எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

மாலையிட்ட பந்தம் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

admin

Administrator
Staff member
போட்டியில் வெற்றி பெற மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்..
 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 01

கோவை மாநகரின் பிரம்மாண்ட திருமண மண்டபம் வந்திருந்த விருந்தினர்களால் நிரம்பி இருந்தது.​

லீலாவதி மில் முதலாளி சகோதரர்களில் மூத்தவனான சத்யமூர்த்திக்கும், திலகா ஹோட்டல் மற்றும் திலகா ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் உரிமையாளரின் ஒரே மகள் கௌதமிக்கும் திருமணம் செய்ய பெரியவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர்.​

மணமகன் அறையில் "இதுலாம் சரியா வராது வாஞ்சி, சொன்னா கேளேன்டா, சித்தி நீங்க அழாதீங்க" என சத்யமூர்த்தியின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.​

வாஞ்சிநாதன் "எல்லாம் சரியா வரும் நீ அமைதியா இருந்தா மட்டும் போதும்" என அதட்ட​

"உனக்கு போயா சத்யா இப்படி ஆகனும்?" என ரத்னாவதி மறுபடியும் ஆராற்றிட​

"ரத்னா அழாதே அதான் நடந்த தப்பை சரி செய்ய போறோமே அமைதியா இரேன்" என அவளது கணவர் சுந்தரம் தேற்றினார்.​

சத்யமூர்த்தி "நாம எந்த தப்பும் செய்யலை சித்தப்பா அதனால் நமக்கு எந்த அவமானமும் இல்லை இத்தோட இந்த கேலி கூத்தையெல்லாம் நிறுத்திக்கலாம் அப்போவே சொன்னேன் இதுலாம் எனக்கு ஒத்து வராதுனு நீங்க யாரும் என் பேச்சை கேட்கவே இல்லை" என பொறிந்து தள்ளினான்.​

"அண்ணா, என் மேல் உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தா கிளம்பி மேடைக்கு வா இல்லையா உன் விருப்பம். இத்தனைக்கும் காரணம் நான் மட்டும் தான் அந்த குற்ற உணர்வோடவே நான் கடைசி வரை வாழ்ந்துக்குறேன்" என வேகமாக சொன்னவன் தன் அண்ணனின் முகம் கானாமல் அறையை விட்டு வெளியேறினான்.​

ரத்னாவதி முகத்தை துடைத்து கொண்டவள் தன் அக்காள் மகனின் கன்னம் தாங்கி "ஐயா, தங்கமே... வாப்பா எல்லாம் சரியா நடக்கும் மேலே இருந்து என் அக்காவும், அத்தானும் உங்களை பார்த்துட்டு தான் இருப்பாங்க வாப்பா" என கெஞ்சுதலாக அழைத்தார்.​

சுந்தரம் "விடு ரத்னா அவன் நம்மை நம்பலை. நம்ம மேல் மதிப்பு, மரியாதை, பாசம்னு ஒன்னும் இல்லை அதான் இப்படி ஒரே பிடியா நிக்குறான்" என கடுகடுப்போடு சொல்ல​

ஒரு முடிவோடு எழுந்த சத்யமூர்த்தி "அப்படி இல்லை சித்தப்பா. எங்களுக்கு அம்மா, அப்பாவா இருந்து இத்தனை வருஷமா தாங்குறதே நீங்க தானே உங்களை நான் அப்படி நினைப்பேனா? முதல் கோனல் முற்றும் கோனல்னு ஆகிடுமோனு பயம் இது ஒன்னும் சொப்பு விளையாட்டு இல்லையே வாழ்க்கை, தப்பி போனா மாத்த முடியாதே" என அவரிடம் தன்மையாகவே எடுத்து கூற.​

சுந்தரம் "எந்த காலத்தில்டா சத்யா இருக்க? ஊர் கூடி நிக்குது, உங்க அப்பா உறவுகள் உட்பட, அவங்க முன்னே நீ தலை குணிஞ்சிட கூடாது அது உங்க அம்மா, அப்பாவுக்கு தான் இழுக்குங்கறதை மறந்துடாதே. அது மட்டுமில்லை வி.ஐ.பி, வி.வி.ஐ.பினு மண்டபமே நிறைஞ்சுட்டு. செட் ஆகலைனா அப்புறம் சட்டப்படி விலகிட முடியும் இப்போ முதலில் ஆக வேண்டியதை பார்ப்போம். முகூர்த்தம் இன்னும் அரை மணி நேரம் தான் இருக்காம் சாஸ்த்திரி சொல்றார் வாடா" என சற்று கோபமாகவே கூறிட​

கணவனின் பேச்சை கேட்டு வெகுண்ட ரத்னாவதி "வாயை கழுவுங்க வெளிநாட்டில் இருந்து இருந்து உங்க புத்தியும் அப்படியே ஆகி போச்சு. இப்போ அவங்க கூட நம்மை போல் வாழ ஆசைப்படுறாங்க நீங்க என்னடானா வாழ ஆரம்பிக்கும் முன்னேயே பிரிவை பத்தி சொல்லி தரீங்களே..." என பதற்றத்தோடு பேசி கொண்டே போக அவளது கரம் பற்றி அழுத்திய சத்யமூர்த்தி "சித்தி அமைதியா இருங்க இப்போ என்ன நான் மணமேடைக்கு வரனும் அவ்வளவு தானே வரேன் நீங்க சொன்னபடி கேட்குறேன் தயவு செய்து நீங்க டென்ஷன் ஆகாதீங்க" என வேகமாக சொல்லி விட்டு அமைதியாக அமர்ந்து விட்டான்.​

ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்...​

விடியற்காலை முகூர்த்த என்பதால் நாலு மணிக்கே சத்யமூர்த்தி குளித்து தயாராகி இருக்க மகளை காணவில்லை என மணப்பெண்ணின் தாயார் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதாக தகவல் வர அதிர்ந்த சத்யமூர்த்தி அப்படியே அமர்ந்து விட்டான்.​

வாஞ்சிநாதன் வேகமாக மண்டபத்துக்குள் சென்று நிலவரம் அறிந்து கொண்டு சிசிடிவி காட்சிகளையும் பார்த்தவன் உடைந்து போய் மணமகன் அறைக்கே திரும்பி வந்தான். அங்கு அண்ணனின் நிலை கண்ட வாஞ்சிநாதன் தங்கள் பெற்றோருக்கு அடுத்தபடியாக தங்களை தாங்கி கொண்டே ஒரே உற்ற உறவுகளான சித்தப்பா, சித்தியை பார்க்க அவர்களும் அதிர்ந்து இருப்பதை புரிந்து கொண்டவன் மெல்ல சித்தப்பாவை மட்டும் எழுப்பி தன்னோடு அழைத்து கொண்டு மணமகள் பெற்றோரை கான சென்றான்.​

மணமகள் அறையில் பெண் வீட்டாரோடு சேர்த்து பலரும் வேடிக்கை பார்த்தபடி இருக்க மணமகளின் தாயார் திலகா தலையில் கை வைத்தபடி அழுது கொண்டிருக்க அவளருகே தியாகு நின்றிருந்தார் மகளின் செயலில் வெட்கி முகம் கருந்திருந்தவராக.​

வாஞ்சிநாதனும் சுந்தரமும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு கூட்டத்தை விலக்கி அறைக்குள் செல்ல தியாகு கையெடுத்து கும்பிட்டவர் "எங்களை மன்னிச்சுடுங்க இப்படி நடக்கும்னு நாங்க எதிர்பார்க்கலை படுபாவி நம்ப வச்சு கழுத்தறுத்துட்டா" என அழுகையோடு வேண்ட.​

ஆத்திரமான சுந்தரம் "என்ன சார் எதிர்பாக்கலை? மகளுக்கு கல்யாணத்தில் சம்மதமா இல்லையானு கேட்க வேண்டியது தகப்பனா உங்க கடமை இல்லையா? சிசிடிவியில் தெளிவா இருக்கு உங்க பொண்ணு ஒரு பையன் கூட பைக்கில் ஏறி போறது. இதுக்கு என்ன பதில் சொல்ல போறீங்க? உங்களை சும்மா விடுவோம்னு நினைக்காதீங்க இந்த சொசைட்டியில் சத்யாவுக்கு உள்ள மதிப்பு மரியாதையை நீங்க கெடுத்துட்டீங்க உங்க மேல் மான நஷ்ட வழக்கு போட்டு உண்டு இல்லைனு ஆக்கலை என் பேர் சுந்தரம் இல்லை" என கோவப்பட்டார்.​

செய்வதறியாது மலைத்து நின்ற தியாகு கண்ணீர் சிந்த அதை தாங்காத அவரது தம்பி ராஜன் அண்ணனின் கையை ஆதரவாக பற்ற வேகமாக திரும்பியவர் "சுந்தரம் சார் தயவு செய்து அமைதியா இருங்க நாம தனியா போய் பேசுவோம். தம்பி நீங்களும் வாங்க, ராஜன் என் கூட வா, அம்மாடி கலா நீயும் வாம்மா" என நால்வரையும் அழைத்து கொண்டு வேகமாக அறையை விட்டு வெளியேறி அருகே இருந்த அறையில் சுந்தரத்தையும், வாஞ்சிநாதனையும் அமர வைத்து விட்டு தன் தம்பி, அவர் மனைவியோடு மற்றோர் அறைக்கு சென்ற தியாகு பத்தே நிமிடத்தில் சுந்தரம், வாஞ்சிநாதனை கான வேகமாக வந்திருந்தார்.​

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் முகம் தெரியாத ஒருத்தியின் கழுத்தில் சத்யமூர்த்தி திருநாண் பூட்டியிருந்தான்.​

கண்கள் கலங்கி இருந்தாலும் அதை வெளிகாட்டாது குணிந்து அமர்ந்திருந்த மணப்பெண்ணின் கண்களில் தன் கழுத்தில் ஏறிய திருமாங்கல்யம் இரும்பு குண்டாய் காட்சியளித்தது.​

தன் மகள் வாழாத வாழ்வை தன் கொழுந்தனார் மகள் வாழ கூடாது என நினைத்து வயிறு எரிந்த திலகா திருமணத்தை நிறுத்த சொல்லி ஆடி தீர்க்க பெரும்பாடுபட்டு மனைவியை தியாகு அடக்கி மண்டபத்தில் இருந்து திருமணத்திற்கு முன்பே அழைத்து சென்றிருந்தார்.​

(வாங்க யார், யார் எப்படி என்னனு கொஞ்சம் பார்த்துட்டு வருவோம்)

சத்யமூர்த்தி : கோவையில் உள்ள லீலாவதி மில்லின் இரு உரிமையாளர்களில் மூத்தவன். தன் உழைப்பில் உயர்ந்தவன் பெற்றோர் இன்றி தம்பியை தானே வளர்த்தவன் வெளியே இறுகி இருந்தாலும் உள்ளே மென்மையானவன்.​

சத்யவாணி : கல்லூரி மாணவி பெற்றோர் உடன் பிறந்தோர் மட்டுமே உலகம் என வாழும் நடுத்தர வர்க்கத்து பெண். அமைதியான தோற்றம் இருந்தாலும் சற்று குறும்புகாரி, பொறுப்பானவள்.​

வாஞ்சிநாதன் : சத்யமூர்த்தியின் தம்பி, குடும்ப தொழிலை அண்ணன் வசமே முழுவதும் ஒப்படைத்து விட்டு தன் விருப்பப்படி கல்லூரி பேராசிரியர் பணியை உள்ளன்போடு ஏற்றிருப்பவன். மென்மையானவன், அமைதியான குணம் உடையவன். அண்ணன் மேல் அன்பும் பெருமதிப்பும் கொண்டவன். தன் அண்ணியை விட வயதில் மூத்தவன் என்றாலும் அவளை அன்பாய் கவனித்து கொள்ளும் அன்பான கொழுந்தனார். அண்ணி கொழுந்தன் என்கிற உறவில் ஒரு உன்னத நண்பர்கள்.​

ராஜன், கலா அன்பான தம்பதியர் அவர்களின் மூத்த மகள் சத்யவாணி, இளைய மகள் ஆதிரை, கடைகுட்டி தர்மன்.​

ராஜன் தனியார் நிறுவனத்தில் பணியில் இருப்பவர் நடுத்தர வர்க்கத்திற்கும் சற்று குறைவே, பிள்ளைகளின் படிப்பையும் அவர்களின் எதிர்காலத்தையும் மட்டுமே பிரதானமாக கொண்டு வாழ்பவர்கள் பிள்ளைகளையும் அவ்வண்ணமே வளர்த்தனர்.​

வங்கி கல்வி கடன் பெற்று பெரியவள் சத்யவாணி பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்க, ஆதிரை அரசு கலை கல்லூரியிலும், தர்மன் பத்தாம் வகுப்பும் படித்து கொண்டிருந்தனர்.​

வசதியில் குறைந்த ராஜன் குடும்பத்திற்கு உறவுகள் என பெரிதாய் யாரும் இல்லை. பணம் மட்டுமே இப்போது உறவுகளின் நெருக்கத்தை முடிவு செய்கிறது அப்படி தான் இவர்களுக்கும் உறவுகள் அமைந்திருந்தது.​

ராஜனின் அண்ணன் தங்கள் ஒரே மகள் திருமணத்திற்கு குடும்பத்தோடு அவரை அழைக்க வந்திருந்தார். பணத்தால் மட்டுமே மற்றவர்களை எடை போட கூடியவர் ராஜனின் அண்ணி திலகா. அவரது கணவர் தியாகு வாயில்லா பூச்சி தம்பி மேல் அன்பிருந்தாலும் மனைவியை மீறும் தைரியமற்றவர்.​

அண்ணனுகாக அவரது மகள் கௌதமி திருமணத்திற்கு செல்ல ராஜன் தம்பதியர் முடிவெடுத்திருந்தனர்.​

தம்பி மக்களின் மேல் பாசம் கொண்ட தியாகு பிள்ளைகளையும் அழைத்து வர சொன்னார் அது சத்யவாணியின் வாழ்வில் மிகப்பெரும் திருப்பத்தை உண்டாக்க போவதை நினைத்து விதி சிரித்தது.​

திருமண பெண் முகூர்த்த நேரத்தில் தான் விரும்பியவனோடு சென்று விட. மணமகனின் சித்தப்பா சுந்தரம் பெண் வீட்டார் மேல் மானநஷ்ட வழக்கு தொடுக்க போவதாக கூற. கோர்ட், கேஸ்க்கு பயந்த தியாகு தன் தம்பியின் காலில் விழுந்து அவர் மூத்த மகளை தங்கள் மகளுக்கு பார்த்திருந்த மணமகனுக்கு கொடுக்க கேட்டார்.​

மணமகனின் தோற்றம், வசதி, கேள்விபட்ட நற்குணம் ஆகியவை ராஜன் தம்பதியருக்கு சற்று திருப்தியாய் இருக்க அண்ணனின் அழுகையிலும், வற்புறுத்தலிலும் அரை மனதாய் சம்மத்தித்தனர்.​

பெற்றோரின் முடிவில் சத்யவாணியோ முகம் வெளுத்து நின்றிருந்தவள் தன் படிப்பை பற்றி கவலைபட்டு தந்தையிடம் முறையிட அவரோ மகளிடம் பேசி பயனற்று தன் அண்ணன் வழியை பின்பற்ற பெற்ற தந்தை காலில் விழும் அவலம் பொறுக்காத மகள் அழுகையோடு திருமணத்திற்கு சம்மதம் தெரிவித்தாள்.​

மணமக்கள் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் கானாமலேயே திருமணம் முடிந்திருந்தது.​

வளரும்...​

கதையை படிச்சுட்டீங்களா இந்த பகுதியை பத்தின உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 
Last edited:

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 02

முதலிரவு அறை இறுகிய முகத்தோடு சத்யமூர்த்தி கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தான். மனம் எதையெதையோ எண்ணி கோபத்தில் இருந்தது யார் மேல் கோபம் எதனால் கோபம் என்பதெல்லாம் இல்லாமல் கண்மூடிதனமான ஆத்திரம்.​

திருமணமே வேண்டாம் என முப்பது வயது வரை உழைப்பு என்று வாழ்ந்தவனை தம்பியின் தொடர் நச்சரிப்பு சற்று இளக செய்ய திருமணத்திற்கு சம்மதம் சொன்னான்.​

பெண் பார்த்தது குடும்பம், குலம், கோத்திரம் விசாரித்தது வரை தம்பி வாஞ்சிநாதனே பெற்றோர் இன்றி பெற்றோருக்கு அடுத்தபடியாக இருந்த சித்தி, சித்தப்பாவை வெளிநாட்டில் இருந்து வரவழைத்து வீட்டளவில் நிச்சயம் செய்தான்.​

திருமணத்திற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் ஒற்றையாளாய் கவனித்து கொண்டான். திருமணத்திற்கு முன்பான கடைசி மூன்று நாட்கள் அறவே உறக்கம் இன்றி ஓடி ஓடி அண்ணன் திருமணத்திற்காக உழைத்தவனும் அவனே தன் அண்ணனை விட மூன்று வயதே இளையவன். அவன் திருமணத்தை பற்றி அண்ணன் பேச, தனக்கு ஒரு அண்ணி வராமல் தான் திருமணம் செய்ய மாட்டேன் என உறுதியாய் நிற்கவும் தான் மூத்தவன் திருமணத்திற்கு உடன்பட்டதே அதுவும் பிழையாகி போய் விட அதோடு கிளம்ப எண்ணியவனை தம்பியின் பிடிவாதம் தடுத்திருந்தது எங்கே இதை விட்டால் தன் அண்ணன் பிரம்மசாரியாகவே வாழ்ந்து விடுவானோ என அஞ்சிய இளையவன் அண்ணனை கெஞ்சி, அதட்டி, மிரட்டி ஒரு வழியாய் திருமணத்தை முடித்தான்.​

முதலிரவு புதிதாய் திருமணம் ஆன தம்பதியருக்கு மிகவும் கிளர்ச்சியையும், மகிழ்வையும் தர கூடிய நாள் ஆனால் இங்கே ஒருவர் முகம் கூட ஒருவருக்கு சரியாக தெரியாத இந்த தம்பதிக்கு இந்த நாள் எப்படிபட்டதாக இருக்க போகிறது?​

அன்னை மற்றும் சின்ன மாமியாரின் வற்புறுத்தலால் அலங்காரம் முடிந்து அர்த்தம் புரியாத திருமணத்தின் அடுத்த சடங்கான முதலிரவுக்கு மனம் முழுக்க பயத்தோடும் வெறுப்போடும் சத்யவாணி தயாரானாள்.​

தனக்கு தாலி கட்டியவனுக்கும் இந்த திருமணத்தில் சம்மதம் இல்லை என்பதை சத்யவாணி புரிந்து கொண்டாள் தாலி கட்டி அக்னி வலம் வரும் போது தன் கையை பட்டும்படாமலும் பற்றி இருந்தவன் மெட்டியிடும் போதும், அருந்ததி பார்க்கும் சடங்கிலும் தன் முகம் பாராமலேயே இருந்ததையும் ஓரளவு கவனித்திருந்தாள். பிடிக்காத திருமணம் விரும்பாத மனைவி என்றபோதும் கட்டிய தாலிக்கான உரிமையை நான்கு சுவற்றுக்குள் நிலைநாட்ட நினைத்தால் எப்படி அதை ஏற்பது எனவும் உள்ளூர கலங்கி தவித்தாள்.​

மனதில் உள்ள கலக்கத்தை வெளியே தெரியாதவாறு மறைத்தபடி சின்ன மாமியார் சொன்னபடி வெள்ளி பால் சொம்பை ஏந்தி கொண்டு சத்யவாணி மாடியில் உள்ள அறைக்கு சென்றாள்.​

கதவை அனுமதிக்காக தட்டி விட்டு உள்ளே சென்ற சத்யவாணி, அறை அரையிருட்டில் இருப்பதை கண்டு ஒரு நொடி அதிர்ந்தவள் மெல்ல தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு அறையினுல் சென்று ஸ்விட்சு இருக்கும் இடம் தேடி விளக்கை ஒளிர செய்தாள்.​

அறையை ஒட்டியபடி இருந்த பால்கனியில் வானத்தை வெறித்தபடி பட்டு வேட்டி சட்டையில் இருந்தவனை கண்டு பெண்ணவளுக்கோ உள்ளே திக்கென்றது ஆள் சற்று உடல் பலமுள்ளவன் என்பதை பார்த்த மாத்திரத்திலேயே யாராகினும் அறிந்து கொள்ள முடியும். சிக்ஸ்பேக், செவன்பேக் என சினிமாத்தனம் இல்லாமல் உண்மையான உழைப்பில் உருவான திடமான உடல்கட்டு.​

சத்யவாணி அறையில் சுற்றிலும் பார்வையை சுழற்றியவள் அங்கே இருந்த மேஜை மேல் பால் சொம்பை வைத்து விட்டு அருகே இருந்த சோபாவில் சென்று அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டாள்.​

சற்று பொறுத்து அறைக்குள் வந்த சத்யமூர்த்தி சோபாவில் அமர்ந்தபடியே எதிரே சுவற்றை வெறித்து கொண்டிருந்தவளை கண்டு ஒரு நொடி மனம் இரங்கியவன் மறு நொடியே அந்த இரக்கத்துக்காக தன்னை தானே நிந்தித்தும் கொண்டான்.​

தன்னை யாரோ பார்க்கும் உள்ளுணர்வு சரியாய் சத்யவாணிக்கு வேலை செய்ய மெல்ல திரும்பி பார்த்தவள் அங்கே கடுவன் பூனையாய் முகம் இறுக நின்றிருந்தவனை கண்டு அதிர்வோடு தன்னிச்சையாய் எழுந்து நின்றிருந்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "இந்த மரியாதைக்கெல்லாம் ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை" என எடுத்தெரிந்து சொல்ல.​

ஆண்ணவனின் பேச்சை கேட்டு ஆத்திரமான சத்யவாணி வேகமாக சோபாவில் நன்றாக சாய்ந்து கால்களையும் சம்மணம் இட்டு அமர்ந்து கொண்டவள் நிமிர்வோடு "வேற எதில் சார் நாங்க குறைச்சல்? பணத்திலா? வசதியிலா? ஆமாம் அது உங்களை விட பற்பல மடங்கு குறைவு தான் ஆனா மானம், மரியாதை, கௌரவத்தில் நாங்க உங்களுக்கு குறைஞ்சவங்க இல்லை பணம் இல்லாதவ, பின்புலம் இல்லாத குடும்பத்தை சேர்ந்தவ தானேனு என் தன்மானத்தை சீண்டி பார்க்காதீங்க அது நல்லதுக்கு இல்லை அப்புறம் தாலி கட்டியாச்சேனு அதுக்கான உரிமையை எடுத்துக்கவும் நினைக்காதீங்க எனக்கு அதையெல்லாம் நினைச்சு பாக்க கூட பிடிக்கலை" என சற்று அதிகாரமாகவே சொன்னாள்.​

சத்யமூர்த்தி உள்ளூர திகைத்து போனான் வசதி குறைவு பணம், வசதிக்கு ஆசைப்பட்டு தான் இந்த அவசர திருமணத்திற்கு இவள் சம்மதித்திருப்பாள் என்கிற அவன் எண்ணம் ஆட்டம் கண்டு விட அந்த நிலையிலும் அவள் அமர்ந்திருக்கும் தோரணை உள்ளூர சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அதை வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் தனக்கென ஒரு இருக்கையை எடுத்து போட்டு அவள் எதிரே அமர்ந்தவன் "என்னை கல்யாணம் செய்துக்க நீ ஏன் சம்மதிச்ச?" என நேரடியாகவே கேட்டான்.​

சத்யவாணி அமைதியாய் தலைகுணிய அவனும் விடாமல் திரும்ப கேட்க​

ஆத்திரமான சத்யவாணி "பெத்த அப்பா காலில் விழும் போது எந்த மகள் தான் சார் சம்மதிக்கமாட்டா" என அழுகையோடு ஆவேசமாகவே பதிலளித்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி திகைத்து போனான் இப்படி ஒரு பதில் வரும் என எதிர்பாராதவன்.​

தன் எதிரே இருப்பவனது திகைத்த தோற்றம் கண்ட சத்யவாணி மண்டபத்தில் நடந்தவை அனைத்தையும் சொன்னாள்.​

சத்யமூர்த்தி "மை காட் நீ படிக்குறியா? அப்போ உன் வயசு என்ன?" என அதிர்ச்சியோடே கேட்க​

சத்யவாணி "பிஇ இசிஇ தேர்ட் இயர் படிக்குறேன். இன்னும் ஒன்னரை வருஷம் படிப்பு இருக்கு. மார்ச் வந்தா இருபத்தியோரு வயசு முடிய போகுது" என தரையை பார்த்தபடியே கூற​

சத்யமூர்த்தி முகம் இப்போது இருண்டு விட சத்யவாணி அவனது முகம் பார்த்தவள் இது தான் சமயம் என "சார் பீளீஸ் என் படிப்பை நிறுத்திடாதீங்க நான் நல்லா படிப்பேன் போன செமஸ்டரில் கூட நான் டிப்பார்டமெண்ட் ஃபர்ஸ்ட் வந்தேன் வேனும்னா என் காலேஜில் வந்து விசாரிச்சு பாருங்க. என் படிப்பு செலவு கூட உங்களுக்கு கிடையாது எஜூகேஷன் லோன் போட்டு தான் படிக்குறேன் உங்களுக்கு செலவு எதுவும் வைக்க மாட்டேன் பீளீஸ் நான் படிக்கட்டுமா? என் தேவைக்கு நானே பார்ட் டைம்மா ஏதாவது வேலை பார்த்துக்குறேன். நான் படிச்சு வேலைக்கு போய் என் படிப்பு கடனை அடைக்கனும், என் தம்பி, தங்கச்சியை நல்ல நிலைக்கு உயர்த்தனும், எங்க அப்பா, அம்மாவை கவனிச்சுக்கனும் சார் பீளீஸ்" என தழைந்த குரலிலேயே பேசினாள்.​

சத்யமூர்த்தி அவளது முகம் பார்த்தவன் "நீ எங்கே படிக்குற சென்னையிலேயேவா?" என கேட்க​

சத்யவாணி மனதில் நம்பிக்கை வர "இல்லை சிதம்பரத்தில் படிக்குறேன். அண்ணாமலை யுனிவர்சிட்டி எங்க பெரியப்பா தான் அங்கே தெரிஞ்சவங்க மூலமா சேர்த்து விட்டாங்க" என்றிட.​

சத்யமூர்த்தி "அப்போ ஹாஸ்ட்டலா?" என வினவ​

சத்யவாணி ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவன் "சரி உனக்கு இந்த கல்யாணத்தில் விருப்பம் இல்லையா?" என கேட்க​

சத்யவாணி "விருப்பமா இல்லையானு சொல்ல தெரியலை சார் எப்போனாலும் எங்க அம்மா, அப்பா கை காட்டுறவனை...ரை..." என தன் போக்கில் பேசி கொண்டிருந்தவள் தன் எதிரே இருப்பவன் தோற்றம் கண்டு தான் கூறியதை சற்று திருத்தி தொடர்ந்தாள்​

"...தான் நான் கல்யாணம் செய்திருப்பேன் ஆனா வேலைக்கு போய் கொஞ்சம் சம்பாரிச்சு தம்பி, தங்கச்சி பெயரில் டெபாசிட் பண்ணிட்டு கல்யாணம் செய்துக்க நினைச்சேன். இந்த கல்யாணம் பிடிக்கலைனு விலகி போக என் குடும்பம் என்னை அனுமதிக்காது ஆமாம் அது அப்பாவோட கௌரவத்தை குலைச்சுடும் உங்களுக்கு என் அக்காவை தான் பிடிக்கும்னு எனக்கு புரியுது என்னை பிடிக்கலைனும் புரிஞ்சுட்டு ஆனா இந்ந பந்தத்துலேர்ந்து எப்படி வெளியே வரதுனு எனக்கு தெரியலை டைவர்ஸ்லாம் எங்க வீட்டில் ஒத்துக்கமாட்டாங்க நீங்க உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி வாழ்ந்துகோங்க நான் எதுவும் பிரச்சனை பண்ண மாட்டேன்.​

இங்கே கோவையில் நடக்குறது அங்கே சென்னையில் எங்க வீட்டுக்கு தெரிய போறது இல்லை. நமக்கு கல்யாணம் ஆனதை நான் யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன். முக்கியமா உங்ககிட்ட எதுக்கும் வந்து நிக்க மாட்டேன் ஆனா எங்க வீட்டுக்கு மட்டும் எதுவும் தெரிய வேனாமே பீளீஸ் அட்லீஸ்ட் என் தங்கச்சிக்கு ஒரு வாழ்க்கை அமையுற வரைக்குமாவது சார் அப்புறம் பொறுமையா எங்க அம்மா, அப்பாகிட்ட விஷயத்தை சொல்லிட்டு எங்கேயாவது வெளியூர் இல்லை வேற மாநிலத்தில் வேலை தேடிகிட்டு போய்டுறேன் சார்" என காலையில் இருந்து தான் யோசித்து வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொட்டி முடித்தாள்.​

இப்போதும் சத்யமூர்த்தி திகைத்து போனான் 'தன்னை இவள் என்னவென நினைத்து கொண்டு இப்படி பேசுகிறாள்? கல்யாணம், தாலி என்பது அத்தனை புனிதமற்று போய் விட்டதா? டைவர்ஸ் அத்தனை எளிதா? அவள் குடும்பத்திற்கு மட்டும் தான் கௌரவம் உள்ளதா? இவன் குடும்பம் என்ன அதையெல்லாம் துறந்து விட்டதா? இவள் அக்கா முகம் கூட சரியாக நினைவில் இல்லாத போது அவளை நினைத்து தான் உருகுவதாக கூறுவதும் அன்றி எப்படி வேனாலும் வாழ்ந்து கொள் என தர்மதாதா அனுமதி வேறு அளிக்கிறாளாமா? கல்யாணம் ஆனதை இவள் யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் இன்று காலை திருமணத்திற்கு வந்திருந்த அத்தனை பேருக்கும் தான் தெரியுமே' என சுருசுருவென ஆத்திரம் உள்ளூர வந்தாலும் அவளது வயது சட்டென நினைவு வர பொங்கிய பாலில் குளிர் நீர்பட்டது போல் அடங்கியவன் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து "சரி நீ உன் விருப்பம் போல் படி நம்ம கல்யாண விஷயத்தை ஒதுக்கி வை எனக்கும் என் தம்பி வாழ்க்கை முக்கியம் எனக்கு கல்யாணம் ஆகாம அவன் கல்யாணம் செய்துக்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான் அதனால் நாம இப்போ பிரிஞ்சா அது அவன் வாழ்வையும் கெடுக்கும் நாம ஏன் ஒரு நட்போட இருந்துக்க கூடாது?" என இயல்பாக பேச​

சற்று நேரம் சிந்தித்த சத்யவாணி ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "சரி நீ போய் தூங்கு காலை மத்ததை பேசிக்கலாம்" என்றான்.​

சத்யவாணி "வ... வந்து... வந்து சார்..." என தயங்க சத்யமூர்த்தி என்னவென கேட்க​

சத்யவாணி தொடர்ந்தாள் "...ந... நம... நமக்குள்ள ஒன்னும் நடக்கலைனு நீங்க உங்க சித்திகிட்ட நாளைக்கு சொல்லிடுவீங்களா?" என இறங்கிய குரலிலேயே தடுமாற்றத்தோடு அவன் முகம் கானாமல் கேட்க​

சத்யமூர்த்தி "இப்படி ஒரு கல்யாணத்தில் உடனே இதுலாம் நடக்காதுனு அவங்களுக்கே தெரியும் ஏதோ சம்பிரதாயத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காங்க, அதோட இதையெல்லாம் போய் அவங்ககிட்ட நான் எப்படி சொல்லுவேன்? ஆமாம் இதை ஏன் கேட்குற?" என விளக்கம் சொல்லி வினவ​

சத்யவாணி "எங்க அம்மா சொன்னாங்க "நீ சின்ன பிள்ளை இல்லை பாப்பா இந்த காலத்து பிள்ளைங்களுக்கு எல்லாம் தெரியுது. நாம கனவிலும் நினைச்சு பாக்காத பெரிய இடத்தில் உனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டு உன் வீட்டுகாரரும் நல்லவர் தானாம். மாப்பிள்ளை மனசு கோனாம நடந்துகோ போக போக எல்லாம் சரி ஆகிடும் மாப்பிள்ளை விரும்பினா மறுக்காதே" அப்படினு கண்ணில் தண்ணியோட சொன்னாங்க விஷயம் தெரிஞ்சா திட்டுவாங்க அதான் கேட்டேன் அதோட எங்க அம்மா சொன்னாங்க என்கிறதுக்காக என் மனசில் இல்லாத உங்களோட என்னால் பெட் ஷேர் பண்ணிக்க முடியாது சார். கல்யாணம் என்கிறது பிசிக்கல் ரிலேஷன்ஷிப்க்கான லைசன்ஸ் இல்லைனு நினைக்குறவ நான் ரெண்டு மனசும் ஒரு புள்ளியில் இணைஞ்சு அன்பா இருக்கனும், பரஸ்பரம் நம்பிக்கை வேனும், அக்கறையை காட்டனும் அப்புறம் அன்யோன்யம் தானா வரும் அது தான் உண்மையான தாம்பத்தியம் இல்லைனா அதுக்கு பேர் வேற சார் புரியும்னு நினைக்குறேன்" என தெளிவாகவே சொன்னாள்.​

பெண்ணவளின் தெளிவில் சற்று திகைத்த சத்யமூர்த்தி "நான் யார்கிட்டயும் எதையும் சொல்ல மாட்டேன் நீ தைரியமா இரு. நம்ம வாழ்க்கை ஒரே பாதையில் பயணமாகும்னு நாம நினைக்கலை ஆனா இணைஞ்சுட்டு அதோட போக்கையும் நாம கடவுள்கிட்டயே கொடுத்துடுவோம் இந்த தாலி, தாம்பத்தியம் இதுக்கெல்லாம் அர்த்தம் நமக்குள்ள தானா கிடைக்கும் வரை நாம அதை பத்தி நினைக்கவே வேண்டாம்" என்றிட சத்யவாணி ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள்.​

படுக்கையை நோக்கி சென்ற சத்யமூர்த்தி நின்று திரும்பி பார்த்தவன் "உன் பேர் என்ன?" என கேட்க​

இப்போது திகைப்பது அவளது முறையானது "சத்யவாணி" என்றாள் சிறிய குரலில்.​

சத்யமூர்த்தி மனதில் வாஞ்சிநாதன் 'அண்ணா உனக்கும் அண்ணிக்கும் பெயர் பொருத்தும் கூட அபாரமா இருக்கு இது கடவுள் செயல்' என காலை சொன்னது ஓங்கி ஒலிக்க தலையை இடவலமாக உலுக்கி கொண்டவன் "குட் நைட்" என கூறி விட்டு விடுவிடுவென சென்று படுக்கையின் ஒருபுறமாக சுவற்றை பார்த்தபடியே படுத்து கொண்டான்.​

சில நிமிடங்கள் நின்றிருந்த சத்யவாணி சுற்றும் முற்றும் பார்த்து சோபாவில் கிடந்த சிறு சிறு குஷன்களை எடுத்து சென்று படுக்கையில் இருவருக்கும் நடுவே அரண் போல் அமைத்து விட்டு படுக்கையின் மறுபுறம் படுத்து கொண்டாள்.​

இருள் பிரியும் முன் கண் விழித்த சத்யமூர்த்தி எழுந்து அமர்ந்தவன் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தபடியே இருப்பதை கண்டு திரும்பி பார்க்க குஷன் ஒன்றை அணைத்து கொண்டு மற்றோர் குஷன் மேல் ஒரு காலை தூக்கி போட்டு கொண்டு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தவள் கழுத்தில் நேற்று தான் கட்டிய புது மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்த்த திருமாங்கல்யம் சேலைக்கு வெளியே வந்து குஷன் மேல் கிடந்தது அவளது குழந்தை முகம் கண்டவன் இதழ்கள் தன்னிச்சையாய் விரிந்தது.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/





 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 03

குளித்து முடித்து ஹாலிற்கு வந்த சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியை கண்களால் தேடியவன், சோபாவில் அமர்ந்து ஏதோ நோட்டில் குறித்து கொண்டிருந்தவன் அருகே சென்று அமர்ந்தான்.​

தன் அண்ணனை கண்டு முகம் மலர்ந்த வாஞ்சிநாதன் "வா அண்ணா" என அழைக்க.​

தம்பியின் முகத்தில் இருக்கும் மலர்ச்சி தனது திருமணத்தால் என்பதை உணர்ந்தவன் அவனது கண்களின் சிவப்பை கண்டு "நைட் தூங்குனியா இல்லையாடா? இப்படி கண்ணெல்லாம் சிவந்து கிடக்கே இந்த நேரத்தில் என்ன எழுதிகிட்டு இருக்க" என வருத்தமாக அவனது தலை கோதி கேட்க.​

வாஞ்சிநாதன் "இம் தூங்கினேன் இது கல்யாண வரவு, செலவு கணக்கு சரி பார்த்துகிட்டு இருக்கேன். அதை விடு அண்ணா உனக்கு அண்ணியை பிடிச்சு இருக்கா?" என உற்சாகமாக வினவ​

தன் தம்பி இறுதியாக சொன்னதை கேட்ட சத்யமூர்த்தி "அண்ணியா? அவ உன்னை விட சின்ன பெண் வாஞ்சி" என சிரிப்போடு சொல்ல​

அவசரமாக சுற்றும் முற்றும் பார்த்த வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை கைபிடியாய் தனது அறைக்கு அழைத்து சென்றவன் "வயசில் சின்னவங்கனாலும் அவங்க என் அண்ணன் மனைவி. எனக்கு அண்ணி தானே அண்ணா. வீட்டில் அண்ணியோட குடும்பம் இருக்காங்க இப்படி பேசாதே அவங்க கேட்டா வருத்தப்படுவாங்க" என எடுத்து கூற​

சத்யமூர்த்தி வழக்கம் போல் தனது தம்பியை முறுவலோடு பார்த்தவன் "நான் எப்போதும் சொல்றது போல் நீ என்னை விட வயசில் சின்னவன்னாலும் பக்குவமானவன் வாஞ்சி" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "ச்சு பேச்சை மாத்தாதே அண்ணா, அண்ணியை பிடிச்சு இருக்கா உனக்கு?" என ஆவலாக கேட்க​

சத்யமூர்த்தி "உன் அண்ணியை பிடிச்சு இருக்கா இல்லையானு சொல்ல தெரியலை எப்படினாலும் அவ தானே என் மனைவி ஆனா ரொம்ப சின்ன பொண்ணுடா இருபத்தியோரு வயசு தான் ஆகுதாம். படிப்பே முடிக்கலை படிக்குற பிள்ளையை பிடிச்சு இப்படி கல்யாணம்... அதுவும் அவசர கல்யாணம் செய்து வச்சு இருக்கீங்களே இது தப்பு இல்லையா?" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "ஏன் அண்ணா இப்படி சொல்ற? அவங்களும் சம்மதிச்சு நடந்த கல்யாணம் தானே, நான் அதுலாம் யோசிக்காம செய்வேனா? அந்த கௌதமியை விட இவங்க குணத்தில் உசத்தினு பார்த்தாலே தெரியுது என்ன பணம், வசதி குறைவு அதனால் என்ன நாம மட்டும் என்ன பரம்பரை பணக்காரங்களா?​

அப்பா, அம்மா உழைச்சாங்க அதை நீ பெருக்கின நாமலும் இப்போ ஊரில் பெரிய ஆளா இருக்கோம் எல்லாம் என் தப்பு அப்போவே அந்த கௌதமி வரன் சரியாபடலைனு தரகர்கிட்ட கேட்டேன் பாவி பய நல்ல குடும்பம் அது இதுனு பேசி ஏமாத்திட்டான் வசதி கம்மியாவே பாருய்யானும் சொன்னேன் அவன் கேட்கலை அந்த கௌதமியோட அம்மா கொடுத்த அதிக பணம் அவனை ஆட்டி வச்சு இருக்குனு இப்போ புரியுது. அந்த ஆள் என் கண்ணுலையேபடலை கையில் கிடைச்சா அடி வெளுத்து விட்டுறுவேன்" என ஆத்திரத்தோடு முடித்தான்.​

தம்பியின் தோளை தட்டிய சத்யமூர்த்தி "அமைதியா இரு வாஞ்சி இன்னார்க்கு இப்படினு கடவுள் எழுதின கணக்கு இருக்கு அதை நம்மால் மாத்திட முடியுமா?" என கூற​

வாஞ்சிநாதன் "சின்ன பசங்க வெள்ளாமை வீடு வந்து சேராதுனு நம்ம சித்தி ஒரு பழமொழி சொல்லுவாங்களே அது மாதிரி தான் அண்ணா நான் உனக்கு கல்யாணம் பேசின கதையும் ஆகி போச்சு சாரி அண்ணா அந்த நேரம் நீ ரொம்பவே மனசு நொந்து போய்ட்ட பொண்ணு ஓடிட்டுனு தெரிஞ்சு நானே துடிச்சு போய்ட்டேன் உனக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்துக்கு என்னை மன்னிச்சுடு அண்ணா" என கண்கள் கலங்கவே தன் தமையனிடம் வருத்தம் தெரிவித்தான்.​

தன் தம்பியை அணைத்து கொண்டவன் "என்ன வாஞ்சி நீ அழலாமா? இதில் உன் தப்பு என்ன இருக்கு. அந்த பொண்ணோட அம்மா அத்தனையும் தெரிஞ்சே அவளை வற்புறுத்தி இந்த கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணி இருக்காங்க அவளையும் குத்தம் சொல்ல கூடாது மனசில் ஒருத்தனை வச்சுகிட்டு என்னை அவ கல்யாணம் பண்ணி எப்படி சந்தோஷமா வாழ்வா? அவ நேரடியா என்கிட்ட பேசி இருந்தா நானே கல்யாணத்தை நிறுத்தி இருப்பேன் அதுக்கும் அந்த அம்மா இடம் தந்துட கூடாதுனு தான் நீ அந்த பொண்ணுகிட்டு என் செல் நம்பர் கொடுத்தப்போ கல்யாணத்துக்கு முன்னே பொண்ணும் பையனும் பாக்குறது, பேசுறதுலாம் எங்க குடும்ப பழக்கம் இல்லைனு அந்த பொம்பளை சொன்னுச்சே அதுக்கு காரணம் இதான் விட்டு தள்ளு முடிஞ்சது முடிஞ்சு போச்சு இனி புலம்பி ஆக போறது என்ன? அப்புறம் நீ ஒன்னும் சின்ன பிள்ளை கிடையாது கல்யாண வயசு ஆம்பளை அதை விட இந்தியாவின் வளர்ச்சி தூண்களான மாணவர்களை உருவாக்குற கல்லூரி பேராசிரியர் நீ எடுத்த ஒரு முடிவு தவறாகி போனதால் வருத்தப்படாதே அதான் நீ நினைச்சபடி உன் அண்ணனை குடும்பஸ்தன் ஆக்கிட்டியே இனி அடுத்து உன் கல்யாணம் தானே" என பொறுமையாக இளையவனுக்கு எடுத்து கூறி விட்டு மெல்ல தம்பியின் திருமண விஷயத்தை எடுத்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் "சரி விடு அண்ணா அதுங்க பண்ண திருட்டுதனத்தால் தானே நமக்கு அண்ணி கிடைச்சு இருக்காங்க ஆனா அதுக்குள்ள என்னை கல்யாணம் செய்ய சொல்லாதே இன்னும் ஒன்னு ரெண்டு வருஷம் போகட்டும் அண்ணி கையால் ரெண்டு வருஷமாவது சாப்பிட்டுக்குறனே" என அமைதியான முறுவலோடு சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "உன் அண்ணி தானே... நமக்கு சமைச்சு போட தான் வந்து இருக்கா பாரு..." என கேலியாக ஆரம்பித்தவன் தம்பியின் முகத்தில் குழப்பத்தின் சாயலை கண்டு "...அவ படிக்க ஆசைபடுறா வாஞ்சி, படிக்கட்டும் சின்ன பொண்ணு இந்த கல்யாணம் அவளுக்கும் அவ்வளவா பிடித்தம் இல்லை..." என ஆரம்பித்து இரவு தாங்கள் பேசியவற்றின் சாராம்சத்தை மட்டும் கூறி தொடர்ந்தான் " ...மெச்சூரிட்டியே இல்லை அவளுக்கு, ரொம்ப சிறு பிள்ளைதனமா இருக்கா அவங்க அம்மாவுக்கு ரொம்ப பயப்படுறா. நீ ஒரு கல்யாணத்தை சீக்கிரம் செய்துகிட்டா இந்த வீட்டுக்கு உன்னாலாவது உருபடியா ஒரு மருமகள் வருவா" என கூறி முடித்தான்.​

தன் அண்ணனின் பேச்சை கேட்ட வாஞ்சிநாதன் சற்று நேரம் அமைதியாக எதையோ யோசித்தவன் "எனக்கு ஒரு உண்மையை மட்டும் நீ சொல்லு அண்ணியை பார்த்தா உனக்கு வெறுப்பு ஏதும் வருதா?" என கேட்க​

சத்யமூர்த்தி மறுப்பாக தலையசைக்க இளையவன் முகம் மெல்ல மலர்ந்து தொடர்ந்தான் "அண்ணா, நம்ம அம்மா அப்பா உயிரோட இருந்திருந்து இப்படி ஒரு சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருந்தா அவங்க என்ன செய்திருப்பாங்க? உங்களை பிரிய விடுவாங்களா? பொறுமையா அண்ணிக்கு எடுத்து சொல்லி விளங்க வைப்பாங்க அதையே நான் செய்ய கூடாதா? அண்ணினா இன்னொரு அம்மானு சொல்லுவாங்க எனக்கு சத்யவாணி அண்ணியை பிடிச்சு இருக்கு அண்ணா அவங்க தான் உனக்கு ஏத்தவங்க நம்ம குடும்பத்துக்கு பொருத்தமானவங்க. நான் செய்த தப்புக்கு நானே பரிகாரம் பண்ணுறேன் உன் வாழ்க்கையை சீராக்காம என்னால் எனக்குனு ஒரு வாழ்வை அமைச்சுக்க முடியாது அம்மா, அப்பா ஆன்மா என்னை மன்னிக்காது அண்ணா தயவு செய்து மறுக்காதே" என ஆழ்ந்த குரலில் கூறினான்.​

சத்யமூர்த்தி "இதுலாம் சரியா வருமா வாஞ்சி? அவ ரொம்பவே சைல்டீஷா இருக்கா... சில விஷயத்தில் தெளிவும் தான் ஆனா இ... இதுலாம் சரியா வரும்னு எனக்கு தோனலை அவ எப்போ புரிஞ்சு... என்னை ஏத்துகிட்டு... காலம் ஓடிடும்டா உன் வாழ்க்கையை நீ பாரு அதை விட்டுறாதே என் விதிபடி எதுவும் நடக்கட்டும்" என இளையவன் கன்னம் வருடி சொல்ல.​

தன் கன்னம் வருடிய அண்ணனின் கரம் பற்றிய வாஞ்சிநாதன் "நான் சொன்னதை செய்வேன் கவலைபடாதே முதலில் அண்ணி அவங்க விருப்பப்படி படிக்கட்டும் மத்ததை நான் பார்த்துக்குறேன் அப்புறம் இனி நான், நீனு பிரிச்சு பேசாதே மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு அண்ணா" என முறுவலோடு முடித்தான்.​

சத்யவாணியின் குடும்பத்தினர் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தனர். பெரியவர்கள் பதற்றமும், பயமுமாக இருக்க சின்னவர்கள் தங்கள் அக்காவின் திடீர் திருமணத்தால் குதுகலமாகவே இருந்தனர்.​

அறையில் இருந்து வெளியே வந்த சகோதரர்கள் முதலில் கண்டது பெரியவர்களின் கண்களில் இருந்த பதற்றத்தை தான்.​

தங்கள் மாப்பிள்ளை மற்றும் அவன் தம்பியை கண்டு அவசரமாக பெரியவர்கள் எழுந்து நின்றனர்.​

தன் அண்ணியின் பெற்றோர் தங்களை கண்டு எழுந்ததை கண்ட வாஞ்சிநாதன் வேகமாக அவர்கள் அருகே சென்றவன் "உட்காருங்க மாமா, அத்தை நாங்களும் உங்க பிள்ளைகள் மாதிரி தான் உட்காருங்க" என கூறி இருவரையும் அமர வைத்தான்.​

அன்னை அருகே ஆதிரை சென்று நின்று கொள்ள தர்மனை தனதருகே அமர வைத்து கொண்டான் வாஞ்சிநாதன்.​

சத்யமூர்த்தி தனது தம்பி அருகே அமர்ந்தவன் "காபி சாப்பிட்டீங்களா? உங்க ரூம்லாம் வசதியா இருக்கா?" என விசாரித்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் "என்ன அண்ணா பொதுவா பேசுற அவங்க அண்ணியோட அம்மா, அப்பா மட்டும் இல்லை உன் மாமனார், மாமியார் முறை சொல்லி பேசு" என இதமாகவே சொன்னான்.​

ராஜன் "காபிலாம் சாப்பிட்டோம் தம்.. " என தடுமாற வாஞ்சிநாதன் "உங்களுக்கு வேற தனியா சொல்லனுமா மாமா? உங்க மாப்பிள்ளை உரிமையா கூப்பிட்டு இயல்பா பேசுங்க" என்றான் புன்னகையோடு.​

கலா சற்று தயங்கியவள் "பாப்பா இன்னும் எழலையே நான் போய் பாக்கட்டுமா?" என சிறிய குரலில் கேட்க​

மனைவியின் அன்னை பயம் சத்யமூர்த்திக்கு நினைவு வர அவள் எழுந்தாளா அல்லது உறங்குகிறாளா? என தெரியாமல் அவளை மாட்டி வைக்க கூடாது என முடிவு செய்து தானே எழுந்து கொண்டவன் "குளிச்சுட்டு இருப்பா நான் போய் பாக்குறேன் உங்களுக்கு ஏன் வீன் சிரமம்?" என்றவன் அவசரமாக மாடிபடி ஏறலானான்.​

தன் அண்ணனின் அவசரத்தை கண்டு வாஞ்சிநாதனுக்கு உள்ளூர சிரிப்பு வர அதை வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டான்.​

அறைக்குள் அவசரமாக சென்ற சத்யமூர்த்தி மனைவியை கானாது சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன் குளியலறையில் நீர் விழும் சப்தம் கேட்டு நிம்மதியடைந்து அங்கேயே சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டான்.​

குளியல் முடித்து அறைக்குள் வந்த சத்யவாணி அங்கு கணவனை கண்டு வேகமாக குளியலறைக்குள்ளேயே திரும்ப சென்றவள் தனக்கெதிரே இருந்த பெரிய கண்ணாடியில் தன்னை ஒரு முறை மேலிருந்து கீழாக பார்த்தாள் மார்பு வரை ஏற்றி கட்டிய பாவாடையும், ஈர தலையை சுற்றிய மற்றோர் துண்டுமாக ஈர உடலோடு பார்க்க ஏதோ சினிமா நடிகை போல் இருக்க உள்ளூர சற்று பயந்தவள் தலையை மட்டும் வெளியே நீட்டி "ஷ், ஷ்..." என சப்தம் எழுப்ப​

சத்யமூர்த்தி சற்று நேரம் ஒன்றும் புரியாமல் சுற்றும் முற்றும் பார்க்க பொறுமை இழந்த சத்யவாணி "மிஸ்டர்" என சற்று அதிகாரமாகவே குரல் கொடுத்தாள்.​

மனைவியின் குரலையும் அதில் தொனிந்த அதிகாரத்தையும் கேட்டு ஒரு நொடி ஆத்திரபட்ட சத்யமூர்த்தி தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு திரும்பியவன் அவளை கானாது தேட சத்யவாணி "நான் பாத்ரூமில் இருக்கேன் இப்படி சொல்லாம கொல்லாம வந்து நடு ரூமில் உட்கார்ந்து இருக்கீங்களே சார் இது கொஞ்சமும் நல்லா இல்லை" என படபடவென பொறிய​

சத்யமூர்த்தி எழுந்து நின்றவன் "ஏன் நான் வந்தா என்ன தப்பு? இது என் ரூம் தானே? இது என்ன சினிமாவா? நீ பாட்டுக்கும் ரூமை திறந்து போட்டு குளிக்க போய் இருக்க குளிக்க போறவ கதவை தாழ்பாள் போட்டுக்க வேண்டியது தானே? குறைந்தபட்சம் மாத்துக்கு துணி கூட எடுத்துட்டு போகலையா நீ?" என அழுத்த குரலிலேயே உரைக்க.​

சத்யவாணி முகம் ஒரு நொடி வாடி மீண்டு விட குரலை தனித்தவள் "சாரி சார். நீங்க வந்து கதவை தட்டி வெளியே நிக்கறதை ஒரு வேளை எங்க அம்மா பார்த்துட்டா என்னை தான் திட்டுவாங்க அதான் தாழ்பாள் போடலை. நைட் கட்டியிருந்த பட்டு புடவையை மடிச்சு வச்சுட்டு நைட்டியில் தான் குளிக்க வந்தேன் அது கை தவறி தண்ணியில் விழுந்துட்டு கொண்டு வந்த பாவாடையை கட்டி இருக்கேன். நீங்க கொஞ்சம் வெளியே போறீங்களா? இல்லைனா அந்த பெட்டியில் இருந்து ஒரு சுடிதார் மட்டும் எடுத்து தாங்க பீளீஸ்" என மிக மிக இறங்கிய குரலிலேயே சொன்னாள்.​

மனைவியின் மனம் தன்னால் வருந்தியதை உணர்ந்த சத்யமூர்த்தி "சாரிம்மா இது உன் ரூமும் தான் நான் தான் அறிவு இல்லாம ஆத்திரப்பட்டேன் நான் இப்போ வெளியே போனா கீழே இருக்கும் உங்க அம்மா, அப்பாவுக்கு தெரியும் நான் பால்கனிக்கு போய் கதவை வெளியே சாத்திக்குறேன் பயம் இல்லாம டிரஸ் மாத்திட்டு வந்து கூப்பிடு" என தன்மையாகவே சொல்லி விட்டு பால்கனிக்கு சென்றான்.​

முதலில் ஆத்திரபட்டவன் அடுத்த நொடியே அமைதியாகி போனதை கண்ட சத்யவாணி அவனை பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாமல் தவித்தபடியே அவசரமாக உடை மாற்றி முகம் திருத்தி பொட்டிட்டு கொண்டு அவனை சென்று அழைத்தாள்.​

மனைவியை சுடிதாரில் கண்டவன் எந்த அலங்காரமும் இன்றி எளிமையாய் இருந்தவளை கண்டு முகம் மலர "சாரி எனக்கு கொஞ்சம் கோபம் வரும்" என்றிட​

சத்யவாணி "இல்லை என் மேல் தான் தப்பு உங்களை எப்படி கூப்பிடுறதுனு தெரியாம தான் அப்படி மிஸ்டர்னு கத்திட்டேன் ஷ், ஷ்னு சத்தம் கொடுத்தேன் நீங்க கவனிக்கலை சாரி" என சிறிய குரலில் விளக்கம் சொன்னாள்.​

சத்யமூர்த்தி "உனக்கு எப்படி பிரியமோ அப்படி கூப்பிடு ஆனா இந்த சார், மிஸ்டர்லாம் வேனாம் இயல்பா கூப்பிடு" என சொல்ல​

சத்யவாணி சற்று நேரம் யோசித்தவள் "எங்க அம்மா, எங்க அப்பாவை என்னங்கனு தான் கூப்பிடுவாங்க அப்படியே நானும் உங்களை கூப்பிட்டுக்குறேன். நீங்க என் புருஷன் தானே அதை நாம ஏத்துக்குறோமோ இல்லையோ மத்தவங்க பார்வைக்கு நாம கணவன், மனைவி. அந்த பந்ததுக்கான மரியாதையாவது நாம கொடுக்கலாமே அதான் அப்புறம் என்னை டி போட்டு கூப்பிடாதீங்க எனக்கு அது பிடிக்காது. மத்தபடி உங்களுக்கு என்னை எப்படி கூப்பிட்டா ஓகேயோ அப்படியே கூப்பிட்டுகோங்க" என்றாள் தெளிவாக.​

முகம் பார்த்து பேசி ஒரு நாள் கூட முழுமையாய் பழகியிராத மனைவியின் பேச்சை கேட்டு மறுபடியும் சத்யமூர்த்தி உள்ளூர திகைத்து போனான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

















 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 04

புதுமண தம்பதியர் கீழே வர வாஞ்சிநாதன் அனைவரையும் ஒன்றாகவே அமர வைத்து காலை உணவை பறிமாற செய்தான்.

காலை உணவு முடிந்த உடன் ராஜன் "மா.. மாப்பிள்ளை உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்" என தயக்கத்தோடு கூற

கலா இளைய பிள்ளைகளை அறைக்கு போக சொன்னாள்.

சத்யவாணி எழுந்து கொண்டவள் "ஆமாம் வாங்க" என தம்பி தங்கையுடன் புறப்பட தயாராக மூத்த மகளின் கரம் பற்றி தடுத்த கலா "உட்கார் பாப்பா அவங்க தான் சின்னவங்க இனி நீ இல்லை உனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டு உன் விஷயமா தான் பேசனும் அமைதியா உட்கார் இனி விளையாட்டுதனத்தை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வச்சுட்டு பொறுப்பான பெண்ணா குடும்பத்தை பாரு" என குரலில் அழுத்ததோடு எச்சரித்தவள் இளையவர்களை அனுப்பி வைத்தாள்.

சத்யவாணி மிரட்சியோடு கணவன் அருகே அமர்ந்து கொண்டாள்.

சத்யமூர்த்தி "சொல்லுங்க மாமா என்ன பேசனும்? என்கிட்ட நீங்க எதுக்கும் தயங்க வேண்டாம்" என்றிட.

கலா "உங்க சித்தப்பா, சித்தி இன்னும் வரலையே" என்றிட.

வாஞ்சிநாதன் "சித்தப்பா அவங்க பூர்வீக சொத்து விஷயமா பேச ஊருக்கு போய் இருக்காங்க நீங்க எதுவானாலும் அண்ணன்கிட்டயே பேசுங்க" என்றான் அமைதியாகவே.

ராஜன் "இந்த கல்யாணம் அவசரத்தில் நடந்துட்டு எங்களை பத்தி உங்களுக்கு எந்த அளவு தெரியும்னு தெரியலை நாங்க எங்க அண்ணன் குடும்பம் அளவுக்கு வசதி கிடையாது இன்னும் தெளிவா சொன்னா லோயர் மிடில் கிளாஸ் சம்பாரிக்கறது தினப்படி வாழ்வை ஓட்டவே சரியா இருக்கு ஆனா பாப்பாவுக்குனு கொஞ்சம் பணம் சேர்த்து வச்சு இருக்கோம் அதை கொடுத்துடுறேன் அது எங்க அண்ணன் உங்களுக்கு சீர் செய்யுறேன்னு சொன்னதில் ஒரு சதவீதம் கூட வராது மாப்பிள்ளை, போக போக என்னால் முடிஞ்சதை கொஞ்சம் கொஞ்சமா செய்யுறேன் பெண்ணை கட்டி கொடுத்தாச்சு அவ வாழ்வு நல்லா இருக்க தான் நாங்க ஆசைப்படுறோம். எங்களுக்கு பணம் வசதி இல்லை தான் ஆனா எங்க பொண்ணை ஒரு குறை சொல்ல முடியாதபடி வளர்த்து இருக்கோம் உங்க குடும்பத்துக்கு ஏத்தவளா இருப்பா உங்களுக்கு எந்த காலத்திலும் இவளால் வருத்தம் வராதபடி நடந்துப்பா" என மிக மிக தழைந்த குரலில் பெண்ணை பெற்றவராயாய் பேசினார்.

சத்யமூர்த்தி "மாமா என்னை பத்தி மட்டும் உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?" என வினவ

கலா "நிச்சயமா அவங்க அண்ணன் பார்த்த மாப்பிள்ளை குணத்தில் கேடில்லாதவர் என்கிற நம்பிக்கை உண்டு அந்த ஒரே காரணத்துக்காக தான் உங்களை பத்தி எதுவும் தெரியலைனாலும் உங்களுக்கு எங்க பெண்ணை கொடுத்தோம் ஆனா உங்க செல்வ நிலையை பார்த்து பயம் தான் வருது உங்களுக்கு நாங்க எந்த விதத்திலும் சமம் இல்லையேனு" என சிறிய குரலில் தங்கள் பயத்தினை கூறினாள்.

சத்யமூர்த்தி "நன்றி அத்தை உங்க நம்பிக்கை பொய்க்காது அதுக்கு நானே உத்திரவாதம் தரேன். இப்படி என்னை பத்தி எதுவுமே தெரியாம உங்க மனசிலும் இத்தனை கலக்கத்தை வச்சுகிட்டு எங்க கல்யாணத்தை முடிச்சு எங்களுக்கு முதலிரவையும் ஏற்பாடு பண்ணி இருக்கீங்களே அது ஏன்?" என அமைதியாகவே வினவ

சத்யவாணி அதிர்ச்சியோடு கணவனை பார்க்க அவனோ அவளை பார்த்தும் பார்க்காததை போல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

ராஜனும், கலாவும் வெளிப்படையாகவே அதிர்ந்து போயினர்.

மெல்ல தைரியத்தை கூட்டி கொண்ட கலா "உங்க சித்தி தான் எல்லா ஏற்பாட்டையும் செய்ய சொன்னதே மாப்பிள்ளை. எங்களால் மறுக்க முடியலை. மறுக்க கூடிய இடத்திலும் நாங்க இல்லையே மத்தபடி தாலினு ஒன்னு எங்க பொண்ணு கழுத்தில் ஏறிட்டு நீங்க அவளை இதோட விலக்கிட்டா எங்களுக்கு வேற வழியில்லை உங்களை எதிர்க்க துணிவோ, பலமோ இல்லாதவங்க தான் நாங்க, இதோட எங்க பொண்ணை அழைச்சுட்டு புறப்படுறோம் அவ தலையெழுத்து இதான்னு நினைச்சு எங்க உயிர் உள்ள வரை அவளை நாங்களே பார்த்துக்குறோம் அதன் பிறகு அவ பாடு அந்த கடவுள் கையில்" என கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திட கூறினாள்.

அன்னையின் அழுகை சத்யவாணியை கலங்க செய்ய வாஞ்சிநாதன் "அத்தை இப்போ ஏன் அழறீங்க? அண்ணா சாதாரணமா தான் கேட்டாங்க எங்களுக்கு அண்ணியை ரொம்பவே பிடிச்சு இருக்கு எங்க அம்மாவுக்கு பிறகு இந்த வீடே இவங்க வந்து தான் நிறைஞ்சு இருக்கு" என மலர்ந்த முகமாகவே சொன்னான்.

சத்யமூர்த்தி பதில் பேசும் முன் ஒருவர் வேகமாக உள்ளே வர அவரை பின் தொடர்ந்து வந்த வீட்டின் காவலாளி "இவரை உள்ளே விட கூடாதுனு சொன்னீங்க ஆனா சொல்ல சொல்ல கேட்காம உள்ளே வந்துட்டார் சார்" என பணிவாகவே கூறினான்.

அங்கே தனது பெரியப்பாவை கண்டு சத்யவாணி திகைத்து போனாள்.

சத்யமூர்த்தி முகம் இருண்டு விட வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு காவலாளியை அனுப்பி வைத்தான்.

ராஜனும், கலாவும் முகம் வெளிறி போய் நின்றிருந்தனர்.

வாஞ்சிநாதன் "வாங்க சார்" என பொதுவாக அழைக்க

தியாகு "தம்பி என் பொண்ணு பண்ண அசிங்கத்துக்கு நான் மன்னிப்பு கேட்குறேன்" என்றபடியே சகோதரர்கள் இருவரின் முன்பும் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்தார்.

சகோதரர்கள் பதறி விலக சத்யவாணி ஓடி போய் அவரை தூக்கி விட்டாள்.

சத்யமூர்த்தி "என்ன சார் பண்ணுறீங்க? உங்க வயசு என்ன? எங்களை பாவி ஆக்காதீங்க" என கண்டிப்போடு பேசினான்.

தியாகு "நான் ஒரு படுபாவியை பெத்துட்டனே தம்பி அதுக்கு நான் பிராயசித்தம் பண்ணி தானே ஆகனும் என்னால் நீங்க தானே நேத்து அத்தனை பேர் முன்னேயும் தலை குணிஞ்சு நின்னீங்க. ஆனா அவ இப்படி பண்ணுவானு சத்தியமா எனக்கு தெரியாது தெரிஞ்சு இருந்தா அவளை நான் உங்களுக்கு பேசியே இருக்க மாட்டேன். பாதகி என் பொண்டாட்டி, அவ எல்லாத்தையும் மறைச்சுட்டுடாளே என்னை மன்னிச்சுடுங்க" என அழுகையோடு கை கூப்பினார்.

பெரியவரின் கரம் பற்றி இறக்கி விட்ட வாஞ்சிநாதன் "சார் அமைதியா இருங்க உங்க தவறுனு இதில் எதுவுமே இல்லை உங்க மகளையும் குறை சொல்ல முடியாது வேற ஒருவரை விரும்பிட்டு அவங்க எப்படி எங்க அண்ணனை கல்யாணம் பண்ணி சந்தோஷமா வாழ்வாங்க? பணம் மட்டும் போதாது சார் மகிழ்ச்சியான வாழ்வுக்கு, மனசும் அதில் நேசமும் இருக்கனுமே. உங்க மகளுக்கு தன் விருப்பத்தை உங்ககிட்ட சொல்ல கடைசி நிமிடம் வரை சந்தர்ப்பம் வாய்க்கலை அதான் வேற வழி இல்லாம இப்படி ஒரு முடிவு எடுத்துட்டாங்க விடுங்க கெட்டதிலும் ஒரு நல்லதா எங்களுக்கு சத்யவாணி அண்ணி உங்க மூலமா கிடைச்சுட்டாங்களே அதுவே எங்களுக்கு திருப்தி தான்" என முறுவலோடு பொறுமையாகவே கூறினான்.

தியாகு "இது உங்க பெருந்தன்மை தம்பி. சத்யாவும் என் மகள் மாதிரி தான் அடக்கமான பெண், குணத்தில் தங்கம். பெத்தவங்க, பெரியவங்களை மதிக்குறவ உங்க வீட்டுக்கு ஏத்த மருமகளா நடந்துப்பா நான் வந்ததே இதுக்காக தான் தம்பி இனி உங்க கண்ணில் கூட படமாட்டேன்" என்றவர் டீபாய் மேல் தான் கொண்டு வந்த சிறு பெட்டியை திறந்து வைத்து "இதில் இருநூறு பவுன் நகை இருக்கு அதோட ஒரு பிளாங்க் செக் கையெழுத்து போட்டு வச்சு இருக்கேன் நான் கௌதமிக்கு செய்யுறதா சொன்ன சீர்வரிசை எல்லாம் ரெண்டு மடங்கா சத்யாவுக்கு செய்துடுறேன் தயவு செய்து இதை ஏத்துகோங்க தம்பி" என கண்ணீரோடு மன்றாடலாகவே பேசினார்.

சத்யமூர்த்தி வேகமாக சென்று பெட்டியை மூடி அவரிடமே கொடுத்தவன் "இதுக்கு ஆசைப்பட்டு நான் உங்க மகளை கட்டிக்குறேன்னு சொல்லலை சார். அதே மாதிரி இதோ தாலி கட்டியிருக்கனே என் மனைவி சத்யவாணி அவகிட்டயும் நான் இது எதையும் எதிர்பாக்கலை. என் தம்பி தான் உங்க மகளை எனக்காக பார்த்தான் இப்போவும் அவன் பேச்சுக்கு கட்டுப்பட்டு தான் இவளை கட்டிகிட்டேன். பணம், நகைக்கு ஆசைப்பட்டு இல்லை இது எதுவும் இல்லாமலே என்னால் வாழ்ந்துட முடியும் என் மனைவி கொண்டு வரும் செல்வம் தான் இந்த வீட்டை நிறைக்கனும்னு இல்லை. கூழோ, கஞ்சியோ குடிச்சாலும் சுய உழைப்பில் வாழனும்னு நினைக்குறவங்க நாங்க எங்களை நம்பி வரும் மனைவியை நாங்க காப்பாத்திப்போம் உங்க பணம், சீர்னு எதுவும் சத்தியமா எனக்கு வேண்டாம் உங்க தம்பி மகளை பாக்க நீங்க எப்போ வேனா இங்கே வந்து போகலாம் தப்பே இல்லை நாங்க தடுக்க மாட்டோம்" என அழுத்தமான குரலிலேயே கூறி முடித்தான்.

தன் அண்ணன் கோபத்தில் இருப்பதை கண்ட வாஞ்சிநாதன் அவனது கரம் பற்றி அழுத்தி விட்டு தியாகுவிடம் "தப்பா நினைக்காதீங்க சார். அண்ணன் ஏதோ கோபத்தில் பேசிட்டாங்க பணத்துகோ, நகைக்கோ ஆசைப்பட்டு நாங்க உங்க மகளை எங்க வீட்டு மருமகளா ஆக்கிக்க நினைக்கலை குணமா, நல்ல குடும்பமானு தான் பார்த்தோம் உங்க குடும்பத்தில் அதுக்கு எந்த குறையும் இல்லைனு தான் நிச்சயம் பண்ணோம்... கல்யாணம் வரை கூட வந்தது... ஆனா, இறைவன் சித்தம் இவங்க இணைவுனு இருக்கும் போது அதை நம்மால் மாத்திட முடியுமா? ஏதேதோ நடந்துட்டு கல்யாணமும் ஆகிட்டு நாங்க ஆசைப்பட்டபடி நல்ல குடும்பமா, குணவதியா எங்க அண்ணி இருக்காங்க அதுவே எங்களுக்கு நிறைவு தயவு செய்து உங்க மனசை அமைதியா வச்சுகோங்க" என மிக மிக பொறுமையாக எடுத்து சொன்னான்.

தியாகு "இவளும் என் மகள் மாதிரி தான் தம்பி இவளுக்கு இப்படி ஒரு நல்ல வாழ்வு அமைஞ்சதில் என் மனசு குளிர்ந்து போச்சு" என முகம் மலர கண்கள் நிறைய கூறினார்.

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணா, அண்ணி போங்க போய் ஆசீர்வாதம் வாங்கிகோங்க" என கூறி வேகமாக சென்று அட்சதை, திருநீர், குங்குமம் எடுத்து வந்தான்.

மன நிறைவோடு மணமக்களை வாழ்த்தி விட்டு தியாகு சென்றார்.

ராஜன், கலா நடந்தவற்றை கண்டு திகைப்பும், அதிர்ச்சியும் கலந்தவர்களாக அமைதியாக நின்றிருந்தனர்.

வாஞ்சிநாதன் "நீங்களே கேட்டுகிட்டீங்க தானே மாமா, அத்தை எங்களுக்கு வேண்டியது அண்ணி மட்டும் தான் இனி கவலையில்லாம இருங்க கொஞ்சம் எல்லோரும் போய் ஓய்வெடுங்க" என நயமாய் கூறி அனைவரையும் அவரவர் அறைகளுக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

அறைக்குள் வந்த சத்யவாணி "உங்களுக்கு என்னை பிடிக்காதுனு எனக்கு தெரியும் அதுக்காக இப்படியா எங்க அம்மா, அப்பாகிட்ட பேசுவீங்க? அவங்க பாவம் என் அளவுக்குலாம் திடமா இருக்க மாட்டாங்க" என படபடத்தாள்.

சத்யமூர்த்தி "இப்போ என்ன நான் தப்பா பேசிட்டேன்?" என வேகமாக கேட்டான்.

சத்யவாணி "உங்க சித்தி தான் முதலிரவுக்கு ஏற்பாடு பண்ண சொல்லி எல்லாம் கூட இருந்து சொன்னாங்க அதை போய் நேரடியா எங்க அம்மா, அப்பாவை கேட்டீங்களே இது கொஞ்சமும் நல்லா இல்லை" என ஆத்திரத்தோடு உரைக்க

சத்யமூர்த்தி அமைதியா சோபாவில் அமர்ந்தவன் "ப்பூ, இது தானா? காரணமா தான் அப்படி பேசினேன் நேத்து எதையும் யாருக்கு சொல்லாதீங்கனு சொன்னியே அந்த தொந்தரவு இனிமே உனக்கு கூடாதுனு தான் அப்படி பேசினேன் நேத்து எல்லாம் நடந்துட்டுனா அடுத்து குழந்தைனு ஆரம்பிப்பாங்க இப்போ நான் பேசின தினுசிலேயே நேத்து ஒன்னும் நடக்கலைனு புரிஞ்சுட்டு இருப்பாங்க அதோட உன் படிப்பு வேற இருக்கு அதனால் உன்னை குடும்ப வாழ்வு, குழந்தைனு நச்சரிக்காம இருக்க தான் நான் அப்படி பேசினேன் பேசினது தப்புனா சாரிம்மா" என அமைதியாக விளக்கம் கொடுத்தான்.

இதற்கு இப்படி ஒரு விளக்கம் இருக்கும் என்பதை அறியாத சத்யவாணி கப்சிப் என அமைதியானாள்.

