்றாகத் தான் சிவில் சர்விஸ் தேர்வுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களுடன் படித்த கனகா கல்லூரி விரிவுரையாளராகவும், லோகேஷ் மருத்துவம் முடித்துவிட்டு, இப்பொழுது ஒரு பிரபல மருத்துவமனையில் பணிபுரிகிறான்.

அவர்களை விட ஒரு வயது சிறியவர்களான, கூடவே இரட்டையர்களான அஞ்சனாவும், கார்த்திக்கும் பிரபல ஐ.டி கம்பனியில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

இவர்கள் எல்லாருக்கும் கடைக்குட்டி ஒருத்தி இருக்கிறாள். சமரனை விட நான்கு வயதுக்கு மேல் சின்னவள். அந்தக் குழுவில் அனைவரை விடவும் சிறியவள். ஆனால் சுத்த அறுந்த வால். கல்லூரி மூன்றாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். பெயர் வல்லபி!

அந்தக் கூட்டத்திலேயே மிகவும் இறுக்கமான ஆள் சமரன் என்றால், அவனுக்கு நேர் எதிராக ஒருத்தியைப் படைத்து இறைவன் அந்தக் கூட்டத்துக்குள்ளேயே உலவ விட்டிருக்கிறான் என்று எல்லோரும் கேலி செய்வார்கள்.

அந்த அளவுக்கு வாய்.. வாய்.. அவ்வளவு வாய்! அந்தக் கூட்டத்தில் அனைவருமே பேர் சொல்லித் தான் அழைத்துக் கொள்ளுவார்கள். ஆனால் சமரனின் அழுத்தத்தால் அனைவருக்கும் அவனிடம் சற்று கட்டுப்பாடு இருக்கும். ஆனால் இந்த வாயாடி யாருக்கும் அசரமாட்டாள்.

"ஏய்.. உன்ன விட வயசுல மூத்தவன்.. பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டா கூடப் பரவாயில்ல.. நீ ஓவரா அடா.. போடான்னு கூப்பிடற?" என்று அவன் இறுகிய குரலில் ஆட்சேபித்தால், அவனருகே வந்து, எட்டி அவன் தோள் மேல் கைபோட்டு.. "ஆறடிக்கு மேல வளர்ந்துட்டதால உனக்கு எல்லாரும் மரியாதை கொடுக்கணுமா? என்னால எல்லாம் முடியாது போடா.." என்று அலட்சியமாய் கூறுவாள் அவள்.

"அடியேய் அரை ஆழாக்கு.. என் ஒரு கையால பிடிச்சு நசுக்குனா, நெளிஞ்சு போய்டுவ நீ.. இந்த வாய் பேசறாயா? உனக்கு வல்லபின்னு பேர் வச்சதுக்குப் பதிலா, வெறும் வாலுன்னு பேர் வச்சிருக்கணும்டி.." என்று எகிறுவான் அவன்.

எப்பொழுதும் சமரனுக்கும், அவளுக்கும் முட்டிக்கொள்ளும். அடிதடி, கைகலப்பு என்று சண்டைக் கோழிகளாகத் தான் இருப்பர்கள் இருவரும்.

ஆனால்.. இப்பொழுது இந்தக் கனவு.. அவளை இழுத்து முத்தமிடுவதை போன்ற அந்தக் கனவு.. அதிலும் இன்னமும் துல்லியமாய் நினைவிருக்கும் அவளது நுனி மூக்கு சிறு மச்சத்தின் ஜொலிப்பு.. ஹப்பா.. உடல் சிலிர்த்தது அவனுக்கு!

ஆனால் மறுகணமே தலையைக் குலுக்கிவிட்டு நிதானத்துக்கு வந்தவன்., "ச்ச்சே.. அவ சின்னப்பொண்ணு.. அதுவும் அவளை நான் குழந்தைல இருந்து பார்த்துட்டு இருக்கேன்.. இப்படி எல்லாம் அவளைப் பத்தி தப்பா நினைக்கக் கூடாது.." என்று திடமாகத் தான் முடிவெடுத்ததாக நினைத்தான்.

ஆனால் தனது உடலையும், உணர்வையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து ஆண்டு கொண்டு இருப்பதாக இறுமாந்து இருந்தவனின் உணர்வுகளை, அந்தச் சிறிய பெண் எப்பொழுதோ களவாடிவிட்டதை அவன் அறியவில்லை!

அவனையும் அறியாது அவனது கை தன் அலைபேசியில் இருந்த அவளது புகைப்படத்தை எடுத்து அவளது நுனிமூக்கு மச்சத்தை வருட.. சில நொடிகள் கடந்தே அதை உணர்ந்து, தீச்சுட்டார் போல போனை கீழே போட்டான்.

உடனே எழுந்து சென்று முகத்தில் நிறைய நீர் அடித்து அவன் கழுவ, அதே சமயத்தில் அவனது போன் அழைத்தது.

முகதத்தைத் துடைத்தபடியே வந்து பார்த்தால்.. அழைத்தது அவன் எண்ணத்தின் நாயகி தான்!

போனை எடுக்க வேண்டாம் என்று அவனது மனம் அலற, அதை அலட்சியம் செய்து தன்னிச்சையாய் அந்த அழைப்பை ஏற்றது அவனது விரல்கள்!

அவன் "ஹெலோ.." என்னும் முன், "டேய் வளர்ந்தாமண்டி.. படிச்சுட்டு இருக்கியாடா?" என்றாள் வாயில் எதையோ கொறித்தபடியே.

அவள், தனது படுக்கையில் தூக்கிச் சொருகிய கொண்டையுடன், குறுக்காலிட்டு அமர்ந்து, கால் முட்டியில் ஒற்றைக் கையை ஊன்றியபடி, கையில் சிப்ஸை வைத்துக் கொண்டு இவனுடன் போனில் பேசுவது, சமரனுக்கு மனக்கண்ணில் காட்சியாய் விரிய, அவனையும் அறியாது அவனது இதழ்கள் சிரிப்பைப் பூசிக் கொண்டன.

ஆனாலும் அவளிடம் தன் மிதப்பை விடாமலேயே.. "ஏய் வாலு.. நைட்டு மணி பதினொன்னு ஆகுது.. இன்னும் தூங்காம நீ என்ன செய்யற? நாளைக்கு காலேஜ் இருக்குல்ல?" என்று மிரட்டலாய் அவன் கேட்க, அவளோ..

"டேய்.. படிச்சு படிச்சு உனக்கு மூளை உருகி காது வழியா வந்துடுச்சி போலிருக்கு.." என்று கூற, காதிலிருந்து போனை எடுத்து அதைப் பார்த்து முறைத்தவன்.. "ஏய்.." என்க, அவளோ..

"பின்ன என்னடா? இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை.. நாளைக்கு காலேஜ் லீவ் தான்.." என்றாள் நொடித்துக்கொண்டு.

"ஸ்ஸ்ஸப்பா.. சரி நாளைக்கு லீவ். இப்போ எனக்கு எதுக்கு போன் பண்ணின அதைச் சொல்லு.." என்று அவன் கேட்க, "லைட்டா பசிக்குதுடா.. எல்லாரையும் கூப்பிட்டேன்.. எல்லாருமே வரேன்னு சொல்லிட்டாங்க.. நீயும் நாள் முழுக்க ரூம்ல அடைஞ்சு கிடந்தது படிச்சுட்டு இருக்கியே.. உன்னையும், வருணையும் கூடக் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணலாம்னு தான் கூப்பிடறேன்.. வாங்கடா வெளில போய்ச் சாப்டுட்டு வரலாம்.." என்று கூற, அதற்கு வர முடியாது என்று பட்டென்று கூறினான் சமரன்.

"ஏன்.. ஏன் வர முடியாது? வீட்டுலையே உட்கார்ந்து கோழி முட்டையா அடைகாக்கற நீ..?" என்று அவள் நக்கலாய் கூற, சமரனோ.. "அடிங்க.. விட்டா உனக்கு வாய் ஓவரா போகுது.. நான் ஐ.பி.எஸ் ஆகறதுக்கு படிச்சுட்டு இருக்கேன்.. அதுக்கு படிப்பு மட்டும் போதாதுடி அரை ஆழாக்கு.. ஃபிஸிக்கும் ரொம்ப முக்கியம்..

இப்படி நைட்ல கண்டதையும் சாப்பிட்டா நான் எப்படி என் ஃபிஸிக்க மைண்டைன் பண்ணறது?" என்று அவன் கேட்க, வல்லபியோ போனின் மறுபக்கம் உதட்டைச் சுளித்து தனக்குள்ளாகவே அவனுக்குப் பழிப்பு காட்டினாள்.

"அப்போ நீ வரல.." என்று அவள் பிடிவாதமாய் கேட்க.. சமரனோ.. "இல்ல.. நான் வரல.." என்று கூறினான்.

"சரி நீ வராட்டிப் போ.. ஆனா வருண் வருவான்.. நாங்க எல்லாரும் ஒண்ணா வெளில போறோம்.. நீ வீட்டுலைய உட்காந்து அந்த முட்டைய அடைகாத்துட்டு இரு.." என்று கூறி போனை வைத்துவிட்டாள்.

அவள் பேசியதில் சிரிப்பு வந்துவிட, நகை முகமாகவே வெளியே வந்தவனுக்கு, வருணிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

"சமரா.. நாங்க எல்லாரும் வெளில சாப்பிடப் போறோம்.. நீ வரலைன்னு சொன்னியாம்.. அந்த வாயாடி சொன்னா?" என்று கேட்க, சமரனோ.. "ஆமாம்டா.. இன்னைக்கு எனக்கு மூட் இல்ல.." என்று கூற, அதில் கடுப்பண வருணோ,

"இவனுக்கு எதெதெக்கு தான் மூட் வரணும்னு ஒரு விவஸ்தையே இல்ல.." என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்து போனை அணைத்தான்.

இங்கு சமரனைத் தவிர மற்ற அனைவரும் அவர்கள் அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு ரோட்டோர தள்ளுவண்டிக் கடைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அது அவர்கள் வழக்கமாக வரும் கடை தான்.

ஆளாளுக்கு என்னென்ன வேண்டும் என்று கூறிவிட்டு இவர்கள் காத்திருந்தனர்.

அவர்கள் சாப்பாடு தயாரான பிறகு அடித்துப் பிடித்துப் பறந்து போய் வாங்கினார் அனைவரும். இதில் வருண் தான சற்று நிதானமானவன்.

அதனாலேயே இவர்கள் இப்படி சாப்பிட ஆளாய் பறப்பதைப் பார்த்துச் சிரித்தவன்.. "டேய்.. ஏற்கனவே வீட்டுல ஒரு ரவுண்டு டின்னர் முடிச்சிருப்பீங்க தானேடா? இப்போ என்னடான்னா இபப்டி சண்டை போட்டுக்கறீங்க.." என்று கேட்டபடி கடைசியாகத் தனது சாப்பாட்டையும் வாங்கிக் கொண்டு நிமிர்கையில் அவனுக்கு எதிர்ப்புறமாக நின்றிருந்த வல்லபியோ..

"ஹ்ம்ம்.. கொஞ்சம் கேப் விட்டா, இந்த கார்த்திக் குரங்கு என்னோட பிரியாணியையும் சேர்த்து சாப்பிட்டுடும்.. அவனுக்குப் பயந்துட்டு தான் இவ்வளவு அவசரப்பட்டோம்.." என்று வாயில் பிரியாணியைத் திணித்துக் கொண்டே அவள் கார்த்திக்கை முறைத்துக் கொண்டு கூற, அவள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தட்டை, பின்னால் இருந்த யாரோ லாவகமாகப் பறித்துக் கொள்ள, திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தால், அங்கே நின்றிருந்தது சமரன் தான்.

"டேய் வளர்ந்து கெட்டவனே.. வரமாட்டேன்னு அவ்வளவு சீன போட்ட.. இப்போ எதுக்குடா வந்த?

வந்ததும் இல்லாம.. எதுக்குடா என் பிரியாணியை பிடுங்கின.. கொடுடா.." என்று அவனிடம் சண்டை கட்ட, சமரனோ நிதானமாகத் தட்டைக் கொஞ்சம் உயரமாகத் தூக்கிப் பிடித்தபடி.. "முடிஞ்சா என்கிட்டே இருந்து தட்டை வாங்கிக்கோ.. இல்லைன்னா டைம் வேஸ்ட் செய்யாம இன்னொரு பிரியாணி ஆர்டர் செய்துக்கோ போடி.." என்று அலர்ச்சியமாய் கூறி சிரித்தபடி அவன் அந்தத் தட்டிலிருந்தே எடுத்துச் சாப்பிட, அந்த மொத்தக் கூட்டமும் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

இதில் கார்த்திக் வேறு.. "ஹ்ம்ம்.. என்ன குரங்குன்னு சொன்னல்ல.. உன் பிரியாணியை நான் பிடுங்கி சாப்பிட்டுடுவேன்னு வேற சொன்ன இல்ல? இப்போ அனுபவி.." என்று கேலியாய் கூற காதில் புகை வர, அவர்களுக்கு முதுகு காட்டி, கைகட்டி நின்று தான் கோபமாய் இருப்பதாய்க் காட்டிக் கொண்டாள் வல்லபி.

அவளைக் கண்டு முகம் கனிந்த அஞ்சனாவோ.. "டேய்.. குழந்தையை ஏண்டா இபப்டி கிண்டல் செய்யறீங்க?" என்று கூறி, அவளுக்காகத் தானே இன்னுமொரு பிரியாணியை ஆர்டர் செய்ய.. அதற்கு லோகேஷோ..

"இந்த வாலு தான் நம்மள இப்படி அன்டைம்ல சாப்பிட வச்சு கெடுக்குதுன்னா.. நீ அவளுக்குச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடு.." என்று அஞ்சனாவிடம் கூற, அவன்புறமாகத் திரும்பிய வல்லபியோ..

"ஹெலோ மிஸ்டர். டாக்டர்.. அப்படி உனக்கு உன் ஹெல்த் மேல கன்செர்ன் இருந்துச்சுன்னா, நீ எதுக்கு இங்க வந்தயாம்?" என்று முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக் கொண்டு கேட்க, லோகேஷோ..

"இதோ இப்படி உன்ன வெறுப்பேத்தத் தான்.." என்று கூறி தனது சிக்கன் லெக் பீஸை எடுத்து அவளுக்குப் பழிப்புக் காண்பித்துக் கொண்டே உண்ண.. வல்லபிக்கோ முகம் சிறுத்துவிட்டது.

அப்பொழுது யாரும் எதிர்பாரா விதமாக, வல்லபியிடம் சென்ற சமரனோ.. அவன் வைத்திருந்த தட்டிலிருந்து பிரியாணியை, வல்லபியின் வாயருகே எடுத்துச் சென்று ஊட்ட முனைய, அவனது செயலை அனைவரும் திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இவர்களது நட்பு என்ன தான் நெருக்கமானதாய் இருந்தாலும், அதில் ஒரு கண்ணியம் இருக்கும்!

அதிலும் சமரன் கொஞ்சம்.. கொஞ்சமல்ல ரொம்பவே அமைதி தான்..

ஆனாலும், மற்றவர்களிடம் பேசுவதைக் காட்டிலும், அவன் வல்லபியிடம் அதிகம் உரையாடுவான் தான். அது பெரும்பாலும் சண்டையிடுவதாகத் தான் இருக்கும்.

இருவரின் சண்டையும் பெரும்பாலும் கைகலப்பில் தான் முடியும்.

சென்ற வாரம் கூட ஏதோ சண்டையில் வல்லபி, சமரனைக் கீழே தள்ளி, அவன் முதுகில் அமர்ந்து அவன் முடியைப் பிடித்து ஆட்டினாள்.

அதில் கோபம் கொண்ட சமரனோ அவளைக் கீழே தள்ளிவிட்டு அவளது கையைப் பிடித்து முறுக்க, அவள் கத்தி ஊரையே கூட்டிவிட்டிட்டாள்.

இப்படி இருந்த சமரன், இப்பொழுதுத கண்களில் ஏதோ சொல்ல முடியாத பாவத்தில் வல்லபிக்கு சாப்பாடை ஊட்டினால், பாப்பவர்களுக்கு மயக்கமே வந்துவிடாதா என்ன?

தவிர, வல்லபிக்குமே இது பேரதிர்ச்சி தான்.. அவள் அதிர்ச்சியில் விழிகளை விரித்துப் பார்க்க, அவன் சைகையால் வாங்கிக்கொள் என்பது போலக் கூற, என்னவோ மந்திரத்துக்கு உட்பட்டவள் போல, இவளது இதழ்களும் தன்னால் விரிந்து கொண்டன.

அதைப் பார்த்த மற்றவர்களுக்கோ.. "என்னடா நடக்குது இங்க?" என்று அதிர்ச்சியில் அவர்களும் வாய் பிளந்து நின்றார்கள்!


"அவளின் இரு கண்களில்,

ஒன்றில் அமுதூறுகிறது!

மற்றொன்றில் நஞ்சு கசிகிறது!

நஞ்சை உண்டு நான் மரிக்கக் கிடக்கையில்,

மறு விழியால் கருணை செய்கிறாள்..

அமுதையும், நஞ்சையும் மாறி மாறிப் பருகி

மரித்துப் பிறந்து, மரித்துப் பிறந்தென

மாறி மாறி நான் வதைந்தாலும்..

மரிக்கிறேன் அவளுடனே..

அவளுக்கெனப் பிறந்திடவே!"


ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. இதோ வெற்றிகரமா கதையை ஆரம்பிச்சுட்டேன்.. முதல் அத்தியாயத்தைப் படிச்ச்சுட்டு உங்களோட கருதட்டுக்களை என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க..

கதை ஆரம்பிக்கும் போது ஜாலி, கேலி கலாட்டாவா இருக்கும்.. ஆனா போகப்போக நிறைய சஸ்பென்சஸ் இருக்கு.. கூடவே காமெடிக்கு பஞ்சம் இருக்காது..

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், இந்தக் கதையின் கடைசில் இருக்கற கவிதையும் படிங்க.. அதுல சின்னச் சின்ன சர்ப்ரைசஸ் ஒளிஞ்சிருக்கு..

ஆக மொத்தத்துல கதை உங்களுக்கு இன்டெரெஸ்ட்டா போகும்னு நம்பறேன்.. நானே இந்தக் கதை எழுத அவ்வளவு ஆவலா காத்துட்டு இருந்தேன்.. கண்டிப்பா உங்களையும் இந்தக் அஃதை சந்தோஷப்படுத்தும்னு நம்பறேன்..

கருத்துக்களை இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க :

 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 2:

வளது முக வாட்டம் பொறுக்காது, ஏதோ தன்னிச்சையாக அவளுக்குச் சாப்பாட்டை ஊட்டப் போக, அதற்குச் சுற்றி இருந்தவர்களின் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியை உணர்ந்து தன்னை சுதாரிப்பதற்குள், எதிரில் இருந்த வல்லபியோ அப்படியே மயங்கிக் கீழே சரிந்தாள்!

***

அழகான அரண்மனையின் மேல்மாட உப்பரிகை. காலை விடியலின் வெளிச்சத்தில் முழுதான அலங்காரத்துடன், தலையில் மாட்டுக் கொம்பைக் கிரீடமாகத் தரித்து அதைச் சரிசெய்தபடி வந்து நின்றாள் அவள்.

அவள் வந்து நின்று சூரிய உதயத்தை தரிசித்துக் கொண்டிருக்கையில், கருநிற பளபள உடையில் முகத்தில் கருஞ்சிறுத்தை முகமூடியை மாட்டியபடி வந்து நின்றாள் மற்றொருவள்.

"ஆஹா.. பசுமையின் பேரரசி! உன் பார்வை பட்டாலே உயிர்களுக்கெல்லாம் மோட்சம் கிட்டுமாமே?" என்று நக்கலாய் உரைத்தபடி அங்கே கீழே பாலை நிலத்தின் மணமேட்டில் பரிதாபமாய், பசியில் இறந்து கிடந்த ஓநாயின் உடலைச் சுட்டினாள்.

அதைக் கண்டு கண்களில் சிறு எரிச்சல் எட்டிப் பார்க்க, "ஆமாம் செக்மெட்.. உன் மூச்சு, நஞ்சு கலந்து எதிரில் இருப்பவரை நோய் கொள்ள வைக்குமே.. அது போல என் பார்வை பட்டால்.. இந்தப் பாலை துளிர்க்கத் தான் செய்யும்..

அதற்கான நாளும் நெருங்கிவிட்டது." என்றாள் அவளுக்குப் பதிலுரைக்கும் விதமாக.

அதைக் கேட்டுக் கண்கள் இடுங்க அவளைத் தலை முதல் கால் வரைப் பார்த்தவள்.. "ஓஹோ?! அப்படியா? சரி அது இருக்கட்டும்.. நாளை தானே ஹோரஸுடன் பயணம்? இன்றே இத்தனை அலங்காரம் எதற்கு?" என்றாள் இன்னமும் கேலி பொங்க!

"ஒருவேளை, நைல் நதியின் மேற்குப் புறத்தை மட்டும் பார்த்துச் சலித்துவிட்டதோ.. ஹேத்தருக்கு, எகிப்தின் மகாராணியாகும் ஆசை வந்துவிட்டதோ?!" என்று போலியாய் ஆச்சர்யப்படுவதை போல அவளை செக்மெட் இகழ, அவளைக் கீழ்க்கண்ணால் பார்த்தாள் ஹேத்தர்.

"என்ன சொன்னாய்? இந்த அலங்காரம் ஹோரஸுக்காகவா? ஹ்ம்ம்.. ஹோரஸை மயக்க இனி தான் நான் முயற்சி செய்ய வேண்டுமா என்ன?" என்று ஏளனமாய் கேட்டுவிட்டு அவள் அங்கிருந்த அகல, செக்மெட்டின் கண்களில் வன்மம் பரவியது!

***

"வல்லபி.. ஹேய் வல்லபி.. என்ன ஆச்சுடி உனக்கு?" என்று அஞ்சனாவும், கனகாவும் மயங்கி விழுந்தவளை மடியில் கிடத்திக்கொண்டு எழுப்ப முயற்சிக்க, லோகேஷ் தான் அந்தத் தள்ளுவண்டிக் கடையிலிருந்தே தண்ணீர் எடுத்து வந்து, அவள் முகத்தில் தெளித்தான்.

முகத்தில் ஜில்லென்று தண்ணீர் பட்டதுமே கண்கள் சுருங்க மயக்கத்திலிருந்து தெளிந்தவள், தன்னைச் குற்றி இருந்தவர்களை குழப்பமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தாள்.

"இ.. இது.. எகிப்து இல்ல?" என்று அவள் கேட்க, அதைக்கேட்டு அஞ்சனா குழப்பமான முகபாவத்துடன்..

"ஏய்.. அதுக்குள்ளே கனவுல எகிப்து போய் பிரமிடு எல்லாம் பார்த்துட்டு வந்துட்டியா?" என்று கேலி செய்தாள்.

ஆனால் அந்தக் கேலியைக் கண்டுகொள்ளாத வல்லபியோ.. தன் முகத்தை வலது கையால் மறைத்தபடி, "செக்மெட்!" என்று முணுமுணுத்தாள்.

அவள் என்ன கூறுகிறாள் என்று புரியாது.. "ஏய்.. என்னடி சொல்லற? திடீருன்னு என்ன ஆச்சு உனக்கு? திடீருன்னு ஏன் எகிப்து.. அது.. இதுனு சொல்லற?" என்று கனகா சிறு படபடப்புடன் கேட்க, வல்லபியோ ஒரு கையால் நெற்றியைப் பிடித்துக் கொண்டு..

"இல்ல.. ஒண்ணுமில்ல.." என்றாள்.

அதற்குள் கார்த்திக்கோ.. "பாவம்.. நம்ம சமரன் அவகிட்ட இப்படிப் பாசமா நடந்துக்கிட்டதுல குழந்தைப்புள்ள பயந்துடுச்சு.." என்று கேலி செய்ய, எல்லோரும் சிரித்தபடியே அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

அங்கிருந்த அனைவரும் இந்தச் சம்பவத்தை அபப்டியே விட்டுவிட்டாலும், வருண் மட்டும் சமரனைக் கேள்வியாய் பார்த்தான்.

சமரன் மெதுவே அவனிடம் வந்து, "என்னடா?" என்று கேட்க, வருண்.. "நான் தாண்டா கேட்கணும்.. என்ன விஷயம்?" என்றான் அவனை ஊன்றிப் பார்த்தபடி.

அதில் சமரனின் கண்கள் சற்றுத் தடுமாறினாலும், "ஒண்ணுமில்லடா.." என்றான் குரலில் சமநிலையைத் தருவித்து.

ஆனாலும் அவனை ஒரு கணம் ஆழப் பார்த்த வருணோ.. "ஒண்ணுமில்லைனா சரி தான்.." என்றான் அப்போதைக்கு அந்த விஷயத்தை அப்படியே விட்டு.

ஆனால் அபார்ட்மெண்ட்டுக்குச் சென்று அனைவரும் பிரிந்து அவன் வீட்டுக்குள், அவன் மட்டுமே தனியாகச் செல்லும் போது என்னவோ.. அவன் மனதுக்குள் பிசைந்தது.

இத்தனை நாளாக இல்லாத வேட்கை அவன் மனதுக்குள் புகுந்து பேயாட்டம் போட்டது.

இல்லை.. இல்லை.. இந்த வேட்கை தவறு.. தனது லட்சியம் வேறு.. அதிலிருந்து தான் பிசகக் கூடாது.. என்று அவன் மனம் பிடிவாதம் பிடித்தாலும், அவனது உணர்வுகளோ.. "வல்லபி எனக்கு வேண்டும்.. அவள் இப்பொழுதே எனக்கே எனக்காக வேண்டும்.." என்று ஆர்ப்பரித்தது.

அந்த ஆர்ப்பரிப்பைக் கண்டு.. தன்னைக் கண்டு.. தானே பயந்து போனான் சமரன்.

இதுவரை அவன் ஆசைப்பட்டது எதையுமே அவன் அடையாமல் விட்டதில்லை. ஆனால் அதே சமயம் அவன் ஆசைகளும் அநியாயமானதாய் இருந்ததில்லை.

ஆனால் இப்பொழுது தன்னை அறியாமல் வந்த ஒற்றைக் கனவுக்குப் பின், வல்லபியின் மீது இப்படி ஆழிப்பேரலையாய் பொங்கிய காதலையும், தாபத்தையும் எண்ணி அவனே பிரம்மித்துப் போனான்.

"என்ன ஆச்சு எனக்கு? நான் இப்படிப்பட்டவன் இல்லையே.." என்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் கண்மூடித் தரையில் அமர, மூடிய இமைகளுக்குப் பின்னும், வல்லபியின் அந்த நுனிமூக்கு மச்சம் வந்து அவனை இம்சித்தது.

"ச்சே.. இனி அவளைப் பார்க்கவே கூடாது.. என்னமோ செய்யறா அவ என்ன.. இதெல்லாம் நல்லதுக்கு இல்ல. எனக்கும்.. அவளுக்குமே கூட இது நல்லதுக்கு இல்ல.." என்று ஒரு நிலையான முடிவெடுத்தவன், அதற்கு மேல் இனி இதுபோலச் சபலங்களுக்கெல்லாம் இடம் கொடுக்கக் கூடாதென உறுதியாய் இருக்க நினைத்தான்.

ஆனால் அவன் உயிரோடு கலந்து அவன் மூச்சுக் காற்றில் கரைந்து போனவள் அவள். அவன் தன்னைத் தேடும் வேலை கூட இருக்கக் கூடாதென, அவன் இருக்கும் இடத்திலேயே வந்து பிறப்பெடுத்தவள்.. அவனை அவ்வளவு சுலபத்தில் விட்டுவிடுவாளா என்ன?

அவன் நினைத்தது போல இது சபலமோ அன்றி வெறும் சலனமோ கிடையாதே! இது ஆண்டாண்டு காலமாய்.. ஜென்ம ஜென்மமாய் அவன் உடல், உயிர், மனம், நினைவு என்று அனைத்திலும் கலந்துவிட்டிருக்கும் பந்தம் அவள்!

அவனுக்கு இப்பொழுது விழுந்திருப்பது முதல் பொறி. அந்த விதி தீர்மானித்த முதல் வித்து!

அது இனி தான் காட்டுத் தீயாய் கொழுந்துவிட்டு எரியப் போகிறது. அந்தப் பெரு நெருப்பில் அவன் தன்னை மட்டுமல்லாது, வல்லபியையும் சேர்த்தே எரிக்கப் போகிறான் என்பதும் அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது.

ஆனால் இப்போதைக்கு, தன்னை.. தன் உணர்வுகளைத் தான் கட்டுப்படுத்தித் தான் வைத்தருக்கிறோம் என்ற இறுமாப்பில் இருந்தான் அவன்.

ஆனால் அவளைப் பார்க்கக் கூடாது என்று அவன் உறுதியேற்றிருந்ததை உடைத்தே தீர வேண்டும் என்ற வைராக்கியத்தில் இருந்ததைப் போல, மறுநாள் காலையிலேயே அவன் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினாள் வல்லபி.

கதவைத் திறந்தவன் விழிகள் சிறு ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தன. ஆனால் உடனே அந்த ஆச்சர்யத்தையும், தனக்குள் எழுந்த ஆர்வத்தையும் தனக்குள்ளேயே புதைத்தவன், புருவத்தைச் சுளித்தபடி.. "என்ன விஷயம்?" என்றான் மூன்றாம் மனிதனைப் போல!

அவனது ஒற்றை வாக்கியத்தில் வல்லபியின் புருவங்கள் உச்சி மேட்டுக்கு உயர்ந்தன.

"என்ன சார்.. என்னவோ யாரோ மூணாவது மனுஷன்கிட்ட பேசறது மாதிரி பேசறீங்க?" என்று அவள் கேட்க, அவனோ.. எரிச்சலுற்றவனைப் போன்ற பாவத்துடன்..

"மனுஷன நைட்டு தூங்க விடமாட்டேங்கற? காலைல படிக்க விடமாட்டேங்கற? என்ன தான் பிரச்சனை? நீ இப்படியே என்ன தொந்திரவு செய்துட்டு இருந்தா நான் பரிட்சைல பாஸ் ஆன மாதிரி தான்.. தயவுசெஞ்சு இப்படி அடிக்கடி இங்க வந்து என்ன தொந்திரவு செய்யாத.. உனக்குப் புண்ணியமா போகும்.." என்று வேண்டுமென்றே அவளைக் காயப்படுத்தினான்.

அதில் வல்லபியின் முகம் சட்டெனச் சுருங்கிவிட, அதைக்கண்டு சமரனின் இதயம் துடித்தது. ஆனாலும் தனது தவிப்பை வெளிக்காட்டாது இவன் நின்றிருக்க, வல்லபியோ அவனைத் தன் உயரத்திற்கு நிமிர்ந்து முறைத்தாள்.

"அம்மா இன்னைக்கு பாஸ்தா செஞ்சாங்க.. உனக்குப் பிடிக்கும்ன்னு கொடுக்கச் சொன்னாங்கன்னு கொண்டு வந்தா.. எனக்கு இதுவும் வேணும்.. இன்னமும் வேணும்.." என்று கோபத்துடன் கூறிவிட்டு, அந்த பாஸ்தாவை அவனிடம் கொடுக்காமலேயே திரும்பிச் சென்றாள்.

அவள் கோபமாகப் போனது சமரனுக்கு மனதில் வருத்தம் தான்.. ஆனால் தான் ஏற்றுக்கொண்ட உறுதியிலிருந்து பிறழ எண்ணவில்லை அவன்.

எனவே தான் அவளிடம் கோப முகம் காட்டினான். அதுவும் மனதுக்குள் வலித்தது அவனுக்கு.

இப்படியே சில நாட்கள் செல்ல, அடுத்து வந்த ஒரு நீண்ட விடுமுறை தினத்தில், நண்பர்கள் எல்லோரும் அருகிலிருக்கும் மாலுக்குச் செல்லலாம் என்று எண்ணியிருந்தனர்.

மிகத் தீவிரமாகப் பரீட்சைக்குத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கும் சமரனும், வருணும் கூட எப்பொழுதாவது இதுபோல வெளியே செல்வதில் கலந்து கொள்வதுண்டு.

ஒரேயடியாகப் படிப்புப் படிப்பு என்று இராமல், மாதம் ஒரு முறையாவது இப்படி நண்பர்களுடன் வெளியே சென்று நிம்மதியாகச் சில மணிநேரங்கள் கழித்துவிட்டு வந்தால், இன்னும் புத்துணர்வுடன் தங்களது படிப்பைத் தொடர்வார்கள்.

வல்லபிக்கு கல்லூரி மூன்றாம் வருடத்தின் இறுதி செமஸ்டர் அன்று தான் முடிந்திருந்தது.

எனவே அவள் அன்று எல்லோரையும் அழைத்திருந்தாள். ஆனால் சமரனை மட்டும் அவள் அழைக்கவில்லை. ஏனென்றால் அவள் தான் தன்னைப் படிக்க விடாமல் தொந்திரவு செய்கிறாள் என்று அவன் பேசியதில் உண்டான கோபத்தில் அவனை இரண்டு மூன்று முறை வெளியே சந்தித்தும் அவள் முகம் திருப்பிக் கொண்டு தான் போனாள்.

ஆனால் அது சமரனுக்குத் தான் பெரிதும் வலித்தது. என்ன தான் ஆயிரம் காரணங்கள் கூறி தனது மனதை அவன் கட்டுப்படுத்த நினைத்தாலும், அத்தனையும் மீறி அவள் மீதான நேசம் அவனைச் சூறைக் காற்றாய் புரட்டிப் போடுகிறது.

