எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கண்ணகியின் கோவலன் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-92

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே NNK-92
உங்கள் ஆதரவுகளை தர வேண்டிக் கொள்கிறேன்...
 

NNK-92

Moderator
கண்ணகியின் கோவலன்….


அத்தியாயம் 1


ஒரு மார்கழி மாதம் பனி படர்ந்த காலை வேளை உத்தமப்பாளையம் கிராமம்,

இல்லத்தரசிகள் வீட்டிற்க்கு வெளியே வாசல் தெளித்து கோலம் போட்டு கொண்டிருந்தனர் காக்காய் குருவிகள் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்து ஒலி எழுப்பி கொண்டிருந்தன

நிலவு பிரியா விடைபெற்றுக் கொண்டு இருந்தது

சூரிய பகவான் தன் ஒளிக்கற்றைகளை பரப்ப தயாராகி கொண்டிருக்க

அந்த‌ காலை வேளையில்

“பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பொது தேர்வு முடிவுகள் இன்று பகல் 12 மணி அளவில் வெளியாகிறது”

என்று சன் டிவியில்

செய்தி வாசிப்பாளர் ரத்னாவின் கணீர் குரல் அந்த வீடேங்கும் ஒலித்து கொண்டிருந்தது.


தொலைகாட்சியில் ஒளிபரப்பாகிய செய்தியை கேட்டு பதறி அடித்து கொண்டு எழுந்தாள் கண்ணகி.


நேரே குளியலறைக்கு சென்று குளித்து முடித்து வந்தவள் பூஜை அறையில் சென்று அமர்ந்து கடவுளை வேண்டிக் கொண்டு இருந்தாள்.


“இப்போ சாமி கும்பிட்டு என்ன பிரயோஜனம் படிக்கும் போதே ஒழுங்கா படிச்சிருக்கனும்” என்று அவளை பார்த்து புலம்பிக் கொண்டே சென்றார் கண்ணகியின் தாய் குருவம்மாள்.


நேரம் பன்னிரெண்டை நெருங்க நெருங்க அவளுக்கு உதறல் எடுக்க ஆரம்பித்தது சரியாக 12.15க்கு “எங்க அந்த எரும மாடு” என்று கத்திக் கொண்டே உள்ளே வந்தார் அந்த வீட்டின் தலைவர் சுப்புரமணி.


அவரை பார்த்த கண்ணகிக்கு பயத்தில் வியர்வை வடிய ஆரம்பித்தது துடைத்துக் கொண்டே இருந்தவளை பார்த்த சுப்புரமணி “அடி கழுதை” என அடிக்க வர அவள் அந்த வீட்டின் உள்ளே ஓட ஆரம்பித்தாள் அவரும் அவளை தூரத்தி கொண்டே ஒடி வந்தவர் ஒரு வழியாக அவளை பிடித்தவர் அவள் காதை பிடித்து திருக ஆரம்பித்தார் “அப்பா வலிக்குது பா” என்றாள் அழுது கொண்டே

“நல்லா வலிக்கட்டும் வாத்தியார் புள்ளை மக்கு”


“என்னங்க என்னாச்சி?” என்றார் குருவம்மா

“உன் பொண்ணு உன்னை மாறி தான இருப்பா இந்த வருஷமும் ஃபெயில் ஆகி நிக்குது கழுதை உங்க அப்பன் உன்னை மாறி ஒரு மக்க என் தலையில் கட்டுனான் என் நேரம் புள்ளையும் உன்னைய மாறியே பொறந்து இருக்கு” என்றார்.


“எங்க அப்பன பத்தி பேசலன்னா உங்களுக்கு தூக்கமே வராதே இது எப்பவும் நடக்குறது தான போய் வேலையை பாருங்க” என்ற குருவம்மா சமயலறைக்கு சென்றுவிட்டார்.


இந்த சம்பவம் இன்று மட்டும் அல்ல இரண்டு வருடமாக ஒவ்வோரு முறையும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகும் போதும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது அதனால் தான் குருவம்மாள் கண்டு கொள்ளாமல் சென்றுவிட்டார்.


குருவம்மாள்-சுப்புரமணி தம்பதியின் ஒரே மகள் தான் கண்ணகி

சுப்புரமணி தமிழ் வாத்தியார் ஆக தொடக்கப்பள்ளியில் வேலை செய்து கொண்டு இருக்கிறார்

தமிழ் மீது கொண்ட காதலால் தன் மகளுக்கு கண்ணகி என பெயர் சூட்டியுள்ளார் குருவம்மாள் மழைக்கு பள்ளிக்கூடம் பக்கம் ஒதுங்காதவர் அந்த காலத்திலேயே நன்றாக படித்தவர் என ஏமாற்றி அவர் தந்தை சுப்பிரமணியின் தலையில் கட்டிவிட்டார்.


அழுது கொண்டு இருந்த கண்ணகி இது தான் சமயம் என வீட்டை விட்டு ஓடிவிட்டாள்

அவள் ஓடுவதை பார்த்த சுப்புரமணி “கழுதை கொட்டிக்க இங்க தான வரனும் நீ வா உன்னை கவனிச்சிக்கிறேன்” என்றார்.


நேரே ஒடியவள் ஓடையின் கரையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டாள்.


அவள் அங்கே அமர்ந்து இருக்க “என்ன இந்த வருஷமும் போச்சா”

என குரல் கேட்க திரும்பாமலேயே அது யார் என கண்டுபிடித்தவள் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தாள் அவள் நண்பன் குட்டிமணி தான் வந்திருந்தான் அவனை பார்த்து முறைத்தவள்

முகத்தை திருப்பி கொண்டாள்

“அட விடு கண்ணகி நானும் தான் எல்லா பரீட்சையிலையும் ஃபெயிலாகுறன் எங்க அம்மாவும் தான் என்னை அடிக்குது நான் எல்லாம் உன்ன மாறி அழுதுட்டா இருக்கேன்”


“டேய் நீ எழுதுறது ஸ்கூல்ல வைக்கிற பரீட்சை டா நான் எழுதறது பப்ளிக் எக்ஸாம் டா” என்றாள் “இதெல்லாம் நல்லா பேசு பரீட்சையில மட்டும் ஃபெயில் ஆகிடு” என்றான் குட்டிமணி.


குட்டிமணி சுப்பரமணி வேலை பார்க்கும் அரசு பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கிறான்.


“நான் என்ன டா பண்ண இந்த இங்கீலிசு மட்டும் எனக்கு வரவே மாட்டாங்குது” என்றாள் பாவமாக முகத்தை வைத்து கொண்டு “சரி தான் அப்புறம் ஏன் கணக்கு பரீட்சையில ஃபெயில் ஆன?”

என்றான்.


“டேய் அதுவும் கஷ்டம் தான் டா” என்றாள்.

“உனக்கு தான் படிப்பே வரலையே நீ பேசாமா பக்கத்து வீட்டு வினோதினி அக்கா மாறி கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டி தான” என்றான்.


“எங்க டா எங்க அப்பன் பண்ணி வைக்குறான் வர மாப்பிள்ளை எல்லாத்தையும் துரத்திவிட்டுட்டு இருக்காரு” என்றாள்.


“விடு நானே உனக்கு நல்ல பையனா பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்” என்றான்.


“உனக்கு எந்த மாறி மாப்பிள்ளை வேணும்?” என்றான்.