மனைவியின் அமைதி தோற்றம் சத்யமூர்த்திக்கு சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அதை அடக்கி கொண்டவன் "ஆமாம் நேத்து நைட் லைட்லாம் எரிஞ்சுட்டே இருக்கு நீ பாட்டுக்கும் தூங்குற காலை நான் தான் எழுந்து எல்லாம் அணைச்சேன் ஏன் லைட் ஆஃப் பண்ணா நான் உன் மேல் பாய்ஞ்சுடுவேன்னு பயமா?" என கேலி சிரிப்போடு வினவ

சத்யவாணி திருதிருவென விழித்தவள் "உங்க மேல் நம்பிக்கை இருக்கு ஆனா என் பயமே வேற எனக்கு இருட்டுனா பயம் சின்ன வயசுலேர்ந்து லைட் போட்டு தான் தூங்குவேன். சின்ன நைட் லாம்பாவது எரிஞ்சா தான் தூக்கம் வரும் இங்கே எங்கே நைட் லாம்ப் இருக்குனே தெரியலை அதான் அப்படியே வந்து தூங்கிட்டேன்" என விளக்கி முடிக்க சத்யமூர்த்தி வாய் விட்டே சிரித்தவன் தன்னவளின் முறைப்பில் அடங்கினான்.

வளரும்...

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 05

குடும்பத்தினரை கான அவர்கள் அறைக்கு சென்ற சத்யவாணி அங்கு தாயை கண்டவள் வேகமாக ஓடி சென்று அன்னையை கட்டி கொண்டாள் கண்கள் கலங்க.​

மகளை அணைந்து நெற்றியில் முத்தமிட்ட கலா "என்னம்மா அழாதே நல்ல வாழ்க்கை உனக்கு அமைஞ்சுட்டு இனி அதை நல்ல விதமா தக்க வச்சுக்கறது உன் கையில் தான் இருக்கு" என மகளின் தலையை கோதியபடியே கூற​

சத்யவாணி "அப்பா, தம்பி, தங்கச்சிலாம் எங்கேம்மா?" என வினவ​

கலா "உன் பெரியப்பா வர சொன்னார்னு போய் இருக்காங்க. சரி சொல்லு மாப்பிள்ளை உன்கிட்ட அன்பா நடந்துக்குறாங்களா?" என விவரம் சொல்லி தாயாய் தவிப்போடு கேட்க​

சத்யவாணி "ஒரே நாளில் எப்படிம்மா அன்பு வரும்? என்னை நல்லா தான் நடுத்துறார் போக போக எல்லாம் சரி ஆகும்னு நம்புவோம்" என உண்மையே கூற​

கலா "பார்த்தா நல்லவங்களா தான் தெரியுறாங்க மாப்பிள்ளையை விட அவர் தம்பி ரொம்பவே சகஜமா பழகுறார் ஆனா அவர் சொல்றதை தான் மாப்பிள்ளையே கேட்குறார் நேத்து அவர் தான் உன்னை கேட்டு முதலில் வந்து பேசினார் உன் பெரியப்பா தான் உன்னை பத்தி சொல்லி இருக்கார். அவருக்கு ஓகேனா அவங்க அண்ணன் மறுக்கமாட்டார்னு விடாபிடியா பேசி தான் இந்த கல்யாணத்தை நடத்திட்டார் உன் துடுக்குதனத்தால் அவரை பகைச்சுக்காதே பாப்பா, உன் கொழுந்தனார் உன்னை விட வயசில் மூத்தவர் மரியாதையா நடந்துகோ கனவிலும் நினைச்சு பாக்காத வாழ்க்கை உனக்கு அமைஞ்சு இருக்கு புத்திசாலிதனமா பிழைச்சுகோ" என அன்னையாய் கூற​

சத்யவாணி "என்னம்மா இப்படிலாம் பேசுற பணம், வசதியில் இவங்க உயர்ந்து இருக்கலாம் ஆனா நாம வேற எதில் இவங்களை விட கீழே? வீனா இப்படிலாம் பேசாதே அவங்க அவங்க நடந்துக்கும் விதத்தில் நடந்துகிட்டா நானும் மரியாதையாவே நடந்துப்பேன்" என கட்டுப்படுத்திய ஆத்திரத்தோடே கூறினாள்.​

மகளின் துடுக்குதனத்தை கண்டு மனம் வருந்திய கலா அவள் கரம் பற்றி அறிவுரை கூறலானாள்.​

அன்னை சொன்ன சேதியால் வாஞ்சிநாதன் மேல் சத்யவாணிக்கு உள்ளூர ஆத்திரம் உருவாகி இருந்தது.​

மாடியறைக்கு சென்று கொண்டிருந்த சத்யவாணியை கண்ட வாஞ்சிநாதன் மரியாதை நிமித்தமாக சோபாவில் இருந்து முறுவலோடு எழுந்து நின்றான்.​

முதலில் அவனை அலட்சியமாய் கடந்து விட்ட சத்யவாணி திரும்பி அவனிடமே வந்தவள் "உங்களுக்கு ஏன் சார் இந்த வேலை? கத்திரிக்காய் இல்லைனா முருங்கைகாய்ங்குற மாதிரி எங்க அக்கா இல்லைனோன என்னை பிடிச்சு உங்க அண்ணன் தலையில் கட்டியிருக்கீங்களை அவருக்கு என்ன திரும்ப கல்யாணமே ஆகாதுனு நினைச்சீங்களா? இவ்வளவு வசதி இருக்கு உங்க அண்ணன் பாக்கவும் நல்லா தான் இருக்கார் என்ன முசுட்டுதனமா அப்போ அப்போ கோவம் வருது மத்தபடி அவருக்கு என்ன பொண்ணா கிடைக்காது? இப்படி என் படிப்புக்கு வேட்டு வச்சுட்டீங்களே இது நியாயமா?" என படபடவென பொறிந்து தள்ளினாள்.​

தன் அண்ணியின் பேச்சை கேட்டும் முறுவல் மாறாமல் நின்றிருந்த வாஞ்சிநாதன் "முதலில் இந்த சாரை விடுங்க அண்ணி. காலேஜில் தான் எல்லோரும் சார், சார்னு கூப்பிடுறாங்கனா வீட்டிலுமா? நீங்க என்னை பெயர் சொல்லியே கூப்பிடலாம். எங்க அம்மா இடத்துக்கு நீங்க வந்து இருக்கீங்க அப்புறம் எங்க அண்ணனுக்கு ஆயிரம் பெண் கிடைப்பாங்க ஆனா உங்களை போல் குணமா, நல்லவங்களா ஒருத்தங்க கிடைக்கனுமே கடவுள் முடிச்சு வச்ச கல்யாணம் இது இதை மனுஷங்களான நம்மால் மாத்திட முடியுமா? உங்க கவலை படிப்பு தானே அது கெடாம பார்த்துக்க வேண்டியது எங்க பொறுப்பு" என்றான் திடமாகவே.​

தான் ஆத்திரபட்ட போதும் முகத்தில் புன்னகை மாறாமல் பேசுபவனின் குணம் கண்டு ஒரு நொடி திகைத்த சத்யவாணி "ஆனா நான் உங்க அண்ணனுக்கு ஏத்தவ இல்லைங்க அவசரப்பட்டீங்க..." என சிறிய குரலில் ஆரம்பித்தவள் "...சாரி ஏதோ கோபத்தில் கத்திட்டேன்" என தான் பேசியதற்கு வருத்தமும் தெரிவித்தாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "சாரிலாம் சொல்லாதீங்க அண்ணி உங்களுக்கு எங்ககிட்ட எல்லா உரிமையும் உண்டு அப்புறம் என் பெயர் வாஞ்சிநாதன் என்னை அண்ணா வாஞ்சினு கூப்பிடுவாங்க நீங்களும் அப்படியே கூப்பிடுங்க" என்றிட​

சத்யவாணி "ஊகூம் நீங்க என்னை விட வயசில் மூத்தவர்னு அம்மா சொன்னாங்க பெயர் சொல்லி கூப்பிடுறது தப்பு" என வேகமாக மறுக்க​

வாஞ்சிநாதன் "இல்லை தப்பு இல்லை நீங்க எனக்கு அண்ணன் மனைவி வயசு கம்மினாலும் உறவில் நீங்க எனக்கு மூத்தவங்க அதனால் அந்த உறவுக்கான மரியாதையை நான் தரனும் இந்த குடும்பத்தில் எங்க அம்மாவுக்கு அடுத்த ஸ்தானம் உங்களுக்கு தான் போக போக உங்களுக்கே எங்களை பிடிச்சிடும் அண்ணி" என அமைதியாக சொல்ல​

சத்யவாணி "உங்களுக்கு புரியலை எனக்கு பிடிக்குது பிடிக்கலை அது இல்லை இப்போ பிரச்சனை உங்க அண்ணனுக்கு என்னை பிடிக்கனுமே அவங்க மனசு புரியாம அவசரபட்டீங்க. உங்களோட அவசரத்தால் பாதிக்கப்பட்டது என் படிப்பு மட்டும் இல்லை... சரி போக போக உங்களுக்கே புரியும் நான் மாடிக்கு போறேன்" என கடகடவென கூறி விட்டு வேகமாக மாடிக்கு சென்றாள்.​

வாஞ்சிநாதன் மனம் ஒரு நொடி குழம்பினாலும் மறு நொடியே தெளிந்தது.​

அறைக்குள் வந்த மனைவியை பார்த்த சத்யமூர்த்தி அவளது முகம் வாடியிருப்பதை கண்டவன் என்னவென கேட்டான். சத்யவாணி மறுப்பாக தலையசைத்து விட்டு சோபாவில் சென்று அமர்ந்து கொண்டாள்.​

சத்யமூர்த்தி "நீ படிக்கனும்னு சொன்னியே அதை பத்தி இன்னைக்கே உங்க வீட்டில் பேசலாம் கவலைபடாம இரு" என அவளது வாட்டத்துக்கு அவனே காரணம் யூகித்து பேச.​

முகம் மலர்ந்த சத்யவாணி "ரொம்ப நன்றிங்க நான் படிக்கனும் என் தம்பி, தங்கையை நல்ல நிலைக்கு உயர்த்தனும் ஆனா இதை சொன்னா இப்போ அம்மா ஏத்துக்க மாட்டேங்குறாங்க அவங்களோட ஒரு கடமை முடிஞ்சுட்டாம் இனி மிச்சம் உள்ள கடமையையும் அவங்களே கஷ்டபட்டு நிறைவேத்திப்பாங்களாம் நான் என் குடும்பத்தை பார்த்தா மட்டும் போதுமாம் அதான் அவங்களுக்கு சந்தோஷத்தை தருமாம் ஒரே நாளில் என்னை பிரிச்சு பார்த்துட்டாங்க" என சிறிய குரலிலேயே கூறினாள்.​

மனைவியின் வாட்டம் அவனது மனதை உறுத்த "ஷ் என்ன இது சின்ன பிள்ளை மாதிரி நம்ம சமூகத்தை பொருத்தவரை பெண் பிள்ளை பிறந்துட்டா அதை ஒருத்தன் கையில் பிடிச்சு கொடுத்துட்டாளே போதும் அவங்க கடமை முடிஞ்சதுனு நினைக்குறாங்க இந்த மனபான்மை எப்போ தான் மாறுமோ தெரியலை நான் பேசுறேன் அவங்க சம்மதிச்சாலும் சரி இல்லைனாலும் சரி உன் படிப்பை நீ தொடருவது உறுதி அதை நான் பார்த்துக்குறேன்" என மிக மிக பொறுமையாகவே கூறி முடித்தான்.​

சத்யவாணி முகம் ஒரு நொடி பிரகாசித்து உடனே வாடிவிட மனைவியையே பார்த்திருந்த சத்யமூர்த்தி என்னவென கேட்க சற்று தயக்கத்தோடே சத்யவாணி தன் மனதில் தோன்றியதை கூற ஆரம்பித்தாள் "எங்க அம்மா, அப்பா பேச்சை இதுவரை எதுக்கும் நான் மீறினது இல்லைங்க இந்த கல்யாணம் உட்பட ஆனா இப்போ படிப்புக்காக அவங்களை மீறனுமானு மனசு முரண்டுது ஆனா இந்த படிப்பு தான் என்னை உயர்த்தும்னும் புரியுது என்னைகோ ஒரு நாள் அவங்க என்னை புரிஞ்சுப்பாங்கனு மனசை தேத்திக்குறேன். படிப்பு மட்டும் தானே இனி எனக்கு ஒரே துணை. அவங்க என்னை விலக்கி வச்சா என்ன நான் அவங்களை எப்போதும் என் குடும்பமா தான் நினைக்குறேன்" என்ற போதே கண்ணீர் கண்களில் எட்டி பார்க்க வேகமாக அதை கட்டுப்படுத்தி கொண்டாள்.​

சத்யமூர்த்தி "அமைதியா இரு வருத்தப்படாதே இதனால் தான் ரூமுக்குள்ள வரும் போதே உன் முகம் சுண்டைகாய் மாதிரி சுருங்கி போய் இருந்துச்சா?" என என்றிட​

சத்யவாணி ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தவள் வேகமாக நிமிர்ந்து "என்னது சுண்டைகாயா? எனக்கு அழகான வட்ட முகம் நிலா மாதிரினு எங்க அம்மா அடிக்கடி சொல்லுவாங்க உங்களுக்கு மட்டும் சுண்டைக்காய் புளியங்காய்யா தெரியுதா? ..." என படபடவென பொறிந்தவள் சற்று நிதானித்து "...ஆமாம் அப்படி தானே தெரியும் மனசுக்கு பிடிச்சவங்க அசிங்கமா இருந்தாலும் தேவதையா தெரிவாங்க மனசுக்கு பிடிக்காதவ தேவதைனாலும் அவ அசிங்கமா தான் தெரிவா இது பொதுவான விஷயம் தானே நான் ஒரு மடச்சி எல்லாம் தெரிஞ்சும் லூசு மாதிரி கேட்குறேன்" என தன் போக்கில் பேசி கொண்டே போய் பால்கனியில் அமர்ந்து கொண்டாள்.​

மனைவியின் பேச்சில் சத்யமூர்த்தி வாயடைத்து போனான் 'நீ லூசோ இல்லையோ இப்படியே நீ பேசிட்டு இருந்தா இன்னும் கொஞ்சம் நாளில் நான் லூசாகிடுவேன். டேய் வாஞ்சி, பொண்டாட்டிங்குற பேரில் ஒரு பேராபத்தை என் தலையில் கட்டிட்டியே நான் உனக்கு என்னடா பாவம் பண்ணேன்?' என மனதோடு புலம்பி கொண்டான்.​

மாலை சிற்றூண்டி முடித்த பின் அனைவரும் மாடி ஹாலில் அமர்ந்திருந்தனர்.​

ராஜன் "ஏதோ பேசனும்னு சொன்னீங்களே மாப்பிள்ளை" என சிறிய குரலிலேயே கேட்க​

சத்யமூர்த்தி "மாமா எங்க சித்தி ஃபோன் பண்ணாங்க அடுத்த வாரமே ஒரு நல்ல நாளில் வாணிக்கு தாலி பிரிச்சு கோர்த்துடலாம்னு சொன்னாங்க அதுக்குள்ள குலதெய்வம் கோவிலுக்கும், மறுவீட்டுக்கும் போய் வர சொன்னாங்க சித்தப்பா பரம்பரை சொத்து சம்மந்தமா ஏதோ லீகல் வேலை இருக்காம் அதனால் அவங்க வர இன்னும் ஐந்து நாளுக்கு மேல் ஆகுமாம் நீங்க என்ன சொல்றீங்க?" என பொறுமையாய் கூறினான்.​

ராஜன் மனைவியை பார்க்க கலா "மாப்பிள்ளை தாலி பிரிச்சு போடுறதுனா அது வழக்கமா கல்யாணம் ஆன மூனாவது மாசம் தான் பண்ணுவாங்க ஆனா இப்போ கால மாற்றத்தில் எல்லாம் மாறிட்டு நீங்க சொல்றபடி செய்துக்கலாம், ஆனா இதை பொண்ணோட பிறந்த வீட்டில் வச்சு தான் செய்யனும் உங்களுக்கு அங்கே வசதிபடுமா?" என விவரம் சொன்னாள்.​

சத்யமூர்த்தி "சித்தியே உங்ககிட்ட பேசுறேன்னு சொன்னாங்க அத்தை நீங்களே பேசி ஒரு முடிவுக்கு வாங்க வசதிலாம் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை அப்புறம் எங்க குலதெய்வம் கோவில் கும்பகோணம் பக்கம் கிராமத்தில் இருக்கு எங்களுக்கு பூர்வீகம் கூட அங்கே தான் தாத்தா, பாட்டி காலத்திலேயே நாங்க கோவை வந்துட்டோம் எங்களுக்கு படிப்புலாம் ஊட்டி கான்வெண்ட். காலேஜ் சென்னையில் தான் படிச்சோம் என் தம்பி மட்டும் மேல்படிப்புக்கு வெளி மாநிலத்துக்கு போய் வந்தான். நம்ம ரெண்டு வீட்டு குலதெய்வம் கோவில்களுக்கும் போய்ட்டு. மறுவீட்டுக்கு உங்க வீட்டுக்கு போய் வந்துட்டா ஒரே டிரிப்பா போய்டும் அதோட அங்கேயே வச்சு தாலி பிரிச்சு போடுறதுனாலும் எங்களுக்கு எந்த ஆட்சோபனையும் இல்லை. ஏன்னா தொழிலை விட்டு ரொம்ப நாள் வெளியே தங்கிட முடியாது அதான் சொல்றேன் சித்தி, சித்தப்பா நேரா அங்கேயே வந்துடுவாங்க" என தங்கள் குடும்ப விவரங்களையும் இணைத்தே கூறி முடித்தான்.​

ராஜன் "சந்தோஷம் மாப்பிள்ளை எங்களுக்கு பூர்வீகம் நாகப்பட்டினம் பக்கம் கிராமம் தான் அதுலாம் அண்ணன் உங்களுக்கு ஏற்கனவே சொல்லி இருப்பாங்க குலதெய்வம் கோவிலும் அங்கே தான் இருக்கு நீங்க சொன்னபடி ரெண்டு கோவிலையும் ஒரே நாளில் பார்த்துட்டு அப்படியே சென்னை போய்டலாம் ஆனா அதில் சில விஷயங்கள் இருக்கு மாப்பிள்ளை மறுவீடுனா எங்க பக்கம் சில சம்பிரதாயம்லாம் செய்யனும் அதையெல்லாம் நாங்க போய் தான் ஏற்பாடு பண்ணனும் அதோட பசங்களுக்கு லீவ் முடியுது அதனால் நாங்க நாளைக்கே சென்னை போய்ட்டு பசங்களை அங்கே விட்டு ஏற்பாடுலாம் கவனிச்சுட்டு நல்ல நாள் பார்த்துட்டு நாளை மறுநாள் வந்துடுறோம்" என்றார் பொறுமையாகவே.​

சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியை பார்க்க வாஞ்சிநாதன் "மாமா ரொம்பவும் சம்பிரதாயம், ஏற்பாடுனு நீங்க சிரமப்பட வேனாம் நாங்களும் உங்க குடும்பம் தான் அதனால் தனியா ரொம்ப மெனக்கெட வேனாம்" என்றிட.​

ராஜன் "இல்லை சின்ன மாப்பிள்ளை எங்க மூத்த மகளுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சுட்டு அதுக்கு நாங்க செய்ய வேண்டியதை முறையா செய்து தான் ஆகனும் எங்களால் முடிஞ்ச அளவுக்கு நாங்க சிறப்பாவே செய்துடுவோம் என்ன பொன் வைக்கும் இடத்தில் பூ வைப்போம் இவளுக்கு நாங்க எதுவும் சரியா செய்யலைனா அது சொந்த பந்தம் இடையே பேச்சாகிடும் அதோட சின்னவளுக்கும் எதுவும் செய்ய மாட்டோம்னு நாளை பின்னே அது ஒரு சிக்கலை உருவாக்கிடும் அப்புறம் அவளுக்கு மாப்பிள்ளை தகைஞ்சு வருவது பிரச்சனை ஆகும். இந்த திடீர் கல்யாணத்தை பத்தி கலா உறவுகாரங்களுக்கு ஒன்னும் தெரியாது அதனால் விஷயத்தை சொல்லி அவங்களை முறையா அழைச்சு விருந்து வச்சுட்டா பிரச்சனை முடிஞ்சது இல்லைனா கன்னாபின்னானு பேச்சு வந்துடும்" என பெண்ணை பெற்ற தந்தையாய் கவனமாகவே பேசினார்.​

சத்யவாணி "அப்பா உடனே எல்லோரும் கிளம்பிட்டீங்கனா எனக்கு கஷ்டமா இருக்கும்" என கண்ணீர் மல்க கூற​

கலா "இது தான் இனி உன் வீடு பாப்பா சின்ன குழந்தை மாதிரி இனி எல்லாத்துக்கும் அம்மா, அப்பாவை தேடிட்டு இருக்க கூடாது பொறுப்பா ஒரு குடும்பத்தை நடத்த வேண்டிய இடத்தில் நீ இருக்கே காலையில் அம்மா சொன்னதையெல்லாம் மறக்காதே" என அன்னையாய் கண்டிப்போடே கூறினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி கவலைபடாதீங்க உங்களுக்கு இங்கே எந்த குறையும் இருக்காது நாங்கலாம் உங்களுக்காக இருக்கோம்" என பரிவோடு கூற​

சத்யவாணி "உங்களுக்கு புரியாது அம்மா, அப்பா இல்லாம எப்படி நான் தனியா இருப்பேன்? ஆதியையும், தர்முவையும் விட்டு நான் இருந்ததே இல்லை" என கண்ணீரோடு சற்று ஆத்திரமாகவே சொன்னாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "எனக்கும் புரியும் அண்ணி. எனக்கு மட்டும் இல்லை எங்க அண்ணனுக்கும் நல்லாவே புரியும் எங்க அம்மா, அப்பா எங்களுக்காகவே உழைப்பு, உழைப்புனு ஓடிட்டே இருந்தாங்க. நாங்க போர்டிங் ஸ்கூலில் தான் படிச்சோம். அம்மா, அப்பா கூட இருந்த காலம் ரொம்பவே குறைவு. சின்ன அளவில் ஆரம்பிச்ச தொழில் நல்லா வளர்ந்து நிலை நின்ன சமயம் திடீர்னு ஒரு நாள் அம்மா, அப்பா ரெண்டு பேருமே இல்லைங்குற நிலை வந்தது.​

அம்மாவுக்கு திடீர்னு ஹார்ட் அட்டாக் வந்துட்டு அவங்க இறந்த மூனாவது நாள் அப்பாவும் அம்மாகிட்டயே போய்ட்டாங்க அவங்களுக்கும் ஹார்ட் அட்டாக் திக்கு தெரியாம நின்னோம் நான் ஸ்கூல் தான் படிச்சுட்டு இருந்தேன். அண்ணா தான் எல்லாத்தையும் தாங்கி நின்னாங்க படிப்பை பாதியில் விட்டு நம்ம தொழிலை கையிலெடுத்து நடத்தி என்னையும் இந்த நிலைக்கு வளர்த்து விட்டு இருக்காங்க. அப்புறம் விட்ட படிப்பை தபாலில் படிச்சாங்க. இப்போ சொல்லுங்க அண்ணி அம்மா, அப்பா பிரிவும், அந்த வலியும் எங்களுக்கும் புரியும் தானே..." என்ற போதே ஆண்ணவனின் கண்கள் கலங்கி விட வேகமாக எழுந்த சத்யமூர்த்தி இளையவனை தன்னோடு சேர்த்து அரவணைத்து கொண்டான்.​

வாஞ்சிநாதனின் பேச்சை கேட்டு குடும்பத்தினர் ஸ்தம்பித்து போக சத்யவாணி அழுதே விட்டிருந்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "அம்மா, அப்பா இழப்பை ஆற அமர நினைச்சு வருந்த கூட எங்களுக்கு நேரம் இல்லை சின்ன பையனுங்க ஏமாத்திடலாம்னு அப்பா வழி உறவுகாரங்க ஒரு பக்கமும், தொழில் சார்ந்தவங்க மறுபக்கமும் அவங்க வேலையை காட்ட ஆரம்பிச்சாங்க கல்யாணத்தை நடத்தி வச்சாங்களே சித்தப்பா, சித்தி அவங்க மட்டும் தான் எங்களுக்கு ஒரே ஆதரவு. சித்தப்பா துணையா நின்னு முழுசா ஆறு மாசம் எனக்கு எல்லாம் கத்து தந்தாங்க. லாயர், ஆடிட்டரை துணைக்கு நிக்க வச்சாங்க எனக்கு அப்போ இருபது வயசு தான் அவங்க வெளிநாடு போன பிறகும் தொடர்ந்து என்னை கண்கானிச்சு எனக்கு சரி, தப்பு சொல்லி கொடுத்து என்னை இன்னைக்கு இந்த தொழிலில் இவ்வளவு ஸ்திரமா கால் ஊன்ற வச்சதே அவங்க தான், ஆனா சித்தப்பாவுக்கு அன்பு காட்டி அன்யோன்யமா பழக தெரியாது சித்தி அப்படியே அவங்களுக்கு நேர்மாறு சித்தி தான் ஒரு வருஷம் எங்களை கவனிச்சுகிட்டாங்க அப்புறம் இந்த சமையல்கார பானும்மாவை வச்சு விட்டு அவங்க ஊருக்கு போய்ட்டாங்க வருஷம் ஒரு முறை வந்துட்டு போவாங்க. அதனால் எங்களுக்கு இழப்போட வலி நல்லாவே தெரியும் என்னைக்கும் என் வாஞ்சிக்கு நான் இருக்கேன். எங்களுக்கு சித்தப்பா, சித்தி இருக்காங்க மத்தபடி நாங்களும் அனாதைங்க தான் வசதிலாம் இருந்தும் என்ன பிரையோஜனம் அன்பா, உறவா, உரிமையா கூட நிக்க எங்க ரெண்டு பேருக்கும் யாரும் இல்லை..." என இரும்பாய் இறுகிய குரலில் கூறி முடித்தான்.​

கணவன் பேச்சை கேட்ட சத்யவாணி "ஏன் யாரும் இல்லைங்குறீங்க நான் இல்லையா?"... என வேகமா கூறியவள் தன் கண்ணீரை துடைத்து கொண்டே எழுந்து நின்று "...என்னை நீங்க ரெண்டு பேருமே மன்னிச்சுடுங்க இனி இது மாதிரி பேச மாட்டேன் பீளீஸ் நீங்க வருத்தப்படாதீங்க உங்க அம்மா, அப்பா உங்களை பார்த்துட்டே தான் இருப்பாங்க நீங்க வருத்தப்பட்டா அவங்களும் வருத்தப்படுவாங்க அதனால் எப்போதும் சிரிச்சுகிட்டே சந்தோஷமா இருங்க" என முறுவலோடு சொன்னாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "உங்களை பார்த்த உடனே அந்த நம்பிக்கை எனக்கு வந்துட்டு அதான் உங்களை எங்க அண்ணனுக்கு கல்யாணம் செய்து வச்சேன் அண்ணி" என சிரிப்போடு கூறினான்.​

சத்யவாணி மற்றவர் அறியாமல் அவனை முறைத்திட அவளது சிறுபிள்ளை தனமான கோபத்தில் வாஞ்சிநாதன் மேலும் முறுவலித்தான்.​

ஆதிரை சென்று அனைவருக்கும் நீர் எடுத்து வந்து தந்தாள். நிலைமை சற்று சீரடைந்தது.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 06​

சத்யமூர்த்தி "மாமா, வாணிக்கு இன்னும் படிப்பு முடியலை அதனால் அவ படிக்கட்டும். அவ படிப்பை தொடருவதில் எங்களுக்கு, முக்கியமா எனக்கு எந்த ஆட்சோபனையும் இல்லை" என தெளிவாகவே பேசினான்.​

ராஜன் "வேனாம் மாப்பிள்ளை இனி அவ படிச்சு என்ன பண்ண போறா? அதான் கல்யாணம் ஆகிட்டே இனி உங்களையும், குடும்பத்தையும் கவனிச்சுகிட்டு இருந்தா போதும். அடுத்து குழந்தைகள் பிறப்பு அதுங்க வளர்ப்புனு வாழ்க்கை அப்படியே ஓடிடும். பாப்பா எடுத்து சொன்னா புரிஞ்சுக்கும்" என சொல்ல​

சத்யவாணி முகம் வாடி விட அதை கவனித்த வாஞ்சிநாதன் "அப்பா தொழில் தொடங்கும் முன்னே எங்க அம்மா டீச்சரா இருந்தவங்க, நானும் காலேஜ் புரஃபசர் தான் இப்படியான குடும்பத்தில் ஒருத்தங்க படிப்பை பாதியில் நிறுத்தினா நல்லா இருக்காது மாமா. அண்ணி ஆசைப்படி படிக்கட்டும் இன்னும் ஒன்னரை வருஷம் தானே இருக்கு நீங்க சொன்ன எல்லாத்தையும் இந்த ஒன்னரை வருஷம் கழிச்சு அவங்க பார்த்துக்கட்டுமே" என்றிட.​

கலா "அதுலாம் சரியா வராது சின்ன மாப்பிள்ளை" என பிடிவாதமாகவே உரைக்க.​

சத்யமூர்த்தி "படிப்புங்கறது ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கிடைக்க கூடிய தார்மீக அடிப்படை உரிமைனு சட்டம் சொல்லுது. பெண் படிச்சா அவ தலைமுறையே கல்வியில் உயர்ந்து விளங்கும் சமூகத்தில் மேன்மை அடையும்னு எங்க அம்மா சொல்லுவாங்க. நல்லா படிக்குற பிள்ளை படிப்பை பாதியில் நிறுத்தின பாவம் எங்களுக்கு வேனாம் அத்தை அவ படிச்சு முடிச்சுட்டு குடும்பத்தை கவனிக்கட்டுமே" என தனிவாகவே பேசினான்.​

பெண்ணை பெற்றவர்கள் புரிந்து கொள்வதாக இல்லை.​

ராஜன் "எங்க குடும்பத்தில் கல்யாணத்துக்கு பிறகு பொம்பளை பிள்ளைங்க படிக்க, வேலைக்கு போக அனுமதிக்க மாட்டோம் மாப்பிள்ளை" என சற்று அழுத்தமாகவே சொன்னார்.​

சத்யமூர்த்தி மனைவியை ஒரு பார்வை பார்த்தவன் "இதை சொல்றதுக்கு நீங்க என்னை மன்னிக்கனும் மாமா, இப்போ இவ உங்க மகள் மட்டும் இல்லை என் மனைவி இந்த குடும்பத்து மூத்த மருமகள் திருமதி. சத்யவாணி சத்யமூர்த்தி. இவளோட படிப்பு அடுத்தது அவ வேலையோ இல்லை எங்க தொழிலோ அது அவ விருப்பம் அதை நான் முடக்க மாட்டேன் அதை நாங்க ஆதரிக்க தான் செய்வோம் இந்த சத்யமூர்த்தியோட மனைவி அவ இஷ்டம் போல் படிப்பை தொடருவா நல்லவிதமா அதில் வெற்றியும் அடைவா" என தீர்மானமாகவே சொல்லி முடித்தான்.​

சத்யமூர்த்தியின் பிடிவாதத்தில் பெரியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து விட்டு தங்கள் அறைக்கு சென்றனர்.​

பெற்றோரின் முகவாட்டமே அவர்களுக்கு இதில் சம்மதம் இல்லை என்பதை உணர்த்த சத்யவாணி அமைதியாய் தலைகுணிந்து கண் கலங்கி அமர்ந்திருந்தாள்.​

தனது அண்ணியின் தோற்றம் கண்ட வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணணுக்கு சைகை செய்து தனது அறைக்கு அவர்களை அழைத்து விட்டு முன்னே சென்றான்.​

மனைவியின் கரம் பற்றிய சத்யமூர்த்தி அவளது அதிர்ந்த தோற்றம் கண்டு கண்களால் சுற்றும் முற்றும் காட்டி எச்சரித்து தன்னோடு அழைத்து சென்றான்.​

வாஞ்சிநாதன் தனது அறையில் இருவரையும் அமர வைத்து பழச்சாறு எடுத்து வந்து கொடுத்து அருந்த வைத்த பின் அவர்கள் எதிரே அமர்ந்தான்.​

சத்யமூர்த்தி "இது நாம எதிர்பார்த்தது தானேம்மா ஏன் இப்படி எல்லாத்துக்கும் குழந்தை போல் அழற? அடுத்து என்ன செய்யுறதுனு நாம பேசி ஒரு முடிவெடுக்க வேனாமா? உனக்கு லீவ் முடிய போகுது அதோட நம்ம கல்யாண சடங்கு, சம்பிரதாயங்களையும் நாம முடிச்சுட்டு அடுத்தடுத்த ஏற்பாடுகளை நாம கவனிச்சு தானே ஆகனும் நமக்கு ஆவகாசம் ரொம்ப இல்லை" என பொறுமையாகவே எடுத்து கூறினான்.​

கணவனின் பேச்சில் சற்று தெளிந்த சத்யவாணி துப்பட்டாவில் முகம் துடைத்து கொண்டு நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "இது சரி..." என முறுவலோடு மெச்சி கொண்டவன் தொடர்ந்து "...உனக்கு இங்கே கோவையில் உள்ள பெஸ்ட் காலேஜ்க்கு மாற்றல் வாங்கிக்கலாம் நம்ம வீட்டில் இருந்தே போய்ட்டு வா" என கூறிட​

முகம் இருண்ட சத்யவாணி "வேனாம் அதுலாம் சரியா வராதுங்க லோன் போட்டு படிக்குறேன் இன்னும் ஒன்னரை வருஷம் தானே நான் அங்கேயே படிச்சுக்குறேன் உங்ககிட்ட எந்த உதவியும் கேட்கமாட்டேன்னு தான் சொல்லிட்டனே என் தேவைக்கு நானே பார்ட் டைம்மா வேலை பார்த்து சம்பாரிச்சுக்குறேன்" என சிறிய குரலில் சொல்ல​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி உங்க பேங்க் கடனை அப்டேட்டா நாளைக்கே நாங்க கட்டி முடிச்சுடுறோம் நீங்க இங்கே இருந்தே படிங்களேன் நீங்க இந்த வீட்டு மூத்த மருமகள் சட்டபடி இப்போ இந்த சொத்துகளில் உங்களுக்கும் உரிமை உண்டு அப்படி இருக்கும் போது பார்ட் டைம் வேலை எல்லாம் ஏன் அண்ணி? வீனா பிடிவாதம் பிடிக்காதீங்க" என பொறுமையாகவே எடுத்து கூறினான்.​

சத்யவாணி "இல்லை அதுலாம் சரியா வராது என்னோட கடன் அதை நானே சம்பாரிச்சு அடைச்சுக்குறேன் என் குடும்பத்துக்கு செய்ய வேண்டியது என் கடமை அதை உங்க தலையில் என்னால் சுமையா ஏத்த முடியாது. நான் யார் சொத்துக்கும் ஆசைப்படலை சொந்தமா உழைச்சு பிழைக்க தான் விரும்புறேன். அதுமட்டுமில்லை அங்கே எனக்கு பழகிட்டு என் ஃபிரண்ட்ஸ், ஸ்டாஃப்ஸ்னு, திடீர்னு எல்லாம் விட்டு வந்தா நான் இங்கே செட் ஆகவே லேட் ஆகும் அது என் படிப்பை பாதிச்சுட கூடாது இன்னும் ஒன்னரை வருஷம் தானே வேகமா ஓடிடும் அதோட இங்கே எல்லாமே புதுசா இருக்கு என்னால் உடனே உங்க கூடவெல்லாம் ஒன்ற முடியலை புரிஞ்சுகோங்க மனசே ஒரு நிலையில் இல்லாம தவிப்பா இருக்கு அங்கே எனக்கு எல்லாம் இயல்பா இருக்கும் இந்த புது சூழ்நிலை என் படிப்பை பாதிச்சுட கூடாது முக்கியமா எனக்கு கல்யாணம் ஆனது யாருக்கும் தெரியறதை நான் விரும்பலை" என சிறிய குரலில் அதே சமயம் உறுதியோடே கூறினாள்.​

தன்னவள் பேச்சை கேட்டு சத்யமூர்த்தி சற்று கடுப்பாக அண்ணனின் முகத்தை வைத்தே அவனது மனதை கனித்த வாஞ்சிநாதன் மூத்தவன் கரம் பற்றி அழுத்தி விட்டு "நீங்க உங்க ரூமுக்கு போங்க அண்ணி நான் அண்ணன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசிட்டு அனுப்புறேன்" என கூறி அவளை அனுப்பி வைத்தான்.​

கதவை தாழிட்டு வந்த இளையவனிடம் பாய்ந்தான் மூத்தவன் "இவ என்னடா நினைச்சுகிட்டு இருக்கா? இதுக்கு மேல் நாம எவ்வளவு தான் இறங்கி போறது? பெரிய லட்சியதாரகை தான் சம்பாரிச்சு தானே கடனை கட்டிக்குறாளாம் ஏன் நாம பண்ணா என்ன? இங்கே படிக்குறது அவளுக்கு அத்தனை கஷ்டமா இருக்கா? நம்மோட ஒன்ற முடியலையாமே நாம என்ன பேயா, பிசாசா? படிக்குற பிள்ளை எங்கேனாலும் படிக்கும்டா வாஞ்சி, என்னை கட்டிகிட்டது அவளுக்கு அத்தனை மோசமான விஷயமா? அதை வெளியே சொல்ல அவ்வளவு அவமானமா இருக்காமா?..." என படபடவென பொறிந்து கொண்டிருந்தவன் தனது தம்பியின் புன்னகை முகத்தை கண்டு கட்டுப்படுத்திய கோபத்தோடு என்னவென கேட்டான்.​

தன் அண்ணன் எதிரே நாற்காலியை எடுத்து போட்டு அமர்ந்த வாஞ்சிநாதன் "அதுக்குள்ள அண்ணியை பிரியறது உனக்கு இவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கா அண்ணா?" என சிரிப்போடு வினவ​

சத்யமூர்த்தி "டேய் அவ நம்மை கேவலபடுத்துறா நீ என்னடானா இப்படி பேசுற" என மறுபடியும் படபடக்க​

வாஞ்சிநாதன் "சரி சரி அமைதியா இரு. நீயே சொல்ற அண்ணி வயசில் சின்னவங்க உலக அனுபவம் இல்லாதவங்கனு அப்புறம் அவங்களை ஏன் குறை சொல்ற? உண்மையாவே உங்களுக்கு நடந்த திடீர் கல்யாணத்தை இத்தனை வயசும் உலக அறிவும், அனுபவமும் உள்ள உன்னாலையே சட்டுனு ஏத்துக்க முடியாதப்போ அவங்களால் மட்டும் எப்படி உடனே ஏத்துக்க முடியும்? தனக்கு திடீர்னு கல்யாணம் ஆச்சுனு சொன்னா பல கேள்விகளுக்கு அவங்க பதில் சொல்லனும் அது அவங்க நிம்மதியை கெடுத்துடாதா? அப்புறம் அவங்க எப்படி படிக்க முடியும்? அத்தனை பேரும் அவங்களை பத்தியே பேசுறதா கூட தோனும் அதனால் அண்ணியோட மனநிலையே பாதிக்க வாய்ப்புண்டு நாம தான் அனுசரிச்சு போகனும் அண்ணா போக போக அண்ணியே நம்மை புரிஞ்சுப்பாங்க" என மிக மிக பொறுமையாக தன் அண்ணனுக்கு எடுத்து கூறினான்.​

தனது தம்பியின் பேச்சில் சற்று அமைதியடைந்த சத்யமூர்த்தி "நீ வர வர உன் அண்ணிக்கே ரொம்ப சப்போர்ட் பண்ணுற" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "அப்படிலாம் ஒன்னும் இல்லை அண்ணா எனக்கும் நீயும் அண்ணியும் வேற வேற இல்லை. நம்மை நம்பி வந்துட்டாங்க நாம தானே அவங்களை கவனிச்சுக்கனும் நம்ம அம்மா இருந்தா அவங்களை நல்லா பார்த்துப்பாங்க அந்த கொடுப்பினை நமக்கே இல்லைங்குறப்போ அண்ணிக்கு எங்கே இருந்து பார்க்க? நாம தான் பார்த்துக்கனும் ரெண்டு பேரா இருந்தோம் மூனாவதா அவங்க வந்துட்டாங்க இனிமே அவங்களும் நமக்குள்ள ஒருத்தங்க, அதோட அவங்க வயசு மாணவர்களை தானே நான் தினம் பார்த்து பழகுறதே அதனால் அவங்களை கையாளுவது எனக்கு கஷ்டமா இல்லை ஈசியா அவங்களை என்னால் புரிஞ்சுக்க முடியுது நீயும் உன்னோட கோபத்தை கொஞ்சம் ஒதுக்கிட்டு பார்த்தா உன்னாலும் அண்ணியை புரிஞ்சுக்க முடியும்" என பொறுமையாக முறுவல் மாறாமல் கூறினான்.​

முகம் மலர்ந்த சத்யமூர்த்தி "நீ ரொம்பவே பக்குவமானவன் வாஞ்சி உன்னை கட்டிக்க போறவ கொடுத்து வச்சவடா" என்றான்.​

வாஞ்சிநாதன் "சரி தான் நீ வேற டிராக்கு மாறாதே இப்போ நாம அண்ணி விஷயத்தை பார்ப்போம் என் கல்யாணத்துக்கு இன்னும் காலம் இருக்கு" என சிரிப்போடு தனது கல்யாண பேச்சை நாசூக்காக தவிர்த்து விட்டான்.​

சத்யமூர்த்தி "பிடிவாதகாரா உன்னை மாத்த முடியாதே பிடிச்சா பிடிச்ச பிடி..." என சிரிப்போடு இளையவன் முதுகில் தட்டியவன் "...பேச என்ன இருக்கு அதான் உன் அண்ணி சொல்லிட்டு போய்ட்டாளே முடிவையே" என சொல்ல​

வாஞ்சிநாதன் "நோ அண்ணியை அப்படியே அவங்க போக்கில் விட்டா உங்க வாழ்க்கையை எப்படி சீராக்குறது? அவங்க கண்டீஷன்க்கு நாம ஓகே சொல்ல நம்ம கண்டீஷனுக்கு அவங்களும் ஓகே சொல்லனும் இந்த ஒன்னரை வருஷ படிப்பு காலத்தை விட்டா நமக்கு வேற சந்தர்ப்பம் அமையாது" என்றான் பூடகமாகவே.​

சத்யமூர்த்தி தம்பியின் பேச்சு புரியாமல் அவனை பார்க்க வாஞ்சிநாதனே தொடர்ந்தான் "...ஆமாம் அண்ணா, அண்ணியை தனியா அப்படியே ஹாஸ்ட்டலில் விட்டா அவங்க மனசில் நீ எப்படி இடம் பிடிக்க முடியும்? அண்ணி தினம் கிளாஸ் போய் வருவாங்க நீ தொழில்னு அலைவ அப்புறம் எப்படி நீங்க வாழ்வில் இணையுறது? நீ ஒரு இடம் அவங்க ஒரு இடம்னு இருந்தாலும் அவங்க உன்னை தினம் நினைக்கனும் அவங்க படிப்பை பாதிக்காத அளவு அவங்க மனசில் உன் நினைப்பு மெல்ல மெல்ல இறங்கி ஆழமா பதியனும் அதை நான் செய்ய போறேன்" என சிரிப்போடு கூறியவன் "அதுக்கு நீ இன்னொரு பிரிவுக்கும் தயாராகனும் ஆமாம் நானும் அண்ணி கூடவே அவங்க காலேஜ்க்கு மாற்றல் வாங்கிட்டு போக போறேன்" என்றான் திடமாகவே.​

தன் தம்பி கடைசியாக சொன்னதை கேட்டு அதிர்ந்த சத்யமூர்த்தி "ஏய் வாஞ்சி என்னடா பேசுற உன்னை பிரிஞ்சு நான் எப்படி இருப்பேன்?" என பதற​

அண்ணனின் கரம் பற்றிய இளையவன் "இருந்து தான் ஆகனும் அண்ணா. அண்ணிக்கு தனக்கு கல்யாணம் ஆனது மறக்க கூடாது நீ அவங்க நினைவில் இருந்து மறைய கூடாது அதுக்கு நான் அவங்க கண்ணில் பட்டுகிட்டே இருக்கனும் உன்னை பத்தி அப்போ அப்போ அவங்ககிட்ட நான் பேசிட்டே இருக்கனும் அதுலாம் நான் பார்த்துக்குறேன். நான் கான்பூர்க்கு படிக்க போனப்போ நீ தனியா சமாளிக்கலையா? அப்படி நினைச்சுகோ இந்த பிரிவும் நன்மைக்கே இந்த பிரிவு முடியும் போது நாம ஒரு குடும்பமா இணைஞ்சுடுவோம் அண்ணா" என்றான் உறுதியாகவே.​

பெருமூச்சை எடுத்து விட்ட சத்யமூர்த்தி "முடிவு பண்ணிட்ட சரி உன் இஷ்டம் போல் செய் ஆமாம் அங்கே எங்கேடா தங்குவ?" என வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "ஏதாவது ரூம் போட்டுக்குறேன் அண்ணா. காலேஜ் இருக்குனாவே பக்கத்தில் மாச வாடகை ரூம்ஸ் கிடைக்கும் அது பெரிய யுனிவர்சிட்டி எனக்கு தங்க ஒரு இடம் கிடைக்காதா? நான் பார்த்துக்குறேன் விடு" என்றிட​

சத்யமூர்த்தி "அதுலாம் சரி வராது நீயும், உன் அண்ணியும் ஆளுக்கு ஒரு ஹாஸ்ட்டலில் கிடக்க வேனாம். அதுலாம் வசதியா இருக்காது. நான் அங்கே வாடகைக்கு வீடு பாக்குறேன். வீட்டில் இருந்தே காலேஜ் போய் வாங்க அங்கே நீங்க உங்களை பத்தி வெளிப்படுத்திக்க கூட வேனாம் ஆனா ஆளுக்கு ஒரு மூலையில் தங்குறது கூடாது நான் நேரம் கிடைக்குறப்போ வந்து போறேன்" என்றான் தீர்மானமாகவே.​

வாஞ்சிநாதன் "அ... அது சரியா வருமா அண்ணா? நீ எங்க கூட இருந்தா சரி நாங்க மட்டும் தனியானா அக்கம் பக்கம் ஏதாவது பேச்சு வந்துட போகுது" என தயக்கத்தோடே கூற​

சத்யமூர்த்தி "என் தம்பியையும், என் பொண்டாட்டியையும் பத்தி எனக்கு தெரியும். மத்த யாரை பத்தியும் நாம யோசிக்க வேனாம். சஞ்சலம் இல்லாம போய்ட்டு வா வாஞ்சி" என முறுவலோடு சொன்னான்.​

முகம் தெளிந்து வாஞ்சிநாதன் ஆமோதிப்பாய் தலையசைக்க சத்யமூர்த்தி தன் செல்லில் யாரோடோ பேசி விட்டு வந்தவன் "வீடு கிடைச்சுட்டு வாஞ்சி காலேஜ் பக்கமா மாரியப்பாநகர்னு ஒரு ஏரியா அங்கே நம்ம சீனியர் அக்கௌண்டன் சாரங்கபாணி வீடு இருக்கு. அவங்க அம்மா, அப்பா காலமான பிறகு வீட்டை சும்மா தான் பூட்டி வச்சு இருக்கார். அவங்க குடும்பம் இங்கே இருக்கு. சிதம்பரம்னோன அவர் நினைவு வந்தது வீடு பார்த்து தர முடியுமானு கேட்டப்போ தான் அவர் வீடே இருக்கு அதையே எடுத்துகோங்கனார் சரினு சொல்லிட்டேன். கிரில் கேட், கார் பார்க்கிங்னு பக்காவா தான் வீடு இருக்குமாம் நாம சிசிடிவி மட்டும் பாதுகாப்புக்கு வச்சுக்கலாம் நமக்கு வழக்கமா செக்யூரிட்டி சிஸ்டம் வேலை செய்து தரும் கம்பெனிகிட்டயே அந்த பொறுப்பையும் ஒப்படைச்சுடுறேன். வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்கள், உன் பைக், கார் எல்லாம் அங்கே அனுப்பிடுறேன். அதோட உன் அண்ணிக்கு ஸ்கூட்டி ஒன்னும் வாங்கிடலாம் அவளுக்கு வண்டி ஓட்ட தெரியுமானு முதலில் கேட்கனும் வாய் இருக்குற அளவுக்கு செயலில் வேகம் இருக்கானும் பாக்கனும்" என அத்தனை நேரம் சீரியஸாக பேசியவன் கடைசி வரியை சிரிப்போடு சொன்னான்.​

வாஞ்சிநாதன் "நான் டிரான்ஸ்பருக்கு அப்ளை பண்ணுறேன் அண்ணா நீயும் கொஞ்சம் உன் இன்ஃப்ளூயன்ஸை பயன்படுத்தினா உடனே மாற்றல் கிடைச்சுடும்" என்றிட​

சத்யமூர்த்தி "கவலையேபடாதே நான் பார்த்துக்குறேன் அதுலாம்" என்றவன் தம்பியை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 07

சகோதரர்கள் பேசி முடிவெடுத்தபடி சத்யவாணியை அழைத்து தங்கள் முடிவை கூறினர். முதலில் மறுத்த சத்யவாணி கணவனின் கண்டிப்பில் சரியென்றவள் தொடர்ந்து "...உங்க கண்டீஷனுக்கு சம்மதிக்குறேன் அதே நேரம் எனக்கு இன்னும் ரெண்டு கண்டீஷன் இருக்கு அதுக்கு நீங்க சம்மதிக்கனும்" என முகத்தை சீரியஸாக வைத்தபடி சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "ஆரம்பத்துலேர்ந்து நீ தான்ம்மா கண்டீஷன் போடுற நாங்க அதுக்கு ஒத்து போறோம் இதோ இப்போ தான் நாங்களா ஒரு முடிவெடுத்தோம் அதுக்கும் நீ ரெண்டு கண்டீஷனை தூக்கிட்டு வர ஆமாம் உன் முழு பேர் என்ன கண்டீஷன்சத்யவாணியா?" என கேலியாகவே கேட்டான்.​

சத்யவாணி கணவனை முறைக்க இருவரின் ஊடலிலும் சிரித்து விட்ட வாஞ்சிநாதன் "அடிச்சுக்காதீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க கண்டீஷனை சொல்லுங்க அண்ணி" என்றான்.​

சத்யவாணி "முதல் கண்டீ..." என் ஆரம்பித்தவள் கணவனை ஓர பார்வை பார்த்து விட்டு "...முதல் நிபந்தனை என்னை நீங்க அண்ணினு கூப்பிட கூடாது ரெண்டாவது என் படிப்பு முடியும் வரை அங்கே உங்க அண்ணன் வர கூடாது" என இடையில் திருத்தி அழுத்தமாக உரைக்க.​

சத்யமூர்த்தி ஆத்திரமானவன் "என்ன வர வர உனக்கு ஏத்தம் அதிகமாகிட்டா? உன் ரெண்டு கண்டீஷனையுமே எங்களால் ஏத்துக்க முடியாது என் தம்பியை பாக்க நான் வருவேன் போவேன் அதை நீ தடுக்க முடியாது வேனும்னா நான் உன்னை பாக்காம போய்க்குறேன் நான் வரும் சமயம் நீ ரூமுக்குள்ளயே இருந்துகோ தொழில் விஷயமா கையெழுத்து வாங்க கூட நான் வருவேன் அவனை பாக்காம என்னால் இருக்க முடியாது அப்புறம் அவன் உன்னை அண்ணினு கூப்பிடாம ப... தண்ணினா கூப்பிடுவான்" என தான் கூற வந்ததை அவசரமாக மாற்றி வேகவேகமாக பேசினான்.​

தன் அண்ணன் கூற வந்து திருத்தியதை கேட்டு உள்ளூர சிரிப்பு வந்த போதும் அதை வாஞ்சிநாதன் அடக்கி கொண்டவன் "காலேஜில் நீங்க ஸ்டூடண்ட் நான் ஸ்டாஃப் அங்கே உங்களை நான் அண்ணினு கூப்பிட போறது இல்லை ஆனா வீட்டில் நாம ஃபிரண்ட்ஸ் போல் ஒன்னா தானே தங்க போறோம் அண்ணினு கூப்பிட்டுக்குறனே எங்க அம்மா மாதிரி நீங்கனு சொல்லிட்டேன் அப்புறமும் பிடிவாதம் பிடிச்சா எப்படி அண்ணி" என சிறுவனாய் பேச​

தன் தம்பியின் பேச்சை கேட்டு சத்யமூர்த்தி தலையில் அடித்து கொண்டான்.​

சத்யவாணி "இப்போ ஏன் இவர் தலையில் அடிச்சுக்குறார்?" என ஆத்திரபட​

சத்யமூர்த்தி "இம் வேண்டுதல் வேற என்ன? இவன் ஐஐடியில் படிச்சு கோல்ட் மெடல் வாங்கினவன்னு சொன்னா யாரும் நம்ப மாட்டாங்க உன் கூட சேர்ந்த ஒரே நாளில் உன்னை மாதிரியே ஸ்கூல் பிள்ளை மாதிரி நடந்துக்குறான் டேய் வாஞ்சி இதுலாம் சுத்தமா நல்லா இல்லைடா" என இருவரிடமும் கிட்டதட்ட புலம்பினான்.​

சத்யவாணி "பின்னே உங்களை மாதிரியே எப்போதும் வள்வள்னு விழுந்து பிடுங்கிட்டே இருக்கனுமா? இவராவது மனுஷன் மாதிரி பழகட்டுமே என் தம்பி தர்மூ மாதிரியே சிரிக்க சிரிக்க பேசுறாங்க அது பொறுக்கலையா உங்களுக்கு?..."​

சத்யமூர்த்தி "பார் டா என்னை நாய்ங்குறா..."​

சத்யவாணி "இவர் மட்டும் என்னை பன்னினு சொல்ல வந்து மாத்தலையா? நான் கண்டுபிடிச்சுட்டேன்..."​

சத்யமூர்த்தி "ஆமாம் இவ பெரிய லேடி ஜேம்ஸ்பாண்ட் பெருசா துப்பறிஞ்சு கண்டுபிடிச்சுட்டா..."​

தனது அண்ணன், அண்ணியின் சண்டையில் வாய் விட்டு பலமாக சிரித்த வாஞ்சிநாதன் வயிற்றை பற்றி கொண்டு "அம்மா முடியலை... போதும்... போதும்... எனக்கு சிரிச்சு சிரிச்சு வயிறே வலிக்குது ..." என சிரிப்போடு சொன்னான்.​

இருவரும் ஒன்றாக அவனை திரும்பி பார்க்க வாஞ்சிநாதன் சிரிப்பின் விளைவால் வந்த கண்ணீரை துடைத்து கொண்டவன் "இப்படி வாய்விட்டு நான் சிரிச்சு ரொம்ப நாள் ஆச்சு அண்ணி ரொம்ப நன்றி நீங்க வந்து இந்த வீட்டில் சந்தோஷத்தை கொண்டு வந்துட்டீங்க" என்றான் மென்மையாகவே.​

சத்யமூர்த்தி "நீ என்னடா வாஞ்சி இப்படி ஆகிட்ட?" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "இதில் என்ன அண்ணா இருக்கு அண்ணி இயல்பா இருக்காங்க ஜாலியா பேசி, பழகுறாங்க இத்தனை காலமா இறுக்கமாவே இருந்த இந்த வீடு இனி மகிழ்ச்சியா மாறட்டுமே" என சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "என்னமோ போ நீ சந்தோஷமா இருக்க எனக்கு அதுவே போதும்" என முறுவலோடு கூற​

சத்யவாணி "என்னை வச்சு காமெடி பண்ணுறீங்களா ரெண்டு பேரும்?" என இருவரையும் சந்தேகமாக கண்களை இடுக்கி பார்த்தபடியே கேட்க​

வாஞ்சிநாதன் "சத்தியமா இல்லை அண்ணி இப்படி நாங்க இருந்தது இல்லை. அண்ணன் தொழில்னு போய்டுவாங்க நான் படிப்பு, உத்தியோகம்னு போய்டுவேன் பார்த்துக்கும் போது பொதுவான பேச்சுகளோட சரி எங்களுக்குள்ள பாசம் இருந்தாலும் ரொம்பவும் அதை காமிச்சுக்க எங்களுக்குனு நேரம் இருந்தது இல்லை. இந்த வெறுமை மறைய தான் அண்ணனுக்கு கல்யாணம் செய்ய முடிவு பண்ணதே அதோட அவருக்கும் வயசு ஏறிட்டே போச்சு அதை பத்தி அண்ணன் கவலைபடவே இல்லை இப்படியே விட்டா அண்ணன் பிரம்மசாரியாவே வாழ்ந்துடுவாங்களோனு பயம் வந்து தான் கல்யாண ஏற்பாட்டை வேகப்படுத்தினேன் அது அங்கே இங்கே சுத்தி இல்லாத களோபரம்லாம் ஆகி உங்களை நம்ம குடும்பத்துக்குள்ள கொண்டு வந்து சேர்த்துட்டு" என நீண்ட விளக்கமாகவே கூறினான்.​

சத்யமூர்த்தி "இரு இரு இப்படியே பேசிகிட்டு இருந்தா நாம வந்த விஷயத்தை மறந்துடுவோம் உன் அண்ணியோட நிபந்தனைகளை ஏத்துக்க முடியாது அது சம்மந்தமா பேசு நான் பேசினா இல்லாத பிரச்சனைலாம் வருது இவளுக்கு நீ தான் சரி நீயே பேசிக்கோ" என தான் கழண்டு கொண்டான்.​

வாஞ்சிநாதன் "ஆமாம் அண்ணி, அண்ணா சொன்னபடி அவங்க வந்து போகட்டும் அதான் நல்லது அவங்க என்ன வாராவாரமா வர போறாங்க? நேரம் கிடைக்குறப்போ தானே வருவாங்க எனக்காக அட்ஜஸ்ட் பண்ணிகோங்க எனக்கும் அண்ணனை ரொம்ப நாள் பாக்காம இருக்க முடியாது உங்களை தனியா விட்டு நான் இதுக்காக கோவை வந்து போறதும் சரியா இருக்காது அப்புறம் அக்கம் பக்கம் கேட்டா மட்டும் நீங்க எங்க மாமா பெண், அண்ணாவுக்கு நிச்சயம் பண்ணவங்க படிப்பு முடிஞ்சு கல்யாணம்னு சொல்லிக்கலாம் அது தான் அண்ணி நல்லது பீளீஸ் இதை தவிர வேற வழியில்லை நாம இருக்குற இடத்துலேர்ந்து யார் அண்ணி காலேஜ்க்கு வந்து போட்டு கொடுக்க போறாங்க. வேனும்னா உங்க மன திருப்திகாக உங்க கல்யாண விஷயத்தையோ, நீங்களும் நானும் உறவுகாரங்கனோ காலேஜ் சம்மந்தப்பட்ட எங்கேயும் நான் எங்க அண்ணன் மேல் சத்தியமா சொல்ல மாட்டேன்" என தழைந்த குரலிலேயே பேசி கொண்டிருந்தவன் இறுதியாய் திடமாய் கூறினான்.​

சத்யவாணி அரை குறை மனதோடு ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "அதோட அந்த பேங்க் விஷயம்..." என தன் தம்பிக்கு எடுத்து கொடுத்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் "ஆமாம் ஆமாம் அண்ணி, உங்க படிப்புக்கான செலவு இப்போ உள்ளபடியே தொடரட்டும் ஆனா உங்க படிப்பு முடிஞ்ச உடனே அதை நாங்களே அடைச்சுடுவோம் அப்போ நீங்க மறுப்பு சொல்ல கூடாது இது எங்களோட கடைசி நிபந்தனை இதுக்கு சம்மதிச்சா தான் நாம சிதம்பரம் போக முடியும்னு... நான் சொல்லலை அண்ணா சொன்னாங்க" என அப்பாவியாய் கூறினான்.​

சத்யவாணி நிமிர்ந்து கணவனை பார்த்தவள் அவன் முகத்தில் கடுகடுப்பை கண்டு ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள்.​

மறுநாள் ராஜனும், கலாவும் தங்கள் இளைய மக்களோடு சென்னை புறப்பட்டனர் அவர்கள் சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் சத்யமூர்த்தி தங்கள் காரிலேயே அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.​

குடும்பத்தை பிரியும் தருணத்தில் சத்யவாணி தான் அழுது தீர்த்தாள். கலா, ஆதிரை, தர்மன் அழுது விட தந்தையாய் மூத்த மகளை பிரியும் நொடிகளில் கண்களை மறைத்த கண்ணீரை கட்டுபடுத்தியபடியே ராஜனும் புறப்பட்டார்.​

மனைவின் அழுகை பொறுக்காத சத்யமூர்த்தி அவளது கரம் பற்றி ஆதரவாக அழுத்தி விட்டான்.​

வாஞ்சிநாதன் மௌனமாய் அவ்விடம் விட்டு சென்றிருந்தான்.​

சோகமே உருவாய் மொட்டை மாடியில் அமர்ந்திருந்த சத்யவாணி எதிரே வந்த வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி தயவு செய்து இப்படி இருக்காதீங்க பாக்கவே கஷ்டமா இருக்கு அண்ணா கூட எங்கேயாவது வெளியே போய்ட்டு வரீங்களா அண்ணாகிட்ட நான் சொல்றேன்" என அவளை சகஜமாக்கும் முயற்சியில் பேச்சு கொடுத்தான்.​

அமைதியாய் தன் கொழுந்தனாரின் பேச்சை கேட்டிருந்த சத்யவாணி கடைசியாய் அவன் கூறியதை கேட்டு வேகமாக எழுந்து "ஏங்க உங்களுக்கு இந்த கொலைவெறி? உங்க அண்ணன் தான் என்னை எப்போ பார்த்தாலும் ஏதாவது சொல்லிகிட்டே இருக்காரே அவர் கூட எப்படி நான் வெளியே போவேன்? அதுக்கு நான் இந்த மொட்டை மாடியிலேயே கிடக்குறேன்" என படபடக்க.​

வாஞ்சிநாதன் "கூல் கூல் அண்ணி இப்போ நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன் புதுசா கல்யாணம் ஆனவங்க வீட்டுக்குள்ளயே அடைஞ்சு கிடக்க வேனாம் வெளியே போய்ட்டு வாங்கனு தானே சொன்னேன் அதுவும் உங்க புருஷன் கூட போங்கனு சொன்னது ஒரு குத்தமா?" என ஏதும் அறியாதவனாய் பேச​

சத்யவாணி "புருஷனா? அவருக்கு முதலில் அப்படி ஒரு நினைப்பு இருக்கா? கல்யாணத்தில் கலந்துக்க வந்தவளை கல்யாண பெண்ணா மாத்தி யார் எவர்னே தெரியாதவருக்கு பொண்டாட்டியும் ஆக்கிட்டீங்களே. நீங்க ரொம்ப படிச்ச பெரிய வாத்தியாரா இருக்கலாம் ஆனா நீங்க உங்க வாழ்க்கையில் செஞ்ச மாபெரும் தவறு எங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சது தான் பண்ணுறதையும் பண்ணிட்டு வீட்டிலேயே அடைஞ்சு கிடக்குறனாம். நியாயமா நான் எங்க அம்மா அப்பா கூட ஜாலியா ஊருக்கு போய் இருக்க வேண்டியவ ஆனா இப்படி தன்னந்தனியா இங்கே கிடக்கேன்.​

எனக்கும் இன்னும் பத்து நாளில் காலேஜ் ஆரம்பிக்குது ஆனா அதை பத்தி யோசிக்க கூட முடியாம இப்படி என்னை நிக்க வச்சுட்டீங்களே எல்லாம் உங்களால் வந்த வினை..." என ஆத்திரத்தோடு பேசி கொண்டே போக அப்போது இருவரையும் கானாது மாடிக்கு வந்த சத்யமூர்த்தி அவர்கள் பேச்சை கேட்காத தூரத்தில் இருந்ததால் தன் மனைவி அவனது தம்பியிடம் ஏதோ வாக்குவாதத்தில் ஈடுப்பட்டிருப்பது போல் தெரிய வேகமாக சென்று தம்பியை கை பற்றி தனதருகே நிறுத்தி கொண்டவன் "ஏய் என்ன நடக்குது இங்கே? கையை நீட்டி பேசுற இவன் என் தம்பி உன்னை விட வயசில் மூத்தவன் உன் இஷ்டத்துக்கு அவன்கிட்ட பேச கூடாது" என ஆத்திரத்தோடு கத்தியபடியே அவளை அடிக்க போக தன் அண்ணனின் கோபத்தை கண்ட வாஞ்சிநாதன் இருவருக்கும் இடையே வந்து மூத்தவன் கரம் பற்றி தடுத்தான்.​

நொடியில் நடந்திட்ட விஷயங்களால் சூழ்நிலை மோசமானது.​

தன்னை அடிக்க கை ஓங்கி நின்றவனை கண்டு மிரண்ட சத்யவாணி வேகமாக பின்னடைந்தவள் கண்கள் இரண்டும் கலங்கி கண்ணீர் வழிந்திட வேகமாக அங்கிருந்து விலகி ஓடி போனாள்.​

வாஞ்சிநாதன் தன் தலையிலேயே அடித்தபடியே நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.​

சத்யமூர்த்தி "அவ உன்னை என்னடா சொன்னா?" என ஆவேசமாக கேட்க​

ஆத்திரமாக எழுந்த வாஞ்சிநாதன் "ஹான் இப்போ கேளு? பொறுமையே உனக்கு கிடையாதா அண்ணா? எத்தனை முறை கிளிப்பிள்ளைக்கு சொல்றது போல் சொன்னேன். அண்ணிக்கு புரியும் காலம் வரை நாம தான் பொறுத்து போகனும்னு அவங்களே உடைஞ்சு போய் இருக்கும் சமயம் இப்படி கை நீட்டும் அளவுக்கு போய்ட்டியே இந்த நேரம் நீ அவங்களுக்கு ஆதரவா இருக்க வேண்டியவன் இப்படி அவங்களை இன்னும் தள்ளி நிறுத்திட்டியே உன்கிட்ட பேசுறதே வேஸ்ட்" என பொறிந்து தள்ளினான்.​

தன் தம்பியின் பேச்சில் மேலும் ஆத்திரமானவன் "அப்போ அவ உன்னை என்ன வேனா பேசுவா என்னை கையை கட்டி வேடிக்கை பார்த்துகிட்டு சும்மா இருக்க சொல்லுறியா? நீ என் தம்பிடா எனக்குனு இருக்குறவன் நீ மட்டும் தான் நம்ம அம்மா அப்பா போய் இத்தனை வருஷமா உன்னை கண்ணும் கருத்துமா பார்த்துகிட்டது நேத்து வந்தவகிட்ட பேச்சு வாங்கவா? அதை நான் கேட்க கூடாதா?" என கோபமாகவே கேட்க​

வாஞ்சிநாதன் "ஆமாம் கேட்க கூடாது அவங்க உன் மனைவி இனி அவங்களுக்கு தான் என்னை விட உன்கிட்ட உரிமை அதிகம். நான் தப்பு செய்தா கேட்கவும் அவங்களுக்கு உரிமை உண்டு இந்த வீட்டோட மூத்த மருமகள், நம்ம அம்மாவுக்கு அடுத்த இடம் அவங்களோடது அதை மறக்காதே. நான் உன் தம்பி மட்டும் தான் நாம தனி தனி வாழ்க்கை வாழ்றவங்க. ஆனா நீங்க ஒரே வாழ்வை பகிர்ந்துக்க போறவங்க. அவங்க நேத்து வந்தவங்களா இருக்கலாம் ஆனா இனி ஆயுளுக்கும் அவங்க தானே உன் சுக துக்கத்தில் பங்கெடுத்துக்க போறவங்க" என பதிலுக்கு சீறினான்.​

தன் தம்பியின் பேச்சில் அதிர்ந்த சத்யமூர்த்தி "கேட்க கூடாதா? அப்போ நீ என்னை பிரிச்சு பாக்குறியா வாஞ்சி? எனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டதால் என்னை பிரிச்சு வச்சுடுவியாடா? அப்போ உனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டா நீ என்னை விலக்கியே வச்சுடுவியா?" என குரல் உடைய கேட்க​

தன் அண்ணனின் வருத்தம் மனதை சுட்டாலும் இப்போது இதற்கு இளகினால் அவனுக்கு புரிய வைக்க வேறு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்த வாஞ்சிநாதன் மனதை திட்டபடுத்தி கொண்டு "முதலில் இப்படி குழப்பிக்கறதை நிறுத்து அண்ணா. சில்லியா பேசாதே. உன்னை பிரிச்சு பாக்கலை நான் கொஞ்சம் விலகி நிக்குறேன்னு சொல்றேன் இத்தனை நாளா நாம மட்டும் இருந்தோம் ஆனா இப்போ உனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டு இனி உன்கிட்ட அவங்களுக்கு தான் முதல் உரிமை நான் கொஞ்சம் விலகி தான் ஆகனும் இது எதார்த்தம் எனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டா உன்னை விலக்கிடுவேனானு கேட்டியே அண்ணா அப்படி பண்ண மாட்டேன் என் மனைவிக்கு கொடுக்க வேண்டிய மரியாதையையும் அவளுக்கு என்கிட்ட கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான அன்பையும் நான் கொடுக்கனும் அப்போ தான் நல்ல புருஷனாவும் இருக்க முடியும் உன்னை விலக்கிட்டு தான் நான் இதை செய்யனும்னு இல்லை அண்ணா கொஞ்சம் புரிஞ்சுகோ அதையே தான் நான் உன்னையும் செய்ய சொல்றேன்.​

அண்ணி புரிஞ்சுக்கலைனு நீ நினைக்கற நான் பலமுறை சொல்லிட்டேன் உங்க கல்யாணம் நடந்த சூழ்நிலை, அவங்க வயசு, அனுபவமின்மைனு ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கு அதுக்கு. உன்னோட வயசுக்கும் உலக அனுபவத்துக்கும் நீ அவங்களுக்கு ரொம்பவே ஆதரவா இருக்க வேண்டிய தருணம் இது இப்படி அவங்களை அழ வச்சுட்டியே, அவங்களை அடிக்க போறியே இதான் நீ அவங்களை வச்சு உருப்படியா குடும்பம் நடத்த போற லட்சனமா? அவங்களுக்கு நாம புதுசு, இந்த வீடு, ஊர், சூழ்நிலைனு அத்தனையும் ரொம்பவே வேற அதை அவங்க ஏத்துக்க காலம் ஆகாதா? அதுக்குள்ள அவங்க ஏதாவது முன்னே பின்னே நடந்துகிட்டா நாம தானே பொறுத்து போகனும்" என சற்று அழுத்தமாகவே பேசினான்.​

சத்யமூர்த்திக்கு அத்தனை நேரமாக இருந்த ஆத்திரம் தன் தம்பியின் பேச்சில் வடிந்து விட நாற்காலியில் தொப்பென அமர்ந்தவன் மௌனமாகவே இருக்க வாஞ்சிநாதனே தங்கள் உரையாடலை கூறி தொடர்ந்தான் "...இப்போ சொல்லு அவங்க என்னை என்ன திட்டிட்டாங்க? சந்தோஷமா படிச்சுகிட்டு இருந்தவங்களை இந்த கல்யாணத்தில் இழுத்து விட்டது நான், அதுக்கு அவங்க என்னை திட்டுறது என்ன அடிச்சா கூட வாங்கிக்கலாம். அண்ணி என்னை வெறுக்க கூட இல்லை நேத்துலாம் ஜாலியா தானே என்கிட்ட பேசினாங்க இப்போ அவங்க குடும்பத்தை பிரிஞ்ச வருத்தத்தில் இருந்தாங்க இந்த பிரிவுக்கு நான் தானே காரணம் அதான் கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தினாங்க கோபம் கூட இல்லை அவங்க தம்பி தர்மன்கிட்ட பேசுறது போல் உரிமையா பேசினாங்க எனக்கு அப்படி தான் தோனுச்சு. மெல்ல மெல்ல உன் கூட அவங்களை சேர்த்து வைக்கலாம்னா நீ எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டியே.​

பொதுவாவே பெண்கள் வீட்டுக்கு செல்லபிள்ளைகளா இருப்பாங்க பெத்தவங்களும் பாசத்தை கொட்டி வளர்ப்பாங்க வேற வீட்டுக்கு போறவளாச்சேனு பொத்தி பொத்தி பார்த்துப்பாங்க அப்படிபட்ட பெத்தவங்களை சாதாரனமா நடக்கும் கல்யாணத்தின் மூலம் பிரியும் போதே அந்த பெண்களாலும், அவங்களை பெத்தவங்களாலும் தாங்கிக்க முடியாது அப்படி இருக்கும் போது இப்படி ஒரு அவசர கல்யாணம் என்ன ஏதுனு திக்கு திசை புரியாம தூரமா அவங்களை நம்ம கூட தனிச்சு விட்டு அவங்க குடும்பம் கிளம்பிட்டாங்க அண்ணியால் எப்படி இதை சட்டுனு ஏத்துக்க முடியும் அந்த வருத்ததில் அவங்க இருக்கும் போது நீ இன்னும் அவங்களை நோகடிச்சுட்டியே" என பொறுமையாகவே எடுத்து சொன்னான்.​

தன் தம்பியின் பேச்சை பொறுமையாய் கேட்டிருந்த சத்யமூர்த்தி "நான் பண்ணது தப்புனு புரியுது வாஞ்சி பாவம் பயந்து போய்ட்டாடா" என கலங்கிய குரலில் சொல்ல​

வாஞ்சிநாதன் "ஹம் இப்போ வருத்தப்பட்டு என்ன அண்ணா பண்ணுறது அங்கே அண்ணி அழுதுட்டு இருப்பாங்க போய் மன்னிப்பு கேட்டு சமாதானம் பண்ணு" என்றிட​