எப்பொழுது.. எந்த நிமிடத்தில் அவனுக்கு வல்லபி மீது இந்த நேசம் என்று தெரியவில்லை.

இது காதலோ என்று எண்ணுவதற்கே அஞ்சினான் அவன். ஆனால் அவனுக்கே தெரியாமல் அவனது மனம் வல்லபியை ரகசியமாய் ரசிக்க ஆரம்பித்தது. அதனால் அவனால் படிப்பிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.

எதையும், யாரிடமும் மனம் திறந்து கூறுபவன் அவனல்ல என்பதால் இதை வெளியே யாரிடமும் கூறி ஆலோசனைக் கேட்கவும் அவனால் முடியவில்லை.

இப்படியெல்லாம் அவன் திணறிக் கொண்டிருந்தது அவனுடனே ஒன்றாய் இருக்கும் வருணுக்கு புரிந்தது.

அவனது திணறல் எதனால் என்று நிச்சயமாய் அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டாலும், சமரன் நிதானமாக இல்லை. அவன் ஏதோ மனக்குழப்பத்தில் இருக்கிறான் என்று மட்டும் புரிந்தது வருணுக்கு.

அன்று அதுபோலவே மாலுக்கு, சமரன் கிளம்பிவிட்டானா என்று பார்க்க வருண் அவன் வீட்டுக்கு வர, சமரன் தயாராகாமல் இருந்ததைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டான் அவன்.

"டேய் சமர்.. என்னடா இன்னும் கிளம்பாம இருக்க?" என்று அவன் கேட்க, "எங்கடா கிளம்பனும்?" என்று ஆச்சரியப்பட்டான் சமரன்.

"எங்கயோ? எல்லாரும் மாலுக்கு போறோம்டா.. உனக்கு வல்லபி போன் செய்யல?" என்று கேட்க, அவனைப் பார்த்து அழுத்தமாய் இல்லை என்று தலையசைத்தான் சமரன்.

வருண் புருவம் சுருங்க யோசித்தவன், "ஏண்டா.. உங்களுக்குள்ள மறுபடியும் முட்டிக்கிச்சா?" என்று கேட்க, சமரன் அதற்கும் முறைத்தான் வருணை.

அதில் சலிப்பாக ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றியவன்.. 'இதுங்கள மேய்க்கறதே எனக்கு முழுநேர பொழப்பா இருக்கு.. இதுல நான் எங்க படிச்சு ஐ.ஏ.எஸ் ஆகிறது?' என்று எண்ணியபடி தலையசைத்துவிட்டு.. "சரி நீ போய்ச் சீக்கிரம் ரெடியாகிட்டு வா.. நாம கிளம்பலாம்.." என்று கூற, அதற்கும் சமரனோ..

"இல்ல நான் வரல.." என்றான் வீறாப்பாக.

"அடேய்.. அந்தக் குட்டிச்சாத்தான் எல்லாம் ஒரு ஆளு.. அவ கூப்பிடலைன்னு இவர் வரமாட்டாராம்.. வாடா இவனே.." என்று அவனை வற்புறுத்தித் தயாராக வைத்தவன், அவனைத் தன் பைக்கிலேயே அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினான்.

அபார்ட்மெண்டில் பார்கிங்கிலேயே அனைவரும் கிளம்பி, இவர்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டு நின்றிருக்க, கனகாவோ.. "அடேய்.. என்னடா புது மாப்பிள்ளை கல்யாணத்துக்கு ரெடியாகற மாதிரி இவ்வளவு நேரம் கழிச்சு வரீங்க?" என்று சிறு கடுப்புடன் கேட்க, ஏற்கனவே வல்லபி, எல்லோரையும் அழைத்தது போல அவனை அழைக்கவில்லை என்று கடுப்பில் இருந்தவனுக்கு, கனகாவின் இந்தச் சாதாரண கேலியைக் கூடப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

"ஆமா.. பொண்ணு பார்க்கத் தான் போறோம்.. ஏன் நீ எங்களுக்காகப் பொண்ணு பார்த்துத் தரப் போறியா?" என்று அவன் எரிந்துவிழ, அவனை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்த கனகாவோ..

"பொண்ணு இனிமேல் தான் பார்க்கப் போறியா என்ன? நான் ஏற்கனவே நீ பொண்ணு பார்த்துட்டன்னு நினச்சேன்.." என்று கேலியாய் கூறி வல்லபியை ஓரக்கண்ணால் சுட்ட, அதில் சமரனுக்குக் கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது!

"டேய்.. நான் எங்கயும் வரலடா.." என்றுஅவன் வருணிடம் கூறி பைக்கிலிருந்து இறங்க முற்பட, வருண் தான் பதறிப் போய்.. "அடேய்.. அடேய்.. கோவக்காரா.. கொஞ்சம் இருடா.." என்று அவனிடம் கூறிவிட்டு, கனகாவிடம் திரும்பி..

"ஏய் எரும மாடு.. உன் திருவாய கொஞ்சம் மூடிக்கிட்டு வா.." என்று அவளையும் அடக்கிவிட்டு, மறுபடியும் சமரன் வண்டியிலிருந்து இறங்கும் முன் பைக்கைக் கிளப்பினான்.

எல்லோரும் அவரவர் பைக்கில் தான் வந்திருந்தார்கள். சமர் வருவதற்கு இஷ்டப்படாத காரணத்தால் தான், அவனை வம்படியாகத் தனது பைக்கில் அழைத்து வந்திருந்தான் வருண்.

எல்லோரும் விர்ரென்று பைக்கில் பறக்க, எல்லோரையும் விட மிக மெதுவாக வந்துகொண்டிருந்தாள் வல்லபி.

பொதுவாக அவளுக்கு பைக்கில் வேகம் செல்லப் பிடிக்கும். அவளைவிட இருமடங்கு எடையுள்ள அந்த ராயல் என்பீல்டில் பறப்பவள் அவள். ஆனால் இப்பொழுது அவள் மிகவும் பின் தங்கி வருவது சமரனுக்கு வியப்பே!

என்ன தான் அவள் மீது அவனுக்குக் கோபம் இருந்தாலும்.. அதைவிட அதிகமாக அக்கறை இருக்கிறதே..

எனவே வருணிடம் கூறி வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னவன், மற்றவர்களை முன்னே போகச் சொல்லிவிட்டு, தானும்.. வருணுமாக மட்டும் பின்னால் வரும் வல்லபிக்காகக் காத்திருந்தான்.

அவளது பைக் தங்களுக்கு அருகே வரவும், வருணிடம் சொல்லி அவளது பைக்கை நிறுத்துமாறு கூறியவன், வல்லபி பைக்கில் இருந்து இறங்கவும், வருணை எதிர்பார்க்காது.. " என்னாச்சு உனக்கு? ஏன் இவ்வளவே மெதுவா வர? உடம்பு எதுவும் சரியில்லையா?" என்று கேட்க, அவனையே நேராய் பார்த்த வல்லபியோ..

"உனக்கு ஹோரஸ்ன்னு யாரையாவது தெரியுமா?" என்று கேட்க, அதற்கு சமரன் அவளை அதிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அப்படியே கீழே மயங்கிச் சரிந்தாள் அவள் !

அமுதோ.. விஷமோ..


என்னிலல்ல மன்னவா..

காதல் கொண்ட உன் நெஞ்சின் நஞ்சழி..

அமிர்தம் கொள்! - கூட,

என் கரமும் கொள்..

காற்றிலேறு!

காதலேறு!

மறுபிறவி நமக்கேன்?

ஒருபிறவி நமக்கு முடிவிலி!

ஹெலோ கேர்ள்ஸ்.. இதோ ரெண்டாவது அத்தியாயம்.. உங்களுக்குத் பிடிச்சிருக்கா.. இல்ல என்ன பிடிக்கலைன்னு என்கூட ஷார் பண்ணிக்கோங்க.. கதை உங்களுக்கு கனெக்ட் ஆகுதான்னும் சொல்லுங்க.. முந்தைய அத்தியாயத்துக்கு லைக், கமெண்ட் போட்டவங்க.. வாசிச்சவங்க எல்லாருக்கும் நன்றிகள்!


 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 3

ல்லபி, ஹோரஸ் என்ற பெயரை உச்சரித்ததுமே சமரனின் கண்களில் அதிர்வு!

அவன் எங்கயோ கேட்டு, உணர்ந்த பெயர் இது! அவனுக்கே அவனுக்காக.. அவன் உயிரோடும், உணர்வோடும் கலந்த பெயர் இது.

ஆனால் இதைத் தான் எங்கே கேட்டிருக்கிறோம்?.. இந்தப் பெயர் எப்படி இவளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது என்பது தான் சமரனுக்கு பேரதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

"ஹோரஸ்.." என்று அவன் இதழ்கள் மெல்ல முணுமுணுக்க, அவனையே கூர்ப்பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வல்லபியோ.. "சொல்லு.. உனக்கு ஹோரஸ் யாருன்னு தெரியுமா?" என்று தீர்க்கமாய் கேட்க, அதற்கு அவன் பதில் கூற வாயைத் திறக்கும் முன் அப்படியே கால்கள் மடங்க மயங்கிச் சரிந்திருந்தாள் அவள்.

"ஹேய்.. வல்லபி.. வல்லபி.. என்ன ஆச்சு?" என்று சமரனும், வருணும் பதைப்புடன் கீழே விழுந்தவளைத் தட்டி எழுப்ப முயன்றனர்.

"வல்லபி.. ஏய் கண்ணைத் திற.." என்று சமரன் அவள் கன்னம் தட்டி எழுப்பிக் கொண்டிருக்க, வருணோ..

"டேய்.. இவ என்னடா இப்படி மயங்கி மயங்கிக் கீழ விழறா? அதையும் விட யார் அந்த ஹோரஸ்? உனக்கும் அவளுக்கும் என்ன பிரச்சனை? இங்க என்ன தாண்டா நடக்குது?" என்று புரியாத குழப்பத்தில் கத்தித் தீர்த்தான்.

"நான் சொல்லறேன் மச்சி.. முதல்ல இவளை நாம ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போகணும்.. இப்படி அடிக்கடி மயங்கி விழறது நல்லதில்லை.. நான் இவளை கேப்ல ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போறேன்.. நீ இவ பைக்கை பக்கத்துல ஏதாவது ஸ்டாண்ட்ல போட்டுட்டு, எல்லாருக்கும் போன்ல இன்போர்ம் பண்ணிட்டு வா.." என்றுவிட்டு மீண்டும் வல்லபியை எழுப்ப முயற்சி செய்தான்.

வல்லபியின் மயக்கத்தைத் தெளிவிக்க சமரன் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் எதுவும் பலிக்காது போக, அதே சமயத்தில் தான் கேபும் வந்தது. உடனே அவளைத் தூக்கிக் கேபில்கிடைத்துவிட்டு வருணைப் பார்த்த சமரனோ..

"வருண்.. இப்போதைக்கு என்கிட்டே எதுவும் கேட்காத.. நான் எல்லாத்தையும் அப்பறம் பொறுமையா சொல்லறேன்.. இப்போ நீ சீக்கிரம் ஹாஸ்பிடலுக்கு வா.." என்று கூறிவிட்டு முன்னே செல்ல, வருணோ குழப்பத்துடன் மற்ற நண்பர்களுக்கு போன் செய்தான்.

அங்கே மருத்துவமனையில் சமரன், வல்லபியைப் பற்றிய விவரத்தைக் கூற, அவளுக்கான சிகிச்சைகளை உடனடியாகத் தொடங்கினார்கள். அதே சமயத்தில் வல்லபியின் தந்தைக்கும் சமரன் அழைத்து விவரம் கூறிட, அவரும் விரைந்தே அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவர்களின் நண்பர் கூட்டமும், வல்லபியின் தந்தையும் ஒருங்கே அங்கு வந்து சேர, அனைவரும் சமரனிடமே விவரம் கேட்டனர்.

"இப்போ தான் டாக்டர்ஸ் எல்லா செக் அப்பும் செய்துட்டு இருக்காங்க.. அவங்க பார்த்துட்டு பதில் சொல்லுவாங்க.." என்று அவர்களுக்குக் குறையாத பதட்டத்துடன் காத்திருந்தான் சமரன்.

இன்னும் சற்று நேரம் அவர்களைக் காக்க வைத்துவிட்டு, அவளைப் பரிசோதித்த மருத்துவர் வெளியே வந்தார்.

"பேஷண்ட்டோட பேரெண்ட் நீங்களா?" என்று வல்லபியின் தந்தை, மாறனைப் பார்த்துக் கேட்டவர், அவர் ஆம் என்று தலையசைக்கவும்..

"உங்க பொண்ணுக்கு பெருசா பயப்படற அளவுக்கு எதுவும் இல்ல சார்.. கொஞ்சம் டிப்ரெஸ்ட்டா இருக்கற மாதிரி தெரியுது. வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்று அவரைப் பார்த்துக் கேட்க, மாறனோ..

"ச்சே.. ச்சே.. அப்படி எல்லாம் இல்ல சார்.. பொதுவாவே ரொம்ப ஜாலியான ஆள் சார் இவ..

இவ்வளவு சின்னப் பொண்ணுக்கு டிப்ரெஷன்னா என்னால நம்பக் கூட முடியல.." என்று மாறன் கூற, அவர் மனைவி கங்காவோ..

"ஆமா சார்.. இவ தான் வீட்டுலயே ரொம்ப வாலு. எப்ப பார்த்தாலும் ரொம்ப கேலியும் கிண்டலுமா தான் இருப்பா.. படிப்புலையும் ரொம்ப கெட்டி.. அதனால் அங்கயும் இப்படி டென்சன், டிப்ரெஷன் ஆகறதுக்கான எந்தக் காரணமும் இல்ல.." என்று கூற, டாக்டர் மிருதுவாகச் சிரித்தார்.

"பெத்தவங்க நமக்கு, நம்ம குழந்தைங்க மேல நிறைய எதிர்பார்ப்பும், நம்பிக்கையும் இருக்கும்.. ஆனா, நம்ம எதிர்பார்ப்பபையும், நம்பிக்கையும் காப்பாத்தறதுக்காக நம்ம குழந்தைங்க எவ்வளவு கஷ்டப்படறாங்கன்னு சில சமயம் நமக்கே கூடத் தெரியறதில்ல..

நல்லா படிக்கற பொண்ணுன்னாலும், எக்ஸாம் பியர் இருக்கத் தான் செய்யும் சார்..

பொண்ணு ரொம்ப ஜோவியலான ஆள்.. எல்லாத்தையும் வெளில பேசிடுவா. அப்படினு நீங்களே நினைச்சுக்காம, அவகூட இன்னும் கொஞ்சம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண ட்ரை பண்ணுங்க..

அப்பறம் டிப்ரெஷன்னா, அவ்வளவு பயப்படும்படி இல்ல.. சமீபமா எதுவோ உங்க பொண்ண மனசளவுல கொஞ்சம் பாதிச்சிருக்கு. அதனால தான் இந்த மயக்கம்.

சரியாகிடுவாங்க.. இப்போ முழிச்சுட்டாங்க.. நீங்கப் போய்ப் பார்க்கலாம்.." என்று ஆறுதலாகக் கூறிவிட்டு, சில மாத்திரைகளை மட்டும் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுப் போனார்.

அதைத் தனது பி.ஏவிடம் கொடுத்துவிட்டு மகளின் அறையை நோக்கி மனைவியுடன் விரைந்தார் மாறன்.

உள்ளே சென்றவர், சுளித்த புருவத்துடன் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த மகளிடம் சென்றார். குனிந்த தலையுடன் அமர்ந்திருந்தவள் சிகையை மெல்ல அவர் தடவ, அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் பெண்.

அவளைக் கண்டதும், கரித்த தனது கண்களைத் திரும்பித் துடைத்துக் கொண்டவர்..

"என்னடா சின்னக்குட்டி.. என்ன டிப்ரஷன் என் தங்கத்துக்கு?" என்றார் குரல் தழுதழுக்க!

சமரன் அளவு பரம்பரை பரம்பரையாகப் பெரும் பணம் இல்லாவிட்டாலும், சற்று வசதி படைத்தவர்கள் தான் வல்லபி குடும்பத்தினர். செய்யும் தொழிலில் நியாயமாகவும், நேர்மையாகவும், எதிரிகளுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாகவும் திகழும் மாறனுக்கு ஒரு பலவீனம் இருக்குமென்றால், அது வல்லபி தான்.

அவருக்கு இரண்டு மகள்கள். மூத்தவளுக்கு இப்பொழுது முப்பது வயது. பெயர் வாமினி. திருமணம் முடித்துக் கணவனோடு மும்பையில் வாழ்கிறாள். அவளுக்கும், வல்லபிக்கும் வயது வித்தியாசம் அதிகம் என்பதால், வாமினிக்குமே அவள் குழந்தை தான்.

என்ன தான் இரண்டு மகள்கள் மீதும் மாறனுக்கு பெரும் பாசம் இருந்தாலும், வல்லபி, வாமினிக்குப் பிறகு ஒன்பது ஆண்டுகள் கழித்து பிறந்ததால் அவள் மீது அதிக செல்லம்.

கங்காவுக்கு வாமினி செல்லம். ஆனால் வாமினியின் திருமணத்திற்குப் பிறகு, வல்லபி தான் தனது குறும்புத்தனத்தாலும், கலகல பேச்சாலும் தாய்க்கு மூத்த மகள் மணம் முடித்துப் போன சோகம் தெரியாமல் பார்த்துக்கொள்கிறாள்.

அப்படிப்பட்டவளை இப்பொழுது இப்படி மருத்துவமனையில் பார்க்கவும் அவள் தாய்க்கு மட்டுமல்ல, தந்தைக்குமே கண்கள் கலங்குவதில் ஆச்சர்யமேதும் இல்லையே?!

தந்தையின் கலக்கத்தை உணர்ந்து.. "அப்பா.. என்னப்பா நீங்க? சின்ன மயக்கத்துக்குப் போய் இப்படி கலங்கிட்டு இருக்கீங்க? எனக்கு டிப்ரெஷன் எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல..

நான் நல்லா தான் இருக்கேன்.. என்னமோ திடீருன்னு மயக்கமா வந்துடுச்சு.. பரீட்சைக்கு நேரமா எழுந்து படிக்கறது.. நைட் கண்ணு முழிச்சு இருக்கறதுனு இருக்கறதால இப்படி ஆகியிருக்கும்.

நீங்க மனசுல கண்டதையும் நினைச்சுட்டு இருக்காதீங்க.. அம்மா.. என்னம்மா? நீங்களுமா?" என்று அவள் பெற்றோர் இருவரிடமும் கூறி முடிப்பதற்குள் அவளுடைய அக்காவிடமிருந்து அவளுக்கு போன் வந்தது.

எடுத்ததுமே.. "ஏய்.. சின்ன வாண்டு.. என்னடி மயங்கி விழுந்துட்டியாம்? என்ன ஆச்சு? நைட் பிளைட்ல நான் கிளம்பி வரேன்.." என்று கூற, வல்லபியோ, 'ஏன் அக்காவிடம் இந்த விஷயத்தைக் கூறினீர்கள்?' என்பது போலத் தன் தந்தையைப் பார்த்து முறைத்தாள்.

அதற்கு மாறன் சற்று தலையைச் சொறிய, வல்லபியே தன் அக்காவிடம் பேசினாள். "அக்கா.. எனக்கு ஒன்னும் இல்ல.. பரீட்சைக்குப் படிச்சதுல சரியா தூக்கம் இல்லாம போயிடுச்சு. மத்தபடி பயப்படற மாதிரி எதுவும் இல்ல.. அப்பா தான் ரொம்ப பயந்து போய் உனக்கு போன் செய்துட்டார்.

நீ இப்போ இப்படி அடிச்சுப் பிடிச்சு எல்லாம் இங்க வரத் தேவை இல்ல. உன் பையனுக்கு லீவ் விட்டதும், நீ, மாமா, துருவ் மூணு பேரும் சேர்ந்து வாங்க.." என்று கூறி ஒருவாறு சமாதானம் செய்தாள்.

அக்காவிடம் பேசி முடித்தவள், தாயைத் தனது படுக்கையிலேயே அமரச்சொல்லிவிட்டு, அவர் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்திருக்க, அவளது நண்பர்கள் குழாம் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தார்கள்.

உள்ளே வந்ததுமே கார்த்திக், "ஏய் என்னடி அரை ஆழாக்கு.. ரெண்டு முறை சொத்து.. சொத்துன்னு கீழ விழுந்ததும் இப்படி சொங்கி மாதிரி ஆகிட்ட?" என்று கேட்க, அவனை முறைத்தபடி எழுந்தவள், அந்தப் படுக்கையின் மீதே ஏறி நின்று அவனது தலையில் ஓங்கி கொட்டினாள்.

"சொங்கியாடா நான்? இப்போ சொல்லுடா நான் சொங்கின்னு.." என்று மேலும் இரண்டு கொட்டுக்களை அவன் தலையில் அவள் வைக்க, சுற்றி இருந்தவர்கள் சிரித்தாலும், மகளது உடல்நிலை மீது அக்கறை கொண்ட பெற்றோர்..

"ஹேய்.. கீழ இறங்குடி.. மறுபடியும் மயக்கம் கியக்கம் போட்டு விழுந்துடப் போற.." என்று கூறி அவளை இறங்கிவிட்டனர்.

கூடவே மருத்துவனாக லோகேஷிடம்.. "லோகேஷ் நீ சொல்லு.. என்ன தான் வல்லபிக்கு பிரச்சனை? டாக்டர் இவளுக்கு டிப்ரெஷன்.. அது இதுனு சொல்லறார்.." என்று கூற, அவனோ..

"அங்கிள்.. என்னைவிட இங்க இருக்கற டாக்டர்ஸ் எல்லாம் அதிக எக்ஸ்பீரியன்ஸ் கொண்டவங்க.. அவங்க இப்படி சொல்லறாங்கன்னா.. மேடம் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு விஷயம் குழப்பத் தொடங்கியிருக்கு." என்று அவரிடம் கூறியவன், வல்லபியிடம் திரும்பி..

"இங்க பாரு வாலு.. உனக்காக உன் பேரன்ட்ஸ் இருக்காங்க.. நாங்க இத்தனை பேர் ப்ரெண்ட்ஸ் இருக்கோம்.. உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனைன்னா அதைத் தயங்காம எங்ககிட்ட ஷேர் செய்துக்கணும்.. சும்மா மனசுல போட்டுக் குழப்பிட்டு.. நீயும் கஷ்டப்பட்டுட்டு, அப்பா, அம்மாவையும் கஷ்டப்படுத்திட்டு இருக்கக் கூடாது." என்று ஒரு மருத்துவனாக அறிவுரை சொல்ல, அவனைப் பார்த்துக் கிண்டலாகக் கொட்டாவி விடுவதை போலக் கேலி செய்தாள் வல்லபி.

"ஹேய்.. பாவமாச்சே, சும்மா மயங்கி மயங்கி விழறாளேன்னு அக்கறையா பேசினா.. நீ கிண்டல் செய்யறீயா? போடி.." என்று அவன் கொதிக்க, அதற்கு மற்றவர்கள் கேலி செய்ய.. அதில் சமரனின் மௌனம் அடங்கிப் போனது.

ஆனால் யாரிடம் எவ்வளவு வாயடித்தாலும், வல்லபியின் விழிகள் அவ்வப்பொழுது சமரனைத் தழுவத் தவறவே இல்லை.

அதை சமரனும் கவனிக்காமலில்லை. ஆனால் அவளிடம் எதுவும் பேசாது வெற்றுப் பார்வையாக அவன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பெண்ணவளுக்குத் தான் அவஸ்தையாகிப் போனது.

பேசி முடித்து நண்பர்கள் எல்லோரும் கிளம்பும் போது, சமரன் அவர்களிடம், "நீங்க முன்னாடி போங்க.. நான் வரேன்.." என்று கூறிவிட்டுப் பின் தங்கிவிட, அவனை வருண் ஒரு கணம் ஆழப் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.

அதே நேரத்தில் மாறனுக்கு ஒரு முக்கிய போன் கால் வர, அவர் போனை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறிச் சென்றார். இப்பொழுது அறையில் சமரன், வல்லபியுடன் அவள் தாய் மட்டுமே இருந்தார்.

எல்லோரும் வெளியே போக, சமரன் மட்டும் அவளை நோக்கி அவளது படுக்கைக்கு அருகே இருந்த மற்றொரு நாற்காலியில் அமர, அப்பொழுது தான் அவளுக்கு ஒரு குளிர்பானத்தை எடுத்துக் கொடுத்த கங்காவோ, சமரனுக்கும் ஒரு டம்ளரில் கொடுக்க, அதை மறுத்துவிட்டு வல்லபியுடன் பேசினான் அவன்.

என்னவோ இரண்டு நண்பர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பதற்கு மேலாக கங்காவும் அவர்கள் பேசுவதை அவ்வளவு உன்னிப்பாகக் கவனிக்கவில்லை. கூடவே அவருக்குப் புரியாத வகையில் சாதாரணமாகப் பேசுவது போலத் தான் பேச்சை ஆரம்பித்தான் சமரன்.

"என்ன பிரச்சனை உனக்கு?" என்று அவன் நேரே கேட்க, வல்லபியோ அதுவரை தலைகுனிந்து குளிர்பானத்தைப் பருகிக் கொண்டிருந்தவள்.. விழிகளை மட்டும் உயர்த்தி..

"ஹோரஸ்.. அது யாருன்னு தெரியுமா உனக்கு?" என்று கேட்க, சமரனோ தீர்க்கமான பார்வையுடன் மறுப்பாய் தலையசைத்தான்.

அதில் அவனைத் தலை முதல் கால்வரை பார்த்த பெண்ணவளோ.. "சரி.." என்றுவிட்டு, கண்மூடிப் படுத்துக்கொண்டாள்.

ஒரு நிமிடம் அவள் வேறு ஏதாவது பேசுவாள் என்று காத்திருந்த சமரனோ, அவள் விழி திறப்பதாய் இல்லை என்கவும், வேறு வழியின்றி கங்காவிடம் கூறிவிட்டு வெளியேறிவிட்டான். அவன் வெளியே சென்ற அரவம் உணர்ந்து கண் விழித்த வல்லபியோ, அவன் செல்லும் வழியையே இமைக்காமல் பார்த்திருந்தாள்.

இங்கு மறுபுறம் சமரன் வெளியே வந்ததும் பாதி வழியிலேயே அவனை மடக்கிய வருணோ.. "சமர்.. நில்லு.." என்று அவனையும் நிறுத்திவிட்டு..

"உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.. என் கூட வா.." என்று கூறி சமரன் பதில் செல்லும் முன்பே பார்க்கிங் பகுதிக்கு நடக்க ஆரம்பித்தான்.

அங்கே சென்றதும் சமரன் என்னவென்று கேட்க, வருணோ எடுத்ததுமே.. "நீ வல்லபிய காதலிக்கறயா?" என்று கேட்க, சமரனின் நெஞ்சம் மெல்ல நடுங்கியது!

உன் கரம் நீ தர..


என் நஞ்சழியும் நாள் வர,

கிட்டத்தில் நீ!

என் மொத்தமாய் நீ!

நின் மூச்சு தொட்டே

நான் மோட்சம் கொள்ள..

பசி கொடு!

பசுமை கொடு!

ஊண் கொடு!

உன்னையே கொடு!

ஹெலோ கேர்ள்ஸ்.. கதை எப்படி இருக்கு? உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா? கதை பற்றிய உங்களோட கருத்துக்களை என்கூட இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 4

"நீ வல்லபிய காதலிக்கறியா?" என்று வருண் கேட்க, அதற்கு சமரனின் உள்ளத்தின் நடுக்கம் அவனது கண்களின் வெளியே வருணுக்குக் கடத்தப்பட்டது.

அவனது உணர்வுகளைப் பார்வையிலேயே புரிந்து கொண்ட வருணோ.. "வேண்டாம் சமர்.. இது நல்லதில்லை.. வல்லபிக்கு இது நல்லதே இல்ல. அவ ஒரு பூ மாதிரி. ஆனா உன் வீட்டுல உன் மனைவியா வரப்போறவளுக்கான எதிர்பார்ப்புகள் வேற.

சோ ப்ளீஸ்.. அவளுக்கு அந்த வலியைக் கொடுத்துடாதே.. அவளைத் தயவுசெஞ்சு விட்டுடு.." என்று என்ன தான் சமரன் நல்லவன் என்றாலும், அவன் பணக்காரக் குடும்பம் வல்லபியை மருமகளாக ஏற்காது என்ற நிதர்சனம் புரிந்து அவன் கூற, யாரும் எதிர்பாரா விதத்தில் சமரன், வருணின் சட்டைக் காலரைக் கொத்தாகப் பிடித்துவிட்டான்!

அது பொது இடம் என்பதையும் மறந்து, கண்களில் கொலைவெறியுடன் தனது சட்டையைப் பிடித்திருப்பவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான் வருண்.

ஆனால் அதைக் கவனியாது.. "இங்க பாரு.. வல்லபி மேல எனக்கு எப்போ காதல் வந்துச்சுன்னு தெரியாது. ஆனா, இப்போ இந்த நிமிஷம் அவ என்னோட உயிர். அவளை, நான் காதலிக்கக் கூடாதுனு யாராவது சொன்னா.. அவங்க உயிருக்கு உத்திரவாதம் இல்ல.." என்று எச்சரித்தவனைப் பார்த்து நெஞ்சம் கொஞ்சம் அதிரத் தான் செய்தது வருணுக்கு.

கண்களில் விலகாத அதிர்ச்சியுடன்.. "டேய் சமரா.." என்று அவன் கூற, சட்டெனச் சுற்றுப்புறம் உணர்ந்து தன்னிலை மீண்டவன், "ஷிட்.." என்று கூறிக்கொண்டே வருணின் சட்டையில் இருந்து கையை எடுத்து.. அதன் சுருக்கங்கள் போக நீவி விட்டபடியே..

"சாரி.. சாரி டா வருண்.." என்று கூற வருணோ.. "சமரா.. என்னடா இப்படி ஆகிட்ட? எப்போதுல இருந்துடா நீ அவளைக் காதலிக்கற?" என்று கேட்டான்.

"தெரியல மச்சி.. எனக்குத் தெரியல.. இன்ஃபாக்ட் நீ இப்போ என்கிட்டே வல்லபிய காதலிக்கறயான்னு கேட்கற வரைக்கும் நான் அவளைக் காதலிக்கறேன்னு எனக்கே தெரியல. தெரியலைங்கறத விட.. அவளை நான் காதலிக்கறதை என்னால ஒத்துக்கொள்ள முடியல.

ஆனா.. நீ எப்போ அவளை விட்டுடுன்னு சொன்னியோ.. அப்போ என் மனசும், உடம்பும் துடிச்சு துடிப்பு எனக்குத் தான் தெரியும்.. என்னால அவளை விட முடியாது வருண்.

எஸ்.. ஐ அட்மிட் இட்! ஐம் இன் லவ் வித் வல்லபி. ஷி ஐஸ் மை சோல்!

சோ இனி அவளை விட்டுட்டு.. அவ கிட்ட இருந்து விலகிடுன்னு என்கிட்டே சொல்லாத.." என்று இறுகிய குரலில் கூறியவனைப் பார்த்து வருணுக்கே உள்ளுக்குள் பயம் எடுத்தது.

"சரி.. சரி.. நான் அப்படி எதுவும் சொல்லல.." என்று முதலில் அவனைச் சமாதானப்படுத்தியவன்..

"ஆனா.. எப்படி மச்சி.. உன் வீட்டுல எப்படி வல்லபியை ஏத்துப்பாங்க? இதெல்லாம் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்த்தியா?" என்று கேள்வி கேட்கவும் தவறவில்லை.

அவன் கேட்ட கேள்வியில் முகம் திருப்பி நின்றுகொண்ட சமரனோ.. "எனக்குத் தெரியல மச்சி.. எனக்கு இதை எல்லாம் எப்படி நான் சாத்தியப்படுத்துவேன்னு தெரியல. ஆனா.. என் வாழ்க்கைல என்னோட பார்ட்னரா, என் மனைவியா வரப் போறது வல்லபி மட்டும் தான்." என்று கூறி முடித்தான்.

ஆனாலும் வருணுக்கு சமரனின் இந்தத் திடீர் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.. இதில் இருக்கும் இன்னொரு சிக்கல்.. அவர்கள் நண்பர்கள் என்பது!

நட்புக்குள், காதல் எப்படி சாத்தியம் என்பதே அவனது குழப்பமாக இருந்தது. அதையே அவன் கேட்க வாயைத் திறந்தபோது சமரனே தொடர்ந்தான்.

"உன் மனசுல உறுத்தற இன்னொரு கேள்விக்கும் நான் பதில் சொல்லிடறேன் வருண்.

எஸ்.. இது நாள் வரைக்கும் வல்லபியை நான் என் ப்ரெண்டா தான் பார்த்தேன். அதுல துளியும் சந்தேகமில்லை..

வல்லபி எப்படி என் ப்ரெண்டுங்கறது உண்மையோ.. அதே மாதிரி இப்போ நான் அவளைக் காதலிக்கறேன்றதும் உண்மை!" என்று அவன் உறுதியாகக் கூற, வருணுக்கு, சமரனின் காதல் புரிந்தது.