“எனக்கு என்ன டா ரொம்ப ரொம்ப நல்லவரா இருக்கனும் நம்ம ஊர்ல இருக்கவனுங்க மாறி சின்ன வீடுலாம் வைச்சிக்க கூடாது கண்ணகி கண்ணகின்னு என்னையே சுத்தி வரனும் அம்மா அப்பா தம்பி தங்கச்சின்னு கூட்டு குடும்பமா இருக்கனும் அவ்வளோ தான்”


“அவ்வளோ தான விடு மாப்பிள்ளைய பார்த்துருவோம்

பக்கத்து தோப்புல நெறைய மாங்காய் இருக்கு உப்பு மிளகாய்த்தூள் போட்டு சாப்பிடலாம் வரியா” என்றான்.


“அப்படியா வா போலாம்” என அங்கே ஓடினாள்.


கண்ணகிக்கு படிப்பு சுத்தமாக வராது சுப்புரமணியால் தான் இரண்டு வருடமாக பரீட்சை எழுதி கொண்டு இருக்கிறாள் வீட்டுக்கு ஒரே மகள் அடங்காத மகளும் கூட காலையில் இருந்து மாலை வரை ஊர் சுற்றுபவள் இரவு தான் வீட்டிற்க்கு செல்வாள்.


இதே நேரம் சென்னை மாநகரம்

“எவ்வளோ பெரிய ஆளு இப்படி சாதாரணமா நம்ம கூட பஸ்ல வராரு”


“யாருங்க இவரு?”

“இவரை தெரியாதா இவரு தான் வில்லியம் குரூப்ஸ் ஆஃப் கம்பெனியோட ஒரே வாரிசு ஆரோன் வில்லியம் தமிழ்நாட்டிலேயே டாப் 10 பணக்காரர்களில் ஒருத்தர்” என அங்கிருந்தவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டு இருக்க மொத்த மீடியாவும் அந்த பேருந்தை பின் தொடர்ந்து ஆரோன் வில்லியம் படம் பிடித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.


ஆரோன் பேருந்தை விட்டு அவன் கம்பெனி வாசலில் இறங்கியவுடன் மொத்த மீடியாவும் அவனை சூழ்ந்து கொண்டனர்.


அவன் முன் மைக்கை நீட்டிய பெண் ஒருத்தி “எப்படி சார் இவ்வளவு சாதரணமாக இருக்கிங்க” என்றாள்.


“எனக்கு எப்பவும் இப்படி இருக்கத்தான் பிடிக்கும்” என்றான் மெலிதாக புன்னகைத்து கொண்டே.


இன்னொரு நிரூபர் “எப்போ சார் மேரேஜ் பண்ண போறிங்க உங்களுக்கு கல்யாணம்ன்னு சொல்லிட்டு இருக்காங்களே” என்றான்.


அதை கேட்டவுடன் எதுவும் கூறாமல் விறு விறுவென உள்ளே சென்றுவிட்டான்.


“என்னடா கல்யாணம்ன்னு சொன்ன உடனே இந்த ஓட்டம் ஓடுறாரு” என்றான் அந்த நிருபருடன் இருந்தவன்.


“அவரு பக்கா ஜென்டில்மேன் பொண்ணுங்கனாளே பிடிக்காது 28 வயசுலயே எல்லா பிரஷரையும் ஹேன்டில் பண்றாரு சோ இப்படி தான் இருப்பாரு”


“இந்த காலத்துல இப்படி ஒரு மனுஷனா பணக்கார வீட்டு பசங்கன்னா பொண்ணுங்க சரக்குன்னு சுத்துவாங்க இந்த வயசுல இவ்வளோ பொறுப்பா இருக்காரு”


“நான் தான் சொன்னனே ஹி இஸ் ஜென்டில்மேன்” என்றான்.


மாலை ஆறு மணி…


தனது லேப்டாப்பில் வேலை பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஆரோன் தனது ஐபோனில் மணியை பார்த்தவன் “ஷிட்” என பதறி அடித்துக் கொண்டு தனது காரில் வெளியே கிளம்பினான்.


நேரே தனது பிச் ஹவுஸிற்க்கு சென்றவன் தனது கோட் ஷீ அனைத்தையும் தூக்கி எறிந்தவன் தனது அறைக்கு சென்று பெட்டில் விழுந்தவன் தனது பெட்டுக்கு அருகில் இருந்த டின் பீர் எடுத்து குடிக்க ஆரம்பித்தான் தனது ஐபோனை எடுத்து பி.ஏவிற்க்கு அழைத்தவன் “ரெடியா” என்றான்

பதிலுக்கு “இதோ இப்போ வருவாங்க பாஸ்” என்றான்.


அவன் கதவை தட்டும் சத்தம் கேட்டு “கம் இன்” என்றான்.


கதவை திறந்து கொண்டு வெள்ளை நிற அழகி ஒருத்தி அரைகுறை ஆடையுடன் அவன் மேலே வந்து விழுந்தாள்.


ஆரோனால் மது,மாது இல்லாமல் ஆறு மணிக்கு மேல் இருக்க முடியாது.


தன்னை வெளியே நல்லவன் என காட்டிக் கொண்டாலும் அவன் கோவலனே.


தொடரும்….
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 2

தன் மேல் விழுந்த வெள்ளை நிற அழகியின் இடையில் கை கொடுத்து தூக்கியவன் அவள் இதழை கவ்வி சுவைக்க ஆரம்பித்தான் பரபரவென அவளை படுக்கையில் தள்ளி தன் உடைகளை கலைந்தவன் அவள் மேல் படர ஆரம்பித்தான்
“பேபி ஸ்லோ” என்றாள் அந்த அழகி சிணுங்கி கொண்டே
“ஷட் அப்” என்றவன் அவளின் பெண்மையை களவாட ஆரம்பித்தான்
அன்று இரவு முழுவதும் அவளுடன் கூடிக் களைத்தவன்.

மறுநாள் காலை தனது அலாரம் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு அடித்து பிடித்து எழுந்து தனது ஐபோனில் மணியை பார்த்தான் 8.20 எனக் காட்ட “ஷிட்” என்றவன் உடை மாற்றி தன் வீட்டிற்க்கு கிளம்ப ஆரம்பித்தான்.

இவன் கிளம்பும் அரவம் கேட்டு எழுந்த அந்த வெள்ளைக்கார பெண்ணோ தன் வெற்று உடம்பில் வெறும் பெட்ஷிட்டை மட்டும் சுற்றி ஒரு பக்கம் திரும்பி படுத்து கொண்டு தன் முன் அழகு மொத்தமும் தெரிய காட்டிக் கொண்டே ஆரோனை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டு இருந்தாள்.

“ஆரு பேபி வில் யூ மேரி மீ” என்றாள் அவனை பார்த்து வழிந்து கொண்டே.

அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் “நோ வே டார்லிங்” என்றவன் அவளுக்கு பறக்கும் முத்தம் ஒன்றை பரிசாக கொடுத்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.

தனது ஆடி காரை எடுத்துக் கொண்டு தன் பங்களாவிற்க்கு கிளம்பினான்.

இது ஆரோனின் தினசரி வழக்கமே தினமும் காலை முதல் மாலை வரை பிஸ்னஸின் பின்னே ஓ‌டுபவன் இரவானால் தன் பீச் ஹவுஸில் தினமும் ஒரு பெண்ணுடன் இருப்பான்
ஆரோனிற்க்கு திருமணத்தில் பெரிதாக நாட்டம் இல்லை என்பதால் திருமணத்தை பற்றி யோசிக்காமல் இப்படியே மது, மாது,பிஸ்னஸ் என காலத்தை ஓட்டி கொண்டு இருக்கிறான்.

கார் நேரே வில்லியம் ஃபேமிலி என்று தங்க நிற எழுத்துகளில் பொறிக்கப்பட்ட பங்களாவின் உள்ளே நுழைந்தது கேட்டில் இருந்த ஆட்டோமேட்டிக் சென்சார் கேட்டினை திறக்க அதன் வழியே உள்ளே காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தான் ஆரோன், போர்ட்டிக்கோவில் அவன் காரை நிறுத்தியவுடன் அவன் வீட்டு வேலைக்காரன் ஓடி வந்து கதவை திறக்க பங்களாவின் உள்ளே நுழைந்தான் ஆரோன்.