சத்யமூர்த்தி "தனியாவா? நீயும் வாடா அவளுக்கு உன்னை பிடிக்குது என்னை தான் தள்ளியே நிப்பாட்டுவா நீ வா நான் தான் இன்னும் பிரச்சனையை பெருசு பண்ணிட்டனே" என சிறுவனாய் தம்பியை துணைக்கழைத்தான்.​

மெல்ல முறுவலித்த வாஞ்சிநாதன் "அச்சோ அண்ணா ஏன் இப்படி ஸ்கூல் பையன் மாதிரி பிகேவ் பண்ணுற? அண்ணி உன் மனைவி உரிமையா போய் பேசு அடிச்சா கூட கமுக்கமா வாங்கிகோ இதுலாம் புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள சகஜம்" என கண் சிமிட்டி சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "அவ அடிக்குற டைப் இல்லை வேற டைப் அழுது ஆர்பாட்டம் பண்ணுவா இல்லை அவளா ஏதாவது பேசிட்டே போவாடா நீ வந்தா கொஞ்சம் சீக்கிரம் அமைதியாகிடுவா" என தயக்கம் முழுவதும் அகலாதவனாக சொன்னான்.​

வயதில் மூத்தவனை நினைத்து ஒரு பக்கம் பரிதாபமாக இருந்தாலும் மறுபக்கம் சிரிப்பும் வந்தது தொழிலில் ஸ்திரமாக யாரும் ஏமாற்ற முடியாத அளவு அழுத்தமான ஆளாக இருக்கும் அண்ணன் தன் புது மனைவியிடம் பேச தயங்குவதும் அன்றி அவளை சமாதானம் செய்ய தன்னை துணைக்கழைப்பதை நினைத்து உள்ளூர திகைக்கவும் செய்தான்.​

சகோதரர்கள் இருவரும் ஒன்றாகவே அந்த வீட்டின் புது மருமகளை சமாதானம் செய்ய புறப்பட்டனர்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 08

முதலில் சத்யமூர்த்தியின் அறைக்கு சென்று பார்க்க அங்கே அவள் இல்லாது போக வேகமாக தோட்டம், வாஞ்சிநாதன் அறை, ஸ்வாமி அறை என வீடு முழுக்க தேடி அவள் அங்கெல்லாம் இல்லாது போக வாஞ்சிநாதனுக்கே சற்று பயம் வந்திருந்தது.​

சத்யமூர்த்தி உள்ளே விதிர்விதிர்த்து போனவன் "என்னடா உங்க அண்ணியை எங்கே தேடியும் கானோம் எங்கேடா போனா? செக்யூரிட்டியை கேட்கலாமா?" என பதற்றப்பட​

வாஞ்சிநாதன் "இரு அவசரபடாதே அண்ணியோட செருப்பு அதோ ரேக்கில் தான் இருக்கு. புது பொண்ணை கானோம்னு செக்யூரிட்டிகிட்ட போய் கேட்டா அது தப்பு தவறா பேச்சு உருவாக காரணம் ஆகிடும் திரும்ப ஒரு முறை வீடு முழுக்க தேடுவோம் அதுக்கு முன்னே வா சிசிடிவியை பார்ப்போம்" என சொல்லி அவனை கையோடு அழைத்து சென்று சிசிடிவி பதிவுகளை சோதனை செய்ய அதில் சத்யவாணி வீட்டை விட்டு வெளியே வரவே இல்லை என்பது உறுதியாக சகோதரர்களுக்கு சற்று நிம்மதியுண்டானது.​

வாஞ்சிநாதனுக்கு சட்டென மனதில் பயம் வர "அண்ணா எனக்கு பயமா இருக்கு அண்ணி எதுவும் தப்பான முடிவு..." என தான் கேட்க நினைத்ததை கேட்க முடியாமல் தடுமாற.​

சத்யமூர்த்தி "இருக்காது அவ அந்த அளவுக்குலாம் துணிய மாட்டா இருட்டுக்குலாம் பயப்படுறவ வாஞ்சி உன் அண்ணி, இங்கே தான் எங்கேயாவது இண்டு இடுக்கில் இருப்பா வா போய் தேடுவோம் நல்ல வேளை வீட்டில் வேலையாட்கள் யாரும் இல்லை பானும்மாவும் சொந்தகாரங்க வீட்டு விசேஷம்னு காலையே கிளம்பிட்டாங்க இனி நாளைக்கு தான் வருவாங்க அதுவரை நிம்மதி வா போய் தேடுவோம் மறக்காம கப்போர்டு, கட்டில் கீழே ஏன் பரண்னில் கூட இருக்காளானு பாக்கனும் அவ என்ன வேனா செய்வா நல்ல பொண்ணு பார்த்து எனக்கு கட்டி வச்சு இருக்க பார் நீ, உன்னை சொல்லனும்" என புலம்பியபடியே முன்னே நடந்தான்.​

தன் அண்ணனின் பேச்சில் சற்று இறுக்கம் தளர்ந்த வாஞ்சிநாதனுக்கு அவனது புலம்பலில் சிரிப்பும் வந்தது.​

மூத்தவன் சொன்னது போல் வீட்டின் ஒரு இடம் விடாமல் தேடி அலைந்தவர்கள் இறுதியாய் சத்யவாணியின் குடும்பத்தினர் தங்கியிருந்த அறைக்கு சென்று முழுக்க தேடும் எண்ணத்தோடு இருவரும் உள்ளே சென்று பார்க்க கப்போர்டை ஒட்டி தரையில் அமர்ந்து முழுங்காலில் முகம் புதைத்தபடியே இருந்த மனைவியை கண்ட சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியிடம் கண்களால் ஜாடை செய்தான் 'பார்த்தியா எங்கே இருக்கா?' என்பதாக.​

கட்டிலை ஒட்டி சுவற்றோடு பொருத்தப்பட்டுள்ள கப்போர்ட் இருக்கும். அது முடியும் இடத்தில் உள்ள சிறு இடத்தில் உடல் குறுக்கி அவள் அமர்ந்திருந்த தோற்றம் வாஞ்சிநாதனை வருத்த மெல்ல முன்னே சென்றவன் "அண்ணி..." என அழைக்க​

ஆண்ணவனின் குரல் கேட்டு அதிர்ந்து நிமிர்ந்த சத்யவாணியின் முகத்தில் கண்ணீர் கரையின் காய்ந்த கோடுகளோடு சேர்ந்து கண்களில் மிரட்சியும் தெரிய வேகமாக எழுந்தவள் அதிர்வோடு பக்கவாட்டில் நகர்ந்து மெல்ல பின்னடைந்தாள்.​

மனைவின் பயத்தினை கண்டு மனம் வருந்திய சத்யமூர்த்தி "வாணி..." என சிறிய குரலில் அழைக்க​

சத்யவாணி கையெடுத்து கும்பிட்டவள் "ஐயா சாமிகளா என்னை விட்டுருங்க அடிச்சே கொண்ணுடனும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா? கௌதமி அக்கா மட்டும் என் கையில் கிடைக்கட்டும் அவளை உண்டு இல்லைனு ஆக்கிடுறேன் பாவி படுபாவி ஓடி போறவ முன்னாடியே போய் தொலைய கூடாது இப்படி என்னை தூக்கி உலையில் மாட்டி வச்சுட்டு அவ தப்பிச்சு ஓடிட்டாளே. சாதாரணமா மனசில்பட்டதை பேசினதுக்கு ஒருத்தர் கை நீட்டி அடிக்க வரார் இவங்க கூடலாம் எப்படி ஒரே வீட்டில் தங்குறது? இதை சொன்னா எங்க வீட்டில் ஏத்துக்க கூட மாட்டாங்க இப்படி ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சு என்னை அனாதையா நிக்க வச்சுட்டியே கடவுளே" என பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள் அழுகை மட்டுபடாமலேயே.​

பெண்ணவளின் அழுகை சகோதரர்களை வருத்திட வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி..." என ஆரம்பிக்க​

ஆத்திரமாக எழுத்த சத்யவாணி "யாருக்கு யார் சார் அண்ணி? இனி அப்படி கூப்பிடாதீங்க. உங்க அண்ணன் கட்டின இந்த தாலி என்னை உங்க அண்ணியா மாத்திடுமா? கிடையவே கிடையாது உங்க அண்ணன் மனசில் இருக்குறவ தான் உங்க அண்ணி. என்னை இவருக்கு பிடிக்கலை அதை நானே ஒத்துக்குறேன் எனக்கும் உங்க அண்ணனை பிடிக்கலை போதுமா? அப்படி இருக்கும் போது என்னை அடிக்க அவருக்கு என்ன உரிமை இருக்கு நான் யார் அவருக்கு? எனக்கு தாலி கட்டினதால் இவர் என் புருஷன்னு ஆகியாச்சு இனி எந்த கோபம்னாலும் இஷ்டத்துக்கு என்னை அடிச்சு விளையாடலாம்னு நினைச்சுட்டு இருக்காரா? உங்க மேல் அவர் உயிரையே வச்சு இருக்கலாம் ஆனா ஒரு தப்பும் பண்ணாத என்னை அடிக்க வந்தாரே அதை என்னால் ஏத்துக்கவே முடியாது.​

சொல்லுங்க சார் உங்ககிட்ட நான் ஏதாவது தப்பா பேசினேனா? மரியாதை குறைவா நடந்துகிட்டேனா? இல்லையே என் மனசில் உள்ளதை சொன்னது ஒரு குத்தமா? கையை நீட்டி பேசினேன் தான் உங்களை அடிக்கவா கையை நீட்டினேன்? இல்லை என் கை விரல் நகமாவது உங்க மேல் பட்டுச்சா? இது எதுவுமே இல்லாம உங்க அண்ணன் என்னை அடிக்க வரார். ஊர் அறிய கல்யாணம் ஆகிட்டு தானா துரத்தினா கௌரவ குறைச்சல் ஆகிடும்னு அடிச்சு கொண்ணுட பார்க்குறாரா?​

போதும் சாமி என்னை விட்டுறுங்க இனி என் தலையெழுத்துபடி ஏதோ ஆகட்டும் நான் புறப்பட்டு எங்கேயாவது போறேன் நீங்க பண்ணி வச்ச வேலையால் என்னை பெத்தவங்க என்னை இனி அவங்க வீட்டில் கூட சேர்க்க மாட்டாங்க. உங்க ஒருத்தர் புன்னியத்தால் என் படிப்பு, குடும்பம்னு அத்தனையும் ஒரே நாளில் நான் இழந்துட்டு இப்படி தனிமரமா நிக்குறேன் இப்போ உங்களுக்கு சந்தோஷமா?. உங்க அம்மாவுக்கு அடுத்த ஸ்தானமும் எனக்கு வேனாம் இந்த வீட்டு மூத்த மருமகள் என்கிற கீரிடமும் எனக்கு வேண்டாம்ப்பா.​

பணம் வசதினு உள்ளவங்களுக்கு என்னை மாதிரி பொண்ணை பிடிக்காது, விழுந்து பிடுங்க தோனும். எங்க அக்கா கௌதமி மாதிரி நான் பணக்காரி இல்லை அழகாவாவது இருக்கேனா? அதுவும் இல்லை, அவ ஆளே அழகா இருப்பா அதோட நல்லா மேக்அப்லாம் செய்துப்பா. என்னை மாதிரியா? போதா குறைக்கு ஸ்டைலா இருப்பா, இங்க்லீஷ் கூட சரளமா பேசுவா அவ தான் உங்க அண்ணனுக்கு பொருத்தம் நான் பொருத்தம் இல்லாதவ என்னை கண்டா அவருக்கு ஆகாது. ஒரு நாள் அவர் கையால் அடிபட்டு அசிங்கப்பட்டு இங்கே இருந்து போறதுக்கு இப்போவே போய்டுறேன் அதான் என்னை அனாதையாக்கிட்டீங்களே" என ஆவேசம் அடங்காமல் பேசினாள்.​

அவளின் ஒவ்வொரு சொல்லும் சத்யமூர்த்தியை உள்ளுக்குள் ஈட்டியாய் குத்த வாஞ்சிநாதனும் மெய்யாகவே வருந்தினான்.​

சத்யமூர்த்தி ஓரெட்டு முன்னே வர அழுகையோடு அவர்களை பார்த்திருந்த சத்யவாணி கணவன் தன்னை நோக்கி வரவும் அதிர்ச்சியோடு அழுகை அடங்கி பயத்தோடு பின்னடைய மனைவியின் செயலை கண்டவன் அப்படியே நின்று "நான் பண்ணது தப்பு தான் உண்மை தெரியாம கை ஓங்கிட்டேன் உன்னால் முடிஞ்சா என்னை மன்னிச்சுடு வாணி இனி ஒரு தரம் இந்த தப்பு நடக்காது" என்றவன் நொடி பொழுதும் அங்கே நிற்காமல் அறையை விட்டு வெளியேறி இருந்தான்.​

இந்த திருமணம் சரியென்றே இதுவரை நினைத்திருந்த வாஞ்சிநாதனுக்கு இப்போது முதன் முறையாக பயம் வந்தது. ஒரு அப்பாவி பெண்ணின் வாழ்வை அழித்து விட்டோமோ என நினைத்து. இந்த காலத்திலும் அவளது குடும்பம் கட்டுபெட்டி தனமாய் இருப்பது வேறு இப்போது அவனை சற்று மிரட்டியது இங்கிருந்து அவளை அனுப்பினாலும் அவளை அவர்கள் ஏற்று கொள்ளமாட்டார்கள் அவளுக்கு இதற்கு மேல் வேறு வாழ்வையும் அமைத்து தர மாட்டார்கள் என்பது திருமணம் முடிந்த மறுநாள் அவளது பெற்றோரின் பேச்சை கேட்டதிலேயே புரிந்தது. எப்படியாவது இந்த திருமணத்தை வெற்றியடைய செய்வது தான் இவளது வாழ்வுக்கு நான் செய்யும் பரிகாரம் என நினைத்தவன் மனதில் துளியும் தன் அண்ணனின் வாழ்வை பற்றிய எண்ணம் இன்றி சத்யவாணியை பற்றிய எண்ணமே ஆழ பதிந்திருந்தது.​

சத்யவாணி சோர்ந்து போய் கட்டிலில் அமர்ந்து விட அவளுக்கு எதிரே நாற்காலியை எடுத்து போட்டு அமர்ந்த வாஞ்சிநாதன் "தயவு செய்து என்னை மன்னிச்சுடுங்க உங்க மேல் தப்பே இல்லை நான் மனசார தான் உங்களை அண்ணினு கூப்பிடுறேன். நீங்க இன்னைக்கு இவ்வளவு அழறதுக்கு நான் மட்டும் தான் காரணம் உங்க வாழ்க்கை வீனாகாது நீங்க இனிமே உங்களை அனாதைனுலாம் சொல்லாதீங்க உங்களுக்கு எப்போதும் நான் இருப்பேன் அண்ணன் மனசு பத்தி நான் பேசலை அவரை பத்தின பேச்சே நான் எடுக்கலை போதுமா? நான் உங்களுக்கு பண்ண கெடுதலுக்கு பரிகாரமா உங்க படிப்பை முடிக்க வச்சு ஒரு நல்ல நிலைக்கு உங்களை உயர்த்துறது என் பொறுப்பு ஆனா எங்களை விட்டு போய்டாதீங்க உங்களோட படிப்பு முடியும் வரை அமைதியா இருங்க அப்புறமும் உங்களுக்கு எங்க கூட இருக்க விருப்பம் இல்லைனா சொல்லுங்க நானே உங்களுக்கு பிடிச்சது போல் உங்க வாழ்க்கையை அமைச்சு தந்துடுறேன் இது கடவுள் மேல் சத்தியம் அண்ணி" என மிகவும் தழைந்த குரலில் கூற​

சத்யவாணி நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தவள் "நீங்க ஏன் இப்படி இருக்கீங்க? நீங்க ஒரு வகை, உங்க அண்ணன் ஒரு வகை. நீங்க ரெண்டு பேருமே நல்லவங்களாவே இருங்க ஆனா என்னை ஏன் இப்படி போட்டு வதைக்குறீங்க? இனி நான் சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும் எனக்குனு யாரும் இல்லை அதான் உண்மை" என விசும்பலோடு அவனை நேர் பார்வையாக பார்த்து பேசினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "தயவு செய்து இன்னொரு முறை அப்படி சொல்லாதீங்க அண்ணி. எங்க அண்ணனை விடுங்க உங்களுக்கு எந்த காலத்திலும் நான் இருக்கேன் உங்களுக்கு என் கூட இருக்கும் சொந்தம் பிடிக்கலைனா என்னை ஒரு நண்பனா நீங்க ஏத்துகோங்க" என மன்றாடும் குரலிலேயே கேட்க.​

சத்யவாணி கண்ணீரை துடைத்து கொண்டவள் "நட்பு... அதை நம்பலாம். சொந்தகாரங்களை தான் நம்ப முடியாது காசா பணமா நட்பா தான் இருந்துட்டு போவோமே இனிமே எனக்கும் தான் வேற வழி..." என வெறுமை குரலிலேயே கூறினாள்.​

ஓரளவு தன் அண்ணி அமைதியாகி இருப்பதை உணர்ந்த வாஞ்சிநாதன் "முகம் கழுவிட்டு வாங்க அண்ணி உங்களை இப்படி பாக்கவே மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு நான் கீழே இருக்கேன் நீங்க வாங்க இங்கேயே அடைஞ்சு கிடந்தா மனசு குழம்பிட்டே இருக்கும்" என பொறுமையாய் சொல்ல​

ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த சத்யவாணி "ஒரு நிமிஷம்..." என்றிட வாஞ்சிநாதன் கேள்வியாய் அவளை பார்த்தான். "நான் இந்த ரூம்லையே தங்கிக்கவா? எனக்கு உங்க அண்ணன் கூட இருக்க கஷ்டமா இருக்கு அவருக்கும் என்னை பாக்க பாக்க வெறுப்பா இருக்கும் வேனாமே இதான் உண்மைனு ஆகிட்டு உங்களுக்கு எங்க நிலை தெரியும் அப்புறம் யாருக்காக பாக்கனும் சொல்லுங்க? ரெண்டு நாளா என் குடும்பத்துக்காக ஒரே ரூமில் இருந்தோம் இனியும் நடிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?" என தெளிவாகவே பேச​

வாஞ்சிநாதன் மனம் உள்ளூர தவிக்க "அண்ணி இப்படி பேசுறேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க வீட்டில் பானும்மா தவிர மத்த வேலைகாரங்க, செக்யூரிட்டிலாம் இருக்காங்க அத்தனை பேரும் இங்கேயே வீட்டு பின்னாடி தங்கியும் இருக்குறவங்க வீட்டுக்குள்ள தானே யாருக்கு தெரியும்னு நினைச்சு அலட்சியமா இருந்துட முடியாது இது குடும்ப கௌரவம் சார்ந்த பிரச்சனை அண்ணி. நடந்து முடிஞ்ச கல்யாண கலாட்டாவினால் ஏகப்பட்ட வதந்தி பேச்சு சுத்தது அதை நாமலே இன்னும் தூண்டி விடுறது போல் நடந்துக்க கூடாது. தயவு செய்து நீங்க அண்ணன் கூடவே தங்கிகோங்க நாம சிதம்பரம் போற வரை தானே அட்ஜஸ்ட் பண்ணிகோங்க நான் அண்ணன்கிட்ட பேசுறேன் அவரால் உங்களுக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராது அதுக்கு நான் உத்தரவாதமே தரேன்" என தழைந்த குரலிலேயே சொல்லி விட்டு அவள் முகம் பார்த்தபடியே நிற்க.​

சத்யவாணி "இதில் இப்படி ஒரு சிக்கல் இருக்கா சரி நான் அங்கேயே தங்கிக்குறேன்" என்றபடியே குளியலறைக்குள் சென்றாள்.​

நெடிய மூச்சொன்றை எடுத்து விட்ட வாஞ்சிநாதன் வேகமாக தன் அண்ணனை சென்று பார்த்து நடந்த அனைத்தையும் கூறி முடித்தான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 09

இளையவன் சொன்னதை கேட்ட சத்யமூர்த்தி "வாஞ்சி என்னடா என்னென்னமோ சொல்ற? விட்டா அவ பேச்சை கேட்டு எங்களுக்கு டைவர்ஸ் வாங்கி கொடுத்து நீயே அவளுக்கு ரெண்டாம் கல்யாணமும் பண்ணி வச்சுடுவ போல் இருக்கேடா" என பதற​

வாஞ்சிநாதன் "அந்த அளவுக்கு போக விட மாட்டேன் அண்ணா ஆனா இப்போ இந்த நிலை வர காரணமே நீ தான் யோசி அவங்க குடும்பத்தை பிரிச்சு மனசு வருந்தினப்போ நீ எங்கே போய் தொலைஞ்ச? அந்த நேரம் அவங்க கூட ஆதரவா இருந்து நாலு வார்த்தை பேசியிருந்தா இந்த நிலையே வந்து இருக்காது அண்ணி மனசிலும் நீ கொஞ்சம் கொஞ்சமா இடம் பிடிச்சு இருப்ப இப்போ உள்ளதும் கெட்டு போச்சு ரெண்டு நாளா அமைதியா அம்பாளா இருந்தவங்க இப்போ பத்ரகாளியா நிக்குறாங்க இதுலாம் யாரால் உன்னால் மட்டும் தான்" என படபடவென பொறிய​

சத்யமூர்த்தி "என் தப்பு தான் ஒத்துக்குறேன் ஆனா இப்படி களோபரம் ஆகும்னு சத்தியமா நான் நினைச்சு கூட பாக்கலைடா..." என இறங்கிய குரலில் பேசி கொண்டிருந்தவன் வேகமாக நிமிர்ந்து "...ஆமாம் அவளை எப்போ நான் பிடிக்கலை வெறுக்குறேன்னு சொன்னேன்? அதை கூட விடு அவ அக்காவை எப்போடா நான் விரும்பினேன்? இப்போ புரியுதா அவளா ஏதாவது பேசுவானு நான் சொன்னது இதான் ஆனா மத்த விஷயம்லாம் சரி தான் நான் அவளை ரொம்பவே கஷ்டபடுத்திட்டேன் பயந்து போய்ட்டா ஆனா அந்த கௌதமி விஷயம் எதுவும் சத்தியமா உண்மை இல்லைடா" என முற்றிலும் சோர்ந்தவனாக முடிக்க.​

தன் அண்ணனின் வருத்தம் உணர்ந்து அவனது தோளை தட்டி கொடுத்த வாஞ்சிநாதன் "எனக்கு உன்னை தெரியாதா? அந்த கௌதமியை நீ சரியா பார்க்க கூட இல்லை அவகிட்ட நீ பேசவும் இல்லை அப்புறம் அவ எப்படி உன் மனசில் இருப்பா? நான் உன்னை நம்புறேன் அண்ணா நீ கவலைபடாதே நமக்கு கடவுளும், நம்ம அம்மா, அப்பாவும் துணையா இருக்காங்க. அண்ணி மனசு மாறி உன் கூட சந்தோஷமா வாழ்வாங்க ஆனா நீ தயவு செய்து அவங்ககிட்ட கோவப்படாதே அண்ணி ரொம்பவே சென்சிட்டீவா இருக்காங்க" என்றான் பொறுமையாகவே.​

யோசனையோடு ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த சத்யமூர்த்தி "என்னை பிடிக்கலைனு சொல்றவளை மனசை மாத்தி வாழ்றதுங்கறதுலாம் சரியா வருமா? வீனா அவளை கஷ்டபடுத்துறோம்னு தோனுது வாஞ்சி. அவ அக்கா போனதோட இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்தி இருந்தா இத்தனை கஷ்டம் இல்லையேடா பாவம் அவளும் கஷ்டபடுறா" என மெய்யான வருத்தத்தோட கூற​

வாஞ்சிநாதன் "இல்லை கல்யாணத்தை நிறுத்தி இருந்தா உன் வாழ்க்கை அதோட நின்னு இருக்கும் அண்ணா, உனக்கு தெரியாத ஒரு விஷயத்தை இப்போ நான் உனக்கு சொல்றேன் கேளு, மணப்பெண் ஓடிட்டுங்குற விஷயம் மண்டபம் முழுக்க பரவின சமயம் நான் என்ன ஏதுனு பார்த்துட்டு உன் ரூம்க்கு வந்துட்டு இருந்தப்போ மாடிபடி பக்கமா இருந்த ரூமில் இருந்து யாரோ ரெண்டு பொம்பளைங்க பேசினதை கேட்டேன்.​

"மாப்பிள்ளைக்கு ஏதோ குறை இருக்கும் போல் இருக்கு அது தெரிஞ்சு தான் பொண்ணு ஓடிட்டு பெத்தவங்க இல்லை பணம், காசு இருந்துட்டா கல்யாணம் ஆகிடுமா? உள்ளே என்ன சிக்கல்லாம் இருக்கோ யார் கண்டா?" அப்படினு ஒரு லேடி சொல்ல.​

அதுக்கு இன்னொரு லேடி "நீ வேற இந்த பசங்களோட அப்பா, அம்மாவுக்கே ரொம்ப லேட்டா தான் இவனுங்க பிறந்தானுங்களாம். அது மட்டுமா இவனுங்களை பெத்தவங்க ரெண்டு பேருமே ஹார்ட் அட்டாக் வந்து அடுத்தடுத்து செத்துட்டாங்க. அது மாதிரி பிள்ளை பிறக்குறதில் பரம்பரை பிரச்சனை இருக்கோ இல்லை இருதய பிரச்சனையோ என்னமோ அது எதுவும் அரசல் புரசலா தெரிஞ்சு தான் பொண்ணு போய்ட்டு போல் இருக்கு "​

அப்படினு சொல்லவும் அந்த நொடி எனக்கு ஆத்திரம் வந்தாலும் அதுக்கான நேரம் இது இல்லை ஆக வேண்டியதை பாக்கனும்னு முடிவு பண்ணி சித்தப்பாவை பார்த்து விஷயத்தை சொன்னேன் அவங்களும் அதிர்ந்துட்டாங்க. ஏற்கனவே சித்தப்பா மானநஷ்ட வழக்கு போடுவேன்னு சொன்ன பயத்தில் இருந்த தியாகு சார் அந்த நேரம் சிந்தப்பாகிட்ட நம்ம அண்ணியை பத்தி சொன்னார்.​

எங்களுக்கும் இது சரினு பட்டுச்சு இதை விட்டா வேற வழியில்லைனு முடிவு பண்ணி நாங்களே கடகடனு பேசி முடிவு பண்ணி உன்னையும் சம்மதிக்க வச்சு கல்யாணத்தை முடிச்சுட்டோம் நடந்தது சித்திக்கு கூட தெரியாது, தெரிஞ்சா சித்தி வருத்தப்படுவாங்கனு சித்தப்பா சொல்ல வேண்டாம்னுட்டாங்க நான் சுயநலமா தான் முடிவெடுத்தேன் அண்ணா. அதோட பலன் அண்ணியோட இந்த நிலை நிச்சயம் அதை நான் சரி பண்ணியே ஆகனும் இல்லைனா எத்தனையோ பிள்ளைங்க நல்ல நிலைக்கு உயரனும்னு நினைச்சு நான் வாத்தியார் ஆனதுக்கு அர்த்தமே இல்லாம போய்டும் ஒரு அப்பாவி பொண்ணு வாழ்வை அழிச்ச பாவம் நம்ம குடும்பத்துக்கு வேனாம் அதோட என்னால் இந்த குற்ற உணர்ச்சியை வாழ்க்கை முழுக்க தாங்க முடியாது அண்ணா" என கண்ணீர் தழும்ப கூறியபடியே அண்ணன் தோள் சாய்ந்தான்.​

சத்யமூர்த்தி மனம் தம்பிக்காக வருந்த மெல்ல அவனை தட்டி கொடுத்தவன் "வாஞ்சி என்னடா குழந்தை மாதிரி கலங்கி போற திடமா இரு உன் அண்ணியை நான் இனிமே சத்தியமா எதுவும் சொல்ல மாட்டேன் அவளை வருத்தபட விடமாட்டேன்" என்றான் இளையவன் முகம் துடைத்தபடியே.​

சத்யவாணி முகம் கழுவி ஹாலுக்கு தயக்கதோடு வந்தவள் சுற்றும் முற்றும் கண்களை சுழற்றி சிறுமியை போல் பார்க்க அதை கண்டு விட்ட சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியிடம் அவளது செயலை காட்டினான்.​

தன் அண்ணியின் செயலில் நடந்தவற்றை மறந்து மெல்ல முறுவலித்த வாஞ்சிநாதன் அவளை நோக்கி நடந்தான்.​

தன்னை நோக்கி வந்தவர்களை கண்டு சத்யவாணி அப்படியே நின்று விட வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி என் கூட வாங்க" என அழைத்தவன். தன் அண்ணனையும் கை பற்றி தன்னோடு அழைத்து சென்றான்.​

ஸ்வாமி அறை கதவை திறந்தவன் தங்கள் பெற்றோர் படம் முன் இருவரையும் நிற்க வைத்து விட்டு "அண்ணா நம்ம அம்மா, அப்பா மேல் சத்தியமா இனி அண்ணியை எந்த காலத்திலும் அடிக்க கை ஓங்க மாட்டேன், அவங்களை வருந்த வைக்க மாட்டேன்னு என்கிட்ட கொஞ்சம் முன்னே சொன்னதை அண்ணிகிட்ட சொல்லு" என தீர்க்கமாகவே கூற​

சிறிதும் தயங்காத சத்யமூர்த்தி "எங்க அம்மா, அப்பா, வாஞ்சி மேல் ஆணையா சொல்றேன் இனி உன்னை அடிக்க கை ஓங்கமாட்டேன்ம்மா அதே மாதிரி உன்னை கஷ்டபடுத்துறது போல் பேச கூட மாட்டேன் என்னை நீ நம்பு" என ஆழமான குரலிலேயே சொன்னான்.​

சத்யவாணி "இதுக்கு அவசியம் என்ன?..." என ஆரம்பித்து சட்டென பேச்சை நிறுத்தி கொண்டவள் மனதினுல் திருமணம் ஆன அன்று இரவு கணவன் கூறியது நினைவு வர "நீங்க சீக்கிரம் ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணிகோங்களேன்" என முயன்று முகத்தை இயல்பாக வைத்தபடி வாஞ்சிநாதனிடம் வேகமாக சொல்ல.​

இப்படி ஒரு விஷயத்தை இந்த சூழ்நிலையில் எதிர்பாராத வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு "இல்லை அண்ணி இன்னும் கொஞ்சம் காலம் போகட்டும்" என சொல்ல​

சத்யவாணி தலை தொங்கி போக மௌனமாக அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் கேள்வியாய் தன் அண்ணனை கான அவனோ தனக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை என்பதாக கீழ் உதடு பிதுக்கி தோளை குலுக்கினான்.​

சத்யவாணி அமைதியாய் ஹாலிலேயே அமர்ந்திருக்க சத்யமூர்த்தி தன் அறைக்கு சென்று வெளியே செல்ல தயாராகி வந்தவன் "வாஞ்சி நான் மில் வரை போய்ட்டு வரேன் பார்த்துகோ" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "சரி அண்ணா மதியம் சாப்பாட்டுக்கு வந்துடு" என சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "இல்லை நீங்க சாப்பிடுங்க நான் வருவது சந்தேகம், ஒரு வாரமாச்சு மில் பக்கம் போய் நைட் சேர்ந்து சாப்பிடலாம் போய்ட்டு வரேன் வாஞ்சி, வரேன் வாணி" என விவரம் கூறி இருவரிடமும் சொல்லி கொண்டு புறப்பட்டான்.​

சத்யவாணி கீழ் உதட்டை வளைத்து பழிப்பு காட்டி விட்டு அப்படியே அமைதியாக அமர்ந்திருக்க அதை கவனித்திருந்த வாஞ்சிநாதன் "நீங்க ரூம்க்கு போய் ஓய்வெடுங்க அண்ணி. அண்ணா இப்போதைக்கு வர மாட்டாங்க" என சன்ன சிரிப்போடே கூறிட​

சோபாவில் இருந்து எழுந்து சத்யவாணி "உங்க அண்ணன் இருந்தா எனக்கென்ன பயமா?" என கெத்தாக கூறியபடியே மாடிபடி ஏறலானாள்.​

அறைக்குள் வந்த சத்யவாணிக்கு ஏனோ வெறுமையாய் இருந்தது சகல வசதிகளோடான அறை தான் ஆனாலும் இதெல்லாம் அவளுக்கு மன அமைதியை தராமல் போக காரணமேயின்றி மனம் கனத்து அழுகை வந்தது கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்து வழிய அதை துடைக்கவும் தோன்றாமல் சோபாவில் சென்று அமர்ந்தவளது மனம் ஏதேதோ நினைத்து கலங்கி தவித்தது 'அம்மா, அப்பா, ஆதி, தர்மூ உங்களையெல்லாம் விட்டு நான் இனிமே தனியா தான் இருக்கனுமா? இங்கே எதுவுமே எனக்கு பிடிக்கலை, வாஞ்சிநாதன் சார் நல்லவரா இருக்கார் அன்பா பழகுறார் ஆனா அவர் தான் என்னோட இந்த நிலைக்கே காரணம் அவர் அண்ணன் சரியான முசுட்டு பீஸ் ஆனாஊனா கத்துறார் அடிக்கலாம் கை ஓங்குறார் பயமா இருக்கு அதை வெளிகாட்டிக்கவும் முடியலை கடவுளே ஏன் என்னை இப்படி சிக்க வச்சு கஷ்டபடுத்துற? எனக்கு எங்கேயாவது கண்கானாம போய்டனும்னு தோனுது ஆனா எங்கே போறது? எனக்கு யார் இருக்கா? பயமா இருக்கு நான் இனிமே என்ன பண்ணுவேன் எப்படி வாழ போறேன்?' என மனதோடு பேசி கொண்டே அழுகையோடு சோபாவில் படுத்து கண்மூடி கொண்டாள்.​

ஆற்றுவார் தேற்றுவார் இன்றி அழுதபடியே சத்யவாணி உறங்கி போனாள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/










 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 10

அறையில் ஏதோ சப்தம் கேட்டு கண் விழித்த சத்யவாணி முதலில் தான் இருக்கும் இடம் புரியாமல் சில நொடிகள் விழித்தவள் தான் இருக்கும் இடமும் சூழலும் புரிந்திட வேகமாக எழுந்து அமர்ந்து கண்களை கசக்கி பார்க்க அங்கு டிரஸ்சிங் டேபிள் முன் வேஷ்டி, உள் பனியனோடு நின்றபடி சத்யமூர்த்தி தலைமுடியை வாரி கொண்டிருக்க அவனை கண்டு அவசர அவசரமாக எழுந்த சத்யவாணி கடிகாரத்தை பார்க்க மணி மதியம் இரண்டு என காட்டியது.​

சாவதானமாக சட்டையை போட்டபடியே திரும்பிய சத்யமூர்த்தி அவள் எதிரே வந்து இயல்பாய் அவளது கரம் பற்றி அமர வைத்தவன் தானும் ஒரு நாற்காலியை எடுத்து போட்டு அவளெதிரே அமர்ந்தான்.​

மனைவியின் கன்னங்களில் தெரிந்த காய்ந்த கண்ணீர் கோடுகள் அவளது மனநிலையை அவனுக்கு புரிய வைத்திட "வாணி, உனக்கு என்னை பார்த்தா இன்னும் பயமா இருக்கா?" என தழைந்த கேட்க​

கணவனின் கேள்வியில் நிமிர்ந்து அவனை பார்த்த சத்யவாணி "ஆமாம் அடிச்சுடுவீங்களோனு பயந்தேன் என்னை எங்க அப்பா கூட அடிச்சது இல்லை அம்மா திட்டுவாங்க சின்ன வயசில் அவங்க அடிச்சு இருக்காங்க தான் ஆனா நீங்க என்னை எப்படி அடிக்க கை ஓங்கலாம்? அதுவும் நான் தப்பே பண்ணாதப்போ..." என படபடவென பொறிந்து கொட்டினாள்.​

சத்யமூர்த்தி "நான் பண்ணது தப்புனு தான் ஒத்துக்குறனே வாணி என்னை மன்னிக்கமாட்டியா?" என வேண்டும் குரலில் கேட்க​

சத்யவாணி மௌனமாய் தலை குணிந்தவள் "நான் யார் சார் உங்களை மன்னிக்க?" என சிறிய குரலில் கூறிட​

சத்யமூர்த்தி "இதுக்கு பதில் உனக்கே தெரியும் அதை விடு வாஞ்சிகிட்ட சாதாரனமா பேசுற என்கிட்ட ஏன் அப்படி பேச மாட்டேங்குற? கடந்த ரெண்டு நாளா நீ என் கூடவும் சகஜமா தானே பேசின நான் பண்ண தப்பால் என்னை மன்னிக்கவே கூடாதுனு முடிவே பண்ணிட்டியா?" என பொறுமையாகவே கேட்க​

சத்யவாணி "உங்க தம்பி என் ஃபிரண்ட் அவர்கிட்ட சகஜமா பேசலாம் என்னோட இந்த நிலைக்கு அவர் தான் முழு காரணம் ஆனாலும் அவர் மேல் எனக்கு கோபம் வரலை அவர் பேசுறது பழகுறதுலாம் என் தம்பி போலவே இருக்கு அதான் அவர்கிட்ட என்னால் கோபத்தை காட்ட முடியலை ஆனா உங்களை அப்படி என்னால் நினைக்க கூட முடியலை மனுஷன்னா கொஞ்சம் நிதானம் வேனும் சார் இப்படி என்ன ஏதுனு தெரியாம தண்டனை கொடுக்குற வரை போக கூடாது" என அவனது முகம் கானாமலேயே பேசினாள்.​

சத்யமூர்த்தி அவளது தாடையை பற்றி மென்மையாய் தன் புறமாக திருப்பியவன் "நான் உன்கிட்ட சிலது பேசனும் அதை கேட்ட பிறகு நீ என்கிட்ட கோச்சுக்கறதுனா கோச்சுகோ" என்றவன் நெடிய மூச்சொன்றை எடுத்து தன்னை நிலைப்படுத்தி கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான் "...எங்க அம்மா லீலாவதி, அப்பா சாமிநாதன். அவங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகி முழுசா பதினைஞ்சு வருஷம் கழிச்சு பிறந்தவன் நான், அதுக்குள்ள அம்மாவை மலடினு சொல்லி அப்பாவுக்கு ரெண்டாம் கல்யாணம் வரை அவங்க வீட்டில் ஏற்பாடு பண்ணிட்டாங்க. எங்க அப்பாவோட மறுப்பை அலட்சியம் செய்துட்டாங்க. அப்பாவோட உறுதி தளரலை ஒரு நாள் அப்பா வேலை முடிச்சு வீட்டுக்கு வந்தா ஒரு பெண் வீட்டுலேர்ந்து ஆட்கள் வீட்டுக்கு வந்து கல்யாண தேதி முடிவு பண்ண பார்த்திருக்காங்க. அம்மா துடியா துடிச்சு போய் இருக்காங்க ஆனா அப்பாகிட்ட எதையும் காட்டிக்காம அழுதுகிட்டு ரூம்லையே இருந்துட்டாங்களாம்.​

அம்மாவை உயிரா நேசிச்ச அப்பா "எங்களுக்கு நாங்களே குழந்தைகள் தான் இது ஒரு குறைனு நாங்க நினைக்கலை இப்போ சொல்றேன் எனக்கு தான் குழந்தை பிறக்குறதில் குறை இருக்குனு சொல்ல அதோட ரெண்டாம் கல்யாண பேச்சு தடையாகிட்டு. உண்மை அது கிடையாது இனி இப்படி ஒரு ரெண்டாம் கல்யாண பேச்சு வர கூடாதுனு அப்பா பண்ண வேலை அது ஆனா யாருக்கு பிரச்சனை? எதனால் குழந்தை பாக்கியம் தாமதம் ஆச்சுனு எங்களுக்கு மட்டும் இல்லை யாருக்குமே எதுவும் தெரியாது.​

அந்த நாளுக்கு பிறகு அப்பா எங்க அம்மாவை அழைச்சுகிட்டு என் தாத்தா, பாட்டி வீட்டுக்கு போய்ட்டாங்க அதாவது எங்க அம்மாவோட வீட்டுக்கு. தாத்தா பாட்டிக்கு எங்க அம்மாவும், சித்தியும் மட்டும் தான். அப்பாவை சொந்த மகனாவே தாத்தா எப்போதும் நினைப்பாங்க சித்தப்பா அத்தனை அன்யோன்யமா பழக மாட்டாங்க. சித்தி வெளிநாட்டில் இருந்ததால் எங்க அம்மானா தாத்தா பாட்டி ரெண்டு பேருக்குமே அத்தனை பிரியம்.​

தாத்தா நடேசன், பாட்டி கனகவல்லி. தாத்தா சுதந்திர போராட்ட வீரர் அவங்க கொடுத்த தன்னம்பிக்கையிலும் பண உதவியாலும் எங்க அப்பா சின்ன அளவில் ஆரம்பிச்ச பிசினஸ் நல்லா வளர்ந்தது ஆனா அதை தொடர முடியலை சுயதொழில் என்கிறது அத்தனை சீக்கிரம் கை வந்து லாபத்தை தந்துடாது இம்மி பிசகாம சரியா செய்து அதில் நிலை நிற்க சில வருடங்களாவது ஆகும் அப்படி தான் முதலில் ஆரம்பிச்ச தொழில் கைவிட்டு போச்சு அதில் கிடைச்ச சொற்ப லாபத்தை வச்சு விலைக்கு வந்த இந்த மில்லை வாங்கி வேலையை ஆரம்பிச்சாங்க அம்மாவும், அப்பாவும் கடினமா உழைச்சாங்க இடையில் எங்க பாட்டி தவறிட்டாங்க.​

தாத்தாவோட ஊக்கம் அம்மா, அப்பாவை சோர்ந்து போக விடாம தொடர்ந்து உழைக்க வச்சது அந்த சமயம் நான் எங்க அம்மா வயிற்றில் உருவானேன். அப்பாவுக்கும், தாத்தாவுக்கும் சந்தோஷம் தாங்கலை அம்மாவை ரொம்ப கவனமா பார்த்துகிட்டாங்க. நான் பிறந்த பிறகு பிரிஞ்ச அப்பா குடும்பம் ஒன்னாச்சு ஆனாலும் அப்பா அங்கே போக மறுத்துட்டாங்க தொடர்ந்து தாத்தா கூடவே இருந்தோம் அவங்க தான் தீரர் சத்யமூர்த்தி ஐயா பெயரை எனக்கு வச்சாங்க அப்புறம் வாஞ்சி பிறந்தான் அவனுக்கு சுதந்திர போராட்ட வீரர் ஐயா வாஞ்சிநாதன் பெயரை வச்சதும் தாத்தா தான். அவங்க தான் எங்களை வளர்த்தாங்க நிறைய சுதந்திர கால கதைகள் சொல்லுவாங்க. அவங்களோட ஊக்கம் எங்களை நிறையவே நெறிப்படுத்துச்சு.​

என்னோட பத்து வயசு வரை தாத்தா இருந்தாங்க அவங்க மறைவுக்கு பிறகு ஹாஸ்ட்டல் வாசம். அம்மா, அப்பா உழைப்பு, தாமதமா நாங்க பிறந்ததால் அம்மா வயசு காரணமாகவும் எங்களை அவங்களால் கவனிக்க முடியலை. மில் வேலைனா அம்மா மேக்சிமம் நிர்வாகம் தான் பார்ப்பாங்க அது அவங்களுக்கு கஷ்டமா இல்லை எங்க வயசுக்கு அவங்களால் எங்களோட சரிக்கு சரியா ஓடி ஆடி பார்த்துக்கறது சிரமமா இருந்தது, அதோட நல்ல கல்விகாகவும், பாதுகாப்புக்காகவும் நாங்க குடும்பத்தை பிரிஞ்சு இருந்தோம் அப்புறம் தான் உனக்கே தெரியுமே அம்மா, அப்பா மறைவு பத்தி அப்போ ஓட ஆரம்பிச்சேன் வாஞ்சி கை பிடிச்சு, அவனை எந்த குறையும் இல்லாம வளர்க்க தான் நான் போராடினேன் அவனை யாரும் எதுவும் எப்போதும் சொல்லிட கூடாது அதை என்னால் தாங்க முடியாது.​

நான் பிறந்தப்போவே அம்மாவுக்கு நாற்பது வயசு எங்க அம்மா என்கிட்ட சின்ன வயசில் அடிக்கடி சொல்லுவாங்க வாஞ்சி உன் பொறுப்பு தம்பி, அவனை பத்திரமா பார்த்துகோனு அதை தான் நான் இப்போ வரை கடைபிடிக்குறேன் என் ஆயுளுக்கும் என் தம்பிக்கு ஒரு அரணா நான் இருப்பேன்னு எங்க அம்மா, அப்பா மறைவுக்கு பிறகு அவங்க மேல் சத்தியம் செய்துகிட்டேன். அந்த எண்ணங்கள் என் உள்ளே ஆழ பதிஞ்சுட்டதால் தான் முட்டாள்தனமா உன்னை அடிக்க கை ஓங்கிட்டேன் திரும்ப சொல்றேன் இனி இந்த தவறு என் ஆயுளுக்கும் நடக்காது என்னை மன்னிச்சுடு" என மிக மிக தழைந்த குரலில் வருத்தத்தோட கூறி முடித்தான்.​

இதுவரை ஆளுமையாகவே பார்த்திருந்தவன் இன்று உடைந்து போய் பேசுவதை கேட்டு சற்று மனம் வருந்திய சத்யவாணி "சரி விடுங்க வருத்தப்பாடதீங்க. எனக்கு என் தம்பி, தங்கச்சி எப்படியோ அதை விட ஒரு படி மேலே நீங்களும், உங்க தம்பியும் ஆமாம் எங்களை கவனிக்க, பார்த்துக்க எங்க அம்மா, அப்பா இருக்காங்க ஆனா உங்களுக்கு... நீங்க தான் உங்க தம்பிக்கு அம்மா, அப்பானு புரியுது ஆனா இனிமே இப்படி என்ன ஏதுனு தெரியாம அடிக்கலாம் பாய கூடாது சரியா?" என குழந்தையை போலவே அவனது சமாதானத்தை ஏற்று கொண்டு பேச​

தன் வருத்தம் மறைந்து மெல்ல முறுவலித்த சத்யமூர்த்தி "இல்லை இனிமே உன்னை திட்ட கூட மாட்டேன். அதான் சத்தியமே பண்ணிட்டனே, என் கோபத்தை நான் நியாயபடுத்தலை என் மனசில் உள்ளதை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன் அதை நீ புரிஞ்சுகிட்ட அதுவே போதும்மா. இனிமே அழாதே நீ அழுதா கஷ்டமா இருக்கு இந்த வீட்டில் யாரும் அழ கூடாது" என அவளது தலையை வருடி சொன்னான்.​

கணவனின் கரம் தன் தலையை வருடியதில் மனம் படபடத்து போன சத்யவாணி தலை குணிந்து கொள்ள அவளது முகத்தை நிமிர்த்திய சத்யமூர்த்தி "நீ இயற்கையாவே அழகி தான் வாணி, அரிதாரம் பூசிகிட்டா அது போலி அழகு. அழகு என்கிறது மனதை பொருத்தது நிறம், வடிவம் சார்ந்தது இல்லை என்கிறது எங்க கருத்து. ஸ்டைலா இருக்க நீ என்ன மாடல் நடிகையா? நீ இயல்பாவே லட்சனமா இருக்க கண்களை உறுத்தாத உன்னோட உருவம் அழகில் சேர்த்தி இல்லையா?​

அப்புறம் ஆங்கிலம் ஒரு மொழி அவ்வளவே அதை சரளமா பேச முடியலைனு உன்னை நீயே தாழ்வா நினைச்சுக்கறது தப்பு தாழ்வு மனப்பான்மையும், தன்னிரக்கமும் தற்கொலைக்கு சமம்னு எங்க தாத்தா சொல்லுவாங்க. படிக்குற பிள்ளை தன்னம்பிக்கையோட இரு. நீ இப்போ சத்யமூர்த்தி மனைவி அந்த திடம் உனக்குள்ள இருக்கனும் ஒரு பெண் எப்போதும் தைரியத்தோட இருக்கனும் என்ன சரியா?" என பொறுமையாய் அவளுக்கு எடுத்து கூறினான்.​

கணவன் பேசியதை கேட்ட சத்யவாணியின் மனதினுள்ளே பலவித எண்ணங்கள் முட்டி மோதியது ஆனால் எதையும் தெளிவாய் யோசிக்கும் மனநிலையில் இல்லாததால் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து வைத்தாள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 11

மதிய உணவுக்கு கணவன் மனைவி இருவரும் வர அவர்களின் முகத்தில் இருந்த தெளிவு வாஞ்சிநாதன் மனதை குளிர்வித்தது.​

இருவரையும் அமர வைத்து வாஞ்சிநாதன் பறிமாற முயல சத்யவாணி அவனை அமர சொல்லி விட்டு ஆண்கள் இருவருக்கும் பறிமாறினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "சின்ன வயசில் எங்க அம்மா பறிமாறி சாப்பிட்டது அண்ணி, அப்புறம் சித்தி வரும் போது இது மாதிரி மனசுக்கு நெருக்கமான ஒரு உணர்வு ஏற்படும். மத்தபடி பானும்மாவும் பார்த்து பார்த்து பறிமாறுவாங்க அவங்களை குறையே சொல்ல முடியாது. ஆனா உறவுக்கு உள்ள உரிமை அவங்ககிட்ட இருக்காது. முதலாளினு மரியாதை கொடுத்து நிப்பாங்க இப்படி உரிமையா அதட்டி இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடுனு சொல்லி பக்கத்தில் சிரிச்ச முகமா உட்கார்ந்து இருக்கற அழகே தனி அண்ணி தேங்கஸ்" என உள்ளத்தில் இருந்தவற்றை பேசியபடியே சாப்பிட்டான்.​

சத்யவாணி "சாப்பாடு போடுறதில் இத்தனை விஷயம் இருக்கா? நான் இதுலாம் உணர்ந்ததே இல்லை எங்க அம்மா எங்களை உட்கார வச்சு கடகடனு பறிமாறிட்டு வேலையை பாக்க போய்டுவாங்க சின்ன வயசில். வளர வளர நாங்களே சமையல்கட்டுக்கு போய் தேவையானதை எடுத்துப்போம் தர்மூவுக்கு நான் தான் சாப்பாடு எடுத்து தருவேன். ஆதி எந்த வேலையும் செய்ய மாட்டா அதோட ஆம்பளை பிள்ளை கிச்சனுக்கு தட்டை தூக்கிட்டு வந்து நிக்க கூடாதுனு அம்மா திட்டுவாங்க. அப்பாவுக்கும், தர்மூவுக்கும் மட்டும் உட்கார வச்சு பறிமாறனும் பக்கத்தில் இருந்து பார்த்து பார்த்து வைக்கனும். ஆம்பளைங்களுக்கு நாம தான் பார்த்து பறிமாறனும்னு அம்மா சொல்லுவாங்க அந்த பழக்கம் தான் எனக்கு. ஆனா பசியில் ஆண் பெண் வேறுபாடு என்ன கிடக்குனு எப்போதும் மனசில் கோபம் வரும், ஒரு நாள் கூட அப்பாவோ, தர்மூவோ எங்களுக்கு பறிமாறினது இல்லை அம்மா அதை செய்யவும் விட மாட்டாங்க இதையெல்லாம் அம்மாகிட்ட கேட்க முடியாது யார் திட்டு வாங்குறது" என சிரிப்போடு தான் வளர்ந்த சூழலை கூறினாள்.​

பெண்ணவளின் பேச்சை கேட்டு ஆண்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.​

வாஞ்சிநாதன் "இங்கே அந்த மாதிரி எந்த கட்டுபாடும் உங்களுக்கு கிடையாது அண்ணி. நாங்களே உங்களுக்கு பறிமாறுவோம். எனக்கு ஒரளவு சமைக்க கூட தெரியும் நான் சமைச்சு தரேன் சந்தோஷமா சாப்பிடுங்க. சமையல்கட்டு பெண்களுக்கான இடம் இல்லை பசிக்குறவங்க அத்தனை பேருக்குமே சமையல்கட்டில் உரிமை உண்டு. ஆம்பளையும் சமைக்கலாம் தப்பே இல்லை" என புன்னகையோடு சொன்னான்.​

சத்யமூர்த்தி "ஆமாம் வாணி முக்கியமா இந்த ஆண் பெண் வேறுபாடு நம்ம வீட்டில் கிடையாது உனக்கு பிடிச்சது போல் நீ இரு உனக்கு ஆசையா இருக்கறதை செய் உன் விருப்பத்தை நீ மறைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை" என்றான் திடமாகவே.​

ஆண்களின் பேச்சை கேட்டு திகைத்த சத்யவாணி "இம் மனுஷங்களில் நிறைய குண வேறுபாடு இருக்குனு உங்களை பார்க்கும் போது தான் புரியுது. நாங்க பெருசா எங்கேயும் போனது இல்லை நிறைய பேரோட பழகும் வாய்ப்பும் கிடைச்சது இல்லை அதனால் ஒரு கூட்டுக்குள்ளயே வாழ்ந்து பழகிட்டோம் அதை தாண்டி பார்க்க ஆசைனாலும் பயம் எங்களை விட்டு போகாது. காலேஜில் கூட எனக்கு நிறைய ஃபிரண்டஸ் கிடையாது ஒரு வட்டத்துக்குள்ளயே வாழ்ந்து பழகிட்டு அதை தாண்டி வரும் போது சந்தோஷமும் தயக்கமும் கலந்தே இருக்கு இன்னும் நிறைய இருக்கு வாழ்க்கையில்னு புரியுது" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "எதையும் நினைச்சு உங்களை நீங்க எதிலும் சுருக்கிக்க வேனாம் ஃபீரியா சர்வ சுதந்திரமா இருங்க அண்ணி. ஏதாவதுனா வாஞ்சினு ஒரு குரல் கொடுங்க என்ன வேனாலும் தயங்காம கேளுங்க, பேசுங்க நாங்க இருக்கோம் உங்களுக்கு வாங்க நிறைய எல்லைகளை சந்தோஷமா நாம கடப்போம்" என உற்சாக சிரிப்போடே சொன்னான்.​

சத்யமூர்த்தி "என்ன வேனா பண்ணுங்க ஆனா என்னை விட்டுறுங்க. வாணி, உன் விளையாட்டுதனத்துக்கு வாஞ்சி தான் சரி நான் செட் ஆக மாட்டேன் ஆனா நீ சந்தோஷமா இரு எந்த கட்டுபட்டையும் உனக்கு நீயே விதிச்சுக்கிட்டு குறுகி போகாதே உலகம் பெருசு வாழ்வு சின்னது சுதந்திரமா சந்தோஷமா யாரை பத்தியும் முக்கியமா எதை பத்தியும் கவலைபடாம வாழு" என புன்னகை முகமாகவே கூறி விட்டு எழுந்தவன் "கை கழுவிட்டு வரேன் நீ உட்கார் இன்னைக்கு நாங்க உனக்கு பறிமாறுறோம்" என சொல்லியபடியே சென்று கை கழுவி வந்தான்.​

சத்யவாணிக்கு நடப்பது அனைத்தும் ஆச்சர்யமாகவே இருந்தது காலையில் இருந்து நடந்த சம்பவங்களுக்கும் இப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கும் எத்தனை வேறுபாடு? ஆண் என்கிற கர்வமோ திமிரோ இவர்கள் இருவரிடமும் துளியும் இல்லை. தான் செய்தது தவறென்றால் தன்னை விட வயது, வசதியில் குறைவானாலும் தயங்காமல் மன்னிப்பு கேட்கும் இவர்கள் குணம் அவளது மனதை கவர்ந்திருந்தது.​

சத்யமூர்த்தி தானே மனைவிக்கு பறிமாற வாஞ்சிநாதன் தானும் தன் அண்ணியின் தட்டில் பதார்த்தங்கள் தீர தீர அவள் எதை அதிகம் விரும்பி உண்கிறாள் என கவனித்து அதை நிரப்பினான்.​

பேச்சும் சிரிப்புமாய் சத்யவாணி வழக்கத்துக்கு சற்று அதிகமாகவே உண்டு விட்டவள் வயிறும், மனமும் நிறைய கை கழுவி வர ஆண்கள் இருவருமே உணவு பார்த்திரங்களை எடுத்து வைத்து விட்டு உணவு மேஜையை சீர்படுத்தியிருந்தனர்.​

சத்யவாணி "ரொம்ப நன்றி வழக்கத்துக்கு அதிகமாவே சாப்பிட்டேன். அதோட மனசுக்கு ஏதோ திருப்தியான உணர்வும் இருக்கு" என மலர்ந்த முகமாகவே சொல்ல​

வாஞ்சிநாதன் "எங்களுக்கும் அதே உணர்வு தான் அண்ணி. இப்போ தான் இது குடும்பம்ங்குற உணர்வே எங்களுக்கு வருது என்ன இருந்தாலும் வீட்டில் ஒரு பெண் இருந்தா தான் அது குடும்பமாவே மாறும் இத்தனை காலமா நாங்க ஒன்னா இருந்தும் இது வீடா இல்லை. எங்களால் இதை ஒரு குடும்பமா உணர முடியலை ஆனா நீங்க வந்த இந்த சில நாட்களிலேயே அந்த உணர்வு எங்களுக்குள்ள வந்துட்டு" என தன் அண்ணனையும் ஓர பார்வை பார்த்தபடியே கூறினான்.​

சத்யமூர்த்தி "ஆமாம் வாணி உண்மையை தான் வாஞ்சி சொல்றான். என் மனசும் அமைதியா தான் இருக்கு அதுக்கு நாங்க தான் உனக்கு நன்றி சொல்லனும்" என்றிட​

சத்யவாணி "விடுங்க நான் என்ன இங்கேயேவா இருந்துட போறேன். சீக்கிரம் உங்க தம்பிக்கும் ஒரு கல்யாணத்தை செய்துடுங்க அவருக்கும் பிள்ளைங்க பிறக்கும்.
அப்புறம் உங்க மனசு நிறையும்படி வீடே சந்தோஷமா மாறிடும். அப்புறம் என் படிப்பு முடிஞ்சு நான் போன பிறகு உங்க விருப்பப்படி உங்க வாழ்வையும் நீங்க அமைச்சுகோங்க. நீங்க சொன்னது போல் வாழ்க்கை சின்னது சந்தோஷமா வாழுங்க" என இயல்பாக சொல்லிட​

ஆண்கள் இருவரின் முகத்திலும் அத்தனை நேரமாக இருந்த உற்சாகம் மாறி வாடி போய் எதுவும் பேசாமல் நின்றிருக்க அவர்கள் முகத்தை பார்த்த சத்யவாணி "நான் தப்பா எதுவும் பேசலையே ஏன் இப்படி சட்டுனு ஸ்விட்சு ஆஃப் பண்ணது மாதிரி ரெண்டு பேர் முகமும் இருண்டு போச்சு உள்ளதை தானே சொன்னேன்" என புரியாமல் இருவரையும் பார்த்தபடியே கூற.​

சத்யமூர்த்தி "வாஞ்சியை விடு... நான் கூட வேற கல்யாணம் பண்ணிக்குறேன்னு வை ஆனா நீ? நீ இன்னொரு கல்யாணம் செய்துக்குவியா? நமக்குள்ள ஒத்து போகலை... பிரிஞ்சுடலாம்... ஆளுக்கு ஒரு பாதையில் போவோம், எல்லாம் சரி அப்புறம் உன் வாழ்க்கை... அதுக்கு என்ன வழி? உன் முடிவு தான் என்ன?" என சற்று அதட்டலாகவே கேட்க​

சத்யவாணி "அதான் படிச்சு வேலைக்கு போய்டுவனே அப்புறம் என்ன? என்னை நான் பார்த்துக்க மாட்டேனா? ஏற்கனவே உங்ககிட்ட சொன்னனே நாம பிரிஞ்சுட்டா சத்தியமா எங்க அம்மா, அப்பா என்னை ஏத்துக்க மாட்டாங்க என் வழியை நான் பார்த்துக்குறேன் எந்த விதத்திலும் பொருந்தாத என்னை கட்டிகிட்டு நீங்க எப்படி சந்தோஷமா வாழ முடியும்? எனக்கும் உங்க கூட செட் ஆகும்னு தோனலை நம்ம குணங்கள் ஒத்து போகலையே கல்யாணம் என்கிறது வாழ்க்கையோட ஆத்மார்த்தமான பந்தம் அது நமக்குள்ள சரியா வரும்னு தோனலை அதான் சொல்றேன்..." என பேசி கொண்டே போக இடையிட்ட சத்யமூர்த்தி "...ஷ் மத்த பேச்சை விடு வாணி, நீ ரெண்டாம் கல்யாணம் பண்ணிக்குறியா? அதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு" என கேட்டவனது குரல் இறுகி இருந்தது.​

வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனின் கரத்தை பற்றி அழுத்த சத்யவாணி தொடர்ந்தாள் "...என்ன பேசுறீங்க? ஒரு பொண்ணு எத்தனை கல்யாணம் பண்ணுவா? நான் என்ன சினிமா நடிகையா ஒன்னு இல்லைனா இன்னொன்னு என கல்யாணம் பண்ணிகிட்டே போக. நமக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டு ஒத்து போகலை பிரிஞ்சுட்டோம்னா அதோட சரி அடுத்து திரும்ப இன்னொருத்தனை கட்டிகிட்டு எப்படிங்க வாழ முடியும் ? எங்க அப்பா என்னை கொண்ணுடுவாங்க. அறுத்து கட்டுற பழக்கம்லாம் எங்க குடும்பத்தில் கிடையாது. கல்யாணம் பண்ணி தான் எல்லோரும் வாழனும்னு என்ன அவசியம் தனியாவும் வாழலாம் ஆண்ணோ, பெண்ணோ படிப்பு இருந்தா போதும் எப்படியோ பிழைச்சுக்கலாம்" என பதில் சொல்லிட சத்யமூர்த்தியின் முகம் மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியது.​

வாஞ்சிநாதன் "இந்த பேச்சை விடுங்க ரெண்டு பேரும். கல்யாணம் ஆகி முழுசா ஒரு வாரம் ஆகலை. அதுக்குள்ள பிச்சுகிட்டு போறது, அறுத்து கட்டுறது, ரெண்டாம் கல்யாணம்னு பேச்சா இதுலாம்" என கடுப்படிக்க​

சத்யமூர்த்தி "நானாடா ஆரம்பிச்சேன் உன் அருமை அண்ணி தானே ஆரம்பிச்சா" என பதிலுக்கு சீறினான்.​

இத்தனை நேரம் இருந்த அமைதியும், இதமும் தன் பேச்சால் கலைந்ததும் இன்றி சகோதரர்கள் இருவரும் கோபமாக பேசி கொள்வதை கண்டு மிரண்ட சத்யவாணி "சாரி சாரி பீளீஸ் ரெண்டு பேரும் கோவப்படாதீங்க என் மேல் தான் தப்பு" என வேக வேகமாக கூற​

தன் அண்ணி அறியாமல் தனது அண்ணனை பார்த்து கண் சிமிட்டிய வாஞ்சிநாதன் "இப்போ இந்த பேச்சு அவசியமா அண்ணி? உங்க படிப்பு முடியும் வரை அமைதியா இருங்க அதன் பிறகான உங்க வாழ்க்கையை சரியா அமைச்சு தருவது என் பொறுப்புனு தானே சொல்லி இருக்கேன் அப்புறம் இப்போ அதை பத்தி என்ன டிஸ்கஷன்? ஒன்னு சொல்றேன் உங்க வாழ்க்கையை நல்லவிதமா உங்கள் மனசுக்கு பிடிச்சது போல் அமைச்சு தராம நான் கல்யாணம் செய்துக்க மாட்டேன் இது எங்க அம்மா மேல் சத்தியம்" என ஒரே போடாக போட்டான்.​

முன்பே பேசி முடிவெடுத்தபடி சத்யமூர்த்தி, சத்யவாணி இரு குடும்பத்து குலதெய்வம் கோவில்களுக்கும், மறுவீடு சடங்கிற்க்கும் சென்று வந்தனர்.​

மகளின் படிப்பு விஷயம் ராஜன் தம்பதிக்கு பிடிக்கவில்லை என்றாலும் தங்கள் மாப்பிள்ளையின் கண்டிப்பான பேச்சால் அந்த விஷயத்தில் இருந்து இருவரும் ஒதுங்கி கொண்டனர் அதன் விளைவாக சத்யவாணியிடம் அவளது படிப்பு பற்றி எதுவும் பேச போவது இல்லை என சொல்லி விட்டார்கள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/




 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 12

மனைவியையும், தம்பியையும் சிதம்பரத்தில் குடி வைத்து விட்டு வந்தவனுக்கோ வீடே ஏனோ வெறிச்சென்றிருந்தது. தம்பியின் பிரிவு ஒரு கையை இழந்தது போல் தவிப்பாய் இருந்தாலும் வியக்க தகும் விதமாய் சத்யவாணியின் முகமும் அவனது மன கண்ணில் வந்து வந்து போனது போதாக்குறைக்கு தம்பியின் ஏற்பாடாக வீட்டிலும் அவர்களது அறையிலும் இருவரின் தம்பதி சகித புகைப்படங்கள் பெரியதாய் பிரேம் செய்யப்பட்டு ஆங்காங்கே மாட்டப்பட்டிருந்தது. இதே புகைப்படங்கள் சிதம்பரம் வீட்டிலும் உள் அறைகளில் மாட்டப்பட்டிருந்தது.​

அமைதியாய் ஹால் சோபாவில் கண்களை மூடி தலையை பின்னே சரிந்து சத்யமூர்த்தி அமர்ந்திருந்த போது பக்கத்தில் இருந்த இன்டர்காம் ஒலியெழுப்ப எடுத்து பேசவும், இருவர் தன்னை பார்க்க வந்திருப்பதாக வீட்டின் காவலாளி கூறினான். யாரையும் இப்போது பார்க்க முடியாது என கூறிய போதே பின்னிருந்து "பீளீஸ் அவசரமா பாக்கனும்னு சொல்லுங்க" என கிட்டதட்ட கெஞ்சும் பெண் குரல் கேட்டிட சத்யமூர்த்தி அவர்களை உள்ளே அனுப்ப சொன்னான்.​

அடுத்த சில நொடிகளில் வீட்டின் ஹாலுக்கு ஒரு வாலிபனும், ஒரு பெண்ணும் வந்தனர். அவளை மட்டும் எங்கோ பார்த்த நினைவு வர சற்று ஆழ்ந்து சிந்திக்கும் போதே வந்தவர்களை இனம் கண்டு முகம் கடினப்பட அதை கண்டு கொண்ட இருவரும் வேகமாக வந்து அவனது காலில் விழுந்திருந்தனர்.​

இதை சற்றும் எதிர்பாராத சத்யமூர்த்தி வேகமாக பின்னடைந்தவன் "எழுந்திருங்க செய்யுறதுலாம் செய்துட்டு காலில் விழுந்துட்டா எல்லாம் சரியாகிடுமா? காலில் விழுறது என்ன உங்க பரம்பரை பழக்கமா?" என ஆத்திரமாக கத்த​

கை கூப்பியபடியே இருவரும் எழுந்து நின்றார்கள்.​

அந்த பெண் கண்ணீரோடு "சார் நான் பண்ணது எல்லாம் தப்பு தான் என்னை உங்களால் மன்னிக்க முடியாது ஏன்னா உங்களுக்கு அவ்வளவு கேவலத்தை தேடி தந்துட்டேன்னு எனக்கே புரியுது நான் பண்ணதை நியாயப்படுத்த நாங்க இப்போ வரலை தயவு செய்து நான் பேசுறதை கொஞ்சம் கேளுங்க சார் பீளீஸ்" என அழுகையோடு கை கூப்பியபடியே பேசினாள்.​

அந்த வாலிபனும் முகம் வாடி கண்கள் சற்று கலங்கியவனாய் கை கூப்பியபடியே நின்றிருந்தான்.​

வந்திருப்பவர்கள் வேறு யாருமல்ல சத்யவாணியின் பெரியப்பா மகளும் சத்யமூர்த்திக்கு முதலில் நிச்சயம் செய்யப்பட்டிருந்தவளுமான கௌதமியும் அவள் கணவனும்.​

இருவரின் அழுகையும் சத்யமூர்த்தி கோபத்தை சற்று மட்டுப்படுத்த இருவரையும் அமர வைத்து காபி தந்து உபசரித்த பின் பேச சொன்னான்.​

கௌதமி "சார் நான் செய்தது தப்பு தான் முன்னே சொன்ன மாதிரி அதை நாங்க நியாயப்படுத்த போறது இல்லை. இத்தனைக்கும் காரணம் எங்க அம்மா தான் எங்க அப்பாகிட்ட கூட உண்மையை என்னை சொல்ல விடலை இவர் பேர் நரேன் நாங்க நாலு வருஷமா விரும்புறோம். உங்க சம்மந்தம் வந்தப்போ தான் எங்க அம்மாகிட்ட மெல்ல எங்க விஷயத்தை சொன்னே அது தான் நான் பண்ண தப்பே. இவருக்கு வேலை சரியா அமையலை அதனால் தான் என்னால் திடமா எங்க வீட்டில் பேச முடியலை அதே நிலை தான் இவருக்கும்.​

எங்க அம்மா இத்தனை மோசமா இருப்பாங்கனு நான் கனவிலும் நினைச்சு பாக்கலை கொஞ்சம் பணம், வசதி, அந்தஸ்த்துனு பந்தா பண்ணுற ஆள் தான் ஆனா இத்தனை கொடூரமா எங்க அம்மா இருப்பாங்கனு எனக்கே தெரியாது சார்.​

இவரை பொய் கேஸ் போட்டு ஜெயிலில் வச்சுட்டாங்க அதோட உங்களை கட்டிக்க சம்மதிக்கலைனா இவரை நிரந்தரமா உள்ளேயே வச்சுடுவேன்னு மிரட்டினாங்க. எங்க அப்பா, நீங்க, உங்க தம்பினு யார்கிட்ட உண்மையை சொன்னாலும் இவரை உயிரோட விடமாட்டேன்னு மிரட்டினாங்க பணம் பாதாளம் வரை பாயுமே.​

நான் முரண்டு பிடிச்சப்போ இவரை அடிக்க வச்சு அதை வீடியோவும் எடுத்து எனக்கு போட்டு காட்டியே என்னை அடக்கி வச்சு இருந்தாங்க. இவர் உயிருக்காக உங்களை கட்டிக்க சம்மதிச்சேன் ஆனா சத்தியமா உங்களை நான் கல்யாணம் செய்து இருக்க மாட்டேன் சார் உங்க கையால் தாலி கட்டிக்கறதுக்கு முதல் நிமிஷமாவது நான் என் உயிரை விட்டு இருந்து இருப்பேன் இவரை மனசில் வச்சுகிட்டு உங்க கையால் எப்படி நான் தாலி கட்டிக்கறது அது நான் உங்க ரெண்டு பேருக்குமே செய்யும் நம்பிக்கை துரோகம்.​

போலீஸ் இவரை விடுவிச்சது எனக்கு தெரியாது இவர் என்னை எந்த விதத்திலும் தொடர்பு கொள்ள முடியாதபடி எங்க அம்மா என்னை கிட்டதட்ட வீட்டுக்குள்ளளே அடைச்சு வச்சு இருந்தாங்க அப்பா தொழில், கல்யாண வேலைகள்னு அலையுறதில் அவங்களும் என்னை அவ்வளவா தேடலை கல்யாணத்துக்கு முதல் நாள் பெண் அழைப்பு அப்போ இவரை மண்டப வாசலில் பார்த்தேன் எங்க அம்மா வேலையா உள்ளே இருந்தாங்க அந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திகிட்டு நைட்டோட நைட்டா இவர் கூட போய்ட்டேன் சத்தியமா உங்களை ஏமாத்தனும் அவமானப்படுத்தனும்னு நாங்க நினைக்கலை சார் எங்களை நம்புங்க" என அழுகையோடே இருவரும் கைகூப்பியபடி மன்றாடலோடு அனைத்தையும் கூறி முடித்தனர்.​

நடந்தவற்றை கேட்டு சற்று நிதானத்துக்கு வந்திருந்த சத்யமூர்த்தி "ரெண்டு பேரும் கையை இறக்குங்க, கண்ணை துடைங்க முடிஞ்சதை விட்டு தள்ளுங்க ரெண்டு பேர் வாழ்க்கையும் வேற வேற திசையில் பயணமாக ஆரம்பிச்சுட்டு இனி நடந்ததை நினைச்சு வருந்தி ஆக போறது என்ன? அதோட உங்க மேல் கோபம் இருந்தது உண்மை ஆனா நீங்களா இந்த நிலைக்கு போகலைனு உங்க அம்மா மண்டபத்தில் ஆடி தீர்த்தப்பபோவே நாங்க புரிஞ்சுகிட்டோம்" என அமைதியான குரலிலேயே சொன்னான்.​