"சரி சமரா.. நீ உன் காதல்ல நீ இவ்வளவு உறுதியா இருக்கறது எனக்குச் சந்தோசம் தான். சரி இன்னொன்னு சொல்லு, அது யாரு ஹோரஸ்? உனக்கும் ஹோரஸுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?" என்று கேட்க, சமரனின் தாடை இறுகியது!

"தெரியல வருண்! எனக்கு நிச்சயமா அந்த ஹோரஸ் யாருன்னு தெரியல. ஆனா.. அந்த ஹோரஸுக்கும் எனக்கும் ஏதோ ஒரு சம்மந்தம் இருக்கு. எனக்கு ரொம்ப வேண்டப்பட்ட பேர் அதுன்னு தோணுது..

ஆனா அந்தப் பேர் எப்படி வல்லபிக்குத் தெரியும்னு எனக்குத் தெரியல. அவளுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்னு எனக்குத் தெரியல." என்று அவன் கூற சற்று யோசித்த வருணோ..

"சரி நான் இதை வல்லபிகிட்டயே கேட்கறேன்.. அவகிட்ட நேரடியா பேசிட்டா இன்னும் தெளிவு கிடைக்கும்னு தோணுது." என்று கூறினான்.

அதற்கு சமரன் சரி என்று தலையசைத்தாலும், "உன்கிட்ட அவ இதை ஓப்பனா சொல்லுவாளாடா? இல்லைன்னா நானே பேசிப் பார்க்கட்டுமா?" என்று கேட்க, அதை உறுதியாய் ஆட்சேபித்தான் வருண்.

"சொல்லறேன்னு கோவிச்சுக்காத.. நீ தான் வல்லபியை காதலிக்கற. அவளைப் பொறுத்த வரைக்கும், நீயும், நானும் சமம் தான். சோ என்கிட்டே அவ சொல்லவான்னு தான் தோணுது.

இதுல இன்னொன்னும் இருக்கு. இப்போ நீ இருக்கற நிலமைல வல்லபிகிட்ட எதுவும் பேச வேண்டாம். நான் போய் அவளோட உடம்பு எப்படி இருக்கு.. கூடவே அவளோட மனசும் எப்படி இருக்குனு பார்த்துட்டு உன்கிட்ட சொல்லறேன்.. அப்பறம் நீ பேசிக்கோ.." என்று கூற, இது நியாயமாகப் பட்டது சமரனுக்கு.

"சரி மச்சி.. அவ வீட்டுக்கு வந்த பின்னாடி நீ போய் அவகிட்ட பேசு.." என்று அவன் கூற, சரி என்ற வருணோ, ஒரு கணம் தாமதித்து.. "டேய் சமரா.." என்று அழைத்தான்.

"என்னடா?" என்று சமரன் கேட்க, வருணோ..

"வல்லபி ரொம்ப சின்னப் பொண்ணு.. உன்னோட கோபமெல்லாம் குறைச்சு கொஞ்சம் நிதானமா இருடா.." என்க, அவனது அக்கறை புரிந்ததில் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்தது சமரனுக்கு.

"சாரிடா மச்சி.." என்று கூறி அவனை நெருங்கி சமரன் அணைத்துக் கொள்ள, வருணோ.. "ச்சீ.. இதுக்கு இத்தனை முறை சாரி கேட்பியாடா?" என்று கூறி சமரனை அவனே வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தான்.

அன்றைய இரவே வல்லபி டிஸ்சார்ஜ் செய்யப்பட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தாள். எனவே மறுநாள் மதிய நேரத்தில் வல்லபியைப் பார்க்கச் சென்றான் வருண். அப்பொழுது தான் அவளைப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பியிருந்தனர் அஞ்சனாவும், கனகாவும்.

தனது அறையில் ஓய்வாக அமர்ந்திருந்தவளை வருண் சென்று பார்க்க, அவளோ முயன்று வருவித்த சாதாரண குரலில், "வா வருண்.." என்று கூறினாள். கூடவே அவளது விழிகளின் தேடல், அவள் சமரனைத் தேடுகிறாள் என்றும் எடுத்துரைக்க, அதற்குத் தானே பதிலுரைத்தான் வருண்.

"சமர் கொஞ்சம் வேலையா இருக்கான் வாலு.." என்றுவிட்டு.. பொதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

"இப்போ எப்படி இருக்கு உன் உடம்புக்கு?" என்று அவன் கேட்க, அவளோ ஒரு ஆழ்ந்த பெருமூச்சை வெளியேற்றிவிட்டு..

"உடம்புக்கு எதுவும் இல்ல வருண்.. மனசுக்குத் தான்.. மனசு தான் சரியில்ல!" என்று கூற, வருணோ கொஞ்சம் பயந்தான்.

"ஏய்.. என்னடி.. என்ன ஆச்சு? என்ன பிரச்சனை உனக்கு? ஆமா சமரன்கிட்ட ஏதோ, 'ஹோரஸ்..' அது இதுன்னு கேட்டியே.. அது யார்?" என்று கேட்க, வல்லபியோ..

"எனக்குத் தெரியல வருண்.. எனக்கு ஏன் இப்படி மயக்கம் வருதுன்னும் தெரியல.. அந்த ஹோரஸ் யாருன்னு எனக்குத் தெரியல.. அதைவிட ஹோரஸுக்கும், சமருக்கும் என்ன சம்மந்தம்னு எனக்குச் சுத்தமா தெரியல.

ஆனா.. என் மனசு சமரனையும், ஹோரஸையும் சம்மந்தப்படுத்திப் பார்க்குது.." என்றாள் தனது இரு கைகளாலும் தலையை அழுத்தப் பற்றிக் கொண்டு.

அவளது வேதனை புரிந்த வருணோ மெல்ல.. "சொல்லறேன்னு தப்பா நினைக்காத.. நீயும் படிச்சவ தான். அதனால தான் கேட்கறேன்.. நாம ஏதாவது சைக்கியார்ட்டிஸ்ட்ட பார்க்கலாமா?" என்று கேட்டான் அவன்.

அதற்கு அவனைச் சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்த வல்லபியோ.. ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து, "எனக்குப் புரியுது வருண். நான் ஏற்கனவே சைக்கியார்ட்டிஸ்ட்கிட்ட அப்பாயிண்ட்மெண்ட் வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். நாளைக்கு போய்ப் பார்க்கணும்.." என்று கூற, வருணுக்கு நெஞ்சுக்குள் வலித்தது.

எத்தனை துறுதுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த பெண்.. அவளது வாழ்வில் எதற்கு இந்தப் புதிய குழப்பம்?

இந்த ஒரு விஷயமே இவளை இப்படி ஓய்ந்து போக வைத்திருக்கிறதே.. இதில் சமரன், இவளைக் காதலிக்கும் விஷயம் வேறு அறிந்தால் என்ன ஆகும் இவளுக்கு? என்று யோசித்தவனுக்கு மனதுக்குள் குளிர் பரவத் தான் செய்தது.

ஆனாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாது அவளுக்குத் தைரியம்ம் கூறிவிட்டு வெளியே வந்தவன், சமரனுக்கு அழைத்து விவரம் கூறினான்.

வல்லபியும், மறுநாள் மனநல மருத்துவரைச் சந்திக்க லோகேஷ் பணிபுரியும் மருத்துவமனைக்குச் செல்ல, அங்கு அவளுக்கு முன்பாக சமரனும், வருணும் அங்கே இருந்தனர்.

என்னவென்று விவரம் கேட்ட லோகேஷிடம், வல்லபியைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளத் தான் இங்கே வந்திருக்கிறோம் என்று அவர்கள் கூற, அவர்களைச் சந்தேகமாகப் பார்த்தான் லோகேஷ்.

அதே சமயம் அங்கு வந்த வல்லபியோ, ஓரமாக நின்றிருந்த இவர்களைப் பார்த்தபடியே மருத்துவர் அறைக்குள் நுழைந்தாள். வல்லபியும், அவள் தாயும் மட்டுமே வந்திருக்க, அவளோ மருத்துவரிடம் தனது கனவுகளைப் பற்றியும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் மயக்கத்தைப் பற்றியும் கூற, அந்த விவரம் அவளது தாய்க்கே புதிது!

"ஏய்.. என்னடி என்னென்னமோ சொல்லற?" என்று அவர் அதிர்ந்து பார்க்க, அவரைத் தேக்கிய மருத்துவரோ.. "கொஞ்சம் இருங்கம்மா.."என்று கங்காவை அமைதிப்படுத்திவிட்டு, வல்லபியிடம்..

"உனக்கு எப்போதுல இருந்து இந்த மாதிரியான கனவுகள் வருது?" என்று அவர் கேட்க, புருவம் சுருங்க யோசித்தவளின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

'எனக்கு முதல்ல இந்தக் கனவு எப்போ வந்துச்சு? இந் சமரன், எனக்குப் பாசமா பிரியாணி ஊட்ட வந்தப்போ தான் முதன் முதல்ல இந்தக் கனவு வந்துச்சு.. அதுவும் அவன் கண்கள்ல தெரிஞ்ச ஏதோ ஒன்னு என் தலையைச் சுத்த வைக்க.. அப்போ தான் நான் மயங்கி விழுந்தேன்..' என்று மனதுக்குள் எண்ணியவள், அவரிடம் அந்த நாளை மட்டும் கூறினாள்.

அதன்பிறகு அவளிடம் இன்னும் சில விவரங்களைக் கேட்டு அறிந்தவர், அவளைச் சில பரிசோதனைகள் செய்து, பிறகு கடைசியாக "ஹிப்னாடிசம்" எனப்படும் ஆழ்நிலை உறக்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அவளது ஆழ்மனதின் நிலைகளை அறிய முயன்றார்.

அதன்படி அன்று மாலையே பரிசோதனை முடிவுகளும் வெளிவந்து விட, அவ்வளவு நேரம் அங்கேயே காத்திருந்தவர்களை அழைத்து..

"இங்க பாருங்கம்மா.. உங்க பொண்ணுக்கு பெரிய பாதிப்புன்னு எதுவும் இல்ல.. அவங்க சின்ன வயசுல படிச்ச கதையோ, இல்ல பார்த்த படமோ எதுவோ அவங்க ஆழ்மனசுல பதிஞ்சிருக்கு. அது தான் இப்படியான கனவுகள் உருவாகக் காரணமாவும் இருக்கு.

அந்தக் கனவுகளாலேயே மனசு குழப்பமும் அடையுது. அதனால தான் இப்படியான மயக்கமும்." என்று கூறி, அவளது மனதை அமைதிப்படுத்த யோகா, தியானம் போன்ற வழிமுறைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தார் அவர்.

இறுதியாக அவரது அறையில் இருந்து கங்காவும், வல்லபியும் வெளியே வர, அதுநேரம் வரையில் அங்கேயே காத்திருந்த வருணும், சமரனும் எதேச்சையாகச் சந்திப்பது போல அவர்களைப் பார்த்து அவர்களிடம் வர, கங்காவோ உள்ளே மருத்துவர் கூறியதை எல்லாம் இவர்களிடமும் பகிர்ந்தார்.

அதை யோசனையுடன் வருண் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, சமரனோ.. "இது வெறும் கனவுன்னா ரொம்ப நல்லது ஆண்ட்டி.. அவளை மனசுல எதையும் போட்டுக் குழப்பிக்காம, ரொம்ப யோசிக்காம இருக்க சொல்லுங்க.. சீக்கிரம் சரியாகிடுவா.." என்று கூற வல்லபியோ அவர்களிடம் எதுவும் பேசவில்லை.

செல்லும் அவர்களையே சமரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மெல்ல அவனது தோளைத் தோட்ட வருணோ.. "சமரா.. அந்த டாக்டர் சொன்னது உண்மைன்னு நினைக்கறயா?" என்று கேட்க, சமரனோ..

"அந்த டாக்டர் சொன்னது உண்மையா பொய்யான்னு தெரியல. ஆனா அவ கனவுல வரதெல்லாம் உண்மை.." என்றான் எக்கிரும்பான குரலில்.

அவனை வருண் அதிர்வுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. சமரன் கூறிய அடுத்த செய்தியில் வருணுக்கு அவனது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து துடித்தது!

ஒரு பார்வை வெல்லும்..

உன் பார்வை கொல்லும்..

விழி கொண்டு எனைப் பார்க்காதே..

இதழ் கொண்டு எனைப் பூட்டாதே..

சிறு அணைப்பில் எனைச் சாய்க்காதே..

கரம்பற்றி நீ காதலுரைக்க..

கணமும் அதற்கென் இதயம் துடிக்க..

சமரனே தள்ளிப் போ..

சரிதான் எனை அள்ளிப்போ!


ஹேய் கேர்ள்ஸ்.. கதை எப்படிப் போகுது? இதுல வர கவிதை எல்லாம் படிக்கறீங்களா? ஏன்னா.. இந்தக் கவிதைலயே கதையோட கான்செப்ட் இருக்கு.. யாராவது கண்டுபிடிச்சா சொல்லுங்க.. அபப்டியே கதை உங்களுக்கு எவ்வளவு பிடிச்சிருக்குன்னும் சொல்லுங்க..

கதைக்கான கருத்துக்களை இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க!

 

NNK-95

Moderator

அத்தியாயம் - 5


"வருண்! நான் வல்லபிகிட்ட என் காதலை சொல்லப் போறேன்.. இன்னும் ஒரு வாரத்துல என் பிறந்தநாள். அன்னைக்கு என் காதலை நான் அவகிட்ட சொல்லப் போறேன்.." என்று சமரன் கூற, வருணுக்கு அதிர்ச்சியில் அவனது இதயம் தொண்டைக்குள் துடிக்க.. பதறிப் போய்

"டேய்.. டேய்.. என்னடா இப்போ தான் நீ அவளைக் காதலிக்கறேன்னு சொன்ன? அதுக்குள்ளே அவகிட்ட போய் ப்ரபோஸ் செய்யறேன்னு சொல்லற? கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுடா.. அவளுக்கும் உன் மேல இந்த மாதிரி ஏதாவது ஃபீலிங்ஸ் இருக்கான்னு நாம தெரிஞ்சுப்போம். அப்பறமா நீ போய் ப்ரொபோஸ் பண்ணு.." என்று கூற மறுப்பாய் தலையசைத்தான் சமர்.

"உனக்கு என்னோட பீலிங்ஸ் புரியல மச்சி.. அது புரியவும் செய்யாது. அவ மேல என்னைக்கு எனக்குக் காதல் வந்துச்சோ அன்னைல இருந்து நான் உள்ளுக்குள்ள தவிச்சுட்டு இருக்கேன்.. என்னால தாங்க முடியல.

இதோ.. இப்போ வெறும் ப்ரெண்டா அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னதும், தூரமா நின்னு ஆறுதல் சொல்ல என்னால முடியல.

எனக்கு.. எனக்கு அவளை எனக்குள்ள புதைச்சுக்கணும்.. அவளோட வலி எல்லாம் நான் எனக்குள்ள வாங்கிக்கணும்.. அவ எனக்கே எனக்கானவளா மட்டும் இருக்கணும்..

இதுக்கெல்லாம் என்னால வெயிட் பண்ண முடியாதுடா.." என்று கூற, இன்னமும் வருணின் திகைப்பு அடங்கவில்லை தான்.

எந்தத் தைரியத்தில் சமரன் அவளைக் காதலிக்கத் துவங்கினான் என்பதே அவனுக்கு இன்னமும் புரியாத புதிராக இருந்தது. இதில் அவள் மீது இத்தனை ஆசையை வளர்த்து வைத்திருக்கிறான் என்று மனம் நொந்தான்.

இதில் வல்லபி இவனது காதலை மறுத்துவிட்டால், இவன் என்ன ஆவான் என்று யோசிப்பதற்கே பயமாய் இருந்தது வருணுக்கு.

அதனாலேயே.. "இல்ல சமரா.. வல்லபி ஒரு மூணாவது மனுஷியா இருந்தா பரவாயில்ல.. இத்தனை வருஷமா உன்ன பிரண்டா மட்டுமே பார்த்த பொண்ணு.. அவளுக்கு இப்படி எடுத்ததுமே நீ காதலை சொன்னா, அதை எப்படி எடுத்துப்பான்னு தெரியல.

எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே முக்கியம்டா.. உன்னால அவளோ, இல்ல அவளால நீயோ காயப்படறத என்னால தாங்க முடியாது.." என்று கூறி சமரனை நிதானத்துக்கு கொண்டு வர முயன்றான்.

அவன் கூறுவது சமரனுக்குப் புரிந்தாலுமே..

"வருண்.. உன்ன மாதிரி ஒருத்தன் எனக்கு ப்ரெண்டா கிடைச்சதுக்கு நான் ரொம்ப கொடுத்து வச்சிருக்கணும்டா.. உனக்கு என் மேல எவ்வளவு அக்கறை இருக்குன்னு எனக்குப் புரியுது. ஆனா.. என்னோட இன்ட்யூஷன் சொல்லுதுடா, கண்டிப்பா வல்லபி என் காதலை ஏத்துப்பான்னு.. என் மனசு பொய் சொல்லாது வருண்.." என்று கூறியவனிடத்தில் அதற்கு மேலும் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை வருணுக்கு.

ஆனால் வருணின் மனம் நிச்சயமாகச் சொன்னது இந்தக் காதல் அவ்வளவு இலகுவாகக் கரை சேராது என்று.

ஆனால், "காதலிக்கிறேன்.." என்று கூறும் பொழுது கூட சமரனின் வார்த்தைகள் கனிந்து ஒலிக்கவில்லை. அதில் ஒரு மென்மை இல்லை.. என்னவோ வல்லபியின் மீதான சமரனின் காதலில் ஒரு மயக்கமில்லை. அதில் ஒரு வேட்கை தான் இருந்தது.

வேட்கை என்பதை விட, காதல் என்பதை விட, வல்லபியின் மீது சமரனுக்கு வெறி உண்டாகியிருக்கிறது என்று தான் வருணுக்குத் தோன்றியது.

எரிமலை வெடிக்கப் போகிறது என்று தெரிந்தும், அந்த எரிமலையின் மீதே அமர்ந்திருக்கும் நிலை வருணுக்கு.

காதலில் பித்தாகி திரிந்து கொண்டிருக்கும் சமரனுக்கோ.. அல்லது சமரன் இப்படித் தன்னை வெறித்தனமாகக் காதலிக்கிறான் என்று உணராத வல்லபிக்கோ, அந்த எரிமலை வெடிக்கும் வரை பிரச்சனை இல்லை.

ஆனால் நிதர்சனம் உணர்ந்த வருணுக்குத் தான் ஒவ்வொரு கணமும் மனதுக்குள் திக் திக் என்று இருந்தது!

இதில் சமரன் வேறு.. "நீ சொல்லறதும் சரி தான் வருண். வல்லபி ஒரு பூ மாதிரி.. அதனால அவகிட்ட என் காதலை ரொம்ப ரொமான்டிக்கா, ஒரு டின்னர்ல சொல்லப் போறேன்..

என் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு நம்ம ப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரையும் டின்னருக்குக் கூப்பிட்டு, அப்போ அவகிட்ட ப்ரபோஸ் செய்யப் போறேன்.." என்று கூற, அவனை இன்னமும் திகிலுடன் தான் பார்த்தான் வருண்.

ஆனால் வருணுக்கு ஒன்று மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்தது. இனி வல்லபி இல்லாமல் சமரன் கிடையாது. எதனால்.. எப்பொழுது இந்தக் காதல் அவனுக்குள் உருவானதோ தெரியாது. ஆனால்.. இப்பொழுது வல்லபி தான் சமரன் வாழ்வின் உயிர் சக்தி!

அவளைக் காதல் செய்யாமல் இனி சமரனால் ஒரு நொடி கூட இருக்க முடியாது.. தன்னுணர்வின்றி ஒரு மனிதன் சுவாசிப்பது போல, அவனே அறியாது சமரனின் மனம் வல்லபியை நேசித்துக் கொண்டு தான் இருக்கும். அந்த நேசத்தை மறைக்கவோ, மாற்றவோ முயன்றால் சமரன் உயிர் வாழ்வதே சாத்தியமில்லை என்று உணர்ந்தான் அவன்.

வருணிடம் தன் மனதில் உள்ளதை எல்லாம் முற்றும் முழுமையாகக் கொட்டி முடித்த சமரனோ..

"வருண்.. வாடா வீட்டுக்குக் கிளம்புவோம்.. இந்தக் கொஞ்ச நாளா சரியா படிக்கவே இல்ல.. வல்லபி பற்றிய குழப்பத்துலயே இருந்துட்டேன்.. இப்போ அவ மேல எனக்குக் காதல் இருக்குனு புரிஞ்சதுக்குப் பின்னாடி, அவகிட்ட என் காதலை சொல்லிடணும்ன்ற அளவுக்கு எனக்குத் தெளிவு பிறந்த பின்னாடி தான் மனசு ரிலாக்ஸா இருக்கு.

இனி நான் நிம்மதியா படிப்பேன்டா.." என்று கூற, இப்பொழுது வருணுக்கு, சமரனின் மனநிலை பற்றித் தான் எண்ணியது சரிதான் என்று உறுதியானது.

அதன்படி வீட்டுக்கு வந்ததுமே வேறு எதைப் பற்றியும் பேசாது, நேராகப் படிப்பதற்கே சென்றான்.

சமரனின் இந்த மாற்றமும் வருணுக்குப் புதிராகத் தான் இருந்தது. காதல் வந்து, வல்லபியிடம் காதலை உரைத்தே தீருவேன் என்று முடிவெடுத்த பிறகு, சமரன் வல்லபியைப் பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் சம்மந்தமான கனவுகளில் திளைக்கவில்லை.

அது ஒரு முடிவு செய்யப்பட்ட விஷயம் என்ற அளவில் தான் இருந்தானே தவிர, இந்த சினிமாவில் காட்டப்படுவதை போலக் கனவுலகத்திலேயே மிதந்துகொண்டு திரியவில்லை அவன்.

ஆனால் மறுபுறம் வல்லபி தான், இந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பிறகு மிகவும் சோர்ந்து போய்க் காணப்பட்டாள்.

முன்பிருந்த கலகலப்பு அவளிடம் இல்லை. அவளை இப்படிப் பார்க்க அவளது பெற்றோருக்கு மட்டுமல்ல, அவளது நண்பர்களுக்குமே மிகவும் கஷ்டமாகத் தான் இருந்து.

மற்றவர்கள் கூட, வயதில் மூத்தவர்கள் என்று இவளுக்கு ஆறுதலை மட்டுமே வழங்கிக் கொண்டிருக்க, இரட்டையர்களான அஞ்சனாவும், கார்த்திக்கும் தான் இவளுடன் முழு நாளையும் கழித்து, பிடிவாதமாய் இவளை வெளியே அழைத்துச் சென்று, தனக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தவளை இரண்டே நாட்களில் பழையபடி மீட்டெடுத்தனர்.

அப்படித் தான் அன்று சமரனின் பிறந்தநாளுக்காக அவனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் சென்று அவனுக்குப் பரிசு வாங்கலாம் என்று முடிவெடுத்து, சமரனிடம் கூறாது மீது ஆறு பேர் மட்டுமாக ஒரு பெரிய மாலுக்குச் சென்று, அவனுக்கு என்ன பரிசு கொடுப்பதென்று அந்த வணிக வளாகத்தையே தலைகீழாகப் புரட்டிக் கொண்டிருக்க.. வல்லபி தான்..

"பேசாம, அவனுக்கு நாம கோல்ட்ல ஏதாவது ப்ரெசென்ட் செய்தா என்ன?" என்று யோசித்தவள், அங்கிருந்த ஒரு நகைக்கடைக்குள் சென்றாள்.

அவனுக்கு என்ன வாங்கலாம் என்று யோசித்தவளது கண்களைக் கவர்ந்தது, அங்கே இருந்த ஒரு கைக்காப்பு.

அது முழுவதுமாக பிளாட்டினத்தில் செய்யப்பட்டிருக்க, சமரன் இது போல வாங்க வேண்டும் என்று அவன் முன்பு கூறியது அவளுக்கு நினைவு வர, அதை ஆசையாக எடுத்துக் காண்பிக்கச் சொன்னாள்.

ஆனால் கடைச் சிப்பந்தியோ, "இது ஏற்கனவே ஒருத்தங்க ஆர்டர் கொடுத்துச் செய்ததும்மா.." என்று கூற, முகம் வாடியவளோ..

"இது போல இன்னொரு ஐட்டம் இருக்கா?" என்று கேட்க, அவரோ இல்லை என்று உதட்டைப் பிதுக்கினார்.

அதனால் அங்கேயே அதே போலவே இன்னுமொரு கைக்காப்பை ஆர்டர் செய்தவள், அதில் கூடவே இன்னும் சிறு மாற்றத்தைச் செய்யச் சொல்லிவிட்டு கடையில் இருந்து வெளியே வர, மற்றவர்கள் எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒன்றாய் சமரனுக்குப் பரிசினை வாங்கி வந்தனர்.

அதை எல்லாம் வல்லபிக்கு காண்பித்தவர்கள், அவள் வாங்கிய பரிசு எங்கே என்று கேட்க, அவளோ மர்மமாய் சிரித்து..

"சமரனுக்கு கிப்ட் தானே? அவன் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு அவன் கைல இருக்கும்.." என்று பூடகமாகக் கூறினாள்.

அதில் மற்றவர்கள் குழம்பினாலும்.. ஏதோ வித்தியாசமாக அவனுக்குப் பரிசு வாங்கிருக்கிறாள் என்று அவளது ரசனை புரிந்து நினைத்துக் கொண்டனர்.

அங்கிருந்து வெளியே வரும் பொழுது சமரன் ஏதோ வேலையாக அங்கே வர, அனைவரும் தாங்கள் வாங்கிய பரிசினை அவனுக்கு இப்பொழுது காண்பிக்கக் கூடாதென அவனிடமிருந்து மறைக்க முயன்றனர்.

ஆனாலும் அதைக் கண்டுவிட்ட அவனோ.. "ஏய் என்னடா.. என் பிறந்தநாளுக்கு கிப்ட் வாங்க வந்தீங்களா?" என்று கேலியாகக் கேட்க, லோகேஷோ..

"டேய் வளர்ந்த கெட்டவனே.. உனக்கு இங்க என்னடா வேலை? நீ எதுக்கு இங்க வந்த? வந்ததும் இல்லாம, எல்லா சர்ப்ரைஸையும் கெடுத்துட்டான்." என்று சலித்துக் கொண்டான்.

அதில் வாய்விட்டு நகைத்தவன்.. "ஹ்ம்ம்.. எல்லார் கைலயும் கிப்ட் இருக்கு. ஆனா, ஒரே ஒரு மேடம் மட்டும் எனக்கு எதுவுமே வாங்கல போலிருக்கு?" என்று வல்லபியின் கையில் அவனுக்கான பரிசுப்பொருள் எதுவும் இல்லாததைக் கண்டு அவன் கேட்க, அதற்குக் கேலியாகப் பேச நிமிர்ந்த வல்லபியின் கண்களோ, சமரனின் பார்வையில் அப்படியே உறைந்தது.

ஒரு நொடிக்கு மேல் அவனது பார்வையைத் தாங்க முடியாது சட்டெனத் தலை குனிந்தவள் மெல்லிய குரலில்..

"அதெல்லாம் எதுவும் வாங்கல.." என்று கூற, அவளை நோக்கிக் கிட்டே வந்தான் சமரன்.

மெல்ல ஒற்றை விரலால் அவள் தாடையைத் தொட்டு அவளது தலையை நிமிர்த்தியவன், அவளது கண்களைத் தன்னைப் பார்க்க வைத்து..

"ஏன் எனக்கு எந்த கிப்ட்டும் இல்ல?" என்று உயிர் கூசும் மெல்லிய குரலில் கேட்க, வல்லபியின் விழிகளோ ஒரு கணம் அவனைப் படபடப்புடன் பார்த்திருக்க, மறுகணமே அவனது கையைத் தட்டிவிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து ஓடியே விட்டாள் அவள்!

சமரனின் இந்தச் செயலில் சுற்றிலும் இருந்த அனைவருக்குமே அவன் மேல் சந்தேகம் வந்துவிட, எதையும் வெளிப்படையாகப் பேசிவிடும் கார்த்திக்கோ.. "என்னடா நடக்குது இங்க?" என்று கேட்டுவிட, முகத்தில் பூத்த சிறு வெட்கத்துடன், பின்னால் திரும்பிச் சிரித்துக் கொண்டே தலையைக் கோதிக்கொண்ட சமரனோ..

"என்ன நடக்குதுன்னு என் பிறந்தநாள் அன்னைக்குக் சொல்லறேன்.." என்று கண்ணடித்துக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து அவனும் வேகமாய் திரும்பிச் செல்ல, சுற்றிலும் இருந்தவர்களுக்கோ தங்களது சந்தேகம் உறுதியானது!

அப்படியே அடுத்து சில நாட்கள் செல்ல, நாளை சமரனின் பிறந்தநாள்!

அன்றைய நள்ளிரவு நேரத்தில் சமரனுக்கு லோகேஷிடம் இருந்து போன் வர, முதலில் பிறந்தநாள் வாழ்த்துச் சொல்லத் தான் அவன் அழைக்கிறான் என்று எண்ணிய சமரனோ..

"சொல்லுடா.. என்ன சின்னப் புள்ளைங்க மாதிரி மிட் நைட்ல பர்த்டே விஷ் பண்ண கூப்பிட்டிருக்க?" என்று இதழில் சிறு புன்னகையுடன் கேட்க, லோகேஷோ பதட்டத்துடன் பேச ஆரம்பித்தான்.

"டேய்.. சமரா.. அது இல்லடா.. இங்க கொஞ்சம் எமெர்ஜென்சி! நீ வெளில வாயேன்.. ஒரு பெரிய பிரச்சனை.." என்று நடுங்கும் குரலில் கூற, சமரனோ திகைத்துப் போய் அடித்துப் பிடித்து வெளியே வந்து கதவைத் திறக்க, "ஹாப்பி பர்த் டே சமரா.." என்று கூறியபடி அந்த இருட்டில் வல்லபி, தன் கையில் மெழுகுவர்த்தி பொருத்திய கேக்கை ஏந்தியபடி இருக்க, அவளுடன் லோகேஷ், வருண், அஞ்சனா, கனகா, கார்த்திக் என்று அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கத்த.. சமரனுக்கோ ஒரு கணம் ஆச்சர்யமாக இருந்தாலும், உடனே லோகேஷ் மீது பாய்ந்தவன்..

"அடேய்.. பயந்தே போய்ட்டேன் யாருக்கு என்ன ஆச்சோன்னு.." என்று அவனைக் குனிய வைத்து முதுகிலே இரண்டு அடி வைக்க, அதற்கு லோகேஷோ விஷமமாக..

"அடேய்.. அடேய்.. போலிஸ்காரா.. அம்பு தாண்டா நான்! என்ன எய்தது.. அதவாது இதுக்கு ஐடியா கொடுத்தது நம்ம வல்லபி தாண்டா.." என்று கூற, அவனை அடித்துக் கொண்டிருந்த சமரனின் கைகள் அப்படியே நின்றது.

அவனருகில் நின்றிருந்த வல்லபியை, "அப்படியா?" என்பது போல் அவளுக்கு மட்டுமே புரியும்படி கண்களில் சிரிப்புடன் அவன் வினவ, சட்டெனத் தலைகுனிந்த பெண்ணவளோ..

"சரி உள்ள வாங்க, டைம் ஆகறதுக்குள்ள கேக் கட் பண்ணுவோம்.." என்று கூறி தான் கொண்டு வந்திருந்த கேக்கை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

எல்லோரும் உள்ளே வந்ததும், கேக்கை அங்கிருந்த டேபிளின் மீது வைத்து, கத்தியை அவனிடம் கொடுக்க, மற்றவர்கள் பிறந்தநாள் வாழ்த்துப் பாடல் பாட, சமரனும் கேக்கை வெட்டினான்.

அவன் ஒவ்வொருவருக்காக கேக்கைக் கொடுக்க, அப்படியே அனைவரும் தாங்கள் அவனுக்காக வாங்கிய பரிசைக் கொடுத்தனர்.

அனைவரும் தத்தமது பரிசைக் கொடுத்து முடித்த பிறகு, அவனிடம் தனது பரிசைக் கொடுத்தாள் வல்லபி.

அதைப் பார்த்த சமரனோ.. "யாரோ எனக்கு கிப்ட்டே வாங்கலைன்னு சொன்னாங்க?" என்று ஒற்றைப் புருவத்தை மட்டுமாக உயரத்திக் கேட்க, அப்பொழுதும் அவனது பார்வையைச் சந்திக்காமலேயே.. "பிரிச்சுப் பார்.." என்று வல்லபி கூற, அவளது பரிசைப் பிரித்தவன் கண்கள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தன.

சமரன் மட்டுமல்லாது, சுற்றி இருந்த அத்தனைப் பேரின் கண்களும் அதைப் பார்த்து வியப்பில் விரிந்து போக.. வருணோ..

"வல்லபி.. இது தான் நீ வாங்கின கிப்ட்டா? எங்ககிட்ட கூடக் காண்பிக்கல?" என்று கேட்க, அவளோ சிறு வெட்கப் புன்னகையுடன்..

"இது ஆர்டர் கொடுத்துச் செய்தேன் வருண். இந்த மாதிரி ஒரு காப்பு போடணும்னு சமர் ரொம்ப நாளாவே நினைச்சுட்டு இருந்தான்.. அதனால தான் வாங்கினேன்.." என்று கூறினாள்.

கூடவே அவள் தந்த காப்பில் எஸ். வி என்ற ஆங்கில எழுத்துக்களை வெண்ணிறக் கார்கள் பதித்தபடி பொரித்தும் கொடுத்திருக்க, அதைக் கண்டே எல்லோருக்கும் அத்தனை ஆச்சர்யம்.