மூன்று அடுக்குகள் கொண்ட அந்த பங்களாவில் அனைத்து நவீன வசதிகளும் இருந்தன ஜிம், நீச்சல் குளம், லிஃப்ட், தனி தியேட்டர் என ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலை போல அவனுக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் உள்ளேயே இருந்தன அவனுக்கு சேவை செய்ய பத்து வேலைக்காரர்கள் என அனைத்தையும் தன் ஒரே மகனுக்காக பார்த்து பார்த்து செய்திருந்தார் வில்லியம்.

வரவேற்பறையில் நுழைந்தவன் அவனுக்காக காத்திருந்த வில்லியம்மை கண்டு கொள்ளாமல் மேலே செல்ல பார்த்தவனை தடுத்த வில்லியம் “ஆரோன் நில்லு” என்றார்.

“வாட் டாட்” என்றான்.
“தாய் இல்லா பிள்ளைன்னு உன்னை செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தது தப்பா போச்சு” என்றார் வில்லியம்.

“கொஞ்சமாச்சும் புரியுற மாறி பேசுறிங்களா டாட்” என்றான்.

“நேரா விஷயத்துக்கே வரேன் எதுக்காக டெய்லி பீச் ஹவுஸ் போற?”

“ஏன் உங்களுக்கு தெரியாதா?”

“தெரிஞ்சதால தான் கேட்குறேன் நீ ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்கோ ஆரோன்” என்றார்.

“சாரி டாட் எனக்கு மேரேஜில் இன்ட்ரஸ்ட் இல்லை” என்றான் கோபத்துடன்.

“இது தான் உன் முடிவா”
“எஸ் லேட் ஆகிருச்சி வேற எதாச்சும் பேசனுமா” என்றான் புருவத்தை உயர்த்தி
“நத்திங்” என்று வில்லியம் கூறியவுடன் விறுவிறுவென தன் அறைக்கு சென்றுவிட்டான்.

அவனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த வில்லியம் ‘இவன் இப்படியே இருந்தா சரி வராது' என மனதில் நினைத்தவர் என்ன செய்யலாம் யோசித்து கொண்டு இருந்தார்.

கடந்த ஆறு மாத காலமாக ஆரோனின் நடவடிக்கையை கவனித்து கொண்டு தான் இருக்கிறார் வில்லியம் இப்போது திருந்துவான் அப்போது திருந்துவான் என காத்திருந்தவருக்கு எமாற்றமே மிஞ்சியது பின் நன்றாக யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தவர் மறுநாள் காலை தனது நண்பர் ஸ்டீஃபனை போன் செய்து வரவழைத்தார்.

ஆரோன் வில்லியம்-ஸ்டேல்லா தம்பதியின் ஒரே மகன் வில்லியம் தமிழ்நாட்டின் முதல் பத்து பணக்காரர்களில் ஒருவர்
வில்லியம்க்கு மனைவி ஸ்டேல்லா என்றாள் உயிர் யார் கண் பட்டதோ ஆரோன் சிறு வயதில் இருக்கும் போதே ஸ்டேல்லா ரத்த புற்றுநோயில் இறந்து விட அன்றிலிருந்து ஆரோனை தனி ஆளாக வளர்க்கிறார் தாயில்லா பிள்ளை என்று அதிக செல்லம் கொடுத்து வளர்த்ததில் இன்று இப்படி வந்து நிற்கிறான்,
தன் மகன் தன்னொழுக்கம் இன்றி இருப்பதை எந்த தகப்பனால் தான் தாங்கி கொள்ள முடியும்.

மறுநாள் காலை வழக்கம் போல் ஆரோன் வீட்டிற்க்கு வரும் போது அவனுக்காக அவனுடைய குடும்ப வழக்கறிஞர் ஸ்டீஃபன் மற்றும் அவன் தந்தை வில்லியம் ஆகியோர் காத்திருந்தனர்.

ஸ்டீஃபனை பார்த்த ஆரோன் “ஹாய் அங்கிள் எப்படி இருக்கிங்க என்ன விஷயம் காலையிலேயே வந்துருக்கிங்க” என்றான்.

“நல்லாருக்கேன் ஆரு உங்க அப்பா வர சொல்லி இருந்தாரு அதனால தான் வந்தேன்” என்றார்.

“ஆரோன் என்னோட எல்லா சொத்தையும் அனாதை ஆசிரமத்துக்கு எழுதி வைக்கலாம்ன்னு முடிவு பண்ணிருக்கேன்” என்றார் வில்லியம்.

அதை கேட்ட ஆரோன் “வாட்” என்றான் அதிர்ச்சியுடன்.

“எனக்கு வேற வழி தெரியல உனக்கு பணத்தோட அருமையும் தெரியல குடும்பத்தோட அருமையும் தெரியல நீ செலவு பண்ற ஒவ்வொரு ரூபாயும் என்னோட உழைப்பில் நான் கஷ்டப்பட்டு சம்பாரிச்சது”

“ஒஹோ அப்போ நான் இந்த பிஸ்னஸ்க்காக உழைக்கலன்னு சொல்றிங்களா” என்றான் கோவத்துடன்.

“நான் அப்படி சொல்ல வரல ஆரு உழைப்போட அருமை என்னன்னு உனக்கு தெரியல” என்றார் வில்லியம் விரக்தியுடன்.

“இப்போ நான் என்ன பண்ணனும்” என்றான் ஆரோன் புருவத்தை உயர்த்தி
“சிம்பிள் உனக்கு இந்த சொத்து எல்லாம் வேணும்னா சில கண்டிஷன்ஸ் இருக்கு” என்றார் வில்லியம்.

“என்ன கண்டிஷன்”
“ஒரு இரண்டு மாசம் உன்னோட அடையாளத்தை எல்லாம் விட்டுட்டு ஒரு சாதாரண மனுஷனா உன்னோட உழைப்பில் நீ சாப்பிடனும் இந்த இரண்டு மாசத்துல என்னோட பெயரையோ இல்லை உன்னோட அடையாளத்தையோ பயன்படுத்தினா எல்லா சொத்தும் அனாதை ஆசிரமத்துக்கு போகும்” என்றார்.

“இது தான் உங்க முடிவா?”
“எஸ்” என்றார் வில்லியம்.
“எனக்கு இதில் விருப்பம் இல்லை” என்றான் ஆரோன் திமிருடன்.
“பிறகு உன் விருப்பம்” என்ற வில்லியம்
“ஸ்டீஃபன் அந்த ஃபார்ம் எல்லாம் எடுங்க நான் சைன் பண்றேன்” என்றார்.

“வில்லியம் உனக்கு இருக்குறது ஒரே மகன் கொஞ்சம் யோசி டா” என்றார் தயங்கி கொண்டே ஸ்டீஃபன்.

“இதுக்கும் மேல யோசிக்க ஒன்னும் இல்லை” என்றார் விரக்தியுடன் வில்லியம்.

யோசைனையுடன் நின்று கொண்டு இருந்த ஆரோன் வில்லியம் கையெழுத்திட போகும் போது “சரி நான் உங்க கண்டிஷனுக்கு ஒத்துக்கிறேன் இரண்டு மாசத்துக்கு அப்புறம் பிராப்ர்ட்டி எல்லாம் எனக்கு வரும்ன்னு என்ன நிச்சயம்” என்றான்.