நரேன் "சார் எங்க விருப்பம் யாரையும் காயப்படுத்திட கூடாதுனு நாங்க நினைச்சு இருந்தோம் ஆனா உங்களை ரொம்பவே அவமானத்துக்கு உள்ளாக்கிட்டோம். நாங்க ஓடி போக நினைக்கலை கௌரவமா பெரியவங்க சம்மதத்தோட கல்யாணம் பண்ண தான் நினைச்சோம் எனக்கு வேலை கிடைக்கலை, கிடைச்ச வேலையும் சொல்லிக்குற மாதிரி இல்லை கௌதமியோட அம்மா பணத்தாசை பிடிச்சவங்க எங்களை ஏத்துக்க மாட்டாங்கனு எனக்கு தெரியும் ஆனா இவ அப்பா நல்லவர் அவர்கிட்ட பேசி எங்க கல்யாணத்தை நடத்த முடியும்னு நினைச்சு இருந்தோம் ஆனா விதியா இல்லை இவங்க அம்மாவோட சதியானு புரியாத அளவுக்கு எல்லாம் நடந்துட்டு இப்போ எங்க வீட்டிலும் எங்களை ஏத்துக்கலை ஆமாம் கல்யாண வயசில் தங்கச்சியை வச்சுகிட்டு இப்படி ஓடி போய் அண்ணன் கல்யாணம் பண்ணா எந்த வீட்டில் சார் ஏத்துப்பாங்க..." என பேசி கொண்டே போனவன் சட்டென பேச்சை நிறுத்தி தன்னை அமைதிப்படுத்தி கொண்டு தொடர்ந்தான் "...சாரி சார் எங்க பிரச்சனையை உங்ககிட்ட சொல்ல நாங்க வரலை நாங்க வந்த விஷயமே வேற அதுவும் கௌதமி தான் உங்ககிட்ட பேசனும்னு என்னை அழைச்சுட்டு வந்தா நாங்க செய்த தப்புக்கு நீங்க எங்களை மனசார மன்னிச்சுட்டேன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க சார் அது போதும் எங்களுக்கு" என தழைந்த குரலில் வேண்டினான்.​

சத்யமூர்த்தி "மிஸ்டர்.நரேன் அமைதியா இருங்க அதான் சொல்லிட்டனே முடிஞ்சதை விடுங்கனு இனி அதை பத்தி நினைக்க வேனாம் அமைதியா இருங்க உங்களுக்கு என் மன்னிப்பு தான் வேனும்னா அதையும் சொல்லிடுறேன் உங்களை நான் மன்னிச்சுட்டேன்" என பொறுமையாகவே கூற​

கௌதமி தயக்கத்தோடு "சா... சார் உங்களுக்கு என் தங்கச்சியோட கல்யாணம் நடந்தது எனக்கு தெரிஞ்சதுலேர்ந்து என்னால் அமைதியா இருக்க முடியலை சார் உங்களை பாக்க வந்தா நீங்க ஊரில் இல்லைனுட்டாங்க நாங்க தினம் வந்துட்டு தான் இருக்கோம் இன்னைக்கு தான் உங்களை பாக்க முடிஞ்சது. நான் பேச வந்தது இதான் சார் நான் பண்ண வேலையால் ஒன்னும் அறியாத என் தங்கச்சி சத்யவாணி மாட்டிகிட்டா அவளுக்கு நிறைய கனவுகள் இருக்கு அவ படிக்கனும் அவ குடும்பத்தை உயர்த்தனும்னு நினைச்சு இருக்குறவ வயசும் கம்மி நான் பண்ண தப்புக்கு அவளை பலி ஆக்கிடாதீங்க சார் பீளீஸ் அவளை எந்த விதத்திலும் தண்டிச்சுடாதீங்க சார் உங்களுக்கு ஏதாவது கோபம் இருந்தா அதை மொத்தமா என் மேலேயே காட்டுங்க அவ பாவம்" என கண்ணீரோடு கை கூப்பியபடி அழுதாள்.​

பெண்ணவளின் பேச்சை கேட்டு 'ஏதே அவ மாட்டிகிட்டாளா? உன் தங்கச்சி கழுத்தில் தாலியை கட்டி நான் தான்ம்மா அவகிட்ட மாட்டிகிட்டு இருக்கேன் அவளா ஒன்னும் தெரியாதவ தெளிவா இருக்கா என்னை தான் குழப்பிட்டு போய்ட்டா' என மனதோடு நினைத்த சத்யமூர்த்தி எதையும் வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் "இல்லை உங்க பயத்துக்கும், கவலைக்கும் அவசியம் இல்லைங்க என் மனைவியை நான் நல்லாவே பார்த்துப்பேன் அவ படிக்க ஆசைப்படுறானு தெரிஞ்சு அவளை படிக்க ஊருக்கு தான் அனுப்பி இருக்கேன் துணையா என் தம்பியும் போய் இருக்கான்..." என சுருக்கமாக விவரம் தெரிவித்தான்.​

இருவரின் முகமும் திகைப்போடு அவனை பார்த்திருக்க சத்யமூர்த்தி "மிஸ்டர்.நரேன் நீங்க என்ன படிச்சு இருக்கீங்க?" என வினவ​

நரேன் "எம்.எஸ்.சி கெமிஸ்ட்ரி சார் கோல்ட் மெடல் ஆனா சரியான வேலை தான் அமையலை இப்போ ஒரு துணிக்கடையில் பில்லிங் செக்ஷ்னில் வேலை செய்யுறேன்" என வருத்தத்தோடு பதிலளித்தான்.​

சத்யமூர்த்தி "ஓகே உங்க சர்ட்டிஃபிகேட் எல்லாம் எடுத்துகிட்டு நாளைக்கு என்னை பாக்க மில்லுக்கு வாங்க வேலைக்கு நான் ஏற்பாடு பண்ணுறேன்" என சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி சொன்னதை கேட்டு திகைப்போடு நரேன் அவனுக்கு நன்றி உரைக்க.​

கௌதமி "ரொம்ப நன்றி சார். நீங்க ரொம்ப நல்லவர்னு அப்பா சொன்னாங்க வெளியேவும் உங்களுக்கு நல்ல பேர் அந்த கௌரவத்துக்கு பங்கம் வரும்படி நடந்துகிட்ட நாங்க நல்லா இருக்கனும்னு நினைக்குற உங்க நல்ல மனசுக்கு நீங்க நல்லா இருப்பீங்க சார்" என உடைந்த குரலிலேயே கூறினாள்.​

சத்யமூர்த்தி "நன்றியெல்லாம் ஏன்? உங்க சூழ்நிலை அப்படிலாம் ஆகிட்டு இது போல் நடக்கனும்னு விதி எனக்கு, அதான் நடந்துட்டு. அப்புறம் இங்கே என் மில்லில் உங்களுக்கு வேலை இல்லை வெளி மாநிலத்தில், அதான் உங்களுக்கு நல்லதும் கூட ஆமாம் உங்களை நான் என் மில்லில் வேலைக்கு வச்சா அது சரியா வராது நடக்க இருந்த கல்யாணம் உங்க விவரம் எல்லாம் இந்த கோவைக்கே தெரியும் அப்படி இருக்கும் போது என் இடத்தில் உங்க கணவர் வேலை செய்தா அது வீன் பேச்சுக்கு வழி வகுக்கும் அதோட உங்க குடும்ப வாழ்விலும் தேவையில்லாத பிரச்சனைகள் எழலாம் அதனால் நீங்க கர்நாடகா போக தயாராகுங்க அங்கே என் நண்பனோட ஃபேக்ட்ரிக்கு தான் நீங்க வேலைக்கு போக போறீங்க மத்த விவரம் நாளைக்கு சொல்றேன் முடிஞ்சா உங்க அப்பாவை பார்த்து பேசுங்க அவர் ரொம்பவே உடைஞ்சு போய் இருந்தார்..." என பேசி கொண்டே போனவன் சற்று நிறுத்தி சில நொடி யோசனைக்கு பின் தொடர்ந்தான் "...ஒன்னு பண்ணுறேன் நாளைக்கு நீங்களும் உங்க கணவர் கூட மில்லுக்கு வாங்க உங்க அம்மாவுக்கு தெரியாம உங்க அப்பாவை மில்லுக்கு வர சொல்றேன் நானே பேசுறேன் உங்களை அவர் ஏத்துக்கட்டும் நீங்க வெளியூர் போய் வேலை பார்த்து உங்க நிலை கொஞ்சம் உயர்ந்த பிறகு இங்கே வாங்க உங்க வீட்டிலும் உங்களை ஏத்துப்பாங்க மிஸ்டர்.நரேன் கவலைபடாம சந்தோஷமா போய்ட்டு வாங்க" என கூறி அவர்களை அனுப்பி வைத்தவன் மனம் ஏனோ அமைதியாகிருந்தது.​

கௌதமியும் அவள் கணவனும் வந்த விவரத்தை தன் தம்பியிடம் மட்டும் சத்யமூர்த்தி பகிர்ந்து கொண்டான் தப்பி தவறியும் கௌதமியின் பெயரை கூட சத்யவாணியிடம் கூறி விட வேண்டாம் எனவும் சொல்லி வைத்தான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 13

சிதம்பரத்திற்கு குடி வந்ததில் இருந்தே சத்யவாணியும், வாஞ்சிநாதனும் வீட்டு வேலைகளை பிரித்து கொண்டனர். தன் அண்ணி படிப்பு கெட கூடாது என முடிந்த அளவு வேலைகளை வாஞ்சிநாதனே செய்து விடுவான்.​

பெற்றோரின் ஒதுக்கம் சத்யவாணியை சற்று வருத்தினாலும் படிப்புக்காக மற்றவற்றை ஒதுக்கி வாழ பழகி கொண்டாள். அவ்வபோது குடும்பத்தோடு பேசுவாள். திருமணம் முடித்திருந்தாலும் மகள் தங்கள் பேச்சை படிப்பு விஷயத்தில் மீறியதை ராஜனால் ஏற்று கொள்ள முடியவில்லை கணவனின் கோபம் அறிந்த கலாவும் மனதில் ஆசை இருந்தாலும் மூத்த மகளோடு அதிகம் பேசுவதில்லை அவளது புகுந்த வீடு அவளை தங்கமாய் தாங்குகிறது என்கிற நம்பிக்கையே அந்த தாயை அமைதியாக்கியிருந்தது.​

தன் அண்ணியின் மனம் அறிந்திருந்த வாஞ்சிநாதன் அவள் எப்போதும் மகிழ்வோடு இருக்கும்படி பார்த்து கொண்டான். மாதம் இரண்டு தரமாவது சத்யமூர்த்தியும் சிதம்பரம் வந்து போனான் தம்பியின் சொல்படி. அப்போதெல்லாம் தம்பிக்கும், தன் மனைவிக்கும் என ஏதாவது வாங்கி வரவும் தவறுவதில்லை.​

அன்று ஞாயிறு விடுமுறை தினமானதால் வழக்கத்துக்கு சற்று தாமதமாக எழுந்து குளித்து விட்டு சமையலறைக்கு சென்ற சத்யவாணி தனக்கும் தன் கொழுந்தனாருக்கும் காபி தயாரித்து எடுத்து கொண்டு சாப்பாட்டு மேசைக்கு வந்தாள்.​

வாஞ்சிநாதனும் அப்போது குளித்து வந்தவன் தலையை துவட்டியபடியே "குட் மார்னிங் அண்ணி" என புன்னகையோடு சொன்னான்.​

சத்யவாணி "வெரி குட் மார்னிங் வாஞ்சி நீங்களும் லேட்டா தான் எழுந்தீங்களா? வாங்க காபி சூடா இருக்கு" என அவனுக்கு ஒரு டம்ளரை எடுத்து தந்தாள்.​

காபியை பருகியபடியே அமர்ந்த வாஞ்சிநாதன் "வழக்கம் போல் உங்க காபி அருமையா இருக்கு அண்ணி" என சிரிப்போடு பாராட்டினான்.​

சத்யவாணி "இதானே வேனாங்கறது காபி டிக்காஷன் போட்டது நீங்க, பால் காய்ச்சி சர்க்கரை சேர்த்தது தான் நான். உங்களை நீங்களே பாராட்டிகிறீங்களா? இல்லை நான் பாராட்டலைனு சொல்லாம சொல்லுறீங்களா?" என சிரிப்போடு கேட்டபடியே தன் காபியை பருக​

வாஞ்சிநாதன் "நான் பேசுறது ரொம்ப செண்ட்டிமென்டலா இருக்குனு நினைச்சுடாதீங்க அண்ணி. எங்க அம்மா எப்போதும் டிக்காஷன் காபி தான் போடுவாங்க அப்பாவுக்கு அதான் பிடிக்கும். படிச்ச காலத்தில் ஹாஸ்ட்டல், வெளியே காபி சாப்பிட்டா அந்த திருப்தியே கிடைக்காது ஏதோ சூடா குடிச்சோம்னு இருக்கும் வீட்டில் சமையல்காரம்மா நல்லா செய்வாங்க எல்லாமே ஆனா காபி அந்த அளவுக்கு பிரமாதமா இருக்காது நாங்களும் யாரையும் எப்போதும் குறை சொல்ல மாட்டோம். அப்படியே காலம் ஓடிட்டுனு வச்சுகோங்க இப்போ நம்ம கதைக்கு வருவோம் டிக்காஷன் நான் போட்டாலும் அதுக்கு பதமா பால் சேர்த்து அளவா சர்க்கரை போட்டு காபியோட கசப்பு தன்மை முழுசா போகாம கிட்டதட்ட எங்க அம்மா போடும் காபி மாதிரியே இருக்கு உங்க காபி சுவை அதான் அப்படி சொன்னேன் சத்தியமா பொய் சொல்லலை அண்ணி ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு கை பக்குவம் இருக்கும் உங்க காபி எனக்கு எங்க அம்மாவவை நினைவுபடுத்தது அதுக்கு தனி நன்றி" என நெகிழ்ந்த குரலிலேயே கூறினான்.​

ஆண்ணவனின் பேச்சில் தொனிந்த நெகிழ்வு அவனது மனதை உணர்த்திட "எமோஷன் ஆகாதீங்க வாஞ்சி, நன்றினுலாம் ஏன் சொல்றீங்க? அப்படி பார்த்தா நீங்க எனக்கு செய்யும் உதவிக்கெல்லாம் நான் எத்தனை நன்றி சொன்னாலும் போதாது. நீங்க உங்க அம்மாவை ரொம்பவே மிஸ் பண்ணுறீங்கனு புரியுது என்னை உங்க அம்மா மாதிரினு சொல்லி சொல்லி உங்களுக்கே அந்த மாதிரி ஆழமா மனசில் பதிஞ்சுட்டு அதான் அப்படி தோனுது போல் இருக்கு நீங்க பொய் சொல்லலை உங்க மனசிலிருந்து தான் பேசுறீங்க அது எனக்கு புரியுது உங்க கண்களில் எப்போதும் பொய் தெரிஞ்சது இல்லை உங்களுக்கு என்னலாம் பிடிக்கும்னு சொல்லுங்க நான் உங்க கூட இருக்கும் வரை செய்து தரேன் சந்தோஷமா சாப்பிடுங்க" என்றாள் அமைதியான முறுவலோடு.​

வாஞ்சிநாதன் "அப்போ எங்களை விட்டு போயே தீரனும்னு தீர்மானமா இருக்கீங்களா அண்ணி? எங்கே போவீங்க? எங்களை நினைக்காம ஆயுளுக்கும் வாழ்ந்துடுவீங்களா? அது உங்களால் முடியுமா?" என அவளது கண்களை பார்த்தபடியே திடமாகவே கேட்டான்.​

சத்யவாணி தலை குணிந்தவள் "தெரியலை ஆனா நான் போய்டுறது தான் உங்க அண்ணனுக்கும் நல்லது வாஞ்சி. எங்களோட இந்த பந்தம் அதில் உள்ள ஏற்ற தாழ்வு அது மாறி நாங்க இணையுறதுலாம் சாத்தியமே இல்லை... அதோட உங்க அண்ணன் மனசு அதில் நானும் இல்லை, என் மனசில் அவரும் இல்லை. கணவன் மனைவி உறவுக்கு முக்கியமான பொருத்தமே மனபொருத்தம் அது எங்களுக்குள் இல்லை நம்மோட நட்பு எப்போதும் உயிர்போட இருக்கும் நான் எங்கே போனாலும் உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணி பேசுவேன் நீங்களும் பேசுவீங்க தானே? உங்களுக்கு கல்யாணம்னா எனக்கு சொல்லுவீங்க தானே?" என சிறிய குரலில் ஆரம்பித்தவள் முயன்று குரலை சீராக்கி கொண்டு நிமிர்ந்து கடைசி வரிகளை கண்களை எட்டாத முறுவலோடு கூறினாள்.​

தன் அண்ணியின் பேச்சை கேட்டு சற்று முகம் வாடிய வாஞ்சிநாதன் தலையை உலுக்கி தன்னை திடப்படுத்தி கொண்டு "நீங்க சொன்ன மத்ததை நான் விட்டுறேன் இன்னும் காலம் இருக்கு அதுக்குள்ள எவ்வளவோ மாறலாம் என்னவெல்லாமோ நடக்கலாம் அதனால் அதை விடுங்க. ஒன்னு சொல்லவா ஜாடிக்கு ஏத்த மூடினு சொல்லுவாங்க இல்லையா அதில் ஜாடி என்ன சைஸ்? அதுக்கு பொருந்தும் மூடி என்ன சைஸ்? யோசிங்க ஒன்னுக்கு ஒன்னு சமமா இருக்காது ஏற்ற தாழ்வா தான் இருக்கும் ஆனா அதான் பொருந்தும் அப்படி தான் நீங்களும் பல விஷயங்களில் ஏற்ற தாழ்வா உள்ளது தான் சரிக்கு சரியா அமையும் இன்னொன்னு நீங்க எதிலும் தாழ்ந்தவங்க இல்லை இனி இப்படி பேச கூடாது அண்ணி,​

அப்புறம் நம்மோட அன்பும், நட்பும் நம்ம ஆயுள் உள்ள வரை தொடரும் என் கல்யாணத்தை முன்னே நின்னு நடத்த போறதே நீங்க தான் அண்ணி ஆனா நாங்க யாரும் உங்க விருப்பத்துக்கு விரோதமா எதையும் செய்யுங்கனு உங்களை வற்புறுத்த மாட்டோம் அதனால் வீனா எதையும் யோசிச்சு மனசை கஷ்டபடுத்திக்காம அமைதியா படிங்க சந்தோஷமா இருங்க" என முகம் மலர்ந்த முறுவலோடு கூறியவன் எழுந்து இருவரின் காலி டம்ளர்களையும் எடுத்து சென்று கிச்சனில் வைத்து வந்தவன் "எழுந்திருக்காதீங்க இங்கேயே இருங்க வரேன்" என கூறி விட்டு வேகமாக தனதறைக்குள் சென்றான்.​

வரும் போது கையில் ஒரு கிப்ட் பேப்பர் சுற்றப்பட்ட பரிசு பெட்டி இருந்தது.​

ஆண்ணவனின் கையில் இருந்த பரிசை கண்டு எழுந்த சத்யவாணி "யாருக்கு வாஞ்சி இது? நீங்க எங்கேயாவது வெளியே போறீங்களா?" என கேட்க​

வாஞ்சிநாதன் புன்னகையோடு "இனிய அன்னையர் தின வாழ்த்துக்கள் அண்ணி, இது உங்களுக்கு தான்" என கூறியபடியே அவளிடம் கொடுத்தான்.​

திகைத்து போன சத்யவாணி "இ... இதுக்கெல்லாம் நான் தகுதியானவ இல்லை வாஞ்சி" என காற்றாகி போன குரலில் கூற​

வாஞ்சிநாதன் "அம்மா இல்லைனு நான் அழுதப்போ எங்க சித்தி சொன்னாங்க உங்க அம்மாவே உனக்கு நல்ல அண்ணியா பார்த்து அனுப்புவாங்க அவ உங்களை நல்லா பார்த்துப்பா உங்க அம்மா போலவே குணவதியா இருப்பா கவலைபடாதே உங்க அம்மா உங்களை விட்டு எங்கேயும் போகலைம்பாங்க அதன்படி பார்த்தா எங்க அம்மா அனுப்பி அவங்களுக்கு அடுத்த இடத்துக்கு நீங்க வந்து இருக்கீங்கறதை நான் மனப்பூர்வமா உணர்றேன் அண்ணி எனக்கு நீங்களும் எங்க அம்மாவும் ஒன்னு தான் அதனால் தயங்காம இதை ஏத்துகோங்க" என சிரிப்பு மாறாமல் சொன்னான். சத்யவாணி தயக்கத்தோடு நிற்க "நீங்க என்ன வேனா நினைச்சுகோங்க என்ன பிளான் வேனா போட்டுகோங்க ஆனா நீங்க தன் எனக்கு அண்ணி&அம்மா" என சிரிப்போடு கூறி அவளது கரம் பற்றி உரிமையாய் அந்த பரிசை அவள் கையில் வைத்தான்.​

சத்யவாணி நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தவள் "உங்களுக்கு நல்ல மனைவி கிடைப்பாங்க வாஞ்சி நீங்க எப்போதும் சந்தோஷமா வாழ்வீங்க" என கண்களை எட்டாத முறுவலோடு வாழ்த்தினாள்.​

இந்த அன்பில் இருந்து எப்படி விலக முடியும்? என்கிற எண்ணமே அவளது மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தது காலம் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் அது நன்மையாகவும் அமையும் என்பதை ஏனோ சத்யவாணி உணரவில்லை.​

கணவன் மனைவி, அண்ணி, கொழுந்தனார் என்கிற உறவுகளை கடந்து அன்பான நண்பர்களாக பழக ஆரம்பித்திருந்தனர்.​

என்ன தான் கணவன் என்கிற உறவை சத்யவாணி ஏற்று கொள்ள மறுத்தாலும் இப்படி தள்ளி இருந்து யோசித்த போது தான் பலவும் அவளுக்கு புரிய ஆரம்பித்தது அதன் விளைவாக தன்னவன் மேல் ஏனோ பெரும் மதிப்பும், நம்பிக்கையும், சொல்ல தெரியாத ஒரு உணர்வும் அவளுக்குள் ஏற்பட்டிருந்தது. அதுவும் தனது அறையில் இருந்த திருமண புகைப்படம் அவளை அவ்வப்போது சலப்படுத்தும் இந்த பந்தத்தை ஏன் உடைக்க வேண்டும்? இந்த பந்தம் நிலைக்குமா? பெயருக்கு கணவனாய் இருப்பவன் உண்மையாய் விரும்பி தன்னை ஏற்பானா? என பலவாறாக நினைத்து தனக்குள்ளேயே ஆயிரம் கேள்விகள் கேட்டு பார்த்து சோர்ந்து போவாள் பதில் அறிய முடியாமல்.​

தன் விருப்பத்திற்காக அவளது பெற்றோரிடம் போராடி படிக்க வைப்பது அவளுக்காக தன் தம்பியை கூட பிரிந்திருப்பது என அவன் அவளது மனதில் உயர்ந்திருந்தான் அதோடு அவனது பெற்றோர் மறைந்ததிலிருந்து அவனது உழைப்பு பற்றி அறிந்த பின் ஏனோ அவளுக்கு அவன் மேல் ஒரு பரிவும் ஏற்பட்டிருந்தது. அதனால் அவன் வீட்டிற்கு வரும் சமயம் அவனுக்கு பிடித்தமான உணவுகளை சமைத்து உடன் இருந்து பறிமாறுவாள்.​

தன் அண்ணன் வரும் சமயம் வேண்டும் என்றே வாஞ்சிநாதன் எங்கேனும் கிளம்பி சென்று விடுவான் அப்போதெல்லாம் சத்யவாணி தன் அறையே கதியென இருந்து விடுவாள் வழக்கம் போல் சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியின் அறையில் தங்கி கொள்வான் மனைவியின் மேல் அன்பு இருந்தாலும் அவளது படிப்பு எந்த விதத்திலும் தன்னால் பாதிக்க கூடாது என ஒதுங்கியே இருந்த போதும் அவள் பசி தாங்கமாட்டாள் என்பதை அறிந்திருந்தவன் நேரம் தவறாமல் அவளை உணவு உண்ண அழைப்பான் அதோடு அவளுக்கு பால், காபி என ஏதேனும் பான வகைகளையும் அவ்வபோது தானே தயாரித்து அவள் அறை வாயிலில் இருந்து கொடுத்து வருவான். மனைவி அறைக்குள் அவன் செல்வதில்லை.​

மற்றபடி சத்யவாணி கணவனோடு முன்பு போல் பேச்சுக்கு பேச்சு வாயடிப்பதை விட்டிருந்தாள் தங்களுக்கு இடையே கற்பனையாக ஒரு சுவற்றை அவள் எழுப்பி அதில் பெரிதும் மௌனத்தை நிரப்பியிருந்தாள். அதற்கு காரணம் தன் மனம் பற்றிய பயமும், வீனாக அவனை தூண்டி விட்டு விட கூடாது என்கிற எச்சரிக்கை உணர்வும் தான் ஆனால் வாஞ்சிநாதனிடம் மட்டும் வெகு இயல்பாய் அவளால் பழக முடிந்தது.​

மறந்தும் கணவன் பற்றிய பேச்சை அவளாக ஆரம்பிக்கவே மாட்டாள் எப்போது வருவான் என்ன ஏது என மூச்சு விட மாட்டாள் இவற்றை ஓரளவு புரிந்து கொண்ட வாஞ்சிநாதன் அவனாகவே தன் அண்ணன் பற்றிய பேச்சை ஆரம்பித்து வைப்பான் வீடியோ காலில் அண்ணியை எதார்த்தம் போல் அண்ணனோடு பேச வைப்பான்.​

இந்த கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் கூட அழகாக ரசிக்கும்படி தான் இருந்தது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/




 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 14

சத்யவாணிக்கு வகுப்பு ஆசிரியராக வாஞ்சிநாதனே இருந்தான். கல்லூரியில் இருவரும் நேருக்கு நேர் நின்று சாதாரனமாக கூட பேசி கொள்ள மாட்டார்கள். தங்களுக்குள் உள்ள சொந்தம் பற்றி இருவரும் யாரிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை.​

சத்யவாணி தன் தோழிகளிடம் ஹாஸ்டல் வேண்டாம் என வீட்டில் கூறியதால் தங்கள் தூரத்து உறவினர் வீட்டில் தங்கியிருப்பதாகவும் சற்று கண்டிப்பான உறவினர் என தோழியர் யாரும் வீட்டிற்கு வராமல் இருக்க காரணம் சொல்லியிருந்தாள்.​

ஞாயிறு காலை சத்யவாணி உணவு முடித்து அறைக்குள்ளேயே சென்று மறுபடியும் முடங்கி கொண்டாள். மதியம் உணவு உண்ண அவள் வரவில்லை.​

காலை உணவு வேளையின் போதே தன் அண்ணியின் முகம் வாடியிருப்பதை கண்ட வாஞ்சிநாதன் அவளது அரைகுறை உணவு, வாடிய முகம், ஒதுக்கம் கண்டு முதலில் தலைவலியாக இருக்கும் என நினைத்தவன் அவள் மதிய உணவுக்கு வராது போகவும் மனம் துனுக்குற்று அவளது அறை கதவை தட்டி விட்டு உள்ளே சென்றான்.​

வயிற்றை பற்றியபடி சத்யவாணி தரையில் சுருண்டு படுத்திருப்பதை கண்டு பதறி போனவனாக "அண்ணி என்ன செய்யுது ஏன் இப்படி படுத்து இருக்கீங்க? என்ன ஆச்சு? ஏன் என்னை கூப்பிடலை?" என வேக வேகமாக கேட்க​

சத்யவாணி மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தவள் "ஒன்னும் இல்லை வாஞ்சி நீங்க ஏன் பதறுறீங்க வழக்கமானது தான் சரி ஆகிடும் நீங்க போங்க" என கண்களை எட்டாமல் முறுவலித்தபடியே மெல்ல எழுந்தவள் உடையிலும், தரையிலும் இருந்த உதிர கரை அவளது நிலையை புரிய வைத்து விட அவளை கை கொடுத்து எழுப்பி நாற்காலியில் அமர வைத்தவன் "ஏன் அண்ணி பீரியட்ஸ்னு என்கிட்ட சொன்னா என்ன? இதே தர்மன்கிட்டனா மறைப்பீங்களா? இருங்க எழாதீங்க வரேன்" என அன்போடு கண்டித்தவன் தரை துடைக்கும் மாப் எடுத்து வந்து டெட்டால் கலந்த தண்ணீரால் தரையை துடைக்க கண்கள் கலங்க வேகமாக எழுந்து மாப்பை பற்றிய சத்யவாணி "வேனாம் வாஞ்சி நீங்க இதையெல்லாம் பண்ண கூடாது இது பாவம் விடுங்க நானே சுத்தம் செய்துக்குறேன்" என அழுகுரலில் கூற​

வாஞ்சிநாதன் "இது பாவம்னா அதை நான் சந்தோஷமா ஏத்துக்குறேன் அண்ணி. ஒரு உயிர் கண் முன்னாடி வலினு துடிக்குது பார்த்துகிட்டு சும்மா இருக்க சொல்லுறீங்களா? எங்க அம்மாவுக்குனா நான் செய்ய மாட்டேன்னா? இதே மாதிரி இரத்தத்தில் உருவானவன் தான் நானும். நான் மட்டும் இல்லை இந்த உலக ஜீவராசி எல்லாமே அப்படி உருவானது தான். இது அசிங்கம், தீட்டு, பாவம்னா உலக உயிர்கள் எல்லாமே அசிங்கம், தீட்டு, பாவம் தான் அண்ணி. நான் புரட்சி புண்ணாக்குனு எதுவும் பேசலை எதார்த்தமான உண்மையை பேசுறேன்.​

கடவுள் இருக்கும் கோவில் கருவறைக்கு சமம் உங்களை மாதிரி பெண்களோட கருப்பை அதன் இயக்கங்களில் இதுவும் ஒன்னு அதை தப்பு, பாவம்னு சொல்ல கூடாது. சரி போய் டிரஸ் மாத்திட்டு வாங்க டாக்டரை பார்த்துட்டு வருவோம் மறுக்காதீங்க மறுத்தா அண்ணாவுக்கு ஃபோன் பண்ணுவேன்" என பொறுமையாகவே சொல்லி கொண்டிருந்தவன் கடைசியாக மிரட்டலோடு முடித்தான்.​

சத்யவாணி "டாக்டர்லாம் தேவையில்லை வாஞ்சி நான் மாத்திரை வச்சு இருக்கேன் காலையே சாப்பிட்டு போட்டுகிட்டேன். வழக்கமா மெடிக்கலில் வாங்கி வச்சுப்பேன் எனக்கு இர்ரெகுலர் தான் எப்போதுமே, மூனு நாலு மாசத்துக்கு ஒரு முறை வரும் முதல் ரெண்டு மூனு நாள் பாடாபடுத்தும் வலி, சோர்வு, ஓவர் ஃப்ளோனு அப்புறம் ஒரு வாரம் பத்து நாள் இருக்கும் அதோட சரி எனக்கு பழகி போய்ட்டு வலினா அம்மா வெந்தையம் ஊற போட்டு தண்ணி தருவாங்க, பவண்டோ குடிப்பேன் இப்படி சில கை வைத்தியம் அதோட மாத்திரைனு பழகிட்டேன்" என வலியை பொறுத்தபடியே கண்களில் நீரோடு அவ்வபோது கீழ் உதடு கடித்தபடியே மெல்ல கூறிட​

தன் அண்ணியின் பேச்சை கேட்டு அதிர்ந்த வாஞ்சிநாதன் அவளது வேதனையை உணர்ந்து உள்ளூர கலங்கி போனவனாக "என்ன அண்ணி இத்தனை சாதாரணமா சொல்றீங்க? மெடிக்கலில் வாங்கி மாத்திரை போடுறேன்ங்குறீங்க? படிச்சவங்க தானே நீங்க? உங்க உடலை பத்தின அக்கறையே உங்களுக்கு கிடையாதா? பவண்டோனு இல்லை செயற்கை வாயு, அதீத இனிப்பு சேர்க்கப்பட்ட குளிர்பானங்கள் குடிக்க ருசியா இருக்கும் ஆசைக்கு எப்போவாவது குடிக்கலாம் இப்படி அதையெல்லாம் வைத்தியமா எடுத்துக்கறது தப்பு அண்ணி.​

வெந்தயம் கூட ஏத்துக்கலாம் அது நம்ம அஞ்சறை பெட்டி வைத்தியம் எங்க அம்மா, சித்தி கூட சிலது பண்ணுவாங்க ஆனா எதுக்கும் மட்டுபடாம இத்தனை காலமா வலியை பொருத்தே பழகிட்டேன்னு கூலா சொல்றீங்களே இது ரொம்பவே தப்பு அண்ணி. பீரியட்ஸ்ங்கறது மாசா, மாசம் சரியா வரனும் அப்போ தான் உங்க உடல் சரியானபடி இயங்குதுனு அர்த்தம் இப்படி மாறி மாறி வருவது தரையே நனையும் அளவு ஓவர் ஃப்ளோ ஆகுறதுலாம் பிரச்சனைக்கான அறிகுறி அத்தை இதையெல்லாம் கவனிச்சது இல்லையா?" என வேக வேகமாக பேச​

சத்யவாணி "எங்க அம்மா பெருசா படிச்சவங்க இல்லை எங்க குடும்ப நிலை உங்களுக்கு தெரியாதா? எனக்கு மட்டும் தான் இப்படி. அம்மா, ஆதிக்குலாம் சாதாரனமா தான் இருக்கும். இதுக்காகலாம் டாக்டரை பாக்கனும்னு கூட எனக்கு தோனலை வாழ்க்கை ஓட்டம் அதுபாட்டுக்கும் ஓடும் நல்லா படிக்கனும், நல்ல நிலைக்கு உயரனும், என் குடும்பத்தை உயர்த்தனும் அது மட்டுமே எனக்குள்ள இருக்கும் ஒரே வைராக்கியம். பத்து நாள் வேதனை, நாலு நாள் வலி அதுவும் மூனு நாலு மாசத்துக்கு ஒரு முறை... தாங்கி பழகிட்டேன் இப்போ இதுக்கு டாக்டர்கிட்ட போனா ஒன்னுக்கு நாலா எதையாவது சொல்லி பயப்படுத்திடுவாங்க அப்புறம் அதுவே மூளையில் ஓடும் நிம்மதியே போய்டும் அடுத்த மாசம் செமஸ்டர் வருது படிக்கனும் பார்த்துக்கலாம் விடுங்க" என தன் போக்கில் சொன்னபடியே சோர்ந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து விட்டாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "இப்போ நீங்க டாக்டர்கிட்ட வரலைனா நான் அண்ணாகிட்ட பேசுவேன் அவரே வந்து உங்களை டாக்டர்கிட்ட அழைச்சுட்டு போகட்டும் படிச்ச நீங்களே இப்படி பேசலாமா? அத்தைக்கு தெரியலை சரி நீங்க படிச்சவங்க தானே? டாக்டர்கள் பயப்படுத்தவா இருக்காங்க? ஒரு டாக்டர் சொல்றதில் நம்பிக்கை இல்லைனா இன்னொரு டாக்டரை பார்ப்போம் செக்கேண்ட் ஒப்பீனியன் வாங்கிக்கலாம் வீனா வாக்குவாதம் பண்ணாம டிரஸ் மாத்திட்டு வாங்க அண்ணி நான் ஹாலில் காத்திருக்கேன்" என படபடவென பொறிந்து விட்டு சென்றான்.​

வயிற்றை இறுக்கும் வலியை பொருத்து கொண்டே காலம் ஓட்டி விட்டவளுக்கு இந்த அன்பும், கரிசனையும் ஏனோ கண்ணை கரித்து மனதை பிசைந்தது மெல்ல எழுந்து போய் மறுபடியும் உடல் குளித்து உடை மாற்றி கொண்டு வந்தாள்.​

தன் அண்ணியின் கையில் உணவு தட்டை கொடுத்தவன் "இதில் ரசம் சாதமும், கீரை கூட்டும் இருக்கு முழுக்க சாப்பிட்டு கிளம்புங்க டாக்டரை பார்த்துட்டு வந்துடலாம்" என அன்போடு சொன்னான்.​

உணவை உண்டு முடித்த சத்யவாணி "நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?" என வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "உங்களை விட்டா? சாப்பிடுறேன் அண்ணி. காலையே உங்க முகம் சோர்வா இருந்தது அதான் ரசம் வச்சேன் கீரை கூட நேத்தியே நாம சுத்தம் பண்ணி வச்சது தானே அதான் செய்தேன் ஆனா இது தான் இப்போ உங்களுக்கு தேவையான ஆகாரமும் கூட" என்றிட​

சத்யவாணி "உங்களை ரொம்பவே சிரமப்படுத்துறேன் சாரி லீவ் அன்னைக்கு நான் தானே சமைக்கனும் அதானே நம்ம அக்ரிமெண்ட் ஆனா இன்னைக்கு சுத்தமா முடியலை அதான் படுத்தே கிடந்துட்டேன்" என மெய்யான வருத்தோடு உரைக்க​

வாஞ்சிநாதன் "நீங்க படிக்குறீங்க நான் வாத்தியார் தானே வீட்டில் வெட்டியா தான் இருக்கேன் நான் சமைச்சா என்ன தப்பு? பொல்லாத அக்ரிமெண்ட் ஒரு வீட்டில் ஒருத்தருக்கு முடியலைனா இருக்குறவங்க செய்ய வேண்டியது தானே நான் செய்துட்டு போறேன் நீங்க ஏன் கவலைபடுறீங்க ரிலாக்ஸா படிங்க அண்ணி சரி சரி கிளம்புங்க" என படபடவென கூறியபடியே உண்டான்.​

சத்யவாணி "ஆமாம் எந்த டாக்டரை பாக்க போறோம் இந்த நேரத்துக்கு டாக்டர் இருப்பாங்களா?" என கேட்க​

வாஞ்சிநாதன் "நம்ம வீட்டு ஓனரம்மாவுக்கு ஃபோன் பண்ணி நல்ல லேடி டாக்டர் யாருனு கேட்டேன். சொல்லி இருக்காங்க அவங்களே டோக்கன் கூட போட்டாங்க நாம சீக்கிரமா போனா டாக்டரை பார்த்துடலாம்" என கூறியபடியே கை கழுவி கொண்டு கார் சாவியோடு வந்தான்.​

சத்யவாணி சற்று மெல்ல நடந்து வந்து காரில் ஏறி அமர்ந்தாள்.​

மருத்துவர் ஞானமணி சிதம்பரத்தில் கைராசியான சிறந்த மகப்பேறு மருத்துவர்.​

வாஞ்சிநாதன் மருத்துவரிடம் தங்கள் விவரம் கூறி விட்டு வெளியே வர சத்யவாணியை பரிசோதித்த மருத்துவர் அவனை உள்ளே அழைத்திருந்தார்.​

ஞானமணி "இவ்வளவு கேர்லஸ்சா இருந்து இருக்கீங்க? நீங்க எல்லாம் படிச்சவங்க தானே? நீங்க புரஃபசர்ங்குறீங்க, அடுத்த முறை உங்க அண்ணனை அழைச்சுட்டு வாங்க சார் நான் அவர்கிட்ட பேசனும். இந்த காலத்து பெண்களுக்கு எல்லாத்திலும் அலட்சியம் அவங்க குடும்பம் அந்த பெண்களை கண்டுக்கறதே இல்லை" என படபடவென பொறிந்தார்.​

சத்யவாணி "சாரி டாக்டர் என் மேல் தான் தப்பு. எங்களுக்கு கல்யாணம் நடந்ததே ஒரு அவசரத்தில் அதான் சொன்னனே படிப்புக்காக நாங்க பிரிச்சு இருக்கோம்னு அப்படி இருக்கும் போது என் உடல்நிலை பத்தி இவங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது இன்னைக்கு தான் ரொம்ப முடியாம போய் இவருக்கு தெரிஞ்சது நீங்க சொன்னபடி நான் நடந்துக்குறேன் டாக்டர் பீளீஸ்" என வேகமாக சொன்னாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "டாக்டர், அண்ணிக்கு ஒன்னும் பயப்படும்படியா இல்லையே நான் வேனா உடனே அண்ணனை கிளம்பி வர சொல்லவா?" என மிரட்சியோடு கேட்க​

ஞானமணி "இல்லை பதறாதீங்க அந்த அளவுக்கு மோசம் இல்லை ஆனா உங்க அண்ணன் என்னை வந்து பாக்கனும். உங்க அண்ணிக்கு சில பரிசோதனைகள் பண்ணனும் எல்லாம் எழுதி தரேன் இப்போ வலி குறைய ஊசி போட்டு இருக்கேன் மருந்துலாம் எழுதி தரேன் ரொம்ப வீக்கா வேற இருக்காங்க சத்தான உணவு, மருந்துலாம் தொடர்ந்து எடுத்துக்கட்டும் முக்கியமா மனசு அமைதியா இருக்கனும் அப்புறம் டெஸ்ட் ரிசல்ட்ஸ் பார்த்துட்டு வைத்தியம் ஆரம்பிக்கலாம்" என பொறுமையாய் கூற​

வாஞ்சிநாதன் "சரி டாக்டர் உண்மையா பயப்படும்படியா அண்ணிக்கு ஒன்னும் இல்லையே எங்களுக்கு அம்மா இல்லை வீட்டில் பெண் துணைனு யாரும் இல்லை அண்ணிக்கு ஏதாவதுனா நீங்க என்கிட்ட ஓப்பனா சொல்லலாம்" என தன்மையாகவே பேசினான்.​

ஞானமணி கனிவோடு இருவரையும் பார்த்தவர் "நந்திங் சீரியஸ். பயம் வேண்டாம். பொறுமையா கேளுங்க பெண்கள் படிச்சு இருந்தாலும் இதில் எல்லாம் அலட்சியமா இருக்காங்க தன் உடல் இயக்கங்கள் சரியா இல்லைனு யோசிக்கறது இல்லை அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்க கூடிய சக்தியோட இயக்கம் சரியில்லைனா அதை கவனிக்கனும்னு தோனுறதே இல்லை இந்த மாசம் வரலையா தொல்லை விட்டுச்சுனு நினைச்சுக்குறாங்க அதுக்கு பின்னே ஆபத்து இருக்குனு புரியலை.​

அந்த காலத்தில் மாதவிடாய் அப்போ பெண்களை தீட்டுனு ஒதுக்கி வச்சு ஓய்வு கொடுத்து சத்தா சாப்பிட வச்சாங்க, உடல் உழைப்பு இருந்தது ஆனா இப்போ ஒன்னும் இல்லை பெண்களும் படிப்பு, உழைப்புனு ஓட வேண்டிய காலம், ஓடட்டும் தப்பு இல்லை ஆனா சத்தும் வேனும் அந்த ஓட்டத்துக்கு, அது இல்லாம போனா உடல் தாங்குமா?​

மாதவிடாய் என்கிறது ஒவ்வொரு பெண்ணின் கருப்பை வளர்ச்சியோட முக்கிய நிகழ்வு அது மாதா மாதம் சரியா இருக்கனும் தவறினா உடனே மகப்பேறு மருத்துவரை பாக்கனும் சாதாரன கட்டியில் இருந்து கருப்பை, கருக்குழாய், சினைப்பை புற்றுநோய் வரை போகவும் வாய்ப்புண்டு. சாதாரன சிறுநீர் தொற்றில் ஆரம்பிச்சு அது கருப்பை, சினைப்பையை பாதிக்கும் அளவுக்கு மோசமான நிலைக்கு போய் வைத்தியத்துக்கு வரும் பெண்களும் உண்டு ஆரம்பத்திலேயே கவனிச்சு இருந்தா வேதனையும், மன கஷ்டமும் குறைஞ்சு இருக்கும்.​

முன்னாடிலாம் அம்மாவுக்கு மகளோட மாதவிடாய் தேதி தெரியும் சரியா வரலையா, கேட்பாங்க கவனிப்பாங்க. இப்போ கால மாற்றம், பிரைவசினு ஏகப்பட்ட சிக்கல்கள் உறவுகள் தங்களை சுத்தி மதில் எழுப்பி ஒரே குடும்பத்துக்குள்ளயே தனித்தனியா வாழ்றாங்க. மெடிக்கலில் மாத்திரை வாங்கி தானே போட்டுக்கறது... என்னத்தை சொல்றது எனக்கு அறுபத்தி ஐந்து வயசு முடிஞ்சுட்டு எத்தனையோ கேஸ்களை பார்த்துட்டேன். பணத்துக்காக மட்டும் நான் டாக்டரா இல்லை இங்கே வரும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் என் மகள் தான் அந்த உரிமையுணர்வு தான் என் கோபத்துக்கு காரணம் உங்க அண்ணி மாதிரி இப்போ எத்தனையோ பெண்கள் பாக்க பாக்க கோபம் தான் வருது..." என சற்று கோபமும் ஆற்றாமையுமாய் கூறியவர் சத்யவாணியின் தோள் பற்றி தட்டி கொடுத்து​

"...பயப்படாதேம்மா எல்லாம் சரியாகிடும் முதலில் பீரியட்ஸ் ரெகுலர் ஆக்கனும் அப்புறம் மத்தது எல்லாம் சரி ஆகும் நான் பார்த்துக்குறேன். நீ தாயாகும் போது நான் சொன்னது எல்லாம் மறக்காதே பெண் பிள்ளையை பெத்துகிட்டா அவளுக்கும் சொல்லி தா. பழைய காலம் போல் தீட்டு, பாவம்னு ஒதுங்கி போகாம நம்ம உடல் இயக்கம் பத்தி ஆண், பெண் பாகுபாடு இல்லாம உங்க பிள்ளைகளுக்கு சொல்லி தந்து வளருங்க இனிவரும் தலைமுறையாவது தெளிவோட இருக்கட்டும்" என்றார் அன்னையின் பரிவோடு.​

மருத்துவருக்கு நன்றி கூறி விட்டு இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.​

மாலை உலர் பழங்களோடு ஹார்லிக்ஸ் எடுத்து வந்த வாஞ்சிநாதன் அறை கதவை தட்டி விட்டு உள்ளே சென்றான்.​

நாற்காலியில் அமர்ந்து எழுதி கொண்டிருந்த சத்யவாணி புன்னகைக்க வாஞ்சிநாதன் "பரவாயில்லை அண்ணி, உங்க முகம் இப்போ ஓரளவு தெளிவா இருக்கு மதியம் பயந்தே போய்ட்டேன். சரி தூங்காம என்ன எழுதுறீங்க?" என பேசியபடியே டிரேவை மேஜை மேல் வைத்தான்.​

சத்யவாணி "லேப் ரெக்கார்டு நாளை சப்மிட் பண்ணனும் அதோட வலி இல்லை இப்போ தேவலாம் படுத்தே கிடந்தா அப்படியே இருக்க வேண்டியது தான்..." என்றவள் டிரேவை கவனித்து "என்ன இதுலாம்?" என கேட்க​

வாஞ்சிநாதன் "இனி உங்களுக்கு காலை மட்டும் தான் காபி மத்த நேரம் ஹார்லிக்ஸ் தான் நட்ஸ், டிரைபுருட்ஸ்லாம் எடுத்துகோங்க அண்ணி. டாக்டர் சொன்னதை கேட்கலை அப்புறம் திரும்ப திட்டுவாங்க அடுத்த செக் அப் அப்போ அவங்க உங்களை பாராட்டனும். டெஸ்ட்லாம் வேற எடுக்கனும்னு சொல்லி இருக்காங்க அதுக்கு ஓரளவு நீங்க தேறனும்" என புன்னகையோடு சொல்ல​

அவனது அன்பில் கண்கள் கலங்கிய சத்யவாணி தலை குணிந்து கொள்ள அதை கண்டுவிட்ட வாஞ்சிநாதன் "என்ன அண்ணி?" என பதற்றமாக கேட்க​

சத்யவாணி மறுப்பாக தலையசைத்தவள் "நீங்க எனக்காக இவ்வளவு செய்யனுமா? மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு வாஞ்சி. எங்க அம்மா கூட என்னை இப்படி கவனிச்சுகிட்டது இல்லை ஏனோ மனசுக்கு சந்தோஷமாகவும் இருக்கு அதே நேரம் பாரமாவும் இருக்கு" என குழந்தை போல் செறுமலோடு கூறினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "அச்சோ அண்ணி என்ன இது கண்ணை துடைச்சுகோங்க அத்தை கவனிக்கலைனா அவங்க சூழ்நிலை அப்படி அதை விடுங்க நான் இப்படி தான் என் அண்ணி எனக்கு அம்மா மாதிரி நான் கவனிச்சுப்பேன். நீங்க என் பொறுப்பு உங்களை பார்த்துக்கறது என் கடமை இம் சூடா இருக்கும் போதே சாப்பிடுங்க" என அன்போடு அதட்டினான்.​

தம்பி மூலம் விவரம் அறிந்து சத்யமூர்த்தி ஊருக்கு வர சத்யவாணிக்கு மருத்துவர் சொன்ன அனைத்து பரிசோதனைகளும் செய்யப்பட்டது. அதன் முடிவுபடி சத்யவாணிக்கு கருப்பை நீர் கட்டிகள் இருந்தது மற்றபடி ஆபத்து என ஏதும் இல்லாது போக கணவன், மனைவி இருவரும் மருத்துவரை பார்த்தனர் தொடர்ந்து சிகிச்சை எடுத்து கொண்டால் இப்பிரச்சனையை முழுமையாக சரி செய்ய முடியும் என உறுதியாகவே சொல்லி அனுப்பினார். வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணிக்கான தேவைகளை பொறுப்பாய் கவனித்து கொண்டான்.​

சத்யவாணியின் வேண்டுகோளுக்காக அவளது உடல்நிலை பற்றி அவள் வீட்டினருக்கு தெரிவிக்கவில்லை.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 15

அறை கதவை தட்டும் ஒலி கேட்டு வாஞ்சிநாதன் கதவை திறந்தான். அங்கு சத்யவாணி நின்றிருக்க. "வாங்க அண்ணி" என புன்னகையோடு அழைத்தான்.​

சத்யவாணி "நீங்க இப்போ ஃபீரினா இன்னைக்கு நீங்க கிளாசில் நடத்தின டாப்பிக் எனக்கு கொஞ்சம் புரியலை திரும்ப சொல்லி தரீங்களா? அதுவும் கடைசியா நடத்தின பிராப்ளம் அப்போ புரிஞ்சது மாதிரி தான் இருந்தது திரும்ப போட்டு பார்த்தா சரியா வரலை" என சிறுமியாய் கேட்டாள்.​

வாய் விட்டு சிரித்த வாஞ்சிநாதன் "இதுக்கு ஏன் அண்ணி எல்.கே.ஜி பிள்ளை மாதிரி முழிக்குறீங்க? உங்களுக்கு புரியலை இல்லை சந்தேகம் இருந்தா எத்தனை முறை வேனாலும் நீங்க கேளுங்க நான் சொல்லி தரேன்" என கூறி விட்டு அவளை உள்ளே அழைத்து மேஜை அருகே இன்னொரு நாற்காலியை எடுத்து போட்டு அமர சொல்லி விட்டு தானும் அமர்ந்து இன்று நடத்திய டாப்பிக்கை மறுபடியும் ஒரு முறை மிக மிக பொறுமையாய் சொல்லி கொடுத்தவன் அந்த கணக்கையும் ஸ்டெப் பை ஸ்டெப்பாக விளக்கி வேறு ஒரு கணக்கை கொடுத்து அவளை போட வைத்து சரி பார்த்து கொண்டான்.​

திருப்தியோடு புத்தகம், நோட்டை மூடி வைத்த சத்யவாணி "இப்போ நல்லா புரிஞ்சுட்டு வாஞ்சி ரொம்ப நன்றி" என மலர்ந்த முகமாகவே சொன்னாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "இதுக்கு ஏன் அண்ணி நன்றிலாம் இது தானே என் வேலையே சந்தேகங்கள் இருந்தா உடனே கேட்டு தெளிவுபடுத்திக்கனும் இல்லைனா அது புரியாமலேயே இருக்கும் அப்புறம் போக போக குழப்பம் தான் இருக்கும் தெளிவு வராது" என்றான் புன்னகை முகமாகவே.​

சத்யவாணி "இன்னொன்னு கேட்கனும் நீங்க இவ்வளவு நல்லா நடத்துறீங்க ஐஐடியில் வேற படிச்சு கோல்ட் மெடல் வாங்கி இருக்கீங்க இது சாதாரனம் இல்லை இப்படிபட்ட உங்களுக்கு இஸ்ரோ, நம்ம ஆர்மி ஏன் நாசாவில் கூட வேலை கிடைக்குமே அதுமட்டுமா வெளிநாட்டிலும் பெரிய சம்பளத்தில் வேலை கிடைக்கும் நீங்க ஏன் இந்த டீச்சிங் லைனை தேர்ந்தெடுத்தீங்க? அதுவும் கவர்மெண்ட் காலேஜ் புரஃபசர்" என தன் பல நாள் சந்தேகத்தை கேட்டாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "எங்க அம்மா டீச்சரா இருந்தவங்கனு உங்களுக்கு தெரியும் அவங்க வேலையை அப்பாவுக்காக பாதியில் விட்டப்போ ரொம்பவே வருத்தப்பட்டாங்களாம் வளரும் பிள்ளைகளுக்கு நிறைய நல்லது சொல்லி தரனும்னு நினைச்சு இருந்திருக்காங்க ஆனா அப்பா தனியா கஷ்டபடுறதால் தன்னோட ஆசைகளையும், லட்சியங்களையும் ஒதுக்கிட்டு அப்பாவுக்கு துணையா போய்ட்டாங்களாம் அதான் நான் இந்த வாத்தியார் உத்தியோகத்தை தேர்ந்தெடுத்தேன் அண்ணி, என் படிப்பு என் தாய் நாட்டுக்கு பயன்படனும் இது எங்க தாத்தா விதைச்சது.​

நம்ம நாட்டுக்கு நல்லது பண்ண இஸ்ரோக்கு போகலாம் ஆனா அதை விட நாளைக்கு நம்ம நாட்டுக்கு முக்கியமான பல திறமையான பொறியாளர்களை உருவாக்கும் பணி அதை விட சிறந்தது இல்லையா? நான் ஒருத்தன் அங்கே போறதை விட என்னை போல் ஏன் என்னை விட உயர்வா பல திறமைசாலிகளை உருவாக்கி இஸ்ரோ, இராணுவம், நேவி மாதிரியான தேச பணிகளில் தன்னை ஈடுப்படுத்தி நம்ம நாட்டுக்காக உழைக்க பிள்ளைகளை தயார் பண்ணுவது இன்னும் உயர்வு தானே அண்ணி.​

கவர்மெண்ட் காலேஜ்ஜில் படிக்கும் ஏழை பிள்ளைங்களுக்கு அடுத்து என்ன செய்யுறது தன்னை எப்படி வளர்த்துக்கறதுனும் சொல்லனும் அவங்க உள்ளே உள்ள திறமைகளை கண்டுபிடிச்சு ஊக்கப்படுத்தனும் அதுக்காக தான் இந்த வேலைக்கு வந்தேன் வருஷத்துக்கு ஒரு மாணவன்/மாணவியை அப்படி முன்னேற்ற பாதையில் திருப்பினா கூட என் லட்சியத்துக்கு கிடைச்ச வெற்றி அது. எங்க அம்மா ஆசையை நான் நிறைவேத்திடுவேன் அண்ணி. அதோட கவர்மெண்ட் காலேஜில் சம்பளமும் நல்லா தான் தராங்க ஆனா நான் பணத்துக்காக இந்த வேலைக்கு வரலை அதுக்கு நம்ம தொழிலே போதும் என்னோட சம்பள பணம் இல்லாத பசங்களுக்கு புத்தகங்கள், நோட்டு மாதிரி உதவிகளுக்கு தான் செலவாகும் அண்ணன் நம்ம தொழில் பங்கு லாபத்தில் எனக்குனு ஒரு தொகை மாசா மாசம் என் அக்கௌண்ட்டில் போட்டு விட்டுறுவாங்க அது போதும் என் கை செலவுக்கு" என முறுவல் மாறாமல் கூறி முடித்தான்.​

தன் கொழுந்தனார் பேசியவற்றை திகைப்போடு கேட்டிருந்த சத்யவாணி அவன் பேசி முடிக்கவும் உற்சாகமாக கை தாட்டி ஆர்பரித்தாள் "கிரேக் கிரேட் வாஞ்சி நீங்க, உங்களை மாதிரி எல்லா ஆசிரியர்களும் இருந்துட்டா நம்ம நாடு சீக்கிரமே முன்னேறிடும் " என்றாள் பாராட்டுதலாக.​

வாஞ்சிநாதன் "நான் கிரேட்டா? என்னை விட நிறைய நல்லது பண்ணவங்க வெளியே இருக்காங்க அண்ணி நான் ஏதோ என்னால் முடிஞ்சதை செய்யுறேன்" என புன்னகையோடே கூற​

சத்யவாணி "அதுக்கும் ஒரு மனசு வேனுமே வாஞ்சி உங்களுக்கு உள்ள நல்ல மனசு இங்கே எத்தனை வாத்தியார்களுக்கு இருக்கு சொல்லுங்க?" என வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "நல்லவங்களும் இருக்காங்க, நல்லது செய்யுறவங்களும் இருக்காங்க இதோட இந்த பேச்சை விட்டுறுவோமா அண்ணி" என சிரிப்போடு சொல்ல​

சத்யவாணி ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள் புன்னகையோடே.​

நம் வாழ்வில் ஏற்படும் அதிரடி திருப்பங்கள் சில சமயம் நன்மையிலேயே முடியும் அது விதியால் நடந்ததாக இருந்தாலும் சரி மற்றவர் சதியாக இருந்தாலும் சரி என்பது போல் இங்கு சத்யவாணி வாழ்வில் ஒரு திருப்பம் நடக்கிறது அது அவளது வாழ்வை எப்படி மாற்றியமைக்க போகிறது என்பதை பார்ப்போம்.​

கல்லூரியின் பொறியியல் புல டீன், முக்கிய துறைகளின் தலைவர்கள், மூத்த பேராசிரியர்கள், மாணவ, மாணவியர் சூழ நின்றிருக்க சத்யவாணி அழுகையோடு தலை குணிந்திருந்தாள். வாஞ்சிநாதன் அடக்கப்பட்ட ஆத்திரத்தோடு நின்றிருந்தான்.​

டீன் "என்ன வாஞ்சிநாதன் இப்போ இதுக்கு என்ன பதில் சொல்ல போறீங்க? உங்க கிளாஸ் மாணவி கூட ஈவ்னிங் தனியா லேப்பில் என்ன உங்களுக்கு வேலை? இதை காலேஜ்னு நினைச்சீங்களா? இல்லை லாட்ஜ்னு நினைச்சீங்களா? நீங்க இங்கே டிரான்ஸ்ஃபரில் வந்து ஒரு வருஷம் கூட ஆகலை அதுக்குள்ள இப்படி ஒரு கேவலத்தை செய்து வச்சு இருக்கீங்க கேட்க, கேட்க ஏன் மரம் மாதிரி நிக்குறீங்க பதில் சொல்லி தொலைங்க" என ஆத்திரபட்டார்.​

சத்யவாணி அழுகையோடு "சார் சத்தியமா நீங்க நினைக்குற மாதிரி எதுவும் கிடையாது எங்களை நம்புங்க. இவர் ரொம்ப நல்லவர். யாரோ வேனும்னு செய்த சதி சார் எல்லாமே, தப்பா மட்டும் பேசாதீங்க சார் பீளீஸ்" என கதறலாக கூறியபடியே தரையில் மடிந்து அமர்ந்து கைகளில் முகம் புதைந்து அழுதாள்.​

தன் அண்ணியின் அழுகை பொறுக்காத வாஞ்சிநாதன் அவளுக்கு கொடுத்த வாக்கையும் மீற முடியாமல் தவிப்போடு "சத்யவாணி அழாதீங்க பீளீஸ். நம்மை பத்தி நமக்கு தெரியும் எதுவானாலும் நான் பார்த்துக்குறேன் நீங்க எழுந்துறீங்க" என வேகமாக உரைக்க.​

பேராசிரியர் ஒருவர் "என்ன சார் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து டிராமா போடுறீங்களா? நாங்க இத்தனை பேரும் தான் பார்த்தோமே இந்த பொண்ணு கையை அப்படி இறுக்கமா பிடிச்சுகிட்டு பக்கத்தில் உட்கார்த்து இருக்கீங்க உள்ளே ஒன்னுமே நடக்கலைனு சொன்னா அதை நம்ப நாங்க என்ன முட்டாளா?" என அதட்ட​

சத்யவாணி "வேனாம் சார் தயவு செய்து தப்பா பேசாதீங்க நாங்க எந்த தப்பும் பண்ணலை எனக்கு இருட்டுனா பயம் நான் தான் அவர் கையை பிடிச்சு இருந்தேன். சத்தியமா இவர் உத்தமர் தான் எனக்கு இவங்க சார் மட்டும் இல்லை ஒரு சகோதரர் மாதிரி யாரோ பண்ண சதி சார் எல்லாமே" என அழுகையோடு கரம் குவித்து சொன்னாள்.​

டீன் "அது எப்படிம்மா சதினு சொல்ற உங்களுக்கு யார் எதிரி இங்கே சொல்லு? நீ இப்படி பண்ணுவேனு நான் நினைக்கலை நல்லா படிக்குற பொண்ணு, அடக்கமான பொண்ணு என நினைச்சா இப்படி ஒரு வேலை பார்த்து இருக்க. காலேஜ் நேரம் முடிஞ்ச பிறகும் உங்களுக்கு இந்த லேப்பில் தனியா என்ன வேலை?​

உங்க ரெண்டு பேரையும் தனியா சில இடங்களில் பார்த்ததா சொன்னாங்க. ஏன் நானே உங்களை ஹய்பர் மாலிலும், காளி கோவிலிலும் பார்த்து இருக்கேன் சரி விரும்புறீங்கனு நினைச்சேன் அதுலாம் காலேஜ்க்கு வெளியே அதனால் அதை நான் கண்டுக்கலை ஆனா இப்படி காலேஜ் உள்ளேயே கேவலப்படுத்தினா அதை காலேஜ் நிர்வாகம் பார்த்துகிட்டு சும்மா இருக்காது முறைபடி உங்க மேல் நடவடிக்கை எடுக்க போறோம் வாங்க ரெண்டு பேரும் என் ரூமுக்கு" என அதட்டலாக சொன்னார்.​

கொதித்து போய் இருந்த வாஞ்சிநாதன் "சார் அபாண்டமா பேசாதீங்க நாங்க ஒன்னா வெளியே போனா அது ஒரு குத்தமா? தயவு செய்து கொச்சைபடுத்தாதீங்க சார்" என கட்டுப்படுத்திய குரலில் கூற​

டீன் "என்ன குரல்லாம் வேற மாதிரி மாறுது? இதோ இத்தனை பேரும் சாட்சி நீங்க பண்ணி இருக்கும் கேவலத்துக்கு உங்க மேல் யூ.ஜி.சியில் புகார் பண்ண போறேன் இந்த பொண்ணோட பேரண்ட்ஸ் வந்தோன மத்த விஷயம் பேசிக்கலாம் இன்னைக்கே அவங்க வீட்டுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ண போறோம் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் பாவம் பார்த்தா இதே கேவலம் காலேஜில் தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பிச்சுடும்" என ஆத்திரப்பட்ட போதே அங்கு சத்யமூர்த்தி வந்து சேர்ந்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை கண்டு அதிர்ந்து போக.​

சத்யமூர்த்தி தனது தம்பி கூட்டத்தின் நடுவே நிற்பதையும் தன்னவள் தரையில் அமர்ந்து அழுவதையும் கண்டவன் பதறி போய் என்னவென கேட்டான்.​

எதிர்பாராத நேரத்தில் கணவனின் குரல் கேட்டு பதறி போய் எழுந்த சத்யவாணிக்கு அவனது முகம் பார்க்க கூட முடியாமல் தலை குணிந்து மேலும் அழுதாள்.​

வெள்ளை வேஷ்டி, சட்டையில் வந்திருந்த புதியவனை கண்ட கல்லூரி டீன் "நீங்க யார் முதலில் அதை சொல்லுங்க" என்றிட​

சத்யமூர்த்தி "வாஞ்சிநாதன் என் தம்பி சார் இவனை பாக்க தான் வந்தேன் என் பெயர் சத்யமூர்த்தி கோவையில் இருந்து வரேன்" என விவரம் கூறி தன்னையும் அறிமுகப்படுத்தி கொண்டான்.​

கல்லூரி பேராசிரியர் ஒருவர் நடந்தவற்றை கூற அத்தனை நேரம் கண்ணீர் வழிய நின்றிருந்த சத்யவாணி கைகளால் முகத்தில் அடித்து கொண்டு அழுதிட​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணா நம்பாதே உனக்கு தெரியாதது இல்லையே சத்தியத்துக்கு கட்டுபட்டு நிக்குறேன்" என கண்கள் சிவக்க சொன்னான்.​

சத்யமூர்த்தி "யார் இப்படி ஒரு பழியை இவங்க மேல் சுமத்தினது அது யாரா இருந்தாலும் இப்போ இந்த நொடி என் முன்னே வரனும்" என கட்டிடமே அதிரும்படி கர்ஜிக்க​

ஆசிரியர் தரப்பு அதிர்ந்து போக மாணவர் தரப்பு மிரட்சியோடு ஒன்றும் புரியாமல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.​

டீன் "மிஸ்டர் மரியாதையா பேசுங்க இங்கே யாரும் வீன் பழி சுமத்தலை நைட் முழுக்க இவங்க ரெண்டு பேரும் இந்த லேப்குள்ள தனியா இருந்து இருக்காங்க நாங்க கதவை திறக்கும் போது ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர் கையை ஒருத்தர் பிடிச்சுகிட்டு நெருக்கமா உட்கார்ந்து இருந்தாங்க அது போக ரெண்டு பேரையும் ஒன்னா சில இடங்களில் பார்த்தும் இருக்கோம் ஏன் நானே நேரடியா பார்த்து இருக்கேன் இதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?" என அதட்டலாகவே பேச​

சத்யமூர்த்தி "ஒன்னா ஒரே அறையில் இருந்தா தப்பு நடந்திடுமா? இவங்க கையை பிடிச்சுகிட்டு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இருந்தா, வெளியே ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து போனா அது தப்பான உறவா தான் இருக்கனுமா? அவங்க அப்படிபட்டவங்க இல்லைனு நானே சொல்றேன் அப்புறம் என்ன சார்" என கோபத்தோடே சொல்ல​

டீன் "நீங்க யார் சார் தப்பு நடந்து இருக்கு இல்லைனு சொல்ல? அதை கல்லூரி நிர்வாகம் பார்த்துக்கும். இந்த பொண்ணோட பேரண்ட்ஸ்க்கும், போலீஸ்க்கும் நாங்க சொல்லிடுவோம் மத்ததை நீங்க அவங்ககிட்ட போய் பேசிக்கோங்க உங்க தம்பி செய்த கேவலத்துக்கு முட்டு கொடுக்காதீங்க சார் அசிங்கமா இருக்கு உங்க தம்பி என்னடானா தன்கிட்ட படிக்குற பொண்ணு கூடவே... சே அதுவும் காலேஜிலேயே... இதுக்கு அண்ணன் துணை வேற நல்ல குடும்பம்" என கோபமாக ஆரம்பித்தவர் கேவலமாக முடிக்க.​

கோபம் எல்லை மீறி விட சத்யமூர்த்தி "இன்னும் ஒரு வார்த்தை உங்க வாயில் இருந்து தப்பா வந்தா நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன் சொல்லிட்டேன். ஆசிரியர் தெய்வத்துக்கு சமம் அதனால் தான் இவ்வளவு மோசமா பேசின உங்களை சும்மா விடுறேன். எங்க அம்மாவும் ஸ்கூல் டீச்சரா இருத்தவங்க தான் அதனால் தான் என் தம்பி ஆசைபட்டு இந்த வேலைக்கு வந்தான் தன்கிட்ட படிக்குற பிள்ளைகளை தன்னோட சொந்த பிள்ளைகளா பாக்குறவன் அவன், இப்போ சொல்றேன் இங்கே உள்ள அத்தனை பேரும் நல்லா கேட்டுகோங்க இவன் என் தம்பி அதுமட்டுமில்லை வாணி என் மனைவி நான் தொட்டு தாலி கட்டின என் மனைவி திருமதி. சத்யவாணிசத்யமூர்த்தி இவ தான்.​

பெரியவங்க நடத்தி வச்சது தான் எங்க கல்யாணம் எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷம் ஆக போகுது. சட்டப்படியும் நாங்க கணவன், மனைவி. எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆனது அவ படிப்பு முடியும் வரை யாருக்கும் தெரிய கூடாதுனு சொன்னா அதுக்காக தான் நாங்க அதை மறைச்சோம் என் தம்பி அவ துணைக்கு தான் இங்கே மாற்றல் வாங்கிட்டு வந்ததே இதே ஊரில் அவங்க ஒன்னா தான் ஒரே வீட்டில் குடியிருக்காங்க இவங்க இங்கே பேராசிரியர் மாணவி ஆனா உண்மையா இவங்க ரெண்டு பேரும் அண்ணி, கொழுந்தனார் அதை விட என் தம்பி அவன் அண்ணியை அம்மாவா பாக்குறான் யாரோ பண்ண சதிக்கு இவங்களை பலி ஆக்குறீங்களே இதான் உங்க நியாயமா? இப்போவே என்னால் என் மனைவி உத்தமி என் தம்பி நல்லவன்னு நிருபிக்க முடியும் அப்படி நிருபிச்சுட்டா என்ன சார் பண்ணுவீங்க? என் மாமனார் மாமியாரை நானே வர சொல்றேன் நீங்க போலீஸ் போங்க நானும் என் மனைவி, தம்பியை அழைச்சுட்டு வரேன் பார்த்துடலாம் யார் சொல்றது உண்மைனு" என ஆவேசமாகவே பேசினான்.​

தன்னவனின் பேச்சில் தன்னை மறந்த சத்யவாணி ஓடி போய் கணவனை அணைத்து கொண்டவள் "எனக்கு படிப்பும் வேனாம் ஒன்னும் வேனாம்ங்க என்னை ஊருக்கே அழைச்சுட்டு போய்டுங்க என்னால் வாஞ்சிக்கும் கெட்ட பேர் என்னோட பைத்தியகாரதனமான சத்தியம் அவரை எங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்திட்டு பார்த்தீங்களா? என்னை மன்னிச்சுடுங்க... என்னை மன்னிச்சுடுங்க..." என கதறியபடியே தரையில் சரிந்தாள்.​

மனைவியை தூக்கி தன்னோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டவன் அவளது கண்ணீரை துடைத்து விட வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி அழறதை முதலில் நிப்பாட்டுங்க நம்மை அண்ணன் ஒருத்தர் நம்பினா போதும் மத்த யாரோட தீய எண்ணத்தையும் நாம பொருட்படுத்த வேண்டாம்" என அழுத்தமாகவே கூற​

சத்யமூர்த்தி "உன் படிப்பை நீ சில கேவலமானவங்களால் பாதியிலேயே விடனுமா? எவன் என்ன சொல்றான்னு நான் பார்த்துக்குறேன் உங்களை எவனாவது ஏதாவது சொல்லட்டும் சொன்னவனை வெட்டி புதைச்சுடுறேன் இது காலேஜ், படிப்பு சொல்லி கொடுக்கும் இடம், புனிதமானது, கோவிலுக்கு சமம் ஆனா இங்கேயும் கேவலமான புத்தி உள்ளவங்க இருக்க தானே செய்யுறாங்க" என ஆத்திரம் தீராமலேயே சொல்ல​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணா தயவு செய்து அமைதியா இரு அண்ணி ரொம்பவே உடைஞ்சு போய்ட்டாங்க அவங்களை நீ கவனி" என்றிட​

சத்யமூர்த்தி "வாணிம்மா அழாதே நேத்துலேர்ந்து உங்க ரெண்டு பேர் மொபைலும் ஸ்விட்ச் ஆஃப்னு வந்தது ஏதோ ஆபத்துனு மனசுக்கு பட்டுச்சு சிசிடிவியை செக் பண்ணேன் நீங்க நேத்து மதியத்துக்கு பிறகு வீட்டுக்கு வரவே இல்லைனு தெரிஞ்சது வாஞ்சியோட பைக் ஜி.பி.எஸ் காலேஜில் தான் காட்டுச்சு அதான் உடனே புறப்பட்டு வந்தேன். நான் வந்ததும் நல்லதா போச்சு, எனக்கு உங்களை தெரியும். உன் சத்தியம் மட்டும் தடுக்கலைனா இப்படியான பொய் பழி உங்க மேல் விழுந்தே இருக்காது நம்ம கல்யாணத்தை நாம மறைச்சது தான் இப்போ தப்பாகிட்டு" என பொறுமையாக எடுத்து சொல்ல​

சத்யவாணி "ஆமாம் நான் ஒரு முட்டாள்ங்க என்னால் வாஞ்சிக்கு தானே கெட்ட பெயர் எல்லாம் என் தப்பு உங்க தம்பி உத்தமர் சுத்தமான மனுஷர் என்னால் அவருக்கு அவமானம் நான்லாம் வாழ்றதே வேஸ்ட்" என கதறி அழுதபடியே கூற​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணா விடு அண்ணி சின்னவங்க தானே திடீர்னு கல்யாணம் ஆனதை சொல்லனும்னா அது பல கேள்விகள், யூகங்கள்னு அவங்க நிம்மதியை கெடுத்துடும்னு பயந்து மறைச்சு இருக்காங்க இப்போ இதை விடு அண்ணி நேத்து மதியம் சாப்பிட்டது ஈவ்னிங்லேர்ந்து பயந்து அழுதுட்டே இருந்தாங்க நான் எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லியும் அவங்களை சமாதானப்படுத்த முடியலை நீ அவங்களை வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு போ நான் பின்னாடியே வரேன் போ அண்ணா" என தன் வழக்கமான அமைதியோடே சொன்னவன் தொடர்ந்து "அண்ணி நீங்க தைரியமா இருக்கனும் நீங்க சத்யமூர்த்தி மனைவி இந்த வாஞ்சிநாதன் அண்ணி இப்படி கோழை மாதிரி யாரோ சொன்ன பொய்க்கு அழ கூடாது திடமா அண்ணா கூட வீட்டுக்கு போங்க" என்றான் பரிவோடு.​

மனைவியை தன்னோடு அணைத்தபடியே டீன் முன் போய் நின்ற சத்யமூர்த்தி "நீங்க என்ன வேனா பண்ணிகோங்க சார் எதுவானாலும் நான் சந்திக்க தயாரா இருக்கேன் ஆனா ஒன்னு இப்படி ஒரு பிரச்சனையை உருவாக்கினவங்க யாரா இருந்தாலும் அவங்க இந்த சத்யமூர்த்திகிட்ட இருந்து தப்பிக்க முடியாது" என கோபமாகவே கூறி விட்டு அங்கிருந்து புறப்பட அவனை தடுத்த டீன் "சாரி சார் எங்களுக்கு உங்க மனைவி, உங்க தம்பி மேல் வீன் பழி சொல்லனும்னு எந்த உள்நோக்கமும் இல்லை ஏதோ தப்பு நடந்து இருக்கு என்னனு நான் விசாரிக்குறேன் கல்லூரி கோவில் மாதிரி என்கிறது தான் என் நம்பிக்கையும் அதான் ஆவேசப்பட்டுட்டேன் தயவு செய்து இதை பெருசுப்படுத்த வேண்டாம்" என மிக மிக தன்மையாகவே வேண்டி கேட்டு கொண்டவர்,
வாஞ்சிநாதனிடமும், சத்யவாணியிடமும் மன்னிப்பு கேட்டார்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/











 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 16

வீட்டில் கட்டிலில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்த மனைவியை சமாதானம் செய்ய இயலாமல் சத்யமூர்த்தி ஓய்ந்து போய் செய்வதறியாமல் அவளை பார்த்தபடியே அமர்ந்திருந்த போது அறை கதவு தட்டப்பட எழுந்து சென்று கதவை திறந்தான்.​

அங்கே இரு தட்டுகளில் உணவை ஏந்தியபடி வாஞ்சிநாதன் நின்றிருந்தவன் அறைக்குள் வர தம்பியின் கையிலிருந்தவற்றை வாங்கி மேஜையில் சத்யமூர்த்தி வைத்தான்.​

சத்யவாணி வேகமாக வந்து வாஞ்சிநாதன் காலில் விழ போக அவசரமாக விலகி அவளை தூக்கி விட்டவன் "என்ன அண்ணி பண்ணுறீங்க? நீங்க என் அண்ணன் மனைவி எங்க அம்மாவுக்கு சமம் நீங்க போய் என் காலில் விழலாமா? நடந்த சம்பவத்தில் உங்க தப்புனு எதுவும் இல்லை முதலில் மனசை அமைதியா வச்சுக்கோங்க" என எடுத்து கூறினான் வேகமாக.​

சத்யவாணி "தப்பு முழுக்க என்னோடது தான் வாஞ்சி ஆமாம் எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆனதை நான் மறைக்க சொன்னதால் தானே இத்தனை பிரச்சனையும். தான்கிட்ட படிக்குற மாணவிகளை பார்க்கும் பார்வையில் கூட கண்ணியம் குறையாத உங்க மேல் போய் எப்படிபட்ட பழி... அதை நினைச்சாலே மனசுலாம் நடுங்குது உங்க அண்ணன் மட்டும் சரியான சமயத்துக்கு வரலைனா என்ன ஆகி இருக்கும்..." என நடுங்கும் குரலிலேயே அழுகையோடு உரைக்க.​

வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை பார்க்க சத்யமூர்த்தி "ஒன்னும் ஆகி இருக்காதும்மா நம்ம கல்யாண விஷயத்தை சொல்லி மேரேஜ் போட்டோ காட்டினா போதுமே இல்லைனா எனக்கு போன் பண்ணா உடனே வந்துட போறேன் அதுவும் இல்லையா ஒரு மெடிக்கல் டெஸ்ட் போதும் இது பொய்னு நிருப்பிக்க ஆனா அந்த அளவுக்கு போக நான் விடுவேனா? நீ தேவையில்லாததை எல்லாம் நினைச்சு மனசை ரொம்ப குழப்பிக்குற" என பொறுமையாக சொன்னவன் சற்று கண்டிப்போடே முடித்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி ஒன்னு
யோசிங்க நீங்க என்கிறதால் தான் நான் இப்போ இந்த பொய் பழியில் இருத்து உடனே தப்பிச்சு இருக்கேன் இதே வேற ஒரு மாணவியோட இதே சதி நடத்தப்பட்டிருந்தா என் நிலை என்ன ஆகி இருக்கும்னு யோசிங்க?" என்றிட​

ஆண்ணவனின் பேச்சை கேட்டு அதிர்ச்சியோடு அவன் முகம் பார்த்த சத்யவாணி "ஆ...ஆமாம் பெரிய ஆபத்தாகி இருக்குமே" என காற்றாகி போன குரலில் கூற​

சத்யமூர்த்தி "அப்போ இது உனக்கு வச்சு குறி தானா வாஞ்சி? திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட விஷயமா இது எல்லாம்? உன் அண்ணிக்கும் இதுக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்லை எதிரி உனக்கு தானா? நான் நினைச்சேன் இவ யார்கிட்டயாவது துடுக்கா பேச போய் அதனால் நடந்த சதினு நினைச்சனே" என்றிட​

இளையவன் ஆமோதிப்பாய் தலையசைக்க பரபரப்புற்ற சத்யமூர்த்தி தொடர்ந்தான் "...அப்போ அந்த எதிரி யாருனும் உனக்கு தெரியுமே சொல்லு யார் அது? ஏன் உங்களை இப்படி கேவலப்படுத்தனும்?" என ஆத்திரமாகவே கேட்டான்.​

நெடியமூச்சை வெளியிட்ட வாஞ்சிநாதன் உணவு தட்டை எடுத்து வந்து இருவர் கையிலும் கொடுத்தவன் "சொல்றேன் அதுக்கு முன்னே தயவு செய்து சாப்பிடுங்க. அண்ணி நேத்துலேர்த்து பட்டினி அவங்க பசி தாங்க மாட்டாங்க நீயும் சாப்பிடு அண்ணா பேசலாம்" என்றபடியே அறை கதவை சாத்தி கொண்டு வெளியேறினான்.​

சத்யவாணி குழப்பத்தோடு தட்டை கையில் வைத்து கொண்டு அமர்ந்திருக்க அதை கண்ட சத்யமூர்த்தி கை கழுவி வந்தவன் மனைவி கையிலிருந்த தட்டை வாங்கி அதிலிருந்த இட்லியை விண்டு சாம்பாரில் தோய்த்து மனைவி வாயருகே கொண்டு போக அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த சத்யவாணி மறுப்பாக தலையசைக்க சத்யமூர்த்தி விடாபிடியாய் அவளுக்கு ஊட்டி விட கண்கள் கண்ணீரில் நிறைய "நா... நான் யார் உங்களுக்கு?" என கண்களில் நீர் வழிய கேட்டாள்.​

இடது கையால் தன்னவளின் கண்ணீரை துடைத்து விட்டவன் "இதுக்கு பதில் உனக்கே தெரியும்" என்றபடியே உணவை ஊட்டி கொண்டிருந்தான்.​

சத்யவாணி "உங்க தம்பியை நீங்க நம்புவீங்க சரி அவர் உங்க கூடபிறந்தவர் நா... நான்... நாம வாழும் இந்த வாழ்க்கையில் உங்களால் எப்படி என்னை நம்ப முடியுது? ஒரு நொடி கூட உங்களுக்கு என் மேல் சந்தேகம் வரலையா?" என தடுமாற்றத்தோடே கேட்க​

சத்யமூர்த்தி "உன்னை வாஞ்சி கூடனு இல்லை வேற யார் கூட எப்படி பார்த்தாலும் என்னால் உன்னை சந்தேகபட முடியாது எந்த பெண்ணையும் சந்தேகபடுறது தப்பு, பாவம்னு நினைக்குறவன் நான். அப்படி இருக்கும் போது என்னை நம்பி கட்டிகிட்டவளை சந்தேகபட்டா நான் மனுஷனே இல்லை வாணி, ஆமாம் நமக்கு கல்யாணம் ஆன அன்னைக்கு ராத்திரி சொன்னியே 'எங்க அம்மா சொன்னாங்க என்கிறதுக்காக என் மனசில் இல்லாத உங்களோட என்னால் பெட் ஷேர் பண்ணிக்க முடியாது கல்யாணம் என்கிறது பிசிக்கல் ரிலேஷன்ஷிப்க்கான லைசன்ஸ் இல்லைனு நினைக்குறவ நான் ரெண்டு மனசும் ஒரு புள்ளியில் இணைஞ்சு அன்பா இருக்கனும், பரஸ்பரம் நம்பிக்கை வேனும், அக்கறையை காட்டனும் அப்புறம் அன்யோன்யம் தானா வரும் அது தான் உண்மையான தாம்பத்தியம் இல்லைனா அதுக்கு பேர் வேற ' அப்படினு சொன்ன சத்யவாணி சத்தியமா தப்பு பண்ணமாட்டா அவளையும் மீறி ஏதாவது நடந்தா அவளை அது பாதிக்காது நானும் அதனால் அவளை ஒதுக்கிட மாட்டேன் நீ சொன்னது போல் ஜெஸ்ட் செக்ஸ்காக கல்யாணம் இல்லை அதே போல் உடலை வச்சு ஒரு பெண்ணை ஏத்துக்கற/விலக்குற ஆள் நான் இல்லைம்மா நீ சொன்ன நம்பிக்கை எனக்கு எப்போதும் உன் மேல் உண்டு அது மாறாது" என உணவை ஊட்டியபடியே தெளிவாகவே சொன்னான்.​

கணவன் சொன்னதை கேட்டு திகைத்தவள் பொட்டில் அறைந்தது போல் ஒரு விஷயம் அவள் மனதுக்கு புரிந்தது 'இவனை போல் ஒருவன் கணவனாய் அமைவது இறைவன் வரம் '.