இதில் சமரனுக்கோ, அவள்.. "சமரன் - வல்லபி" என்பதைத் தான் அப்படி குறிப்பிட்டிருக்கிறாள் என்று எண்ணி மனதெல்லாம் மயிலிறகால் வருடியது போலானது.

அதை கார்த்திக், "ஏய் வாலு.. இது என்ன எஸ், வி ன்னு இருக்கு? அப்படின்ன்னா?" என்று ஒரு மாதிரியான குரலில் கேட்க, அப்பொழுது தான் அவர்கள் கூறுவதன் அர்த்தம் புரிந்தவளோ..

"ஹையோ.. லூசு.. இது அவன் பேர்டா.. அவன் பேர் சமர வர்மன் தானே? அதனால தான் அப்படி கஸ்டமைஸ் செய்யச் சொன்னேன்.." என்று கூற, சமரனின் முகத்தில் அதுவரை இருந்த ஒளி சற்று மங்கிப் போனாலும், அதை உடனே சமாளித்தவன்..

"எதுவா இருந்தா என்ன? இந்தக் காப்பு எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருக்கு.. நீயே போட்டுவிடு.." என்று வல்லபியிடம் கூறியபடி அவளிடம் சமரன் கை நீட்ட, அவனது கையைத் தன் நடுங்கும் கரங்களால் பற்றியவள், அவன் கரமும் அதற்குக் கொஞ்சமும் குறையாது சில்லிட்டுப் போய் நடுங்கி கொண்டிருக்க, அதை ஆச்சர்யத்துடன் உணர்ந்து அவன் விழிகளையே பார்த்து, அவன் கரத்தில் அந்தக் காப்பை அணிவித்துவிட்டாள்.

சுற்றிலும் அத்தனைப் பேரும் அந்த ஒற்றை நொடியில் அப்படியே மறைந்து போக, சமரனுக்குத் தானும், அவளுமாக மட்டும் இந்த உலகம் மாறிட, அவளையே மெய் மறந்து காதலுடன் அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அதே வேளையில் அபஸ்வரமாய் அவன் வீட்டுக் கதவைப் பெரும் சத்தத்துடன் திறந்துகொண்டு வந்தார், சமரனின் தாய்!

வண்ண மலர்கள் நான் கேட்க..


வானவில்லை நீ தந்தாய்!

துளி நீர் நான் கேட்க..

தித்திக்கும் தேன் தந்தாய்!

குளிர் தீர தீ கேட்க..

சுவாசக் காற்றில் இதம் தந்தாய்!

பாலையில் கரையும் உயிரடி நான்..

நீரும், தேனும் நீயாய் இருக்க..

வண்ணமும், வாசமும் உன்னுடல் சுமக்க..

தீயும், பனியும் உன்னுள் இருக்க..

உன்னைத் தந்தால் போதுமடி!

உன் தீண்டலில் உயிர் வாழுமடி!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த அத்தியாயத்துக்கான உங்க கருத்துக்களை என்கூட இங் பகிர்ந்துக்கோங்க!

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 6

திருமணம் ஆகி சில வருட போராட்டத்துக்குப் பிறந்த ஆசை மகன் சமரன். என்ன தான் பரம்பரைப் பணக்காரர்களாக இருந்தாலும் நடுவில், சமரனின் தாத்தா காலத்தில் சற்று நொடித்துப் போய் இருந்த குடும்பம், சமரன் பிறந்த பிறகு தான் முன்னேறி, மீண்டும் பழைய நிலையை அடைந்தது.

அதிலேயே மகனைப் பற்றிப் பெரும் பெருமை திலகவதிக்கு. இழந்த தனம் திரும்பக் கிடைத்தபொழுது, அதுவரை சுற்றி இருந்த அனைவருமே இப்பொழுது பிச்சைக்காரர்களாகத் தோன்றினர் அவருக்கு.

அதனாலேயே, மகன் இப்பொழுதும் அதே பழைய நபர்களுடன் பழகுவது பிடிக்கவில்லை. அதை அவர் வெறுத்தார் என்றே கூறலாம். ஆனால் பிடிவாதக்காரனான மகனிடம் இதைப் பேசவும் முடியாது தனது வெறுப்பை மனதுக்குள்ளேயே வைத்துப் புழுங்கி கொண்டிருந்தார்.

அப்படிப்பட்டவர், இன்று மகனின் பிறந்தநாள் அன்று நள்ளிரவில் அவனைச் சந்தித்து வாழ்த்து கூறி, அப்படியே தங்கள் பெரிய மாளிகைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்றுவிட்டு மறுநாள் தான் அவனை இங்கே திருப்பி அனுப்ப வேண்டும் என்று நினைத்தார்.

மகன் தன்னுடன் இருப்பதை விட, நண்பர்களுடன் தங்குவதைத் தான் விரும்புகிறான் என்று எண்ணியதால் வந்த பொறாமை இது.

ஆனால் அப்படி அவர் சரியாகப் பன்னிரண்டு மணிக்கு சமரனை சந்திக்கலாம் என்று நினைத்துக் கிளம்பினால், வழியில் அவரது கார் மக்கர் செய்துவிட, தனியாளாக காரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தவரால் அந்தப் பிரச்னையைத் தனியாகச் சரிசெய்ய முடியவில்லை.

எனவே வீட்டுக்கு அழைத்து விஷயத்தைக் கூறிவிட்டு, வேறொரு கேபில் வருவதற்குள் மணி பன்னிரண்டைத் தாண்டிவிட, அதற்குள் சமரனின் நண்பர்கள் அவனுக்குப் பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொல்லி, கேக் வெட்டிக் கொண்டாட்டத்தையே முடித்து விட்டார்கள்.

அதைப்பார்த்தே உள்ளுக்குள் காந்திக் கொன்றியூர்ன்ஹா திலகவதிக்கு, சமரனின் கையைப் பிடித்து வல்லபி காப்பு அணிந்து கொண்டிருந்தது எரியும் தீயில் நெய் வார்த்தது போலிருந்தது!

இவளென்ன சமரனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, அவனுக்கு இவ்வளவு அருகே கண்களில் மயக்கத்துடன் இப்படி நின்றிருக்கிறாள்? என்ற ஆத்திரத்தில்..

"சமர்!" என்று அந்த அறையே அதிரும்படி அழைக்க, அதுவரை ஒரு மோனத் தளையில் கட்டுண்டு இருந்த இருவரும்.. விதிர்த்து விலகி நின்று கொள்ள, திலகவதியை அப்போது தான் திரும்பிப் அபார்த்த சமரனோ.. இந்த இடத்துக்கு, தான் வருவதையே விரும்பாத அம்மா.. இப்போது அவர்களாவே வந்திருக்கிறார்கள் என்ற ஆச்சர்யத்தில்..

"அம்மா.." என்று சந்தோஷமாய் அவரிடம் திரும்பினான்.

ஆனால் அவனது சந்தோஷத்தைக் கூடக் கவனியாது சுற்றி இருந்த அவனது நண்பர்களைப் பார்த்தவர், கடுத்த முகத்துடன்..

"சீக்கிரம் கிளம்பி வா.. டாடி உன்ன பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க.." என்று கூற, சமரனோ..

"ம்மா.. இப்போ மணி பன்னிரெண்டரை ஆகுது.. நான் காலைல கிளம்பி வரேன்.." என்றான் இன்முகமாகாவே.

ஆனால் திலகவதியோ.. "உன் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு உன் கூட இருக்கணும்னு நாங்க ஆசைப்படக் கூடாதா சமர்? இன்னைக்குக் கூட உன் ப்ரெண்ட்ஸ்க்கு அப்பறம் தான் எங்க கூட டைம் ஸ்பென்ட் செய்வியா நீ?" என்று அவர் கோபமாய் பெருங்குரலோடு கத்த, அதற்கு மேல் தாங்காதவன்..

"ஷ்ஷ்ஷ்.. எதுக்குமா இந்த நேரத்துல இப்படிக் கத்தறீங்க? பீப்பிள் ஆர் ஸ்லீப்பிங்! உங்களுக்கு என்ன? நான் இப்போ அங்க வரணும். அவ்வளவு தானே? வரேன்.." என்று கடுகடுப்புடன் கூறிவிட்டு, அவன் அணிந்திருந்த இரவு உடையுடனே கிளம்பினான்.

அவன் கிளம்பவும் திரும்பி அவனது நண்பர்களைப் பார்த்த திலகவதியோ, வல்லபியை மட்டும் வெறுப்புடன் பார்த்துவிட்டு மகனுடன் சென்றார்.

வெளியே சென்றதுமே அவர் சமரனிடம் பொரிய ஆரம்பித்துவிட்டார்.

"டேய்.. நீ படிக்கறதுக்கு இங்க வந்தியா? இல்ல இவங்க கூடச் சேர்ந்து கூத்தடிக்க வந்தியா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அவர் லிஃப்டில் என்ற, அவருடன் தானும் ஏறிய சமரனோ கடுப்புடன் முகம் திருப்பிக் கொண்டான்.

தனது பிறந்தநாள் அன்று தன் தாய் மனம் வருந்தும்படியாக எதுவும் பேச வேண்டாம் என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அமைதியாய் இருந்தான் சமரன். ஆனால் அவன் அம்மாவோ அப்படியெல்லாம் எதுவும் நினைக்கவில்லை.

தன் போக்கில் அவனது நண்பர்களைப் பற்றிக் கண்டபடி பேசிக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

அதே சமயத்தில் சமரனின் வீட்டில் இருந்த அவனது நண்பர்களோ, அவனின் அன்னையைப் பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருந்ததால் அவர் பேசியதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல், வீட்டை மட்டும் சுத்தம் செய்துவிட்டு, அவனுக்குத் தங்கள் கொடுத்த பரிசுப் பொருட்களை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, வீட்டைப் பூட்டிக் கிளம்ப எத்தனித்தனர்.

அப்பொழுது தான் சமரன் தனது கார் சாவியை வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றதைப் பார்த்த வல்லபி, தான் அதைப் போய்க் கீழே கொடுத்துவிட்டு வருவதாகக் கூறி, தானும் லிஃப்ட்டில் ஏறினாள்.

லிஃப்டில் இருந்து இறங்கி தங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருப்பவளைக் கவனிக்காது திலகவதி பேசிக் கொண்டே இருந்தார்.

"இங்க பாரு சமரா.. இத்தனை நாள் போனா போகுதேன்னு நீ இந்த லோ க்ளாஸ் பீப்பிள் கூட ப்ரெண்ட்ஷிப் வச்சிருக்கறதை நான் சகிச்சுட்டு இருந்துட்டேன்..

ஆனா இன்னைக்கு அந்தக் குட்டி டெவில், அந்த வல்லபி.. உன் கைய பிடிச்சுக்கிட்டு உனக்கு அவ்வளவு பக்கத்துல நிக்கறா?

அவளை மாதிரி ஆளுங்களுக்கெல்லாம் எப்படியாவது பெரிய பணக்கார வீட்டுப் பையனா பார்த்து வளைச்சு வாழ்க்கைல செட்டில் ஆகிடணும்ன்றது தான் வாழ்க்கையோட லட்சியமே..

நீ தான் அதுங்களை எல்லாம் உன்னோட ப்ரெண்ட்ஸா நினைச்சுட்டு இருக்க.. ஆனா அவளை மாதிரி ஆட்களுக்கெல்லாம் நீ பணம் காய்ச்சி மரம்.." என்று பேசிக் கொண்டே போனவரை, இறுகிய குரலில்.. "அம்மா.. அவளைப் பத்தி அப்படிப் பேசாதீங்க.." என்று கூறி சமரன் எச்சரித்துக் கொண்டே இருக்க, திலகவதியோ அதைக் கண்டுகொள்ளாது மேலும் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

"அதுவும் உன்ன அவ பார்த்த பார்வையைப் பார்க்கணுமே.. அப்பா.. கண்ணாலேயே மடக்கி அப்படியே விழ வச்சுடற மாதிரி..

கிஃப்ட் கொடுக்கறாளாம் மண்ணாங்கட்டி கிஃப்ட்.. சும்மா ஒரு வெள்ளிக் காப்பை உனக்குக் கொடுத்து, உன்கிட்ட இருந்து தங்கமும், வைரமுமா சுருட்டறதுக்குத் தான் இத்தனை மாய்மாலமும்..

அதுக்கு பதிலா அவ, எந்த அளவுக்கு வேணாலும் வளைஞ்சு கொடுப்பா.. பணத்துக்காக உடம்ப விக்கற ஜென்மங்க.." என்று அவர் வரம்பு மீறிப் பேசிட, சமரனோ.. "நிறுத்துங்க.." என்று கர்ஜிக்க, அதில் திலகவதியே ஒரு கணம் ஆடித்தான் போய்விட்டார்!

"இன்னொரு வார்த்தை.. இன்னும் ஒரே ஒரு வார்த்தை வல்லபியைப் பத்தி நீங்கத் தப்பாப் பேசினீங்க.. நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்.." என்று அவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவர்களை நோக்கி ஒரு கொலுசொலி வருவதைக் கேட்டவர்கள், அந்தப் புறம் திரும்ப, அங்கே சிவந்த கண்களுடன் நின்றிருந்தாள் வல்லபி.

தன்னை அவ்வளவு கீழ்த்தரமாகப் பேசிய திலகவதியின் முன்பு அழப் பிடிக்காமல், கண்ணீரை கட்டுப்படுத்தினாலும், மூக்கு விடைத்து, கண்கள் சிவந்து இருந்தவளை பார்க்க, திலகவதிக்கு திருப்தியாகத் தான் இருந்தது.

சமரனின் எச்சரிக்கையை மீறியும்.. "ஹ்க்கும்.. இந்த ரோஷத்துக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல.. அப்படி ரோஷப்படறவங்களா இருந்தா இனி என் பையன் பக்கம் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கக் கூடாது.." என்று கூற, வல்லபியின் கண்களோ அவளையும் மீறி ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை உதிர்த்துவிட, கண்களை இறுக்க மூடி அதைக் கட்டுப்படுத்தியவள், சமரனின் கையில் அவனது கார் சாவியைத் திணித்துவிட்டு அங்கிருந்து அழுகையினூடே ஓட, சமரனின் இதயமோ அவள் ஒரு துளி கண்ணீரில், குருதி கொட்டியது.

அதுவரை தன் வாழ்நாளில் அவன் கொண்டிராத கோபத்துடன் தன் அன்னையிடம் திரும்பி அவன் உறுத்து விழிக்க.. அவன் பார்வையே சொன்னது அவனது ரௌத்திரத்தின் அளவை!

"நான் என்ன சொல்லியும் நீங்கக் கேட்கல இல்ல? இனி உங்களுக்கு மகன்ற ஒருத்தன் கிடையாது. இந்த நிமிஷம்.. இந்த நொடி.. எனக்கு என் வாழ்க்கைல அம்மானு யாரும் இல்ல.. இனி என் கண் முன்னாடியே வராதீங்க.." என்று கூறிவிட்டு அழுகையில் குலுங்கியபடி ஓடிக் கொண்டிருந்த வல்லபியைப் பின்தொடர்ந்து அவன் செல்ல முனைய, திலகவாதியோ அவனது கூற்றில் அதிர்ந்து போய்..

"சமர்.. என்னடா இப்படி பேசற? யாரோ ஒருத்திக்காகப் பெத்த அம்மாவையே நீ இப்படி பேசுவியா?" என்று கேட்டபடி அவன் பின்னால் வர, ஒரு கணம் தனது வேக நடையை நிறுத்தித் திரும்பியவன், "இனியும் ஏதாவது பேசிட்டு என் பின்னாடி வந்தீங்கன்னா.. அசிங்கப்பட்டு போயிடுவீங்க.." என்று கூற, அவன் பேசிய வார்த்தைகளின் வீரியம் தாங்காது அப்படியே நெஞ்சில் கை வைத்து உறைந்து போய் நின்றார் திலகவதி!

அவரை மீண்டும் திரும்பியும் பார்க்காது ஓடிப் போய் வல்லபியுடன் லிப்ட்டில் சமரன் ஏற, அவளோ கட்டுப்படுத்த முடியாது கதறிக் கொண்டிருந்தாள்.

"வல்லபி.. ப்ளீஸ்.. அவங்க பேசினதுக்காக நான் உன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன்.. இப்படி அழாதடி.. என்னால முடியல.." என்று அவன் கெஞ்ச, அவளோ அதையெல்லாம் உணரும் நிலையில் இல்லை.

தன் போக்கில் கண்ணீரில் கரைந்து கொண்டிருப்பவளை சமாதானம் செய்யும் வகையற்று நின்றிருந்தவன், தனது வீடு இருக்கும் ஐந்தாம் தளத்திற்கு பொத்தானை அழுத்திவிட்டு, அவளிடம் மேலும் பேச ஆரம்பித்தான்.

"அவங்களுக்கு உடம்பு முழுக்க பணக்காரத் திமிர் வல்லபி.. யாரோ ஒருத்தர் இப்படி பேசிட்டாங்கனு நீ ஏண்டி இப்படி அழுது கரையற?" என்று அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே, ஐந்தாம் தளமும் வந்துவிட, விறுவிறுவென வெளியேறியவளை, கையைப் பிடித்துத் தனது வீட்டுக்குள் அழைத்துப் போனான் அவன்.

அந்த நேரத்தில் அவனது நண்பர்கள் கூட்டமும் அங்கே தான் இருந்தனர். அவர்களுக்கோ அழுது கொண்டிருக்கும் வல்லபியை, அவளது கையை இப்படி இறுகப் பற்றி சமரன் அழைத்து வருவதைப் பார்க்கவும் மனதுக்குள் ஏதோ சரியில்லை என்று பட்டது.

கனகா தான் முன் வந்து.. "டேய் சமரா.. என்னடா ஆச்சு? ஏன் வல்லபி அழறா.." என்று பதட்டத்துடன் கேட்க, சமரனோ தலையைச் சலிப்புடன் கோதிக்கொண்டே..

"என் அம்மா ஏதோ அவளைப் பேசிட்டாங்கனு இப்படி உட்கார்ந்து அழுதுட்டு இருக்கா.." என்று கூற, அதில் விலுக்கென நிமிர்ந்த வல்லபியோ..

"என்ன? சும்மா எதோ சொன்னாங்களா உன் அம்மா? அவங்க பேசினது அவ்வளவு சாதாரண விஷயமா இருக்க உனக்கு?" என்று உயிர் கரைய கேட்க, சமரனோ அவளை ஆழப் பார்த்தபடி..

"அவங்க சொன்னது ஒன்னும் அவ்வளவு சாதாரண விஷயம் கிடையாது.. ஆனா அவங்க சொன்னதுல ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மை.." என்று அவளை நேர்ப்பார்வையாய் பார்த்தபடி கூற, வல்லபிக்கோ.. நெஞ்சம் அடைத்துக் கொண்டது!

அவன் தாய் என்னென்ன வார்த்தைகள் கூறி அவளை அசிங்கப்படுத்தினார். இவனோ, அதையெல்லாம் உண்மை என்று வேறு கூறுகிறானே என்ற ஆத்திரத்தில்..

"எதுடா உண்மை? எது உண்மை? நான் உன்னை மயக்கப் பார்க்கறனா? காசுக்காக.." என்று ஆத்திரத்துடன் அவன் சட்டைக் காலரைப் பற்றியபடி அவள் பேச, அதற்கு மேல் அவளைப் பேச விடாமல், அவளை இழுத்து அணைத்திருந்தான் சமரன்!

இதை அத்தனை பேரும் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வல்லபியின் ஒரு கரமோ சமரனின் சட்டைக் காலரிலேயே பதிந்துவிட, மற்றைய கரமோ அவனது நெஞ்சில் பதிந்து தன்னைவிட்டு அவனை விலக்கிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அது எதையுமே உணர்ந்திடாத சமரனோ.. "ஆமா.. நீ என்ன மயக்கித் தான் வச்சிருக்க.. உன்கிட்ட மயங்கிப் போயிருக்கேன் நான்.. ஆமாண்டி.. என் அம்மா பயந்த மாதிரியே நான் உன்கிட்ட மயங்கிட்டேன்..

வல்லபி.. நான் உன்ன காதலிக்கறேண்டி.. நீ.. நீ.. எனக்கு வேணும் வல்லபி.." என்று மேலும் மேலும் ஏதேதோ பிதற்றியபடி அவளது கழுத்து வளைவில் தன் முகத்தைப் புதைத்து, இன்னும் இன்னுமாய் அவளைத் தன்னோடு இறுக்கியபடி அவன் பேசிக்கொண்டே போக, அவன் அணைத்ததிலும், இப்படி அவன் காதல் உரைத்ததிலும் மொத்தமாய் அதிர்ந்து போன வல்லபியோ, முழு வேகத்துடன் அவனைத் தன்னிலிருந்து விலக்கியவள்..

"சமரா.. எ.. என்ன பேசற நீ? நான்.. நான் உன்ன.. அப்.." என்று அவள் பேசிக் கொண்டிருக்க, மீண்டும் அவளது பேச்சை இடையிட்டுத் தடுத்த சமரனோ..

"நீ அப்படி என்ன பார்க்கலையா? உன்னோட ஒவ்வொரு பார்வையும் உன்னோட காதலை எனக்கு உணர்த்துது.. இப்போ கூட உன் கண்ணுல நான் அதைப் பார்க்கறேன். என்கிட்டே பொய் சொல்ல ட்ரை பண்ணாத.. உன்னால முடியாது.." என்று குரலில் உறுதியுடன் அவன் கூற, வல்லபியின் கண்களிலோகண்ணீர் வழிந்தது.

ஆனாலும் ஒரு பெருமூச்செடுத்து நடுங்கும் குரலில்.. "நீ.. நீ என்ன தான் சொன்னாலும்.. நா.. நான்.. உன்ன.. கா.. காதலிக்கல.. நான் உன்ன.. காதலிக்கவேயில்ல.." என்று கோபத்துடன் கத்திவிட்டு அங்கிருந்து அழுகையுடன் அவள் ஓட, "ஏய்.. வல்லபி.." என்று அழைத்தபடி அவளைப் பின் தொடர்ந்து செல்ல முயன்ற சமரனை, வருணின் கைத்தடுத்தது!

உன் காதலின்றி

நீரும் இல்லை..

தேனும் இல்லை..

வண்ணமும் இல்லை..

என்னில் வாசமும் இல்லை..

மூச்சுக் காற்றுக்கும் வகையின்றி

தரையில் தவிக்கும் மீனென

தவித்துத் தான் போகிறேன்!

நீ இன்றி சாகிறேன்!

இருந்தும் வேண்டாம் நீ போ..

உயிரே வேண்டாம் போ.. போ..!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த அத்தியாயம் பிடிச்சுதா? இதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களை என்கூட இங்க பகிர்ந்துக்கோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 7
ai-generated-7934982_1280.jpg

ழுகையில் கரைந்தபடி ஓடிச் செல்லும் தன்னவளின் பின்னே சென்று அவளை அணைத்து ஆறுதல் படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணிய சமரனை, வருண் தடுக்கவும், அவனைக் கண்களில் கனலுடன் பார்த்தான் சமரன்.

"எதுக்கு வருண் என்ன தடுக்கற? என்ன விடுடா.. அவ.. அவ அழுதுட்டே போறா.. நான் இப்போ அவகிட்ட போகணும்.." என்று அவன் கூறிக்கொண்டே வருணைத் தாண்டி முன்னேற முனைய, வருணோ திடமாக அவனைத் தடுத்துக்கொண்டே..

"கொஞ்சம் பொறுமையா இருடா.." என்று கத்திவிட்டான்.

அவன் கத்தியதில் அதிர்ந்து போய் அவனைப் பார்த்த சமரனோ.. "வருண்.. உனக்குக் கூடப் புரியலையாடா? அவ என்ன விட்டு ஒவ்வொரு நிமிஷமும் விலகிப் போயிட்டே இருக்கா வருண்.." என்று பரிதவிப்புடன் கூறிக்கொண்டே முன்னேறியவனை, வருணின் பார்வையில் லோகேஷும், கார்த்திக்கும் வந்து அடக்கி, அங்கிருந்த சோபாவில் அமர வைத்தனர்.

"டேய்.. என்ன விடுங்கடா.." என்று வெறி பிடித்தவனைப் போல எழுந்து ஓட முயன்றவனைப் பார்க்க, எல்ல்லோருக்குமே உள்ளுக்குள் பயம் பிறந்தது!

நேராக கனகா சென்று வீட்டுக் கதவைச் சாற்றிவிட்டு வர, அவளைப் பார்த்து முறைத்தவன், முயன்று தன்னைக் கட்டுப்படுத்த நினைத்தான். அதுவும் அவர்கள் எல்லோரும் தனது நண்பர்கள் என்ற ஒரே காரணததால் தான் இந்த அமைதியும்.

ஒரு நொடி தலைகுனிந்தவன், பின் பெருமூச்சோடு நிமிர்ந்து.. "சரி நான் போகல.. நீங்க யாரவது போய் அவளைக் கவனிங்க.." என்று அவன் கூற, அஞ்சனாவோ..

"இப்போ அவளைக் கவனிக்கறதை விட, உன்னைக் கவனிக்கறது தான் முக்கியம். என்னடா ஆச்சு உனக்கு? எதுக்கு இவ்வளவு அக்ரெஸ்ஸிவ்வா இருக்க?

நீ அவளைக் காதலிக்கறயா.. ஓகே.. ஆனா அவ தான் உன் மேல அவளுக்கு அப்படி ஒரு எண்ணமே இல்லைன்னு சொல்லிட்டாளே.. அப்பறம் என்ன? எதுக்கு இவ்வளவு மூர்க்கமா நடந்துக்கற?" என்று கேட்க, ஒரே கணத்தில் தன்னைப் பற்றி இருந்த கார்த்திகையும், வருணையும், லோகேஷையும் உதறித் தள்ளிவிட்டவன், எழுந்து நேரே அஞ்சனாவின் அருகே சென்று..

"இங்க பார்.. வல்லபி என்னோட உயிர்.. அவ என்ன காதலிக்கறா.. அது உங்க யாருக்குத் தெரியலைன்னாலும், எனக்கு நல்லா தெரியும்.. அவ என் அம்மா பேசின கோபத்துல இப்போ அப்படி சொல்லறா.. அவ்வளவு தான்!

இப்போ அழுதுட்டு போற அவளை யாராவது போய்ச் சமாதானம் செய்ங்க.. இல்லைனா நானே போறேன்.." எனக் கூறிவிட்டு அஞ்சனாவைத் தாண்டி அவன் முன்னே செல்ல எத்தனிக்க, அதற்குள் இடையிட்ட கனகாவோ..

"சரி.. சரி.. நீ இங்கயே இரு.. இந்த நேரத்துல அவ அழுதுட்டு போயிருக்கா.. பின்னாடியே நீ போனா, யாராவது ஏதாவது நினைப்பாங்க.. நான் போய்ப் பார்த்துட்டு வரேன்." என்று கூறிவிட்டுச் செல்ல, சமரனோ வேறு வழியில்லாது சம்மதித்தான்.

ஆனால் கனகா, வல்லபியின் வீட்டுக்குச் செல்லும் முன், தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்ட வல்லபியோ வீட்டு வாசலில் ஒரு கணம் தாமதித்து முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு வீட்டினுள் செல்ல, அங்கே அவள் அம்மா இன்னமும் உறங்காது விழித்திருந்தார்.

தனது அழுகையை மறைத்துக் கொண்டு தன் அன்னையிடம் சென்றவள்..

"ஏன் ம்மா.. இன்னும் தூங்காம முழிச்சுட்டு இருக்கீங்க?" என்று கேட்க, அதற்கு கங்காவோ..

"சமருக்கு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கப் போன பொண்ணு.. இன்னும் வீட்டுக்கு வரலைனா.. என்னால எப்படிடா கண்ணம்மா தூங்க முடியும்?" என்று வாஞ்சையாக அவளது கன்னம் தடவியவர்..

"சரி.. நைட் ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சே.. உனக்கு வேற மிட்நைட்ல தனியா பசிக்குமே! அம்மா ஸ்னாக்ஸ் ஏதாவது எடுத்துத் தரட்டுமா?" என்று கேட்க, அவரது அன்பில் கண்கள் மீண்டும் பனித்தன வல்லபிக்கு.

ஆனாலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றபடி.. "இல்லம்மா.. நான் அங்கேயே சாப்பிட்டேன்.. நீங்க போய்த் தூங்குங்க.." என்று கூறும் போதே அவளையும் மீறி அவளது குரல் அழுகையில் நடுங்கிவிட, அதை உடனே கண்டுகொண்ட கங்காவோ பதறிப் போனார்.

"டேய்.. என்ன ஆச்சு? அழறியா என்ன?" என்று கேட்டபடி அவர் எழ முயல, அதற்குள் மீண்டும் மூச்சை உள்ளிழுத்து அழுகையை அடக்கியவள்..

"அழறேனா? நானா?" என்று குரலில் வியப்பு காட்டியவள், முயன்று வருவித்த சாதாரண குரலில்..

"ம்மா.. அங்க கேக் எல்லாம் முகத்துல பூச, அது மூக்குல ஏறிக் குரலே இப்படி ஆகிடுச்சு.. அதுக்குப் போய் நீங்கக் கண்டதையும் யோசிக்கறீங்களா? போங்கம்மா.. போய்த் தூங்குங்க.. எனக்கும் தூக்கம் வருது.." என்று அவள் தாய் மீண்டும் சந்தேகம் கொள்ளும் முன் தனது அறைக்கு விரைந்து வந்துவிட்டாள்.

ஆனால் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாற்றும் வரையில் தனது அழுகையைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தவள், தரையில் அமர்ந்து.. படுக்கையில் முகம் புதைத்துக் கதறிவிட்டாள்!

"ஏண்டா.. ஏண்டா உனக்கு என் மேல் காதல் வந்துச்சு? நாம.. நாம எப்படிடா ஒன்னு சேர முடியும்? அதுவும் உன் அம்மாவோட இத்தனை வார்த்தைக்கு அப்பறம்?..

சமரா.. நீ எனக்கு வேணாம் போ.. என் வாழ்க்கைக்கு நீ வேணாம் போ.." என்று அரற்றியவள், தன்னையும் அறியாது அப்டியே மயங்கிக் கீழே சரிந்தாள்.

***

அவனது வெற்று மார்பில் தலைசாய்த்து, அவனது உடலை இரு கரங்களாலும் இறுக்கிப் பிடித்திருந்தவளின் கண்கள் மூடி இருந்தன!

ஆனால் அவனின் கரங்களோ, விரல்களை இறுக்க மூடியபடி, அவளது அணைப்புக்கு எந்தவித பிரதிபலிப்பும் செய்யாது அமைதியாக இருந்தது!.

அதை உணர்ந்தவள் விழிகள், மூடியிருந்த இமைகளுக்குப் பின்னே கண்ணீரைச் சுரக்க ஆரம்பித்தன!

சட்டென அவனிடமிருந்து விலகியவள்..

"ஆயிரம் ஆண்டுகள் பொழிகின்ற காதலை, ஒரே கண நேரத்தில் உம்மீது பொழிந்தவள் நான்..

இக்கடும் பாலையை.. எம்காதலால்.. எம்கருணையால்.. பூஞ்சோலையாக்கி.. உம்மக்கள் வாழ்வாங்கு வாழ வழி செய்தவள் நான்!

முழுதாகப் பத்து திங்கள்.. பத்து திங்கள்.. உம் மனையாளாக.. உம் படுக்கையைப் பகிர்ந்தவள்..

உம் காதலில் திளைத்து, இன்பத்தில் சுகித்து.. உன் வேகத்தைச் சகித்து.. உம் மனையாள் என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் பூரித்துக் கிடந்த என்னை விட்டு.. இன்று நீ வேறு துணை தேடி இருக்கிறாய்." என்று அவள் கூறிய பொழுது, அவனது வலிக்கரத்தை, மற்றொரு பெண்ணின் தளிர்க்கரம் இறுக்க பற்றுவதைக் கண்டவள் கண்கள் தீப்பிழம்பாயின!

"அன்னை மார் சுரக்கும் அமுதினைப் போல், தூய்மையான என் அன்பினைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு.. இன்று இவளைத் தேடிய நீ.. இன்னும் ஆயிரமாயிரம் பிறவி எடுத்தாலும், என் அன்பினை பிச்சையாகக் கேட்டும், அந்த அன்பு கிடைக்காது.. உன் வாழ்வில் காதலே காணாது.. எனக்காகவும், என் அன்புக்காகவும் மட்டுமே தேடித் தவிப்பாய்.. இது என் காதலின் மீது சத்தியம்!

அது போலவே.. உன்னை நான் காதலித்த காரணத்தால்.. இம்மண்ணை சூழ்ந்த பசுமையும்.. வான் சொரிந்த மாரியும் இக்கணமே அற்றுப் போய்.. வெற்று மணலாய்.. அனலவன் தகிக்கும்.. தஞ்சம் கொள்ளும் கடும் பாலையாய் மீண்டும் மாறும்..

இதோ.. என் கண் முன் பற்றி எரிகிறதே.. இந்தத் தீ! உன்னைச் சுமந்த என் நெஞ்சம், இத்தீயில் கறுகிப் போகும் முன், உம் நிலத்தை, அதே வெம்மை பற்றும்! இதுவும் நான் கொண்ட காதலின் மீதே சத்தியம்!!