“அதுக்காக தான் ஸ்டீஃபனை வர சொல்லிருக்கேன் அக்ரிமென்ட் சைன் பண்ணிப்போம் பட் ஒன் கண்டிஷன் உன்னோட டிகிரியை கூட நீ இந்த இரண்டு மாசத்துக்கு யூஸ் பண்ணக்கூடாது இதுக்கு எல்லாம் ஓகேன்னா சைன் பண்ணு” என்றார் வில்லியம்.

ஒரு கணம் யோசித்தவன் ‘டூ மந்த்ஸ் தான மேனேஜ் பண்ணிக்கலாம்' என்று நினைத்தவன் அக்ரிமென்டில் கையெழுத்திட்டான்.

“சரி கிளம்பு” என்றார் வில்லியம்.
“இப்போவா” என்றான் அதிர்ச்சியுடன் ஆரோன்.
“எஸ் உன்னோட ஐபோன் வால்ட் எல்லாத்தையும் கொடு என்னோட சொந்த ஊர் உத்தமபாளையம் அங்க தான் நீ போக போற அங்கே உன்னோட தாத்தா பாட்டி பூர்வீக வீடு ஒன்னு இருக்கு அங்க தான் நீ தங்கனும்”

“வாட் வில்லேஜ்லயா” என்றான் கோவத்துடன்
“ஆமா இது எல்லாமே அக்ரிமென்டில் இருக்கு” என்றார் வில்லியம்.
“ஒகே டாட் அந்த ஊர் பெயர் என்ன உ…ம..” என இழுத்தான்
“உத்தமபாளையம்” என்ற வில்லியம் இந்த டிரஸ் எல்லாம் ரிமுவ் பண்ணிட்டு இதை போட்டுட்டு போ என அங்கிருந்த சாதாரண வேஷ்டி சட்டையை எடுத்து கொடுத்தார் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த ஒரு ஐநூறு ரூபாய் தாளை எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்தவர் அதனுடன் ஒரு டிராவல் பேக்கையும் கொடுத்தார் இதை தவிர நீ வேற எதையும் உன்னோட எடுத்து போக கூடாது” என்றார்.

“சரி” என்றவன் வெறுமையுடன் அவர் கொடுத்த உடையை எடுத்து கொண்டு தன் அறைக்கு சென்றான்.

தன் விலையுயர்ந்த உடைகளை கலைந்தவன் அவர் கொடுத்த உடையை அணிந்து தன்னை கண்ணாடியில் பார்த்து முகம் சுளித்து நின்று இருந்தான்.

பின் தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தான் அவனை பார்த்த வில்லியம் “நீ கிளம்பு இன்னையில் இருந்து அறுபது நாள்க்கு அப்புறம் பார்ப்போம்” என்றார்.

வில்லியமை பார்த்துக் கொண்டே சென்றவன் அந்த வீட்டின் கேட்டை ஒரு முறை திரும்பி பார்த்தவன் டிராவல் பேக்கை எடுத்து கொண்டு கிளம்பினான்.

ஆரோன் சென்றவுடன் “ஏன் டா இப்படியெல்லாம் பண்ணிட்டு இருக்க எப்படி இருந்த பையன்” என்றார் கவலையுடன் ஸ்டீஃபன்.

“உனக்கு இருக்க கவலை எனக்கு இருக்காதுன்னு நினைக்குறியா ஸ்டீஃபன் என் பையன் புது மனுஷனா திரும்பி வரனும் அதுக்காக தான் இவ்வளோ கஷ்டப்பட்றேன்” என்றார் வில்லியம் சோர்ந்த முகத்துடன்.

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த ஆரோன் சுற்றி முற்றி பார்த்து கொண்டே நடந்து வந்தான் முதன் முதலாக நடை பழகும் ஒரு குழந்தையை போல சாலையில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றும் அவனுக்கு புதிதாக தெரிந்தது.

சாலையில் மட்டும் அல்ல முதல் முறையாக ஆரோன் வாழ்க்கையிலும் தனித்து நடக்க போகிறான்.

பேருந்து நிலையத்திற்க்கு சென்றவன் உத்தமபாளையம் பேருந்து எங்கே நிற்கிறது என கேட்டு விசாரித்து சென்று அமர்ந்தவன் தன் முதல் பயணத்தை பேருந்தில் இருந்து தொடங்கினான்.




தொடரும்……
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 3


பேருந்தில் அமர்ந்த ஆரோன் ‘இந்த இரண்டு மாசத்தை எப்படி சமாளிக்க போறோம்' என்று யோசித்துக் கொண்டே அமர்ந்து இருந்தான்.


“யோவ் எந்த ஊருக்கு போகனும்?” என்ற பேருந்து நடத்துனரின் குரல் கேட்டு சுய நினைவிற்கு வந்தவன் “ஹான் என்ன கேட்டிங்க?” என்றான் ஆரோன் தன் நினைவில் இருந்து மீண்டு.


“சரி தான் எனக்குன்னே வருவிங்களா டா எந்த ஊருக்கு போகனும்?”

அவர் திடீரென்று கேட்டவுடன் எந்த ஊர் என தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டே யோசித்தவன் பின் நினைவு வந்து “உத்தமபாளையம்” என்றான்.


“அந்த ஊர்ல பஸ் நிக்காது டவுன்ல தான் நிக்கும்” என்றார்.

“அங்கே இருந்து உத்தமபாளையம் எப்படி போகனும்?”

“அங்க இருந்து ரெண்டு கிலோமீட்டர் மினி பஸ் ஒன்னு வரும் அதுல போகனும்” என்றவர் அவன் கையில் டிக்கெட்டை கொடுக்க அவனிடமிருந்த 500 ரூபாய் தாளை எடுத்து கொடுத்தான் ஆரோன்.


அதை வாங்கியவர் “சாவு கிராக்கி சில்லரையா கொடு 150 ரூபாய்க்கு 500 ரூபாய நீட்டுற” என்றார்‌ கோபத்துடன்.


அவர் தன்னை திட்டியதை கேட்டவன் கோபத்தில் எழுந்து நடத்துனரின் சட்டையை பிடித்து அவரை ஓங்கி அறைந்தான்.


அவன் அடித்ததில் அதிர்ச்சி அடைந்தவர் “யோவ் டிரைவர் பஸ்ஸ நிறுத்தியா” என நடத்துனர் குரல் கொடுக்க ஓடும் பேருந்தை நிறுத்தினார் டிரைவர் தன் சட்டையில் இருந்த ஆரோனின் கையை எடுத்தவர் அவனை அடிக்க கையை ஓங்க அவரின் கையை பிடித்து வளைத்தான் ஆரோன்,

அவரோ “ஆஆஆ” என்று வலியில் துடிக்க

தனது சீட்டில் இருந்து ஓடி வந்த டிரைவர் ஆரோனை தடுக்க பேருந்தில் இருந்த சில பயணிகளும் சேர்ந்து அவனை தடுத்து அமர வைத்தனர்.


ஒரு வழியாக இருவரையும் சமாதான படுத்தி அமர வைத்தனர் இருப்பினும் கோபம் குறையாமல் நடத்துனரை முறைத்துக் கொண்டே அமர்ந்து இருந்தான் ஆரோன்.


சிறு வயதில் இருந்தே ஆரோனை யாரும் ஒரு வார்த்தை கூட எதிர்த்து பேசியது இல்லை

தன்னிடம் அடங்கி போகும் வேலையாட்களையும் தந்தையுமே பார்த்து பழகியவன்

தன்னை ஒருவன் திட்டிவிட்டான் என்றவுடன் கோபத்தில் கை நீட்டி அறைந்துவிட்டான்.