உண்டு முடித்த சத்யவாணி கணவன் உண்ணும் வரை அமைதி காத்தவள் அவனருகே சென்று "நீ...நீங்... நீங்க தப்பா நினைக்கலைனா உங்க தோளில் கொஞ்ச நேரம் சாய்ஞ்சுக்கவா? மனசுக்குள்ள படபடப்பும், பயமும் இன்னும் போகலை அதான் வேனாம்னா சொல்லிடு..." என சிறிய குரலில் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே தன்னவளை சட்டென இழுத்து தன் மார்போடு இறுக அணைத்து கொண்டவன் மௌனமாக கண் மூடி அவளது தலையில் கன்னம் பதித்தான்.​

கண்கள் கலங்க கணவனின் இதய துடிப்பை கேட்டு கொண்டிருந்த சத்யவாணி "இப்படியே ஆயுளுக்கும் இருந்துடனும்னு தோனுது இதை கேட்கும் தகுதி எனக்கு இருக்கானு தெரியலை ஆனா மனசில் பட்டுச்சு கேட்டுட்டேன்" என உடைந்த குரலில் சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "நீ பேசினதில் எந்த தப்பும் இல்லை தகுதி அது இதுனு சில்லியா பேசாதே முதலில் நீ விரும்பினபடி படிப்பை முடி அப்புறம் நம்ம வாழ்வை பத்தி பேசி ஒரு முடிவுக்கு வருவோம் இப்போ மனசை அமைதியா வச்சுகோ" என மிகவும் தன்மையாகவே கூறினான்.​

அறை கதவு தட்டும் ஒலி கேட்டு இருவரும் விலகி கொண்டனர். சத்யமூர்த்தி சென்று கதவை திறக்க தன் தம்பியை கண்டு "உள்ளே வா வாஞ்சி" என அழைத்து சென்று அமர வைத்து இருவரிடமும் நடந்ததை பற்றி விசாரித்தான்.​

சத்யவாணி "மதியம் முழுக்க எனக்கு சாஃப்ட் கம்ப்யூட்டிங் சிஸ்டம் செமினார் அந்த சார் இ&ஐ டிப்பார்ட்மெண்ட் லேப்பில் தான் செமினார் நடந்துவாங்க அங்கே செல் அனுமதி கிடையாது அதனால் மதியம் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு கிளம்புறப்போ நான் செல் எடுத்துட்டு போகலை. ஈவ்னிங் லேட்டா தான் செமினார் முடிஞ்சது வந்து வண்டியை எடுத்தா வண்டி பஞ்சர், சரி ஆட்டோவில் போகலாம்னா பேக்கில் வச்சு இருந்த பணத்தை கானோம். வீடு பக்கம் தானே நடந்தே போய்டலாம்னு நினைச்சு கிளம்பினப்போ தான் வாஞ்சி நினைவு வந்தது அவர் புறப்படும் போது என் வண்டியை பார்க்கிங்கில் பார்த்தா நான் காலேஜ்ஜில் இருக்கேன்னு நினைச்சு தேடுவாரேனு அவரை பாக்க ஸ்டாஃப் ரூம் போனேன் அங்கே யாருமே இல்லை அவர் டேபிளில் ஒட்டி இருந்த டைம் டேபிளில் அவருக்கு கடைசி பீரியட் என்னனு பார்த்துட்டு லேப்க்கு போனேன்,​

லேப்போட மெயின் கதவு மட்டும் திறந்து இருந்தது அப்பேரட்டஸ் ரூம் போய் பார்த்தா அங்கே வாஞ்சி டேபிளில் தலை வச்சு படுத்து இருந்தார். பக்கத்தில் போய் கூப்பிட்டேன் பதில் இல்லை அவர் தலையை தூக்கி பார்த்தேன் மயக்கமா இருந்தார் பயந்து போய் தண்ணி எடுத்து முகத்தில் தெளிக்கலாம்னா அங்கே தண்ணியே இல்லை. அவரோட வாட்டர் பாட்டில் கூட காலியா இருந்தது. வெளியே வந்து பார்த்தா கதவு சாத்தியிருந்தது பயந்து போய் கதவை தட்டி பார்த்தேன் யாருமே வரலைங்க லேப்பில் இருந்த லேண்ட் லைன் ஃபோன்னும் வேலை செய்யலை.​

இருட்ட ஆரம்பிச்சுட்டு லேப் ஜன்னல் வழியா ஆடிட்டோரியம் செக்யூரிட்டியை கூப்பிட முயற்சி பண்ணியும் யாரும் வரலைங்க ரொம்ப லேட்டா தான் வாஞ்சி கண் விழிச்சார் நடந்ததை சொன்னேன் அவர் செல்லும் சார்ஜ் இல்லாம ஆஃப் ஆகியிருந்தது. நடந்த எல்லாத்தையும் வச்சு பார்த்தா ஏதோ சதி நடந்து இருக்குனு சொன்னார் அழுகை அழுகையா வந்துச்சு அழுதுட்டே உட்கார்ந்துட்டேன் ஆனா காலை கரெக்ட்டா எப்படி அவ்வளவு கூட்டம் அங்கே வந்ததுனு தெரியலை.​

யாரோ எங்களை அசிங்கப்படுத்த தான் இப்படி ஒரு சதி பண்ணி இருக்காங்கனு நினைச்சேன் இப்போ வாஞ்சி சொல்லவும் தான் இது அவருக்கு வச்ச குறினு புரியுது இவர் மேல் இப்படி ஒரு பொய் பழியை போட என்னை ஒரு கருவியா யாரோ பயன்படுத்திகிட்டதை நினைச்சு மனசு வலிக்குதுங்க ஸ்டாஃப்ஸ், ஸ்டூடண்ட்ஸ்னு அத்தனை பேர் முன்னேயும் கூனி, குறுகி போய் நின்னோமே எவ்வளவு அசிங்கமா பேசினாங்க தெரியுமா? உங்க தம்பி உத்தமர் ஆனா எவ்வளவு கேவலப்படுத்தினாங்க எல்லாம் நான் வாங்கின மடத்தனமான சத்தியத்தால் தானே..." என கண்ணீரோடு நடந்த அனைத்தையும் கூறி முடித்தாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி அழறதை முதலில் நிப்பாட்டுங்க நேத்துலேர்ந்து அழுதுட்டே இருக்கீங்க உடம்புக்கு ஏதும் வந்துட போகுது அதான் சொன்னனே நீங்க இல்லாம இன்னொரு பெண் அங்கே இருந்திருந்தா நிச்சயம் அது பெரும் விபரீதமா ஆகி இருக்கும்னு அதை நினைச்சு மனசை தேத்திக்கோங்க" என்றிட​

சத்யவாணி "இல்லை வாஞ்சி அப்படி லேசில் என்னால் நடந்ததை தள்ளிட முடியலை உங்க அண்ணன் வந்தார் நாம தப்பிச்சோம் இல்லைனா என்ன ஆகி இருக்கும்? நாம உண்மையே சொன்னாலும் அதை யார் நம்புவாங்க? போலீஸ் போறேன்னு சொன்னாங்களே அப்படி போய் இருந்தா பத்திரிக்கை, டிவிகாரங்கனு எவ்வளவு அவமானம் ஆகி இருக்கும் அதுவும் இது வேனும்னு நடத்தபட்டதால் நிச்சயம் அந்த அளவுக்கு இதை இழுத்துட்டும் போய் இருப்பாங்க தானே எவ்வளவு அசிங்கமா பழி சொன்னாங்க மனசு ஆறலையே எங்க அப்பா அதோட என்னை கொண்ணுடுவார்" என அழுகை மட்டுபடாமல் தொடர்ந்து கூறிட.​

சத்யமூர்த்தி "ஷ்! வாணி, அமைதியா இரு ஏன் இப்படி கண்டதையும் நினைச்சு மனசை போட்டு குழப்பிக்குற? வீட்டுக்கு இதை சொல்ல வேனாம். உங்க செல் சுவிட்சு ஆஃப், ஜி.பி.எஸ் சிக்னல், அதோட சிசிடிவி ஃபுட்டேஜ் பார்த்த உடனே ஏதோ ஆபத்துனு மனசில் ஒரு குரல் கேட்டது அதான் நேரா காலேஜ் வந்துட்டேன் நான் இருக்குற வரை உங்களை யாரும் எதுவும் செய்துட முடியாது நானும் விடமாட்டேன் இப்போ நடந்ததை நான் விடுறதா இல்லை சதி பண்ணவன் எந்த கொம்பனா இருந்தாலும் சரி அவனை நடு காலேஜ்ஜில் நிறுத்தி மானத்தை வாங்கியே தீருவேன்" என ஆவேசமாகவே கூற கணவனின் ஆத்திரத்தில் சத்யவாணி சற்று அமைதியானாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "நடக்காது அண்ணா உண்மையா அந்த தைரியத்தில் தான் அந்த ஆள் இத்தனை ஆட்டமும் ஆடினதே ஆமாம் என்னை காலேஜ் முன்னே அசிங்கப்படுத்த திட்டம் போட்டவனை எனக்கு யார்னு தெரியும் அவனை நான் காட்டி கொடுக்கமாட்டேன்னும் அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும் அந்த தைரியத்தில் தான் அவன் இவ்வளவு தூரம் போய் இருக்கான். இன்னைக்கு இந்த சதியை செய்திருந்தா விளைவு ரொம்பவே மோசமாகி இருக்கும் ஏன்னா இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை அடுத்த ரெண்டு நாள் காலேஜ் லீவ் நேத்து அவன் பிளான் பண்ணது என்னை மிரட்டி அடக்க தான் இதுக்கும் நான் அடங்கலைனா இன்னும் மோசமா ஏதாவது திட்டம் போடுவான் ஆனா அதுக்குள்ள அவனை மொத்தமா அடக்கனும் அது தான் எப்படினு புரியலை அண்ணா" என கண்களில் தீவிரத்தோடு சொன்னான்.​

இளையவன் பேச்சில் இருந்த தீவிரம் சத்யமூர்த்தியை உலுக்க "வாஞ்சி என்ன ஏதுனு உடைச்சு பேசுடா சும்மா முடியாது, வேனாம், நடக்காதுனு பேசாதே எதுவானாலும் நான் பார்த்துக்குறேன் என்னால் முடியாதுனு நீ நினைக்குறியா?" என அதட்டலாகவே வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "உன்னால் முடியும் அண்ணா, ஏன் என்னாலுமே முடியும் ஆனா அது ரெண்டு அப்பாவி சின்ன பெண்களோட வாழ்வை பாதிக்குமே" என்றிட​

சத்யமூர்த்தி "என்ன? யார் அந்த பெண்கள்? முதலில் சதிகாரனை பத்தி சொல்லு" என வயதில் மூத்தவனாய் அதட்டினான்.​

வாஞ்சிநாதன் "சீனியர் புரஃபசர்
மோகன். அந்த ஆள் தான் இத்தனையும் பண்ணது. அவரோட ரூம் எங்க பில்டிக் கீழே தான் இருக்கு போன வாரத்தில் ஒரு நாள் நான் கிளாஸ் முடிச்சுட்டு ஹச்.ஓ.டி ரூமில் பஞ்ச் பண்ணிட்டு வண்டி எடுக்க பார்க்கிங் வந்தேன் அவன் ரூமை கடந்து போறப்போ பெண் அழுகுரல் கேட்டு தயங்கி நின்னேன் அப்புறம் "வேனாம் சார் பீளீஸ் விட்டுறுங்கனு" கதறலா இன்னொரு பெண் குரலும் கேட்டுச்சு மனசு ஏதோ நெருடவும் வேகமாக அந்த ரூம் கதவை திறந்துட்டு உள்ளே போய்ட்டேன் அப்போ தான் அவன் அந்த பெண்கள் பக்கத்தில் ரொம்ப நெருக்கமா நின்னுகிட்டு இருந்தான் நான் வரவும் அந்த பிள்ளைங்க வேகமாக என்கிட்ட வந்து நின்னுகிட்டு அழுதுகிட்டே "சார் தப்பா தொடுறார், காப்பாத்துங்க சார்னு" அழுதுச்சுங்க.​

மோகன் அலட்டிக்காம "நீ போப்பா இதுங்க பொய் சொல்லுது ரெக்கார்டு எழுதலை கண்டிச்சேன் அதுக்கு டிராமா பண்ணுறாளுங்கனு" சொன்னான்.​

எனக்கு அந்த பெண்களை தெரியும் நானும் அவங்களுக்கு கிளாஸ் எடுத்து இருக்கேன் போன செமஸ்டர், ஓரளவு நல்லாவே படிக்குற பெண்கள், ஹாஸ்டல் தான் ரெண்டு பேருமே அவங்க பொய் சொல்ல வாய்ப்பில்லை இந்த ஆள் தான் சரியில்லைனு புரிஞ்சுட்டு இனி இப்படி நடந்துக்காதீங்க சார் நடந்தா டீன்கிட்ட புகார் பண்ணிடுவேன்னு சொல்லிட்டு, நடந்ததை யார்கிட்டயும் சொல்லாதீங்கம்மானு சொல்லி அந்த பெண்களை அனுப்பி வச்சுட்டு நான் வந்துட்டேன் அப்போவே அந்த மோகன் மிரட்டினான் "வீனா என் விஷயத்தில் தலையிட்டுட்ட இதுக்கு நீ பதில் சொல்லியே ஆகனும் விளைவு விபரீதம் ஆகும்னு" அவன் சொன்னதை செய்துட்டான்னு புரியுது அண்ணா..." என பெருமூச்சோடு கூறியவன் சிறு அமைதிக்கு பின் தொடர்ந்தான்.​

"...நேத்து லேப் முடிச்சுட்டு ஹச்.ஓ.டி ரூம் போய் பஞ்ச் பண்ணிட்டு கிளம்பி வண்டி எடுக்க வந்தப்போ தான் லேப்பில் வச்ச என்னோட வாட்டர் பாட்டில், மேஜை டிராவில் வச்சிருந்த செல் ஃபோன், வண்டி சாவி நினைவு வந்தது அதை எடுக்க வந்தேன். மதியமே செல் சார்ஜ் தீர்ந்துட்டு சார்ஜர் வேற இல்லை. அதையெல்லாம் எடுக்க லேப் போனப்போ தண்ணி தாகமா இருக்குனு என் வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்த தண்ணியை தான் குடிச்சேன் அதோட தலை சுத்துற மாதிரி இருந்தது அதுக்கு பிறகு நடந்த எதுவும் எனக்கு நினைவு இல்லை அண்ணா.​

நான் கண் விழிச்சு பார்த்தப்போ அண்ணி அழுதுகிட்டு இருந்தாங்க அப்புறம் நைட் முழுக்க அந்த இருட்டு ரூமில் ரெண்டு பேரும் உட்கார்ந்தே இருந்தோம். வழக்கமா ஈவ்னிங் லேப் மெயினை ஆஃப் பண்ணிடுவாங்க. ஜன்னல் வழியா வந்த கொஞ்சம் வெளிச்சம், கொசுகடி, அதோட அண்ணியோட பயம், அழுகை, தவிச்ச வாய்க்கு தண்ணியோ, இயற்கை உபதைக்கோ கூட வழியில்லாம ராத்திரி முழுக்க தவிச்சு போனோம். காலை லேப்பை திறந்தாங்க பார்த்தா பாதி காலேஜ் அங்கே கூடி நிக்குது நல்லவேளை பிரஸ்சும், போலீஸூம் வரலை அதுமட்டும் தான் பாக்கி கேட்க கூடாத கேள்வி எல்லாம் கேட்டாங்க பேச கூடாத பேச்சுலாம் பேசிட்டாங்க நீ மட்டும் சரியான நேரத்துக்கு வரலைனா நிச்சயமா இன்னும் அசிங்கப்படுத்தி இருப்பாங்க அண்ணா" என நடந்த அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் கூறி முடித்தான்.​

தனது தம்பியின் உள்ளமும் நடந்த சம்பவங்களால் உள்ளூர வெகுவாக பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்த சத்யமூர்த்தி எழுந்து அவனை அணைத்து விடுவித்தவன் "நான் இருக்கேன்டா, உங்களுக்கு ஒன்னுனா பார்த்துகிட்டு சும்மா இருக்க மாட்டேன். நீ தப்பு எதுவும் செய்யலை வாஞ்சி ரெண்டு பொண்ணுங்க வாழ்க்கைகாக பார்க்குற நாம சில விஷயங்களை கலந்தாலோசிக்கனும் நான் கேட்கும் கேள்விக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் சரியா பதில் சொல்லனும் சொல்றீங்களா?" என தைரியம் கூறி வினவினான்.​

இளையவர்கள் இருவரும் ஆமோதிப்பாய் தலையசைக்க சத்யமூர்த்தி தொடர்ந்தான் "வாணிம்மா, உன் வண்டி மதியம் நல்ல நிலையில் தான் இருந்துச்சா? அது வேனும்னு பஞ்சர் ஆக்கப்பட்டிருக்குமா இல்லை தானாவே பஞ்சர் ஆகி இருக்குமா? நீ வண்டியை பொதுவா எங்கே விடுவ? அங்கே சிசிடிவி எதுவும் இருக்கா? இப்படி பணம் அடிக்கடி திருடு போய் இருக்கா?" என அடுக்கடுக்காக கேட்க​

சத்யவாணி "மதியம் வண்டி நல்லா தாங்க இருந்தது. நேத்து காலை தான் பெட்ரோல் போட்டு ஏர் செக் பண்ணிட்டு போனேன் நேத்து காலை முதல் பீரியட் கேன்சல் ஆகிட்டு அதனால் வீட்டை விட்டு லேட்டா தான் கிளம்பினேன் நேரா பங்க் போய்ட்டு தான் காலேஜ்க்கே போனேன். மதியம் கூட காலேஜில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு சரியா ஒன்னு ஐம்பதுக்கு வீட்டில் இருந்து காலேஜ் கிளம்பிட்டேன் ரெண்டு பத்துக்கு லேப்பில் இருக்கனும் அப்போ வண்டி சரியா தான் இருந்தது அதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை ஆனா யாராவது பஞ்சர் பண்ணி இருப்பாங்களா இல்லையானு கேட்டா எனக்கு தெரியலைங்க. நான் வழக்கமா ராஜேந்திரன் சிலை இடது பக்கமா உள்ள கேட் வழியா போய் பாய்ஸ் ஹாஸ்டல் எதிரே உள்ள பில்டிங் பார்க்கிங்கில் தான் வண்டியை விடுவேன் ஸ்டோர்கிட்ட ஃபிரண்ட்ஸ் காத்திருப்பாங்க நாங்க ஒன்னா சேர்ந்து கிளாஸ்க்கு போவோம் சிசிடிவிலாம் எங்க காலேஜில் எங்கேயும் இருந்து நான் பார்த்ததுயில்லைங்க,​

அப்புறம் இப்படி பணம் இதுவரை தொலைஞ்சது இல்லை பொதுவா நான் பணம் பர்சில் வச்சு கையோட எடுத்துட்டு போவேன் நேத்து பர்ஸ் எடுத்துட்டு போகலை நூறு ரூபாய் பேக் முன் ஜிப்பில் வச்சு இருந்தேன் அதை யார் எடுத்தாங்கனு தெரியாது லேப் முடிச்சுட்டு நாங்க கேர்ள்ஸ் வாஷ்ரூம் போய்ட்டு வந்தோம் வழக்கமா செல்ஃபோன் இருந்தா யாராவது ஒருத்தர் மாத்தி ஒருத்தர் பேக்கு பாதுக்காப்பா இருப்போம் ஆனா நேத்து செல் இல்லைனு அப்படியே பேக்கை வாஷ்ரூம் வெளியே பெஞ்சில் வச்சுட்டு பாத்ரூம் போய்ட்டு வந்தோம் பேக் முன் ஜிப் திறந்து கிடந்தது பார்த்தா பணம் இல்லை" என பொறுமையாய் ஒவ்வொன்றையும் யோசித்து யோசித்து பேசினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "அண்ணா, எனக்கு தெரிஞ்ச மெக்கானிக் மூலமா அண்ணி வண்டியை எடுத்துட்டு வர ஏற்பாடு செய்துட்டேன் அவன் மூலமா நம்ம சந்தேகம் தீர வாய்ப்புண்டு" என்றான் திடமாகவே.​

தம்பியை பார்த்து முறுவலித்த சத்யமூர்த்தி "இந்த சத்யனுக்கு ஏத்த வாஞ்சி நீ தான்டா " என மெச்சி கொண்டவன் தொடர்ந்தான் "இப்போ நீ சொல்லு வாஞ்சி, உன் செல் ஆஃப் ஆனது யாருக்கு எல்லாம் தெரியும்? எப்போதும் கவனமா இருக்குற நீ எப்படி வண்டி சாவியையும், வாட்டர் பாட்டிலையும் மறந்து வச்சுட்டு வந்த? தண்ணியில் ஏதாவது கலந்து இருப்பாங்கனு நீ சந்தேப்படுறியா?" என வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "நேத்து காலைலேர்ந்து தலைவலி அதான் கவனம் தப்பிட்டு அண்ணா. மதியம் அண்ணி வீட்டுக்கு சாப்பிட வந்தப்போவே நான் கிளம்பிட்டேன். ஒரு தலைவலி மாத்திரை கூட வாங்கி போட்டேன். அப்புறம் என் செல் ஆஃப் ஆனது லேப்பில் இருந்த ஸ்டாஃப்ஸ்க்கு தெரியும், அதோட அங்கே சார்ஜர் கேட்டேன் யார்கிட்டயும் இல்லை சரினு செல்லை டிராவில் போட்டு லாக் பண்ணிட்டேன் எங்கே போனாலும் தண்ணி கையில் எடுத்துட்டு போறது என் பழக்கம் அப்படி தான் லேப்க்கும் தண்ணி பாட்டில் எடுத்துட்டு போனேன் ஆனா அதில் ஏதோ கலந்து இருக்காங்க இல்லைனா அப்படி நான் மயக்கம் போட வாய்ப்பே இல்லை அண்ணா" என திடமாகவே கூறினான்.​

சிறிது நேரம் யோசித்த சத்யமூர்த்தி "அப்போ பக்காவா திட்டம் போட்டு ஒரு வாரமா உங்களை ஃபாலோ பண்ணி நேத்து சாய்த்தரம் இந்த சதியை அவன் நிறைவேத்தி இருக்கான். நீங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் தேடுறது சந்திச்சுக்கறதுனு மத்தவங்க பார்வைக்கு தவறாபடாம, இயல்பா காலேஜ்ஜில் நடந்துகிட்டாலும் அது அவன் கண்ணுக்கு தப்பலை. உங்களுக்குள் உள்ள உண்மையான உறவு என்னனு புரியாம அதை அவன் தவறா நினைச்சு திட்டம் போட்டு இருக்கான்.​

வாணி வண்டி பஞ்சர் ஆனதும் ஆட்டோவுக்கு பணம் தேடியிருப்பா அது இல்லைனோன உன்னை தான் தேடி வருவானு சரியா திட்டம் போட்டு இருக்கான் அப்புறம் உன் தலைவலி, செல் சார்ஜ் போனது அவன் காதுக்கு போய் இருக்கு அதை தாண்டி நீ வெளியே போன சமயம் உன் தண்ணியில் எதையோ கலந்து உன்னை மயக்கம் ஆக்கி இருக்கனும்.​

லேப் லேண்ட்லைன் ஃபோன் கனெக்ஷ்னையும் கட் பண்ணி இருக்கனும். அதே நேரம் வாணி உன்னை தேடி வந்து இருக்கா அவன் திட்டத்தை ஈசியா செயல்படுத்திட்டான் இதில் நீங்க ரெண்டு பேரில் ஒருத்தர் ஏதாவது ஒன்னை மாத்தி செய்திருந்தாலும் அவன் திட்டம் நிறைவேறி இருக்காது ஆனா விதி நீங்க அவன் நினைச்சபடியே நடந்து அவன் வலையில் சிக்கிட்டீங்க இதையெல்லாம் அவன் தனியா செய்து இருக்கவே முடியாது இன்னும் சிலர் அவனுக்கு உதவி இருக்கனும் அதை கண்டுபிடிச்சாலே அவன் மாட்டிக்குவான் ஆனா அவன் இதையெல்லாம் பண்ண காரணம் என்னனு டீன் கேட்டா அந்த பெண்களையும் மாட்டி விட முடியாது அது தான் இப்போ ஒரே பிரச்சனை..." என தீவிர யோசனையோடு பேசி கொண்டே போனவன் சட்டென நினைவு வந்தவனாக "வாஞ்சி உன் வாட்டர் பாட்டில் எங்கே? கழுவி போட்டியா?" என வேகமாக வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "இல்லை அண்ணா அதை கவனமா கர்சீப்பால் பிடிச்சு கவரில் போட்டு எடுத்துட்டு வந்து பத்திரப்படுத்தி இருக்கேன் நீ கேப்பேனு தெரியும்" என்றான் மென்மையான முறுவலோடு.​

ஆண்கள் இருவரின் பேச்சையும் கேட்டிருந்த சத்யவாணி "அந்த வாட்டர் பாட்டில் ஏங்க? அதை வச்சு என்ன பண்ண முடியும்?" என வினவ​

சத்யமூர்த்தி "அந்த வாட்டர் பாட்டிலை சோதனைக்கு உட்படுத்தினா மருந்து கலந்ததை கண்டுபிடிச்சுடலாம் அதோட அதில் கைரேகை இருக்கும் அதையும் கண்டுபிடிக்கலாம் அதான் கேட்டேன்" என்றிட​

சத்யவாணி "அதுலாம் போலீஸ் தானே கண்டுபிடிப்பாங்க நாம போலீஸ்சில் சொல்ல போறோமா? வேண்டாம்ங்க எங்க அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சா என்னை அடி பிண்ணிடுவாங்க இதுக்கு தான் படிப்பை நிறுத்துறேன்னு சொன்னேன்னு திரும்ப அப்பா ஆரம்பிச்சுடுவாங்க அதோட அந்த பொண்ணுங்க பாவம் விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா அவமானம் ஆகிடும்" என வேக வேகமாக பேசினாள்.​

ஆண்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து முறுவலித்து கொண்டனர்.​

சத்யமூர்த்தி "போலீஸ்க்குலாம் போகலை வீனா கவலைபடாதே இந்த விஷயத்தை நானே தான் டீல் பண்ண போறேன். நாங்க பார்த்துக்குறோம் நீ படிக்குற வேலையை மட்டும் பாரும்மா அது போதும்" என பொறுமையாகவே கூறினான்.​

சத்யவாணி "நீங்க பிசினஸ் தானே பண்ணுறீங்க? போலீஸ் மாதிரி துப்பறிய போறேன்ங்குறீங்க?" என கேட்க​

சத்யமூர்த்தி வாய் விட்டு சிரித்தவன் "நமக்கு ஒரு பிரச்சனை வந்தா நாமே அதை முடிஞ்ச அளவு சரி செய்ய பாக்கனும் நமக்குள்ளயே போலீஸ், வக்கீல் எல்லாம் இருக்காங்க விஷயம் பெருசுனா மட்டும் தயங்காம போலீஸ்க்கு போய்டனும் அதான் நல்லது" என்றான் விளக்கமாகவே.​

வாஞ்சிநாதன் " அண்ணி ரொம்ப யோசிச்சு குழப்பிக்காதீங்க நீங்க படுத்து ஓய்வெடுங்க. அண்ணா கூட சில விஷயம் டிஸ்கஸ் பண்ணனும் நாங்க என் ரூம்க்கு போறோம் நீங்க அமைதியா தூங்குங்க" என புன்னகையோடு கூறி விட்டு தன் அண்ணனையும் கையோடு கூட்டி போனான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/





 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 17

சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியிடம் சில தகவல்களை பெற்று கொண்டு யாரோடோ செல்லில் பேசி விட்டு வந்தவன் "வாஞ்சி, கோவை கலெக்டர் மூலமா கடலூர் எஸ்.பிகிட்ட பேசியாச்சு அதோட லோக்கல் டி.எஸ்.பிகிட்டயும் நடந்ததை சொல்லி அன்அஃபீஷ்யலா கேஸை விசாரிக்க சொல்லி இருக்கேன் நீ கொடுத்த மோகன் செல் நம்பரையும் அவர்கிட்ட கொடுத்து இருக்கேன். அவன் உன்னை மிரட்டின அன்னையில் இருந்தே அவனுக்கு அடிக்கடி பேசினவங்க நம்பர், மெசேஜ், அவன் போன இடங்கள்னு அத்தனையும் எடுக்க போறாங்களாம் நிச்சயம் இதில் க்ளூ கிடைக்கும் அதோட வாணி சொன்ன நேரத்தில் சரியா அந்த லேப்கிட்ட கிடைச்ச செல் சிக்னல் எதுனும் பாக்குறேன்னு சொல்லி இருக்காங்க அந்த வாட்டர்பாட்டிலை எடுத்துட்டு வர சொல்லியிருக்கார். ஸ்கூட்டி பத்தின விவரம் கிடைச்சோன நாம போய் டி.எஸ்.பியை பார்த்துட்டு வருவோம்" என்றான்.​

வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை அணைத்து கொண்டவன் மௌனமாக இருக்க அவனை தட்டி கொடுத்த சத்யமூர்த்தி "விடுடா" என்றிட விலகிய வாஞ்சிநாதன் "அண்ணி ரொம்ப உடைஞ்சு போய்ட்டாங்க அண்ணா என்னால் தான் அவங்களுக்கு இந்த வேதனை. அந்த மோகனை சும்மா விட கூடாது. நீ சரியா வந்துட்ட எனக்கே உடம்பெல்லாம் ஆடி போச்சு மனசு கூசி போற அளவுக்கு பேசிட்டாங்க என்னால் எதுவும் பேச முடியாம அண்ணி வாங்கின சத்தியம் தடுத்துட்டு" என வருத்தமாக ஆரம்பித்தவன் கோபமாக முடித்தான்.​

சத்யமூர்த்தி "வருத்தப்படாதேடா சில விஷயங்கள் நம்மை மீறி நடந்துடுது. யோசிக்காம சத்தியம் பண்ண கூடாதுனு இப்போவாவது புரிஞ்சுகோ வாஞ்சி. கைகேயிக்கு தசரதன் கொடுத்த வாக்கு அவன் மகன் இராமன் பிரிவில் ஆரம்பிச்சு தசரதன் மரணத்தில் முடிஞ்சது இதிகாசங்கள் நம்மை வழி நடத்தும்ங்கறதை மறக்காதே. உன் அண்ணி ஒரு லூசு தன் வினை தன்னை சுடும்ங்குற மாதிரி அவ வாங்கின சத்தியமே இன்னைக்கு அவளை வருத்திட்டு பாவம் தான் என்ன பண்ண எல்லாம் விதி இப்போ மொத்த காலேஜ்க்கும் தெரிஞ்சுட்டு எங்க கல்யாண விஷயம்" என்றான் திடமாகவே.​

நடந்துவிட்ட சம்பவங்கள் சத்யவாணியை வெகுவாய் பாதித்திருந்தது தனியே இருக்கும் போது உடல் உதறல் எடுக்கவும் எழுந்து ஹாலுக்கு வந்தவள் ஆண்கள் அறைக்கு செல்ல தயங்கி சோபாவில் அமர்ந்து முழங்கால்களை கட்டி கொண்டு அதில் முகம் புதைந்திருந்தாள்.​

பேசி முடித்து வெளியே வந்த சகோதரர்கள் சத்யவாணியை கண்டு குழப்பத்தோடு அவளை அழைக்க.​

கண்கள் கலங்கி போய் இருந்த சத்யவாணி "எ... எனக்கு தனியா இருக்கு பயமா இருக்கு என்னால் முடியலை உடம்பெல்லாம் நடுங்குது" என குழந்தை போல் உதடு நடுங்க கூறிட​

மனைவியின் மருண்ட தோற்றம் சத்யமூர்த்தியை வதைக்க வேகமாக அவளருகே அமர்ந்து அவளை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்து கொள்ளவும் வாஞ்சிநாதன் முறுவலோடு அவ்விடம் விட்டு அகன்றான்.​

உணவின் போது கூட கணவன் அருகேயே இருந்தவளுக்கு இரவு ஆரம்பிக்கவும் பயம் அதிகரிக்க தான் செய்தது "எனக்கு தனியா தூங்க பயமா இருக்குங்க இங்கேயே ஹாலில் சோபாவில் படுத்துக்கவா? நீ...நீங்க வேனா போய் தூங்குங்க" என தடுமாற்றத்தோடு கூறினாலும் எங்கே போய் விடுவார்களோ என்கிற பயம் அவளது கண்களில் அப்பட்டமாய் தெரிந்தது.​

அங்கே வந்த வாஞ்சிநாதன் "யாரும் எங்கேயும் போக வேனாம் அமைதியா இருங்க அண்ணி. இந்த ஒரே நாளில் நீங்க குழந்தை மாதிரி ஆகிட்டீங்க. யாருக்கு நீங்க பயப்படனும்? ஏன் பயப்படனும்? நடந்தது உங்க ஆழ் மனசை பாதிச்சுட்டு தான் அதுக்காக அதையே நினைச்சு உங்களை நீங்க சுருக்கிக்க கூடாது பரந்து விரிஞ்ச உலகம் பல பிரச்சனைகளை உள்ளடகியது, எல்லாம் தாண்டி வாழ்வது தான் வெற்றி நீங்க ஜெயிக்க பிறந்தவங்க உங்களுக்கு எந்த காலத்திலும் நாங்க துணை இருக்கோம். அண்ணனை மீறி யாரும் உங்களை எதுவும் செய்துட முடியாது. பழைய துருதுருப்பான சத்யவாணி தான் எங்களுக்கு வேனும்" என புன்னகையோடே கூறினான்.​

சத்யமூர்த்தி "ஆமாம் வாணிம்மா இனி பயம் இல்லைடா நாங்க பார்த்துக்குறோம். உங்களை இனி யாரும் எதுவும் பண்ணிட முடியாது. சின்ன செல்ஃபோன் ஒன்னு வாங்கி தரேன் ஸ்விட்ச் ஆப் பண்ணி காலேஜ் போறப்போ உன் டிரஸ்க்குள்ளயே வச்சுகோ யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம் இது கூட உன் ஆறுதலுக்கு தான் நீங்க யாருனு இப்போ காலேஜ் முழுக்க தெரிஞ்சுட்டு. இனி நீங்க தனித்தனியா காலேஜ் போக வேண்டாம் ஒன்னாவே போங்க. வாஞ்சியும் இனி இன்னும் எச்சரிக்கையோட இருப்பான் அதனால் நீ அமைதியா படி நான் அடிக்கடி வரேன்" என மிக மிக பொறுமையாய் எடுத்து கூறி அவளை தைரியப்படுத்தினான்.​

வாஞ்சிநாதனின் யோசனைபடி இரவு ஹாலில் தரையில் பெட்ஷீட் விரித்து மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேச்சு, பாட்டு என இறுக்கம் தளர்ந்து சூழ்நிலை மெல்ல மெல்ல இலகுவானது. வாஞ்சிநாதன் போலியாக கொட்டாவி விட்டவன் தனக்கு தூக்கம் வருவதாக கூறி தன் அறைக்கு சென்று விட்டான்.​

டிவியில் மெல்லிசை பாடல்கள் ஓட சத்யவாணி கணவன் தோளிலேயே தன்னை மறந்து உறங்கிட மனைவியை வாகாக படுக்க வைத்து விட்டு டிவியை அணைத்த சத்யமூர்த்தி இருவருக்கும் இடையே ஒரு தலையணையை வைத்தவன் தன்னவளை பார்த்தபடியே உறங்கி போனான்.​

மறுநாள் காலை சிதம்பரம் டி.எஸ்.பியை சகோதரர்கள் நேரில் சென்று பார்த்து வந்தனர்.​

தம்பி கூறியதால் சத்யமூர்த்தி சிதம்பரத்திலேயே தங்கியிருந்தவன், திங்கள் அன்று மனைவியை தானே வகுப்பறை வரை சென்று விட்டு அழைத்தும் வந்தான்.​

அன்று மாலை கல்லூரி முடிந்த பின் வாஞ்சிநாதனை டீன் அவசரமாக அழைக்க அவரது அறைக்கு சென்றவன் திகைத்து போனான்.​

ஆம் அங்கு அவன் அன்று காப்பாற்றிய மாணவிகள் நின்றிருந்தனர். டீன் வாஞ்சிநாதனை அமர சொன்னவர் "இப்போ தான் எல்லா உண்மையும் புரியுது மிஸ்டர்.வாஞ்சிநாதன் உங்களை ரொம்பவே தவறா பேசிட்டேன். சத்யவாணி ரொம்ப நல்ல பொண்ணு துடிச்சு போய்ட்டு ரியலி ஐ எம் வெரி சாரி" என சிறிய குரலில் சொல்ல​

வாஞ்சிநாதன் "சார் இதில் உங்க தவறு எதுவுமில்லை? சூழ்நிலை, சதி. நடக்க கூடாதது எல்லாம் நடந்துட்டு ஆனா அண்ணி ரொம்ப உடைஞ்சு போய்ட்டாங்க. அவங்க ரொம்பவே சென்சிட்டீவ்" என கூற​

டீன் "புரியுது ஆனா ஒரு அப்பாவி பெண்ணை ரொம்ப கேவலப்படுத்திட்டோம்னு குற்ற உணர்ச்சியா தான் இருக்கு உங்க உறவுமுறை தெரியாம அதை கொச்சைபடுத்திட்டோம் உங்க அண்ணன் கூட ரொம்ப டென்ஷன் ஆகிட்டாங்க நான் தீர விசாரிச்சு இருக்கனும் தப்பு தான் சரி இதை பாருங்க" என வருத்தமாகவே கூறி ஒரு செல்ஃபோன்னை அவனிடம் தர அதில் மோகன் எவ்வாறு திட்டமிட்டு வாஞ்சிநாதனையும், சத்யவாணியையும் மாட்டி வைத்தான் என்பதை கூறுவதும் அந்த பெண்களிடம் அத்துமீறி பேசி மிரட்டி தன் இச்சைக்கு அடிபணிய கேட்பதும் தெள்ள தெளிவாக பதிவாகி இருந்ததை கண்டு அதிர்வோடு நிமிர்த்தான்.​

இளையவன் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்வை கண்ட டீன் "இந்த பெண்கள் தான் இந்த வீடியோவை எடுத்தது அவன் ரூம்க்கு கூப்பிடவும் முன்னே நடந்ததை மனசில் வச்சுகிட்டு பாதுகாப்புக்காக வாங்கி வச்சு இருந்த பென்கேமரா மூலமா எல்லாத்தையும் தெளிவா ரெக்கார்டு பண்ணியிருக்காங்க அதோட அவங்க செல் மூலமா ஆடியோவும் தனியா பதிவு பண்ணியிருக்காங்க பிரில்லியண்ட் மூவ் ரிட்டயர்டு ஆகுற வயசில் அந்த ஆளுக்கு ஏன் தான் இந்த சபல புத்தியோ அவனுக்கு உடந்தையா இருந்த லேப் அசிஸ்ட்டண்ட் சந்திரன், கிஷோரும் மாட்டிகிட்டாங்க வைஸ் சான்ஸ்லரை போய் பார்த்துட்டு இந்த பெண்கள் பேர் வெளியே வராம அவங்க மேல் நடவடிக்கை எடுக்க போறோம்" என்றார் திடமாகவே.​

வாஞ்சிநாதனுக்கு நடந்ததை நம்ப முடியாத திகைப்பு இரு பெண்களையும் பாராட்டியவன். இந்த வழக்கு தொடர்பாக தாங்கள் எடுத்திருக்கும் முயற்சிகளை பற்றியும் தன் அண்ணன் மூலம் காவல்துறை மேலதிகாரிகளிடம் பேசுவதாகவும் டீன்னிடம் கூறிய பின் வேகமாக வீட்டிற்கு சென்று அனைத்தையும் தன் அண்ணன், அண்ணியிடம் கூறினான்.​

சத்யவாணி கண்கள் கலங்கியவளாக கடவுளுக்கு நன்றி உரைத்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "நாம செய்ய நினைச்சதை அந்த பொண்ணுகளே செய்துட்டாங்க. நமக்கு வேலையில்லாம போச்சு. நானும் இது சம்மந்தமா போலீஸ் ஹயர் அஃபீஷ்யல்ஸ்கிட்ட பேசுறேன் நம்மால் என்ன முடியுமோ அதை பண்ணிடலாம்டா வாஞ்சி இனிமே இப்படி ஒரு கேவலமான நினைப்பு அந்த ஆளுக்கு இந்த ஜென்மத்தில் வர கூடாத அளவுக்கு அவனுக்கு தண்டனை கிடைக்கனும். தொழில்துறை அமைச்சர் கூட நமக்கு வேண்டப்பட்டவர் தானே நான் பார்த்துக்குறேன்னு டீன்கிட்ட சொல்லிடு" என அழுத்தமாகவே உரைத்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் "ஆமாம் அண்ணா, இது என்ன சினிமாவா? இல்லை சீரியலா? நாமலே தேடி பிடிச்சு குற்றவாளியை அடிச்சு தண்டிக்க. வாழ்க்கையாச்சே சட்டபடி நடவடிக்கை எடுக்க ஏற்பாடு பண்ணோம் அவனுக்கு மாட்ட வேண்டிய நேரம் மாட்டிகிட்டான் இனிமேலாவது அந்த பெண்கள் நிம்மதியா இருக்கட்டும் காலேஜிலும் இனி எல்லோருமே எச்சரிக்கையா இருப்பாங்க மோகன் கேஸ் அதுக்கு ஆரம்ப புள்ளியா அமைஞ்சுட்டு" என்றான் திடமாகவே.​

சத்யவாணி "இப்போ மனசு கொஞ்சம் லேசான உணர்வு. இனிமே சத்தியமா யோசிக்காம யார்கிட்டயும் சத்தியம் கேட்கமாட்டேன்ப்பா பட்டதெல்லாம் போதும்" என கண்களை அகல திறந்தபடி மிரட்சியோடு கூற பெண்ணவளின் பேச்சையும் பாவனையும் கண்டு ஆண்கள் இருவரும் வாய் விட்டே சிரித்தனர்.​

மனைவி ஓரளவு திடமடைந்துவிட்டதை உறுதி செய்து கொண்டே சத்யமூர்த்தி கோவைக்கு புறப்பட்டு சென்றான்.​

தவறு செய்பவர்களுக்கு நிச்சயம் தண்டனை உண்டு என்பதற்கு இதுவே ஒரு உதாரணம். நடக்கும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு காரணம் உண்டு தீமையாய் ஆரம்பித்த ஒன்று இங்கே நன்மையில் முடிந்துள்ளது.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 18

காலம் காற்றென கடந்திருந்தது...​

அந்த நாளுக்கு பின் சத்யவாணியிடம் மாற்றம் ஏற்ப்பட்டிருந்தது ஆனாலும் கணவனிடமிருந்து முன்பை விட அதிகமாகவே ஒதுங்கி போனாள். அவளது படிப்பு கெட கூடாது என்பதால் சத்யமூர்த்தி பழையபடி அமைதியாகவே இருந்து கொண்டான்.​

அன்று சத்யமூர்த்தி சத்யவாணி முதலாம் ஆண்டு திருமண நாள்.​

வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணன் அண்ணியின் திருமண நாளுக்கு என அவர்கள் அறியாமல் மாடியில் இருக்கும் ஒற்றை அறையை அலங்கரித்து கேக் வாங்கி வைத்து தடபுடலாக ஏற்பாடுகளை செய்திருந்தான் அவனுக்கு மட்டும் சத்யமூர்த்தி வருவது தெரியும்.​

கல்லூரி லேப்பில் தனியே தாங்கள் மாட்டி தப்பித்த அன்று கணவன் சொன்ன விஷயங்களும் அதை தொடர்ந்து தன் பயத்தை போக்கி தனக்கு ஆதரவாக இருந்த தன்னவனது குணத்தால் முழுவதும் மனம் மாறி இருந்த சத்யவாணி இந்த திருமண நாளை மகிழ்வோடு எதிர்பார்த்திருந்தாள் ஆனால் அவளது மனதின் ஓரம் வழக்கம் போல் இந்த நிலைக்குமா? இது சரி வருமா? என்கிற சந்தேகமும் அவளை பாடாய்படுத்த தான் செய்திருந்தது அந்த நிலையில் கணவனின் திடீர் வருகை மற்றதை மறந்து அவளை மனம் கொள்ளா உற்சாகத்தில் ஆழ்த்தியது.​

சத்யமூர்த்தி வந்த உடனேயே தான் மனைவிக்கு என வாங்கி வந்த பரிசுகளை அவளிடம் தர அவனும் திருமண நாளை மறக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து சத்யவாணி உள்ளூர நிம்மதியடைந்தாள்.​

மனைவிக்கு என ஆசையாய் தான் வாங்கிய பிரேஸ்லெட்டை பிரித்து அவளிடம் தர வாஞ்சிநாதன் அதை அண்ணனையே அணிவிக்க சொல்லி அடம்பிடித்தான்.​

இதற்கு மனைவி ஒப்புவாளா என சந்தேகத்தோடு அவளை சத்யமூர்த்தி பார்க்க வெட்கம் கொண்ட சத்யவாணி தலை குணிந்தபடியே தனது இடகரத்தை கணவன் முன் நீட்டினாள்.​

மனைவியின் மனதை உணர்ந்த சத்யமூர்த்தி மகிழ்வோடு அவளது கரம் பற்றி பிரேஸ்லெட்டை அணிவித்து விட்டான் முகம் மலர்ந்தவனாக.​

இருவரையும் மாடியறைக்கு அழைத்து சென்ற வாஞ்சிநாதன் தம்பதியரை கேக் வெட்ட வைத்து தன் பரிசுகளையும் கொடுத்தான் புன்னகையோடு.​

வீட்டிலேயே போரடித்து கிடக்க கூடாது என இருவரையும் வற்புறுத்தி பிச்சாவரம் அனுப்பி வைத்ததும் வாஞ்சிநாதனே.​

இதுவரை கணவனோடு எங்கும் தனித்து சென்று பழக்கம் இல்லாத சத்யவாணி அவனது அருகாமையில் சற்று தினறி போய் இருந்தாள். படகு சவாரி போகும் போதும் படகின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த போதும் சற்று பயந்த மனைவியின் கரம் பற்றியும் அவளது தோளை சுற்றி கரம் போட்டு இயல்பாய் அணைத்து கொண்ட சத்யமூர்த்தியின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை வாடவே இல்லை.​

பின் மதியம் வீட்டிற்கு வந்த இருவரும் மௌன குழந்தைகளாய் உண்டு முடித்தனர்.​

உணவு முடிந்த பின் வழக்கம் போல் சத்யமூர்த்தி தனது தம்பியின் அறையில் போய் தங்கி கொள்ள சத்யவாணி தனது அறையில் முடங்கி கொண்டாள் அவளுக்கு இந்த தனிமை தேவைபட்டது தங்களுக்கு திருமணம் ஆகி இன்றோடு ஒரு வருடம் நிறைவு பெற்று விட்ட போதும் இதுவரை இப்படி தனித்து ஊர் சுற்றியதோ ஒருவர் கையை ஒருவர் விடாமல் பற்றி இருந்ததோ இல்லை அன்று பயந்தின் விளைவால் அவன் அணைப்பில் இருந்த போது கூட வேறு உணர்வுகள் எழவில்லை ஆனால் இன்றோ முழு சுயஉணர்வில் கணவன் அவளை அணைத்து கொண்டு இயல்பான தம்பதியாய் சுற்றியலைந்த பொழுதுகள் சத்யவாணியின் உள்ளத்தை பெரிதும் பாதித்திருந்தது.​

சத்யமூர்த்தியின் மனதிலும் பாதிப்பு இருந்தது ஆனால் அவனிடம் உறுதி இருந்ததால் தடுமாற்றம் இல்லை மற்றபடி அவன் இன்றைய பொழுதை இயல்பாகவே ஏற்று கொண்டான்.​

மாலை கணவன் வாங்கி வந்திருந்த வெங்காய தோல் நிற ஆர்கன்ஸா புடவையை அணிந்து சத்யவாணி தன்னையே கண்ணாடியில் பார்த்து பார்த்து பூரித்து போனாள்.​

காலை கணவன் வரும் போது வாங்கி வந்திருந்த மல்லிகை பூவை ஃபிரிட்ஜில் இருந்து எடுத்து வந்து வைத்திருந்தவள் அழகாய் பின்னலிட்டு பூவையும் சூடி தன்னை மறுபடியும் கண்ணாடியில் பார்த்தவள் தன்னிடம் ஏதோ குறைவதாய் தோன்ற அதை என்னவென கண்டறிந்தவளது மூச்சு ஒரு நொடி நின்று தொடர்ந்திட அதை செயல்படுத்த எண்ணி குங்கும சிமிழில் இருந்து குங்குமத்தை எடுத்து மெல்ல தன் நெற்றி வகிட்டில் வைத்து விட்டு அப்படியே ஸ்தம்பித்து போய் தன் உருவத்தை தானே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.​

கதவை தட்டும் ஒலியில் கலைந்த சத்யவாணி வேகமாக சென்று கதவை திறக்க அங்கு அவளது புடவை நிறத்திலேயே சட்டையும் வெள்ளை வேஷ்டியும் அணிந்து கம்பீரமாய் புன்னகையோடு சத்யமூர்த்தி நின்றிருந்தவன் தன்னவளை கண்டு ஒரு நொடி பிரம்மித்து போனான் இருவரின் விழிகளும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்திருந்தது.​

"வாவ் ரெண்டு பேரும் செம்ம பொருத்தம் என் கண்ணே பட்டுறும் போல் இருக்கே" என வாசலில் இருந்து தன் செல் பேச்சை முடித்து கொண்டு வந்த வாஞ்சிநாதனின் குரல் கேட்டு இருவரின் விழிகளும் விலகி கொண்டது.​

சத்யமூர்த்தி "சும்மா கோவிலுக்கு போய்ட்டு வரலாம்னு தான் வாஞ்சி நீயும் கிளம்பு" என தம்பியையும் தங்களோடு அழைத்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் "நீயும், அண்ணியும் போய்ட்டு வாங்க நடுவில் நான் ஏன் பூஜை வேளை கரடியாட்டம்" என சிரிப்போடு நழுவ பார்த்தான்.​

சத்யவாணி "அப்படி எதுவும் இல்லை நீங்களும் வாங்க வாஞ்சி எங்க வாழ்க்கை முறை உங்களுக்கு தெரியாதா?" என்றிட​

மனைவி சொன்னதை கேட்டு உள்ளூர சத்யமூர்த்தி கடுப்பானான் 'அதானே இவளாவது மனசு மாறுவதாவது பிடிவாதகாரி ஏன் இன்னைக்கு பகல் முழுக்க இவ கையை பிடிச்சிருந்த அழுத்தமே இவளுக்கு என் மனசை சொல்லலையா?' என மனதோடு ஆத்திரப்பட்டு கொண்டான்.​

வாஞ்சிநாதன் "எதுவேனா எப்போ வேனா மாறும் அண்ணி, இன்றைய பொழுது உங்களுக்காக மட்டுமே. நீங்க தான் அதை புரிஞ்சு உணர்ந்து ஏத்துக்கனும் உங்க ரெண்டு பேருக்குமே ஒருத்தர் மேல் ஒருத்தருக்கு அன்பும், அக்கறையும் இருக்கு இது தானே நேசத்துக்கு அடிப்படை நீங்க ஒருவரையொருவர் தேடுறீங்க இனியும் நீங்க விலகியே இருக்குறது நல்லா இல்லை இன்னும் நாலு மாசத்தில் உங்க படிப்பும் முடிய போகுது எங்களை தனியா தவிக்க விட்டுறாதீங்க அண்ணி அதை நாங்க தாங்க மாட்டோம் உண்மையா அண்ணனும் தாங்க மாட்டாங்க நாம ஏன் ஒரு குடும்பமா ஒன்னா வாழ கூடாது? ஏற்ற தாழ்வுனு கண்டதையும் நினைச்சு உங்களை நீங்களே குழப்பிக்காதீங்க அண்ணி பீளீஸ் இதுதான் உங்க வாழ்க்கைனு உங்களுக்கே நல்லா புரியுது உங்க மனசு ஏத்துகிட்டதை உங்க மூளை தான் ஏத்துக்கலை கொஞ்சம் யோசிங்க அண்ணி எனக்காகவாவது பீளீஸ் எனக்கும் கல்யாணம் ஆகி நாம எல்லோரும் ஒன்னா ஒரே குடும்பமா சந்தோஷமா வாழனும் நம்ம குழந்தைங்க எல்லாம் சேர்ந்து வளர்றதை நாம பாக்க வேனாமா?" என பொறுமையாய் எடுத்து கூறினான்.​

சத்யவாணி ஒன்றும் பேச முடியாமல் மௌனமாய் நின்றிருக்க.​

சத்யமூர்த்தி "அவளை எதுக்கும் வற்புறுத்த வேண்டாம் வாஞ்சி அவளுக்கா நம்மை பிடிச்சா நம்ம கூட இருக்கட்டும் இல்லைனா முடிவு அவளோடது" என்றிட​

கணவனின் பேச்சை கேட்டு சத்யவாணி உள்ளூர கலங்கி போனாள் 'ஏன் இவர் என்னை இருனு சொல்ல கூடாதா? உன்னை பிடிச்சு இருக்கு நீ தான் என் மனைவி ஆயுளுக்கும் நாம சேர்ந்து வாழலாம்னு சொல்ல மாட்டாராமா? உள்ளே இருந்தாலும் வெளியே காட்டிக்காம இப்படி மனுஷன் இரும்பா இறுகி இருக்கும் போது நானா வெட்கத்தை விட்டு எப்படி சொல்றது அப்படியே சொன்னாலும் அது யாசகம் மாதிரி ஆகிடாதா? அப்புறம் எனக்கு என்ன மதிப்பு இருக்கும் அதானே எங்க அக்காவை மனசில் நினைச்சவருக்கு என்னை சட்டுனு ஏத்துக்க முடியுமா?' என மனதோடு தன்னிடம் தானே புலம்பி கொண்டாள்.​

அண்ணனின் பேச்சால் தன் அண்ணியின் முகத்தில் தெரிந்த வாட்டம் வாஞ்சிநாதனை சற்று திருப்தியுற செய்திட தன் அண்ணனிடம் கண்களால் ஜாடை செய்தான்.​

சத்யமூர்த்தி அதை அலட்சியமாக பார்த்து முகத்தை திருப்பி கொண்டான்.​

வாஞ்சிநாதன் "சாரி இப்போ தேவையில்லாததை பேசி உங்க மூடை நான் கெடுத்துட்டேன் நீங்க முன்னாடி போங்க இன்னைக்கு உங்களுக்கு டின்னர் என் டிரீட் கோவில் போய்ட்டு ஷார்ப்பா எட்டரைக்குலாம் நீங்க ரெண்டு பேருமே ஏ2பி வந்துடுங்க. அண்ணி அண்ணாவுக்கு இடம் தெரியாது நீங்களே அழைச்சுட்டு வந்துடுங்க இப்போ புறப்படுங்க இன்னும் ஏன் லேட் பண்ணுறீங்க இம் போங்கப்பா" என புன்னகையோடு பேசி இருவரையும் கரம் பற்றி அழைத்து போய் தனது ஜாவா பைக் முன் நிறுத்தினான்.​

சத்யமூர்த்தி கேள்வியாய் தம்பியை கான அவனோ "காரை விட பைக் வசதி அண்ணா கோவிலுக்கு போய்ட்டு வர" என அப்பாவியாய் கூறினான்.​

சத்யவாணிக்கு முன்பிருந்த மகிழ்ச்சி வடிந்து விட அமைதியாய் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து சேலை தலைப்பை சரியாய் இழுத்து பிடித்து கொண்டவள் பைக்கின் கம்பியை இறுக பற்றி கொண்டாள்.​

பைக் கண்ணாடியில் மனைவியின் முகத்தை பார்த்தவன் அதில் வாட்டத்தை கண்டு வண்டியை சற்று வேகமாகவே ஓட்டினான் மேம்பாலத்தில் வண்டியின் வேகம் அதிகப்பட சத்யவாணி தடுமாறி கணவனின் இடுப்பை சுற்றி கரம் போட்டு இறுக பற்றி கொள்ள சத்யமூர்த்தியின் இதழ்கள் தானாய் புன்னகையில் விரிந்து முகம் கர்வம் கொண்டது.​

சத்யவாணி முகத்தை திருப்பி வேடிக்கை பார்த்தபடியே வந்தாள்.​

முதலில் நடராஜர் கோவிலுக்கு சென்று நடராஜர், சிவகாமி அம்பாளை தரிசனம் செய்து மூலஸ்தானம் சென்று ஆதிமூலநாதரையும் அம்பாளையும் தரிசித்து அங்கு அர்ச்சனை முடித்து விட்டு பிரகாரம் சுற்றி அறுபத்திமூன்று நாயர்மார்களை வணங்கி, கோவிந்தராஜ பெருமாளையும், தாயாரையும் சேவித்து, கொடி மரம் தாண்டி சரபேஸ்வரர் சந்நிதியில் நெய் விளக்கேற்றிய பிறகு கோவிலை வலம் வந்து கீழ வீதி வாயில் அருகே இருக்கும் கேணி படியில் இருவரும் அமர்ந்தனர்.​

குளிர்ச்சியான காற்று இருவரையும் வேகமாக தழுவி சென்றது மனைவியின் முக வாட்டம் இன்னும் மாறாமல் இருப்பதை கண்ட சத்யமூர்த்தி அர்ச்சனை பையில் இருந்த பூ சரத்தை எடுத்து அவனே தன்னவளுக்கு சூட்டி தன் மனதை சொல்லாமல் சொன்ன போதே வானத்தில் சிறு மின்னல் தோன்றி மறைய அதே சமயம் சத்யவாணி திகைப்போடு தன்னவன் முகம் பார்க்க சத்யமூர்த்தி "வாணி உன் மனசில் என்ன சஞ்சலம் இருந்தாலும் அதை இந்த நடராஜர் பாதத்திலேயே வச்சுட்டு வந்துடும்மா இந்த நாள் எந்த கவலையும், கலக்கமும் நம்ம மனசில் இருக்க கூடாது நாளை நான் ஊருக்கு போற வரை உன் சிரிச்ச முகத்தை தான் நான் பாக்க ஆசைப்படுறேன் எனக்காக இதை செய்யுறியா?" என பொறுமையாய் பேசினான்.​

சற்றும் தெளிந்த சத்யவாணிக்கு கணவன் சொன்ன பிரிவு மனதை வாட்ட "நா... நாளைக்கே ஊருக்கு போய்டுவீங்களா? இன்னும் எங்களுக்கு மூனு நாள் லீவ் இருக்கு இங்கேயே இருக்க கூடாதா?" என ஏக்கமாகவே கேட்டாள்.​

மனைவியின் கன்னத்தை மென்மையாக தட்டிய சத்யமூர்த்தி "நிறைய வேலை இருக்கும்மா இன்னைக்கு இங்கே வரனும்னு எல்லா வேலையும் ஒதுக்கிட்டு ஓடி வந்தேன் சீக்கிரம் திரும்ப வர பாக்குறேன் கவலைபடாதே உன் படிப்பை பார் மத்ததை அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்" என்றான் அமைதியான முறுவலோடு.​

அடுத்து இருவரும் தில்லை காளி கோவிலுக்கு சென்று தில்லை அம்மனை தரிசித்த பின் தில்லை காளிக்கு மூவரின் பெயரிலும் அர்ச்சனை செய்தனர்.​

அர்ச்சகர் தந்த அர்ச்சனை பையை வாங்கிய பின் குங்குமத்தை இருவரும் பெற்று கொண்டனர்.​

சத்யமூர்த்தி தன் கையிலிருந்த குங்குமத்தை முதலில் மனைவியின் நெற்றியிலும், வகிட்டிலும் வைத்து விட்டவன் உரிமையாய் அவளது தாலி கொடியை தானே சேலை மறைவில் இருந்து நாசூக்காய் எடுத்து திருமாங்கல்யத்திலும் வைத்து விட்டே தான் வைத்து கொண்டான்.​

கணவனின் செயலில் முற்றிலும உருகி போன சத்யவாணி கண்கள் கலங்க 'இந்த பந்தம் ஆயுளுக்கும் இப்படியே நீடிக்க வேண்டும் தாயே அதற்கு அருள்புரி' என மனதோடு பிராத்தித்து கொண்டு கணவனுக்கு தன் கண்ணீரை காட்டாமல் பிரகாரத்தை வலம் வரும் சாக்கில் இருட்டில் கலந்து விட்டிருந்தாள்.​

அதன் பின் இருவருக்கும் இடையே பேச்சு நின்று போனது என்ன பேசுவது? எப்படி பேசுவது? என புரியாமல் இருவரும் மௌனமாகி போயினர்.​

வாஞ்சிநாதன் தான் ஹோட்டலுக்கு வந்து விட்டதாக ஃபோன் செய்ய இருவரும் ஹோட்டலுக்கு விரைந்தனர்.​

முதலில் இனிப்போடு ஆரம்பித்து பேச்சும், சிரிப்புமாக இரவு உணவை மிகவும் ரசித்து மூவரும் உண்டு முடித்தனர் அதிலும் இறுதியாக ஐஸ்கீரிம் உண்ணும் போது சத்யமூர்த்தி திடீரென மனைவியின் பிஸ்தா ஐஸ்கீரிமை தனது ஸ்பூனால் எடுத்து இயல்பான முறுவலோடு சுவைத்தவன் தனது மாம்பழ ஐஸ்கீரிமை அவள் புறமாக நகர்த்தி வைக்க சற்று தயக்கத்தோடு சத்யவாணி நிமிர்ந்து வாஞ்சிநாதனை பார்க்க இதை எதிர்பார்த்திருந்த அவனோ தனது கப்பில் இருந்த ஐஸ்கீரிமில் தீவிரமாக எதையோ தேடுபவனை போல் தலை குணிந்திருக்க மெல்ல தயக்கம் விலக வெட்கத்தோடு அவசரமாக கணவன் கிண்ணத்தில் இருந்த எடுத்து சுவைத்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி மகிழ்ச்சியோடு தன் ஐஸ்கீரிமை முன்பை விட ஆர்வமாய் உண்ண ஆரம்பித்தான்.​

ஹோட்டல் வாசலுக்கு வந்த வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணி அங்கே இருந்த நடராஜர், சிவகாமி அம்மன் சிலைகளை பார்த்திருப்பதை கண்டவன் சகோதரனை கரம் பற்றி தனியே அழைத்து வந்து "அண்ணா கிளைமேட் செம்ம கூலிங்கா இருக்கு ரொம்ப ரொமாண்ட்டி கிளைமேட் அதனால் உடனே வீட்டுக்கு நீங்க வர வேண்டாம் நேரம் கூட ரொம்ப ஆகலை அப்படியே பைக்கில் கொஞ்சம் சுத்திட்டு வீட்டுக்கு வாங்க வீட்டு சாவி ஒன்னு அண்ணி பேக்கில் எப்போதும் இருக்கும் மனசு விட்டு பேசு அண்ணா அண்ணிகிட்ட அவங்க இப்போ முன்னே மாதிரி இல்லை உன்னை அவங்க மனசார விரும்புறாங்க அவங்க முகமே அதை காட்டி கொடுக்குது நீ பேசு அண்ணா எல்லாம் சரி ஆகிடும்" என சிறிய குரலில் சொன்னான்.​

சத்யமூர்த்தி புன்னகையோடு ஆமோதிப்பாய் தலையசைக்கும் போதே அங்கே சத்யவாணி வந்தவள் "என்ன என்னை விட்டு அண்ணனும், தம்பியும் ரகசியம் பேசுறீங்க?" என சிரிப்போடு வினவ​

வாஞ்சிநாதன் "அதுவா கிளைமேட் சூப்பரா இருக்கு ஒரு டிரைவ் போய்ட்டு வாங்க, வேனும்னா செல்லில் "பார்த்த முதல் நாளே உன்னை பார்த்த முதல் நாளே..." பாட்டை போட்டுகோங்க பக்காவா பொருந்தும்னு சொன்னேன் வேற ஒன்னும் இல்லை அண்ணி" என சிரிப்போடு கேலி பேசினான்.​

தன் கொழுந்தனாரின் கேலியில் சற்று முகம் சிவந்த சத்யவாணி மௌனமாக தலை குணிந்து கொள்ள அதை கண்ட இளையவன் தன் அண்ணன் கையில் உற்சாகமாக தட்டி விட்டு புறப்பட்டான்.​