இதோ.. அதே எம் காதலுடன்.. எம் உயிரும் கறுகிக் கரைக!" என்று அந்தப் புவியே அதிரும்படி அரற்றியவள் இமைக்கும் நொடிக்குள் அந்தத் தீக்குள் புகுந்தாள்!

***

எத்தனை நேரம் மயக்கத்தில் கிடந்தாளோ தெரியவில்லை.. கீழே விழுந்ததில் அவளது படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த மேஜையின் காலப்பகுதியில் தலை பட்டு லேசாகத் தோல் கீறி அதிலிருந்த ரத்தம் வந்து கொண்டிருந்தது.

அந்த உணர்ச்சியில் கண் விழித்தவளுக்கு, தான் கண்ட கனவு நினைவு வர உடலெல்லாம் ஒரு கணம் தூக்கி வாரிப் போட்டது!

அவளுக்கு வரும் கனவுகளில், அவளது முகம் மட்டுமே தெளிவாய் இருக்க, எதிரில் இருப்பவரின் முகம் எப்பொழுதும் போலக் கலங்களாக மசமசவென்று தான் இருந்தது.

ஆனால் இப்பொழுதோ வல்லபிக்கு, அந்த எதிரில் இருந்தவன் சமரனாய் இருக்கு மோ என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது!

அந்த உணர்வில்.. கனவில் வந்தது போலவே இப்பொழுதும் தீயில் விழுந்து உடலெல்லாம் கருகுவது போல வலியால் துடித்தவள்..

"வேண்டாம் சமரா.. எனக்கு உன் காதல் வேண்டாம்.. என்கிட்ட இருந்து தள்ளிப் போ.. இது எனக்கு வலிக்குது.. இ.. இந்த.. இந்த வலியை என்னால தாங்கிக்க முடியல.." என்று ஆற்றுவார் தேற்றுவார் யாருமின்றி மணிக்கணக்கில் அப்படியே அழுதுகொண்டே உறங்கிப் போனாள்.

காலையில் வெகுநேரம் கழித்து, கங்கா அறைக் கதவைத் தட்டும் ஓசையில் தான் கண் விழித்தவளுக்கு, அப்பொழுதும் திலகவதி பேசிய பேச்சுக்கள் தான் முதலில் நினைவு வந்து நெஞ்செல்லாம் வலித்தது!

கூடவே, சமரனின் காதல்.. அத்தனை பேர் முன்னிலையில் அவன் தன்னை அணைத்தது.. என அத்தனையும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நினைவு வந்து, உயிர் வரை தகித்தது!

அந்த நினைவுகள் எல்லாம் மீண்டும் கண் முன்னே வந்து இவளுக்கு அழுகையில் தொண்டை அடைக்க, வெளியே கங்கா கதவைத் தட்டும் சத்தமும் அதிகரித்தது.

அதில் பொங்கிய அழுகையை முயன்று விழுங்கியவள்.. "ம்மா.. இப்போ தான் எழுந்தேன்.. ப்ரஷ் பண்ணிட்டு வரேன்." என்று கூறிவிட்டு குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

குளியறைக்குள் சென்று தண்ணீரைத் திறந்துவிட்டவள், மீண்டும் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழ, எவ்வளவு நேரம் சென்றதோ.. மீண்டும் அன்னையின் நினைவு வந்து தான் எழுந்து முகம் கழுவ கண்ணாடியைப் பார்த்தவள், அதிர்ந்தாள்!

பெரிதாகப் புடைத்து, ரத்தம் கசிந்திருந்த நெற்றியைப் பார்த்தவளுக்கு முந்தைய தினம், தான் மயங்கி விழுந்ததின் காரணமாக ஏற்பட்ட காயம் அது என்று புரிய, இதை எப்படிப் பெற்றோரிடம் விளக்குவது என்று யோசனையிலேயே முகம் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

வந்தவளைப் பார்த்த கங்காவின் விழிகள் அதிர்ந்து.. "ஹையோ.. ஏய்.. என்னடி? என்ன ஆச்சு? எப்படிடி இவ்வளவு பெரிய காயம் ஆச்சு?" என்று பதற, வல்லபியோ..

"ம்மா.. நைட் ரொம்ப தூக்கத்துல, லைட் கூடப் போடாம ரூம்குள்ள நடந்து போனதுல, டெஸ்க்ல இடிச்சுக்கிட்டேன்.. இதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் செய்யறீங்க?" என்று எரிந்து விழ, இதில் ஆத்திரமடைந்த கங்காவோ..

"தூக்கத்துல விழுந்து இவ்வளவு பெரிய காயம் ஆகிடுச்சா? இதை அப்பவே என்கிட்டே வந்து சொல்லறதுக்கு என்னடி? வா.. முதல்ல மருந்து போட்டு விடறேன்.." என்று கூறி, வீட்டில் இருந்த மருந்துப் பெட்டியை எடுத்து வந்தவர், அவளுக்கு மருந்து போட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே..

"ஹேய்.. உண்மைய சொல்லு! இது தூக்கத்துல தடுமாறி விழுந்ததில் உண்டான காயமா? இல்ல மறுபடியும் மயங்கி நீ கீழே விழுந்ததால உண்டான காயமா?" என்று சரியாகக் கணித்துவிட.. அதை அவர் கண்டுபிடித்துவிட்டாரே என்ற பதட்டததில் அவரிடம் எரிந்து விழுந்தாள் பெண்.

"என்னம்மா நீங்க? சும்மா கீழ விழுந்ததுக்கு எல்லாம் இத்தனை கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கீங்க? எதுக்கு எடுத்தாலும் நான் மயங்கினேனா மயங்கினேனான்னு கேள்வி கேட்டுட்டே இருக்காதீங்க.. எனக்கு டென்சன் ஆகுது!" என்று சுள்ளென்று கூற, அதில் கங்கா வாயை மூடிக் கொண்டார்.

ஆனாலும் எப்பொழுதும் கண்ணாடிப் பாத்திரம் கலகலப்பது போல மென் சலங்கையாய் கிளுகிளுத்துக் கொண்டே இருப்பவளின் இந்தப் பேச்சில் சற்று மனம் சுணுக்கமுற்றது தான் கனகாவுக்கு.

அதற்கும் இந்த மயக்கமும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் கனவுகளே காரணம் என்று அதன் மீதே அவர் பழியைப் போட்டாலும், மகளின் மனநிலையைப் பற்றிக் கணவரிடம் பகிர்ந்து கொள்ளவும் தவறவில்லை.

அன்றைய இரவில் இதையெல்லாம் தன் கணவனிடம் கங்கா கவலையோடு கூற.. அதைப் பொறுமையாகக் கேட்டறிந்தவர், கங்காவைக் கைவளைவிற்குள் அணைத்தபடி..

"விடுடா.. என்கிட்டே சொல்லிட்ட இல்ல.. நான் பார்த்துக்கறேன்.. நம்ம வல்லபியோட கனவுகளால நீயும் ரொம்ப டிஸ்டர்ப் ஆகியிருக்கனு தோணுது.. எதுக்கும் கவலைப் பாடாத.. நான் பேசிக்கறேன் அவகிட்ட.." என்று கூற, இனி கணவர் பார்த்துக் கொள்வார் என்ற ஆசுவாசத்தில் அவர் மார் மீதே நிம்மதியுடன் உறங்கிப் போனார் கங்கா.

மனைவியின் நெற்றியில் பாசத்துடன் இதழ் பதித்த மாறனின் புருவங்களோ, மகளை நினைத்து யோசனையில் சுருங்கியது!

அதன் பிறகு மகளின் நடவடிக்கைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தவர், அவளுக்கு இப்பொழுது செமஸ்டர் விடுமுறை என்றாலும், அவள் வீட்டுக்குளேயே வளைய வருவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார் என்றால், அவளது அமைதியில்.. முகத்தில் புதிதாய் தோன்றியிருக்கும் கவலையில்.. கண்களில் வழிந்தோடும் நிராசையில் கொஞ்சம் அதிர்ந்தே போனார்.

இப்படியே ஒரு வாரக் காலம் வல்லபி வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்க, ஒரு நாள் காலையிலேயே அவளை அழைத்தார் மாறன்.

"அபி குட்டி.. இங்க வாடா.." என்று அவர் அழைக்க, அமைதியாக வந்து, தன் தோள் சாய்ந்த மகளைப் பார்க்கவும், உள்ளுக்குள் சற்று துணுக்குற்றார் அவர்.

ஆனாலும் அதை மறைத்தபடியே.. "அபிம்மா.. அப்பா உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்பேன்.. அதுக்கு நீ எதையும் மறைக்காம பதில் சொல்லணும்.. சரியா?" என்க, அதற்கும் ஆமோதிப்பாய் தலையை மட்டும் அசைத்தாள் பெண்ணவள்!

நித்தமும் வாய் ஓயாது பேசிக்கொண்டிருக்கும் பட்டாம்பூச்சிப் பெண்ணின், குரலையே பறித்துக்கொண்டது போல அவளது அமைதியில் உள்ளுக்குள் ரத்தம் கசிந்தது மாறனுக்கு.

அதனால் ஏற்பட்ட தவிப்பில்.. "செல்லம்மா.. உனக்கு என்ன பிரச்சனைடா.. ஏன் இப்படி இருக்க? எதுவா இருந்தாலும் அப்பாகிட்ட ஷார் செய்யலாம் இல்ல?" என்று கூற, சரக்கென்று ஒரு துளி கண்ணீர் மகளிடம்!

அதைத் தந்தை கண்டுவிடும் முன் உள்ளுக்குள் இழுத்தவள், மெல்லிய குரலில்.. "அப்பா.. நாம எல்லாரும் இங்கிருந்து வேற எங்கயாவது போய்டலாமாப்பா?" என்று கேட்க, மகளின் கேள்வியில் உடல் முழுதும் கணம் தூக்கிவாரிப் போட்டது மாறனுக்கு!

அதே சமயத்தில் தனது அலுவலகத்தில் தன் முன்பு அமர்ந்திருந்த சமரனைக் கண்களில் கொலை வெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குமார வர்மனை அலட்சியமாய் வெறித்துக்கொண்டிருந்தான் சமரன்.

மகனது இந்த அலட்சியத்தில் அவரது ஈகோ பெருமளவு தூண்டப்பட்டுவிட.. "இங்க பார் சமர்! இது தான் என்னோட கடைசி முடிவு.. உனக்கும், உன் மாமா பொண்ணுக்கும் சொன்ன தேதில நிச்சயம் நடந்தே தீரும்!" என்று கண்கள் சிவக்கக் கூற, அதைப் பார்த்து இன்னமும் எள்ளலாய் கீழுதடு வளைந்தது சமரனுக்கு!

பிறை தொட்டு..

பாதம் தொடர்கிறது என் காதல்!

நுதலில் திலகமெனப் பூசு! - அன்றி..

கொலுசில் மணியாய் மாட்டு!

கொஞ்சும் கிளியின் உதிர்ந்த சிறகும்..

காற்றில் பறக்கும் கட்டணமின்றியே!

மரிக்காச் சிறகின் மாறா நிறமாய்..

மறைந்த பின்பும் முகிழ்ப்பேனடி!

மாறாக் காதலில் கரைப்பேனடி!!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த எபிசோட் பிடிச்சுதா? பிடிச்சாலும் சரி.. இல்லைனாலும் சரி.. கதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களை இங்க என்கூட ஷேர் செய்துக்கோங்க!

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 8

HD-wallpaper-aishwarya-lakshmi-malayalam-actress-saree-beauty.jpg


டலோடு மனமும் பூரித்திருக்க, கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் விஷாலி!

சமரனுக்கும், தனக்கும் அடுத்த முகூர்த்தத்தில் நிச்சயம் என்று முடிவானதில் இருந்து தரையில் கால் படவில்லை அவளுக்கு.

சிறு வயதில் இருந்து.. மிகவும் சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்து சமர் என்றால் அவளுக்கு ஒரு மயக்கம் தான்!

அவனது இறுக்கத்தில்.. அவனது ஆளுமையில்.. மிக மிக அரிதாக, வெகு லேசாக அவன் சிரிக்கும் போது அவனது இடது கன்னத்தில் மட்டும் வந்து விழும் குழியில் விழுந்தே போயிருந்தாள் அவள்!

தனது சொந்த மாமன் மகனான சமரன், தனது உடைமை என்று அவளே மனதுக்குள் எண்ணியிருக்க, அவனோ வளர வளர அவளிடமிருந்து விலக ஆரம்பித்தான்.

தன் கைக்குள் இருக்கும் பொம்மைக்கு உயிர் வந்து, அது தன்னை விட்டு விலகிச் செல்வதை விஷாலியால் தாங்கவே முடியவில்லை. அவளுக்கு சமர் மீது இருப்பது காதல் என்று கூட அவள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

'சமர் எனக்கே உரிமையானவன். அவன் என்ன தான் கல்யாணம் செய்துக்கணும். அவனோட விருப்பு, வெறுப்பு பத்தியெல்லாம் எனக்குள் கவலை இல்ல.. அவனுக்கு என்னைத் தவிர வேற எந்தப் பொண்ணு மேலயும் விருப்பம் வரக் கூடாது.

அவன் எனக்கே எனக்கானவனா இருக்கணும்..' என்று தனக்குள் எண்ணியவள், அவனே தன்னிடம் வந்து தன்னை மணம் புரியக் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்தாள். அதற்காகத் தன்னால் ஆன.. தான் ஒரு பெண் என்ற வரையறையையும் தாண்டிப் பல காரியங்களை அவள் செய்துவிட்டாள் தான்.

ஆனால் இன்னமும் சமர் தன்னைத் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காது, இப்பொழுது ஒரு பழைய குச்சுவீடு போன்ற அபார்ட்மென்ட்டில் போய் அமர்ந்திருப்பது அவளுக்குப் பெருத்த அவமானமாக இருந்தது.

ஏனென்றால் விஷாலி அடிக்கடி சமர் வீட்டுக்கு வந்து தனது அதிகாரத்தை வீட்டில் இருந்த அனைவரிடத்திலும் காட்டியது மட்டுமல்லாது, சமரையே அடக்க நினைப்பதும்.. ஒவ்வொரு முறையும் அவளது ஏவலுக்கு இவனைப் பணிந்துபோக வைக்கவும் முயன்றும் கொண்டிருந்தாள்.

அன்றும் அப்படித் தான் வெளியே சென்று விட்டு வீடு திரும்பிய சமரனுக்கு அங்கு நடந்துகொண்டிருந்த காரியத்தால் புருவங்கள் கோபத்தில் சுளித்தன.

நேராகப் படிக்கட்டில் ஏறிய அவன் தனது அறைக்கு ஓட, அங்கே அவனது அறையில் இருந்த பொருட்கள் எல்லாம் வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டு, புதிய பொருட்கள் எல்லாம் குடியேறிக் கொண்டிருந்தன.

அதைக் கீழிருந்தே கண்டு தான் புருவச் சுளிப்புடன் சமரன் மாடியேற, அதையெல்லாம் நடத்திக் கொண்டிருந்தது விஷாலி!

அவளது மேற்பார்வையில் தான் இந்த விஷயம் நடந்து கொண்டிருக்க, அவளைப் பார்த்து.. "என்ன நடக்குது இங்க?" என்றான் உறுமும் குரலில்.

அவனை நக்கலாய் பார்த்த விஷாலியோ.. "என்ன நடக்குதா? உன் ரூமை என் டேஸ்ட்டுக்கு மாத்திட்டு இருக்கேன்.. இப்போ பாரு! உன் ரூமே எவ்வளவு அழகா இருக்கு இல்ல?" என்று அவனது தோளைப் பற்ற முயன்றபடி அவள் கேட்க, அவளிடமிருந்து நொடியில் விலகியவன்..

"என் ரூமில் இருக்கற திங்ஸ் எல்லாம் மாத்த நீ யாருடி?" என்ற அவனது கர்ஜ்ஜனையில் கீழிருந்து சமரனின் பெற்றோர் பதறியபடி மாடிக்கு விரைந்தனர்.

அங்கே வேங்கையாய் சீறிக் கொண்டிருந்த மகனைப் பார்த்து குமார வர்மன் சற்று மிரள, திலகவதி தான்..

"சமர்.. என்ன பிரச்னை? இப்போ எதுக்கு இப்படி கத்திட்டு இருக்க?" என்று அவர் கேட்க, சமரனோ..

"அம்மா.. இனி ஒரு நிமிஷம் இவ இந்த வீட்டுல இருக்கக் கூடாது. இவ வாங்கிட்டு வந்த திங்க்ஸும் என் ரூம்ல இருக்கக் கூடாது. அப்படி இருந்தா நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்.." என்று கத்திவிட்டுச் செல்ல, அதை திலகவதியும் சரி, விஷாலியும் சரி துளியும் மதிக்கவில்லை.

மகனது கோபம் கண்டு மாறன் சற்று பயந்தாலும்.. மனைவியையும், தங்கை மகளையும் எதிர்த்து எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை அவரது.

அதே சமயம் திலகவதிக்கோ.. விஷாலியின் தாயாரான தனது நாத்தனாரிடம் சிறு கசப்பு என்றாலும், அவர்களது பெருத்த செல்வத்தில் கண்மூடித்தனமான பிரேமை.

சமர், இந்த விஷாலியை மணந்தால் அவர்களது பணம் மட்டுமல்லாது இத்தனை நாள் தன் அண்ணனான மாறன் மூலமாகத் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் நாத்தனாரை இனி சம்பந்தி என்ற பெயரில் ஆட்டிப் படைக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் மகன் கூறியதை அவர் கண்டுகொள்ளாமல் விட, கோபத்தில் வீட்டை வீட்டுச் சென்ற சமரனோ, அன்று இரவு வீடு வந்து சேர்ந்த போது அவனது கோபம் இன்னமும் அதிகரித்துத் தான் போனது!

ஏனென்றால் அவனது அறையில், விஷாலி செய்த மாற்றங்கள் அப்படியே தான் இருந்தன. கூடவே அவனது ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடியில்..

"சமரா.. நீ எனக்காகவே பிறந்தவன்.. உனக்கு விருப்பமே இல்லைனாலும் இந்த ரூம் மட்டுமில்ல.. உன் வாழ்க்கையும் என் இஷ்டப்படி தான் இருக்கும்!" என்று விஷாலி அவளது லிப்ஸ்டிக்கினால் எழுதிவிட்டுப் போயிருக்க, அந்தக் கண்ணாடியைக் கோபத்துடன் அவன் ஓங்கிக் குத்த, அதுவோ நூறு சுக்கல்களாக நொறுங்கிப் போனது!

அப்பொழுதே அவன் முடிவெடுத்துவிட்டான்.. இனி இந்த வீட்டில் தன்னால் இருக்க முடியாது. இது தன் வீடு அல்ல.. தன இடம் அல்ல!

அதனால் நாளையே இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவன், இரவு முழுவதும் உறங்கவே இல்லை.

தனது சட்டையைக் கழட்டி வீசிவிட்டு, கருநிற உள் பனியனுடன் அப்படியே படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தவனுடைய கோபம் விடிய விடிய அப்படியே இருந்தது.

விடிந்ததுமே தனது துணிமணிகளை எல்லாம் மூட்டைக் கட்டிக் கொண்டு அறையில் இருந்து வெளியே வந்தவனை அவனது தாய் விழியகலப் பார்த்தார்.

"எங்க கிளம்பற சமர்?" என்று அவர் நேரடியாகக் கேட்க அவரைப் பார்த்து முறைத்த சமரனோ..

"என்னால நிம்மதியா மூச்சு விட முடியற இடத்துக்கு.. இந்த வீட்டுல என்னால, என் இஷ்டப்படி இருக்க முடியல. இங்க இருந்து என்னால படிக்க முடியாது.

அதனால நான் என் அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு போறேன்.. அங்கேயும் அடிக்கடி யாராவது வந்து தொந்திரவு செய்தா.. நான் எங்க போனேன்னு கூட உங்களால கண்டுபிடிக்க முடியாம போய்டும்.." என்று அவன் இறுகிய குரலில் கூற, அதில் அவன் பெற்றோருக்கோ பேரதிர்ச்சி தான்!

ஏதோ கூறப் போன திலகவதியைப் பார்வையால் அடக்கிய குமார வர்மனோ.. அவன் செல்வதையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தார்.

பெற்றோர் இருவரும் இப்படி அமைதியாய் இருக்க, இந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்ட விஷாலி தான் கொதித்துப் போனாள். சமர் வீட்டுக்கு வந்து அவன் தாயிடம் ருத்ர தாண்டவம் ஆடினாள் எனலாம்.

'இவளை நிச்சயமாக சமருக்கு மணமுடிக்கத் தான் வேண்டுமா?' என்று குமார வர்மனே யோசிக்கும் அளவுக்கு இருந்தது அவளது ஆட்டம்!

ஆனால் திலகவதியோ.. கணவனது தொழில், இந்தப் பணம்.. அவர்களது பரம்பரை கவுரவம் என அத்தனையும் மீண்டது இந்த விஷாலியின் தந்தையால் தான். இவளை மருமகளாக்கிக் கொண்டால்.. அத்தனை சொத்துக்கு ஒரே வாரிசான விஷாலியை மணமுடிப்பதால் உண்டாகும் செல்வப் பெருக்கை மட்டுமே யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

கூடவே.. 'இருடி.. என் மகன் உன் கழுத்துல தாலி கட்டட்டும்.. அப்பறம் இருக்கு உனக்கு..' என்று உள்ளுக்குள் கறுவிக் கொள்ளவும் தவறவில்லை.

அத்தனை ஆட்டம் ஆடி முடித்தவள், நேராக சமரன் தங்கியிருக்கும் அபார்ட்மெண்ட்டுக்குச் சென்று அவனைக் கழுத்தைப் பிடித்துத் தன் வீட்டுக்கு இழுத்துக் கொண்டு போக வேண்டும் என்னும் அளவுக்குக் கோபம் பொங்கியது.

அதே வேளையில், 'ச்சே.. அவ்வளவு சீப்பான.. கீழ்மட்ட மக்கள் வாழற இடத்துக்கு நான் போகணுமா? அவனையே என்ன தேடி வரச் செய்வேன் நான்..' என்று உள்ளுக்குள் சூளுரைக்கவும் தவறவில்லை.

இப்பொழுது சமரனின் பிறந்தநாள் அன்று நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் கணவருக்கும், கூடவே விஷாலிக்கும் திலகவதி கூறிவிட, விஷாலிக்கோ உடலெல்லாம் பெட்ரோலிட்டுக் கொளுத்தி, அதில் பச்சை மிளகாயை அரைத்துப் பூசியதைப் போல எரிந்தது.

அடுத்த கணமே.. "மாமா.. எனக்கும், சமருக்கும் இன்னும் ஒரு மாசத்துல கல்யாணம் நடந்தாகணும்.. சீக்கிரம் ஏற்பாடு பண்ணுங்க.." என்று கராறாகக் கூறியவளைப் பார்த்து விழி விரித்தார் குமார வர்மன்.

"என்னம்மா சொல்லற? இ.. இன்னும் ஒரு மாசத்துலயா? அவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படிம்மா? சமர் சம்மதிப்பானா இதுக்கு?" என்று கொஞ்சம் தயங்க.. அவரை உறுத்து விழித்தவளோ..

"எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது.. சமரன் உடனே என்னோட புருஷனாகணும். சீக்கிரம் எனக்கும் அவனுக்கும் கல்யாணம் நடக்கணும்.." என்று பிடிவாதமாகக் கூறிவிட்டு அவள் செல்ல, வேறு வழியின்றித் தான் அவர் தன் மகனிடம் பேசியது.

ஆனால் சமரனோ.. "வ்.. வாட்? கம் அகைன் டாட்?" என்று விழி விரித்து ஆச்சர்யப்பட்டவன்..

"இங்க பாருங்க அப்பா.. உங்க வாழ்க்கை யார் கைல இருக்குனு எனக்குத் தெரியல.. ஆனா என் வாழ்க்கை, என் கைல இருக்கணும்னு ஆசைப்படறேன் நான். என்னால அவளைக் கல்யாணம் செய்ய முடியாது." என்று கூற அவருக்குத் தான் வேறு வழியில்லையே!

ஏற்கனவே அவரது மொத்தத் தொழிலும் தங்கை கணவனின் உதவியால் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஒரே காரணத்தினால் தான், தன்னையே ஆட்டிப்படைக்கும் மனைவி, இந்த விஷாலியின் ஆட்டத்திற்கு தாளம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

இப்பொழுது இவன், விஷாலியை திருமணம் செய்துகொள்ளாது போனால், மீண்டும் தங்களது குடும்பம் பழைய நிலைக்குப் போய்விடுமோ.. அல்லது அதையும் விட மோசமாக, விஷாலி தங்களைப் பழிவாங்க எண்ணிவிட்டால், நிச்சயம் காலில் வைத்து நசுக்கிவிடுவாள் என்று பயந்தவர்..

"சமர்.. உனக்கு வேற ஆப்ஷன் இல்ல.. நீ அவளைக் கல்யாணம் செய்து தான் ஆகணும்.." என்று கூற, அவரை மிகுந்த அலட்சியமாய் பார்த்தபடி நாற்காலியில் நன்றாகச் சாய்ந்து, கால்மேல் கால் போட்டு அவன் அமர, அவனது அலட்சியத்தில் குமார வர்மனின் ஈகோ பெருகியது!

"இங்க பாரு சமர்! இது தான் என்னோட கடைசி முடிவு.. உனக்கும், உன் மாமா பொண்ணுக்கும் சொன்ன தேதில நிச்சயம் நடந்தே தீரும்!" என்று கண்கள் சிவக்க அவர் கூற, அதைப் பார்த்து இன்னமும் எள்ளலாய் கீழுதடு வளைந்தது சமரனுக்கு!

அவரிடம் எதுவும் பேசாது, எழுந்து வெளியே சென்றவனின் கைகள் தனது மொபைலை எடுத்து விஷாலியின் எண்ணுக்கு அழைத்தது!

எடுத்ததுமே, "காங்கிராட்ஸ் சமர்!" என்று திமிராய் ஒலித்தது விஷாலின் குரல்.

அந்தக் குரலில் பல்லைக் கடித்தவன்..

"தேங்க்ஸ் விஷாலி.." என்று கேலியாய் உதடு வளைய கூற, அவனை அறிந்தே இருந்த விஷாலிக்கோ.. அவனது இந்த நன்றி உரைப்பில், சந்தேகம் பிறக்க..

"நான் ஏன் உனக்கு கங்கிராட்ஸ் பண்ணினேன்னு தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.

அதற்குச் சிரித்தபடியே..

"தெரியுமே! என்னுடைய காதல் சீக்கிரமே கல்யாணத்துல முடியப் போகுது. அதுக்குத் தானே நீ என்ன கங்கிராட்ஸ் பண்ணின?" என்று அவன் கூற, அடிவயிற்றின் அமிலக்கரைசலில், அவளது உச்சி முடியெல்லாம் தீப்பற்றிக் கொண்டது.

"என்ன? காதலா? யாரைக் காதலிக்கற நீ?" என்று கோபத்தில் கீறிச்சிட்டாள் அவள்.

அதில் போனைக் காதிலிருந்து எடுத்து, சுண்டு விரலால் காதைக் குடைந்தவன், "அது உனக்குத் தெரிய வேண்டிய நேரத்துக்குத் தெரிய வரும்.." என்று நக்கலாய் மொழிந்துவிட்டு மேலே தொடர்ந்தான்.

"சோ.. நான் வேற பொண்ண காதலிக்கறதால, நீ இந்த நிச்சயத்தை நிறுத்தற! கூடவே என்னைக் கல்யாணம் செய்து, என்னை உன்னோட அடிமையா மாத்தணும்ன்ற எண்ணத்தையும் கைவிடற.. சரியா?" என்று அவன் கேட்க, கோபத்தில் பற்களைக் கடித்த விஷாலியோ..

"சமர்.. நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ.. உனக்குப் பிடிக்குதோ இல்லையோ.. என் புருஷன் நீ தான்! உன் பொண்டாட்டி நான் தான்.. நான் மட்டும் தான்!

அதை நீயே நினைச்சலும் தடுக்க முடியாது.." என்று அவள் இறுகிய குரலில் கூற, சமரனோ அதைக் கேட்டுச் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தான்.

"ஹா.. ஹா.. அப்படியா? சரி.. அப்போ நிச்சய மேடையில் சந்திப்போம்.." என்று கூறி போனை வைத்துவிட, அந்த போனையே தீரா ஆத்திரத்துடன் வெறித்தாள் விஷாலி!

இங்கு மறுபுறமோ, வல்லபியின் அறையில் அவளுடன் கனகாவும், அஞ்சனாவும் அமர்ந்திருந்தனர்.

இருவரின் கண்களும், கேள்வியாய் வல்லபியின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு பெருமூச்சுடன் தொடர்ந்தாள் வல்லபி.

"இப்போ எதுக்கு என்ன வந்து கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? இதெல்லாம் உங்களுக்கு அவ்வளவு சாதாரணமா இருக்கா?" என்றாள் குரல் கடுகடுக்க.

"என்னடி.. இப்போ சமருக்கு என்ன குறைச்சல்? அவனுக்கு அழகு இல்லையா? இல்ல அறிவு இல்லையா? இல்ல.. உன் மேல் பாசம் தான் இல்லையா?

உன் மேல பைத்தியம் பிடிச்சது போல இருக்காண்டி அவன்.. அவனைப் போய் வேணாம்னு சொல்லற?" என்று அஞ்சனா படபடக்க, வல்லபியின் கையை மிருதுவாகப் பற்றிய கனகாவோ..

"இங்க பாரு அபி.. நீ ஏன் தயங்கற தெரியுமா? அவன் உன் ப்ரெண்ட்.. இத்தனை நாளா ப்ரெண்டா இருந்தவனை, உன்னால காதலனா பார்க்க முடியல. அப்படித் தானே?

நான் ஒண்ணு சொல்லட்டுமா அபி? இத்தனை நாள் அவன் உனக்கு உண்மையான நண்பனா தாண்டி இருந்தான்.

நண்பனா இருந்தவனுக்கு காதல் வரக் கூடாதுன்னு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா? இது நட்புக்குத் துரோகம்னு நினைக்கறியா நீ?

காதலர்களுக்குள்ள நட்புன்னு இருந்தா தாண்டி அந்தக் காதல் முழுமை பெரும்.. அதே மாதிரி நண்பர்கள் காதலிச்சா, அந்தக் காதல் இன்னும் அழகானதா மாறும்.

நீ, அவன் உன்ன காதலிக்கறான்றதுக்காக அவனைத் திருப்பிக் காதலிக்கனும்னு சொல்லல. ஆனா, அவன் உன் ப்ரெண்டுன்ற ஒரே காரணத்துக்காக அவனை விலக்காதன்னு சொல்லறேன்.." என்று அவள் கூற, அதற்கு மறுப்பாய் தலையசைத்தாள் வல்லபி.

ஒரு பெருமூச்சுடன்.. "உனக்கு மகாபாரத பீமனைப் பத்தி தெரியுமா கனகா?" என்று வல்லபி இதழில் தோன்றிய விரக்திப் புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

அதில் கேள்வியாய் அஞ்சனாவும், கனகாவும் அவளை நோக்க, தானே தொடர்ந்தாள்.

"மகாபாரதத்துல திரௌபதிக்கு அஞ்சு புருஷனுங்க.. அதுக்கு காரணம் என்னவா வேணாலும் இருக்கலாம்.. நான் அதைப் பத்தி இங்க பேசல.. ஆனா அந்த அஞ்சு பேர்ல திரௌபதியை ரொம்ப உண்மையா.. ஆழமா நேசிச்சது பீமன் தான்.

சூதாட்டத்துல தர்மன், திரௌபதியை வச்சு தோத்ததும், அத்தனை வருஷமா மரியாதை வச்சு.. ஒரு அப்பா மாதிரி பார்த்த அண்ணன் மேல கோபப்பட்டது பீமன் தான்.

'கதிரை வைத்திழந்தான்.. அவன் கையைப் பொசுக்குவோம்'னு, பொண்டாட்டியை பணயம் வச்சு தோத்த அண்ணனோட கையை எரிக்க நெருப்பு எடுத்துட்டு வரச் சொன்னவன் பீமன்.

அஞ்ஞாத வாசம் இருந்தப்போ கூட, திரௌபதிக்கு இன்னொருத்தனால பிரச்சனை வருதுன்னு தெரிஞ்சப்போ, எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம அவனைக் கொன்னது பீமன் தான்.

பொண்டாட்டி ஆசைப்பட்டதுக்காக, இந்திரலோகத்துல இருக்கற பூவையே பறிச்சுக் கொடுத்தது பீமன் தான்.

அது எல்லாத்தையும் விட, சூதாட்டத்துல பாண்டவர்கள் தோத்துப் போனப்போ, துரியோதன சபைல பாஞ்சாலியை மானபங்கப் படுத்தி, துரியோதனன் அவளைத் தன் தொடைல உட்காரச் சொன்னதுக்காக, பாரதப் போர்ல.. அதே துரியோதனனோட தொடையைக் கிழிச்சு பாஞ்சாலியோட சபதத்தை முடிச்சு வச்சது பீமன் தான்..

எனக்கு, என்னோட கணவன் பீமன் மாதிரி இருக்கணும்.

பீமன் மாதிரி எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம என்னைக் காதலிக்கணும்..

என்னோட நலத்தைக் காக்கணும்..

என்னோட மரியாதையை மதிக்கணும்..