நடத்துனர் ஆரோனை முறைத்துக் கொண்டே அவனிடம் வாங்கிய 500 ரூபாயை எடுத்து தனது பாக்கெட்டில் வைத்து ‘உனக்கு இருக்கு டா' என மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.


அடுத்த மூன்று மணி நேரத்தில் “டவுன் பஸ்டான்ட் வந்துருச்சு எல்லாரும் இறங்குங்க” என நடத்துனர் குரல் கொடுக்க அனைவரும் இறங்க கடைசியாக இறங்கிய ஆரோன் “மீதி சில்லரை” என்றான் திமிராக

“கீழே இறங்கு தரேன்” என்றவர்

ஆரோன் கீழே இறங்கியவுடன் “ரைட் ரைட்” என குரல் கொடுத்து விசில் அடிக்க பேருந்து அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தது

உடனே அதிர்ச்சியடைந்த ஆரோன் “இடியட் மை மணி” என கத்திக் கொண்டே பின்னே ஓட பேருந்தை நிறுத்தாமல் அந்த டிரைவர் மற்றும் நடத்துனரும் சென்றிருந்தனர்.


ஒரு கட்டத்திற்க்கு மேல் ஓட முடியாமல் மூச்சு வாங்க நின்றிருந்தான் ஆரோன்.


கோபத்தில் தன் காலை தரையில் உதைத்தவன் களைத்து நடந்து வந்து பேருந்து நிலையத்திற்க்கு சென்று அமர்ந்து கொண்டான்.


'என்ன ஊரு டா இது இந்த இரண்டு மாசம் மட்டும் முடியட்டும் டேய் தகப்பா உனக்கு இருக்கு' என மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.


என்ன நடந்தும் தன் ஆணவத்தினால் தான் இந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை அவன் உணரவேயில்லை.


பேருந்து நிலையம் என எழுதப்பட்ட ஒரு சிறிய கூடாரம் அது ஆள் நடமாட்டமே இல்லாமல் வெறிச்சோடி காணப்பட்டது

ஆரோன் மட்டுமே அமர்ந்து இருந்தான் வெயில் வேறு பல்லை காட்டி கொண்டிருந்தது.


ஆரோன் வியர்வை வடிந்து களைத்து அமர்ந்து இருக்க அவன் அருகே வயதான பெரியவர் ஒருவர் வந்து அமர்ந்தார்.


“எந்த ஊர் போற ராசா” என பேச்சு கொடுத்தார் “உத்தமபாளையம்” என்றான் ஆரோன்

“அந்த ஊரு பஸ் போய்ட்டுச்சி பா நான் பக்கத்துல கிடாரிப்பட்டி நானும் நடந்து தான் போகனும்”

என்றார்.


அவர் கூறியதை கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த ஆரோன் “அடுத்த பஸ் எத்தனை மணிக்கு”

என்றான்.


“அடுத்த பஸ் நாளைக்கு தான் அந்த ஊருக்கு ஒரே பஸ் தான் சரி நான் வாரேன்” என்று கூறி அவர் செல்ல எத்தனிக்க “நானும் உங்க கூட வரவா என்னை உத்தமபாளையத்தில் விட்ருங்க தாத்தா” என்றான்.


“சரி வா” என அவருடன் ஆரோனை அழைத்து சென்றார் அந்த பெரியவர்.


ஆரோன் வெயிலில் பாதி தூரம் கூட நடக்க முடியாமல் தவித்தான்

புதிதாக வெயிலில் நடக்க அவன் முகமெல்லாம் சிவக்க ஆரம்பித்தது வியர்வை வடிய தண்ணீர் தாகம் எடுத்தது “தாத்தா வாட்டர் தண்ணீ” என மூச்சு வாங்கி கொண்டே கேட்க தன்னிடமிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து கொடுத்தார் அதை வாங்கி குடித்து மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தான் ஒரு வழியாக இரண்டு மைல் தூரத்தை கடந்து உத்தமபாளையம் என்ற பெயர் பலகையை பார்த்த உடன் தான் அவனுக்கு உயிரே வந்தது.


“இது தான் உத்தமபாளையம் இந்த வழியா நேரா போ தம்பி” என்றார் அந்த பெரியவர்.


“ரொம்ப தேங்க்ஸ் தாத்தா” என்று அவரிடம் நன்றியை தெரிவித்து விட்டு ஊரின் எல்லையில் நுழைந்தான் ஆரோன்.


உத்தமபாளையம் என்ற பெயர் எழுதப்பட்ட பலகையுடன் செம்மண் தரையில் உள்ளே வழி சென்றது

அந்த பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்தான் ஆரோன்

நடக்கும் பாதையை சுற்றி இருபுறமும் வயல்கள் இருந்தன அதிலிருந்து வந்த சில்லென்ற காற்று அவன் முகத்தில் பட்டு குளுமையை ஏற்படுத்தியது

வயலை தாண்டியவுடன்

சிறிய ஓட்டு வீடுகளும் குடிசை வீடுகளும் தெரிய ஆரம்பித்தது

பெண்கள் குளத்தில் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டு இருந்தனர் சாலைகளில் ஆங்காங்கே மாட்டு வண்டி, ஸ்கூட்டரில் மக்கள் சென்று கொண்டு இருந்தனர் அனைவரையும் பார்த்து கொண்டே சென்றான் ஆரோன்.


நகரத்தின் பரபரப்பில் வாழ்ந்தவனுக்கு இந்த கிராமத்தின் நிதானம் புதிதாக தான் தெரிந்தது.


அவன் சென்று கொண்டு இருக்கும் போது ஊரின் நடுவே ஒருவன் வெறும் வேஷ்டி மட்டும் அணிந்து மேல் சட்டையில்லாமல் கழுத்தில் சிறிய மேளம் ஒன்றை மாட்டி கொண்டு நின்றான் “வாத்தியார் ஐயா பொண்ணு கண்ணகி, மூக்கன் மவன் குட்டி மணி மேலையும் பிராது வந்துருக்கு ஊர் ஜனம் எல்லாம் அரச மரத்தடிக்கு வந்துருங்க சாமியோ” என கத்திவிட்டு சென்றான்.


அவன் அருகே சென்ற ஆரோன் “ஊர் தலைவர பார்க்கனும் அவரு எங்கே இருப்பாரு?” என்றான்

“அரசமரத்தடியில் இருப்பாரு போய் பாருங்க ஆமா நீங்க யாரு?” என்றான் அந்த மேளக்காரன்.


அவனை ஏளனமாக ஒரு பார்வை பார்த்த ஆரோன் எதுவும் கூறாமல் அந்த இடத்தை விட்டு சென்றான் ‘இவனுக்கு எல்லாம் நான் பதில் சொல்லனும்மா’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டு அரச மரத்தடிக்கு சென்றான்.


கூட்டத்தின் உள்ளே நுழைந்த ஆரோன் என்ன நடக்கிறது என்று வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தான்


இதுவரை தமிழ் சினிமாவில் பார்த்து பழகிய அதே அரசமரத்தடி

அதன் நிழலில் இருக்கும் திண்ணையில் ஊர் பெரியவர் ஒருவர் வெள்ளை வேஷ்டி சட்டையில் முறுக்கு மீசையுடன் அமர்ந்து இருந்தார் ஊர் மக்கள் அனைவரும் அங்கே ஒன்று கூடி இருந்தனர்.


“ம்க்கும்” என்று தொண்டையை செருமி கொண்டு

“இன்னைக்கு என்ன பா பிராது?”

என்றார் அந்த பெரியவர்.


“ஐயா என் மாமரத்துல இருக்க மாங்காய திருடி சந்தையில வித்துட்டாங்கய்யா இந்த வாத்தியார் மகளும் குட்டிமணியும்” என்றான் பிராது கொடுத்தவன்.