வண்டியில் ஏறிய சத்யமூர்த்தி "சும்மா ஒரு ரவுண்ட் போகலாமா? எங்கே போகலாம்? உனக்கு தான் ஏரியா பழக்கம் அதான் உன்னை கேட்குறேன்" என அவளையே கேட்க​

சத்யவாணி "இம் நாலு வீதியை சுத்தி வந்துட்டு அப்படியே காலேஜ் உள்ளே சுத்திட்டு வீட்டுக்கு போய்டலாம் அது பாதுகாப்பா இருக்கும்" என மிகமிக சன்ன குரலிலேயே கூறினாள்.​

கண்ணாடியில் தெரிந்த மனைவியின் முகமும், குரலும் குழைந்திருப்பதை உணர்ந்து சத்யமூர்த்தி உற்சாகமாக வண்டியை உயிர்ப்பித்தான்.​

திட்டமிட்டபடியே வீதியை சுற்றி முடித்து பைக் பஸ் ஸ்டாண்ட் நோக்கி செல்லும் போதே இடி, மின்னல் அதிகரித்து மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது. மின் தடையும் ஏற்பட்டு விட வண்டியின் வெளிச்சம் தவிர்த்து சுற்றுபுறம் இருட்டானது. சத்யவாணி மிரட்சியோடு கணவனின் இடுப்பை இறுக பற்றி அவனது முதுகில் சாய்ந்து கொண்டாள்.​

மழை வலுத்து இடி பலமாய் இடிக்க சத்யமூர்த்தி தன் இடுப்பை பிடித்திருந்த மனைவியின் நடுங்கும் கரத்தை மென்மையாய் பற்றி அழுத்தி விட்டு கவனமாய் வண்டியை வீட்டை நோக்கி செலுத்தினான்.​

இருவரும் வீட்டை அடைந்த போது முழுக்க நனைந்திருந்தனர். இன்னும் மின்சாரம் வராது போக இன்வெட்டர் உபயத்தால் எரியும் ஜீரோ வாட்ஸ் பல்பின் உதவியோடு மனைவியிடம் சாவியை வாங்கி கதவை திறந்த சத்யமூர்த்தி குளிரில் நடுங்கிய மனைவியை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்தபடியே வந்திருந்தவன் அவளை விட்டு விலகாமல் அவளது அறைக்கு வந்தவன் விளக்கை ஒளிர விட்டு அவளை விடுவித்து விலகி நடக்க ஆரம்பித்த போது ஏனோ மனம் உறுத்த தன்னவளை திரும்பி பார்த்தான். அங்கே அவள் குளிரில் நடுங்குவதை கண்டு மற்றதை மறந்தவனாக வேகமாக சென்று கப்போர்டில் இருந்த துண்டை எடுத்து மனைவியின் முகம் துடைத்து பின்னலை விரித்து விட்டு தலைமுடியையும் அவனே துவட்டி விட்டவன் அவளை அத்தனை நெருக்கத்தில் முதன் முறையாக பார்த்தான்.​

பாவையவளோ உதடு நடுங்க, முகத்தில் ஆங்காங்கே அவளது கூந்தல் கிடக்க அவன் வாங்கி தந்திருந்த சேலை மழையில் நனைந்து அவளது உடலோடு ஒட்டியிருந்த தோற்றம் அவனை என்னவெல்லாமோ செய்ய மனைவியின் கலைந்திருந்த கூந்தலை முதலில் ஒதுக்கியவன் இரு கைகளாலும் இளையவளின் முகத்தை ஏந்தி மெல்ல குணிந்து மனைவியின் நடுங்கும் இதழ்களை தன் இதழ் கொண்டு மென்மையாய் வசப்படுத்தியவன் கரங்கள் அவளது ஈர உடையை களைய ஆரம்பித்திருந்தது.​

கணவனின் செயலில் முற்றிலும் நெகிழ்ந்திருந்த சத்யவாணி அவனது முன்னேற்றத்திற்கு தடையோ மறுப்போ கூறாது கண் மூடி அமைதியாய் நின்றிருந்தாள் வேகமாய் இடித்த இடி ஒன்று இருவரையும் கலைக்க சத்யவாணி தன்னவனது முகம் கான கூசி தலை குணிந்திருந்தாள் அவளது சேலை இருவர் காலடியில் கிடைக்க தான் இருக்கும் நிலை உணர்ந்தாலும் சேலை மறைக்காத அங்கங்களை தன் கை கொண்டு மறைக்கவோ, அங்கிருந்து நகரும் எண்ணமோ இன்றி அமைதியாய் நின்றிருந்தவளது நிலை சத்யமூர்த்தியை மேலும் பாதிக்க மெல்ல அவள் காதருகே குணிந்து "உனக்கு பிடிக்கலைனா எதுவும் வேனாம் வாணி... நீயும் சின்ன பொண்ணு படிப்பு இன்னும் முடியலை..." என தாபம் முழுவதும் விலகாதவனாய் கிசுகிசுப்பாய் பேசி கொண்டே போக சத்யவாணி கணவன் கழுத்தில் தன் கரங்களை மாலையாய் கோர்த்தவள் அவனை தன்னை நோக்கி வளைத்தாள். அதன் பின் அவர்கள் உறங்கும் போது சூரியன் உதயமாக ஆரம்பித்திருந்தான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 19

விடிந்து வெகு நேரம் கழித்தே இருவரும் கண் விழித்தனர். ஒருவரை ஒருவர் அணைத்தபடி ஒரே போர்வைக்குள் இருவரும் இருந்த நிலை கண்டு சத்யவாணி வெட்கி சிவந்தவள் அங்கிருந்து வெளி வர முடியாத தன் நிலையை நினைத்து முகம் சிவந்து கணவன் மார்பிலேயே சாய்ந்து கொண்டாள்.​

மனைவியின் முகத்தில் தெரிந்த உணர்வுகளால் மேலும் கிளர்ந்த சத்யமூர்த்தி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டவன் "உன்னை நான் கஷ்டபடுத்திடலையே" என சிறிய குரலில் அவளது தலையை வருடியபடியே கேட்க​

சத்யவாணி மறுப்பாக தலையசைத்தவள் முகம் வெட்கத்தின் பூரிப்போடு மினுமினுத்தது.​

முகம் மலர்ந்த சத்யமூர்த்தி சேரில் கிடந்த மனைவியின் துண்டை எடுத்து கட்டி கொண்டவன் "நான் வந்துடுறேன்" என்றபடியே குளியலறைக்குள் சென்றான்.​

இந்த அவகாசம் தனக்காக என்பதை உணர்ந்த சத்யவாணி அவசரமாக எழுந்து நேற்று கோவிலுக்கு செல்லும் முன் தான் கழட்டி போட்டிருந்த நைட்டியை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள்.​

சத்யமூர்த்தி குளித்து வந்தவன் ஈர துண்டோடு நின்றபடி மாற்றுடைகள் அனைத்தும் தம்பியின் அறையில் இருக்கின்றது. இந்த கோலத்தில் அதுவும் இந்த நேரத்தில் போய் எப்படி உடை எடுப்பது என சற்று வெட்கமாய் உணர்ந்து அப்படியே நாற்காலியில் அமர்ந்து விட கணவனிடம் என்னவென கேட்டவள் விவரம் அறிந்து முகம் சிவந்தாலும் மெல்ல தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு "கப்போர்ட்டில் வேற துண்டு இருக்கும் அதை எடுத்து கட்டிகோங்க ஈரத்தோட இருந்தா உடம்புக்கு ஏதாவது வந்துடும் நான் குளிச்சுட்டு போய் உங்க பேக்கை எடுத்துட்டு வரேன் எனக்கும் வாஞ்சியை எப்படி பாக்குறதுனு சங்கடமா தான் இருக்கு ஆனா வேற வழியில்லையே" என தலை குணிந்தபடியே மிச்சமிருந்த வெட்கத்தோடு கூறியவள் நேற்று தாங்கள் உடுத்தியிருந்த உடைகளை அள்ளி கொண்டு வேகமாக குளியலறைக்குள் சென்று மறைந்தாள்.​

மனைவி சொன்னபடி செய்த சத்யமூர்த்தி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.​

குளித்து முடித்த சத்யவாணி கதவை முழுவதும் திறக்காமல் தலையை வெளியே நீட்டி தனக்கு மாற்றுடையும், துண்டும் கேட்க புன்னகையோடு அவற்றை சத்யமூர்த்தி எடுத்து கொடுத்தான்.​

குளியலறையிலேயே உடை மாற்றி கொண்ட சத்யவாணி ஈர கூந்தலை துண்டில் முடிந்து கொண்டு வெளியே வந்தாள்.​

மனைவியை கண்டு முறுவலித்த சத்யமூர்த்தி "இதே மாதிரி தான் நமக்கு கல்யாணம் ஆன மறுநாளும் நீ என்கிட்ட டிரஸ் கேட்ட நினைவு இருக்கா?" என சிரிப்போடு பழைய நினைவில் லயித்து சொன்னான்.​

அவசராய் முகம் திருத்தி பொட்டிட்ட சத்யவாணி புன்னகையோடு "இம் அன்னைக்கு கூட முதலில் திட்டிட்டு அப்புறம் அமைதியா பேசுனீங்க உங்களை புரிஞ்சுக்கவே முடியலைனு நான் குழப்பி போனேன்" என சிரிப்போடு கூறியபடியே அறை கதவை திறக்க அங்கு ஒரு நாற்காலியில் சத்யமூர்த்தியின் பையும் அதன் மேலாக ஒரு கடிதமும் இருந்தது.​

கணவனை அழைத்து அவற்றை காட்டிய சத்யவாணி வீட்டினுல் பார்வையை செலுத்தினாள்.​

சத்யமூர்த்தி கடிதத்தை பிரித்தான் அதில் "அண்ணா, அண்ணி உங்க ரெண்டு பேர் சந்தோஷம் தான் எனக்கு முக்கியம் நேத்து பவர் கட்டான சமயம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு சிசிடிவியை செக் பண்ணப்போ வந்தது நீங்க தான்னு தெரிஞ்சுகிட்டேன் அதோட உங்க நெருக்கம் புரிஞ்சது அதனால் தான் நான் நைட் வெளியே வரலை என்னை பார்த்தா உங்களுக்கு சங்கடம் அதோட கரடி பட்டம் எனக்கு வேண்டாம்ப்பா.​

காலை என்னை பாக்க நீங்க சங்கடபடுவீங்கனு தான் நான் சீக்கிரமா எழுந்து வெளியே போறேன் இனி நான் ரெண்டு நாள் கழிச்சு தான் வருவேன் எங்கே போறேன் என்னனு மண்டையை போட்டு குழப்பிக்காதே என் ஃபிரண்ட்ஸை பார்த்துட்டு வந்துடுவேன், அதனால் நீங்க பீரியா சந்தேஷமா இருங்க.​

அண்ணா மில் வேலை எல்லாம் நம்ம நிர்வாகி கவனிச்சுப்பார். அவர்கிட்ட நானே அடிக்கடி பேசிக்குறேன் நீ அண்ணியை மட்டும் நல்லா கவனிச்சுகோ. அவங்க பசி தாங்க மாட்டாங்க, இருட்டுனா பயப்படுவாங்க உனக்கே எல்லாம் தெரியும் பார்த்துகோ. காலைக்கு டிபன் வாங்கி வச்சு இருக்கேன் மறக்காம சாப்பிடுங்க மதியத்துக்கு எதுவும் செய்து கஷ்டபடாதீங்க ஆர்டர் பண்ணா வீட்டுகே வந்துடும் அண்ணிகிட்ட கேட்டுகோ அந்த விவரம்லாம் டாடா, சந்தோஷமா இருங்க" என தம்பியின் கையெழுத்தில் கடிதம் முடிந்திருந்தது.​

கணவன் பக்கவாட்டில் நின்று கடிதத்தை முழுவதும் படித்திருந்த சத்யவாணி வெட்கத்தோடு அறைக்குள் ஓடி விட சத்யமூர்த்தி சிரித்தபடியே அறையினுல் சென்றான்.​

சத்யவாணி "ஆனாலும் வாஞ்சி ரொம்ப ஸ்பீடுங்க புத்திசாலியும் கூட சீக்கிரம் அவருக்கும் ஒரு கல்யாணத்தை செய்துடனும்" என்றாள் மலர்ந்த முகமாகவே.​

சத்யமூர்த்தி "இனி அவன் தப்பிக்க முடியாது சீக்கிரம் அவன் கல்யாண வேலையை ஆரம்பிக்கனும் பொண்ணு அவன் பார்த்து இருக்கானா இல்லை நாம பாக்கனுமானு ஒரு வார்த்தை கேட்டுக்கனும்" என்றான் புன்னகையோடே.​

சத்யவாணி விளக்கேற்ற இருவரும் ஸ்வாமி கும்பிட்ட பின் காலை உணவை முடித்தனர்.​

சத்யமூர்த்தி வெளியே செல்ல தயாராகி வர சத்யவாணி "எங்கேங்க கிளம்பிட்டீங்க?" என வினவ​

சத்யமூர்த்தி "வந்து சொல்றேன்ம்மா கதவை பூட்டிகோ வா" என்றபடியே கிளம்பினான்.​

அரை மணி நேரத்தில் திரும்பி வந்தவன் மனைவிக்கு ஒரு மாத்திரையும் தண்ணீரும் கொடுத்து விழுங்க சொன்னான் கேள்வியாய் கணவனை பார்த்தாலும் மறுக்காமல் அவன் சொன்னபடி செய்தாள்.​

உடை மாற்றி வந்து ஹால் சோபாவில் அமர்ந்த சத்யமூர்ததி மனைவியை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்தபடி அமர வைத்து கொண்டான்.​

சத்யவாணி "என்னங்க இ... இது இந்த மாத்திரை..." என இழுக்க தன்னவள் தடுமாற்றத்தை வைத்தே அவளது மனதை கனித்த சத்யமூர்த்தி "நீ நினைக்குறது போல் இது கர்ப்பதடை மாத்திரை தான் வாணி, நம்ம டாக்டர் ஞானமணியை போய் பார்த்து விஷயத்தை சொன்னேன் உன் படிப்பு முடியலையே நான் தான் அவசரப்பட்டனோனு காலை மனசு கொஞ்சம் நெருடுச்சு அதான் டாக்டரைகிட்டயே போய்ட்டேன்,​

"தாராளமா வாழலாம் அதனால் ஒன்னுமில்லை இப்போ தற்காலிக கர்ப்பதடை முறையை பயன்படுத்துங்க எல்லாத்தையும் பெண்களே செய்யனும்னு நினைக்காதீங்க. தற்காலிகமோ, நிரந்தரமான கருத்தடையோ அதை காலத்திற்கு ஏற்ப நீங்களே செய்துகோங்க ஆண்களுக்கு அதனால் பாதிப்பு கிடையாது என்கிட்ட வைத்தியத்துக்கு வரும் பெண்களோட கணவர்களுக்கு நான் வழக்கமா சொல்லும் அட்வைஸ் தான் இது உங்களுக்காகவே வலிகளை தாங்கி கடக்கும் உங்க மனைவிகாக நீங்க ஏன் இதை செய்ய கூடாது?​

தாம்பத்தியம் நடந்த 24 மணி நேரத்திற்குள் எடுத்துக்க வேண்டிய மாத்திரை நான் எழுதி தரேன் அதை எடுத்துகிட்டா போதும் இந்த முறை கர்ப்பம் தரிக்க வாய்ப்பில்லை ஆனா இது தொடருவது நல்லது இல்லை. ரிஸ்க் உள்ள டேட்ஸ் அவாயிட் பண்ணிடுங்க, இல்லையா பாதுகாப்பா இருங்க படிச்சவர் தானே புரிஞ்சுகோங்க கணவன் மனைவி தாம்பத்திய உறவில் சந்தோஷம் மட்டும் இல்லை உங்க துணை நலமும் பாக்கனும் சந்தோஷமா இருங்கனு" கண்டிப்பா சொல்லி தான் இந்த மாத்திரையை எழுதி தந்தாங்க" என தன்னவளின் நெற்றியை முட்டி புன்னகையோடு சொன்னான்.​

கணவன் பேச்சையும் அவனது மனதையும் நினைத்து சத்யவாணி அயர்ந்து போனாள்.​

சத்யமூர்த்தி "நீ நல்லா படி உன் படிப்பு கெட்டு போக நான் காரணமா இருக்க மாட்டேன்டா வாணிம்மா, உன் உடல்நலமும் தான். இரு ஜூஸ் போட்டு வரேன்" என தன்னவள் தலை வருடி கூறியவன் எழுந்து சமையலறைக்கு சென்றான்.​

கணவன் பேசியதை கேட்டு சில நொடிகள் ஸ்தம்பித்து போன சத்யவாணி சுய உணர்வு பெற்று சமையலைறைக்கு விரைந்தாள்.​

இரு கோப்பைகளில் பழச்சாறை எடுத்து வந்தவன் ஒன்றை மனைவியிடம் கொடுத்து விட்டு மற்றொன்றை தான் எடுத்து பருகினான்.​

காலி டம்ளர்களை கழுவி வைத்து விட்டு வந்த சத்யவாணி "இவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படி ஜூஸ் போட்டீங்க?" என கேட்க தன்னவளை அணைத்து கொண்ட சத்யமூர்த்தி "ஆப்பிள் இருந்ததே அதை கட் பண்ணி கொஞ்சம் நட்ஸ், தேன் சேர்த்து அரைச்சுட்டேன் அவ்வளவு தானே இந்த ஜூஸ் தான் வாஞ்சி உனக்கு தருவேன்னு ஃபோன்னில் சொல்லுவான் அதான் அதையே செய்துட்டேன்" என்றபடியே தன்னவள் கன்னதில் முத்தமிட்டான்.​

கணவனின் செயலில் வெட்கம் கொண்டு வேகமாக விலகி சோபாவில் அமர்ந்த சத்யவாணி முகத்தில் வெட்கத்தையும் மீறி அவள் ஏதோ யோசனையில் இருப்பதை கண்ட சத்யமூர்த்தி என்னவென கேட்க​

சத்யவாணி தயக்கத்தோடு "நீங்க என்னை தப்பா நினைக்கலையே?" என சிறிய குரலில் கேட்க​

சத்யமூர்த்தி "போச்சுடா இது என்னத்துக்கு? ஆமாம் உன்னை தப்பா நினைக்குற அளவுக்கு மேடம் என்ன பண்ணீங்க?" என இலகுவான சிரிப்போடு கேட்க​

சத்யவாணி "நீங்க... அப்படி... கேட்டப்போ நான்... அப்படி நடந்துகிட்டனே அ... அது அதனால் நீங்க என்னை தப்பா நினைச்சுட்டீங்களா?" என தடுமாற்றத்தோடு பேச​

நேற்றைய நிகழ்வுகளை மெல்ல யோசித்த சத்யமூர்த்தி மனைவி குறிப்பிடுவதை புரிந்து வாய் விட்டு நகைத்தவன் "லூசு, லூசு நீ சின்ன பிள்ளைங்கறது சரியா போச்சு எனக்கு மட்டும் தான் உரிமை இருக்கா அந்த விஷயத்தில்? உனக்கு இல்லையா? நீ என்னை கட்டிகிட்டா நான் உன்னை தப்பா நினைச்சுடுவேனா? மண்டு மண்டு" என கூறியபடியே தன்னவளை தன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டான்.​

முகம் தெளிந்த சத்யவாணி "பயந்துட்டே இருந்தேன் நேத்து ஒன்னுமே புரியலை ஆனா காலை குளிக்குறப்போ நேத்து நடந்ததுலாம் ஞாபகம் வந்தது அப்போ தான் பயமும் வந்தது நீங்க என்னை தப்பா... அ... அலையுறேன்னு நினைச்சு இருப்பீங்களோனு உறுத்திட்டே இருந்தது அதான் கேட்டுட்டேன் சாரி" என சிறிய குரலில் கூறி முடிக்க.​

மனைவியின் தாடையை பற்றி நிமிர்த்திய சத்யமூர்த்தி "நீ வாய் விட்டு வாடா புருஷா எனக்கு நீ இப்போ வேனும்னு கேட்டா கூட உன்னை நான் தப்பா நினைக்க மாட்டேன் இதுலாம் கணவன் மனைவிக்குள்ள சகஜம்டா வாணிம்மா" என்றான் தன்னவள் நெற்றியில் இதழ் பதித்து.​

சற்று பொறுத்து விலகிய சத்யவாணி "சாரிங்க நேத்து கல்யாண நாளுக்கு நான் உங்களுக்கு ஒன்னுமே பரிசு தரலை ஆனா நீங்க பரிசு கொடுத்ததும் இல்லாம எனக்காக பார்த்து பார்த்து எவ்வளவு செய்யுறீங்க" என மெய்யான வருத்ததோடே கூறினாள்.​

மனைவியின் கன்னத்தை ஒற்றை விரலால் பட்டும் படாமலும் வருடிய சத்யமூர்த்தி "அதான் உன்னையே மொத்தமா கொடுத்துட்டியே அதை விட வேற பரிசு தனியா நீ தரனுமா என்ன?" என கண்சிமிட்டி குறும்பு புன்னகையோடு கேட்க​

கணவனின் தொடுகையில் கூச்சத்தோடு நெளிந்த சத்யவாணி "அது வேறங்க என்னைக்குனாலும் நான் உங்களை சேர வேண்டியவ தானே, தனியா பரிசு நானும் உங்களுக்கு தந்து இருக்கனும் நீங்க வாங்கிட்டு வரலையா? எனக்கு கல்யாண நாள் நினைவு இருந்தது ஆனா நீங்க வருவீங்களோ என்னமோனு சந்தேகம் அதை கேட்க தயக்கம் இதுவரை நானா உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணது கூட இல்லையே வாஞ்சி பேசுவார் கூட சேர்ந்து ரெண்டு வார்த்தை பேசுவேன் அதுவும் அவர் சொல்லி தான் ஆசை இருந்தாலும் தயக்கம், பயம் என்னை விடலை காரணம் கல்யாணம் ஆன அன்னைக்கே உங்ககிட்ட என்னவெல்லாமோ பேசிட்டு இப்போ மாத்தி பேச ரொம்பவே தயக்கமா இருந்தது..." என பேசி கொண்டே போனவள் பேச்சை நிறுத்தி பெரும் தயக்கத்தோடு "...அதோட எங்க அக்காவை நீ...நீங்க..." என ஆரம்பிக்கவும் அத்தனை நேரம் அமைதியாக அவளை பார்த்து கொண்டிருந்தவன் முகத்தில் புன்னைகை மறைந்து இறுக்கம் பரவிட வேகமாக தன்னவள் இதழ்களை தன் இதழ் கொண்டு சிறைப்படுத்தியிருந்தான்.​

கணவனின் செயலில் திகைத்த சத்யவாணி கண்களை அகல திறந்தபடியே இருந்தவள் சற்று பொருத்து மூச்சு காற்றுக்கு தவிக்க தன்னவள் நிலையறிந்து அவளை விடுவித்த சத்யமூர்த்தி கோபமாய் முகம் திருப்பி கொண்டான்.​

சத்யவாணிக்கு தான் ஒன்றும் புரியாமல் போனது திடீரென கணவனிடம் ஏன் இத்தனை வேகம்? அதை தொடர்ந்து அதற்கு நேர்மாறாக இந்த அமைதி ஏன்? என புரியாமல் எதையும் அவனிடம் கேட்கும் துணிவற்று அமைதியாக சற்று தள்ளி அமர்ந்து கொண்டாள்.​

சத்யவாணி எளிமையாய் சமையல் செய்தவள் கணவனை உணவுக்கு அழைக்க தயங்கி தயங்கி அவன் முகம் பார்த்தபடியே நின்றிருக்க மனைவியின் செயல்களை கவனித்திருந்தவன் அவளது எண்ணம் புரிய தற்போது உணவு உண்ணும் மனநிலை இல்லையென்றாலும் தான் உண்ணாவிட்டால் அவளும் பட்டினி கிடப்பாளே என்றென்னி உணவு மேஜைக்கு வந்தவன் அங்கு ஒரு தட்டு மட்டும் இருப்பதை கண்டு வேகமாக சமையலறைக்கு சென்று இன்னொரு தட்டு எடுத்து வந்து அதில் பறிமாறி தான் உண்ண ஆரம்பித்தவன் மனைவி மிரட்சியோடு நிற்பதை கண்டு அவள் புறமாக தட்டை நகர்த்தி அதில் சாதத்தையும் வைத்தான். முகம் சற்று தெளிந்த சத்யவாணி கலங்கிய கண்களோடு உண்ணலானாள்.​

இத்தனைக்கும் இருவரிடம் இருந்தும் ஒரு வார்த்தை கூட வெளிவரவில்லை.​

சத்யமூர்த்திக்கு இன்னும் மனைவிக்கு தன் மனம் புரியவில்லையே என்கிற ஆதங்கம் அவளுக்கோ கணவனுக்கு தன்னை பிடிக்கவில்லையோ என்கிற பாழாய் போன அவளது தாழ்வுணர்ச்சியால் விளைந்த சந்தேகம் ஏதோ வேகத்தில் நடந்தவிட்டதை நினைத்து வருந்துகிறானா? இல்லை கௌதமியின் நினைவை மறந்து நடந்துவிட்ட விஷயத்தில் இருந்து அவளை பற்றிய பேச்சில் அவன் மனம் பழைய நினைவுக்கு போய் குற்ற உணர்வுக்கு உள்ளாகிவிட்டானா? தானே தேவையில்லாமல் அவளை நினைவுப்படுத்தி அத்தனையும் கெடுத்து கொண்டேனா? ஆனால் முட்டாளின் சொர்க்கம் போல் இது எத்தனை நாள் நிலைக்கும்? மறுபடியும் கௌதமியை பற்றி மட்டும் இனி தானாக வாய் திறப்பது இல்லை மற்றபடி நடப்பது நடக்கட்டும் என கண்களை இறுக முடி திறந்து தன்னை தானே சமன்படுத்தி கொண்டாள்.​

முன் மாலை பொழுது ஹால் சோபாவில் அமர்ந்து டிவியை வெறித்து கொண்டிருந்தவனின் மனம் மட்டும் நடந்ததையே நினைத்து நினைத்து குழம்பியது. தன்னவளை இப்படியே விடுவது தங்கள் மண வாழ்வுக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்த சத்யமூர்த்தி டிவியை அணைத்து விட்டு அவளை தேடி சென்றான்.​

தனது அறையில் அமர்ந்து விடுமுறை முடிந்து தரப்பட வேண்டிய அசைன்மெண்டை எழுதி கொண்டிருந்த சத்யவாணி தன்னவனை கண்டு அவசரமாக எழுந்து கொண்டவள் "டீ, காபி எதுவும் வேனுமாங்க?" என முயன்று வரவழைத்த சாதாரன குரலில் கேட்க​

இன்று காலை மனைவிக்கு தன்னோடு இருந்த நெருக்கமும் நேற்றிலிருந்து அவளது குரலில் இருந்த இலகு தன்மையும், உற்சாகமும் அவளிடம் இப்போது கானாமல் போனதை உணர்ந்து கொண்ட சத்யமூர்த்தி அவள் படிக்கும் நேரம் அதை கெடுக்க கூடாது என நினைத்தவன் மறுப்பாக தலையசைத்து விட்டு அறை கதவையும் சாத்தி விட்டே வெளியேறினான்.​

இரவு வரை இருவருக்குள்ளும் இந்த மௌன யுத்தம் தொடர தான் செய்தது.​

மனைவி பசி தாங்கமாட்டாள் என்பதை அறிந்திருந்த சத்யமூர்த்தி சீக்கிரமாகவே இரவு உணவை தானே சென்று வாங்கி வந்தவன் மனைவியின் வரவுக்காக காத்திருந்தான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 20

இருவரும் எந்த பேச்சும் இன்றி அமைதியாக உண்டு முடித்தனர்.​

பால் எடுத்து வந்த சத்யவாணி ஒன்றை கணவனிடம் கொடுத்து விட்டு தானும் ஒன்றை பருகி முடித்து காலி டம்ளர்களை கழுவி வைத்த பின் தனதறைக்கு செல்ல முயல கணவனின் குரல் அவளை தடுத்தது.​

சத்யமூர்த்தி "உட்கார் வாணி உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்" என்றிட​

அமைதியாய் ஒற்றை சோபாவில் சென்று சத்யவாணி அமர சத்யமூர்த்தி "பக்கத்தில் கூட உட்கார கூடாதா? அத்தனை வேண்டாதவனா போய்ட்டனா வாணி நான் உனக்கு? நேத்து நைட் உனக்கு என் மேல் இருந்த நம்பிக்கை இப்போ இல்லையே அது ஏன்? உன்னை கொடுக்குற அளவுக்கு நம்பினவளுக்கு இப்போ என் மேலான அந்த நம்பிக்கை எங்கே போச்சு?" என சற்று அதட்டலாகவே வினவினான்.​

கணவனின் அதட்டலில் சற்று மிரண்ட சத்யவாணி "உ... உங்களை நான் எப்போதுமே நம்புறேன் ஆனா உங்க மனசு அது... அதில் ..." என தடுமாற்றத்தோடு பேசி கொண்டே போக ஆத்திரமாக எழுந்த சத்யமூர்த்தி "பைத்தியமாடி நீ? இன்னொருத்தன் பொண்ட்டியை நினைச்சுகிட்டு இருக்கேன்னு இன்னும் எத்தனை நாளைக்குடி என்னை நீ சொல்லுவ? நான் அத்தனை கேவலமானவன்னு நினைக்குறியா? அவ தான் என்னை வேனாம்னு தூக்கியெறிஞ்சுட்டு ஊர், உறவு முன்னே அவமானப்படுத்திட்டு போய்ட்டாளே அவளை ஏன் நான் இன்னும் நினைச்சு தொலைய போறேன்?​

உன்னை வச்சு கடைசி வரை காப்பாத்துவேன்னு அக்னி மேல் சத்தியம் பண்ணி தானே உன் கழுத்தில் தாலி கட்டியிருக்கேன் அப்புறமும் எப்படி என்னை தூக்கியெறிஞ்சவளை நினைச்சுட்டு வாழ்வேன்? நானும் உங்க அக்காவும் என்ன பல வருஷமா நேசிச்சவங்களா? எங்களை பத்தி ஏதாவது உனக்கு தெரியுமா? அவ தான் ஏற்கனவே வேற ஒருத்தனை விரும்பி இருந்தாளே அப்புறம் எப்படி அவ என்னை விரும்புவா? என்னை வேனாம்னு தானே போனா?​

இன்னைக்கு காலை இதே சோபாவில் நான் உனக்கு கொடுத்த முத்தம் கூடவா உனக்கு சொல்லலை என் மனசை? நேத்து நமக்குள்ள நடந்தது என்ன? உயிரும் உணர்வுமா நாம மனசார இன்னும் கலக்கலை ஆனா உடல்கள் கலந்துட்டு பட் அதுக்கு முன்னே உன் மனசில் நானும், என் மனசில் நீயும் இருந்ததால் தான் அது நடந்தது மத்தபடி நாம இன்னும் நெருக்கமா பேசி கூட பழகலைனு நான் ஒத்துக்குறேன். உன்னை மனைவியா ஏத்துகிட்டு ஒரு ராத்திரி வாழ்ந்த பிறகுமாடி அவளை நினைப்பேன்? அதையும் நீயே சொல்லுறியே என்னை ஏன் இப்படி பேசி சித்ரவதை பண்ணுற உன்னை விட்டு இந்த சந்தேக பேய் எப்போ தான் தொலையும்? என்னை நீ நம்பவே மாட்டியா? என் நெஞ்சை கிழிச்சு ஹனுமார் மாதிரியா காட்ட முடியும் அதில் நீ இருக்கேனு அப்படி கிழிச்சா கூட அதில் ரத்தமும், நரம்புகளும் தான் தெரியும் ஆனா அது துடிக்கறது உனக்காக தான்டி " என ஆங்காரமாகவே கத்தினான்.​

கணவனின் கோபத்தில் மிரட்சியோடு கண்ணீர் வழிய நின்றிருந்த சத்யவாணி "இல்லைங்க உங்களை நான் கடவுள் சத்தியமா சந்தேகபடலை காலேஜில் அத்தனை பேர் முன்னே எங்க மேல் பொய் பழி விழுந்து எங்களை கேவலமா பேசினப்போ கூட நீங்க எங்களுக்கு ஆதரவா நின்னீங்க அதுக்கப்புறமா நானே கேட்டப்போ நீங்க சொன்ன பதில் தான் மொத்தமா என்னை உங்க பக்கம் சாய்ச்சுட்டு, அப்புறமும் நான் ஏன் உங்ககிட்ட சகஜமா பேசலைனா அதுக்கு காரணமும் கௌதமி அக்கா..." என்றவள் நிமிர்ந்து தன்னவனை பார்க்க அவனது ஆத்திர முகத்தை கண்டு வேகமாக "...இல்லை கோவப்படாதீங்க நான் சொல்ல வந்ததே வேற எங்க அக்கா உங்களை தூக்கியெறிஞ்சா சரி ஆனா நீங்க அவளை மனசில் நினைச்சு இருப்பீங்களே இப்போலாம் கல்யாணம் நிச்சயமாகிட்டாவே மனசுக்குள்ளேயே அவங்களை நேசிக்க ஆரம்பிச்சுடுறாங்க தினம் போன்லாம் பேசிக்குறாங்க நேரில் கூட சந்திச்சுக்குறாங்க எங்க பெரியம்மாவுக்கு பயந்து அக்கா உங்ககிட்ட எதையும் சொல்லாம இருந்து, நீங்க எங்க அக்காவை விரும்பி இருப்பீங்கனு நினைச்சேன் அதை தான் நான் சொன்னேன் மத்தபடி உங்களை சந்தேகம்லாம்படலை நீங்களா இதுவரை வாய் விட்டு ஒரு வார்த்தை என்கிட்ட நான் அவளை விரும்பலை உன்னை தான் விரும்புறேன்னு சொல்லி இருக்கீங்களா? அப்புறம் எந்த நம்பிக்கையில் நான் இருக்கறது? நான் போறேன்னு சொன்னப்போவும் வாஞ்சிக்கு கல்யாணம் ஆகும் வரை இருனு சொன்னவர் தானே நீங்க? அப்போ உங்க மனசில் நான் இல்லைனு தானே நினைக்க தோனும் அதோட அக்கா நினைப்புனு நானே கற்பனை பண்ணிகிட்டேன்ங்க" என அழுகையோடே கூறினாள்.​

மனைவியின் பேச்சை கேட்டு தன் நெற்றியில் தானே அடித்து கொண்ட சத்யமூர்த்தி தன் செயலால் தன்னை அதிர்வோடு பார்த்த மனைவியை இழுத்து தன்னோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டவன் அவளது கண்ணீரை மென்மையாய் துடைத்து விட்டு "ஏன்ம்மா இப்படி இருக்க? உண்மையா சொன்னா உங்க அக்கா முகம் கூட எனக்கு சரியா நினைவு இல்லை இப்போனு இல்லை எங்க கல்யாணம் நடக்கறதா இருந்த சமயம் கூட, ஏன்னா உங்க அக்காவை நான் ரெண்டே முறை தான் நேரில் பார்த்தே இருக்கேன். பெண் பார்த்த அன்னைக்கும், நிச்சயத்தின் போதும் அவ்வளவு தான். சரியா பாக்காத ஒருத்தியோட முகம் எனக்கு எப்படி நினைவு இருக்கும்? அவ ஃபோன் நம்பர் கூட என்கிட்ட இல்லை உங்க பெரியம்மா பண்ண சதிகளில் அதுவும் ஒன்னு.​

வாஞ்சி சொல்லுக்கு கட்டுபட்டேன். அவன் என்னை விட பக்குவமானவன் அதான் எனக்கு இளையவன்னாலும் அவன்கிட்ட என் வாழ்க்கையை ஒப்படைச்சேன் ஆனா உங்க அக்கா மண்டபத்தில் என்னை விட்டு போனதில் என்னை விட அதிகம் துடிச்சு போனது என் தம்பி தான் என் வாழ்க்கையை நினைச்சு, எனக்கு அவமானம் ஆகிட்டேனு, நான் இப்படியே இருந்துடுவேன்னு பயந்து போனான் அதான் உங்க பெரியப்பா உன்னை பத்தி பேசவும் உடனே உன்னை எனக்காக உங்க வீட்டில் கேட்டான் ஆனா அவனோட இந்த தேர்வு தப்பாகலை..." என்றபடியே மனைவியின் கன்னத்தை மென்மையாக தட்டி கொடுத்து தொடர்ந்தான்.​

"...உண்மையா உங்க அக்காகிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட நான் அப்போ பேசினது இல்லை ஃபோட்டோ இருந்தது ஆனா பாக்க தோனலை அவ பெயரே எனக்கு இப்போ கிட்டதட்ட மறந்துட்டு அந்த அளவுக்கு தான் அவளுக்கும் எனக்குமான மொத்த சம்மந்தமே என்னை வெறுத்துட்டு உங்க அக்கா போகலை அவ விரும்பினவனை நாடி போய்ட்டா அது அந்த சூழ்நிலையில் தப்புனாலும் அவளுக்கு வேற வழியே இல்லை உங்க பெரியம்மா பண்ண வேலை அப்படி சினிமா, சீரியல் வில்லி மாதிரி கண்ட வேலை செய்து அவங்களை பிரிக்க பார்த்து அதுவே உங்க அக்காவை தூண்டி விட்டு அப்படி ஒரு விஷயத்தை செய்ய வச்சு இருக்கு.​

எங்க அம்மா, அப்பா, வாஞ்சி மேல் ஆணையா நீ மட்டும் தான் என் மனைவி போதுமா? நேத்து நீ என் மனசில் இருந்ததால் தான் அத்தனையும் நடந்துச்சு சும்மா உணர்ச்சிவசப்பட்டு இல்லை நான் மனகட்டுப்பாடு உள்ளவன் தான்ம்மா நீ அப்போவும் மறுத்து இருந்தா சத்தியமா நான் விலகி இருப்பேன் உன் கண்ணில் என் மேலான நேசம் தெரிய ஆரம்பிச்சு ரொம்ப நாள் ஆச்சு வாணி, நீ என்கிட்ட பேசும் போது உன் குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருக்கும் அதையும் நான் உணர்ந்து இருக்கேன் உன் படிப்பு கெட கூடாதுனு தான் நான் எதையுமே உன்கிட்ட காட்டிக்கலை உன்னை பார்க்க ஆசை வரும் போதுலாம் ஓடி வருவேன் ஆனா தம்பியை பாக்க வந்தேன்னு சொல்லிடுவேன். ஆனா நேத்து நீ வச்சிருந்த வகிட்டு குங்குமம் சொன்னுச்சு உன்னோட மனசை தெளிவா அப்புறம் ஊருக்கு போறேன்னோன தவிச்சது,​

என்னோட ஐஸ்கீரிமை எடுத்து சாப்பிட்டியே அதுலாம் தான் என்னை முழுசா நிலை தவற வச்சுட்டு மழையில் நனைஞ்ச உன்னை அத்தனை நெருக்கத்தில் அப்படி பார்த்தப்போ சத்தியமா என்னால் முடியலை அதான் கிஸ் பண்ணேன் அப்புறம் உன் படிப்பு, வயசு நினைப்பு வந்து தயங்கினேன் உன்னையே கேட்டேன் நீயே சம்மதிச்ச பிறகு தானே நாம வாழ ஆரம்பிச்சோம் இதில் எதையும் என்னால் தப்பா நினைக்க முடியலை வாணிம்மா..." என அத்தனை நேரம் மென்மையாய் சொன்னவன் மனைவியை விலக்கி பற்றியபடியே தொடர்ந்தான்​

"...இனி நமக்குள்ள இயல்பான பந்தம் இருக்கனுமா? வேனாமானு நீ தான் சொல்லனும் அதுவும் வாய் விட்டு சொல்லனும் கட்டின புருஷன் என்கிட்ட உனக்கு என்ன வெட்கம்? உன்னை நினைச்சே இந்த ஆயுள் முழுக்க தனியாவே கூட நான் வாழ்ந்துடுவேன். நீ விரும்பினபடி படிச்சு முடி உன் விருப்பம் போல் வேலைக்கு போ, இல்லையா நம்ம தொழிலிலேயே பொறுப்பு எடுத்துகோ உன் தம்பி, தங்கையை படிக்க வை அம்மா, அப்பாவை கவனிச்சுகோ ஆனா எங்களை தனியா மட்டும் விட்டு போய்டாதே வாஞ்சி தாங்கமாட்டான்... நானும் தான்டி" என்றவன் மறுபடியும் அவளை இழுத்து தன் மார்போடு அணைத்து கொண்டான்.​

கணவனின் குரல் கடைசியாய் கரகரத்து ஒலித்திட சத்யவாணி தன்னவனின் குரலில் தொனித்த மாற்றத்தை உணர்ந்து நிமிர்ந்தவள் அவனது கண்கள் கலங்கி இருப்பதை கண்டு பதறி போனவளாக "என்னங்க நீங்க அழலாமா? காலமெல்லாம் உங்க கூடவே வாழ்றதை விட வேற பாக்கியம் எனக்கு என்னங்க இருக்கு? உங்க முகம் பார்த்துகிட்டே இருந்தா கூட போதும் எனக்கு. நான் ஆசைப்பட்டேன்ங்கறதுக்காக எங்க அப்பாகிட்ட பேசி அவங்க சம்மதிக்கலைனாலும் என்னை படிக்க வைக்குறீங்க அதுகாக உங்க உயிரா இருக்கும் தம்பியை பிரிச்சு இருக்கீங்க உங்களோட வேலையெல்லாம் ஒதுக்கி வச்சுட்டு எங்களை பார்க்க வரீங்க, அப்படி வரும் போதுலாம் என்னை மறக்கலைங்கறது போல் ஏதாவது வாங்கிட்டு வருவீங்க எதையும் வெளிகாட்டிக்க முடியாம நானும் தான் தவிச்சேங்க,​

வாஞ்சியை விட்டும் என்னால் போக முடியாது என்னை அம்மா அம்மானு சொல்றவர் அவர் ஆனா அவர் தான் எனக்கு பல நேரம் தாயா இருந்து தாங்கி இருக்கார். பெத்த தாயே கூட இவ்வளவு அனுசரனையா எனக்கு இருந்தது இல்லை வாஞ்சி அத்தனை அன்பா என்னை கவனிச்சுப்பார். பெத்த அம்மாவுக்கு பிள்ளை செய்யும் பணிவிடைக்கு ஒரு படி மேலேயே அவர் எனக்கு செய்து இருக்கார். என் பீரியட்ஸ் அப்போ அவர் என்னை கவனிச்சுகிட்டதை போல் எங்க அம்மா கூட என்னை பார்த்துக்கிட்டது இல்லை.​

கொஞ்சம் நாளாவே உங்களை விட்டு போகனும்ங்குற நினைப்பே எனக்கு கஷ்டமா தான் இருந்துச்சு ஆனா அப்போ வீராப்பா பேசிட்டு இப்போ மாத்தி பேச மனசு இடம் கொடுக்கலை என்னை ஏத்துகோங்கனு கேட்கறது ஏதோ யாசகம் கேட்கறது போல் மனசை போட்டு பிசைஞ்சுச்சு அதான் அமைதியா அத்தனை வலியையும் பொறுத்துகிட்டு இருந்தேன் இப்போ கேட்குறேன் நான் உங்க கூடவே ஆயுளுக்கும் வாழுனுங்க என்னை ஏத்துப்பீங்களா? வாஞ்சிக்கு நல்ல மனைவி வரனும் அவர் ஆசைப்படி நம்ம குழந்தைங்க ஒன்னா வளரனும் நடக்குமா?" என கண்ணீரோடு கணவன் முகம் பார்த்தபடி கேட்டாள்.​

மனைவியின் கண்ணீரை துடைத்து விட்டவன் அவளை தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கமாக அணைத்து கொண்டு "நடக்கும் நிச்சயம் நடக்கும் நீ இல்லாம இனி நாங்க இல்லைம்மா" என நெகிழ்ந்த குரலில் கூறியபடியே தன்னவள் உச்சியில் இதழ் பதித்தவன் மறக்காமல் கௌதமி, நரேன் தன்னை கான வந்த விவரமெல்லாம் கூறியிருந்தான்.​

இருவருக்கும் இடையே இருந்த அத்தனை தடைகளும் இன்று தகர்ந்திட இயல்பான புது மண தம்பதிகள் போல் எந்த நெருடலும் இல்லாமல் மகிழ்வோடு வாழ ஆரம்பித்தனர்.​

காலை குளியலறையில் இருந்து வந்த சத்யவாணி அறையில் கணவனை கானாது தேடியவள் சமையலறையில் சப்தம் கேட்டு அங்கே செல்ல சத்யமூர்த்தி மும்மரமாக ஏதோ சமைத்து கொண்டிருந்தான்.​

சத்யவாணி முறுவலோடு பூனை போல் அடி மேல் அடி வைத்து கொலுசு, மெட்டி சப்தம் கேட்காதவாறு நடந்து அவனருகே சென்றவள் ஏனோ மனம் குறுகுறுக்க அவனை பின்னிருந்து அணைத்து கொண்டவள் "குட்மார்னிங்" என்றிட​

தீயை குறைத்து வைத்த சத்யமூர்த்தி தன்னவள் கை பற்றி தன் முன் இழுத்து இறுக அணைத்து அவளது கன்னத்தில் முத்தமிட்டு அவளை வாகாக தூக்கி சமையல் மேடை மேல் அமர வைத்தவன் காபியை அவளுக்கு ஊட்டி விட மறுக்காமல் பருகிய சத்யவாணி "என்ன சார் இன்னைக்கே செம்ம ஸ்மார்ட்டா இருக்கீங்க" என்றபடியே தன்னவன் மீசையை பற்றி செல்லமாய் இழுத்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி "எல்லாம் இந்த மேடம் கொடுத்த பூஸ்ட் தான் சரி நீ போய் உட்கார் டிபன் ரெடி எடுத்துட்டு வரேன்" என சிரிப்போடு அவளை இறக்கி விட்டாலும் அவளது இடுப்பை விடாது பற்றியிருக்க சத்யவாணி போலியாக முறைத்தவள் "ஐயா சரியில்லையே நீங்க போங்க நான் எடுத்துட்டு வரேன்" என சிரிப்போடு அவனிடம் கூறியவள் சட்டென அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு நழுவி கொண்டாள்.​

இருவரும் ஒன்றாய் உணவை முடித்து கொண்டு சோபாவில் அமர்ந்து டிவி பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.​

சத்யமூர்த்தி மனைவியை சீண்டியபடியே இருக்க சத்யவாணி தன்னவன் செயலில் கூச்சம் கொண்டு நெளிந்தவள் "நீங்க சரியா இல்லை விடுங்க மதியத்துக்கு சமைக்கனும் என்ன வேனும்னு சொல்லுங்க" என கேட்க​

சத்யமூர்த்தி "அதுலாம் ஆர்டர் போட்டுக்கலாம் நமக்கு நிறைய வேலை இருக்குடி என் பூனைக்குட்டி..." என கொஞ்சியவன் டிவியை அணைத்து விட்டு தன்னவளை அலேக்காக தூக்கி அறையை நோக்கி நடந்தபடியே "என்ன நீ வெயிட்டே இல்லை பஞ்சு மூட்டை மாதிரி இருக்க நல்லா சாப்பிட்டு உடம்பை தேத்து இன்னும் நாலு மாசம் தான் இருக்கு உன் படிப்பு முடிய அப்புறம்..." என அவளது காது மடல் அருகே குணிந்து சரசமாய் ரகசியம் பேசியபடியே வர தன்னவன் பேச்சும் செயலும் சத்யவாணியை நிலை கொள்ளாமல் தினறடித்திட கால் விரல்களை கூச்சதில் மடக்கி கொண்டவள் அவன் அனிவித்திருந்த சலங்கை மெட்டியும், கொலுசும் சினுங்கிட அவனது பனியனை இறுக பற்றி தன்னவன் முடியடர்ந்த மார்பில் முகம் புதைந்தவள் "என்னங்க..." என காற்றாகி போன குரலில் சினுங்கவும், அதற்குள் தங்கள் அறைக்குள் வந்திருந்த சத்யமூர்த்தி ஒற்றை காலால் அறை கதவை தள்ளி தாழிட்டவன் தாபத்தோடு தன்னவளது இதழ்களை தன் இதழ் கொண்டு மூடினான்.​

மனம் விட்டு பேசி இருந்தால் என்றோ தீர்ந்திருக்க வேண்டிய பிரச்சனை தானே எதையும் மனம் திறந்து பேசி விட்டாலே போதும் பிரச்சனை முடிந்து விடும்.​

அடுத்திருந்த இரு தினங்களும் கண்மூடி திறப்பதற்குள் கடந்திருந்தது.​

கணவனை பிரியும் போது சத்யவாணி கண்கள் கலங்கினாலும் அதை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு புன்னகையோடே அவனை அனுப்பி வைத்தாள்.​

தன் அண்ணன் அண்ணியின் வாழ்வு சீரானதில் வாஞ்சிநாதன் மனம் மகிழ்ந்திருந்தான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 21

சத்யமூர்த்தி அடிக்கடி சிதம்பரம் வந்து போனான். தம்பியின் திருமண பேச்சை மறுபடியும் ஆரம்பிக்க அண்ணியின் படிப்பு முடியட்டும் என இளையவன் திடமாகவே கூறினான்.​

காலம் வேகமாக ஓடி மறைய சத்யவாணியின் படிப்பு முடிந்திருந்தது.​

சிதம்பரம் வீட்டை சத்யவாணியின் சான்றிதழ்கள் வாங்கும் வரை காலி செய்ய வேண்டாம் என சத்யமூர்த்தி கூறியிருந்தான் அவ்வபோது மருத்துவர் ஞானமணியை மனைவிகாக பார்க்க வேண்டியிருப்பதால் அங்கு வீடு இருப்பது நல்லது என நினைத்தான். வாஞ்சிநாதன் கோவைக்கே மாற்றல் வாங்கி கொண்டான்.​

சத்யவாணி கோவை திரும்பியதில் இருந்தே கணவனை ஒட்டி கொண்டே அலைந்தாள். சத்யமூர்த்தியும் மனைவியை விட்டு அகலாமல் இருந்தான். இத்தனை கால பிரிவுக்கும் சேர்ந்து வாழ்ந்தார்கள்.​

தொழில் சம்மந்தமாக சத்யமூர்த்தி ஜெர்மனி பயணம் போக வேண்டியிருக்க அதையே நல் வாய்ப்பாக எடுத்து கொண்ட வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணன், அண்ணியின் தேன்நிலவு பயணமாகவும் அதை மாற்றியிருந்தான்.​

மில் நிர்வாக பொறுப்புகளில் சத்யவாணியை சகோதரர்கள் ஈடுபடுத்த முடிவு செய்து அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்தனர் அதன் ஒரு பகுதியாக தான் சத்யவாணியின் ஜெர்மனி பயணத்தை வாஞ்சிநாதன் திட்டமிட்டதே.​

வெகுவாக தயங்கிய சத்யவாணியை சகோதரர்கள் இருவரும் எடுத்து கூறி சம்மதிக்க வைத்தனர். மில் நிர்வாகத்தில் சத்யமூர்த்திக்கு உள்ள அத்தனை அதிகாரங்களும் சத்யவாணிக்கும் உண்டு என சட்ட ரீதியாகவும் பதிவு செய்தனர்.​

ஆரம்பத்தில் ஒன்றும் புரியாமல் தடுமாறியவளை மெல்ல மெல்ல சொல்லி கொடுத்து சத்யமூர்த்தி தேற்றினான். அவன் தொழில் தொடர்பாக வெளிநாடு செல்லும் சமயம் சத்யவாணி தனியே மில்லை நிர்வாகிக்கும் அளவுக்கு தேறியிருந்தாள். ஆரம்பத்தில் அவசர தேவைக்கு வாஞ்சிநாதன் அவளுக்கு உதவிக்கு என சென்று வந்ததும் பின்னாளில் தன் அண்ணியில் திறமை கண்டு மகிழ்வோடு தன் பணியை கவனிக்க சென்று விட்டிருந்தான்.​

தந்தை எவ்வளவோ மறுத்தும் சத்யவாணி உடன்பிறந்தவர்கள் பெயரில் சேமிப்பு கணக்கு ஆரம்பித்து அதில் மாதம் தோறும் பணம் போட ஆரம்பித்தாள். வீட்டு தேவைக்கும் என பணம் அனுப்பினாள். பெரியவர்கள் மறுத்து அது வாக்குவாதமாக மாறும் முன் சத்யமூர்த்தி தலையிட்டு அவர்களை அமைதியாக்கினான் இது மகளாய் அவளது கடமை அதை செய்வதை தடுக்க வேண்டாம் இதில் தனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை இதுவும் தன் குடும்பம் எனக்கும் செய்ய உரிமையுண்டு என அன்போடு கேட்டு கொண்டான்.​

நாட்கள் இறகாய் பறந்தது...​

சத்யவாணிக்கு கல்லூரி சான்றிதழ்கள் வாங்க வேண்டி இருந்தது அப்போது சத்யமூர்த்திக்கு முக்கிய மீட்டிங் இருக்க சத்யவாணி வாஞ்சிநாதனோடு சிதம்பரம் சென்றாள்.​

வாஞ்சிநாதன் சக ஆசிரியர்களை கான சென்று விட சத்யவாணி தன் படிப்பு சான்றிதழ்களை துறை அலுவலகத்தில் பெற்று கொண்டு தோழிகளோடு அரட்டை அடித்தபடி வராண்டாவில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்த போது மயங்கி சரிய அவளது தோழிகள் மூலம் விவரம் அறிந்து பதறி போய் வந்த வாஞ்சிநாதன் உடனடியாக அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து போனான்.​

சத்யவாணியை பரிசோதித்து வந்த மருத்துவர் பதற்றத்தில் இருந்த வாஞ்சிநாதனை கண்டு முறுவலித்தவர் "நீங்க முதலில் ரிலாக்ஸ் ஆகுங்க சார், உங்களுக்கு தான் இப்போ நான் பீபி பாக்கனும் போலிருக்கே" என கேலி பேச​

வாஞ்சிநாதன் "என்ன டாக்டர் ஜோக் அடிச்சுட்டு இருக்கீங்க. அண்ணிக்கு என்ன ஆச்சு? ஏன் மயக்கமாகிட்டாங்க? தண்ணி தெளிச்சு கூட எழுந்துக்கவே இல்லையே ஆபத்து ஒன்னும் இல்லையே சொல்லுங்க டாக்டர்..." என படபடக்க​

ஞானமணி "ஆபத்தா? ரொம்பவே சீரியஸ் விஷயம். இதான் நீங்க உங்க அண்ணியை கவனிச்சுக்கற லட்சனமா? உங்க அண்ணனை உடனே ஃபோன் போட்டு வர சொல்லுங்க அவர்கிட்ட தான் நான் பேசனும் உங்ககிட்ட பேச ஒன்னும் இல்லை" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் கண்கள் கலங்கவும் அப்போது அங்கு வந்த சத்யவாணி அதனை கண்டு "வாஞ்சி, அமைதியா இருங்க எனக்கு ஒன்னும் இல்லை டாக்டர் பாவம் அழுதுடுவார் போலிருக்கு" என சிறிய குரலில் சொல்லவும்​

ஞானமணி சிரிப்போடு "பெரிய காலேஜ் புரஃபசர் அழறீங்களே. பயப்படாதீங்க எல்லாம் நல்ல விஷயம் தான் உங்க அண்ணி கர்ப்பமா இருக்காங்க ஆமாம் அவங்க அம்மா ஆகிட்டாங்க. நீங்க சித்தப்பா ஆகியாச்சு" என சிரிப்போடு கூறினார்.​

மருத்துவர் சொன்ன சேதியில் திகைத்தவன் "அ... அண்ணி அண்ணி... நீங்க அம்மா..." என மகிழ்ச்சியில் பேச முடியாமல் கண் கலங்கி தவித்தவன் அவளது கரம் பற்றி வாழ்த்தினான் முகமும் அகமும் மலர்ந்தவனாக. வேகமாக அறையை விட்டு வெளியேறி அடுத்த பத்தே நிமிடத்தில் பெரிய பை முழுக்க சாக்லேட்டோடு வந்து மருத்துவமனையில் இருந்த அனைவருக்கும் தந்து தன் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினான்.​

ஞானமணி "எனக்கே ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு, இப்படி பாசமான அண்ணி, கொழுந்தனாரை நான் பார்த்தது இல்லை அம்மா மாதிரி அண்ணி இருப்பாங்க பார்த்து இருக்கேன் இப்படி அண்ணிக்கே அம்மாவா மாறி பார்த்துகிட்டது நீங்க தான். உங்க அண்ணனை வர சொல்லுங்க மத்ததை பேசிக்கலாம் அவர்கிட்ட நான் கொஞ்சம் சத்யவாணி ஹெல்த் பத்தி சொல்லனும் பயப்படும்படியா எதுவும் இல்லை மனைவி கர்ப்பமா இருக்கும் போது கணவனுக்கு சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள்னு சிலது இருக்கு அதுக்காக தான்,​

தாயும், சேயும் நல்லாவே இருக்காங்க நாள் கணக்கு தான் ஆகியிருக்கு அதனால் இரட்டிப்பு கவனம் தேவை. பேசிக் டெஸ்ட்கள் பண்ணனும் அப்புறம் மருந்துலாம் எழுதி தரேன் எடுத்துக்கட்டும் முக்கியமா சத்யவாணி சந்தோஷமா இருந்தாலே போதும் உங்களுக்கு சொல்ல வேனாம் பார்த்துகோங்க நீங்க கோவை தானே? அங்கேயும் பெஸ்ட் டாக்டர்ஸ் இருப்பாங்க ஏதாவதுனா நேரடியா எனக்கு கால் பண்ணுங்க" என புன்னகையோடே கூறி அனுப்பி வைத்தார்.​

இருவரும் வீட்டிற்கு வந்த உடன் பூஜை அறையில் விளக்கு ஏற்றி வைத்த சத்யவாணி "உங்களுக்கு தான் வாஞ்சி நான் நன்றி சொல்லனும் எங்கேயோ இருந்தவளை இன்னைக்கு இத்தனை உயர்த்தினது நீங்க தான் படிப்பு, குடும்பம்னு அத்தனையும் எனக்கு அமைய நீங்க மட்டும் தான் காரணம். நீங்க மட்டும் என்னை அப்போ டாக்டர்கிட்ட அழைச்சுட்டு போய் வைத்தியம் பாக்கலைனா இன்னைக்கு இப்படி ஒரு வரம் எனக்கு கிடைச்சு இருக்குமா? கடவுள் மனித ரூபத்தில் வந்து உதவுவாருனு கேள்விபட்டு இருக்கேன் எனக்கு நீங்க அப்படி தான் வாஞ்சி. தாயா அக்கறையை, அன்பை காட்டுறீங்க, அப்பாவா பாதுகாக்குறீங்க, நண்பனா, ஆசானா வழிநடத்துறீங்க, என்னை பொறுத்த வரை நீங்க தான் எனக்கு மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம்" என கண்கள் கலங்கியவளாக கூறி கை கூப்பினாள்.​

தன் அண்ணியின் பேச்சையும், செயலையும் கண்டு பதறியவன் அவளது கரம் பற்றி இறக்கி விட்டு "நான் எப்போதும் சொல்றது மாதிரி நீங்க தான் என் அம்மா. என் அம்மாவுக்கு நான் செய்யாம யார் செய்வா? இதோ எனக்கு போட்டிக்கு குட்டி பாப்பா வர போகுது ஆனாலும் நான் தான் உங்களுக்கு முதல் பிள்ளை மறந்துடாதீங்க..." என கேலியாக ஆரம்பித்தவன் "...மனசு நிறைஞ்சு இருக்கு அண்ணி. நான் அண்ணன்னு மட்டுமே இருந்த வீட்டுக்குள்ள தேவதையா வந்தீங்க இதோ குழந்தை வர போகுது இது போதும்" என நெகிழ்ந்து போனவனாக முடித்தான்.​

சத்யவாணி "போதாது இந்த குட்டி பாப்பா விளையாட நீங்க ஒரு தம்பி இல்லை தங்கச்சி பாப்பா எப்போ தர போறீங்க? எப்போதும் உங்க அண்ணனுக்கும் எனக்கும் மூத்த பிள்ளை நீங்க தான். உங்களுக்கு ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணாம எங்க மனசு நிறையாதே சொல்லுங்க உங்க மனசில் யாராவது இருந்தா தயங்காதீங்க அப்போலேர்ந்து கேட்குறோம் வாயை திறக்காம நழுவுறீங்களே இப்போ குட்டி பாப்பா கேட்குறா சொல்லுங்க" என சிரிப்போடு தன் வயிற்றை சுட்டிகாட்டி மிரட்டலாக கேட்டாள்.​

வாஞ்சிநாதன் சற்று வெட்கப்பட்டவன் "அ... அது வந்து அண்ணி எனக்கு உங்க தங்கை ஆதிரையை பிடிச்சு இருக்கு" என தயக்கத்தோடே கூறிட​

முகம் மலர்ந்த சத்யவாணி "இ... இதை நான் எதிர்பாக்கலை பணத்தை பெருசா நினைக்காதவங்க, குணத்திலும் ரொம்ப உயர்வு. ஆதி கொடுத்து வச்சவ, உங்க அண்ணன்கிட்ட இப்போவே பேசுறேன் அவரே எங்க வீட்டில் பேசட்டும் நீங்க நல்லா இருக்கனும் வாஞ்சி" என கண்கள் கலங்க அவனது கரம் பற்றி வாழ்த்தினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "முதல்ல அண்ணனுக்கு வீடியோ கால் பண்ணி குட்டி பாப்பா வரவை சொல்லுங்க என் விஷயத்துக்கு ஒன்னும் அவசரம் இல்லை ஆதி படிப்பு முடியட்டும் அவளுக்கு இன்னும் பரீட்சை முடியலையே அதான் சொல்லலை அண்ணி இப்போ கல்யாண பேச்சை ஆரம்பிச்சு, மாமா அவ படிப்பை நிறுத்தவா? குட்டி பாப்பா வருது அதை பாருங்க" என்றான் திடமாகவே.​

சத்யவாணி கணவனோடு பேச போக வாஞ்சிநாதன் மனம் மகிழ்ந்தவனாக பாயசம் செய்ய சென்றிருந்தான்.​

தான் தந்தை ஆகும் செய்தி கேட்டு மகிழ்ந்து போன சத்யமூர்த்தி அன்றே புறப்பட்டு சிதம்பரம் வந்து சேர்ந்தவன் மறுநாளே மனைவியோடு மருத்துவரை பார்த்தான் இன்னும் உருவம் பெற்றிடாத கருவை மருத்துவர் ஸ்கேன் மூலம் காட்டிட அதை கண்ட சத்யமூர்த்தி மகிழ்ச்சியில் அழுதிருந்தான்.​

தன் மாமனார், மாமியார், சித்தி, சித்தப்பாவுக்கு ஃபோன் செய்து சத்யமூர்த்தியே மனைவி குழந்தை உண்டாகியுள்ள விவரம் கூறினான்.​

வீட்டிற்கு வந்து தன் தம்பியிடம் தன் மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்து கொண்டவன் "...நீ மட்டும் உறுதியா எங்க கல்யாணத்தை நடத்தி ஒவ்வொன்னா யோசிச்சு யோசிச்சு செய்யலைனா இன்னைக்கு நம்ம குடும்பம் இப்படி வளர்ந்து இருக்காது வாஞ்சி நீ என்னை விட பக்குவமானவன்டா" என இளையவனை அணைத்து கொண்டான்.​

வாஞ்சிநாதன் "நீயும் இப்போ அண்ணி கூட சேர்ந்துட்டியா? இது நம்ம குடும்பம் அண்ணா, நீங்க யாரோவா? எனக்கு இன்னொரு அம்மா, அப்பா உங்களுக்காக நான் செய்யாம யார் செய்வா? போ போய் அண்ணியை கவனிச்சுகோ" என சிரிப்போடு கூறிட​

உடை மாற்றி வந்த சத்யவாணி "என்னங்க கல்யாண விஷயம்..." என எடுத்து கொடுக்க​

சத்யமூர்த்தி "அட ஆமாம்! ஏன்டா உன் மனசை கூட உன் அண்ணிகிட்ட தான் சொல்லுவியா? அண்ணி வந்தோன அண்ணன் அன்னியமா போய்டனா? எத்தனை முறை கேட்டேன் சொன்னியா என்கிட்ட?" என போலியாக கோவப்பட​

வாஞ்சிநாதன் "எல்லா பிள்ளைக்கும் அப்பாவை விட அம்மா ஒரு படி மேலே தானே அண்ணா. தன் மனசை மகன்கள் அம்மாகிட்ட தான் முதலில் சொல்லுவாங்க அதான் நானும் பண்ணி இருக்கேன் ஆனா ஆதியை நான் விரும்ப காரணமும் அண்ணி தான், வேற வீட்டு பெண் எனக்கு மனைவியா வந்து நமக்குள்ள எதுவும் பிரச்சனை ஆகிட கூடாது அதே அக்கா, தங்கைனா இப்போ மாதிரி காலத்துக்கும் ஒற்றுமையா இருப்பாங்களே அதோட அம்மா மாதிரி பொண்டாட்டி வேனும்னு பசங்க நினைப்பாங்க எனக்கு என் அண்ணி தானே அம்மா அதான் அவங்களை மாதிரியே வேனும்னு நினைச்சேன்" என புன்னகையோடு சொன்னான்.​

தன் கொழுந்தனார் பேச்சை கேட்டு கண்கள் கலங்கிய சத்யவாணி "நான் உங்களுக்கு அப்படி என்ன பண்ணிட்டேன் வாஞ்சி? இப்படி வாய்க்கு வாய் அம்மா, அம்மானு சொல்றீங்களே. என் வலியை புரிஞ்சு அதை போக்கி, என் மனசை சரியாக்கி, படிக்க வச்சு இதோ உங்க அண்ணன் கூட ஒரு நிறைவான வாழ்வை வாழ வச்சு உங்களுக்கு நான் என்ன பண்ணிட்டேன்? இல்லை என்ன தான் பண்ண முடியும் செய்தா தான் ஈடாகுமா?" என உடைந்து போனவளாக பேச​

தன்னவள் கண்ணீரை துடைத்து விட்ட சத்யமூர்த்தி "உண்மை வாஞ்சி நான் இவளுக்காக செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் நீ மட்டுமே செய்து இருக்கியேடா, சத்தியமா சொல்றேன் உன் அளவுக்கு நான் இவளை கவனிச்சுகிட்டு இருந்து இருக்கவே மாட்டேன் நீ தான்டா உன் அண்ணிக்கு அம்மா,அப்பா எல்லாமே" என நெகிழ்ந்த குரலில் சொன்னான்.​

இருவரின் கரம் பற்றி கொண்ட வாஞ்சிநாதன் "நம்ம அம்மாவுக்கு நான் செய்ய நினைச்சதை எல்லாம் நான் அண்ணிக்கு செய்யுறேன் அண்ணா என்னை பிரிச்சு பார்த்துடாதீங்க உன்னையும், அண்ணியையும் விட்டா எனக்கு உறவுனு யார் இருக்கா? பேசி சிரிக்கவும், வலிச்சா சொல்லி அழவும், எனக்குனு இருக்குறது நீங்க மட்டும் தானே இனி இப்படி பேசாதீங்க" என்றான் ஆழமாகவே.​

சத்யமூர்த்தி "ஆமாம் உன் டிராக் சிங்கிளா? டபுளா? எதுவரை போய் இருக்கு?" என கண் சிமிட்டி சிரிப்போடு பேச்சை இலகுவாக்கினான்.​

வாஞ்சிநாதன் "டபுள் தான் அண்ணா ஃபோன் பேச்சு வரை போய் இருக்கு..." என சற்று வெட்கத்தோடே கூறினான்.​

சத்யவாணி "அடபாவமே கூடவே இருந்து இருக்கேன் எதுவும் தெரியலையே அந்த ஆதியும் வாயை திறக்கலையே" என திகைக்க​

சத்யமூர்த்தி "நீ ஒரு டியூப் லைட் வாணிம்மா இவங்களாம் ஜெட் வேகம் உன்னை என் கூட சேர்த்து வச்ச கையோட ஐயா தன் வாழ்க்கையும் செட்டில் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணிட்டாரே பலே கில்லாடிடா வாஞ்சி நீ" என சிரிப்போடு தம்பியை கேலி பேசினான்.​

கணவன் கேலியில் முறுவலித்த சத்யவாணி "உண்மை தான் நான் கொஞ்சம் இல்லை இல்லை நிறையவே லேட் பிக்அப் தான், ஆமாம் இந்த வீட்டை எப்போங்க காலி பண்ணுறது? சொன்னா பேக் பண்ணி வச்சுடுவேன்" என்றிட.​

வாஞ்சிநாதன் "இந்த நிலையில் நீங்க பேக் பண்ணுறதா? ஒன்னும் வேனாம் எல்லாம் ஆள் வச்சு நானே பார்த்துக்குறேன் நீங்க அமைதியா இருங்க அண்ணி அது போதும்" என் அன்போடு கண்டித்தான்.​

சத்யமூர்த்தி "இந்த வீட்டை நாம காலி பண்ணவே வேனாம் இது இனிமே நம்ம வீடு..." என்றவன் இருவரின் கேள்வியான பார்வையை தொடர்ந்து "...ஆமாம் எங்க வாழ்க்கை ஆரம்பிச்ச வீடு இதோ வாரிசே வந்துட்டு இப்படி இனிமையான பல நினைவுகளை கொடுத்த வீட்டை விட மனசு வரலை அதான் நேத்து குழந்தை விஷயம் தெரிஞ்சோன சாரங்கபாணியை பார்த்து பேசினேன் முதலில் தயங்கினார் அம்மா, அப்பா நினைவுனு, அந்த பாரம்பரியம் கெடாம வீட்டை பார்த்துக்குறோம்னு சொல்லி அவர் சொன்னதை விட கொஞ்சம் அதிகமான தொகைக்கே வீட்டை வாங்க அக்ரிமெண்ட் போட்டேன் அடுத்த வாரம் ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் இந்த வீடு உன் அண்ணி பெயரில் தான் இருக்க போகுது" என தகவல் சொன்னவன் கண்கள் மனைவியையே பார்த்திருந்தது.​

வாஞ்சிநாதன் கை தட்டி ஆர்பரித்தவன் "குட்டி பாப்பா வரவுக்கு அண்ணிக்கு பரிசா? செம்ம அண்ணா, அப்போ இந்த வீடு உங்க காதல் சின்னம்னு சொல்லுங்க" என புன்னகையோடு பேசினான்.​

தன்னவள் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்திருப்பதை கண்ட சத்யமூர்த்தி "அப்படியும் சொல்லலாம்டா வாஞ்சி சரி நாம நாளை மறுநாள் கிளம்பலாம் நாளை ஊரில் இருந்து மாமா, அத்தை வரேன்னாங்க" என்றிட​

சத்யவாணி "ஆதி வராளாங்க?" என தன் கொழுந்தனாரை பார்த்தபடியே கேலியாக வினவ​

சத்யமூர்த்தி "அச்சச்சோ... அதை கேட்காம விட்டனேம்மா விடு வாஞ்சி கேட்டு சொல்லுவான்" என மனைவியோடு இணைந்து தம்பியை கேலி பேசினான்.​

தாயான மகளை மகிழ்வோடு பார்த்து நலம் விசாரித்து ராஜன் தம்பதி பேசி கொண்டிருந்தனர். அப்போது இருவருக்கும் காபி எடுத்து கொண்டு சத்யமூர்த்தி வந்தான்.​

கலா வேகமாக எழுந்து அவற்றை வாங்கி மேஜை மேல் வைத்தவள் "ஆம்பளை நீங்க இதுலாம் எடுத்துட்டு வரலாமா மாப்பிள்ளை?" என்றிட​

இருவரிடமும் காபியை எடுத்து கொடுத்து விட்டு அமர்ந்த சத்யமூர்த்தி "பசியில், உபசரனையில் ஆம்பளை என்ன? பொம்பளை என்ன? அத்தை, எல்லாம் ஒன்னு தான் வாஞ்சி அருமையா சமைப்பான் எனக்கும் ஓரளவு தெரியும். வாணி இந்த நிலையில் இருக்கும் போது இங்கே நாங்க தான் எல்லாம் பாக்கனும்" என சிரிப்போடு கூறினான்.​

ராஜன் "இது உங்க பெருந்தன்மை, அடக்கம் மாப்பிள்ளை உண்மையா பாப்பா ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி அதான் இப்படி ஒரு வாழ்வு அவளுக்கு அமைஞ்சு இருக்கு" என நெகிழ்சியோடு சொல்ல​

சத்யமூர்த்தி "இல்லை வாணி மாதிரி பெண் கிடைக்க நாங்க தான் புன்னியம் பண்ணி இருக்கனும் அத்தனை அன்பானவ. எங்க கல்யாணம் மூலமா இவ இந்த குடும்பத்துக்குள்ள வந்தாலும் என் தம்பிக்கு தாயா, எனக்கு உன்னத மனைவியா கிடைச்சு இருக்கா இப்போ குழந்தையோட வரவுனு அடுத்த சந்தோஷமான விஷயம் நடந்து இருக்கு அதோட இன்னும் ஒன்னு..." என சொல்லி கொண்டே வந்தவன் தம்பியின் திருமண விஷயத்தையும் பேசினான்.​

ராஜன், கலா அதிர்ந்து விழிக்க சத்யவாணி "அப்பா நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்னு உங்களுக்கே தெரியுது இவங்க ரெண்டு பேரும் உத்தமமானவங்க அதுலையும் வாஞ்சி ரொம்ப குணசாலி ஆதிரையும் சந்தோஷமா வாழ்வா அப்பா சொல்லும்மா" என இருவர் கரம் பற்றி கேட்க​