என்னோட ஆசைகளை அவன் நிறைவேத்தனும்.." என்று ஆவேசம் வந்தவள் போலத் தூரத்து வானத்தை வெறித்தபடி கூறிக் கொண்டிருந்தவள் ஒரு கணம் நிறுத்தி.. கனகாவைப் பார்த்து..

"எனக்கு, சமரனோட காதல் அந்த அளவுக்கு வலிமையானதா தோணலை கனகா.." என்று கூறும் பொழுதே அவளது குரல் உடைந்து கனத்துப் போக, அவளது கண்களில் இருந்தோ கண்ணீர் அருவியாய் கொட்டியது!


கருமணிப் பாவை நீயெனக்கு!

கறுக்கும் நஞ்சோ நானுனக்கு?

வெண்பனிச்சாரல் நீயெனக்கு!

வெள்ளச் சுழியோ நானுனக்கு?

சூரியனடா நீயெனக்கு!

சுடும் நெருப்போ நானுனக்கு?

காதலடா நீயெனக்கு!


காயமடா நான் உனக்கு!!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த எபிசோட்ல தான் நம்ம ஹீரோயின் இன்ட்ரோ.. அதாவது செக்மெட் இன்ட்ரோ.. எப்படி போகுது கதை??? கதை பற்றிய உங்க கருத்துக்களை இங்க என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க..

https://narumugainovels.com/threads/10539/#post-29735
 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 9

ல்லபியின் கண்கள் கண்ணீரை வடித்துக் கொண்டிருக்க, அவளது முகமோ சொல்லொணாத வேதனையில் கசங்கிப் போயிருந்தது.

அவளது முகம் கண்டே அவளது அகத்தின் வலியைப் புரிந்து கொண்ட அஞ்சனாவும், கனகாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ள, அவர்களது கண்களும் தோழியின் வேதனையில் கலங்கின!

"உனக்கு அவன் வேணாம்னா இந்தக் கண்ணீருக்கு என்னடி அர்த்தம்?" என்று கனகா அழுகுரலில் கேட்க, அந்தக் கேள்வியில் பெரிதாய் வெளிவந்தக் கேவலைத் தன் கை கொண்டு வாய் பொத்தி அடக்கிக் கொண்டவள், மெல்ல மறுப்பாய் தலையசைத்தபடி..

"எ.. எனக்குத் தெரியல.." என்று எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு கூற, இன்னமும் அவள் கண்களிலிருந்து வழிந்து கொண்டிருந்த கண்ணீரைப் பார்த்தபடி வேதனையுடன் அங்கிருந்து அகன்றனர் கனகாவும், அஞ்சனாவும்.

இப்படி அவர்கள் இருவரும் வந்து பேசிவிட்டுச் சென்றுவிட்டிருக்க, இங்கேயே இருந்தால் இப்படித் தான் எல்லோரும் மாறி மாறி வந்து தன்னை வளைக்க முயற்சிப்பார்கள் என்று முன்னமே அறிந்திருந்தவள், தன் தந்தையிடம் இந்த ஊரைவிட்டுச் சென்றுவிடலாம் என்று கூறியது மிகவும் சரியே என்று எண்ணினாள்.

அவளது விருப்பத்திற்கிணங்கவே மாறனும்,ஏற்கனவே தனது மூத்த மருமகனுடன் சேர்ந்து மும்பையில் ஒரு தோல் தொழிற்சாலையைத் தொடங்கியிருப்பதால், அங்கேயே மூத்த மகள் இருப்பிடத்துக்கே சென்று விடலாம் என்று எண்ணியிருந்தார்.

கூடவே இங்கிருக்கும் தொழிற்சாலையை ஆள் வைத்துப் பார்த்துக்கொண்டு, இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை சென்னை வந்து தொழிலைக் கவனித்துக் கொள்ளலாம் என்றும் உடனேயே முடிவெடுத்துவிட்டார்.

மகளின் கண்களைக் கொண்டே அவளுக்கு இங்கு ஏதோ ஒரு வேதனையான விஷயம் நடந்திருக்கிறது என்று அவர் உணர்ந்ததால் தான் அவர் இந்த முடிவுக்கு வந்ததே.

கூடவே, மகளது இந்தக் கனவுகளை பற்றி கேட்டறிய மருத்துவர்களிடம் சென்ற போது, அவளுக்கு இடமாற்றம் தேவை என்று அவர்கள் பரிந்துரைத்ததாலும் தான் அவர் இப்படி உடனடியாக அந்த முடிவை எடுத்தது.

அவர் இந்த தொழிற்சாலையைக் கவனித்துக் கொள்ள பொறுப்பான ஆட்களை நியமித்து.. அவர்களுக்கான வேலைகளை எல்லாம் பிரித்துக் கொடுத்து, இன்னும் இரண்டு வாரங்களிலேயே மும்பைக்கு குடிபெயர்ந்த விடலாம் என்று நிலையில் அவள் தந்தை வந்து அவளுக்கு இந்த விவரங்களை எல்லாம் கூற, அவளோ.. மாறனிடம் இன்னுமொரு வேண்டுகோளையும் வைத்தாள்.

"ப்பா.. நாம மும்பைக்கு போகப் போறதைப் பத்தி இங்க யாருக்கும் சொல்ல வேண்டாம்ப்பா.." என்று அவரது கண் பார்க்காது கெஞ்சுதலாய்க் கேட்கும் மகளிடம் ஏன் என்று கூட கேட்க முடியவில்லை அவரால்.

ஆனால் உடனிருந்த கங்காவோ.. "ஏய்.. அதெப்படிடி இங்க யார்கிட்டையும் சொல்லாம நாம கிளம்ப முடியும்?" என்று அவர் கேட்க, அவர் புறம் திரும்பிய பெண்ணவளோ..

"ம்மா ப்ளீஸ்.. இங்க என் ப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட எல்லாம் சொல்லி நான் கிளம்பறது ரொம்பக் கஷ்டம். இங்கிருந்து நான் மொத்தமா கிளம்ப நினைக்கறேன்.." எனக் கண்ணீர்க் குரலில் கூற அதில் அதிர்ந்து மேலும் விவரம் கேட்க முனைந்த மனைவியை பார்வையால் தடுத்தார் மாறன்.

"சரிடா குட்டிம்மா.. நீ என்ன சொல்லறியோ, அதுப்படியே நடந்துப்போம் நாம.." என்று கூறி அவளைத் தன் மார்போடு சாய்த்துக் கொண்டார்.

நாட்கள் இப்படியே நகர்ந்து செல்ல, சமரனுக்கும், விஷாலிக்கும் நடக்கும் நிச்சயதார்த்த விழாவுக்கான நாட்களும் நெருங்கி கொண்டிருந்தது.

சமரனின் பிறந்தநாள் அன்று அவன், வல்லபியிடம் காதல் உரைத்ததற்குப் பிறகு அவள், வீட்டை விட்டே வெளியே வரவே இல்லை. வெளியே வந்தாலாவது மீண்டும் அவளிடம் பேசிப் பார்க்கலாம் என்று எண்ணியிருந்த சமரனுக்கு, அவள் இப்படி வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடப்பதைக் காணவும் மனது வலிக்கத் தான் செய்தது.

அதனால் தனது நண்பர்களுடன் கலந்து பேசியவன், அவர்களுடனே வல்லபியின் வீட்டுக்குப் போனான்.

தனியாகச் சென்றால் தன்னைப் பார்த்து பேசுவாளோ என்னவோ என்று தான் அவன் பெரிய பட்டாளத்துடன் அங்கு சென்றது. அந்த சமயத்தில் மாறன் தொழிற்சாலைக்குச் சென்றுவிட்டிருக்க, மகளைத் தன்னுடன் கோவிலுக்கு வரச் சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தார் கங்கா.

ஆனால் வெளியே எங்கேயும் செல்லப் பிடிக்காத வல்லபியோ, மறுத்துக் கொண்டிருக்க, அந்த சமயத்தில் உள்ளே வந்த அந்த நண்பர் குழாமைப் பார்த்த கங்கா சற்று நிம்மதி பெருமூச்சுடன்..

"இன்னைக்கு கோவில்ல ஒரு முக்கியமான பூஜை இருக்கு. நான் கண்டிப்பா போகணும். இவளையும் கூடவே வரச் சொன்னா வரவே மாட்டீங்கறா.. தனியா எப்படி விட்டுட்டுப் போறதுன்னு நான் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்.

நல்லவேளையா நீங்க வந்தீங்க.. கொஞ்சம் இவளை பார்த்துக்கோங்க ப்பா.. நான் கோவிலுக்குப் போயிட்டு ஒரு மணிநேரத்துல வந்துடறேன்.." என்று கூறிவிட்டு அவர் சென்றுவிட.. அவர் சென்ற பிறகும் அங்கே பலத்த மௌனம் நிலவியது.

சற்று நேரம் யாரையும் கண்டுகொள்ளாது தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த வல்லபி, எல்லாரையும் ஒரே பார்வையால் முறைத்துவிட்டு, தனது அறைக்குள் புகுந்து கொள்ள மற்றவர்களுக்கோ சங்கடமாக இருந்தது.

அந்த சங்கடத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத கார்த்திக், சமரனிடம்.. "சமர்.. அவளை பார்த்த்தாவே தெரியுதுடா.. அவ இந்த விஷயத்தால ரொம்பவே டிஸ்டர்பா இருக்கான்னு.. காதலுன்றது ஒருத்தர் மட்டுமே சம்மந்தப்பட்டது இல்ல.. அது ரெண்டு பேர் சம்மந்தப்பட்டது.

எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே இப்படி வேதனைல தவிச்சுட்டு இருக்கறதை பார்க்க முடியல.." என்று கூற, சமரனோ ஒரு கணம் கண்களை இறுக்கமாக மூடித் திறந்தான்.

பின்பு.. "கார்த்திக்.. எனக்குப் புரியுதுடா.. நீங்க எல்லாரும் என்ன நினைக்கறீங்கன்னு எனக்குப் புரியுது.. இந்த ஒரே ஒரு முறை நான் அவகிட்ட பேசிக்கறேன்..

இப்போ அவ முடியாதுன்னு சொன்னா.. நான் இனி எப்பவுமே அவளைத் தொந்திரவு செய்ய மாட்டேன்..

நான் ஸ்டாக்கர் இல்ல கார்த்திக். அவ பின்னாடி துரத்தி துரத்தி லவ் பண்றதுக்கு!

நான் கேட்கறதெல்லாம் ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பம்.. அன்னைக்கு என் அம்மா செய்த பிரச்சனையால, நான் எப்படியெப்படியோ சொல்லணும்னு நினைச்சுட்டு இருந்த காதலை.. வேற எபப்டியோ சொல்ல வேண்டியதா போய்டுச்சு.

ஒரே ஒரு முறை அவ கூட நிதானமா பேசி, என் காதலை அவளுக்கு உணர்த்தனும்னு நினைக்கறேன்.." என்று உணர்ச்சி மிகக் கூறிக் கொண்டிருந்தவன், சற்று பொறுத்து ஒரு விரக்திச் சிரிப்புடன்..

"இந்த முறை அவ என்ன.. என் காதலைப் புரிஞ்சுக்கலைனா, நான் உன் ப்ரெண்ட இனி எப்பவுமே தொந்திரவு செய்ய மாட்டேன். போதுமா?" என்று கூற, அவனது விரக்தியில் தொண்டை அடைத்தது கார்த்திக்கு!

"மச்சான்.." என்று கூறி அவனைப் பாய்ந்து கட்டிக் கொண்டவன்..

"இல்லடா.. இது நான் அவளுக்காக மட்டுமே கேட்கல.. எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே நல்லா இருக்கனும்டா.. உங்க காதல்.. உங்க ரெண்டு பேர் கண்ணுலயும் இருக்க இந்த வலி.. என் நெஞ்சுக்குள்ள என்னமோ செய்யுதுடா.. இந்த பாரதத்தை என்னால தாங்கிக்க முடியல மச்சி.." என்று சமரனின் தோள் சாய்ந்து தழுதழுத்தக் குரலில் அவன் கூற, அவனது முதுகைத் தட்டி அவனை ஆசுவாசப்படுத்திய சமரனோ..

"வேண்டிக்கோ மச்சி.. உன்னோட இந்தப் பாரம் சீக்கிரம் குறைஞ்சுடணும்னு கடவுள் கிட்ட வேண்டிக்கோ.." என்று கூறி, வல்லபியின் அறைக்குள் சென்றான் சமரன்.

இது போல நிறைய முறை ஒரு நண்பனாக அவளது அறைக்குச் சென்றிருக்கிறான். அவளது பத்தாம், பன்னிரண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுக்கெல்லாம் அவளது அறையில் இருந்து தான் அவளுக்குப் பாடம் கற்பித்திருக்கிறான்.

ஆனால் அப்போதெல்லாம் தோன்றாத ஒரு புது உணர்ச்சி.. இப்பொழுது சமரனின் மனதில் புதிதாய் பதிந்தது!

அந்த அறையெங்கும் விரவியிருந்த வல்லபிக்கே உரித்தான தனித்ததொரு நறுமணத்தை நாசி உறிஞ்சி, நுரையீரலுக்குள் நிரப்பி வைத்துக் கொள்ள.. அதை ஒரு கணம் கண்மூடி ரசித்தவனோ, ஜன்னல் புறமாக வெளியே தெரிந்த நீலக்கடலைப் வெறித்துக் கொண்டிருந்த பெண்ணவளை, "வல்லபி.." என்று அழைத்தான், குரலே காதலில் கசிந்துருக!

அவன் குரலில் உருகினாலும், திரும்பிப் பார்க்காதே நின்றிருந்த பெண்ணவளை என்ன செய்வது.. அவளிடம் எப்படி தன் மனதை புரிய வைப்பது என்று புரியாது நின்றிருந்த சமரனோ, ஒரு பெருமூச்சுடன் தலையைக் கோதியபடி..

"வல்லபி.. இதை.. இதை எப்படி உன்கிட்ட சொல்லறதுன்னே தெரியல.. ஏற்கனவே தெரிஞ்ச விஷயம் தானே.. இதுல தனியா உன்கிட்ட சொல்ல என்ன இருக்கு?" என்று கூறி மெல்ல சிரித்துக் கொண்டவன்..

"என் காதலை ஏத்துப்பியா வல்லபி?" என்றான் குரலில் எதிர்பார்ப்புடன்!

ஆனால் அவனுக்கு பதிலாகக் கிடைத்ததோ.. வல்லபியின் விசும்பல் சத்தம் தான்!

அவளது அழுகையில் உடல் விறைத்தவன்.. "அழறியா? நான் உன்ன காதலிக்கறேன்றதுக்காக அழறியா வல்லபி?" என்றவனின் குரலில் கோபம் இருந்தது.

"உ.. உனக்கு என்ன பிடிக்கலையா?" என்று அவன் குரல் தடுமாறக் கேட்க, இதற்கு மேல் தாங்க முடியாதவள், சட்டென அவன் புறமாய் திரும்பி..

"ச்சீ.. உனக்கு வெட்கமா இல்ல? சின்னதுல இருந்து உன் கூடவே வளர்ந்துருக்கேன்.. உன்னோட ப்ரெண்டு நான்.. என்ன எப்படி நீ காதலியா பார்க்க முடியும்?

அப்போ.. அப்போ இத்தனை நாள் நீ என்கிட்டே அப்படித் தான் பழகியிருக்கியா? உன்னைப் போய்.. உன்னைப் போய் உயிர் நண்பன்னு நான் நினச்சேன் பாரு.. என்ன சொல்லணும்..

காதலாம் காதல்.. மண்ணாங்கட்டி காதல்.. வெறும் உடம்பப் பார்த்து வந்த காதல்..

போய்டு இங்கிருந்து.. உன்ன பார்க்கவே எனக்கு வெறுப்பா இருக்கு.. போ.. போய்டு இங்கிருந்து.." என்று அவள் அறை அதிரக் கத்த, சமரனின் இதயத்திலே அமிலத்தை ஊற்றியது போலிருந்தது அவளது வார்த்தைகள்!

"வல்லபி.. நீ.. நீயா என்ன இப்படிப் பேசற? என் மனசு, என் காதலை புரிஞ்சுக்கறதுக்கு முன்னாடி, நான் அந்தக் காதலை உன் கண்ணுல பார்த்தேண்டி?" என்று அவன் வேதனையுடன் கூற, "ஜஸ்ட் ஸ்டாப் இட்!." என்று காதைப் பொத்திக் கொண்டு அவள் கத்திய கத்தில் இன்னமும் திகைத்துப் போனான் சமரன்.

இதுவரை திலகவதி பேசிய பேச்சுக்குத் தான் அவள் தன்னிடம் கோபமாய் இருக்கிறாள் என்று எண்ணியவனோ, அவள் இப்படித் தன் நட்பைச் சந்தேகித்து.. தன் காதலையே கொச்சைப் படுத்துவாள் என்று அவன் கனவிலும் கருதவில்லை.

அவள் கத்துவதைத் திகைப்புடன் அவன் பார்த்திருக்க, வெளியே இருந்த அவர்களது நண்பர்களுக்கும், திறந்திருந்த கதவின் வழியாக அவர்களது வாதம் புரிய, இருவரும் மாறி மாறி இப்படித் தங்களது இதயத்தைக் கிழித்துக் கொள்கிறார்களே என்று ஆதங்கத்தில் வல்லபியின் அறைக்கு ஓடி வந்தார்கள்.

"சமரா போதும் வா.. இதுக்கு மேலயும் நீங்க பேசிக்கிட்டா, வார்த்தை தடிக்கும். அது அப்படியே ரணமா மனசுல நிலைச்சுப் போய்டும்.." என வருண் கூற, அவனை அடிபட்டப் பார்வை பார்த்த சமரனோ..

"இதுக்கு மேல வார்த்தை தடிக்க என்ன வருண் இருக்கு?

இப்போ நான் சொல்லறேன்.. இனி இந்த வல்லபியே என்னைத் தேடி வராம நான் இங்க வர மாட்டேன்.. என் காதல்.. அதை வெறும் உடல் தேவை.. லஸ்ட்டுன்னு சொல்லிட்டா.." என்றவன் ஒரு கணம் இறுக்க கண்களை மூடித் திறந்து தனது வலியை உள்ளடக்கிக் கொண்டவன்..

"உனக்குள்ள காதல் இருக்குடி.. அதே மாதிரி என் காதலை இவங்க எல்லாரும் புரிஞ்சுக்கிட்டதை விட, நீ தான் அதிகமா புரிஞ்சுருக்க.. எனக்காக.. என் காதலுக்காக என்னை நீயே தேடி வருவ.. வர வைப்பேன்!" என்று உறுதியாய் கூறியவன் மடமடவென்று அங்கிருந்து வெளியேற, ஆண்கள் எல்லோரும் கோபத்துடன் செல்லும் சமரனை சமாதானம் செய்ய அவனைப் பின்தொடர, பெண்கள் இருவருக்கும் வல்லபியின் மனநிலை புரிந்தாலும், அவள் பேசிய விதத்தில் சற்று கோபமும் வந்தது தான்.

ஆனாலும் தோழியைத் தனியே விட்டுச் செல்ல மனமில்லாது எதுவும் பேசாது அவர்கள் அங்கேயே இருக்க, சற்று நேரத்தில் கோவிலுக்குக் சென்ற கங்கா வீடு திரும்பினார். அவரிடம் கூறிவிட்டு சமரன் வீட்டுக்கு வந்தவர்கள், அங்கு சமரனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் வெளியே நின்றுகொண்டு பதட்டமாய் இருப்பதை கண்டு சற்று ஐயம் கொண்டார்கள்.

"கார்த்திக்.. என்ன ஆச்சு? சமர் எங்க?" என்று கனகா கேட்க, கார்த்திகோ..

"என்ன சொல்லறது? எங்க யாரையும் பின்னாடி வரவேண்டாம்னு சொல்லிட்டு ரூம்குள்ள போய் கதவை சாத்திக்கிட்டான்.. நாங்க என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாம முழுச்சுட்டு இருக்கோம்.." என்று சலிப்புடன் கூறினான்.

அதற்கு கனகா தலையில் கை வைத்துக் கொண்டபடி..

"யார் பக்கம் யோசிக்கறது.. யாருக்காகப் பேசறதுன்னு ஒன்னும் தெரியல.. இவங்க ரெண்டு பேரோட நடவடிக்கையை பார்த்தா ரொம்ப பயமா இருக்கு.." என்று கூற அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த லோகேஷ், அவளிடம் வந்தான்.

"கனகா.. இங்கப் பாரு.. இப்போ இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் தேவை தனிமை! ரெண்டு பேரும் தனியா உட்கார்ந்து ஒரு ரெண்டு நாள் யோசிக்கட்டும்..

இது இவங்களோட வாழ்க்கை. இதை நாம ஜட்ஜ் செய்யக் கூடாது. நம்ம அக்கறை எல்லாம், இவங்க எந்த முடிவு எடுத்தாலும் அதுக்கு துணையா இருக்கறதுல தான் காண்பிக்கணும்." என்று அவளிடம் கூறிவிட்டு, மற்றவர்களிடம் திரும்பியவன்..

"நீங்களும் இதையெல்லாம் மனசுல போட்டுக் குழப்பிக்காம ஸ்ட்ரெஸ் ஃபிரீயா இருங்கடா.. அது தான் உங்க மனசுக்கும் நல்லது.." என்று ஒரு மருத்துவனாக அறிவுறுத்தவும் தவறவில்லை.

அவனது கூற்றில் இருந்த உண்மையை உணர்ந்த மற்றவர்கள் அப்போதைக்கு அப்படியே அமைதியாய் கலைந்து சென்றனர்.

அனால் அவர்களது அந்த அமைதி ஒரு வாரம் கூடத் தாக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஏனென்றால் வல்லபியின் மறுப்பில் சமரன் அந்த அளவுக்கு மிருகமாக மாறிக் கொண்டிருந்தான்.

உண்ணாமல்.. உறங்காமல் பித்துப் பிடித்தவனைப் போல உடல் சுத்தம் கூடச் செய்யாமல்.. அவள் தன்னை.. தன் காதலைக் கொச்சைப் படுத்திவிட்டாள் என்பதை மட்டுமே மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து லோகேஷே பயந்துவிட்டான்.

"சமர்.. ஏண்டா.. ஏன்டா இப்படி இருக்க? ஏண்டா உன் வாழ்க்கையை இப்படி நீ ஸ்பாயில் பண்ணிக்கற? உனக்கு இன்னும் மூணு நாள்ல என்கேஜ்மென்ட் வேற இருக்கு. ஒண்ணா.. நீ வல்லபியைக் காதலிக்கறதைப் பத்தி வீட்டுல சொல்லி என்கேஜேமெண்ட்டை நிறுத்து.

இல்ல.. வல்லபியை முழுசா மறந்துட்டு அந்த விஷாலியை கல்யாணம் செய்யத் தயாராகு." என்று அவன் கூறி முடிக்கக் கூட இல்லை, சட்டென லோகேஷின் கழுத்தைப் பிடித்து அவனை சுவரில் சாய்த்து நெறித்தான் சமரன்.

லோகேஷ் மூச்சுக்குத் தவிக்க, கார்த்திக்கும், வருணும் போராடி அவனை சமரனிடம் இருந்து மீட்டனர்.

ஆனாலும் விடாது லோகேஷிடம் முன்னேறியவன், "இங்க பாரு.. என்னால வல்லபியைத் தவிர வேற யாரையும் காதலிக்க முடியாது.. கல்யாணம் செய்துக்க முடியாது..

அவ.. அவ என்னோட காதலை வெறும் உடம்புக்கானதுன்னு சொல்லிட்டா.. என்னால.. எ.. என்னால தாங்க முடியல.." என்றவன் பைத்தியம் பிடித்தவனைப் போல வானத்தைப் பார்த்து அடித் தொண்டையில் இருந்து கத்த.. சுற்றிலும் இருந்தவர்கள், அவன் வல்லபி பேசிய பேச்சினால் தான் இவ்வளவு காயப்பட்டு, முன்னிலும் அதிகமாக மூர்க்கத் தனமாக இருக்கிறான் என்று புரிந்து கொண்டனர்.

கூடவே வல்லபி செய்ததும் தவறு தானே? சமரனைப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அதை மட்டும் தானே அவள் காரணமாய் கூறியிருக்க வேண்டும்? அதை விடுத்து அவனைச் சீண்டுவது போலப் பேசியதால் வந்த விளைவு தானே இது?

எனவே அவனை சரிப்படுத்தும் கடமையும் அவளுக்கே இருப்பதாக நினைத்த வருண், லோகேஷிடம் திரும்பி..

"லோகேஷ்.. விடு! இவனை நம்மால சரிசெய்ய முடியாது. இதுல சம்மந்தப்பட்டது வல்லபியும், சமரனும் தான். இப்போ சமர் இவ்வளவு ஆக்ரோஷமா மாறினதுக்கும் அவ தான் காரணம்.

அவளுக்குப் பிடிக்கலைன்னா.. எனக்குப் பிடிக்கலைன்றத்தோட அவ நிறுத்தியிருக்கணும். அவளுக்குப் பிடிக்கலைன்றத்துக்காக இவனோட காதலை அவ கொச்சைப்படுத்தி இருக்கக் கூடாது.

அதனால அவளே வந்து இவனை சரிசெய்யட்டும்.." என்று கூற, அப்பொழுதும் பேச முடியாது தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டிருந்த லோகேஷோ.. "வேண்டாம்.." என்பது போல தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

ஆனால் அவனது மறுப்பை அலட்சியம் செய்தவர்கள், நேராக வல்லபியின் வீட்டுக்குச் சென்று அவளிடம் சமரனின் நிலையைப் பற்றிக் கூற, அவளுமே தான் பேசிய அந்தக் கொடிய வார்த்தைகளை எண்ணி இப்பொழுதும் நொந்து கொண்டிருப்பவள் தானே? எனவே சற்று தயங்கினாலும், மறுக்காது அவர்களுடன் வந்தாள்.

இங்கு சமரனை அவனது நண்பர்கள் சமாதானப்படுத்தி அவனது அறைக்கு அனுப்பி வைத்தனர். இருந்தாலும் அவனைத் தனியே விட மனமற்ற லோகேஷோ.. "சமர்.. நீ ரூம்ல தனியா இருக்க வேண்டாம்.. நான் உன் கூட வரேன்.." என்று கூற, அவனை வாசலிலேயே தடுத்த சமரனோ..

"இல்ல லோகேஷ்.. முன்னாடி இருந்த சமரன் இப்போ இல்ல.. அதே மாதிரி முன்னாடி இருந்த மாதிரி என் வீடும் இல்ல.. இந்த ரூம் இனி எனக்கே எனக்கானதா இருக்கும்.. இதுக்குள்ள வரதுக்கு யாருக்கும் அனுமதியில்லை.. ப்ளீஸ் தப்பா எடுத்துக்காத.." என்று கூறிவிட்டு, கதவைச் சிறிதளவே திறந்து உள்ளே சென்று மீண்டும் கதவை உடனேயே மூடிக் கொண்டான்.

அவன் உள்ளே சென்று சற்று நேரத்திலேயே வல்லபி அடித்துப் பிடித்து அங்கே வர, அவள் வந்ததை நிமிர்ந்து பார்த்த கார்த்திக்கோ..

"வாம்மா.. செய்யறதெல்லாம் செஞ்சுட்டு, இப்போ எதுக்கு இவ்வளவு பதட்டம்?" என்று சற்று கடுப்புடன் கேட்க, சட்டென வல்லபியின் கண்களில் ஈரம்!

அதைக் கண்ட கனகாவோ.. "ஷட் அப் கார்த்திக். இவளோட நிலைமையையும் நாம புரிஞ்சுக்கணும்.. அவன் ரொம்ப ஹார்ட் ஆகியிருக்கறதுக்காக, நாம இவளை குறை சொல்லக் கூடாது.." என்று அவனைக் கடிந்து கொண்டவள், வல்லபியிடம் திரும்பி..

"நீ இதையெல்லாம் கண்டுக்காத வல்லபி.. சமரன் ரூம்ல இருக்கான் போல.. நான் அவனைக் கூப்பிடறேன்.." என்றுவிட்டு, அவன் அறைக் கதவருகே சென்றவள்..

"சமர்.. வல்லபி வந்திருக்கா.. உன்கிட்ட பேசணுமாம்.. வெளில வரியா?" என்று அவள் அழைக்க, அறைக்குள் ஆழ்ந்த மௌனம்!

"ச.. சமர்.." என்று அரை நிமிடம் பொறுத்து மீண்டும் கனகா அழைக்கையில்..

"நான், வல்லபிகிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்.. அவளை என் ரூமுக்கு வரச் சொல்லு.." என்று உள்ளிருந்தே சமரன் கூற, அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி.

இப்பொழுது தான், தன்னை அவன் கழுத்தைப் பிடித்து நெறிக்க முயன்றதையும் மறந்து, அவனது பாதுகாப்புக்காக லோகேஷ், அவனது அறைக்குள் வந்து காவலிருப்பதாகாக் கூறினான்.

ஆனால் அதை மறுத்த சமரன், இப்பொழுது வல்லபியை உள்ளே அழைக்கவும் அனைவரும் சற்று அதிர்ந்தாலும், வல்லபியை உள்ளே போகச் சொன்னார்கள்.

மெல்ல வல்லபி, சமரனின் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு போக, அந்தக் கதவோ அவள் பின்னால் தானாகவே மூடிக் கொண்டது.

அறைக்குள் சென்றவளோ.. அந்த அறையையே அதிர்ந்து போய் பார்த்தாள்.

அறைச் சுவரின் ஒரு அங்குல இடம் கூட விடாது அத்தனையிலும் வல்லபியின் புகைப்படங்கள்!

அத்தனையும் அவளது சமீபத்திய படங்கள்! அவளுக்கே தெரியாமல், அவளை மறைந்திருந்து ஆயிரம் புகைப்படங்கள் எடுத்து அத்தனையையும் அவனது அறைக்குள் ஒட்டி வைத்திருக்கிறான்.

அதைப் பார்த்ததும் வல்லபியின் விழிகள் ஒரு கணம் அதிர்ந்தாலும், உடனே அதில் கோபமும் எட்டிப் பார்த்தது.

'யாரைக் கேட்டு என்ன இப்படி எனக்கே தெரியாம போட்டோ எடுத்து வச்சிருக்கானாம் இவன்?' என்று உள்ளுக்குள் சுறுசுறு என்க, அதையே வார்த்தைகளால் அவனிடம் கேட்டாள் பெண்ணவள்.

"யாரைக் கேட்டு இப்படி என்ன போட்டோ எடுத்து வச்சிருக்க சமர்?" என்று அவள் கேட்க, அவனோ தான் அமர்ந்திருந்த படுக்கையில் இருந்து மெல்ல மேலே எழுந்து வந்து அவளருகே நின்றான்.

அவள் அவனை திகைப்புடன் பார்த்திருக்க.. "நான் காதலிக்கிற பொண்ண, நான் போட்டோ எடுத்ததுல என்ன தப்பு?" என்று அவன் கேட்க, அவன் மீண்டும் மீண்டும் காதல் காதல் என்று கூறுவதில் உயிர் உருகியது பெண்ணவளுக்கு.

"சமர்.. மறுபடியும் மறுபடியும் காதல் காதல்ன்னு சொல்லாத. எனக்கு உன் மேல அப்படி எந்த உணர்வும் இல்ல.. நான் உன்ன காத.." என்று அவள் கூறிக் கொண்டிருந்த வார்த்தைகள் சமரனின் இதழுக்குள் அடங்கிப் போயின.

அவள் தன்னைக் காதலிக்கவில்லை என்று கூறுவதை கூட தாங்க முடியாத கோபத்தில் அப்படியே அவளது கழுத்தைப் பிடித்து சுவரில் சாய்த்து, அவள் இதழோடு தன்னிதழைப் பொருத்தியிருந்தான் சமரன்!

முதலில் கோபத்தில் துவங்கிய சமரனின் இதழணைப்பு, அடுத்த நொடியே மென்மையைக் கைக்கொண்டது!

மெதுவாக.. மிக மிருதுவான மதுவூறும் தேன் அடையை சுவைப்பது போல, மெல்ல மெல்ல அவன் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க, வல்லபியின் கரங்களோ மெதுவே உயர்ந்து அவனது கருநிறப் பனியனை இறுக்கப் பற்றி கொண்டன!

அவளையும் அறியாத எங்கோ ஆழ்மயக்கத்தில் சென்று கொண்டிருந்தவளின் மூடிய விழிகளுக்குள்..

"எனக்குத் தான்.. எனக்கு மட்டுமே தான்.. உள்ளும் புறமுமாய்.. மனதும், அறிவுமாய்.. இந்த ஹோரஸ்.. முழு மொத்தமாக இந்த ஹேதருக்குத் தான் இருக்க வேண்டும்." என்று அவள் கூறிக் கொண்டிருக்க, மெல்ல உயர்ந்து அவளது இடக்கன்னத்தைப் பற்றிக் கொண்டது ஹோரஸின் வலக்கரம்.

அவன், "ஆஹான்?" என்று கண்களில் குறுஞ்சிரிப்புடன் கேட்க, ஹேதரோ..

"ஆம்.. ஒரு நாளில் ஆயிரம் பெண்கள் உம்மைக் கடந்தாலும்.. அத்தனைப் பெண்களையும் உம் விழிகொண்டு நீர் பார்த்தாலும்.. அந்த நாளின் முடிவில் உம் கண் முன் நிற்கும் இந்த ஹேதரைக் காண்கையில், நீ பார்த்த அத்தனைப் பெண்களின் நினைவும் முழு மொத்தமாய் அழிந்து.. உம் மனதும்.. மூளையும் என்னையே நினைக்க வேண்டும்..