“எங்க அந்த ரெண்டு பேர்” என்று பெரியவர் அழைக்க அவர் முன்னே வந்து நின்றனர் அந்த இருவரும்.


கண்ணகி பெரிதாக அளட்டிக் கொள்ளாமல் தன் தாவணியை சுற்றிக் கொண்டு இது எப்போதும் நடப்பது தானே என்று நின்றிருந்தாள்.


அவள் எதிரே இருந்த சுப்புரமணி அவளை பார்த்து முறைப்பதை பார்த்தவள் தலையை குனிந்து கொண்டாள்.


“எதுக்காக குப்புசாமி தோட்டத்தில் இருந்து மாங்காயை திருடி வித்திங்க?” அவர்களை பார்த்து கேள்வி கேட்க.


“பக்கத்து ஊர் சந்தைக்கு போலாம்ன்னு வித்தோம்” என்றான் குட்டிமணி.


அதை கேட்ட குட்டிமணி தந்தை மூக்கன் பிரம்பை எடுத்து கொண்டு அவனை அடிக்க வர அவன் அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிவிட்டான்.


“வாத்தியார் ஐயா அவன் சின்ன பையன் எல்லாம் உங்க பொண்ணு பண்ணுறது தான் மாங்காய்க்கு சேர வேண்டிய காசை பஞ்சாயத்துல கட்டிட்டு உங்க பொண்ண கூட்டி போங்க” என்றார் ஊர் பெரியவர்.


கண்ணகியை முறைத்துக் கொண்டே தனது பாக்கெட்டில் இருந்த 500 ரூபாயை பஞ்சாயத்தில் கட்டிய சுப்பிரமணி

தன் மகளின் காதை பிடித்து திருகி அடிக்க ஆரம்பிக்க அவளோ “அப்பா அடிக்காத பா வலிக்குது” என அழ ஆரம்பித்தாள் ஊர் மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்து சுப்புரமணியை தடுத்து நிறுத்தினர்.


“வீட்டு பக்கம் வந்த தோளை உருச்சிடுவேன் கழுதை” என்றவரை பார்த்து அழுது கொண்டே நின்று இருந்தாள் கண்ணகி.


அவர் அவளை திட்டிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகரவும் தன் கண்ணை துடைத்துக் கொண்டு

“இங்கே என்ன டான்ஸ்ஸா ஆடுறேன் எல்லாரும் என்னையே பார்க்குறிங்க போய் வேலையை பாருங்கய்யா” என்றவள் தன் தாவணியை சுற்றி இடுப்பில் செருகிவிட்டு தன் முன்னிருந்த நீள கூந்தலை பின்னே தூக்கி போட்டு நடந்து சென்றாள்.


அவளை பார்த்த ஊர் மக்கள் “இவளுக்கு எல்லாம் பாவமே பார்க்க கூடாது” என்று தங்களுக்குள் திட்டிக் கொண்டே சென்றனர்.


கண்ணகியை பார்த்த ஆரோன் அவள் பின்னே அந்த நீள கூந்தல் ஆடுவதை பார்த்து கண்ணகியின் பின்னழகை பார்த்து கொண்டே நின்று இருந்தான் ‘பா செம்ம ஸ்டக்ச்சர்' என மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.


ஆவதும் பெண்ணாலே அழிவதும் பெண்ணாலே என்று கூறுவர் ஆரோனின் வாழ்வில் என்ன நடக்குமோ.


தொடரும்….
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 4


கண்ணகியின் பின்னழகை பார்த்து ரசித்து கொண்டே நின்றிருந்தவனின் தோளில் யாரோ கை வைக்க “எவன்டா அது” என்று எரிச்சல் பட்டுக் கொண்டே திரும்பினான் ஆரோன்.


அவன் பின்னே மல்லு வேட்டி மைனர் போன்ற தோற்றத்தில் பஞ்சு முட்டாய் கலரில் சில்க் சட்டை அணிந்து அதற்க்கு தோதாக வேஷ்டி உடன் கழுத்தில் புலி பல் தங்க சங்கிலியுடன் கருமேக நிறத்தில் நின்றிருந்தான் ஒருவன்

அவனை பார்த்த ஆரோன் ‘யாரு டா இது ஜோக்கர் மாறி’ என்று மனதில் நினைத்தவன் அதை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் அவன் தன் தோளில் வைத்திருந்த கையை தட்டி விட்டு “என்ன?” என்றான் புருவத்தை உயர்த்தி.


“ஊருக்கு புதுசா” என்றான் அவன் ஆரோனை ஏற இறங்க பார்த்து கொண்டே

“அதெல்லாம் உன் கிட்ட சொல்லனும்ன்னு அவசியம் இல்லை” என்றான் இவன் திமிராக

“அடிங்க என் அக்கா மகள சைட் அடிச்சிட்டு என் கிட்டையே திமிரா பேசுறியா” என்றவன் தன் கை முஷ்டியை மடக்கி ஆரோனின் முகத்தில் குத்த போனான்

அவன் கை தன் முகத்தில் படுவதற்க்கு முன்பே கையை பிடித்து வளைத்துவிட்டான் ஆரோன்.


இவன் தான் கண்ணகியின் தாய்மாமன் குருவம்மாளின் ஒரே தம்பி வீரவேலு திருமணம் என்ற ஒன்று நடந்தாள் அது தன் அக்கா மகளுடன் தான் என்று ஊரை சுற்றி வலம் வந்து கொண்டு இருக்கிறான் கண்ணகியோ இவனை பார்த்தாலே அலறி அடித்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறாள் இப்படி இருக்க வீராவுக்கு தன் முறைபெண்ணை யாராவது பார்த்துவிட்டாள் மூக்கின் மேல் கோபம் வந்துவிடும்.


ஆரோன் தன் கையை வளைத்தவுடன் வலியில் துடிக்க ஆரம்பித்தான் அவன் அலறல் சத்தம் கேட்டு ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி விட இருவரையும் தடுத்து நிறுத்தினர்.


ஊர் தலைவரும் அந்த இடத்திற்க்கு வந்து சேர “என்ன வீரவேலு என்ன பிரச்சனை இங்கே” என்றவர் ஆரோனை பார்த்து “யாரு பா நீ பார்க்க இந்த ஊர்க்காரன் மாறி இல்லையே” என்றார் இருவருக்கும் நடுவில் வந்து நின்று கொண்டு ஊர் மக்கள் அவர்களை சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இருந்தனர்.


“ஆமாங்க நான் வெளியூர் வில்லியம் சார் வீட்டுக்கு வந்திருக்கேன் இந்த ஊரில் எதாச்சும் வேலை பார்க்கலாம்ன்னு இந்த ஆளு தான் என்னை முதல்ல அடிக்க வந்தாரு அதனால தான் நான் திரும்பி அடிச்சேன்” என்றான் ஆரோன் அவனை பார்த்து முறைத்து கொண்டே

“யோவ் வீரவேலு நீ சும்மாவே இருக்க மாட்டியா எப்ப பாரு எதாச்சும் பிரச்சனை பண்ணிக்கிட்டே” என்றார் அந்த பெரியவர்.


“ஆமா எல்லாரும் என் கிட்டையே வாங்க நான் தான் கெட்டவன் அவன் என் அக்கா மகள பார்த்தான் அதான் நான் அவனை அடிக்க போனேன் அதுக்கு என்ன இப்போ” என்றான் திமிராக.


“ரோட்டுல ஒரு பொண்ணு போனா பார்க்க மாட்டோமா நானும் அதே மாறி தான் பார்த்தேன்” என்றான் இலகுவாக ஆரோன்

அவன் பேசியதை கேட்ட வீரவேல் திரும்பவும் அவனை அடிக்க போக ஊர் மக்கள் இருவர் சேர்ந்து தடுத்தனர்.