ராஜன் "மாப்பிள்ளை உங்க அந்தஸ்து என்ன? எங்க நிலைமை என்ன? ஏதோ திடீர் அதிர்ஷ்டமா பாப்பா கூட உங்க கல்யாணம் நடந்துட்டு அதை வச்சே நாங்க பேராசைபட கூடாது திரும்பவும் உங்க கூட சம்மந்தம் பண்ண எங்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? அதோட பாப்பா குணம் அமைதி ஆனா ஆதிரை அப்படி இல்லை கொஞ்சம் பிடிவாதகாரி சின்ன மாப்பிள்ளை அமைதியானவர் இதுலாம் ஒத்து வராது" என அமைதியாகவே தன் மறுப்பை கூற​

தம்பியின் முகம் சற்று வாடுவதை கண்ட சத்யமூர்த்தி "ஏன் மாமா தகுதி அதுஇதுனு பேசுறீங்க நாங்களும் கீழே இருந்து மேலே வந்தவங்க தான் நான் அழுத்தக்காரன் வாணி அதுக்கு நேர்மாறு வாஞ்சி மாதிரி தான் அவளும், அப்போ வாஞ்சிக்கு ஆதிரை தான் சரியா இருப்பா, விரும்புறாங்க சேர்த்து வைப்போமே சந்தோஷமா வாழட்டும் என் தம்பி தான் எங்க மூத்த பிள்ளை அவன் இதுவரை எதையும் பெருசா விரும்பினது இல்லை இப்போ வாய் விட்டு சொல்லிட்டான் நாங்க வாழாம தனக்கு ஒரு வாழ்வு வேனாம்னு பிடிவாதமா நின்னவன் அவன் ஆசையை நிறைவேத்தி வைக்கலைனா அந்த குற்ற உணர்வு எங்களை காலத்துக்கும் அரிக்கும் மாமா புரிஞ்சுகோங்க உங்க மகள்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியா இருப்பாங்க" என நயமாகவே பேசினான்.​

ராஜன் தயக்கத்தோடு மனைவியை பார்க்க சத்யவாணி "ஏன்ப்பா தயங்குறீங்க? வாஞ்சியை விட ஒரு நல்லவர் நம்ம ஆதிக்கு கிடைக்க மாட்டார்ப்பா நான் பார்த்துக்குறேன் அப்பா அவளை" என தந்தை கரம் பற்றியே கூறிட​

வாஞ்சிநாதன் "விடுங்க அண்ணி மாமாவை வற்புறுத்த வேனாம் அவங்க யோசிச்சு முடிவை சொல்லட்டும் நான் காத்திருக்கேன்" என வெறுமையாகவே உரைத்திட​

ராஜன் "அச்சோ அப்படியில்லை சின்ன மாப்பிள்ளை ஏதோ தயக்கம் அவ்வளவு தான் நீங்களாம் இவ்வளவு சொல்லியும் நான் மறுப்பேனா உங்க விருப்பம் போல் எல்லாம் நடக்கட்டும் ஆதிரையையும் இந்த குடும்பத்திலேயே கட்டி கொடுக்குறதில் எங்களுக்கு ரொம்பவே சந்தோஷம் இனி எங்க மகள்களை பத்தின எந்த கவலையும் எங்களுக்கு வேனாம் அப்படிபட்ட மாப்பிள்ளைகளை எங்களுக்கு அந்த கடவுள் கொடுத்துட்டார்" என முகம் மலர தன் சம்மதம் கூறினார்.​

வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனை அணைத்து கொண்டவன் அண்ணியின் கரம் பற்றி நன்றியும் தெரிவித்தான் முகமும் அகமும் மலர்ந்தவனாக.​

ஆதிரையின் படிப்பு முடிந்த அடுத்த முகூர்த்திலேயே தன் தம்பியின் திருமணத்தை சத்யமூர்த்தி முடிவு செய்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் தனக்கு அன்னை தந்தையாய் தன் அண்ணன் அண்ணி நிற்க வேண்டும் என தன் சித்தப்பா சித்தியிடம் கூறிட அவர்கள் இளையவர்கள் ஒற்றுமையை கண்டு மகிழ்வோடு சம்மதித்தனர்.​

நேசித்தவளையே மணமுடிக்க போகும் மகிழ்வோடு மாப்பிள்ளை தேஜஸூம் சேர்ந்து கொள்ள வாஞ்சிநாதன் உற்சாகமாகவே வளைய வந்தான்.​

தன் ஒரே தம்பியின் திருமணத்தை கோவையே வியந்து பார்க்கும்படி விமர்சையாக சத்யமூர்த்தி நடத்தினான். சத்யவாணி மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியோடும் தாயான பூரிப்போடு அமைதியாய் உட்கார்ந்து அனைத்தையும் கவனித்தாள் ஆம் அலைந்து திரிந்து வேலை செய்ய கூடாது என்பது அவள் கணவன், கொழுந்தனாரின் அன்பான கண்டிப்பு.​

வாஞ்சிநாதனுக்கும் ஆதிரைக்கும் திருமணம் ஆகி தேனிலவிற்கு வெளிநாட்டிற்கு இருவரும் உற்சாகமாய் சென்று வந்ததனர்.​

விரும்பியவளையே கரம் பிடித்த மகிழ்ச்சியில் வாஞ்சிநாதன் தன்னவளை அதிகம் நாட அவளும் கணவனுக்கு சளைக்காமல் அவனோடு ஒட்டி கொண்டாள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 22

முன் மதியம் மழை விடாது அடித்து கோவையை மேலும் குளிர்ச்சியாக்கி கொண்டிருந்தது.​

அறையின் பால்கனி கண்ணாடி கதவு எதிரே நின்று மழையை ரசித்தபடியே தன் அணைப்பில் இருந்த தன்னவளின் கழுத்தில் மீசையை வைத்து குறுகுறுப்பூட்டி மனைவி இடையை இறுக பற்றியிருந்தான் வாஞ்சிநாதன்.​

கணவனின் சீண்டலில் துள்ளி குதித்த ஆதிரை அவனது கரத்தை பற்றி கிள்ளியவள் "வர வர உங்க சேட்டை அதிகமாகிட்டு மழைக்கு உங்களுக்கு காலேஜ் லீவ் விட்டது தப்பாகிட்டு விடுங்க என்னை" என வேகவேகமாக கூறியபடியே விலக பார்க்க அவளை இழுத்து மார்போடு அணைத்து கொண்டவன் "ரொம்ப தான் சிலுப்பிக்குற உண்மையை சொல்லு பிடிக்கலை..." என கண் சிமிட்டி சரச குரலில் வினவ​

முகம் சிவந்து ஆதிரை "போங்க..." என தன்னவன் மார்பில் கை வைத்து தள்ளி விட்டு விலகி ஓடியவளை கை பற்றி படுக்கையில் சரித்தவன் அவளை நெருங்கும் முன் கதவு தட்டும் ஓசையில் வேகமாக விலகியவன் எதிரே இருந்த முழு கண்ணாடியில் தன் உருவத்தை அவசரமாக சரி பார்த்து விட்டு சென்று கதவை திறந்தான்.​

கையில் ஒரு டிரேவோடு நின்றிருந்த பானுமதி "தம்பி இதில் காளான் சூப் இருக்கு சாப்பிடுங்க சாப்பாடு தயாரானோன கூப்பிடுறேன்" என வழக்கமான புன்னகை மாறாமல் கூறி டிரேவை கொடுத்தார்.​

வாஞ்சிநாதன் "நீங்க ஏன் பானும்மா மாடிக்கு அலையுறீங்க? மணிகிட்ட தந்து விடலாமே இல்லை ஃபோன் பண்ணா நானே வர போறேன்" என அவரது வயதை மனதில் வைத்து அன்போடு கண்டித்தான்.​

பானுமதி "மணி கடைக்கு போயிருக்கான் தம்பி. இன்னைக்கு உங்களுக்கு லீவ் அதோட புது கல்யாணம் வேற அதனால் உங்களை தொந்தரவு பண்ண கூடாது எதுனாலும் உங்க ரூம்க்கே அனுப்பனும்னு காலையே பெரிய தம்பி சொல்லிட்டு தான் போனாங்க சூடா இருக்கும் போதே சாப்பிடுங்க" என்றபடியே சென்றார்.​

வாஷ்ரூமில் இருந்து வந்த ஆதிரை "இந்த பொம்பளைக்கு இங்கிதமே இல்லை" என படபடத்தாள்.​

மனைவியின் மரியாதையற்ற பேச்சு வாஞ்சிநாதனை கோவப்படுத்திட "ஆதி மரியாதை முக்கியம் அவங்க வயசில் மூத்தவங்க நமக்கு சாப்பாடு போடுறவங்க அம்மா மாதிரி" என சற்று கண்டிப்போடு கூறிட​

கணவனின் கோபத்தை அலட்சியம் செய்த ஆதிரை "எல்லோரும் உங்களுக்கு அம்மா மாதிரி தானா? உங்க சித்தி, எங்க அம்மா, எங்க அக்கா இப்போ இந்த சமையல்காரம்மாவும் உங்களுக்கு அம்மாவா?" என கேலி சிரிப்போடு பேசியபடியே கணவன் கன்னம் பிடித்து கிள்ளிட​

மனைவியின் செய்கையில் இளகிய வாஞ்சிநாதன் "அப்படியில்லை ஆதிம்மா எங்க கதை உனக்கு தெரியாதா? பெண்கள் எல்லோருமே தாய் தானே அதுலையும் சாப்பாடு தரும் பானும்மா எங்களுக்கு உண்மையாவே அம்மா மாதிரி தான் பாசமானவங்க எங்களுக்கு உடம்புக்கு முடியலைனா பதறி போவாங்க அவங்களை அப்படி பேச கூடாது" என பொறுமையாய் கூறியபடியே சூப்பை மனைவிக்கு ஊட்டி விட்டான்.​

காலி கப்களை எடுத்து வைத்து விட்டு வந்த ஆதிரை "எல்லோரும் அம்மானா அப்போ சார்க்கு நான் மட்டும் அப்படி தெரியலையோ?" என கண்சிமிட்டி கேலியாகவே கேட்க​

வாஞ்சிநாதன் ஒரே எட்டில் தன்னவளை பிடித்தவன் "இந்த உலகத்துலையே நீ மட்டும் தான் அப்படி தெரியலை போதுமா?" என்றபடியே தன்னவளை இதழ் நோக்கி குணிந்தான்.​

இருவரின் ஊடலிலும் கூடலிலுமாம் காலம் அழகாய் சென்றது.​

தேனிலவு, திருமண விருந்து, மாலை ஊர் சுற்றல், சினிமா, ஹோட்டல் என வீடு தங்காமல் இளைய ஜோடி பம்பரமாய் சுழன்றனர் அந்த நிலை மெல்ல மாறி இயல்பு வாழ்வில் இருவரும் கலந்திருந்தனர்.​

வழக்கம் போல் வாஞ்சிநாதன் கல்லூரிக்கு சென்று வர கணவனோடு இணைந்து சத்யவாணி தொழிலை கவனித்து வந்தாள்.​

திருமண பரபரப்பு, தேனிலவு குதுகலம், விருந்து உபசாரங்கள் நிறைவு பெற்று ஆர அமர வீட்டில் ஆதிரை அமர்ந்த போது தான் வீட்டின் நிலை அவளுக்கு புரிய ஆரம்பித்தது.​

சத்யமூர்த்தி தன்னவளை பூ போல் தாங்கினான் அதுவும் தன் குழந்தையை வயிற்றில் சுமப்பவளை தலை மேல் தூக்கி வைத்து கொண்டாடினான். வாஞ்சிநாதனை பற்றி கேட்கவே வேண்டாம் அண்ணியை அன்னையாய் நினைப்பனாயிற்றே மனைவிக்கு பூ வாங்கினால் கூட தன் அண்ணிக்கும் சேர்த்தே பூ வாங்கி வருவான். ஒரு முறை இருவருக்கும் சேர்த்து அவன் பூ வாங்கி வர மனைவி ஆதிரையே முழுவதையும் ஆசையாய் வைத்து கொண்டதை கண்டவன் அதன் பிறகு தனித்தனியே வாங்கி வர ஆரம்பித்தான்.​

ஆனால் சத்யவாணி கணவன் வாங்கி வரும் பூ, இனிப்பு எதுவானாலும் தங்கைக்கும் ஒரு பங்கு எடுத்து வைத்து தந்து விடுவாள். இதை சத்யமூர்த்தி தவறாக நினைத்தது இல்லை மனைவியின் சகோதர பாசம் அறிந்தவனாயிற்றே.​

கணவனோடு தினம் காலை மில்லுக்கு செல்லும் சத்யவாணி மாலை தான் வீட்டிற்கு வருவாள் இடையே அவளுக்கு தேவையான உணவு, பான வகைகளை டிரைவர் வந்து எடுத்து செல்வான்.​

சத்யமூர்த்திக்கு இணையான மதிப்பும் மரியாதையும் சத்யவாணிக்கும் உண்டு, அதை கண்ட ஆதிரை தானும் அக்கா போல் தொழிலை கவனிக்க போகலாமா என யோசித்த உடனே அந்த எண்ணத்தை கை விட்டாள் ஏனேனில் சத்யவாணி போல் சொன்னதை சொன்ன உடன் புரிந்து செயல்படுத்தும் திறமையோ, கற்பூர புத்தியோ அவளுக்கு சிறிதும் கிடையாது அதோடு வீட்டில் சொகுசாய் உட்கார்த்து உண்டு, உறங்கி ஆசைப்பட்டதை வாங்கி அனுபவிப்பதை விட இப்படி உழைக்க அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை.​

ஒரு நாள் நால்வரும் திரைப்படத்திற்கு சென்று விட்டு ஹோட்டலில் இரவு உணவை முடித்து கிளம்பும் போது ஒரு கணவன், மனைவியை சந்தித்தனர் அவர்கள் சத்யமூர்த்தியின் தொழில் துறை நட்பினர் சத்யமூர்த்திக்கும் அவனது மனைவியாய் சத்யவாணிக்கும் அவர்கள் கொடுத்த மரியாதையும் சத்யவாணியின் புகழை ஆகா ஓகோ என பேசியதையும் முக்கியமாய் அவளிடம் தொழில் சார்ந்த சில விஷயங்கள் பேசி விட்டு பேருக்கு நலம் விசாரித்து விட்டு ஒரு புன்னகையை தன்னிடமும் தன் கணவனிடமும் செலுத்திய அந்த கணவன் மனைவி மேல் ஆதிரைக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. அவர்கள் வேண்டுமென்றே தங்களை அவமதித்து விட்டதாக கற்பனை செய்து கொண்டாள் தன் கணவனுக்கும் மதிப்பில்லை எனவே தன்னையும் மதிக்கவில்லை என்கிற முடிவுக்கே வந்து விட்டிருந்தாள்.​

அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து சில நாட்கள் சிந்தனையில் முழ்கி இருந்தவள் கடைசியாய் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாள்.​

சத்யமூர்த்தி தொழில் தொடர்பாக வெளிநாட்டிற்கு பயணம் சென்றிருந்தான்.​

இரவு ஆசையாய் கணவன் தன்னை அணைத்த போது வேண்டுமென்றே விலகி அமர்ந்த ஆதிரை முகம் திருப்பி கொண்டாள்.​

தன்னவளின் சிறுபிள்ளை தனமான முக சுனக்கத்தில் முறுவலித்த வாஞ்சிநாதன் "என்ன இன்னைக்கு மேடம் மூட் ஆஃப்யில் இருக்கீங்க போல் இருக்கே?" என சிரிப்போடு கேட்டபடியே அவளது தோளில் கரம் போட முயல வேகமாக எழுந்து கொண்ட ஆதிரை "எனக்கு சில விஷயங்கள் தெளிவாகனும்ங்க அதுக்கு பிறகு நான் உங்க விருப்பத்துக்கு ஒத்துழைக்குறேன்" என பட்டென சொல்லிட​

மனைவியின் பேச்சு வாஞ்சிநாதனுக்கு உவப்பாக இல்லாது போக"நீ எதை வேனா என்கிட்ட பேசு ஆதி உனக்கு அந்த உரிமை உண்டு ஆனா இப்படி ஒத்துழைக்குறேன் அதுஇதுனு பேசாதே கேட்க நல்லாயில்லை" என கூறி தள்ளி அமர்ந்தான்.​

ஆதிரை "தப்பா நினைக்காதீங்க மனசு அமைதியா இல்லாதப்போ என்னால் உடன்பட முடியலை" என்றிட​

வாஞ்சிநாதன் "உனக்கு இங்கே என்ன குறை? என்னனு மனசு விட்டு சொல்லு உன் மனசு அமைதியில்லாம தவிக்கும் அளவுக்கு என்ன நடந்தது?" என மனைவியின் முகம் பார்த்தே கேட்டான்.​

ஆதிரை "நீங்க இந்த வாத்தியார் வேலையை விட்டுட்டு மில் நிர்வாகத்தை பாருங்க" என பட்டென போட்டு உடைத்தாள்.​

மனைவி சொன்னதை கேட்டு அதிர்ந்த வாஞ்சிநாதன் "என்ன பேசுற நான் எவ்வளவு ஆசைப்பட்டு இந்த வேலைக்கு வந்தேன்னு உன்கிட்ட சொல்லி இருக்கேன் தானே? அதெல்லாம் தெரிஞ்சும் நீ இப்படி பேசலாமா?" என சற்று கண்டிப்போடே பேச​

ஆதிரை "ஆமாம் சொன்னீங்க உங்க அம்மா கனவு, மாணவர்களை முன்னேற்ற போறேன்னு அடுத்த அப்துல்கலாம் ரேஞ்சு ஏதேதோ சொன்னீங்க தான் ஆனா அதுலாம் காலத்துக்கு ஒத்து வராது அதனால் இந்த வேலையை விட்டு நீங்களும் மில்லுக்கு போங்க ஏன் உங்களுக்கும் உங்க குடும்ப தொழிலில் பங்கு இருக்கு தானே? போய் பாருங்க நேத்து வந்தவ எங்க அக்கா அவ நிர்வாகம் பண்ணுறா உடமைபட்டவர் நீங்க பாக்க கூடாதா?" என வேகமாக பேசினாள்.​

தன்னவளின் பேச்சில் உள்ளூர அதிர்ந்த வாஞ்சிநாதனுக்கு ஆத்திரம் வர "உன் பேச்சு சரியில்லை ஆதி" என அதட்ட​

ஆதிரை "நியாயத்தை பேசினா அது உங்களுக்கு சரியில்லையா?" என தானும் பேச​

வாஞ்சிநாதன் "பைத்தியகாரி எதுடி நியாயம்? நீ படிச்சவ தானே? படிப்போட அருமை தெரிஞ்சவ தானே? நான் ஆசைப்பட்டு படிச்சு டாக்ரேட் வாங்கி இருக்கேன் எதுக்கு, பல மாணவர்களை நல்ல நிலைக்கு உயர்த்தனும்னு ஆசைப்பட்டு இந்த வேலைக்கு வந்தேன் இதுவும் ஒரு வகையில் தேச சேவை தான். நான் அரசாங்க உத்தியோகஸ்தன். சும்மா ஒன்னும் இந்த வேலை கிடைச்சுடாது பரீட்சை எழுதி பாஸ் பண்ணி இருக்கேன் அதை அவ்வளவு சுலபமா தூக்கி போட சொல்ற" என அடக்கப்பட்ட ஆத்திரத்தோடு கத்த​

ஆதிரை "ஆமாம் இவர் ஒருத்தர், வாத்தியார் வேலையை விட்டுட்டா இந்த தேசமே இருண்டு போய்டும் பாருங்க. சும்மா உளறாதீங்க உங்க அண்ணன் எவ்வளவு சாமார்த்தியமா உங்களை ஒதுக்கிட்டு அவரே முழுசா தொழிலை பாக்குறார் ஏதோ பேருக்கு கொஞ்சம் பணத்தை உங்க பேரில் போடுறார் இதோ அவர் பொண்டாட்டியையும் நேக்கா தொழிலுக்குள்ள இழுத்துட்டார் நியாயம் தர்மம் பாக்குற மனுஷனா இருந்தா அவர் என்ன பண்ணி இருக்கனும் நீங்களே லூசு மாதிரி உளறினாலும் 'இல்லைப்பா இது நம்ம அம்மா, அப்பா ஆரம்பிச்ச தொழில் இதை நீயும் பாக்கனும் உனக்கும் இதில் சம பங்கு இருக்கு வந்து என் கூட தொழிலை பாருனு' உங்களையும் இல்லை தன்னோட சேர்த்துகிட்டு இருக்கனும் செஞ்சாரா? இல்லையே விட்டது தொல்லைனு உங்க குடும்ப தொழிலை ஏதோ தன்னோட ராஜாங்கம் மாதிரி தனியா நடத்துறார்.​

இப்போ பட்டத்து ராணி வேற அரியனை ஏறியாச்சு அடுத்து பட்டத்து இளவரசன், இளவரசினு அவங்க வளர்ந்துட்டே போகட்டும் நீங்க அடிமையாவே அவங்களுக்கு ஊழியம் பண்ணுங்க உங்களை கல்யாணம் பண்ண பாவத்துக்கு நானும் அவங்களுக்கு அடிமை சேவகம் செய்யனுமா? இந்த நிலை மாறாம நமக்குனு குழந்தை வர நான் விடமாட்டேன்ங்க. கூட பிறந்தவனாலும் வாயும், வயிறும் வேற வேறங்க என் பசிக்கு அவ சாப்பிட்டா என் பசி தீருமா? அவ புருஷனுக்கு கிடைக்கும் மதிப்பும், மரியாதையும் என் புருஷனுக்கும் கிடைக்கனும்னு நான் எதிர்பாக்குறது தப்பாங்க?" என தன் மனதில் இருந்த அத்தனை ஆங்காரத்தையும் கொட்டி முடித்திருந்தாள்.​

வாஞ்சிநாதனுக்கு தலையே சுற்றி விட்டது அவன் காதுகளை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை தன் திருமண விஷயத்தில் தனது தேர்வு முழுக்க தவறாகி போனதை நினைத்து வருந்துவதா இல்லை தனது நேசம் முழுக்க பொய்த்து போனதை நினைத்து வருந்துவதா என தவித்தவனுக்கு சம்மட்டியால் அடித்தது போல் ஒரு விஷயம் புரிந்தது இவளாள்... தான் விரும்பி மணந்தவளாள் இந்த குடும்பம் உடையும் நிலை ஏற்படுமோ என பயம் வந்தது கைகளில் தலையை தாங்கியபடி கட்டிலில் சக்தி மொத்தமும் வடிந்தவனாக அமர்ந்து விட்டான்.​

தனது பேச்சை கேட்டு தன்னை திட்டவோ அடிக்கவோ கணவன் பாய்வானோ என்கிற பயத்தில் சற்று தள்ளி நின்றே பேசி கொண்டிருந்த ஆதிரை அவன் இடிந்து அமர்ந்த தோற்றம் கண்டு ஒரு நொடி மிரண்டவள் மறுநொடியே தன்னை மீட்டு கொண்டு "இப்படி உட்கார்ந்துட்டா என்னங்க அர்த்தம்?" என கனிவு போல் கேட்க​

மெல்ல நிமிர்ந்து அவளை பார்த்த வாஞ்சிநாதன் "இங்கே வா இப்படி உட்கார் ஆதி, எதனால் நீ இப்படிலாம் பேசுறேனு முதலில் சொல்லு" என அவளிடம் பேசி புரிய வைக்க முடியுமா என்கிற நப்பாசையில் கேட்டான்.​

சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றிருந்த ஆதிரை மெல்ல கணவன் அருகே அமர்ந்து அவன் தோளில் கரம் வைக்க அதை எடுத்து விட்ட வாஞ்சிநாதன் "பேசு" என இறுகிய குரலில் சொன்னான்.​

முகத்தில் அடித்தது போல் கணவன் தன் கையை எடுத்து விட்டதை எண்ணி முகம் இருண்ட ஆதிரை அன்று ஹோட்டலில் நடந்ததையும் தன் மனதில் இருந்ததையும் கூறினாள்.​

மனைவி சொன்னதை கேட்டு வாஞ்சிநாதனுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியாத நிலை வர மெல்ல தன்னை தேற்றி கொண்டு "ஆதி கொஞ்சம் பொறுமையா நான் பேசுறதை கேளு எங்க அண்ணன் என்னை தொழிலுக்குள்ள வர கூடாதுனு சொல்லலை நானா தான் ஒதுங்கிட்டேன் அதோட நான் தொழிலையே கவனிக்காத போதும் வரும் லாபத்தில் எனக்கு சரி பங்கு தந்துடாறாங்க அதோட எங்க அண்ணன் எனக்கு அப்பா மாதிரிம்மா. அவர் என்னை... நம்மை எந்த காலத்திலும் மோசம் செய்ய மாட்டாங்க அதோட அண்ணி யாரோ இல்லையே உன் கூட பிறந்த அக்கா அவங்க நம்மை முக்கியமா உன்னை விட்டு கொடுக்கவே மாட்டாங்க ஆதி.​

அன்னைக்கு நாம ஹோட்டலில் பார்த்தவங்க மிஸ்டர்&மிசஸ் பரத் அவங்க சேர்ந்து தான் பிசினஸ் பண்ணுறாங்க அந்த வகையில் அண்ணன், அண்ணிக்கு பழக்கம் அவங்க நம்மை மதிக்கலை அது இதுனு நீயா நினைச்சுகிட்டு கண்டபடி மனசை போட்டு கஷ்டபடுத்திக்காதே நம்ம குடும்பம் ஒற்றுமையா ஆண்டாண்டுக்கும் சேர்ந்து வாழனும்ங்கறது தான் என்னோட ஆசை அதை தயவு செய்து கெடுத்துடாதே ஆதி" என மிக மிக பொறுமையாகவே கூறினான்.​

கணவன் இப்படி தான் ஏதாவது சொல்வான் என்பதை முன்பே யூகித்திருந்த ஆதிரை ஆத்திரமாக எழுந்தவள் "அதானே கிழக்கே உதிக்கும் சூரியன் கூட மேற்கே உதிக்கும் ஆனா உங்க புத்தி மாறாதே. நாங்க அக்கா, தங்கை ஒன்னா பிறந்தோம் அதுலாம் சரி அது பழைய கதை இப்போ எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டு ரெண்டு பேருமே ஒரே வீட்டுக்கு வாழ வந்துட்டோம் நாங்க இங்கே எதிலும் சரிசமம் தானே? அவளும் மருமகள் தான் நானும் மருமகள் தான் இதில் என்ன ஏற்ற தாழ்வு? அவளை பெரிய மகாராணியாவும் என்னை ஏதோ வீட்டில் ஒரு ஆள் மாதிரியும் இல்லை எல்லோரும் பார்க்குறாங்க அவளை அப்படி பாக்க காரணம் அவ வீட்டுகாரர் மில் முதலாளி நீங்க காலேஜ் வாத்தியார் நீங்களும் உங்க அண்ணன் மாதிரி கௌரவமா இருக்கனும்..." என படபடவென பேசியவள் நிதானித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக அவனது முகம் பார்த்து தொடர்ந்தாள்​

"...சரி ஒன்னு நீங்க வேலையை விட்டு மில் நிர்வாகத்தில் சரிசமமா பங்கு எடுத்துகோங்க இல்லையா உங்க குடும்ப சொத்தில் உங்க பங்கை நீங்க கேட்டு வாங்கி தனியா பிசினஸ் பண்ணுங்க. நானும் உங்களுக்கு உதவி பண்ணுறேன் நீங்க உங்க வேலையை கூட விட வேனாம் இதை சைடு பிசினஸா பண்ணுங்க. நீங்களும் இந்த சமூகத்தில் மதிப்பும் மரியாதையுமா இருக்கனும்னு நான் ஆசைப்படுறது தப்பாங்க? பணம் இல்லைனு எங்க பெரியம்மா எங்களை கேவலமா பார்ப்பாங்க உங்களை ஒரு அந்தஸ்த்தில் உயர்த்தி பாக்க நான் ஆசைப்படுறது தப்பா?​

இப்போ என்னை யார்னு யாராவது கேட்டா இன்னார் தம்பி அவரோட மனைவினு தானே சொல்லுவாங்க இதே நீங்க பெரிய ஆளாகிட்டா உங்களையும் என்னையும் இப்போ உங்க அண்ணனையும் எங்க அக்காவையும் பாக்குற மாதிரி மதிப்பா கௌரவமா பார்ப்பாங்க இல்லையா? உங்க அண்ணன் தான் உங்க அப்பா மாதிரினு சொல்றீங்களே உங்க மேல் உண்மையான பாசம் இருந்தா அவர் உங்க வளர்ச்சியை தடுக்கமாட்டார். தான் புருஷன் நல்ல நிலைக்கு உயரனும்னு தாங்க பொண்டாட்டி ஆசைப்படுவா" என ஏற்ற இறக்கத்தோடு அவனுக்கு தன் மனதை புரிய வைத்திடும் வேகத்தில் பேசினாள்.​

இன்னும் எவ்வளவு எடுத்து சொன்னாலும் இவளுக்கு புரியாது என்பதை உணர்ந்த வாஞ்சிநாதன் ஆத்திரமாக எழுந்தவன் "இப்படி நீ பேசிகிட்டு இருக்கறது நல்லதுக்கு இல்லை ஆதி. கௌரவம் என்கிறது நாம நடந்துக்கும் விதத்தில் வருவது அடுத்தவங்க தருவதில் இல்லை இப்போ நம்ம மரியாதைக்கு என்ன குறைவாகிட்டுனு நீ இந்த பேச்சு பேசுற? உன்னை நான் மனசார விரும்பி கட்டிகிட்டேன் ஆனா நீ இப்படிபட்டவனு தெரியாம போச்சு தப்பு பண்ணிட்டேன் பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன். எங்க அண்ணியோட தங்கை அவங்க சாயலில் இருந்த அவங்களை போலவே பாசமானவளா இருப்பேனு நினைச்சு ஏமாந்து போய்ட்டேன்டி எங்க அண்ணன் புன்னியம் பண்ணி இருக்காங்க அதான் அண்ணி மாதிரி ஒரு தேவதை அவங்களுக்கு மனைவியா கிடைச்சு இருக்காங்க நான் முழுக்க பாவம் பண்ணி இருக்கேன் அதான் இப்படி ஒரு பணபேய் எனக்கு பொண்டாட்டியா வாய்ச்சு இருக்கு" என ஆத்திரங்களை வார்த்தைகளாக்கி கொட்டினான்.​

கணவன், அதுவும் விரும்பி மணந்தவன் தன்னை இகழ்வாகவும் தன் அக்காவை உயர்வாகவும் பேசிய ஆத்திரத்தில் ஆதிரை கொதித்து போனவள் "ஓ எங்க அக்காவை பார்த்து என்னை கட்டிகிட்டீங்களா? அவ பாசமானவ, தேவதை. நான் பேய் அதுவும் பணபேய் இப்போ புரிஞ்சு போச்சு உங்களுக்கு எங்க அக்காவை தான் பிடிச்சு இருந்து இருக்கு அதான் அவ சாயலில் இருந்த என்னை விரும்பி இருக்கீங்க அவளை நினைச்சு..." என ஆவேசமாக வார்த்தைகளை அமிலமாய் வீசி கொண்டே போக எப்போதும் நிதானமாக இருக்கும் வாஞ்சிநாதன் இன்று அவளது பேச்சில் முற்றிலும் பொறுமை இழந்தவனாக வேகமாக வந்து மனைவியின் முடியை கொத்தாக பிடித்து அடிக்க கை ஓங்கியவன் தன்னை தானே கட்டுப்படுத்தி கொண்டவனாக அவளை பிடித்து கட்டிலில் தள்ளி விட்டு "சே நீயும் மனுஷியா உன்னை விரும்பினதை நினைச்சு நான் வெட்கப்படுறேன்டி இனி உனக்கும் எனக்கும் இடையே ஒன்னும் கிடையாது. இனி நீ யாரோ, நான் யாரோ. இப்போ கூட உன்னை என்னால் அடிக்க முடியலை அதுக்கு ரெண்டு காரணம் ஒன்னு எங்க வளர்ப்பு பொம்பளைங்களை அதுவும் மனைவியை கை நீட்டி அடிக்கறது தப்பு, பாவம். அடுத்தது நீ என் அண்ணி தங்கச்சியா போய்ட்டியே" என அருவெறுப்பும் ஆற்றாமையுமாய் கூறியவன் வேகமாக அறை கதவை நோக்கி செல்ல​

கணவனின் அடியில் இருந்து தப்பித்தாலும் அவனது பேச்சில் வெகுண்ட ஆதிரை "என்னை டைவர்ஸ் பண்ணா கூட நீங்க எனக்கு சொத்து கொடுத்து தானே ஆகனும் எப்போ என் கழுத்தில் நீங்க தாலி கட்டினீங்களோ அப்போவே உங்க அத்தனை ஆஸ்தியிலும் எனக்கும் சம பங்கு உண்டு" என அழுத்தமாகவே கூறிட​

வாஞ்சிநாதன் நின்று திரும்பி இகழ்ச்சியாய் புன்னகைத்தவன் "உன்னை டைவர்ஸ் பண்ணா தானேடி இந்த குடும்பத்தை நீ பிரிப்ப. இனி ஆயுளுக்கும் இந்த வீட்டிலேயே கிட எனக்கும் உனக்கும் இருந்த உறவு முறிஞ்சுட்டு இனி என் மூச்சு காத்து கூட உன் மேல் படாதுடி எக்கேடு கெட்டு போ" என ஆத்திரமாக கூறியவன் அறையை விட்டு வேகமாக வெளியேறி இருந்தான்.​

ஆதிரைக்கு தான் அழுகை முட்டி கொண்டு வந்தது 'அவர் நல்லதுக்கு சொல்றது கூட அவருக்கு புரியலை எங்க அக்கா உசத்தி நான் மட்டமா? நான் எதில் குறைஞ்சு போய்ட்டேன் அவளை விட'என தனக்கு தானே கேட்டு கொண்டு அழுகையோடு தலையணையில் முகம் புதைந்தாள்.​

ஆதிரை இயல்பில் சற்று சுயநலமும், தான் என்ற அகந்தையும், நினைத்து உடனே நடக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதமும் கொண்டவள். ஒரே தாயின் வயிற்றில் பிறந்திருந்தாலும் சத்யவாணியின் மென்மையான குணம் ஆதிரைக்கு கிடையாது. வீட்டில் ஒரு வேலையும் செய்ய மாட்டாள் அன்னை ஏதேனும் வேலை சொன்னால் அதை எப்படியாவது தன் அக்கா, தம்பியை செய்ய வைத்து விடுவாள் சில சமயம் தர்மன் சுதாரித்து மறுத்தால் சத்யவாணியிடம் கொஞ்சி, கெஞ்சி அந்த வேலையை முடித்து கொள்ளும் அளவு திறமைசாலி. பெற்றவள் எத்தனையோ கண்டித்து, அடித்து பார்த்தும் ஆதிரையின் சோம்பேறிதனம் மாறவே இல்லை.​

எதிர்பாராத சூழலில் தன் அக்காவின் திருமணம் முடிந்த போது பெரிதாய் ஒன்றும் நினைக்காத ஆதிரை. தனக்கு பதிலாக வேலை செய்ய ஆள் இல்லை என மட்டும் வருந்தினாலும் அதை விட விட்டது தொல்லை இனி தன்னிடம் எதற்கும் பங்குக்கு வரமாட்டாள் வீட்டில் தான் மட்டுமே இனி ஒரே பெண் என்கிற நினைப்போடு இருந்தாள் ஆனால் அவளை அவள் கணவன் விருப்பபடி படிக்க வைப்பதையும் அவளுக்காக அவன் பார்த்து பார்த்து செய்வதையும் கண்டு சற்று பொறாமை உணர்வோடு அவர்களை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.​

இத்தனை நாட்களாய் தன்னோட ஒரே அறையை பகிர்ந்து கொண்டவள், உடைகளை மாற்றி அணிந்து கொண்டவள் இன்று மகாராணியாய் வாழ்வதை கண்டு உள்ளே பெறுமினாள் ஆனால் இது அவளுக்கு வாய்த்த அதிர்ஷ்டம் என முடிவு செய்து தன்னை தானே அடக்கி கொண்ட போது தான் வாஞ்சிநாதன் அவளை பார்க்கும் பார்வையின் மாற்றத்தை கண்டு கொண்டாள் இது போன்ற விஷயங்களில் சத்யவாணி தத்தி ஆனால் ஆதிரைக்கு ஆண்களின் பார்வை மாற்றம் புரிந்திருந்தது அவளது உருப்படாத தோழிகளின் உபயம் இவை.​

வாஞ்சிநாதனின் ஆவலை கவரும் விதமாக அன்றிலிருந்த நடக்க ஆரம்பித்தாள் அனைவரும் ஒன்றாக இருக்கும் போது அவனை கண்டும் கானாதது போல் சுற்றி வந்தாள் அவன் பார்வை தன்னை தொடர்வதை உறுதிப்படுத்தி கொண்டு, அவனுக்காக ஏதாவது தனிப்பட்ட முறையில் அடுத்தவர் கவனத்தை கவராதவாறு செய்வாள் அது அவனை கவரவும் செய்தது. அதன் விளைவு வாஞ்சிநாதன் ஆதிரையை விரும்ப ஆரம்பித்தான் ஆரம்பத்தில் அவளிடம் நேரடியாக கூறாவிட்டாலும் அலைபேசி எண்கள் பறிமாறப்பட்டு பேச்சுகள் தொடர்ந்தது.​

வாஞ்சிநாதனை பொருத்தவரை அவனது அண்ணியின் சாயலில் இருந்த ஆதிரையை அவனுக்கு பிடித்திருந்தது அவளை போலவே அன்பாய் இருப்பாள் என நினைத்திருந்தான். தாயை போல் மனைவி வேண்டும் என நினைக்கும் சராசரி ஆண் வர்க்கத்தை சேர்ந்தவனாயிற்றே. இது வயது கோளாறு இல்லை என்பதையும் அறிந்திருந்தான் அவனது பக்குவ நிலை இங்கே எடுபடாமல் போய்விட்டது. அக்கா, தங்கை ஒரே வீட்டில் வாழ வந்தால் குடும்பம் ஒற்றுமையாய் இருக்கும் அதோடு தன் அண்ணியும் மகிழ்வாள் எனவும் எண்ணினான்.​

உண்மையாகவே வாஞ்சிநாதனின் தோற்றமும் நல்ல குணமும் ஆதிரையையும் கவர தான் செய்திருந்தது. வசதி வாய்ப்புகளை தாண்டி அவளும் அவனை மனமார நேசிக்க தான் செய்தாள். வாஞ்சிநாதன் மேல் அவளுக்கு அதீத உரிமை உணர்வே ஏற்பட்டிருந்தது. ஆதிரையின் உண்மை முகத்தை வாஞ்சிநாதன் அறியாமல் போனது அவனது துரதிர்ஷ்டமே.​

அன்பே உருவான வாஞ்சிநாதனுக்கு சுயநலமும் அகந்தையும் கொண்ட ஆதிரை மனைவியாக வேண்டும் என்பது இறைவன் இட்ட விதியா இல்லை அந்த விதி செய்த சதியா என தெரியவில்லை.​

ஒரே மனிதனின் இரு கைகளின் ரேகைகளே ஒன்று போல் அமையாது என்பதை வாஞ்சிநாதன் மறந்து போனானோ?​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 23

இரவு அறையில் தண்ணீர் தீர்ந்திட சத்யவாணி நீர் எடுக்க சமையலறைக்கு வந்தவள் சமையல்காரம்மா பானுமதி டைனிங் டேபிள் மேல் தலை கவிழ்ந்து படுத்திருப்பதை கண்டு அவரை நெருங்கி என்னவென கேட்டாள்.​

பானுமதி "இன்னும் சின்ன தம்பி சாப்பிட வரலைம்மா சாய்ந்தரம் வெளியே போன பிள்ளை இன்னும் வீடு வந்து சேரலை உங்க தங்கச்சியை கேட்டேன் அவரே வருவாருனு விட்டேறியா சொல்லிட்டாங்க அதான் காத்திருக்கேன்" என கூறிட​

சத்யவாணி அதிர்ந்து போய் மணி பார்க்க இரவு மணி 11.30 என காட்டிட "ஆதிரை சாப்பிட்டாளாம்மா?" என வினவ​

பானுமதி "இம் அவங்க வழக்கம் போல் அறைக்கே அனுப்ப சொல்லி சாப்பிட்டாங்கம்மா பாலும் அனுப்பி வச்சேன்" என கூறினார்.​

சத்யவாணி யோசனையோடு சில நொடிகள் நின்றவள் சமையல்காரம்மாவின் வயதை மனதில் கொண்டு "வாஞ்சி வந்தா நான் சாப்பாடு எடுத்து வைக்குறேன் நீங்க போய் படுங்கம்மா" என சொல்ல​

பானுமதி "அய்யோ அம்மா பிள்ளைதாய்ச்சி பொண்ணு கண்ணு முழிக்கறதா? நீங்க போய் தூங்குங்கம்மா நான் சின்ன தம்பி வந்தோன சாப்பாடு கொடுக்குறேன் வழக்கமா சின்ன தம்பி இப்படிலாம் வராது இன்னைக்கு தான் புதுசா லேட் ஆகுது ஃபோன் பண்ணி பார்த்தேன் எடுக்கலை" என அக்கறையோடு இத்தனை ஆண்டு கால விசுவாசத்திலும், அன்பிலும் பேசினார்.​

சத்யவாணி "நான் வாஞ்சிக்கு பேசி பாக்குறேன் நீங்க போய் படுங்க உங்களுக்கும் சுகர், பீபிலாம் இருக்கு தூக்கம் அவசியம் போங்கம்மா" என வற்புறுத்தி அவரை அனுப்பி வைத்தாள்.​

சத்யவாணியின் மனம் என்னவெல்லாமோ நினைத்து குழம்பியது தண்ணீர் எடுத்து கொண்டு அறைக்கு திருப்பியவள் செல்லில் இருந்து தன் கொழுந்தனாருக்கு அழைத்திருந்தாள்.​

ஒரு முறை முழுவதும் ரிங் போய் கட்டாகி விட மறுபடியும் முயன்ற போது வாஞ்சிநாதன் அழைப்பை ஏற்றவன் "அ... அண்ணி என்ன அண்ணி இந்த நேரத்துக்கு அடிக்குறீங்க நீங்க நல்லா இருக்கீங்க தானே?" என அவளுக்கு ஏதும் அவசரமோ என அஞ்சி வேக வேகமாக கேட்டான்.​

தன் மேல் இத்தனை அன்பு வைத்திருப்பவன் நலமாய் இல்லை என்பதை அவனது குரலே காட்டி கொடுத்து விட சத்யவாணி எதையும் காட்டி கொள்ளாமல் "எனக்கு ஒன்னும் இல்லை நீங்க வீட்டுக்கு வாங்க வாஞ்சி நேரம் ஆகிட்டு" என சொல்ல​

மறுபுறம் சற்று நேரம் மௌனம் நிலைத்து இருக்க சத்யவாணி அதற்குள் "வாஞ்சி, வாஞ்சி லைனில் இருக்கீங்களா?..." என படபடக்கவும்​

வாஞ்சிநாதன் "வரேன் அண்ணி நீங்க தூங்குங்க" என கூற​

சத்யவாணி "நீங்க முதலில் வீட்டுக்கு வாங்க எனக்கு அதுவரை தூக்கம் வராது" என உறுதியாய் கூறி அழைப்பை துண்டித்தாள்.​

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் வாஞ்சிநாதன் வீடு வந்து சேர்ந்தவன் வீட்டு கதவை தட்ட கையை வைக்க அது தானாக திறந்து கொள்ள ஹால் சோபாவில் தனக்காக காத்திருந்த தன் அண்ணியை கண்டவன் மனம் வாடியது.​

ஆண்ணவனை கண்ட உடன் சூழ் கொண்ட வயிற்றை பற்றியபடி எழுந்து கொண்ட சத்யவாணி "எங்கே போனீங்க? ஏன் இவ்வளவு நேரம்? ஆளே என்னமோ போல இருக்கீங்களே ஏன் வாஞ்சி?" அக்கறையாய் வினவியவள் கண்களுக்கு அவனது வெளுத்த முகமும், சிவந்த விழிகளும் தப்பாமல் தெரிந்தது.​

என்னவென்று சொல்வது என புரியாமல் வாஞ்சிநாதன் தலை குணிந்தபடி நின்றிருக்க சத்யவாணி "முதலில் கை கழுவிட்டு சாப்பிட வாங்க மத்ததை அப்புறம் பேசிக்கலாம்" என கூறி விட்டு முன்னே சென்றாள்.​

வாஞ்சிநாதன் மனம் அடித்து கொண்டது தன் அண்ணியின் முகத்தை பார்க்க பார்க்க அவனுக்கு அழுகையே வந்தது அத்தனையும் கட்டுப்படுத்தி கொண்டவன் இயந்திரம் போல் நடந்து உணவு மேஜைக்கு சென்று அமர்ந்தான்.​

தன் கொழுந்தனார் குழப்பத்தில் இருப்பதை உணர்ந்து கொண்ட சத்யவாணி ஒரு பாத்திரத்தில் நீர் எடுத்து அவன் முன் நீட்ட அதை கண்ட வாஞ்சிநாதன் என்னவென அவளது முகம் பார்க்க சத்யவாணி "கை கழுவுங்க வாஞ்சி" என குழந்தையிடம் சொல்வது போல் சொன்னாள்.​

ஐந்து மாத பிள்ளைதாய்ச்சி பெண் உறங்காமல் தனக்காக காத்திருந்து குழந்தையை கவனிப்பது போல் அவனை கவனிப்பதை கண்டு வாஞ்சிநாதன் முற்றிலும் உடைந்து போனவன் "அண்ணி" என கண்ணீரோடு அழைக்க​

சத்யவாணி "ஷ்! வாஞ்சி என்ன இது குழந்தை மாதிரி கண்ணை துடைங்க வெறும் வயிறா இருந்தா சாதாரன பிரச்சனையும் பெருசா தெரியுமாம் உங்க அண்ணன் சொல்லுவாங்க முதலில் சாப்பிடுங்க அப்புறம் பேசலாம்" என கூறியவள் மைக்ரோ அவனில் வைத்து சப்பாத்தியையும், குருமாவையும் சூடு படுத்தி எடுத்து வந்து பறிமாறினாள்.​

தன் அண்ணியின் முகத்தை பார்த்தபடியே சாப்பிடவே விருப்பமின்றி ஒவ்வொரு வாயையும் கஷ்டபட்டு உண்டவன் ஒரு சப்பாத்தியோடு கை கழுவினான்.​

சத்யவாணி ஃபிளாஸ்கில் இருந்து பாலை டம்ளரில் ஊற்றி அவனிடம் நீட்ட அதை வாங்கி பருகிய வாஞ்சிநாதன் "நீங்க தூங்கலையா அண்ணி?" என எதையும் காட்டி கொள்ளாமல் இயல்பு போல் கேட்க.​

சத்யவாணி நடந்ததை கூறியவள் தொடர்ந்து "...இப்போ சொல்லுங்க உங்களுக்குள்ள என்ன பிரச்சனை? பொய் சொல்லாதீங்க. எனக்கு என் தங்கச்சியையும் தெரியும், எங்க வாஞ்சியையும் தெரியும்" என அழுத்தமாகவே கேட்டாள்.​

வாஞ்சிநாதன் உடைந்து போனவன் மறுப்பாக தலையசைத்தபடியே தலை குணிந்து கொண்டான்.​

சத்யவாணி பதறி போனவளாக "என்ன ஆச்சு வாஞ்சி அ... அவருக்கு ஒன்னும் இல்லையே? நீங்க அழறதை பார்த்தா எனக்கு பயமா இருக்கு" என கூற​

தன் அண்ணியின் பதற்றம் அவளது உடல்நலனை முக்கியமாய் குழந்தையை பாதிக்கும் என்பதை உணர்ந்த வாஞ்சிநாதன் அவசரமாய் தன்னை மீட்டு கொண்டவன் "அச்சோ அண்ணி அண்ணாவுக்கு ஒன்னும் இல்லை நீங்க பயப்படாதீங்க வேனும்னா இப்போவே கூட அண்ணாவுக்கு பேசி பாருங்க இது வேற பிரச்சனை" என்றிட​

சத்யவாணி அசுவாசமாய் மூச்சை எடுத்து விட்டவள் "சரி அப்போ பிரச்சனை உங்களுக்குள்ள தானே? சொல்லுங்க என்ன ஆச்சு? ஏன் இப்படி உங்க முகமே வெளுத்து கிடக்கு?" என அக்கறையாய் கேட்டாள்.​

வாஞ்சிநாதன் வாய் திறக்கும் முன் "...நினைச்சேன் என்னடா இவ்வளவு நேரம் ஆச்சு போன மனுஷனை கானுமேனு வந்து பார்த்தா வழக்கம் போல் உங்க அண்ணி கூட தான் இருக்கீங்களா? நீ இருந்தா போதும் அக்கா அவருக்கு நான்லாம் தேவையே இல்லை" என வேண்டுமென்றே குத்தலாய் பேசியபடியே ஆதிரை அங்கே அப்பாவி சிரிப்போடு வந்தாள்.​

சத்யவாணிக்கு தங்கையின் பேச்சின் உட்பொருள் புரியாது போக அவளுக்கும் அவளது கணவனுக்கு இடையே ஏதோ பிணக்கு திருமணம் ஆன சமயம் இதெல்லாம் சகஜம் என்பதை நினைத்து நடந்ததை கூறியவள் "...சரி சரி ரூம்க்கு போங்க" என கூறியபடியே "குட் நைட் வாஞ்சி, குட் நைட் ஆதிரை" என புன்னகையோடு சொல்லி விட்டு அவ்விடம் விட்டு சென்றாள்.​

அறைக்குள் வந்து கதவடைத்த வாஞ்சிநாதன் "ஏய் என்ன அர்த்தத்தில்டி நீ அப்படி சொன்ன? அவங்க உன் கூட பிறந்த அக்கா அந்த நினைப்பு கொஞ்சமாவது உனக்கு இருக்கா?" என அதட்டலாகவே கேட்க​

ஆதிரை நிதானமாக "எங்க அக்காவே அதை பத்தி கவலைபடலை நீங்க ஏன் கிடந்து பொங்குறீங்க?" என எங்கேயோ பார்த்தபடியே கூற​

வேகமாக வந்து அவளது முகத்தை பற்றி தன் புறமாக திருப்பியவன் "வேனாம் ஆதி இந்த குத்தல் பேச்சு சரியில்லைடி என் உயிரை சீண்டுற எங்க அண்ணி என் அம்மாடி அவங்களுக்கு பாத பூஜை பண்ணி உன்னை நான் கல்யாணம் பண்ணி இருக்கேன் என்னை கோவப்படுத்தி பார்க்கவும், இந்த குடும்பத்தை பிரிக்கவும் எங்க அன்பை கொச்சைபடுத்துறதை நீ ஆயுதமா பயன்படுத்தின அந்த நிமிஷமே உன்னை கொலை பண்ணிட்டு ஜெயிலில் போய் உட்கார்ந்துப்பேன் சொன்னதை செய்ய மாட்டேன்னு நினைக்காதே என் பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு" என அடக்கப்பட்ட ஆத்திர குரலில் கூறியவன் வேகமாக அவளை தள்ளி விட்டு படுக்கையில் போய் படுத்து கொண்டு கண் மூடினான்.​

கணவன் தள்ளி விட்டதில் கீழே விழுந்தவள் மெல்ல எழுந்து நின்று அவனை பார்த்தாள் அவனருகே செல்லவும் பயம் வர சோபாவில் படுத்து கொண்டு எப்படி தான் நினைத்ததை நடத்துவது என மனதினுல் யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.​

தனக்கு அமைந்த அழகான வாழ்வை தானே சிதைக்கின்றோம் என்கிற எண்ணமே இன்றி தன் மனம் போன போக்கில் குறுகிய மூளையை கொண்டு திட்டங்களை தீட்ட ஆரம்பித்தாள்.​

மறுநாள் காலை விரைவாகவே எழுந்து கொண்ட ஆதிரை குளித்து முடித்து கீழே சென்றவள் தன் அக்காவிற்காக காத்திருந்தாள் அப்பாவி முகத்தோடு.​

குளித்து பூஜை முடித்து தாய்மையின் பூரிப்போடு கை பையை எடுத்து கொண்டு உணவு மேஜைக்கு வந்த சத்யவாணி அங்கு தங்கையை கண்டு "என்ன ஆதி பாப்பா இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்துட்ட தலைக்கு வேற குளிச்சு இருக்க? தலையை இப்படி துண்டில் முடிஞ்சு வைக்காதே விரிச்சு விடு இல்லை சளி பிடிக்கும் மறக்காம சாம்பிராணி போடு" என அக்கறையாய் கூறியவள் தொடர்ந்து "என்ன சண்டையெல்லாம் சமாதானம் ஆச்சா?" என சிரிப்போடு வினவியபடியே அவளருகே அமர்ந்தாள்.​

பானுமதி வந்து இருவருக்கும் உணவு எடுத்து வைத்தார்.​

ஆதிரை "புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டை பொழுது போனா சரி ஆகிடும் அக்கா அவருக்கு அதுலாம் புரியலை சின்ன விஷயம் அதுக்கு போய் கோவிச்சுகிட்டார்" என ஏதும் நடக்காததை போல் சொல்ல​

உணவை உண்டபடியே சத்யவாணி "நீ இந்த அளவுக்கு பேசுறதே ஆச்சர்யமா இருக்கு ஆதிம்மா உனக்கும் பொறுப்பு வந்துட்டு சரி சாப்பிடு. வாஞ்சி ரொம்பவே பக்குவமானவர் அவர் நேத்து நைட் அவ்வளவு லேட்டா வீட்டுக்கு வரார் நீ ஃபோன் பண்ணி பேசி இருக்கலாமே புருஷன் பொண்டாட்டிகுள்ள ஈகோ கூடாதும்மா அதோட மனுஷர் பாவம் ஆளே ஒரு மாதிரியா இருந்தார். வாஞ்சி மனசு கோனாம நடந்துகோ பாப்பா அவர் ரொம்ப நல்லவர்ம்மா..." என கூறியபடியே உண்டு கொண்டிருந்தவள் கை இட்லி விள்ளலோடு அந்தரத்தில் அப்படியே நின்றது தன் தங்கையின் பேச்சை கேட்டு.​

ஆம் ஆதிரை "இனி என் புருஷனை பேர் சொல்லி கூப்பிடாதே அக்கா அவர் உன்னை விடவும் வயசு மூத்தவர் தானே முகத்தில் அடிச்சது போல் வாஞ்சி, வாஞ்சிங்குற. உன் வீட்டுகாரரை நான் பெரியத்தான்னு தானே கூப்பிடுறேன். ஒன்னு நீ என் வீட்டுகாரரை தம்பினு கூப்பிடு இல்லை சின்ன அத்தான்னு கூட முறை வச்சு கூப்பிடு எனக்கு நீ அவரை அப்படி கூப்பிடுறது பிடிக்கலை" என ஓர கண்ணால் தன் அக்காவின் முகத்தை பார்த்தபடியே கூறியவள் தட்டில் கவனத்தை பதித்திருப்பது போல் தலை குணிந்து சாப்பிட்டும் கொண்டிருந்தாள்.​

தன் தங்கையின் குரலும் அவளது சொற்களும் சத்யவாணியை உள்ளூர வெகுவாய் தாக்கிட கண்களை கரித்து கொண்டு கண்ணீர் வர துடிக்க அதை சிரமப்பட்டு அடக்கி கொண்டவள் அவளை திரும்பி ஒரு முறை பார்த்தாள் அவளோ உணவை ஆர்வமாக உண்டு கொண்டிருக்க இதை பெரிது பண்ணி அதன் மூலம் குடும்பத்தில் குழப்பம் ஏற்படுத்த கூடாது என்றென்னிய சத்யவாணி "சரிம்மா இனிமே உன் வீட்டுக்காரரை நான் பேர் சொல்லி பேச மாட்டேன் நான் புறப்படுறேன் குமட்டுற மாதிரி இருக்கு எனக்கு சாப்பாடு போதும் நீ சாப்பிட்டு போ" என நடுங்கும் குரலை சிரமப்பட்டு சீர்ப்படுத்தி கொண்டு பேசி விட்டு அவசரமாக எழுந்து கை கழுவி வந்தவள் தன் கை பையை எடுத்து கொண்டு அலுவலகத்துக்கு புறப்பட்டாள்.​

சத்யவாணி ஹாலை தாண்டும் போது கல்லூரிக்கு செல்ல தயாராகி படியிறங்கி வந்த வாஞ்சிநாதன் "குட் மார்னிங் அண்ணி, சாப்பிட்டீங்களா? மாத்திரைலாம் கரெக்ட்டா போட்டீங்களா?" என தனக்குள் இல்லாத உற்சாகத்தை இருப்பதை போல் காட்டி பேசினான்.​

எங்கே அவன் முகம் பார்த்தால் ஏதாவது கேட்பானோ என பயந்த சத்யவாணி அவனை நிமிர்ந்தும் பார்க்காமல் "ஆ... ஆ... ஆச்சு நீங்க போய் சாப்பிடுங்க" என தடுமாற்றத்தோடு கூறி விட்டு வேகமாக சென்றிருந்தாள்.​

தன் அண்ணி இயல்பாய் இல்லை அவளது பேச்சிலும், நடவடிக்கையிலும் ஏதோ மாற்றம் உள்ளது என்பதை உணர்ந்தவன் மனைவி படியேறுவதை கண்டு இவள் ஏதாவது பேசி இருப்பாளோ என்கிற சந்தேகம் வந்தாலும் இப்போது எதையும் கேட்க வேண்டாம் மாலை வந்து பேசி கொள்ளலாம் என நினைத்து உணவு மேஜைக்கு சென்று அமர்ந்தான்.​

பானுமதி எடுத்த உணவு தட்டுகளை கவனித்தவன் அதில் ஒன்றில் அப்படியே உணவு இருப்பதை கண்டு "என்ன பானும்மா யார் தட்டு இது சாப்பாடு அப்படியே இருக்கு?" என மனம் உள்ளூர பதைக்க அதை வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் விசாரித்தான்.​

முகம் வாடியிருந்த பானுமதி சுற்றும் முற்றும் ஒரு முறை பார்த்தவர் குரலை தனித்து இங்கே நடந்த அனைத்தையும் கூறி முடித்து விட்டு தொடர்ந்தார் "...பெரியம்மா பாவம் சின்ன தம்பி, பிள்ளைதாய்ச்சி பொண்ணு வெறும் வயிறா போகுது அரை இட்லி கூட சாப்பிடலை அதுக்குள்ள உங்க பொண்டாட்டி இப்படி பேசவும் உடைஞ்சு போச்சுப்பா பிள்ளை மனசு, முகமே சுண்டிட்டு நானும் அது உங்க அண்ணனை கல்யாணம் கட்டி வந்த காலம் தொட்டு பாக்குறேன் கள்ளமில்லா மனசு உங்க அண்ணிக்கு எதார்த்தமா பேசும் அன்பான பிள்ளை அது வயிற்றில் அடிக்குதேப்பா உன் பொண்டாட்டி அதுவும் பிள்ளையை சுமக்குற சமயத்தில் இதை பேச இதுவா சமயம்? மாடிக்கு சாப்பாடு அனுப்ப சொல்லி சாப்பிடுற புள்ள கீழே வந்து இன்னைக்கு சாப்பிட்டதே இதுக்கு தான்னு புரிஞ்சு போச்சுப்பா பெரிய தம்பி வரும் வரை நீங்க தான் தம்பி எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கனும்" என வருத்தத்தோடே கூறினார்.​

பானுமதி பேச பேச உள்ளே எரிமலையாய் குமுறிய இதயத்தை அடக்கிய வாஞ்சிநாதன் "பானும்மா கேரியரில் சாப்பாடு எடுத்து தாங்க நான் அண்ணியை சாப்பிட வச்சுட்டு தான் வேலைக்கு போவேன். நானும் அங்கேயே சாப்பிட்டுக்குறேன். அவங்க என் அண்ணி மட்டும் இல்லை அம்மா நான் பார்த்துப்பேன் கவலைபடாதீங்க" என திடமாகவே கூறினான்.​

இளையவனின் பேச்சில் முகம் தெளிந்த பானுமதி வேகமாக அவன் கேட்டபடி உணவை கட்டி கொடுத்தார்.​

நேராக மில்லுக்கு சென்ற வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணனின் அறையை அடைந்து கதவை தட்டி விட்டு உள்ளே சென்றான்.​

அங்கே சத்யவாணி சுவற்றை வெறித்துபடி அமர்ந்திருந்தவள் வந்தவனை கண்டு முறுவலிக்க அந்த சிரிப்பில் உயிர்ப்பே இல்லை என்பதை ஆண்ணவன் உணர்ந்து கொண்டான்.​

சத்யவாணி "வா... வாங்க.... என்ன இந்த நேரத்தில் நீங்க இங்கே? காலேஜ் போகலையா?" என தடுமாற்றத்தோடு பேசினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் உள்ளே வந்து அமர்ந்தவன் "முதல் "வா" வாஞ்சி தானே அண்ணி? அதை வாங்க ஆக்கிட்டீங்களா? எனக்கு எல்லாம் தெரியும்" என அவளை நேராக பார்த்தே பேசினான்.​

சத்யவாணி எதுவும் பேசாமல் மௌனிக்க வாஞ்சிநாதன் உணவை பிரித்து அவள் முன் வைத்தவன் "பானும்மா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டாங்க எது பேசறதுனாலும் சாப்பிட்டு பேசலாம் அண்ணி வாங்க சாப்பிடுங்க என்கிட்ட குமட்டுதுனு கதை சொல்லாதீங்க அப்புறம் நானும் பட்டினியா கிளம்பி காலேஜ் போவேன்" என அழுத்தமாகவே சொன்னான்.​

அவனும் சாப்பிடவில்லை என்பதை கேட்டு அதிர்ந்து நிமிர்ந்த சத்யவாணி சட்டென எழுந்து கை கழுவி வந்தவள் வேகமாக சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.​

முகம் மென்மையுற இதை விட்டால் வேற வழியில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்த வாஞ்சிநாதன் தன் உணவை உண்ணலானான்.​

இருவரும் உண்டு முடித்த உடன் பாத்திரங்களை எடுத்து வைத்த வாஞ்சிநாதன் தன் அண்ணி மருந்துகளை உட்கொள்ளும் வரை அமைதி காத்தவன் "எப்படி அண்ணி ஆயுளுக்கும் என்கிட்ட பேசவே கூடாதுனு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?" என விரக்தி குரலில் கேட்டான்.​

சத்யவாணி பதறி போனவளாக "இல்லை த... சி..." என அவனை எப்படி அழைப்பது என தெரியாமல் தடுமாற இடையிட்ட வாஞ்சிநாதன் "என்ன அவ சொன்னது போல் தம்பினு கூப்பிட போறீங்களா?" என கண்களில் வருத்ததோடே கேட்க அதில் 'என்னை விலக்கி வைக்குறீங்களா அண்ணி?' என்கிற கேள்வி தெரிய உள்ளூர உடைந்து போன சத்யவாணி எதையும் முகத்தில் காட்டி கொள்ளாமல் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக​

"ஆதிரை சொன்னதில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை சந்தோஷமா தான் இருக்கு. அவ புருஷனுக்கு மரியாதை இருக்கனும்னு அவ எதிர்பாக்குறதில் தப்பு ஒன்னும் இல்லையே. ஆரம்பத்துலையே நான் உங்களை பேர் சொல்லி கூப்பிட மாட்டேன்னு தான் சொன்னேன். நீங்க தான் என்னை பேசியே மாத்திட்டீங்க ஆனா உங்களை எப்போதும் நான் மரியாதை குறைவா நினைச்சது கூட இல்லை எங்க அம்மாவுக்கு இணையா உங்களை நான் நினைக்குறேன் எனக்கு நீங்க செய்ததை எல்லாம் நான் என் உயிர் உள்ள வரை மறக்கமாட்டேன்.​

உங்க அண்ணன் சொல்றது போல் நீங்க அவங்க தம்பி மட்டும் இல்லை எங்க மூத்த மகன்னும் தான் நமக்குள்ள உள்ள பந்தமும், பாசமும் ஆதிக்கு புரியலை பட்டுனு பேசிட்டா நான் தான் அறிவுகெட்டதனமா உணர்ச்சிவசப்பட்டுட்டேன். அவ படபட டைப் யோசிக்காம முன்னே ஏதாவது பேசிடுவா அப்புறம் தானே சமாதானமும் ஆகிடுவா நீங்க ஒன்னும் தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க. இதை பத்திலாம் அவகிட்ட பேசி பிரச்சனை செய்துக்க வேனாம் போக போக அவ சரி ஆகிடுவா" என தான் பேச நினைத்த அனைத்தையும் மெதுவாக சொல்லி முடித்தாள்.​

தன் அண்ணி பேச பேச அமைதியாய் நாற்காலியின் பின்னே நன்றாக சாய்ந்து அமர்ந்து கேட்டு கொண்டிருந்தவன் அவள் பேசி முடிக்கவும் கை தட்டியபடியே நிமிர்ந்து அமர்ந்து "ரொம்ப ரொம்ப தெளிவா பேசுறீங்க அண்ணி. எங்களுக்குள்ள பிரச்சனை வர கூடாதுங்குறதில் தெளிவா இருக்குற நீங்க என் மனசுபடும் பாட்டை பத்தி யோசிக்கலையே அண்ணி. உங்க தங்கச்சி பேச்சை கேட்டு நீங்களும் என்னை விலக்கி தானே வைக்குறீங்க. ரொம்பவே நொந்து போய் இருக்கேன் அண்ணி. எனக்காக ஒன்னே ஒன்னு பண்ணுங்க அண்ணன் வரும் வரை நீங்க நேரா நேரத்துக்கு சாப்பிட்டு உங்க உடம்பையும் உங்க வயிற்றில் உள்ள குழந்தையும் மட்டும் நல்லா பார்த்துகோங்க அதோட உங்க தங்கச்சிகிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளியே இருங்க வேற எதையும் நான் இப்போ சொல்ல போறது இல்லை.​

அண்ணன் ஊருக்கு போகும் போது "உங்க அண்ணியை கவனிச்சுகோடா வாஞ்சினு" என்கிட்ட சொல்லிட்டு தான் போய் இருக்காங்க அவங்க நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தனும் அண்ணி" என விரக்தி குரலில் கூறியவன் எழுந்து நின்று "நான் போய்ட்டு வரேன் அண்ணி, உங்க தங்கச்சி பேச்சை கேட்டு நீங்க என்னை தள்ளி நிறுத்தலாம் ஆனா எங்க அம்மாவை என்னால் விலக்கி வைக்க முடியாது நீங்க என்னை வாஞ்சினு கூப்பிடுறது வெறும் வார்த்தை இல்லை அது ஒரு ஆத்மார்த்த உணர்வு எனக்கு. எங்க அம்மா, அப்பாவும் என்னை அப்படி தான் கூப்பிடுவாங்க. இப்போ எனக்கு அம்மாவா, அப்பாவா இருக்கறது நீங்களும், அண்ணனும் தான். உங்க உடம்பை பார்த்துகோங்க அண்ணி மதியம் சாப்பிடுங்க உங்க குழத்தையை பட்டினி போடாதீங்க. நைட் வீட்டில் பார்ப்போம் ஏதாவதுனா ஃபோன் பண்ண தயங்காதீங்க இந்த வாஞ்சி யாருக்காகவும் மாறமாட்டான் நான் நானா தான் இருப்பேன்" என்றவன் நொடி பொழுதும் தாமதிக்காமல் அங்கிருந்து சென்றிருந்தான்.​

தன் கொழுந்தனாரின் பேச்சை கேட்டு சத்யவாணி இடிந்து போனாள் தன் தங்கையால் அவன் வாழ்வில் நிம்மதி இல்லை என்பதை உணர்ந்து மனம் கனத்து போனாள். அதோடு தானும் அவன் மனதை காயப்படுத்தி விட்டோமோ என வருந்தினாள். கணவன் மனைவி பிரச்சனை என்னவென கேட்கவும் முடியாது அதை அவர்களே சீர் செய்து கொள்வது தான் சரியாக இருக்கும் கூடபிறந்த தங்கையானாலும் அவளது திருமண வாழ்வில் தலையிடுவது முறையில்லை என்பதாலேயே சீக்கிரம் இவர்கள் இருவரையும் பழையபடி அன்யோன்யமாக மாற்று என இறைவனை வேண்டி கொண்டாள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 24

மில்லை விட்டு வெளியே வந்தவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை அமைதியாய் சென்று கொண்டிருந்த குடும்பத்தில் அவனது மனைவியால் பிரச்சனைகள் ஆரம்பிப்பதை உணர்ந்த வாஞ்சிநானுக்கு தலையே சுற்றியது இது மட்டும் தன் அண்ணனுக்கு தெரிந்தால் தாங்க மாட்டான் என்பதை உணர்ந்து வருந்தியவன் இதை எப்படி சரி செய்வது எனவும் யோசித்தான்.​

ஆனால் அதற்கு முன் அதை விட முக்கியமான விஷயம் ஒன்று உள்ளது அது அவனது அண்ணி மற்றும் அவள் வயிற்றில் வளரும் குழந்தையின் நலன் என்பதை உணர்ந்தவன் இந்த சூழ்நிலை நீடிப்பது அண்ணியின் உடல் மற்றும் மனநலனை பாதிக்கும் இதை எப்படி மாற்றுவது என புரியாத போதும் தன் அண்ணிக்கு முறையான கவனிப்பு இப்போது அவசியம் என்பதை மட்டும் உணர்ந்திருந்தான். தான் உதவ தயார் ஆனால் அதனால் அவன் மனைவி பேசும் கேவலமான பேச்சுகளை அவன் தாங்கினாலும் நிச்சயம் அதை கேட்டால் அண்ணி உடைந்து போவாள் இந்த சமயத்தில் அவளுக்கு தேவையானது மன நிம்மதி என்பதை உணர்ந்தான்.​

பானுமதி அவர்கள் வீட்டில் வேலை பார்ப்பவர் நிச்சயம் அவரை ஆதிரை மதிக்க மாட்டாள் கணவனுக்கே இப்போது அவளிடம் மதிப்பு இல்லை எனும் போது மற்றவர்கள் எந்த மூலை? அதோடு தங்களுக்குள் நடக்கும் பிரச்சனை பற்றி தன் அண்ணி இப்போது அறியாமல் இருப்பதே அவளுக்கு நல்லது என்பதையும் நினைத்தான்.​

என்ன செய்வது யாரிடம் உதவி கேட்பது என தடுமாறி தவித்து மனம் சோர்ந்தவனுக்கு சட்டென ஒரு யோசனை வர அதை உடனே செயல்படுத்த முடிவெடுத்தான் அதன்படி இன்று தனக்கு விடுப்பு எடுத்து கொண்டு நண்பனிடம் ஃபோன்னில் பேசியவன் விமானங்களில் பயணசீட்டு போட்டு தரும் அவனது நிறுவனம் மூலம் அடுத்து இருந்த விமானத்தில் தனக்கு ஒரு பயணசீட்டு தயார் செய்து கொண்டு சென்னை சென்றடைந்தவன் நேராக தனது மாமனார் வீட்டிற்கு சென்றான்.​

எந்தவித முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் வீட்டிற்கு வந்து நிற்கும் சின்ன மாப்பிள்ளையின் முகத்தில் இருந்த சோர்வு கலாவை உள்ளூர கலவரப்படுத்த உடனடியாக அவனுக்கு காபி கொடுத்து அமர வைத்தவள் கணவரை செல்லில் அழைத்து உடனடியாக வீட்டிற்கு வர சொன்னாள்.​

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் வீட்டில் இருந்த ராஜன் "சின்ன மாப்பிள்ளை ஏன் என்னமோ போல் இருக்கீங்க? ஊரில் எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க தானே?" என உள்ளிருந்த பதற்றத்தை மறைத்து முயன்று குரலை திடப்படுத்தி கொண்டு கேட்டார்.​

வாஞ்சிநாதன் கையெடுத்து கும்பிட்டவன் "எங்களுக்கு பெத்தவங்க இல்லைனு உங்களுக்கே தெரியும் மாமா, அத்தை. உங்களை அந்த ஸ்தானத்தில் வச்சு தான் நானும், அண்ணனும் பாக்குறோம். எனக்கு யாரை கேட்குறது என்னனு புரியலை யார்கிட்டயும் மனசு விட்டு கூட பேச முடியலை மனசு ரணமாகி வாழ்க்கையில் தோத்து போய் உங்ககிட்ட வந்து நிக்குறேன் மாமா, அடுத்து என்ன பண்ணுறதுனு புரியாம தவிக்குறேன் எனக்கு உதவி பண்ணுவீங்களா?" என முற்றிலும் உடைந்து போனவனாக தீனமாக கேட்டான்.​

தன் இளைய மாப்பிள்ளையின் குணத்தையும், கம்பீரத்தையும் நன்கு அறிந்திருந்த பெரியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கலவரமாக பார்த்து கொண்டனர் ஒன்றுமே புரியாத நிலையில் இருந்தவர்கள் ஒரே குரலாய் "சரி சின்ன மாப்பிள்ளை" என கூறினர். ராஜன் இளையவனின் கரம் பற்றி இறக்கி விட்டார்.​