உம் வாழ்நாளில்.. உம் சித்தம் கலக்கும் பெண்ணவளாய்.. உம் உடலுக்கும், உயிருக்கும் உரித்தானவளாய் இந்த ஹேதர் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.." என்று அவள் கன்னம் பற்றிய அவனது கரத்திலேயே மெல்ல தலை சாய்த்து அவள் கூற, ஹோரஸோ.. இதழுக்குள் சிரித்தபடியே அவளது கன்னத்திலிருந்து மெல்ல அவனது கையைக் கீழிறக்கி அவளது கழுத்தைப் பற்றியபடி அவளைத் தன்னை நோக்கி இழுத்தவன், மெல்ல அவளது மதுவூறும் இதழை, தேன் குடிக்கும் வண்டெனக் கொள்ளையிட ஆரம்பித்தான்!

அவர்களது அந்த முதல் இதழணைப்பு.. மெல்லினம் தாண்டி.. இடையினம் தீண்டி.. வல்லினமாய் வலுத்துக் கொண்டிருக்க.. அவன் வேகத்தில் அரைக்கண் மூடி.. மதி மயங்கி நின்றிருந்தாள் ஹோரஸ்!

வெண் பற்கள் மறைத்து

மென்னகை பூசாதே பெண்ணே..

என் வல்லின இதயம் நொருங்கிவிடும்!

கரு மையிட்டு

கயல் விரிக்காதே பெண்ணே..

என் கள்ளத்தனம் கட்டவிழும்!

வேண்டாம் வேண்டாம் என்று

உயிர் வதைக்காதே பெண்ணே..

உன் இதழ் புகுந்து..

இதயம் நுழைந்து..

காதல் எடுப்பேன் நானே!!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. Happy Valentin's Day! காதலர் தினத்துக்கான ஸ்பெஷல் எபிசோட் எப்படி இருக்குன்னு உங்க கருத்துக்களை இங்க என்கிட்டே சொல்லுவீங்களாம்..



 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 10

ஆழமாக.. மிக அழுத்தமாக சமரனின் முத்தத்துக்குள் திளைத்துக் கொண்டிருந்தவளின் கண்களுக்குள் ஹேதரும், ஹோரஸும் வர.. உடலெல்லாம் நொடியில் முட்காட்டில் விழுந்து புரள்வதைப் போல வலியைக் கொடுக்க, அந்த வலியில் தான் நிதர்சனத்துக்கு வந்தவள், தான் செய்து கொண்டிருக்கும் காரியம் புரிந்து, சமரனின் பனியனில் இருந்து கையை எடுத்து அவன் நெஞ்சில் கை வைத்துத் தள்ளிவிட.. சிறகுகளின்றி சொர்க்கம் நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தவன்.. பிடி நழுவி தரையில் விழுந்ததை போலத் துடித்துத் தான் போனான்.

அவள் தன்னை விலக்கிவிட்டாளே என்ற அதிர்ச்சி இருந்தாலும்.. தனது இதழணைப்புக்கு அவளிடமிருந்து வந்த இசைவே உணர்த்தியது அவளது காதலை!

அந்த மகிழ்வில், அவளிடம் இருந்து விலகினாலும்..

"பார்த்தல்ல வல்லபி.. இது காதல்.. இந்த முத்தத்தில் உனக்கு லஸ்ட் தெரிஞ்சுதா? இ.. இது வெறும்.. வெறும் உடம்புக்கானது இல்லடி.." என்று அவன் தன்னைப் புரிய வைக்கும் முயற்சியில்.. அவள் தன்னைப் புரிந்து கொள்வாள் என்ற நம்பிக்கையில் கூற, அவளது கண்களோ கலங்கிச் சிவந்திருந்தன!

"நிறுத்து சமரா.. நா.. நான் போய் இப்.. இப்படி.. உன்ன.." என்று பதறியபடி நடுங்கும் உதட்டின் மீது விரல் வைத்துப் பரிதவித்துத் தான் கூற வருவதை முழுதாய் கூறக் கூட முடியாது அவள் திணற.. நடுங்கும் அவள் கரத்தைப் பற்ற முயன்றவனைத் தீயாய் முறைத்தவள், அவனிடமிருந்து சட்டென விலகியபடி..

"என்ன.. என்ன விட்டுடு சமரா.. வே.. வேண்டாம்.. எனக்கு.. எனக்கு இது வேண்டாம்..

ஐயோ.. நா.. நான் போய்.. உ.. உன்கூட.. இப்படி..

ச்சே.. ப்ளீஸ் சமரா.. என் வாழ்க்கைல நீ வேண்டாம்.. என்ன நீ தேடாத.. இந்தக் காதல் வேண்டாம்.. எனக்கு நீ வேண்டாம்.." என்று மடங்கி அமர்ந்து அவனிடம் கைக்கூப்பி அவள் கேட்டு அழ.. அவளையே கண்கள் இடுங்கப் பார்த்திருந்த சமரனோ..

"போய்டு.." என்றான் ஒற்றை வார்த்தையாக!

அவள் அதிர்ந்து அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க..

"நிஜமா தான் சொல்லறேன்.. இந்த வலி உனக்கு வேணாம்.. உன்ன காதலிக்கறேன்ற நினைப்புலேயே, உன்னைப் பிரியறய வலியை நான் தாங்கிப்பேன்.. ஆனா என் கண் முன்னாடி நீ இப்படி கலங்கி அழறதை என்னால தாங்க முடியல." என்றவன் கண்கள் கலங்க, ஒரு பெருமுச்சுடன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டவன்..

"என் காதல் உனக்கு இவ்வளவு வலியைக் கொடுக்கும்னு நான் நினைக்கல.. நீ ஏன் என்ன வேணாம்னு சொல்லறன்னும் எனக்குப் புரியல..

ஆனா, என்னால நீ அழறேன்னா.. வேண்டாம்.. உன்ன அழ வைக்கற எதுவும் உனக்கு வேண்டாம்.. போய்டு.. இங்கிருந்து நீ போய்டு.." என்று அவன் கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு கூற, அவனை அதிர்ந்து பார்த்தபடியே மெல்ல எழுந்தவள், அங்கிருந்து கிளம்பத் திரும்பிய மறுகணம், அவளது கரங்கள்.. சமரனின் பிடியில் இருக்க, அவள் அவனை அதிர்ந்து பார்க்கையிலேயே சட்டென அவளைத் தன் புறம் இழுத்தவன்.. அவள் கன்னத்தை ஒற்றைக் கையால் பற்றி அவள் இதழோடு தன் இதழை அழுத்தப் பதித்தான்!

அதில் கண்களை இறுக்க மூடிக் கொண்டு அவளிருக்க, எந்த வேகத்தில் அவளை இழுத்தானோ.. அதே வேகத்திலேயே அவளை விடுவித்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டவன்.. "ப்ளீஸ் போய்டு.. இனி உன் வாழ்க்கைல நான் இல்ல.." என்றான் ரணமாய் துடித்த இதயத்தை அழுத்திக் கொண்டே!

தலை குனிந்து கண்கள் கலங்க வெளி வந்தவளை அனைவரும் கேள்வியாய் பார்க்க, அவர்களை நிமிர்ந்தும் பார்க்காது சென்றுவிட்டாள் வல்லபி. அவள் பின்னோடே ஓடிச் சென்று விவரம் அறிய முயன்ற அஞ்சனாவை சமரனின் குரல் தடுத்தது.

"நில்லு அஞ்சனா.." என்று தனது அரை வாசலில் வந்து நின்று, இரும்பாய் ஒலித்த அவன் குரலில் சட்டென நின்றவள் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க.. சமரனோ..

"இனி வல்லபியை யாரும் தொந்திரவு செய்யாதீங்க.. எங்க பாதை பிரிஞ்சுடுச்சு.. அவ்வளவு தான்!

இனி அவ வழில நான் குறுக்க போகமாட்டேன்.." என்ற அவனது வார்த்தைகள் வெளிவந்த விதமே அவனது மனக்காயத்தை எடுத்துரைக்க, கூடவே கொழுந்து விட்டு எரியும் நெருப்பு ஜுவாலையாய் அவனது விழிகளும் சிவந்திருக்க, அதைப் பார்த்த அத்தனை பேருக்குமே நெஞ்சுக்குள் வலி பிறந்தது.

"சமரா.. உன்னால அவ்வளவு ஈஸியா வல்லபியை விட்டுட முடியுமாடா? அவ இல்லாம உன்னால வாழ முடியுமாடா?" என்று கனகா கண்களில் சுரக்கும் நீரோடு கேட்க.. விழிகளில் வெளிவரத் துடித்த கண்ணீரை முயன்று உள்ளடக்கியவன், ஒரு விரக்திச் சிரிப்புடன்..

"அவளுக்கு நான் வேணாமாம்.. இப்படி அழறா.. அவளை எப்படி நான் என்கூட வச்சுக்க?

என் காதல் அவளுக்கு வலிக்குதாம்.. அவளுக்கு நான் வலி கொடுக்க மாட்டேன்.. அந்த வலிய நான் அனுபவிச்சுக்கறேன்.. அவ போகட்டும்.. என்ன விட்டு எங்க போனா அவ நிம்மதியா இருப்பாளோ அங்க அவ போகட்டும்.." என்று குரல் தழுதழுக்க அவன் கூற, அவனை ஓடிப் போய் அணைத்துக் கொண்டார்கள் ஆண்கள் மூவரும்.

அவன் பேசிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவனது மனதின் அடியாழத்திலிருந்த ரணத்தைக் கிழித்து கீறிக்கொண்டு வெளிவந்தவை என்று மற்றவர்களுக்குப் புரிந்தாலும், இதற்கு மேல் இவர்களது விஷயத்தில் எதுவுமே செய்ய முடியாத கையறு நிலை அவர்களுக்கு!

அவன் அழுவதைத் தாங்க முடியாத அஞ்சனா..

"ஏண்டா.. ஏண்டா உனக்கு அவ மேல காதல் வந்துச்சு.. எப்படி இருந்தோம் நாம?.. இப்போ பாரு.. எல்லாரும் எப்படி ஆகிட்டோம்.. உன் காதல் உனக்கு மட்டும் வலி இல்ல சமரா.. எங்க எல்லாருக்குமே உள்ளுக்குள்ள வலிக்குது..

ஏண்டா நீ அவளைப் போய்க் காதலிச்ச? எப்படிடா உனக்கு அவ மேல காதல் வந்துச்சு?" என்று அழுகையினூடே கேட்க, சமரனோ.. "தெரியலையே.." என்றான் பரிதாபமாகத் தன் இரு கையையும் விரித்துக் கொண்டு.

"தெரியலையே அஞ்சனா.. எனக்கு எப்போ.. எப்படி அவ மேல காதல் வந்துச்சுன்னு தெரியலையே.." என்று தவிப்புடன் கூறியவனைப் பார்த்த கார்த்திக், மெல்ல அவனது தோளைத் தொட்டு..

"இத்தனை காதலை வல்லபி மேல வச்சுட்டு, உன்னால எப்படி சமர் இன்னொரு பொண்ணனோட என்கேஜ்மென்ட் செய்துக்க முடியும்? உன்னோட என்கேஜ்மெண்ட்ட என்ன செய்யப் போற??" என்றான் கேள்வியாக.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் சமரனின் இதழ்கள் ஒரு குரோதப் புன்னகையை தத்தெடுத்துக் கொள்ள..

"அதுக்கென்ன.. கண்டிப்பா என்கேஜ்மெண்ட் நடக்கும்.. கட்டாயம் எல்லாரும் வந்துடுங்க.." என்று கூற, அவனைப் புரியாது பார்த்தார்கள் மற்றவர்கள்.

இங்கு மறுபுறமோ, சமரனிடம் முடிவாய் பேசிவிட்டு வந்த வல்லபியோ, வீட்டில் யாரையும் பார்க்காது நேரே தனது அறைக்குள் சென்று அடைந்து கொண்டாள்.

அவளது கண்கள் மட்டும் கண்ணீரைச் சிந்துவதை நிறுத்தவே இல்லை.

மனமெல்லாம் வலி.. வலி.. வலி மட்டுமே! அது சமரன் கொடுத்த காதலின் வலி.. அவன் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அளப்பறியாக் காதல் உண்டாக்கிய ரணத்தின் வலி!

ஆம்.. அவள் காதலிக்கிறாள்!. சமரனை உயிரும், உணர்வுமாய் காதலிக்கிறாள்!. சமரன் அவளிடம் காதல் உரைப்பதற்கு முன்னிருந்தே அவனைக் காதலித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள்!!

ஆனால் அவன் காதலை ஏற்க.. அவனுடன் வாழ்வைப் பகிர அவளுக்குப் பெரும் தயக்கம் இருந்தது.

அவளது உள்ளுணர்வு இந்தக் காதல் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று அடித்துக் கொண்டது!

நொடிக்கு நொடி அவன் மீது பொங்கும் காதலை தானகாவே மறுக்க வேண்டும் என்ற நிலை அவளுக்கு நரகமாய் வலித்தது தான். ஆனால் அவளது ஆழ்மனது, சமரனின் காதல் அவளுக்கு வலியைத் தான் கொடுக்கும் என்று ஏனோ திடமாக நம்பியது..

மற்ற எதையும் விட.. அவள், அவன் மீது கொண்ட காதலை விட.. வல்லபி தன் உள்ளுணர்வை நம்பினாள்.

பெண்களின் உள்ளுணர்வு என்றும் பொய் சொல்லுவது இல்லையே!

எனவே அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் அவனது அணைப்புக்குள் கட்டுண்டு கிடக்கத், அவன் இதழுக்குள் தன்னிதழைப் பிணைத்து வைக்கத் துடியாய் துடித்தாலும், அந்தத் துடிப்பையும், சொற்களில் வடித்துவிட முடியாத காதலை மறுத்து, அவனை விட்டு விலக வேண்டிய நிலை கொலையாய்க் கொன்றது அவளை!

தான் சமரனைக் காதலிப்பது வேறு யாருக்காவது தெரிந்துவிட்டால், எப்படியாவது அவனைத் தன்னுடன் சேர்த்து வைத்துவிடுவார்கள்.. ஏன் சமரனே அவளை எப்பாடு பட்டாவது திருமணம் செய்துகொள்வான் என்று அவளுக்குத் தெரியும் தான்..

ஆனால் அந்தத் திருமணத்திற்குப் பிறகு? என்ற எண்ணம் அவளைப் பயமுறுத்தியது!

இப்படியே காதலிலே பிரிவது, திருமணத்திற்குப் பின் பிரிவதற்குக் காட்டிலும் பல மடங்கு மேலானது என்று திடமாய் நம்பித் தான் அப்படியொரு முடிவெடுத்தாள் அவள்.

ஆனால்.. சமரனும் அவளைப் போ என்று கூறிய பிறகு.. அவனது அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் அவளது உடலில் இருந்த உயிர் நிச்சயம் அப்படியே பறந்து போய் விட்டது தான்!

இந்நிலையில் சமரனுக்கும், விஷாலிக்கும் நடக்க இருக்கும் நிச்சயதார்த்தத்துக்கு, அனைவருக்கும் இன்முகமாகவே அழைப்பு கொடுத்தவனால், வல்லபியை நேரில் சந்தித்து அழைப்பு கொடுக்க முடியவில்லை.

ஆனாலும் வாட்ஸ்ஆப்பில் அவளுக்கு அழைப்பிதழை அனுப்பி வைத்தவன்.. தான் நேரில் வந்து அழைக்காததற்கு மன்னிப்பும் வேண்டியிருக்க, அதைப் பார்த்தவளது கண்கள் மெல்லியதாகக் கலங்கத் துவங்கின.

ஆனாலும் இதழில் பூத்த ஒரு விரக்திச் சிரிப்புடன் அந்த அழைப்பிதழையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், கண்டிப்பாகத் தான் இந்த நிச்சயதார்த்த விழாவுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.

அதற்கு முன்பாகவே தனது பெற்றோரிடம் சமரனின் நிச்சயம் பற்றிப் பேசியிருந்தாள் வல்லபி.

சமரனின் தாயின் குணத்தால், அவர்கள் அந்த விழாவில் கலந்து கொள்ளப் பிரியப்படாவிட்டாலும், சமரனை நேரில் சந்தித்தாவது வாழ்த்த வேண்டும் என்று விரும்பினர். ஆனால் அதையும் வல்லபி ஒரு வேகத்துடன் தடுக்க, ஏற்கனவே வல்லபி இந்த ஊரை விட்டுக் கிளம்ப வேண்டும் என்று கூறியதில் சற்று சந்தேகம் கொண்டிருந்த கங்காவுக்கு, இப்பொழுது அவரது சந்தேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊர்ஜிதமாவது போலத் தெரிந்தது!

தாயறியாத சூழா?!

ஆனாலும் ஏற்கனவே மனது சரியில்லாத பெண்ணை, அனாவசியக் கேள்வி கேட்டுக் குழப்ப வேண்டாம் என்று எண்ணிய கங்கா, வல்லபியிடம் தூண்டித் துருவி எதுவும் கேட்கவில்லை.

அப்படியே மகளது மனதில் ஏதேனும் விருப்பம் இருந்தால் அதைத் தைரியமாகத் தன்னிடம் வந்து கூறிவிடுவாள் என்ற திடமும் அவருக்கு அதிகமாகவே இருக்கவே, வல்லபியே ஒதுங்கிப் போக நினைக்கும் விஷயத்தைப் பற்றி அவளிடம் எதுவும் கேட்கக் கூடாது என்று முடிவெடுத்தவர், கணவனிடம் கூட இதைப் பற்றிக் கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை.

ஆனால் மகள் கூறியதற்கு மறுக்காமலேயே, கணவருடன் அன்று மும்பை கிளம்பி சென்றும் விட்டார்.

இருளில் வானை வெறித்தபடி தனது வீட்டில் தன்னந்தனியே நின்றிருந்தாள் வல்லபி.

அவள் பெற்றோர் மும்பைக்குச் சென்றது இங்கு உள்ள யாருக்கும் தெரியாது. அவளும் கிளம்பிய பிறகு, பிறிதொரு நாளில் மாறன் மட்டும் வந்து வீட்டை காலி செய்துகொண்டு கிளம்புவதாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

பிறந்ததிலிருந்து வாழ்ந்து வந்த வீடு இது.. அவளது அழுகையை, சிரிப்பை, சந்தோசத்தை, துக்கத்தை.. என்று அத்தனையையும் கண்டிருக்கிறது இது!

இந்த வீட்டை விட்டுப் பிரிவதை நினைத்து முதலில் விசனப்பட்டவளின் இதழ் மெல்ல ஒரு விரக்திப் புன்னகையை தத்தெடுத்துக் கொண்டது!

'என் வாழ்க்கையையே விட்டுப் பிரியப் போறேன்.. இதுல இந்த வீட்டை விட்டுப் பிரியறது தான் பெரிய விஷயமா?'

இதயத்தையே கத்தியால் குத்தி, அதன் ரத்த நாளங்களை அறுத்துவிட்டப் பிறகு, சுண்டுவிரல் காயத்துக்கு மருந்து தேடுவது போல இருந்தது அவளுக்கு!

கூடவே அந்தக் கடைசி சம்பவத்துக்குப் பிறகு தனது அத்தனை நண்பர்களிடமும் இருந்து விலகியே இருந்தாள் அவள்.

அனைவருக்குமே அலைபேசியில்.. "கொஞ்ச நாள் எனக்குத் தனிமை தேவைப்படுது. ஹோப் யூ வில் அண்டர்ஸ்டாண்ட்.." என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருக்க, தோழியின் மனநிலை புரிந்திருந்த அனைவருமே அவளை அதற்கு மேல் தொந்திரவு செய்யவில்லை.

சமரன் - வல்லபியின் பிரச்சனை காரணமாக மற்றவர்களது நட்புக்குள் எந்தப் பிரச்சனையும் ஏற்படாவிட்டாலும், அவர்களுக்குள் சிறு சங்கடம் உண்டானதென்னவோ உண்மை தான்.

எனவே மற்றவர்களும் அவரவர் வேலையில் கவனத்துடன் ஈடுபட்டிருக்க, சமரன்- வல்லபியைத் தொந்திரவு செய்யவும் இல்லை.

அதுவே வல்லபிக்கு அவளது பெற்றோரை மும்பைக்கு அனுப்பி வைக்க எளிதாகவும் இருந்தது.

கூடவே தானும் இங்கிருந்து கிளம்பும் வேலைகளையும், தனது கடைசி வருடப் படிப்பை மும்பையிலிருந்தே தொடர்வதற்கு கல்லூரியில் சிறப்பு அனுமதி பெறுவதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்யவும் வசதியாய் இருந்தது.

வல்லபியின் பெற்றோர் மும்பை கிளம்பிய மறுநாள் சமரனின் நிச்சய விழா!

காலையில் எழும் போதே மனதுக்குள் இந்த நினைவு வந்து மனதை அடைத்துக் கொள்ள, சூரியனுக்கும் கருப்பு மையிட்டது அவள் மனது.

சுற்றி இருந்த அத்தனையுமே கறுப்புச் சாயம் பூசிக் கொண்டது போல அவளது மனதின் துக்கத்தைத் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டது.

ஆனாலும் இதழில் மாறாது.. மறையாது ஒட்டிக் கொண்டது அதே வறட்சிச் சிரிப்பு.

சாதாரணமான ஒரு சிவப்பு நிற டிசைனர் புடவையில் தயாராகி, கேப் வரவழைத்து அதில் தனியாகவே கிளபிப் போனாள் வல்லபி.

அவளைத் தவிர மற்ற அனைவருமே ஒன்றாகக் கிளம்பியிருக்க, இவள் மட்டும் இப்படி தனித்துப் போனதை நினைத்து அவளது கண்ணீர் சுரப்பிகள் மறுபடியும் தங்களது வேலையைக் காட்ட ஆரம்பித்தன.

ஆனாலும் அதை முயன்றுக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டவள், விழா நடக்கும் பார்ட்டி ஹாலுக்குள் நுழைய, அங்கே வாசலிலேயே நின்றிருந்தான் வருண்.

அவளைக் கண்டதும் மென்மையாகப் புன்னகைத்தவன்.. "நீ வருவேன்னு தெரியும் அபி.. வா.. உள்ள போலாம்.." என்று மிருதுவாகக் கூறி அவளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

உள்ளே சென்ற பிறகும் கூட அவளால் யாரிடமு சாதாரணமாக உரையாட முடியவில்லை. மற்றவர்களும் கூட இவளிடம் ஏதாவது பேசி, அவளது மனச்சங்கடத்தை அதிகப் படுத்த வேண்டாம் என்று கருதி அமைதியாக விட்டுவிட, அதே நேரத்தில் சமரன் மேடையேறினான்!

அங்கு ஏற்கனவே விஷாலி மேடையில் வீற்றிருக்க, அவளுக்கான சடங்குகள் எல்லாம் நடந்து முடிந்திருக்க, இப்பொழுது சரியாக மோதிரம் அணிவிக்கும் நேரத்துக்குத் தான் அவன் மேடைக்கே வந்தான்.

அவனைப் பார்த்ததும் விஷாலின் முகத்தில் வெற்றிக் களிப்பு!

"நீ எனக்குத் தான் சமரா.. அதை நீயே நினைச்சாலும் மாத்த முடியாது!" என்று அவளது பார்வை ஏளனமாய் எடுத்துரைக்க, அதே எள்ளல் மாறாமலேயே அவளைப் பார்த்து வைத்தான் சமரன்.

அடுத்ததாக இருவரிடமும் மாற்றிக்கொள்ள மோதிரம் கொடுக்கப்பட்டது.

அதை அமைதியாகவே வாங்கிய சமரன், கூடியிருந்த உறவுகளையும், நட்புகளையும் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

அதிலும் வல்லபியிடம் அவனது பார்வை சற்றும் தயங்காது பதிய, வல்லபிக்குத் தான் அவனை நேரே பார்க்கும் தெம்பின்றிப் போக, சட்டெனத் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள் அவள்.

அதைக் கண்டு உதட்டுக்குள் சிரித்த சமரனோ, திரும்பி விஷாலியைப் பார்க்க.. அவளோ முகம் கொள்ளா பூரிப்புடன் அவனையே எதிர்பார்ப்புடன் நோக்கியபடி அவன் மோதிரத்தை அணிவிக்க தனது கையை நீட்டினாள்.

சிறு சிரிப்புடன் அவளருகே வந்தவன், நொடியில் முகம் மாறித் தன் கையில் இருந்த மோதிரத்தைக் கீழே போட்டு அதை, ஸூ அணிந்த தன் காலால் மிதிக்க, சுற்றி இருந்த மொத்தக் கூட்டத்துக்கும் பேரதிர்ச்சி!

கொட்டும் ரத்தத்துடன் துடிக்கிறது உன் இதயம்

எந்தன் காலடியில்..

அள்ளியெடுத்து எனக்குள் அடக்க

ஆசைதான் எனக்கு!

ஆனாலும் தேர்ந்தெடுப்பது விலகலே..

அன்பே உன் பிரிவும் எனக்கு நரகலே!

உயிர்வதைக்கும் உன் நினைவுகளே

இனி எனக்குக் கனவுகளே!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இந்த அத்தியாயத்தைப் பற்றிய உங்க கருத்துக்களை என் கூட பகிர்ந்துகோங்க..

 

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 11
PhotoReal_Step_into_a_realm_of_fantasy_where_the_love_between_0.jpg

அந்தப் பல்லடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தின், இருபதாவது மாடியிலிருந்து கீழே அவசரகதியில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு எழுந்தது வல்லபிக்கு!

அவ்வளவு அமைதியான, ரம்மியமான.. கடல் அலைகளைப் பார்த்தபடி இருக்கும் தனது அபார்ட்மென்ட்டில், தனது தாய், தந்தையுடன் வாழ்ந்திருந்த நாட்கள் அவள் மனதுக்குள் ஏக்கத்தை விளைவித்தன.

வீட்டிற்குச் செல்ல மகளாக, எதைப் பற்றிய கவலையும் இல்லாது வாழ்ந்த நாட்கள் இப்பொழுது வெறும் கானலாக இருக்கின்றன.

இங்கே.. இந்த எகிப்தில்.. அதன் தலைநகரான கைரோவில் இவ்வளவு பெரிய அபார்ட்மென்ட்டில், தன்னந்தனியாக வசிக்கிறாள்.

தனிமை மிகக்கொடியதாக இருக்கிறது அவளுக்கு! சென்னையை விட்டு வந்து ஐந்து வருடங்கள் கடந்து விட்டது. இந்த எகிப்துக்கு வந்து, நான்கு வருடங்கள் முடியப் போகிறது.

மற்ற நாட்டவர் நினைப்பது போல எகிப்து வெறும் பாலைவனம் மட்டுமல்ல.. இவள் இருக்கும் இந்த கைரோ நகரம் உலகிலேயே அதிக மக்கள் தொகையைக் கொண்டது!

இவ்வளவு மக்களில் இவளுக்கு நெருக்கமானவர் என்று யாருமே இல்லையெனத் தோன்ற கண்கள் லேசாக.. வெகு லேசாகக் கலங்கின.

தன்னை அன்பும், ஆதரவுமாகத் தாங்கும் தாயின் அரவணைப்பை ரொம்பவும் தேடியது அவள் மனம். அதையும் விட, அவள் தந்தை.. அவர் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து நான்கு வருடங்கள் முடிந்தே விட்டது!

இதோ.. இன்று தான் நான்காம் வருட நினைவு நாள்!

அவள் தந்தை இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து.. அவளுக்கான கடைசி நம்பிக்கையும் தகர்ந்த நாள் இன்று!

அதன் பிறகு மும்பையில் இருக்கப் பிடிக்காமல், தாயை, அக்காவுடன் தங்கவைத்துவிட்டு இங்கே தனியாகக் கிளம்பி வந்துவிட்டாள்.

முதலில் வெளியில் எங்காவது சென்று மனதை மாற்றும் முயற்சியாகத் தான் அவள் இங்கே வந்தது. ஆனால் எகிப்து வந்து அதன் பிரம்மாண்டங்களைப் பார்த்தவளது மனது பிரம்மித்துத் தான் போனது.

அதுவும் ஆர்கியாலஜி படிப்பில் மூன்று வருடம் சென்னையில் முடித்துவிட்டு, நான்காம் வருடம் மும்பையில் இருந்தபடியே அதை முடித்தவளுக்கு, அந்த நான்காம் வருட முடியில் ஏற்பட்ட தந்தையின் இழப்பு.. அதன் காரணம் என அத்தனை அதிர்ச்சிக்கு மத்தியில் அவளை மீட்பது மிகக் கடினமான இருந்தது.

அவளது மனதின் விருப்பப்படி எகிப்து சுற்றுப் பயணத்துக்கு வந்தவள், அங்கேயே தங்கி, ஆர்கிவல் சயன்ஸ் மேற்படிப்பு முடித்து, இப்பொழுது கைரோவின் மிகப்பெரிய அருங்காட்சியகத்தில், வரலாற்றுப் படிமங்களையும், தகவல்களையும் பத்திரப்படுத்தி வைக்கும் ஆர்க்விஸ்ட்டாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த வல்லபி இப்பொழுது இல்லை. அப்பொழுது இருந்த விளையாட்டுத்தனம்.. எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் வானில் பட்டாம்பூச்சியாய் சிறகடித்துத் துள்ளித் திரிந்த வல்லபி இப்பொழுது இல்லை!

மிகவும் பக்குவப்பட்டவளாக.. முழுவதும் வேறொருத்தியாக மாறிவிட்டிருந்தாள்!

ஆனாலும் உள்ளுக்குள் அந்தப் பழைய வாழ்க்கைக்கே மனம் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது!

கூடவே தினமும் தவறாது அவளது மனப் புதையலில் ஒளிந்துகொண்டு கண்ணாமூச்சியாடும் சமரனின் நினைவுகள்!

என்னதான் அவளே அவளைச் சமாதானப்படுத்தும் விதமாக, 'நான் அவனை மறந்துட்டேன்.. இப்போ அவன் இன்னொருத்தியோட புருஷன்..' என்று ஆயிரம் முறை கூறிக் கொண்டாலும்.. அவனது நினைவுகள்.. அந்தப் பார்வை.. அவனது காதல்.. இன்னும்.. இன்னும்.. அவன் தந்த இதழ் முத்தம்.. என்று அத்தனையும் அசுரத்தனமாக அவளது தனிமைப் பொழுதை இன்னமும் களவாடிக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன!

ஆனால்.. அவன் இன்னொருத்தியின் கணவன்.. என்னதான் முன்னொரு காலத்தில் சமர், அவளைக் காதலித்திருந்தாலும்.. அந்தக் கல்யாணத்திற்கு சமர் முழு மனதாகச் சம்மதம் தெரிவிக்காவிட்டாலும், அவன் தாயார் திலகவதி தலைகீழாக நின்றாவது அந்தத் திருமணத்தை நடத்தி முடித்திருப்பர் என்று அவள் எண்ணியிருந்தாள்.

இங்கு சமரனின் பிடிவாதம் ஜெயிக்குமா? அல்லது திலகவதியின் பிடிவாதம் ஜெயிக்குமா? என்று கேட்டால், அதுவரை ஜெயித்துக் கொண்டிருந்தது திலகவதியின் பிடிவாதம் தான். இப்பொழுது கூடவே விஷாலியும் சேர்ந்துகொள்ள.. சமரன் எந்த எல்லைக்குப் போயிருந்தாலும் அந்தத் திருமணம் நிச்சயம் நடந்தேயிருக்கும்!

இப்படி இருக்க, தான் இன்னொருத்தத்தியின் கணவனுடன் இன்னமும் கனவில் காதல் கொண்டிருப்பது வல்லபிக்கு மிகவும் அவமானமாக இருந்தது.

அதனாலேயே முன்னிருந்த துடுக்குத்தனத்தை விட்டு, இப்போது முற்றிலுமாக இறுகிப் போய் இருந்தாள்.

இந்தப் புது ஊரில் பார்ப்பதற்கு நிறைய இடங்களும்.. பழகுவதற்கு நிறைய இனிமையான மனிதர்களும் இருக்கத் தான் செய்தார்கள். அவள் தங்கியிருந்த வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே அவள் அம்மாவின், அண்ணன் வீடும் இருந்தது.

அவர்கள் ரொம்ப வருஷத்துக்கு முன்னாடியே அங்கே குடியேறியவர்கள். இப்பொழுது வல்லபி அவர்களது பாதுகாப்பில் தான் இருந்தாலும், அவர்களிடம் கூடக் கலகலப்பாகப் பழக்கமுடியவில்லை அவளால்.

அவள் மாமா, அத்தை, அவர்களது மகள் தியாவும் கூட வல்லபியிடம் மிகுந்த பாசம் வைத்திருப்பவர்கள் தான். அவளது இயல்பையும் அறிந்தவர்கள் தான். ஆனால் அவள் தந்தை இறப்பிற்குப் பிறகு, வல்லபி இப்படி ஆனது அவர்களுக்கும் வருத்தம் தான்.

மொத்தக் குடும்பமும் அவளைத் தங்களுடன் தங்க வைத்துக் கொள்ளத் தான் இஷ்டப்பட்டார்கள். ஆனால் வல்லபிக்குத் தான் அவர்களுடன் தங்கியிருந்து, அவர்களது நிம்மதிக்காக முழு நேரமும் சாதாரணமாக இருப்பதைப் போல நடிக்க முடியவில்லை.

இந்த நிலைமையில், அவளது பணியிடத்தில், அவளது ஒதுக்கத்தையும் தாண்டி அவளுடன் நெருங்கத் துடிப்பது, அவளுடன் பணிபுரியும் ஆரோன் தான்.