“வீரா அந்த புள்ள இன்னும் உன்னை கல்யாணம் கட்டல அது உன்னை கட்டிக்கிட்ட பிறகு வந்து சொல்லு எவனும் அந்த புள்ளைய பார்க்க கூடாதுன்னு இப்போ போய் சோளிய பாரு இதெல்லாம் ஒரு பஞ்சாய்த்துன்னு என்னைய வேற கூட்டிட்டு வாராய்ங்க போங்கய்யா எல்லாரும்” என்ற பெரியவர் கும்பலை கலைத்து விட்டார் வீரவேலையும் அந்த இடத்தை விட்டு அனுப்பி வைத்தார்.


வீரவேல் ஆரோனை பார்த்து ‘உனக்கு இருக்கு டா ஒரு நாள்’ என்று மனதில் நினைத்தவன் அவனை முறைத்து கொண்டே சென்றான்.


அனைவரும் சென்ற பிறகு அந்த பெரியவர் ஆரோனிடம் வந்து “தம்பி நீ வருவன்னு வில்லியம் என்கிட்ட சொல்லி இருந்தார்” என்றார்

“என்ன சொன்னாரு என்னை பத்தி” என்றான் ஆரோன் ஆர்வத்துடன் “நீ அவங்க வீட்டில் வேலை செஞ்சிட்டு இருந்தியாமே இப்போ இங்கே வேலைக்கு வந்திருக்கன்னு சொன்னாரு உனக்கு வேலை போட்டு கொடுக்க சொன்னாரு” என்றார்.


அதை கேட்ட ஆரோனின் முகம் காற்று இல்லாமல் சுருங்கி போன பலுனை போல ஆனது “அவ்வளோ தானா” என்றான் சோர்வாக முகத்தை வைத்து கொண்டு

“ஆமா தம்பி என் பெயர் அண்ணாமலை இந்த ஊர் தலைவர் அதோ தெரியுதே அந்த மச்சி வீடு அது தான் என் வீடு நாளைக்கு காலையில் வா வேலை எதாச்சும் போட்டு தரேன்,

இப்படியே நீ நேரே போய் இடது பக்கம் திரும்புனா வாத்தியார்

வீடுன்னு கேளு அதுக்கு எதிர் வீடு வில்லியம் சார் வீடு இந்தா சாவி” என்று அவன் கையில் கொடுக்க அதை வாங்கி கொண்டான்.


“தேங்க்ஸ் ஐயா நாளைக்கு வரேன்” என்றவனை தடுத்து

“தம்பி உன் பெயர் என்ன சொன்ன நீ என்ன படிச்சிருக்க?” என்றார் அவனை பார்த்து.


என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் யோசித்தவன் “என் பெயர் சத்யா நான் பத்தாவது படிச்சிருக்கேன் ஐயா” என்றான் பொய்யாக சிரித்துக் கொண்டே “சரி தம்பி நாளைக்கு வா பார்த்துக்கலாம்” என்றவர் அந்த இடத்தை விட்டு கிளம்பிவிட்டார்.




ஆரோன் தன் தாய் ஸ்டேல்லாவை போன்ற தோற்றம் உடையவன் நல்ல நிறம் அழகான வசீகரிக்கும் தோற்றத்தை உடையவன் அவன் வில்லியம் போன்று இல்லாததால் அங்கிருந்த யாருக்கும் சந்தேகம் வரவில்லை.


நேரே நடக்க ஆரம்பித்தவன் ஒரு வழியாக தன் பாட்டி வீட்டை தேடி கண்டுபிடித்து சென்றான் அந்த வீட்டை பார்த்தவன் பேய் அறைந்ததை போல அப்படியே நின்றுவிட்டான் பழைய சிறிய ஓட்டு வீடு சுற்றுச்சுவருடன் கூடிய சிறிய கேட் அதுவும் கேட்பார் அற்று திறந்து கிடந்தது.


கேட்டை திறந்து உள்ளே சென்றவன் சாவியை வைத்து கதவை திறந்தான் உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு இருமல் வர ஆரம்பித்தது உள்ளே ஒரே தூசி ஒட்டடை பல நாள் பூட்டி கிடந்த வீடு வேறு ஒரு ஹால் அதையே தடுத்து சிறிய சமயலறை வைத்து கட்டி இருந்தனர் பின்னால் ஒரு வாசற்படி அதன் வழியே பின்னே சென்று பார்த்தாள் சிறிய கிணறு அதற்கு பக்கத்தில் தகர கதவு வைத்த குளியலறை மற்றும் கழிவறை தனித்தனியாக இருந்தது இவை அனைத்தும் தூசி படிந்து இருந்தது.


இதையெல்லாம் பார்த்தவனுக்கு தன் தந்தை மீது கோபம் தலைக்கேறியது ‘இப்போதே சென்று விடலாமா இதெல்லாம் தனக்கு தேவை தானா’ என்று நினைத்தவன் ‘இல்லை நமக்கு சொத்து வேண்டும்’ என்று நினைத்தவன்.


“ஐ கேன் மேனேஜ்” என்று தனக்கு தானே கூறிக் கொண்டவன்

தன் மூக்கில் கர்சீப் ஒன்றை கட்டி தான் அணிந்திருந்த வேஷ்டியை மடித்து கட்டிக் கொண்டு

அங்கிருந்த துடப்பத்தை எடுத்து சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தான்.


தன் அரண்மனையில் ராஜாவாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தவன்

தன் சட்டையில் கரை பட்டால் கூட அதற்க்கு ஆள் வைத்து துடைப்பவனுக்குள் இன்று இப்படி ஒரு மாற்றம்.


ஓரளவுக்கு வெளியே உள்ளே பின்வாசல் என அனைத்தையும் சுத்தம் செய்து முடிக்க மாலை ஆகியிருந்தது.


வீட்டை துடைக்கலாம் என்று நினைத்தான் அங்கிருந்த வாளியை எடுத்தான் அதுவும் உடைந்து போய் இருந்தது ‘என்ன செய்யலாம்’ என்று வெளியே வந்து யோசித்தவன் எதிரில் வீடு இருப்பதை பார்த்தான் ‘சரி இந்த வீட்டில் கேட்டு பார்ப்போம்’ என்று நினைத்தவன்.


கண்ணகியின் வீட்டு வாசலில் சென்று நின்றவன் “யாராச்சும் இருக்கிங்களா” என்று கதவை தட்டினான் அது தாழ் போடாமல் விட்டதால் அப்படியே திறந்து கொண்டது உள்ளே சென்றவன் “ஹலோ யாராச்சும் இருக்கிங்களா” என்று குரல் கொடுத்தான் உள்ளே யாரும் இல்லை தொலைக்காட்சியில் சன் மியூசிக்கில் வசிகாரா பாடல் மட்டும் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது.


‘என்ன டா இது’ என்று மனதில் நினைத்தவன் ஹாலிற்க்கு வந்தான் அறையின் உள்ளே இருந்து ஏதோ குரல் கேட்க உள்ளே சென்று

அறை வாசலில் இருந்து எட்டி பார்த்தான்.


அங்கே கண்ணகி குளித்து முடித்து வந்து வெறும் பாவடையை மட்டும் தனது அங்கத்தை மறைக்க கட்டிக் கொண்டு கண்ணாடியின் முன்னே நின்று தன் கூந்தலை துடைத்துக் கொண்டு “எங்கேயும் போகாமல் தினம் வீட்டிலேயே நீ வேண்டும்” என்று பாடிக் கொண்டே திரும்பியவள் தன்னை பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருந்த ஆரோனை பார்த்தவள்.