பெரியவர்களின் பதிலில் மனம் திருப்தியுற்ற வாஞ்சிநாதன் "இதுவரை இப்படி ஒரு நிலையில் நான் நின்னது இல்லை எங்க அண்ணன் கல்யாணம் தடையானப்போ கூட நான் கலங்கலை அடுத்து என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சேன் அப்போலாம் சரியா இருந்தது என் மனசும், முடிவும் ஆனா இப்போ என் சொந்த விஷயத்தில் என் முடிவு முழுக்க தப்பாகிட்டு யார்கிட்டயும் போய் நிக்க முடியாம உங்ககிட்டயே வந்து நிக்குறேன்" என கண்கள் கலங்கியவனாக மறுபடியும் கை கூப்பியே பேசினான்.​

வயதில் மூத்தவர்கள் இருவரும் இன்னும் கலங்கி போயினர் எத்தனை கம்பீரமாய், புன்னகையோடு வளைய வருபவன் வயதுக்கு மீறிய பக்குவத்தை உடையவன், அன்பானவன் இன்று இப்படி உடைந்த தோற்றத்தில் இருப்பதை கண்டு அவர்களும் உடைந்து போயினர். அவனது பேச்சிலிருந்தே அங்கே ஏதோ பெரிய பிரச்சனை அதுவும் அவர்களது சின்ன மகளால் மட்டுமே என்பதை உணர்ந்து கொண்ட பெரியவர்கள் இருவரும் மறுபடியும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.​

ராஜன் இளையவனின் கைகளை பற்றி இறக்கி விட்டு அவனது முகம் துடைத்து விட்டவர் அவனை இருக்கையில் அமர வைத்து தானும் அருகே அமர்ந்த பின் என்னவென கேட்டார்.​

வாஞ்சிநாதன் ஒன்று விடாமல் நடந்த அனைத்தையும் கூறி முடித்து தொடர்ந்தான் "... எங்க அண்ணி என்னை விட வயசில் சின்னவங்கனாலும் அவங்க எனக்கு அம்மா தான் ஆனா என் பொண்டாட்டிக்கு மூளை குழம்பி போய் பணப்பேய் பிடிச்சு இருக்கு கண்டபடி பேசுறா அண்ணியை வதைக்க ஆரம்பிச்சுட்டா இப்போ அண்ணனும் ஊரில் இல்லை அவங்க வரும் வரை அண்ணியை கவனிச்சுக்கனும் அவங்க நலன் மட்டுமில்லாம அவங்க வயிற்றில் உள்ள குழந்தையோட நலமும் ரொம்ப முக்கியம் ஆனா அங்கே ஆதி இருக்கா இது எதுவும் அவளுக்கு முக்கியம் இல்லை அவ எண்ணங்களே வேறயா இருக்கு இப்போ அண்ணியை கூட இருந்து யாராவது நல்லா கவனிச்சுக்கனும் அண்ணன் வரும் வரை...​

நான் செய்வேன் தான் சிதம்பரத்தில் நான் அண்ணியை பார்த்துக்கலையா? ஆனா அதுக்கு தப்பு சாயம் பூச பாக்குறாளே என் பொண்டாட்டி, இப்படியான பேச்சை அண்ணி கேட்டா முழுக்க நொறுங்கி போய்டுவாங்க அதுவும் சொந்த தங்கச்சிகிட்ட இருந்தே கேட்டா தாங்கமாட்டாங்க சொந்த அக்காங்குற நினைப்பு கூட அவளுக்கு இல்லை ராட்சசி..." என வருத்தம் மாறி கண்கள் சிவக்க ஆத்திரமாக பேசியவன் சற்று நிதானித்து தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு தொடர்ந்தான்​

"...சாரி கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்டுட்டேன் நான் எடுத்த ஒரு முடிவு என் குடும்பத்தை சந்தோஷமாக்குச்சு என்னோட அடுத்த முடிவு அதே குடும்பத்தை பிரிக்க பாக்குது தப்பு முழுக்க என் மேல் தான் இப்போ நான் உங்ககிட்ட கேட்கும் உதவி... அத்தை வந்து அண்ணியை பார்த்துக்கனும் எங்க அண்ணன் வரும் வரை தயவு செய்து வாங்க அத்தை. மாமா சொல்லுங்க உங்களுக்கு பயந்தாவது ஆதி அண்ணியை எதுவும் கஷ்டபடுத்த மாட்டா அதான் சொல்றேன் அதோட அண்ணியும் நீங்க கூட இருந்தா கொஞ்சம் நல்லா இருப்பாங்கனு தோனுது நீங்க அவங்களுக்கு இப்போ காப்பு மாதிரி" என கெஞ்சுதலாக கூறி சற்று நிதானித்தவன் இருவர் முகத்தையும் பார்த்து விட்டு தொடர்ந்தான்​

"...என் பொண்டாட்டி சொன்ன மாதிரி சொத்தை பிரிக்கறதுலையோ, குடும்பத்தை பிரிக்கறதுலையோ எனக்கு கொஞ்சமும் உடன்பாடு இல்லை அதனால் இனி எங்களுக்குள்ள உறவு இருந்தாலும் ஒன்னு தான் இல்லைனாலும் ஒன்னு தான், எங்களுக்குள்ள இருந்த பந்தத்தை என் பொண்டாட்டியே அழிச்சுகிட்டா மாமா அதான் உண்மை. எங்க அம்மா மேல் சத்தியமா நடந்தது ஒன்னு விடாம உங்ககிட்ட நான் சொல்லிட்டேன் இத்தனைக்கும் அவளை நான் எதுவும் சொல்லலை இவ்வளவு பேசியும் அவளை நான் அடிக்க கூட இல்லை சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க இன்னொருத்தன்னா அவ ஆடின ஆட்டத்துக்கும், பேசின பேச்சுக்கும் அவளை நீங்க ஹாஸ்ப்பிட்டலில் போய் தான் பார்த்து இருக்க முடியும். எங்க வளர்ப்பு வேற பொண்டாட்டியை அடிக்குற பழக்கம் எங்க வீட்டில் கிடையாது எங்க அண்ணியோட தங்கச்சி அவளை என்னால் அடிக்கவும் முடியாது.​

என் வாழ்க்கை அழிஞ்சுட்டுனு எனக்கு புரிஞ்சுட்டு அதனால் அண்ணன், அண்ணி வாழ்வும். பூமி பாக்காத அவங்க சிசுவும் பாதிக்கப்பட கூடாது. ஈவு இரக்கம் இல்லாம அண்ணி சாப்பிடும் போது கண்டதையும் பேசி அவங்களை பட்டினியா மில்லுக்கு அனுப்பி இருக்கா அப்போவே நான் சுதாரிச்சுட்டேன் அவ எதுக்கும் துணிவானு அதான் உடனே உங்களை பாக்க வந்தேன் உண்மையா எனக்கு என் பொண்டாட்டியை நினைச்சே பயமா இருக்கு அண்ணியை ஏதாவது பண்ணிடுவாளோனு நான் இங்கே வந்ததோ, பேசினதோ எதையும் அங்கே நீங்க சொல்லாதீங்க நீங்களா வந்த மாதிரி வாங்க அண்ணி கூட இருந்து கவனிச்சுகோங்க இதை மட்டும் எனக்காக செய்யுங்க எங்க அண்ணன் வரும் வரை அங்கே இருங்க அத்தை" என கெஞ்சுதலாகவே கேட்டான்.​

பெரியவர்கள் இருவரும் வெளிப்படையாகவே அதிர்ந்து போயினர். கலா கண்கள் கலங்கி நின்றிருந்தவள் "நான் பெத்ததில் ஒன்னு குணவதியாவும் இன்னொன்னு பாவியாவும் போய்ட்டேங்க. அக்காவை பத்தி தங்கச்சி பேசுற பேச்சா பேசி இருக்கா பாதகத்தி. இத்தனை வருஷமா ஒன்னா வளர்ந்தவங்க தானே அவங்க ரெண்டு பேரும். பெரியவ குணம் தெரியலையா இவளுக்கு? வேலை செய்ய சோம்பேறிதனம், சுயநலவாதினு பார்த்தா இப்படி பணம், பணம்னு குடும்பத்தை கலைக்குற அளவுக்கு போய்ட்டாளே. இவ என்னத்தை இவரை விரும்பி கல்யாணம் பண்ணா?​

இந்த கல்யாணம் நடக்க காரணமே பெரியவ தானேங்க அவ மறுத்து இருந்தா மாப்பிள்ளைங்க ரெண்டு பேருமே அதை மீறி இருக்கமாட்டாங்க ஆனா அவ பண்ணலையே இந்த பைத்தியகாரி குணம் அறிஞ்சும் அவளை அவ கொழுந்தனாருக்கு கட்டி வச்சா ஆனா அவ அங்கே போய் தான் வாழ்க்கையும் கெடுத்துகிட்டு குடும்பத்தையே பாழாக்க பாக்குறாளேங்க. அதோட வயிற்று பிள்ளைகாரியை பட்டினி போடுறது மாதிரி மனம் நோக பேசி இருக்காளே உருபடுவாளா அவ?" என அழுகையும் ஆற்றாமையுமாய் பேசினார்.​

ராஜனும் இடிந்து போய் இருந்தவர் தன்னை மீட்டு கொண்டு மனைவியை சமாதானம் செய்தவர் "நீங்க கவலைபடாதீங்க சின்ன மாப்பிள்ளை நாங்க பார்த்துக்குறோம் எந்த காலத்திலும் உங்க குடும்பம் பிரியற நிலை வராது. நாங்க பெத்த பொண்ணால் உங்க குடும்பம் உடையும் நிலை வந்தா அப்போ என்ன பண்ணனுமோ அதை நாங்க பண்ணுவோம் நீங்க கவலைபடாதீங்க இப்போ சாப்பிட வாங்க மாப்பிள்ளை" என தீர்க்கமாக கூறி அவனை உணவருந்த அழைத்து சென்றார்.​

உணவு முடித்து ஹாலில் அமர்ந்த வாஞ்சிநாதனிடம் வந்த கலா "சின்ன மாப்பிள்ளை எங்களை மன்னிச்சுடுங்க இப்படி ஒரு பாவியை பெத்து உங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சு உங்க நிம்மதியை கெடுத்ததுக்கு" என கண்களில் நீர் மல்க கூறினாள்.​

விரக்தியாய் முறுவலித்த வாஞ்சிநாதன் "இதில் உங்க தப்பு என்ன அத்தை இருக்கு? நீங்க மன்னிப்பு கேட்டு என்னை பாவியாக்காதீங்க. நான் தானே ஆதியை முதலில் விரும்பினேன் அவளும் என்னை விரும்பினானு நினைச்சு வீட்டில் பேசி உங்க எல்லோர் சம்மதத்தோட அவளை கல்யாணம் பண்ணிகிட்டேன் அதனால் இப்போ நான் இந்த நிலையில் நிக்குறேன். நீங்க என்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்குறீங்க நான் பண்ணி வச்சு இருக்குற செயலால் என் குடும்பம் இன்னும் என்னலாம் கஷ்டபட போகுதோனு எனக்கு பயமா இருக்கு அதுக்கு நான் யார்கிட்ட போய் மன்னிப்பு கேட்பேன்? எங்க அண்ணன் வரும் வரை எந்த ரசாபாசமும் நடக்காம பார்த்துக்கனும் இந்த நிலையில் அண்ணிக்கு மன உளைச்சல் எதுவும் ஏற்பட கூடாதுனு தான் நான் பயப்படுறேன் அதுக்காக தான் நான் இவ்வளவு மெனக்கெடறேன்" என ஓய்ந்த குரலில் கூறினான்.​

இருவரின் சம்பாஷனைகளை கேட்டிருந்த ராஜன் "சின்ன மாப்பிள்ளை தயவு செய்து மனசு விட்டுறாதீங்க ஆதிரை எங்க மகள்னாலும் தப்புனா தப்பு தான் ஒரு பொண்ணு கல்யாணம் பண்ணி புகுந்த வீட்டுக்கு போறது அந்த குடும்பத்தை அன்பால் கட்டி அரவணைச்சு உயர்த்த தான் குடும்பத்தை துண்டாட இல்லை நாங்க அதுக்கு துணை போக மாட்டோம் நீங்க சொல்றபடி பெரிய பாப்பாவை கலா பார்த்துக்கட்டும் நான் நாளை திரும்ப இங்கே வந்துடுறேன் ஆபீஸ்சில் லீவ் கிடைக்காது. சமயம் கிடைக்குறப்போ வந்து பார்த்துட்டு போறேன். இப்போ தர்மன் கூட என்.சி.சி கேம்ப்க்காக வெளியூர் போய் இருக்கான் அவன் வர மூனு நாள் ஆகும். பெரிய மாப்பிள்ளை வரும் வரை சின்னவகிட்ட நாங்க எதையும் காட்டிக்க மாட்டோம் திடமா இருங்க நம்ம கையை மீறி எதுவும் போய்டாது" என்றார் தைரியம் தரும் விதமாக.​

வாஞ்சிநாதன் நண்பனிடம் பேசியவன் அடுத்த விமானத்தில் மூவருக்கும் டிக்கெட் போட்டு அவர்களையும் அழைத்து கொண்டு புறப்பட்டான்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 25

கோவை விமான நிலையத்தில் இறங்கிய பின் வாஞ்சிநாதன் தன் மாமனார், மாமியார்க்கு ஒரு வாடகை கார் ஏற்பாடு செய்து விட்டு "மாமா, அத்தை தயவு செய்து நான் சென்னை வந்ததையோ நான் சொன்னதையோ வீட்டில் ரெண்டு பேர்கிட்டயுமே காட்டிக்காதீங்க. உங்களுக்கா தோனி நீங்க டிரைனில் வந்ததா சொல்லிடுங்க நான் சொன்னதை எல்லாம் மறந்துடாதீங்க தப்பி தவறியும் ஆதிகிட்ட எதையும் கேட்டுறாதீங்க முகத்திலும் எதையும் காட்டிக்காதீங்க இப்போ அண்ணியை கவனிச்சுக்கறது தான் நம்மோட ஒரே எண்ணமா இருக்கனும். அண்ணன் வந்த பிறகு நடக்கறதை பார்த்துக்கலாம். நான் கொஞ்சம் லேட்டா வீட்டுக்கு வரேன் நீங்க முன்னே போங்க" என ஒரு முறை எச்சரிக்கை செய்தே இருவரையும் அனுப்பி வைத்தான்.​

ராஜனும், கலாவும் வீட்டிற்கு வந்த போது சத்யவாணி மில்லில் இருந்து வந்து குளித்து முடித்து விளக்கேற்றி வைத்தவள் ஹாலில் அமர்ந்து புத்தகம் ஒன்றை படித்து கொண்டிருந்தாள்.​

ஆதிரை வழக்கம் போல் தன் அறையில் ஏசியை போட்டு கொண்டு படுத்தபடியே செல்லில் ஏதோ பார்த்து கொண்டிருந்தாள் அவளது உலகத்தில் அவள் மட்டுமே என்பதை போல் அவள் நடந்து கொண்டாள்.​

மூத்த மகளை பார்த்த இருவரும் மகிழ்வோடு அவளை அழைத்தபடியே செல்ல பெற்றோரை கண்ட உற்சாகத்தில் எழுந்து கொண்ட சத்யவாணி "அம்மா, அப்பா வாங்க வாங்க உட்காருங்க என்ன திடீர்னு நேத்து பேசினப்போ கூட வரேன்னு சொல்லலையே" என புன்னகையோடு வரவேற்றாள்.​

மகளின் கரம் பற்றி அமர வைத்த கலா "உட்கார்ந்து பேசு பாப்பா நீ நல்லா இருக்கியா? மாப்பிள்ளை பேசினாங்களா? டாக்டர் செக்அப்லாம் சரியா போறீயா?" என அன்போடு விசாரிக்க​

சத்யவாணி "பாக்குறீங்களே எனக்கு என்ன குறை? தங்கமா தாங்குற புருஷன். அண்ணினு இல்லாம அம்மாவா பாக்கும் கொழுந்தனார். கூட பிறந்தவளே என் ஓரங்கத்தி. மில் நிர்வாகம், வயிற்றில் குட்டி பாப்பானு நான் ரொம்பவே நல்லா இருக்கேன் என்ன உங்க ரெண்டு பேரையும், தர்மூவையும் பிரிச்சு இருக்கறது தான் கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு அதான் நீங்க வந்துட்டீங்களே தர்மூவையும் அழைச்சுட்டு வந்து இருக்கலாமே... ஓ அவனுக்கு ஸ்கூல் இருக்கு, என்.சி.சி கேம்ப் வேற விடுங்க அவன் லீவ்வில் வரட்டும். அப்புறம் என்ன உங்க மாப்பிள்ளை வீடியோ கால் பேசிடுவார் காலையும், நைட்டும் என் முகம் பார்க்காம அவர் பொழுது ஆரம்பிக்காதாம், முடியாதாம். அவர் கிளம்பும் முன்னாடியே இந்த மாச செக் அப் முடிஞ்சுட்டு அம்மா, இனி அடுத்த மாசம் தான் அதுக்குள்ள அவரே வந்துடுவார்" என உற்சாகமாக பேசியவள் அன்னையின் தோளில் தலை சாய்த்து கொண்டாள்.​

ராஜன் மகளின் தலையை வாஞ்சையோடு வருடியவர் "சாப்பிட்டியா பாப்பா?" என கேட்க​

தந்தையை புரியாமல் பார்த்த சத்யவாணி "சாப்பிட்டேன் அப்பா ஏன் கேட்குறீங்க? இப்போ கொஞ்சம் முன்னே கூட பால் குடிச்சேன், கேழ்வரகு புட்டு சாப்பிட்டேன்" என புன்னகை மாறாமல் சொன்னாள்.​

சுதாரித்த ராஜன் "சும்மா தான்டா கேட்டேன் இந்த மாதிரி சமயத்தில் ஏதாவது சாப்பிட்டுகிட்டே இருக்க தோனுமாமே அதான் கேட்டேன் உங்க அம்மா தான் சொன்னா உனக்கு பிடிச்சதுலாம் வாங்கிட்டு வந்து இருக்கோம். உங்க அம்மாவுக்கும் எனக்கும் உன் நினைப்பாவே இருந்தது பெரிய மாப்பிள்ளையும் ஊரில் இல்லை நீ தனியா இருப்பியேனு தான் வந்தோம் நான் நாளை கிளம்பிடுவேன் பாப்பா. பெரிய மாப்பிள்ளை வரும் வரை அம்மா உன் கூட இருக்கட்டும்" என கோர்வையாய் சொல்லி முடித்தார்.​

சத்யவாணி முகம் மலர்ந்தவள் "அவர் வந்த உடனே என்னை ஊரில் கொண்டு வந்து விடுறேன்னு தான் சொல்லி இருந்தார்ப்பா. அவர் இல்லாத சமயம் மில்லை கவனிக்கனுமே அதான் வர முடியலை இப்போ நீங்க வந்தது சந்தோஷமா இருக்கு. நீ செய்வியே பால் கொழுக்கட்டை அதுவும் தவள அடையும் செய்து தாம்மா பானும்மா செய்தாங்க ஆனா உன் ருசி இல்லையே" என சிறுமியாய் பேசிட​

மகளின் கன்னம் வருடிய கலா "தினம் உனக்கு என்ன வேனுமோ அதை நானே செய்து தரேன் நீ சந்தோஷமா இருந்தாலே எங்களுக்கு போதும்" என மன நிறைவோடு கூறி கணவனை பார்த்தாள்.​

சத்யவாணி "இந்த கல்யாணம் நடந்து என்னை நீங்க இங்கே விட்டு போனப்போ நான் அவ்வளவு துடிச்சேன், பயந்தேன் ஆனா வாழ்க்கை ஒரு புதிர் இத்தனை அன்பான குடும்பம், அழகான நிறைவான வாழ்க்கை எனக்கு கிடைச்சு இருக்கு அதுக்கு நீங்க தான் காரணம்" என ஆழ்ந்த குரலில் கூறினாள்.​

முகம் தெளிந்த பெற்றவர்கள் இருவரும் மகளுக்கு என வாங்கி வந்தவற்றை தந்தார்கள். அவர்களின் மனதில் வேறோர் எண்ணனும் ஓடியது 'இதே அழகிய வாழ்வை ஒருத்தி தானே பாழாக்கி கொள்கிறாள்' என்பது தான் அது.​

சத்யவாணி "என்னை பத்தியே கேட்குறீங்களே ஆதிரையை பத்தி நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு வார்த்தை கேட்கலையே" என உரிமையாய் கோபித்து கொள்ள​

இளைய மகளை பற்றிய பேச்சு வந்த உடன் ஆத்திரமான கலா "அவளுக்கென்ன..." என ஆரம்பிக்கவும் மனைவியின் குரலில் வேறுபாட்டை உணர்ந்த ராஜன் "கலா..." என அதட்டினார்.​

சட்டென தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்ட கலா "அது ஒன்னும் இல்லை பாப்பா நாங்க வந்து இவ்வளவு நேரம் ஆச்சு அந்தி நேரம் விளக்கேத்தி சாமி கும்பிட்டு உன் கூட உட்கார்ந்து ஏதாவது பேசலாம் இல்லை பாட்டு கூட கேட்கலாம் ஆனா அவளை ஆளையே கானோமே. வயிற்று பிள்ளைகாரி தன்னந்தனியா உட்கார்ந்து இருக்க. சின்ன மாப்பிள்ளை கூட இன்னும் வரலை போல் இருக்கே அவர் இருந்தா கூட சரிங்கலாம் அதுவும் இல்லைங்குறப்போ அவ பெரிய மகாராணியாட்டமா அறையிலையே உட்கார்ந்து இருப்பாளா? அந்த சோம்பேறி கல்யாணம் ஆகியும் திருந்தலை பாரு இவ எப்படி தான் மாப்பிள்ளை கூட சேர்ந்து வாழ்றாளோ சின்ன மாப்பிள்ளையும் தங்கமான மனுஷர் பொறுமைசாலி ஆனா இந்த ஆதிரை..." என படபடவென வாயில் வந்தவற்றையும் தன் மன ஆற்றாமையையும் கூறி கொண்டே போக இடையிட்ட ராஜன் "விடு கலா அவளை பத்தி தான் நமக்கு தெரியுமே இப்போ நீ புலம்பி என்ன ஆக போகுது அவ திருந்தி சுறுசுறுப்பு ஆகிடுவாளா?" என நாசூக்காக சின்ன மகளை பற்றிய பேச்சை எடுக்க கூடாது என மனைவியிடம் கண்டித்தார்.​

பெற்றோரின் மனதை வருத்த கூடாது என நினைத்த சத்யவாணி "அம்மா இப்போ ஆதி முன்னே மாதிரி இல்லைம்மா ரொம்பபபவே தெளிவா இருக்கா..." என காலை தங்கையின் பேச்சு மனதில் வரவும் ஆரம்பித்தவள் சட்டென பேச்சை மாற்றினாள் "...அவ புருஷன் மேல் அவளுக்கு அத்தனை பாசம் அவரை விட்டு கொடுக்காம இருக்கா அவருக்காக பார்த்து பார்த்து எல்லாத்தையும் செய்யுறா ரொம்ப பெரிய மனுஷியா ஆகிட்டாம்மா நீங்க ஒன்னும் கவலைபடாதீங்க ஆதி முழுசா மாறிட்டா" என சோர்ந்த குரலில் முடித்தவள் தன்னை தானே திடப்படுத்தி கொண்டு "சரி சரி உங்க ரூம்க்கு போய் கை, கால், முகம் கழுவிட்டு வாங்க நான் போய் காபி எடுத்து வைக்குறேன் பானும்மாவை சீக்கிரம் டிபன் செய்ய சொல்றேன்" என சொல்லி விட்டு முன்னே நடந்தாள்.​

அறைக்குள் வந்து கதவை தாழிட்ட ராஜன் "உனக்கு எத்தனை முறை சொன்னாலும் புரியாதா கலா? இப்போ அந்த திமிரு புடிச்சவளை பத்தி ஏன் புலம்புற அவளை முடிஞ்சா திருத்தனும் இல்லையா அவளை என்ன பண்ணுறதுனு நான் முடிவு பண்ணிக்குறேன் இவ்வளவு உன்னதமான குடும்பத்தில் கல்யாணம் பண்ணி வந்துட்டு இப்படி இருக்காளே பாவி.​

மாமியார், மாமனார், நாத்தனார்னு அவளுக்கு என்ன கடமை இருக்கு? கட்டின புருஷனை கவனிக்கறது கூட இல்லை அவரும் அவளை எதிர்பாக்கலை ஆனா அத்தனையும் பத்தாதுனு சொத்தை பிரிக்க சொல்றா குடும்பத்தை கலைக்க பாக்குறா இவளாம் வாழ்றதுக்கு செத்தே ஒழியலாம் சின்ன மாப்பிள்ளை சொன்னது போல் பெரிய மாப்பிள்ளை வரும் வரை நீ பெரியவளை நல்லா பார்த்துக்க நேரா நேரத்துக்கு சாப்பிட வை சின்னவளை நெருங்க விடாதே வாயும் வயிறுமா இருக்குற பிள்ளையை விஷமா பேசியே மனசை நோகடிச்சுட போறா" என தாழ்ந்த குரலிலேயே எச்சரித்தார்.​

ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த கலா "இனி ஜாக்கிரதையா இருக்கேன்ங்க" என்றாள்.​

பெற்றோருக்கு காபி, டிபன் தயாரிக்க சொல்லி விட்டு தங்கையை தேடி போய் அறை கதவை தட்டினாள்.​

ஆதிரை வந்து கதவை திறந்தவள் அங்கே தன் அக்காவை கண்டு "என்ன அக்கா? நீயே வந்து இருக்க என்ன விஷயம்?" என வினவ​

சத்யவாணி பெற்றோர் வந்திருக்கும் விவரம் கூறி அவளை அழைத்தாள்.​

ஆதிரைக்கு உள்ளே பொறி தட்டியது இது கணவனின் செயலாக இருக்குமோ என எதையும் முகத்தில் காட்டி கொள்ளாமல் "அக்கா அவர் வந்துட்டாரா?" என இயல்பு போல் கேட்க​

சத்யவாணி "இல்லை வழக்கத்துக்கு இன்னைக்கு லேட் தான் ஏதாவது வேலையா போய் இருப்பாங்க உங்களோட சின்ன சண்டையெல்லாம் அம்மா, அப்பா முன்னே காட்டிக்காதீங்க வா..." என வழக்கம் போல் வாயில் வந்த கொழுந்தனாரின் பெயரை கூற வந்து சுதாரித்து மாற்றி கொண்டு தொடர்ந்தாள் "...உ... உன் வீட்டுகாரர் எதையும் காட்டிக்கமாட்டார்னு எனக்கு தெரியும். நீ தான் ஏதாவது சொல்லிடுவ பாவம்டி அம்மா அப்பா தாங்க மாட்டாங்க சாதாரன விஷயத்தை பெருசா நினைச்சு பயந்துக்குவாங்க" என தங்கைக்கு எடுத்து சொன்னாள்.​

தன் அக்காவின் கரம் பற்றிய ஆதிரை "காலை நான் பேசினதில் கோவிச்சுகிட்டியா அக்கா?" என அப்பாவி போல் முகத்தை வைத்து கொண்டு கேட்க​

சத்யவாணி "இல்லை உன் வீட்டுகாரருக்கு மரியாதை வேனும்னு நீ நினைக்கறதை நான் தப்புனு சொல்லுவேனா ஆதிம்மா. உன் வீட்டுக்காரர் ரொம்ப நல்ல மனுஷர் உனக்கே தெரியுமே. அவர் தான் என்னை அவங்க அண்ணன் கூப்பிடுறது போல் கூப்பிட சொன்னார் நான் வயசில் மூத்தவர்னு மறுத்தப்போவும் என்னை பேசியே மாத்தினது கூட அவர் தான் அவங்க அண்ணனும் நானும் வேற இல்லை ஒன்னு தான்ம்பார் அதோட என்னை அம்மா, அம்மானு சொல்லுவார் அதான் நானும் உரிமையா அப்படியே கூப்பிட்டு பழகிட்டேன் இனி அப்படி அவரை கூப்பிட மாட்டேன் ஆதிம்மா நீ வருத்தப்படாதே இதனால்லாம் உங்களுக்குள்ள பிரச்சனை வேனாம் கல்யாணம் ஆன புதுசில் இப்படி சின்ன சின்ன பிரச்சனை வந்து போறதுலாம் சகஜம்" என கூறிட​

ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த ஆதிரை மனதில் 'அப்போ அம்மா, அப்பாகிட்ட இவ எதையும் சொல்லிக்கலை சொல்லவும் மாட்டா என்னையே சொல்ல வேனாம்ங்குறாளே ஆனா அவர் சொல்லுவாரோ? பார்ப்போம் ஏதாவது பேசினா உடைச்சு பேசிடனும் நான் சொல்றதில் தப்பு இல்லைனு எப்போ தான் அவருக்கு புரிய போகுதோ' என நினைத்தவள் தன் அக்காவோடு பெற்றோரை கான சென்றாள்.​

இளைய மகளை பார்த்த மாத்திரத்தில் ஆத்திரம் வந்தாலும் அதை பெரியவர்கள் கட்டுப்படுத்தி கொண்டு அமைதியாக பேசினர்.​

வீட்டிற்கு வந்த வாஞ்சிநாதன் ஏதும் அறியாதவன் போல் தன் மாமனார், மாமியாரிடம் இன்முகத்தோடு நலம் விசாரித்து பேசி விட்டே தன் அறைக்கு சென்றான்.​

கணவனின் அமைதியும் பெற்றோரின் திடீர் வரவும் ஏனோ ஆதிரையை சற்று உள்ளே குழப்பியது ஆனாலும் எதையும் வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் இருந்து கொண்டாள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​


Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 26

கடந்த சில நாட்களாகவே தங்கை மற்றும் அவள் கணவன் வாழ்வு இயல்பாய் இல்லை வாஞ்சிநாதன் மற்றவர்களுக்காக சிரித்து பேசினாலும் அவன் கண்களில் பழைய ஒளியும், உயிர்ப்பு இல்லை என்பதை சத்யவாணி உணர்ந்தவள் நிச்சயம் இதற்கு காரணம் தன் கொழுந்தனாராக இருக்காது என்பதையும் புரிந்து கொண்டாள்.​

இளைய ஜோடியின் வாழ்வை சீராக்க வேண்டும். புரியாமல் தன் வாழ்வை தானே கெடுத்து கொள்ள முயலும் தங்கைக்கு அவள் தவறை உணர்த்திடும் நோக்கில் இருந்த சத்யவாணி "ஆதிம்மா உங்களுக்குள்ள என்ன தான்ம்மா பிரச்சனை? உன் வீட்டுகாரர் எப்படினு நான் உனக்கு சொல்ல வேனாமே. அவர் ஆளே ஏதோ பறிகொடுத்தது மாதிரி இருக்கார் நீயும் விட்டேறியா இருக்க எதுவானாலும் மனசு விட்டு பேசுங்க இல்லை எங்கேயாவது வெளியூர் கூட போய் வாங்களேன் எல்லாம் சரியாகிடும்.​

உனக்கு முன்னேயே எனக்கு உன் வீட்டுகாரரை நல்லா தெரியும் ரொம்பவும் பொறுமைசாலி ஆனா அதே சமயம் கோபக்காரரும் கூட வீனா அவர்கிட்ட பிரச்சனை வேனாம்மா அதோட சின்ன சின்ன மனஸ்தாபங்களை பெருசாக்கிட்டே போக வேனாம் அது உறுத்தலா மனசில் தங்கிட்டா உங்க எதிர்காலத்துக்கு நல்லது இல்லை பாப்பா. சொன்னா புரிஞ்சுகோ இன்னைக்கு உன் வீட்டுகாரர் வந்த பிறகு சமாதானமா பேசி சகஜமாகிடுங்க அதான்டா உங்க வாழ்வுக்கு நல்லது" என மூத்த சகோதரியாய் தங்கைக்கு எடுத்து சொன்னாள்.​

மூத்தவளின் அறிவுரையில் உள்ளூர பொங்கிய ஆத்திரத்தை சிரமப்பட்டு அடக்கி கொண்ட ஆதிரை முகத்தை அமைதியாக வைத்தபடியே "அக்கா உனக்கு தேவையானதை நீ பெரியத்தான்கிட்ட கேட்டு வாங்கிட்ட அதாவது உன் படிப்பு அதை நீ கேட்ட அத்தான் உன்னை படிக்க வச்சாங்க அதன் பிறகு தானே நீங்க வாழவே ஆரம்பிச்சீங்க. உனக்கு ஒன்னு தேவைனோன நீ அதை எத்தனை பாடுபட்டு வாங்கிட்ட அப்புறம் நீ இப்போ தொழிலிலும் பங்கெடுத்துக்குற அதே போல் எனக்கும் தேவை இருக்கு அதை சொன்னா என் புருஷன் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்குறார் அது புரியுற வரை நான் போராடி தானே ஆகனும் சீக்கிரம் என் வீட்டுகாரர் நான் சொல்றதில் உள்ள நியாயத்தையும் புரிஞ்சுப்பார்" என அலட்சிய பாவனையில் சொல்ல​

சத்யவாணி "எங்க கதையை விடு எங்க கல்யாணம் நடந்த சூழ்நிலை உனக்கே தெரியும் அப்படி இருக்கும் போது எங்களுக்கு கொஞ்சம் நேரம் தேவைப்பட்டது இயல்பான வாழ்வுக்கு. நான் படிக்கனும்னு சொன்னேன் ஆனா அதுக்காக அவர்கிட்ட நான் எந்த பிரச்சனையும் பண்ணலை அப்போ என்னால் அதுலாம் முடியாத நிலை ஆனா நான் கேட்டுகிட்டதுக்காகவே அவரா என்னை படிக்க வச்சார் அதுக்கு உன் வீட்டுகாரரும் முழு ஒத்துழைப்பை தந்தார். அப்படிபட்ட மனுஷன் உன் ஆசைகளை புரிஞ்சுக்காம மறுக்கமாட்டார்டா ஏதோ அவருக்கு அது பிடித்தம் இல்லாம இருக்கும் அதான் மறுக்குறார் போல் இருக்கு அதனால் வீனா அவர் வேனாங்கறதை நீ கட்டாயப்படுத்தி கேட்டா அது உங்க வாழ்வில் விரிசலை ஏற்படுத்திட போகுதும்மா உனக்கு என்ன வேனும்னு சொல்லு நான் வேனா அத்தான்கிட்ட சொல்லி வாங்கி தரேன்டா" என மிக மிக பொறுமையாய் கூறினாள்.​

இகழ்ச்சியாய் உதடு வளைந்த ஆதிரை "நான் கேட்டா நடந்துடுமா அக்கா? என் புருஷன் முதலில் அதுக்கு சம்மதிக்கட்டும் அப்புறம் என்னோட தேவையை நான் சொல்றேன். எங்களை பத்தி நீ ஒன்னும் கவலைபடாதே நம்ம கௌதமி அக்கா ஓடி போனதால் கல்யாணம் நிக்க கூடாதுங்குற ஒரே காரணத்தால் உன்னை யார் எவர்னே தெரியாம ஏன் அத்தான் உன் முகம் கூட பாக்காத நிலையில் உங்க கல்யாணம் நடந்தது அப்படிபட்ட நீயே பெரியத்தானை கைக்குள்ள வச்சு இருக்க நீ நில்லுனா நிக்குறார் உட்காருனா உட்காருரார் அப்படியிருக்கும் போது நாங்க ரெண்டு பேருமே விரும்பி மணந்தவங்க என்கிட்ட அவருக்கு மயக்கமும் உண்டு கொஞ்சம் முன்னே பின்னே ஆனாலும் என் புருஷனை என் கைக்குள்ள கொண்டு வர எனக்கு தெரியும் நீ ஒன்னும் கவலைபடாதே" என முகத்தில் அடித்ததை போல் சொன்னாள்.​

தங்கையின் பேச்சில் மெய்யாகவே அடிப்பட்ட குழந்தையை போல் கண்கள் கலங்கி போய் இருந்த சத்யவாணி அமைதியாய் எழுந்து தன் அறைக்கு செல்ல முயல மகள்களின் பேச்சு வார்த்தையை கேட்டிருந்த கலா கடைசியாய் பெரிய மகளின் கண்ணீரை கண்டு துடித்து போனவள் அதற்கு காரணமான இளைய மகளின் மேல் ஆத்திரம் வர வேகமாக சென்று அவளை பிடித்து அடிக்க போக அதற்குள் அங்கு வாஞ்சிநாதனே வந்து விட மனைவியும் அவளது அன்னையும் ஒருவரை ஒருவர் முறைத்தபடி நின்றிருப்பதை கண்டு என்னவென விசாரித்தான்.​

தன் கொழுந்தனார் வாசல் அருகே வரும் போதே கண்டு கொண்ட சத்யவாணி தன்னை பார்த்தால் ஏதேனும் கேட்டபான் அதன் மூலம் புது பிரச்சனை கிளம்ப வேண்டாம் என் நினைத்தவள் வேகமாக தன் அறைக்கு சென்றிருந்தாள்.​

மாமியார் மூலம் விவரம் அறிந்தவன் அதிர்ந்து போய் தன் அண்ணியை பார்வையால் தேட அவள் அங்கே இல்லாது போக "நீங்க போய் அண்ணியை பாருங்க அத்தை, இந்த ராட்சஷிகிட்ட நான் பேசிக்குறேன்" என வார்த்தைகளை கடித்து துப்பினான்.​

சத்யவாணி அறையில் கணவன் புகைப்படம் எதிரே நின்றபடி அழுது கொண்டிருந்தாள். மகளை தேடி சென்ற கலாவிற்கு மகளது நிலை நெஞ்சை உலுக்க வேகமாய் சென்று அவளை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டவள் "வயிற்றில் பிள்ளை இருக்கும்மா அழாதே அமைதியா இரு அவளுக்கு புத்தி கெட்டு போச்சு இன்னும் எவ்வளவு தான் உன் பாவத்தை வாங்கி கொட்டிக்க போறாளோ நாசமா போறவ வாயும் வயிறுமா இருக்கேங்குற இரக்கம் கூட இல்லாம என்ன பேச்சு பேசுறா பாவி படுபாவி" என இளைய மகளை திட்டி தீர்த்தபடியே மூத்த மகளை சமாதானம் செய்தாள்.​

கண்களை துடைத்து கொண்ட சத்யவாணி "ஆதியை திட்டாதேம்மா வர வர அவ ரொம்ப மாறிட்டா என்னை ஏதோ எதிரி மாதிரி பாக்குறா நான் என்னம்மா அவளுக்கு கெடுதல் பண்ணேன்? என் கொழுந்தனாரை விரும்பினா அதை கூட அவ சொல்லலை அவர் சொல்லி, என் வீட்டுகாரர்கிட்ட நானே பேசி அவங்க மனசுபடி கல்யாணத்தையும் நடத்தி வச்சேன் இப்போ கூட அவங்களுக்குள்ள ஏதோ பிரச்சனை மாதிரி இருக்கேனு தான்ம்மா பேசினேன் அதுக்கு எப்படி பேசிட்டா பாரும்மா நான் என் புருஷனை கைக்குள்ள வச்சு இருக்கேன் அது இதுனு பேசுறா அப்படிலாம் நான் எதுவும் கனவில் கூட நினைச்சது இல்லை இவ நினைக்குற மாதிரி அவ வீட்டுகாரரை அத்தனை ஈசியாலாம் கைக்குள்ள போட்டுக்க முடியாது உண்மையான அன்பும், நேசமும் இருந்தா தானா அவங்க நம்மை சுத்தி வருவாங்க இதான் எங்களுக்குள்ள இருக்கு கீழ்தரமா மயக்குறேன், கைக்குள்ள போட்டுக்குறேன்னு என்ன மடத்தனமான பேச்சோ இதெல்லாம் இது தெரிஞ்சா அவங்களுக்குள்ள இன்னும் பிரச்சனை பெருசாகும்" என வருத்தத்தோடே கூறினாள்.​

மகளின் கண்ணீரை துடைத்து விட்ட கலா "அந்த பாவி பக்கத்தில் கூட இனி நீ போகாதே பாப்பா அவகிட்ட பேசாதே அவ பாம்பு மாதிரி முழுக்க விஷமாகிட்டா சின்ன மாப்பிள்ளை பார்த்துப்பார் அவளை" என எல்லாம் அறித்தும் ஏதும் பேச முடியாத தன் நிலையை வெறுத்தவளாக ஆறுதல் சொன்னாள்.​

அன்னையின் பேச்சில் துணுக்குற்ற சத்யவாணி "நீ... நீ உண்மையை சொல்லு என் கொழுந்தனார் சொல்லி தானே இங்கே நீங்க வந்தீங்க?" என கேட்டு விட​

மகளது கேள்வியில் அதிர்வோடு கலா விழிக்க சத்யவாணி விடாமல் மறுபடியும் கேட்க.​

கலா "ஆமாம் சின்ன மாப்பிள்ளை தான் ஃபோன் பண்ணி இங்கே நடந்ததை சொல்லி பெரிய மாப்பிள்ளை ஊரில் இருந்து வரும் வரை உனக்கு துணைக்கு வந்து இருக்க சொன்னார்" என சமாளித்து விட்டாள்.​

சத்யவாணி உள்ளூர அதிர்ந்து போனாள் அதே சமயம் வாஞ்சிநாதனுக்கு தன் மேல் உள்ள பாசத்தையும், அக்கறையும் கண்டு நெகிழ்ந்து போனவள் "என் கொழுந்தனார் ரொம்ப நல்லவர் அம்மா. அவர் வாழ்வையும் தன்னோட வாழ்வையும் ஆதி கெடுத்துகிட்டு இருக்காம்மா அப்படி என்ன தான்ம்மா அவங்களுக்குள்ள பிரச்சனை?" என ஆற்றாமையோடு வெறுமையாக சொன்னாள்.​

மகளது கன்னம் வருடிய கலா "அது அவ தலையெழுத்து ஆனா சின்ன மாப்பிள்ளை தான் பாவம் இந்த அகங்காரம் பிடிச்சவ இன்னும் என்ன ஆட்டமெல்லாம் ஆட போறாளோ நீ மனசை அமைதியா வச்சுகோம்மா எதுவும் தப்பா நடக்காது" என மகளுக்கு தேறுதல் கூறினாள்.​

மனைவியை கை பிடியாய் அறைக்கு இழுத்து வந்து விட்டு கதவை சாத்தியவன் "ஏன்டி என் அண்ணி, உங்க அக்கா தானேடி பாவி அந்த நினைப்பு உனக்கு கொஞ்சமாச்சும் இருக்கா இல்லையா? குழந்தையை சுமக்குறவங்களை போய் ஏன்டி இப்படி பேசுற? என்ன அவங்க என் அண்ணனை கைக்குள்ள வச்சு இருக்காங்க? உண்மையா நேசிக்குறவங்க அவங்க தான் அதான் அண்ணன் அந்த நேசத்துக்கு மதிப்பு கொடுத்து நடந்துக்குறாங்க அவங்க ரெண்டு பேர் நேசமும் உன்னதமானது. உன்னை மாதிரி பணம், சொத்துனு அண்ணி அலைஞ்சது இல்லை எப்படி தான் நீ அவங்க கூட பிறந்தியோ? இனியொருதரம் அவங்களை இப்படி ஏதாவது பேசின உன்னை என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது" என ஆவேசமாக கத்தி தீர்த்தான்.​

கணவன் தன்னை அடிக்க மாட்டான் என்கிற திடம் ஆதிரைக்கு வந்து விட " நானும் உங்களை உயிரா விரும்புறவ தான்ங்க உங்களுக்கு தான் அது புரியலை. கட்டின பொண்டாட்டி நேசம் புரியலையாம் ஆனா அண்ணியோட நேசம் மட்டும் உயர்ந்தது, உன்னதமானதுனு பொண்டாட்டிகிட்டயே வந்து கிளாஸ் எடுக்குறார் வெட்கமா இல்லை உங்களுக்கு இப்படி பேச?​

உங்க மரியாதைகாக நான் பேசுறது என்னோட சுயநலமா உங்களுக்கு தெரியுது. அவ உங்க அண்ணனை மட்டும் கைக்குள்ள போட்டுக்கலை உங்களையும் நல்லா கைக்குள்ள வச்சு இருக்கா அதான் அவளை ஏதாவது சொன்னா நீங்க என்னமோ கட்டினவர் மாதிரி என்கிட்ட பாயுறீங்க..." என பேசி கொண்டிருக்கும் போதே வாஞ்சிநாதன் அவளது கழுத்தை பிடித்து நெரிந்தவன் "வேனாம்டி எங்க அண்ணியை பத்தி நீ பேசும் போதெல்லாம் எங்க அம்மாவை நீ பேசுறது போல் வலிக்குதுடி எங்க உறவை கொச்சைப்படுத்தி நீ என்ன தான்டி சாதிக்க பாக்குற?அவங்களை வீட்டை விட்டு துரத்திட்டு என் கூட காலமெல்லாம் வாழ்ந்துடலாம்னு பாக்குறியா நடக்காது அப்படி ஒரு நிலை வந்தா நீ பிணமாகிடுவ நான் கொலைகாரனா மாறியிருப்பேன். எப்படி இருந்த என்னை இப்படி மாத்திட்டியேடி படுபாவி நிறுத்திக்க இதோட எல்லாத்தையும் நிறுத்திக்க..." என ஆவேசமாக கத்தியவன் அறை கதவு படபடவென தட்டும் ஓசையில் அவளை உதறி தள்ளி விட்டு சென்று கதவை திறந்தான். அங்கே பதற்றமாக சத்யவாணி நின்றிருக்க அவளை பற்றியபடி கலா நின்றிருந்தாள்.​

தன் அண்ணியை பார்த்த உடன் ஆவேசம் வடிந்து போன வாஞ்சிநாதன் எதுவும் பேச முடியாமல் மௌனமாக தலை குணிந்து நின்றிருக்க வேகமாக அறைக்குள் சென்ற சத்யவாணி அங்கே நின்றபடி இருமலோடு தன் குரல்வளையை நீவி விட்டு கொண்டிருந்த தன் தங்கையை கண்ட உடன் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை ஊகித்தவள் கொழுந்தனாரிடம் சென்று "என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு? கட்டின பொண்டாட்டியை கை நீட்டுறது தான் ஆம்பளைதனமா? உங்க அண்ணனுக்கு ஆயிரம் அறிவுரை சொன்னீங்களே எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆன சமயம் பொண்டாட்டியை இப்படி பார்த்துக்கனும் அப்படி பார்த்துக்கனும்னு அதுலாம் வெறும் பேச்சு தானா? அதை நீங்க கடைபிடிக்க மாட்டீங்களா..." என ஆத்திரமாக பேசி கொண்டே போக
இடையிட்ட வாஞ்சிநாதன் "...அய்யோ அண்ணி அவ ரொம்ப மோசமா பேசுறா அண்ணி" என எதையும் சொல்ல முடியாமல் அழமாட்டாத குறையாக சொல்ல​

சத்யவாணி "அதுக்கு கை நீட்டுவீங்களா? சின்ன பொண்ணு தாங்க அவளும் ஏதோ புரிஞ்சுகாம நடந்துக்குறா போக போக சரியாகிடுவா. என் தங்கச்சிங்குறதுக்காக இதை நான் சொல்லலை ஆதிரையும் இந்த வீட்டு மருமகள் அவளோட நலனை கவனிக்கறதும் மூத்த மருமகளா என் பொறுப்பு தானே உங்க அம்மானு என்னை சொல்லுவீங்களே அந்த உரிமையில் சொல்றேன் இனி உங்க பொண்டாட்டியை நீங்க எந்த காலத்திலும் அடிக்க கை நீட்ட கூடாது" என கடுமையாகவே கூறிட​

வாஞ்சிநாதன் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தவன் அறையை விட்டு வேகமாக வெளியேறியிருந்தான்.​

கலாவுக்கு இளைய மகளின் எண்ணம் தெரியும் என்பதால் அவளது பேச்சு எத்தனை மோசமாக இருந்தால் அமைதியே உருவானவன் இப்படி மாறி போய் இருப்பான் என்பதை உணர்ந்திருந்தவள் "சீ இந்த நாய் திருந்தாது பாப்பா நீ வா அவ தலையில் அவளே மண்ணை அள்ளி கொட்டிக்குறா யாரால அவளை காப்பாத்த முடியும் அழியட்டும் விட்டு தள்ளு" என்றவள் மூத்த மகளை கரம் பற்றி தன்னோடு அழைத்து சென்றாள்.​

இரவு மணி பதினொன்றை கடந்தும் வாஞ்சிநாதன் வீட்டுக்கு வராமல் போக சத்யவாணி தவிப்போடு காத்திருந்தாள். இடையில் பேசிய கணவனிடம் உறக்கம் வருவதாக கூறி பேச்சை முடித்திருந்தாள் இல்லையேல் மனைவியின் குரலில் உள்ள நடுக்கம் அவனிடம் அவளை காட்டி கொடுத்திருக்கும் ஏதோ பிரச்சனை என்று, மாறாக பேச்சை வளர்த்தால் வீடியோ கால் வருகிறேன் என்பான் அது இன்னும் மோசம் இங்கே நடப்பதை அவன் அறிந்தால் அவனுக்கு அங்கே நிம்மதி இருக்காது எனவே தெரிந்தே கணவனிடம் அனைத்தையும் மறைத்திருந்தாள்.​

மாலையில் இருந்து மூத்த மகளின் படபடப்பும், வருத்தமும் கலாவை பயமுறுத்தியது. இளைய மகளோ எதுவும் நடக்காதது போல் உண்டு விட்டு படுக்க போய் இருந்தாள்.​

அன்னையின் திட்டுகாக அரை குறையாய் இரவு உணவை உண்டு முடித்த சத்யவாணிக்கு தன் கொழுந்தனாரை பற்றிய பயமே மனதில் மிகுந்து இருந்தது.​

மூத்த மகளின் தவிப்பை கண்ட கலா "வந்து தூங்கும்மா நேரம் ஆகிட்டு சின்ன மாப்பிள்ளை என்ன குழந்தையாடி? கட்டினவளே நல்லா தின்னுட்டு போய் படுத்துட்டா நீ ஏன்ம்மா வயிற்று பிள்ளையோட கிடந்து தவிக்குற?" என கேட்டு விட​

சத்யவாணி "நம்ம தர்மூவுக்கு ஒன்னுனா நீ இப்படி தான் சொல்லுவியாம்மா? தர்மூ எவ்வளவு வளர்ந்தாலும் உனக்கு பிள்ளை தானேம்மா" என தவிப்போடு சொல்லிட​

கலா திகைப்போடு மகளை பார்க்க சத்யவாணி தொடர்ந்தாள் "...அவருக்கு அவர் தம்பி தான் மூத்த பிள்ளைம்மா அப்போ எனக்கும் அவர் மகன் தானே? எங்களுக்குள்ள இருக்கும் வயசு வித்தியாசம் அந்த அம்மா மகன் உறவுக்கு தடைனு நாங்க நினைக்கலை. அன்னையர் தினத்துக்கு பரிசு வாங்கிட்டு வந்து தருவார். சிதம்பரத்தில் குடியிருந்தப்போ நான் வழக்கம் போல் வீட்டுக்கு தூரமாகி படாத பாடுபட்டேன் வயிற்றை பிடிச்சுகிட்டு சுருண்டு தரையில் படுத்து கிடந்தேன் அப்போ வந்த மனுஷர் என் நிலையை பார்த்து டாக்டர்கிட்ட அழைச்சுட்டு போய் தொடர்ந்து வைத்தியம் பார்த்த பிறகு தான் எங்களுக்குனு இப்போ ஒரு பிள்ளை உருவாகி இருக்கு அது மட்டுமா தரையில் இருந்த ரத்த கரையை கூட நானே தான் நம்ம வீட்டில் சுத்தம் பண்ணுவேன் ஆனா அன்னைக்கு என் கொழுந்தனார் சுத்தம் பண்ணார் அழுதுகிட்டே தடுத்த என்னை எங்க அம்மாவுக்குனா நான் செய்ய மாட்டேனா அண்ணி? இது பாவம்னா இதை நான் ஏத்துக்குறேன்னவர்... சொல்லும்மா அவரை நான் எப்படிம்மா விட்டு கொடுப்பேன்? உன் இடத்தில் இருந்து அந்த ஒன்னரை வருஷமும் அவர் என்னை கவனிச்சுகிட்டார். என் அம்மா நீ என்னை கவனிக்கலை, என் அப்பா பாக்கலை, ஏன் என் புருஷன் கூட பார்த்துக்கலை என் கொழுந்தனார் தான் அத்தனையும் செஞ்சாரு அந்த நன்றியை மறந்தா நான்லாம் மனுஷியே இல்லை அம்மா.​

அதுமட்டுமா அவர் கல்யாணத்துக்கு அம்மா, அப்பாவா எங்களை பாவிச்சவர். நான் அவரை விட வயசில் சின்னவ ஆனா என் காலையும் தொட்டு பாத பூஜை பண்ணினார். அவர் அண்ணன் இருந்திருந்தா நான் இத்தனை தவிக்க வேனாமே அவர் இல்லாத நேரம் நான் தானேம்மா பாக்கனும். அவருக்கு எத்தனை முறை ஃபோன் பண்ணாலும் லைன் போக மாட்டேங்குதே..." என கண்ணீரோடே சொல்லியவள் மறுபடியும் தன் செல்லில் இருந்து அவனுக்கு ஃபோன் செய்தாள்.​

நல்ல வேளையாக இம்முறை லைன் கிடைத்து விட இதயம் படபடக்க காத்திருந்தாள் அவன் ஃபோனை எடுக்கவும் "எங்கே போனீங்க? இதே உங்க அண்ணன் இருந்திருந்தா இப்படி சொல்லாம போவீங்களா? மணி என்ன ஆகுது? வீட்டில் உங்களை கானோம்னு தவிப்போங்குற எண்ணமே இல்லையா உங்க..." என அழுகையும் ஆத்திரமுமாக பேசி கொண்டே போக மகளிடம் இருந்து ஃபோனை பிடுங்கிய கலா "சின்ன மாப்பிள்ளை தயவு செய்து வீட்டுக்கு வாங்க இங்கே உங்க அண்ணி சாய்ந்தரத்துலேர்ந்து பித்து பிடிச்சவளாட்டமா இருக்கா எனக்கு பயமா இருக்கு இவ இன்னும் எத்தனையை தாங்குவா?.... சரி...வாங்க... நான் பார்த்துக்குறேன்" என வேகமாக பேசி விட்டு செல்லை அணைத்திருந்தாள்.​

சத்யவாணி அன்னையின் முகத்தை பயத்தோடு பார்க்க மகளின் மனதை அறிந்த கலா அவளை தன் மார்போடு அணைத்து கொண்டு "நீ ஏன்டி இப்படி இருக்க? நான் பெத்ததில் ஒன்னு குணவதியாவும் ஒன்னு சுயநல பிசாசாவும் இருக்கே கடவுளே நான் என்ன பண்ணுவேன் என் மகளையும் அவ வயிற்றில் உள்ள பிள்ளையும் நல்லவிதமா காப்பாத்தி கொடுத்துடுப்பா முருகா" என வாய் விட்டே கண்ணீரோடு ஆராற்றினார்.​

வீட்டிற்கு வந்த வாஞ்சிநாதன் ஹால் சோபாவில் குழந்தை தாங்கிய வயிற்றை ஒற்றை கரத்தால் பற்றியபடி அன்னையின் மடியில் படுத்திருந்த தன் அண்ணியை கண்டு மனம் இரங்கி போனான் 'இவளுக்காக மட்டுமே அத்தனையும் தாங்கி கொள்கிறேன்' என மனதோடு நினைத்து கொண்டே அவளெதிரே போய் நின்றான்.​

சத்யவாணி பேசும் முன் கலா ஆரம்பித்தாள் "சின்ன மாப்பிள்ளை நாளைக்கு நான் உங்க அண்ணியை ஊருக்கு அழைச்சுட்டு போறேன். இங்கே இருந்தா அவளுக்கும் அவ பிள்ளைக்கும் ஏதாவது ஆகிடும் போல் இருக்கு உங்க பொண்டாட்டி கூட பிறந்தவங்குற நினைப்பு இல்லாம பேச்சுலையே கொத்துறா நீங்க அண்ணி, அம்மானுட்டு இவளை தவிக்க விட்டு எங்கேயோ போய் உட்கார்ந்துட்டீங்க இங்கே இவ கிடந்து தவிச்சுகிட்டு இருக்கா. பிள்ளையை தொலைச்ச தாயா துடிக்குறா இந்த நிலையில் இவளுக்கு இத்தனை அழுத்தம் ஆகாது இவளுக்கு ஏதாவது ஆச்சுனா என்னங்க பண்ணுறது? உங்களை ஃபோன்னில் கூட பிடிக்க முடியலை இதான் நீங்க இவளை கவனிச்சுக்குற லட்சனமா? பெரிய மாப்பிள்ளை வந்த பிறகு பிரச்சனைகளை முடிச்சுட்டு சொல்லுங்க அப்புறம் இவளை அழைச்சுட்டு வரோம். கொஞ்சமாவது உங்க யாருக்காவது மனசில் ஈரம் இருக்கா?..." என பேசி கொண்டே போக சத்யவாணி ஆத்திரமாக இடையிட்டாள் "போதும் அம்மா நிப்பாட்டிக்க நான் எங்கேயும் வர மாட்டேன். என் புருஷன் வீட்டில் இல்லாத நேரம் எப்படி நான் வீட்டை விட்டு வர முடியும்? முழுகுற கப்பலில் இருந்து எலி தப்பிச்சு ஓடுறது போல் என்னை ஓடி வர சொல்றியா? இது என் வீடு, இது என் குடும்ப பிரச்சனை. செத்தாலும் நான் இங்கேயே தான் சாகனும் அதான் முறை மன சங்கடத்தோட வந்த மனுஷனுக்கு பசிக்கு சாப்பாடு போடுவோம் ஆறுதலா பேசுவோம்னு இல்லாம நீயும் அவரை நோகடிக்குறியேம்மா..." என வேகம் மாறி வருத்தத்தோடே சொன்னவள் தொடர்ந்து "...சாரிம்மா" என கண்ணீரோடு அன்னையின் தோளில் சாய்ந்து விட்டாள்.​

வாஞ்சிநாதன் உள்ளூர உடைந்து போனான் "அண்ணி அழாதீங்க மனசு சரியில்லை மருதமலை போய்ட்டேன். சாமி கும்பிட்டு அங்கேயே மலை பாதையில் வண்டியை போட்டு உட்கார்ந்துட்டேன். செல் டவர் கிடைக்கலை போல் இருக்கு அதான் கால் வரலை இனிமே என்ன நடந்தாலும் நான் வீட்டை விட்டு போக மாட்டேன் அண்ணி அழாதீங்க அமைதியா இருங்க எனக்காக பீளீஸ் உங்க வயிற்றில் வளரும் குழந்தைகாக அண்ணி" என மன்றாடும் குரலில் பேசினான்.​

கலா மகளது முகத்தை முந்தானையில் துடைத்து விட்டவள் "நீயும் போய் உட்காரு உனக்கு பழம் நறுக்கி எடுத்துட்டு வரேன் பாலும் குடி அரை குறையா சாப்பிட்டு இருக்க இன்னொரு உயிரை தாங்குறடி மனசில் வச்சுக்கோ" என மகளை கண்டித்தவர் "சின்ன மாப்பிள்ளை கையை கழுவிட்டு சாப்பிட வாங்க இல்லைனா உங்க அண்ணி இப்போவும் எதையும் சரியா சாப்பிட மாட்டா என் திட்டுக்கு பயந்து கொஞ்சம் கொறிச்சா அதுலாம் பத்துமா இவ இருக்கும் நிலைக்கு..." என பரிதவிப்போடு பேசியபடியே உணவு கூடத்திற்கு சென்றாள்.​

வளரும்...​

மாலையிட்ட பந்தம் கதையோட இன்றைய பதிவை படிச்சுட்டீங்களா?​

உங்கள் கருத்துகளை கீழே உள்ள கருத்து திரியில் சொல்லிடுங்க.​

Thread 'மாலையிட்ட பந்தம் கருத்து திரி.' https://www.narumugainovels.com/threads/10693/

 

NNK-100

Moderator

மாலையிட்ட பந்தம் - 27

சத்யமூர்த்தி ஊர் திரும்பி இருந்தவன் மனைவியின் முகத்தில் ஏதோ சோகம் இருப்பதையும் தனக்காக சிரிப்பதையும் கண்டு கொண்டவன் என்னவென கேட்க எதையும் கூறாமல் கண்கள் கலங்க அவன் தோள் சாய்ந்தவளை அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்க முடியாமல் பிறகு பேசி கொள்ளலாம் என அப்போது அமைதியானான்.​

தான் ஒரு கல்லூரி பேராசிரியர் எப்போதும் மாணவர்களுக்கு முன் உதாரணமாக இருக்க வேண்டும் என கூறி கிளீன் ஷேவ் செய்து, முடி, நகம் என அளவாய் வெட்டி பராமரிப்பவன் இப்போது ஆளே உருமாறி போய் சவரம் செய்யாத முகமும், சிறுத்து உள்ளே சென்றிருந்த கண்களுமாக பார்க்கவே சற்று சங்கடமாக இருந்த தன் தம்பியிடம் உற்சாகம் சிறிதும் இல்லாமல் இருப்பது ஏதோ சரியில்லை என்பதை சத்யமூர்த்திக்கு யாரும் சொல்லாமலே உணர்த்தியது.​

தம்பியை மில்லுக்கு அழைத்த சத்யமூர்த்தி அவனிடம் என்னவென விசாரித்தான்.​

வாஞ்சிநாதன் எதுவும் பேச முடியாமல் தவித்தவன் கணவன் மனைவி பிரச்சனை என மழுப்பினான்.​

சத்யமூர்த்தி "இதுலாம் ஒரு விஷயமா? கல்யாணம்னு ஒன்னு பண்ணாலே புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டை போட்டுக்கறது சகஜம் தானே வாஞ்சி. ஏன் நாங்க அடிச்சுக்கலை. உன் அண்ணியோட தங்கச்சி அவளும் சிறுபிள்ளைதனமா தானே இருப்பா உன் அண்ணி அடிக்காத லூட்டியா? ரீப்பீட் மோடில் அழுவா இப்போ தான் தெளிஞ்சு இருக்கா அதுலாம் மறக்காதே. நீ எவ்வளவு பக்குவமானவன் ஆதிரை சின்ன பொண்ணுடா பொறுமையா பேசி புரிய வை ஆமாம் உங்க சண்டைக்கு உன் அண்ணி ஏன்டா எதையோ பறிகொடுத்தவ மாதிரி மூஞ்சியை சோகமாகவே வச்சுகிட்டு அலையுறா? ஊர்லேர்ந்து வந்த அன்னைக்கு உங்களுக்குள்ள தான் சண்டைனு நினைச்சு பயந்துட்டேன். நம்ம வீட்டிலேயே ஆதிரை மட்டும் தான் எப்போதும் போல் இயல்பா இருக்கா" என்றிட​

வாஞ்சிநாதனுக்கு உள்ளே அய்யோ என்றிருந்தது 'யார் இத்தனை பிரச்சனைக்கும் காரணமோ அவள் இயல்பாக தான் இருக்கிறாள் அவளால் பிரச்சனைகளை அனுபவிக்கும் நாங்கள் தான் இயல்பை தொலைத்து மன வேதனையோடு அலைகிறோம்' என உள்ளூர புலம்பியவன் "ஆ...ஆமாம் அண்ணா சரி ஆகிடும் அண்ணியை பத்தி உனக்கு தெரியாதா? எங்களுக்குள்ள ஏதோ பெரிய பிரச்சனைனு நினைச்சு வருத்தப்படுறாங்க போல் இருக்கு நான் பார்த்துக்குறேன் நீ இதையெல்லாம் மனசில் ஏத்திக்காதே ஃபீரியா இரு" என முயன்று வரவழைத்த புன்னகையோடு சொன்னான்.​

சத்யமூர்த்தி "முதலில் இந்த தாடியை ஷேவ் பண்ணுடா பாக்கவே பயங்கரமா இருக்க லட்சனமான முகம் உன்னோடது இப்படி காட்டான் மாதிரி தாடியோட அலையுறது நல்லாவா இருக்கு? அப்புறம் முடியை வெட்டு அதுவும் சரியா இல்லை பழைய வாஞ்சியா மாறு அதான் உனக்கு அழகு" என்றான் அன்பான கண்டிப்போடு.​

வாஞ்சிநாதன் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து விட்டு புறப்பட்டான்.​

சத்யமூர்த்தியின் உள்ளே வேறு ஓடியது 'தான் ஊர் திரும்பியதில் இருந்தே ஆதிரை தவிர மற்ற யாருமே இயல்பாய் பழையபடி இல்லை மனைவியை கேட்டால் அழுகிறாள். தம்பியை கேட்டால் சமாளிப்பாக ஏதோ சொல்கிறான். அத்தை முகம் கூட ஏதோ சரியாக இல்லை என்னவென தன்னவளை கேட்டால் அம்மாவுக்கு அப்பாவை, தம்பியை பிரிச்சு இருக்குற நினைப்புங்குறா. மாமா ஃபோன்னில் பேசும் போது நாங்க சமாளிச்சுக்குறோம் மாப்பிள்ளை உங்க அத்தை அங்கேயே பெரிய பாப்பா கூட இருக்கட்டுங்குறாங்க இங்கே என்ன தான் நடக்குது? ஏன் யாரும் எதையும் என்கிட்ட சொல்ல மாட்டேங்குறாங்க? பானும்மா கூட முகம் இருண்டு போய் இருக்காங்க இல்லை ஏதோ தப்பு இருக்கு என்னமோ நடந்து இருக்கு கண்டுபிடிக்குறேன்' என மனதோடு நினைத்து கொண்டான்.​

அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களில் சத்யமூர்த்தி கவனித்த வகையில் குடும்பத்தினர் அனைவருமே ஏதோ ஒரு பிரச்சனையை மனதில் வைத்து கொண்டு தன்னிடம் மறைக்கின்றனர் என்பதை கண்டறிந்திருந்தான் யாரை கேட்டாலும் எதுவும் கூற போவது இல்லை கத்திரிக்காய் முற்றினால் கடைதெருவுக்கு வந்து தானே ஆக வேண்டும் அப்படி என்ன பிரச்சனையாக இருந்தாலும் தன்னிடம் வந்தே தீரும் என நினைத்தபடியே அமைதியாக அனைவரையும் கண்கானித்து வந்தான்.​

மில்லில் இருந்து வந்த சத்யமூர்த்தி, சத்யவாணி தங்கள் அறையை நோக்கி செல்ல வீட்டு ஹாலில் அமர்ந்திருந்த ஆதிரை "சத்யா...." என உரக்க அழைத்து விட்டு சில நொடிகள் கழித்து "சத்யா... அக்கா இப்போ தான் மில்லில் இருந்து வரீயா?" என ஏதும் அறியாதவள் போல் சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்தபடியே விசாரித்தாள்.​

சத்யவாணிக்கு திக்கென்றிருந்தது. சத்யமூர்த்திக்கு புரிய ஆரம்பித்தது குடும்பத்தில் ஏதோ பிரச்சனை அதுவும் குடும்பத்தின் இளையவளால் என்பதையும் உணர்ந்து கொண்டான். அதோடு இது அவள் அக்காவை அழைக்கும் அழைப்பு இல்லை தன்னை சீண்டுவதற்காக கூப்பிட்டது என்பதையும் உணர்ந்து அமைதியாக மாடியேறினான் நடப்பது நடக்கட்டும் விரைவில் ஏதோ வெடிக்க போகின்றது என உள்ளுணர்வு அவனை எச்சரிக்கையும் செய்தது.​

இளைய மகளின் பேச்சை கேட்டிருந்த கலாவுக்கு உள்ளூர பதறி விட்டது மூத்த மகளது பெயரும் அவள் கணவனின் பெயரும் ஒன்று போல் அமைந்து விட்டதால் சாதாரனமாக கூட மகளை அவளது திருமணத்திற்கு பிறகு முழு பெயர் சொல்லி பெற்றோர் அழைப்பதில்லை என்பது ஆதிரைக்கும் நன்றாகவே தெரியும் அப்படி இருந்தும் இன்று இப்படி ஆங்காரமாய் அமர்ந்திருந்ததும் இன்றி வேண்டுமென்றே பெயர் சொல்லி அழைத்த அவளை என்ன செய்வது என புரியாமல் பரிதவிப்போடு மாடியேறும் பெரிய மகளையும் அவள் கணவனையும் பார்த்திருந்தாள்.​

அறைக்குள் வந்த சத்யமூர்த்தி முதலில் தான் குளித்து முடித்து வந்தவன் மனைவியை குளிக்க அனுப்பினான்.​

உள்ளே இருந்த பதற்றமும், பயமும் சத்யவாணியை ஆட்டி படைத்தது. ஏன் தங்கை இப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்கிறாள் என்பது புரியாமல் தவித்தாள். தன் மனமறிந்து இதுவரை தங்கைக்கு தான் எந்த தீங்கும் செய்தது இல்லை பிறகு எதனால் அவள் தன்னை இப்படி வெறுக்கிறாள் அது கூட போகட்டும் இன்று இது தன் கணவன் வரை வந்ததை நினைத்து தான் வெகுவாய் கலங்கினாள் தன்னவன் ஏதாவது கேட்டால் என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என புரியாமல் தவிப்போடு இருந்தவள் அதை முகத்தில் காட்டாதிருக்க பெரும்பாடுபட்டாள்.​

மனைவியின் மன போராட்டத்தை உணர்ந்து கொண்ட சத்யமூர்த்தி இதற்கு மேலும் அவளை வருந்த விட கூடாது என நினைத்தவன் குளித்து உடை மாற்றி வந்த தன்னவளை அழைத்து தனதருகே அமர வைத்தவன் "வாணிம்மா உன்னை நான் எதுவும் கேட்கமாட்டேன் மனசை அமைதியா வச்சுகோ என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி அது தானா வெளியே வரும் வரை அதை பத்தி நான் ஆராய போறது இல்லை நான் ஏதாவது கேட்பேனோ அதுக்கு நீ என்ன சொல்லி சமாளிக்கலாம்னுலாம் நினைச்சு மனசை போட்டு வதைச்சுக்காதே வயிற்றில் நம்ம குழந்தை இருக்குடா போதும் நீ ரொம்பவே உள்ளூர கலங்கி தவிச்சுட்டேனு எனக்கு புரியுது அமைதியாகு ஒன்னும் இல்லை எதுவும் தப்பா நடக்காது அமைதியா இரும்மா எதுனாலும் நான் பார்த்துக்குறேன்" என மிக மிக பொறுமையாய் மனைவியிடம் சொன்னான்.​

தன்னை இத்தனை ஆழமாய் விரும்பும் கணவன் கிடைக்க தான் எத்தனை பாக்கியம் செய்திருக்க வேண்டும் என நெகிழ்ந்து போன சத்யவாணி அன்று தங்கை கூறியது போல் வேறு வழியின்றி தங்கள் திருமணம் நடந்திருந்தாலும் இன்று இரு மனமும் இணைந்த ஆத்மார்த்தமான ஒரு வாழ்வையே தாங்கள் வாழ்கிறோம் என்கிற நிம்மதியோடு இனி எதுவானாலும் கணவன் பார்த்து கொள்வான் என்கிற திடமும் சேர அவன் மார்பினில் ஆசுவாசமாய் சாய்ந்து விட்டாள்.​

தன் மேல் சாய்ந்திருகும் மனைவியை மென்மையாய் வருடி கொடுத்த சத்யமூர்த்தி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.​

கலாவின் மனம் ஏதோ விபரீதம் நடக்க போவதாக எச்சரிக்க கணவனை செல்லில் அழைத்தவள் நடந்த அனைத்தையும் கூறி உடனே கிளம்பி வர சொன்னாள்.​

வீட்டிற்கு வந்த வாஞ்சிநாதன் அண்ணன் சொல்படி தன் தோற்றத்தை பழையபடி திருத்தியிருந்தான் ஆனால் உள்ளே குமைந்த மனம் அப்படியே தான் இருந்தது. இரவு உணவு முடித்து தன் அறைக்கு சென்று படுக்க முயன்றவனை மனைவியின் "என்னங்க" என்கிற அழைப்பு தடுத்திட மௌனமாய் அவளை திரும்பி பார்த்தான்.​

ஆதிரை "இப்போ தான்ங்க நீங்க பழையபடி ஹேண்ட்சம்மா இருக்கீங்க" என புன்னகையோடு கூற​

வாஞ்சிநாதன் எதுவும் பேசாமல் படுக்கையில் அமர்ந்து விட்டான்.​

ஆதிரை "உங்க அண்ணன் தான் வந்துட்டாங்களே பேசி பாருங்க நீங்களும் மில்லுக்கு வரதா சொல்லுங்க நான் சொல்றது எல்லாமே உங்க நல்லதுக்கு தாங்க தயவு செய்து கொஞ்சம் அமைதியா யோசிச்சு பாருங்க நம்ம குடும்பத்தை நான் பிரிக்க நினைக்கலை பணத்துக்கும் ஆசைப்படலை உங்களுக்குனு ஒரு அடையாளம் வேனும் மரியாதை வேனும்னு தான் நான் இவ்வளவு தூரம் போராடுறேன்" என தன்மையாகவே பேசினாள்.​

வாஞ்சிநாதன் "முடிச்சுட்டியா? கத்தி ஆர்பாட்டம் பண்ணி ஒன்னும் நடக்கலைனு சாத்வீகமாக ஆரம்பிச்சுட்டியா? ஆதி, நானும் பொறுமையாவே பேசுறேன். என் அடையாளம் வாத்தியார் என்கிறது தான். போதுமான பணம், வசதினு எல்லாமே நமக்கு இருக்கு. அதிகபடி வருமானமா தான் இந்த வாத்தியார் சம்பளம் வருது இன்னைய வரை அதை ஏழை மாணவர்களுக்காக தான் நான் பயன்படுத்துறேன். தொழில் மூலம் வரும் என் பங்கு பணமே எனக்கு தேவைக்கு அதிகமா தான்