மற்றவர்கள் அவளது சுபாவமே இது தான் என்று அவளைத் தொந்திரவு செய்யாது அவள் வகுத்த எல்லைகளில் நின்றே பழகினால், இந்த ஆரோன் மட்டும் அவள் வகுத்த எல்லையைத் தாண்டி.. அவளது நண்பனாக மட்டுமின்றி, அன்பனாகவும் மாறத் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

நல்லவன் தான்! படித்து, நல்ல வேலையில் இருப்பவனும் தான்! பார்ப்பதற்கும், பழகுவதற்கும் அருமையானவன் தான்!!

ஆனால் வல்லபிக்குத் தான் சமரனைத் தவிர வேறு யாருடனும் தன் வாழ்க்கையில் பிணைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று தோன்றவில்லையே!

இந்த ஆரோன் அவனது விருப்பத்தை நேரடியாகக் கூறாவிட்டாலும், மறைமுகமாக அவளிடம் உணர்த்திக் கொண்டே தான் இருக்கிறான் தன் காதலை. வல்லபி அதை அறிந்துகொண்டால், அவனுக்குப் பதில் கூற வேண்டும் என்ற சிரத்தை கூட இல்ல அவளுக்கு!

இன்றும், இவள் பணிக்கு விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு வீட்டில் அமர்ந்திருக்க, மற்றவர்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டாலும், ஆரோன் போனில் அவளை அழைத்தான்.

ஆரோனின் இந்த ஒரு விஷயம் தவிர, அவனை வெறுத்து ஒதுக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை வல்லபிக்கு. கூடவே, ஆரோனே சொல்லாத அவனது காதலைப் பெரிய விஷயமாக எடுத்து, பேசாது இருப்பதெல்லாம் சிறுபிள்ளைத்தனமாகப் பட்டது அவளுக்கு.

எனவே அவனது அழைப்பைத் தயங்காது ஏற்றவள், "ஹலோ.." என்க.. மறுமுனையில் இருந்தவனோ..

"வல்லபி.. இன்னைக்கு வேலைக்கு வரலையா?" என்றான் எதுவுமே தெரியாததைப் போல்!

ஒருகணம் உள்ளுக்குள் சலிப்பு மூள.. வெளியே தெரியாதபடிக்கு பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றியவள்..

"இல்ல.. கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல.." என்று பட்டுக்கத்தரித்தாற் போல அவள் பதிலுரைக்க, ஆரோனோ விடுவதாய் இல்லை.

"என்ன உடம்புக்கு?" என்று அவன் தொடர்ந்து கேள்வி கேட்க, வல்லபியோ..

"ஒண்ணும் இல்ல.. வெறும் தலைவலி தான்.. டேப்லேட்ஸ் போட்ருக்கேன். நல்லா படுத்துத் தூங்கினா சரியாப் போயிடும்." என்று அந்தப் பேச்சை முடித்துக் கொள்ள அவள் கூற, ஆரோனோ அதைப் புரிந்துகொள்வதாய் இல்லை!

"ஓ! அப்படியா? ஆனா.. கொஞ்சம் காத்தாட வெளில போயிட்டு வந்தாலும் உடம்பு கொஞ்சம் பெட்டரா ஃபீல் ஆகும். வரியா கிஸா போய் ஒரு ரவுண்ட் பிரமிடு எல்லாம் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்?" என்று கேட்டான்.

கெய்ரோவும், கிஸாவும் வெகு அருகில் தான் இருந்தன. அரைமணி நேரப் பயணம் தான். அங்குத் தான் உலகப் புகழ் பெற்ற எகிப்திய பிரமிடுகள் இருக்கின்றன. அங்குச் செல்லத் தான் அவளை அழைத்தான் ஆரோன்.

அவன் குரலில் அதிகப்படி ஆர்வமில்லை தான்! அக்கறை தெரிந்தது தான்! ஆனால்.. அந்த அக்கறையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தான் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

"இல்ல ஆரோன்.. இப்போ எனக்குத் தூங்கணும் போலத் தான் இருக்கு.. சாயந்திரத்தத்துக்கு மேல நானே பக்கத்ததுல எங்கயாவது பார்க்குக்கு போய்க்கறேன்.." என்று கூறிவிட்டு அவள் போனை வைத்துவிட, தன் போனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் ஆரோன்.

'உன்கிட்ட எப்படித் தான் என் காதலை நேரடியா சொல்லறதுன்னு தெரியல. நம்மள சுத்தி இருக்கற எல்லாருக்கும் நான் உன்ன காதலிக்கறது தெரியும்.. ஏன், உன் மாமாவே எனக்கு மறைமுகமா சம்மதம் சொல்லிட்டார்.

ஆனா.. எல்லாம் தெரிஞ்சிருந்தும் நீ ஏன் எதுவுமே புரியாத மாதிரி இருக்க?

நீ நேரடியா கேட்டுட்டாலாவது ஒரு தைரியத்துல உன்கிட்ட என் காதலை ஓபன் அப் பண்ணிடுவேன்..

ஆனா என் காதலைப் புரிஞ்சும் நீ கண்டுக்காம இருக்கயா? இல்ல.. உனக்கு என் காதல் புரியவே இல்லையா?' என்று உள்ளூரத் தவித்தவன், அன்றைய மாலையே வல்லபியின் வீட்டின் காலிங் பெல்லை அடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான், கையில் ஒரு 'கெட் வெல் சூன்' கார்டோடு!

தூங்கப் போகிறேன் என்று கூறியவள், தூங்கவெல்லாம் இல்லை! விழித்தே தான் தன் காயத்தை நோண்டி.. நோண்டி.. இன்னும் இன்னும் ஆழப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்பொழுது தான் வீட்டு வாசலில் காலிங்பெல் சத்தம் கேட்கவும், 'யாரது?' என்று யோசித்தவள்.. 'கண்டிப்பா மாமா வீட்டுல இன்னைக்கு யாரும் என்னைத் தொந்திரவு செய்யமாட்டாங்க. அப்போ யார் வந்திருக்கிறது?' என்று யோசித்தபடியே கதவைத் திறந்தால், ஆரோன் தான் நின்றிருந்தான்.

"ஹா.. ஹாய்.." என்று சற்று திணறலுடன் அவன் கூற, இவளோ சற்று சுருங்கிய புருவத்துடன்..

"வாங்க ஆரோன்.. என்ன இந்தப் பக்கம்?" என்றாள் கேள்வியாக.

"சொல்லறேன்.. உள்ள போய்ப் பேசலாமா?" என்றவன், அவள் வழியை விட்டதும், "இப்போ எப்படி இருக்கு உன் தலைவலி?" என்றான் அக்கறையாக.

"ஹ்ம்ம்.. ஃபீல் பெட்டர்.." என்று அவனது கேள்விக்குப் பதிலளித்தாலும்..

"இங்க யாரையாவது பார்க்க வந்தீங்களா ஆரோன்?" என்று இவள் தனது முதல் கேள்வியை விடுவதாகவும் இல்லை.

அவளது கேள்வியில் மீண்டும் திணறியவன், ஒருவாறு சமாளித்துக் கொண்டு..

"இல்ல வல்லபி, தூங்கி எழுந்து ஈவினிங் பார்க்குக்கு வாக்கிங் போறேன்னு சொன்னியே.. அது தான் சும்மா உனக்கு கம்பெனி கொடுக்கலாம்னு நினச்சேன்!" என்று அவன் கூற அவனைச் சற்று வித்தியாசமாகப் பார்த்தாள் வல்லபி.

'இதெல்லாம் அவர்களுக்குள் பழக்கமில்லையே? இல்லாத பழக்கத்தைப் புதிதாக ஏற்படுத்த முனைகிறானா இவன்?' என்று எண்ணியவள்,

"இல்ல ஆரோன்.. எனக்குக் கொஞ்சம் க்ரோசரி எல்லாம் வாங்கணும்.. அதனால நான் பார்க்குக்கு போகல." என்று இவள் கூறியதும் ஆரோனோ..

"அட! நானும் எனக்குத் தேவையான க்ரோசரிஸ் எல்லாம் வாங்கணும்னு தான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன்.. இங்கிருந்து பக்கம் தானே கடை? வா ரெண்டு பேரும் நடந்தே போய் வாங்கிட்டு வரலாம்.." என்று அவன் விடாப்பிடியாகக் கூற, அவனிடம் அதற்கு மேல் மறுக்க முடியாதவள், வேறு வழியின்றி முகம் கழுவி, வேறு உடைக்கு மாறிவிட்டுக் கிளம்பினாள்.

வழியெங்கும் ஆரோன் மட்டுமாகத் தான் பேசிக் கொண்டே இருந்தான். அதை வல்லபி காதிலாவது வாங்கிக்கொண்டாளா என்பதில் ஆரோனுக்கே சந்தேகம் இருந்தது!

ஆனால் மனம் தளராத விக்கிரமாதித்தனாக அவனது முயற்சியை அவன் கைவிடுவதாகவும் இல்லை.

அவர்கள் அந்தப் பல்பொருள் அங்காடியில் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தபொழுது, அவர்களையே இரண்டு ஜோடிக் கண்கள் பின்தொடர்வதை ஆரோனும் சரி, வல்லபியும் சரி கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

ஆரோனை அப்படியே வழியனுப்பிவிட்டு, மீண்டும் தனது வீட்டுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தவளை, தியா வழியிலேயே சந்தித்தாள்.

அவளது முகத்தைப் பார்த்தே அவளது சோகத்தைப் புரிந்து கொண்டவள்..

"வல்லபி.. வா ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் வெளில போயிட்டு வரலாம்.." என்று அழைக்க, வல்லபியோ..

"இல்ல தியா. இப்போ தான் ஷாப்பிங் போயிட்டு வந்தேன். இப்போ மறுபடியும் வெளில போற மூட் இல்ல.." என்று கூற, அவளை விடுவதாக இல்லை தியா.

ஏற்கனவே நாள் முழுவதும் எப்படியும் எதுவுமே சாப்பிடாமல் பட்டினி தான் கிடந்திருப்பாள். இப்பொழுதும் விட்டால், இரவும் கூட எதுவுமே சாப்பிடாமல் அப்படியே சோர்ந்து போய்க் கிடப்பாள் என்று உணர்ந்து, இரவு உணவுக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்று, அவளது மனநிலையைக் கொஞ்சம் சாதாரணமாக மாற்றிக் கலகலத்துவிட்டு, மீண்டும் அவளை, அவளது வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டு தியா கிளம்பிவிட்டாள்.

இரவில்.. விளக்கு கூடப் போட்டிராத இருளில், வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மனதிற்குள் வேண்டாமலேயே ஒரு சோர்வு வந்த ஒட்டிக் கொண்டது தான் வல்லபிக்கு.

பேசாமல் இன்று ஒரு நாளாவது மாமா, அத்தையுடன் கழித்திருக்கலாம். அல்லது உறங்க மட்டுமாவது அங்கே சென்றிருக்கலாம்.. மனதுக்குள் கொஞ்சம் தென்பாக இருந்திருக்கும் என்று யோசித்தவள், சட்டென அந்த யோசனையைக் களைந்து, 'இல்ல.. வேண்டாம்! நான் இனி யாரையும் சார்ந்திருக்க வேண்டாம்..' என்றும் நினைத்துக் கொண்டு படுக்கையில் விழுந்தாள்.

மனதுக்குள் இபப்டி ஆயிரமாயிரம் எண்ணங்கள் சுற்றிச் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்ததால், உறக்கம் உடனே வந்துவிடவில்லை. சிறிது நேரப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு அவளையும் அறியாது அவள் கண்ணயர, அப்பொழுது மெதுவாக அந்த இருபதாவது மாடியின் ஜன்னலை வெளியிலிருந்து யாருக்கும் தெரியாமல் கழற்றிக் கொண்டிருந்தது ஓர் உருவம்!

இடுப்போடு சேர்ந்த ஒரு கயிறு அந்த உருவத்தை மேலிருந்து தாங்கிப் பிடித்திருக்க, அந்த ஜன்னலுக்கு எந்தவித சேதாரமும் இல்லாது கழட்டியபடி உள்ளே குதித்தது அந்த உருவம்!

மெல்ல வீட்டினுள் வந்து, உறங்கிக் கொண்டிருந்த வல்லபியைப் பார்த்தவன் கண்களில் கொலைவெறி தாண்டவமாடியது!

அந்தக் கண்களே கூறியது, இன்று இரவே எப்படியாவது அவளது உயிரைக் குடித்துவிட வேண்டும் என்று!


விடையறியா விடுகதையோ?

பெண்ணேவளின் மனக்குறையோ?

விட்டுவிடாது தொட்டுச் செல்கிறது

மாறாக் காதலின் தீராத் தேடல்!

நீயும் என் சொந்தமல்ல..

உன் நினைவும் என் சொந்தமல்ல..

சொந்தமெல்லாம் உன் காதலென்று


சொல்லுவதற்கும் யாருமல்ல!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. இடையில் இன்னுமொரு முக்கியமான வேலை வந்துடுச்சு.. ரெண்டு விஷயம் சேர்த்து செய்யற மாதிரி இருக்கு.. ஆனாலும் தினமும் அப்டேட்ஸ் கொடுக்கப் போறேன்.. இனி கதையும் ரொம்ப வேகமா போகும்!

தொடர்ந்து படிங்க.. உங்க கருத்துக்களை என்கூட ஷேர் பண்ணுங்க!

 
Last edited:

NNK-95

Moderator
அத்தியாயம் - 12
1000_F_572654564_uWKYuZZ1vadWv19h6H1fjGZF5gbHjL2j.jpg

ந்த இரவு வேளையில், சுவர்க்கடிகாரம் மட்டுமே மெல்லிய ஓசையை எழுப்பிக் கொண்டிருக்க, ஜன்னலிலிருந்து உள்ளே குதித்த அந்த உருவம், தான் மூச்சு விடும் சத்தம் கூட வெளியே கசிந்துவிடாதபடிக்கு மிகக் கவனமாக நடந்து மெல்ல வல்லபியின் அருகே வந்தது.

நிர்ச்சலமாய் உறங்கும் அவள் முகத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க அடிவயிற்றின் அமிலம் அளவில்லாது சுரக்க, அந்த அமிலத்தின் விளைவாய் கண்கள் கனன்று, வெறிகொண்ட சிறுத்தையின் வேட்கை விழிகளாய் சிவந்து ஜொலித்தன.

தனது பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து அந்த ஊசியைக் கையிலெடுத்தான் அவன்.

இந்த ஊசியை அவளது புறங்கையின் நரம்பில் ஏற்றிவிட்டால் போதும், இரண்டே மணிநேரத்தில் எவ்வித அவஸ்தையுமின்றி உயிர் போய்விடும்!

எந்த மருத்துவ அறிக்கையாலும் இப்படி ஓர் ஊசியால் தான் அவள் உயிர் பிரிந்தது என்று கூடத் தெரியாமல், திடீரென ஏற்பட்ட மாரடைப்பினால் இரவோடு இரவாக அவள் உயிர் பிரிந்துவிட்டது என்று தான் அறிக்கை வரும்!

கன்னத்துக்கடியில் இரண்டு கரங்களையும் கோர்த்துக் கொண்டு உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள் வல்லபி. அவளது கரத்தை எப்படி வெளியே எடுப்பது என்று யோசித்தபடி மெல்ல அவளை நோக்கி அந்த உருவம் குனிய, சட்டென்று அந்த உருவத்தின் கழுத்தைப் பிடித்தது இன்னொருவனின் இரும்புக் கரம்!

எதிர்பாராது நடந்த அந்தத் தாக்குதலில் நிலைதடுமாறிப் போன அந்தக் கொலைகாரனோ, புதிதாய் வந்தவனிடம் இருந்து விடுபடப் போராட, அந்தப் போராட்டத்தில் இருவருமே பொத்தென்று கீழே விழுந்தார்கள்.

அந்தச் சத்தத்தில் திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்த வல்லபி, "ஏய்.. யா.. யாரு.. யாரு.." என்று பதறியபடியே படுக்கையில் இருந்து மேலே எழ முயற்சித்தாள்.

அதற்குள் கீழே விழுந்திருந்த கொலைகாரன், அந்தப் புதிய மனிதனின் இரும்புப் பிடிக்குள் சிக்கிக்கொண்டு வெளிவர முடியாது கண்கள் புடுங்க மூச்சுகுத் தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

இதை அறியாத வல்லபியோ, எழுந்து சென்று விளக்கைப் போட முயல, கால் தடுக்கிக் அவளும் கீழேயே விழுந்தாள்.

அவள் கீழே விழுந்ததில் அந்தப் புதியவனின் கவனம் சற்று சிதறியது. அதை உபயோகப்படுத்திக் கொண்ட கொலைகாரனோ, அவனது உடும்புப் பிடியில் இருந்து சட்டென வெளிவந்து, திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்து விசிலடிக்க, அவனை மேலே இழுக்க கயிறு மீண்டும் கீழே போடப்பட்டது.

அதைச் சட்டென எட்டிப் பற்றியவன், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் வெளியே பறந்துவிட்டான்.

இதைக் கவனிக்காத வல்லபி, தடுமாறியபடி மேலே எழுந்து, "ஹெல்ப்.. ஹெல்ப்.." என்று கத்த முயல, அவளை எட்டி பிடித்து அவளது வாயைப் பொத்தினான் அந்தப் புதியவன்.

அதே நேரத்தில் வல்லபியும் தடுமாறியபடி விளக்கு சுவிட்சை அடைந்து அதைப் போட, எதிரில் இருந்த கண்ணாடியில் அவளும், அவளை ஒரு கையால் பின்புறமாக அணைத்துக் கொண்டே, மறுகையால் வாயைப் பொத்தியிருந்தான் அவனும் தெரிந்தார்கள்.

கண்ணாடியில் தெரிந்த அவனது பிம்பத்தைப் பார்த்தவளது விழிகள், அதிர்ந்து கீழேயே விழுந்துவிடும்படி தெறிக்க, அவளைப் பிடித்திருந்தவனின் பார்வை ஒரு நொடி கனிந்து, மறுநொடியே கலங்கி.. அதற்கு அடுத்த நொடியே அது ஓர் அந்நியப் பார்வையாக மாறியிருக்க, அதற்கு மேல் அவள் கத்த மாட்டாள் என்று உணர்ந்து அவளைத் தன்னிடமிருந்து அவன் விடுவித்தான்.

அவன் தன்னை விடுவித்தாலும் அதே இடத்தில் ஆடாது, அசையாது நின்றிருந்தவளோ இன்னமும் கண்ணாடியில் தெரிந்த அவனது பிம்பத்தைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளாக ஏதாவது பேசுவாள் என்று நினைத்தவனோ, சில பல நிமிடங்களாகியும் அவள் எதுவும் கூறாது போகவும், தானாகவே பேச்சைத் தொடங்கினான்.

"எப்படி இருக்க வல்லபி?" என்று இறுகிய குரலில் கேட்டது வேறு யாருமல்ல, யாரை இனி தன் வாழ்வில் சந்திக்கவே கூடாது என்று கரையும் தன் மனதின் வலியோடு முடிவெடுத்தாளோ.. அந்த முடிவிற்காகத் தினந்தினமும் தன்னைத் தானே வெறுக்கிறாளோ.. யாரின் காதலைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று அவள் அணுவணுவாகத் துடிக்கிறாளோ.. அதே சமரன் தான்!

இந்த ஐந்து வருடங்களில் அவனது உருவத்தில் தான் எத்தனை மாற்றங்கள்?! ஏற்கனவே உடற்பயிற்சி செய்து முறுக்கேயிருந்த உடல் இன்னமும் வலிமை பெற்றிருந்தது.

முகத்தில் வயதுக்கு மீறிய முதிர்ச்சி.. முன்னமே அவன் மிகவும் இறுக்கமானவன் தான். ஆனால் இப்பொழுது அவன் கண்களிலும் தெரிந்த அந்த இறுக்கம்.. கூடவே அந்த ஒதுக்கம்.. மனதுக்குள் என்னவோ செய்தது வல்லபிக்கு!

அவள், அவனுக்குப் பதில் கூறுவதற்கு முன்பே, வீட்டு வாசலின் அழைப்பு மணி ஒலிக்க, அவள் மீண்டும் வேறு யாரோவோ என்று அவனைத் திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள்.

அவளது பார்வையின் பொருள் புரிந்தாலும், அவளது பயத்தைப் போக்க ஆறுதலாக ஒரு வார்த்தை கூடக் கூறத் தோன்றவில்லை சமரனுக்கு.

எதுவும் பேசாது அவனே சென்று வாசற்கதவைத் திறக்க, வெளியே நின்றிருந்தது வருண் தான்!

அவனைக் கண்டும் அதே ஆச்சர்யம் வல்லபிக்கு! இவர்கள் இருவரும் இங்கே என்ன செய்கிறார்கள்? என்று யோசித்தாலும், வருணைக் கண்டதும் உள்ளுக்குள்ளிருந்த மகிழ்ச்சிப் பொங்கியது அவளுக்கு.

ஆவலாக.. "வருண்! எப்படி இருக்க? நீங்க எப்படி இங்க? இங்க இந்த நேரத்துக்கு யாரோ என் வீட்டுக்குள்ள புகுந்துட்டான்.. எதுக்கு வந்தான்.. என்ன, ஏதுன்னு எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

அதை விட சமரன் எப்படி இங்க சரியான நேரத்துக்கு வந்தான்னு ஒண்ணுமே புரியல.. அவன் மட்டும் வரலைனா.. இந்நேரம் நான் என்ன ஆகியிருப்பேனோ.." என்றவளுக்குக் குரல் சற்று நடுங்கியது.

அதைச் சலனமற்ற விழிகளுடன் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு அவள் பார்த்திருக்க, வருண் தான் அவளருகே வந்து மெல்ல அவளை சோபாவில் அமரவைத்து, தண்ணீர் கொடுத்துச் சமாதானப்படுத்தினான்.

"ஏய்.. விடு.. அது தான் சரியான நேரத்துல வந்து, எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம உன்ன காப்பாத்தியாச்சுல்ல?

நீ அதையே யோசிக்காத.. சரியா?" என்று அவன் கூற, நடந்த சம்பவத்தை ஜீரணிக்க சற்று அவகாசம் எடுத்துக் கொண்டவள்.. "ஆமா.. நான் கேட்டதுக்கு நீ இன்னும் பதிலே சொல்லலியே?

நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ இங்க வந்தீங்க?" என்றாள் மீண்டும்.

அதற்கு வருண் பதில் கூறுவதற்கு முன்பாகவே..

"நாங்க இங்க வந்து ஒரு மாசமாகுது. அப்பறம் நாங்க ஒன்னும் மத்தவங்க மாதிரி இங்க தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ வரல.. ஒரு அஃபீஷியல் வேலையா வந்தோம்.." என்ற சமரனின் பதிலில் வல்லபியின் முகம் கறுத்தது.

அவள் தலை மெல்லத் தாழவும் வருணோ, சமரனை நோக்கி ஒரு கண்டனப் பார்வை வீச, சமரனோ அலட்சியமாகத் தோளைக் குலுக்கினான்.

அதைக்கண்டு சலிப்பான ஒரு தலையசைப்புடன் தானே தொடர்ந்தான் வருண்.

"நாங்க இதே அபார்ட்மெண்ட்ல தான் ஒரு மாசமா தங்கியிருக்கோம். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி வெளில நின்னு பேசிட்டு இருந்தப்போ தான் ரெண்டு பேர் பேசிக்கிட்டத கேட்டோம்.

இந்த மாதிரி இருபதாவது மாடி, பி பிளாக்ல இருக்கற யாரையோ அட்டாக் பண்ணப் போறதா அவங்க பேசிட்டு இருக்கவும், போலீசை கூப்பிட்டு சொல்லக் கூட நேரம் இல்லாததால, நாங்களே என்ன தான் ஆகுதுன்னு பார்க்கலாம்னு வந்தா.. வந்ததும் நல்லதாகிடுச்சு.." என்று கூறி அவன் பெருமூச்சு விட, அந்தக் குழப்ப நிலையிலும் வருண் கூறியதில் பல ஓட்டைகள் இருந்ததாகத் தோன்றியது வல்லபிக்கு.

அவள் முகத்தைப் பார்த்தே அவளது யோசனை செல்லும் திசையை உணர்ந்த சமரனோ, சட்டென.. "ஆனா, நீ இங்க தான் வந்து ஒளிஞ்சுட்டு இருப்பேன்னு எங்களுக்குத் தெரியாது." என்று சேர்த்துக் கூற, இம்முறை சற்று கோபம் மண்டியது வல்லபிக்கு.

அதில் அவனைச் சரக்கென்றுறு நிமிர்ந்து பார்த்தவள், உண்டான் கடுப்பில்.. "நான்னு நீங்க தெரிஞ்சு வந்தீங்களா, இல்ல தெரியாம வந்தீங்களோ.. ஆனா, விஷயம் கேள்விப்பட்டதும் எப்படி போலீசுக்கு சொல்லாம நீங்களே ஆக்ஷன்ல இறங்கலாம்னு போலீஸ் முதல்ல உங்க முட்டியைத் தான் உடைப்பாங்க.." என்று சற்று கடுப்பாகக் கூற, சமரனின் பார்வையோ அவளைக் கண்டு ஏளனமாய் சிரித்தது.

அதில் அவள் குழப்பமாய் பார்த்திருக்க.. சமரனோ.. "ஹ்ம்ம்.. இந்தியன் போலீசை இந்தக் காரணத்துக்காகவெல்லாம் முட்டியை உடைப்பங்களா உங்க ஈஜிப்ட் போலீஸ்?" என்று அவன் குறையாத ஏளனத்துடன் கேட்க, வல்லபியின் பார்வையில் ஆச்சர்யம்!

அதே ஆச்சர்யத்துடன் அவள் வருணைப் பார்க்க.. அவனோ மெல்லிய நகையுடன், "வருண் ஐ.பி.எஸ், அசிஸ்டன்ட் கமிஷனர் ஆப் போலீஸ், சென்னை." என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டவன், சமரனைச் சுட்டி,

"சமர வர்மன் ஐ.பி.எஸ், ஸுப்ரண்டன்ட் ஆப் போலீஸ், ஜூனியர் கிரேட், மும்பை.

இங்க நாங்க ஒரு கேஸ் விஷயமா தான் வந்தோம். சோ லோக்கல் போலீசுக்கு எங்களை நல்லாவே தெரியும்.

இருந்தாலும் அவளுங்களுக்கு இன்ஃபார்ம் செய்யறது நம்மளோட கடமை.. சோ நான் அவங்களுக்கு போன் செய்துட்டு தான் இங்க வந்தேன். இன்னும் சரியா அஞ்சே நிமிஷத்துல போலீஸ் இங்க இருப்பாங்க.." என்று அவன் கூற, வல்லபிக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இருவரும் தாங்கள் கொண்ட லட்சியத்தை அடைந்துவிட்டார்கள். அவர்களது உழைப்பு வீண் போகவில்லை என்று எண்ணினாலும், வருண் ஆசைப்பட்டது மாவட்ட ஆட்சியருக்குத் தான். அவன் ஏன் ஆட்சியர் ஆகவில்லை என்ற சந்தேகம் அவளுக்கு எழ,

"ஏன் வருண்? உனக்கு கலெக்டர் ஆகணும்னு தான் ஆசை? ஆனா.. நீ எப்படி ஐ.பி.எஸ்?" என்று அவள் கேட்க, அதற்கும் வருணை முந்திக்கொண்டு சமரனே பதில் கூறினான்.

"என்ன செய்யறது? ஆசைப்பட்டது கிடைக்கலைனா, கிடைச்சதை ஆசைப்பட்டு ஏத்துக்க வேண்டியது தான்.." என்று எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு தோளைக் குலுக்க, வல்லபிக்கோ மனதுக்குள் சுருக்கென்று ஊசி தைத்தது.

அதில் சட்டென அவளது கண்கள் கலங்கிவிட, அதைக் கண்ட வருண், இம்முறை வெளிப்படையாகவே.. "சமரா.. போதும்.." என்றிட, அவனிடமும்.. "போடா.." என்றுவிட்டு, பால்கனியில் போய் நின்றுகொண்டான் அவன்.

அவன் சென்றதும் வல்லபியைப் பார்த்தவனோ, மீண்டும் தனது மென் முறுவலைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டு.. "ஒரு வகைல அவன் சொல்லறத்தும் சரி தான் வல்லபி.. நான் கலெக்டர் ஆகணும்னு ஆசைப்பட்டது உண்மை தான்.. ஆனா ஐ.ஏ.எஸ் கிடைக்கல எனக்கு.

சோ, சமர் மாதிரியே நானும் ஐ.பி.எஸ் எடுத்துட்டேன்.. ஆனா நானே நினைச்சுப் பார்க்காத அளவுக்கு இந்த பவர் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.

நான் ஒரு போலிஸ்க்ரான்றதே உள்ளுக்குள்ள செம போதையா இருக்குன்னா பார்த்துக்கோயேன்.." என்று கூறி அவன் சிரிக்க, அவனது சிரிப்பில் வல்லபியும் இயல்பாக இணைந்துகொண்டாள்.

அதே சமயத்தில் வாசலில் போலீஸ்காரர்கள் வர, அவர்களது விசாரணையின் போது தான் வல்லபிக்கு ஒரு பெரிய உண்மை தெரிய வந்தது!

ஏனென்றால், அந்த அர்த்த ராத்திரியில் அவள் வீட்டுக்கு வந்தது, திருடுவதற்காகத் தான் என்று அவள் நினைத்திருக்க, போலீஸ்காரர்களோ, அது கொலை முயற்சி என்கவும் உள்ளுக்குள் நடுநடுங்கிப் போய்விட்டாள் அவள்.

அவள் எதற்காக இப்படி நாடு விட்டு நாடு வந்து, ஊர் பேர் தெரியாத ஊரில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாளோ, அதன் அர்த்தமே கெட்டுவிடும் போலல்லவா இருக்கிறது?

எதற்கு மீண்டும் மீண்டும் இந்தக் கொலை முயற்சி?

கடந்த நான்கு வருடங்களாக அமைதியாகத் தானே கழிந்து கொண்டிருக்கிறது அவளது வாழ்க்கை? அதில் மீண்டும் இந்தக் கலவரம் ஏன்? அதுவும், அன்று நடந்ததைப் அதே நாளில் மீண்டும் ஒரு கொலை முயற்சி! ஏன்? ஏன்? ஏன்? என்று அவள் தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு யோசித்துக் கொண்டிருக்க, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறுவதற்கு கூட அங்கு அப்பொழுது யாரும் இல்லை.

அவளது நிலை உணர்ந்த வருண், உடனே அவனது மாமா வீட்டினருக்குத் தகவல் கொடுக்க, அவர்களும் பதறியபடி அங்கே விரைந்தார்கள்.

அவள் மாவும், அத்தையும் அவளைப் பார்த்துக் கண்ணீர் உகுக்க, தியாதான் சமரனையும், வருணையும் சந்தேகமாகப் பார்த்தாள்.

யார் அவர்கள் என்று அவர்களிடம் விவரம் கேட்டு அறிந்து கொண்டவள், "ஓஹோ?!" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் தனது ஆச்சர்யத்தையும், கேள்வியையும் வெளிப்படுத்தினாள்.

கடைசியாகப் போலீஸெல்லாம் சென்றபிறகு, அவள் இன்னும் சில நாட்களுக்கு இப்படி இங்கே தனியாக இருக்க வேண்டாம் என்று வல்லபியின் மாமா அவளைத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்தார்.

அவரிடம் சரியென்று கூறியவள், தனது உடைகளையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்புகையில் வருணிடம்.. "ஒரு நாள் ஃப்ரீயா இருக்கப்போ வீட்டுக்கு வாங்க ரெண்டு பேரும்.." என்று கூறிக்கொண்டிருந்தவளின் விழிகள் எதேச்சையாக சமரனின் கையில் இருந்த காப்பில் பதிந்தது!

அது, அவனது பிறந்தநாளுக்கு அவள், சமரனுக்கு பரிசளித்த காப்பு!

அவளே அறியாது, "எஸ்.வி" என்று கற்களில் பொறித்த காப்பு!

அதைப் பார்த்தவளாது விழிகள் ஆச்சர்யதத்தில் விரிய, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தால் சமரனோ, அதை அலட்சியமாக மேலே ஏற்றிவிட்டபடி.. "மத்தவங்க சொன்ன மாதிரி இது, சமரன் - வல்லபி இல்லை தான்.

அதே சமயம் நீ சொன்ன மாதிரி இது, சமர - வர்மனும் இல்ல..

ஏன்னா, இது.. "சமரன் - விஷாலி" என்று இறுகிய குரலில் கூற, வல்லபியின் இதயம் கிழிந்து.. வடிந்த குருதியின் ஒரு துளி இடம் மாறி அவள் கண்களில் துளிர்த்தது!

விழி சுரக்கும் உவர் நீர்

என்னிதயம் வடிக்கும் செந்நீர்!

காலங்கள் மாறலாம்..

கள்வன் நீ வேறு மாலையும் சூடலாம்!

காதல் கொண்ட கன்னிகையின்

காயம் தான் ஆறுமோ? - என்

கண்ணீரும் தீருமோ?!

ஹேய் பங்காரம்ஸ்.. கதைக்கான கருதத்துகளை இங்க என்கூட பகிர்ந்துக்கோங்க : https://narumugainovels.com/threads/10539/
 
Status
Not open for further replies.
Top