“யாருடா நீ?” என்று கேட்டு கொண்டே வேகமாக வந்தவள் கால் ஈரமாக இருந்ததால் வழுக்கி அவன் மேலே விழுந்து விட்டாள் அவள் திடீரென தன் மேல் விழவும் ஆரோனால் நிற்க முடியாமல் இருவருமாக சேர்ந்து தரையில் விழுந்தனர்.


ஆரோன் கீழே விழுந்து கிடக்க அவன் மேலே கண்ணகி இலவம் பஞ்சு மெத்தை போல் விழுந்து கிடந்தாள் அவளை பார்த்தவன் கண் இமைக்காமல் அவளையே பார்த்து கொண்டு இருந்தான் எந்த வித ஒப்பனையும் இன்றி வெறும் மஞ்சள் மட்டும் பூசி மாநிறத்தில் இடது கண்ணின் கீழ் மச்சத்துடன் தன் நீள கூந்தலில் இருந்து தண்ணீர் சொட்ட சொட்ட அதில் ஒன்று இரண்டு முடிகற்றைகள் ஆரோனின் முகத்தில் பட்டு அவனுக்கு முத்தமிட்டு கொண்டு இருந்தது.


ஆரோன் தன் வாழ்வில் இதுவரை பார்த்த பெண்கள் அனைவரும் முகத்தில் ஒன்றரை டன் முகப்பூச்சுடன் உதட்டில் சாயத்தை பூசிக் கொண்டு இவன் வா என கூப்பிடும் முன்னே கட்டிலில் வந்து விழுவார்கள்.


இவை அனைத்திலும் இருந்தும் கண்ணகி மட்டும் அவனுக்கு தனித்து மற்றும் வேறுபட்டு தெரிந்தாள்

எத்தனையோ பெண்களை தன் வாழ்வில் சாதரணமாக கடந்தவன் இவள் ஒருத்தியிடம் மட்டும் ஏனோ தடுமாறி கொண்டு இருந்தான் அவள் வெட்கத்துடன் தவிப்பதை பார்த்து ரசித்து கொண்டு இருந்தான் ரசனைக்காரன்.


அவளை பார்த்து கொண்டே இருந்தவன் அவள் தலையில் இருந்து வழிந்த ஈரத்துளி அவள் கழுத்தில் வழிந்தோடுவதை பார்த்தவன்

வழிந்து கொண்டே சென்று அவள் மார்பில் மறைந்தது அது வழிந்த இடத்தில் மச்சமா மருவா என்ற தெரியாத ஏதோ ஒன்று இருக்க “என்ன இது மச்சமா?” என்று அந்த இடத்தை தொட்டு கேட்க அவன் தொட்டதில் சுய நினைவு வந்து அவனிடமிருந்து துள்ளி எழுந்தாள் கண்ணகி.


அவள் எழும் போது பாவடை அவிழ பார்க்க தன் இரு கை கொண்டு பிடித்து கொண்டாள்

திடீரென யாரோ கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வர யார் என்று அதிர்ச்சியுடன் இருவரும் திரும்பி பார்க்க அங்கே வீரவேலு கண்களில் கோபம் கொப்பளிக்க நின்றிருந்தான்.


தொடரும்….
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 5


கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு திரும்பிய இருவரும் அங்கே வீரவேலு நிற்பதை பார்த்தனர் அவனை பார்த்த கண்ணகி அலறி அடித்து கொண்டு உள்ளே ஓடி சென்று கதவை சாற்றி கொண்டாள்

ஆரோன் தட்டு தடுமாறி எழுந்து நிற்க அவன் சட்டை மேல் இருந்த ஈரத்தை பார்த்த வீராவுக்கு

கோபம் அதிகரித்தது.


“எலேய் இங்கே உனக்கு என்ன வேலை” என்று அவனை பார்த்து முறைத்து கொண்டே கேட்க

“வீடு கிளின் பண்ண பக்கெட் வாங்கலாம்ன்னு வந்தேன் மேன் உன் முறைப் பொண்ணு தான் என் மேல வந்து விழுந்து என் ஷர்ட் எல்லாம் ஈரம் பண்ணிட்டா” என்றான் குறும்பாக கண்ணடித்து கொண்டே அவனை வெறுப்பேற்ற.


அதை கேட்ட வீராவோ போதும் நிறுத்து என்பதை போல் கையை உயர்த்தியவன் “இனி இந்த பக்கம் உன்னை பார்த்தேன்” என்று விரல் நீட்டி எச்சரிக்கை

தன்னையே ஒருவன் கை நீட்டி எச்சரிப்பதை பார்த்த ஆரோனுக்கு கோபம் வந்தது “வந்தா என்ன பண்ணுவ உன்னால முடிஞ்சத பண்ணிக்கோ போ டா” என்று கூறிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு சென்றான்.


ஆரோனை பார்த்து முறைத்து கொண்டே நின்றிருந்த வீரா தன் மாமன் வரவிற்காக காத்திருந்தான்.


சிறிது நேரம் கழித்து சுப்புரமணி-குருவம்மாளும் கோவிலுக்கு சென்று விட்டு உள்ளே வர வீரவேலு நிற்பதை பார்த்தவர் “வா மாப்பிள்ளை எப்போ வந்த” என்க

“இப்போ தான் மாமா வந்தேன்” என்றான்‌.


“இரு காபி போட்டு எடுத்து வாரேன் டா தம்பி” என்று குருவம்மாள் கூறி கொண்டே உள்ளே செல்ல பார்க்க “அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம் அக்கா உங்க ரெண்டு பேரு கிட்டையும் கொஞ்சம் பேசனும்” என்க இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.


“மாமா அக்கா எனக்கு எப்போ கண்ணகிய கட்டி கொடுப்பிங்க” என்க ‘இவனுக்கு எத்தனை தடவை தான் சொல்றது’ என்று மனதில் நினைத்த சுப்புரமணி “என் மகள் தான் உன்னை பிடிக்கல்லன்னு சொல்லிட்டால்ல

அதுவும் இல்லாம அவள் படிக்கிற பிள்ளை இப்போ எதுக்கு கல்யாணமெல்லாம்” என்க

அவர் பேசியதை கேட்டு கோபமடைந்த வீரா “மாமா நீ இன்னும் பத்து வருஷம் படிக்க வைச்சாலும் உன் பொண்ணு பன்னிரெண்டாவது தாண்ட மாட்டா ஒழுங்கா எனக்கு கட்டி கொடுக்குற வழிய பாரு இல்லை உன் பொண்ண தூக்கிட்டு போய் தான் தாலி கட்டுவேன் பார்த்துக்க” என்று மிரட்டி விட்டு சென்றான்.


“என்னங்க இவன் என்ன இப்படி பேசிட்டு போறான்” என்றார் குருவம்மாள்

“அவன் அந்த அளவுக்கு எதுவும் பண்ண மாட்டான் டி நீ பயப்படாத” என்றார் சுப்புரமணி “என்னவோங்க எனக்கு பயமா தான் இருக்கு” என்றார்.


அறையில் இருந்து வீரா பேசுவதை அனைத்தையும் கேட்டு கொண்டு தான் இருந்தாள் கண்ணகி

தனக்கு முன்னே இருந்த ஆள் உயர கண்ணாடியில் தன்னை பார்த்தவள் “நீ இருக்க அழகுக்கு இந்த ஊர்ல இருக்க எவனுக்கும் உன் கூட ஜோடியா நிக்க தகுதியே இல்லை டி கண்ணகி இதுக்கெல்லாம் நீ பயப்பட கூடாது” என்று தனக்கு தானே கூறி கொண்டவள் உடை மாற்றி வழக்கம் போல் ஊர் சுற்ற கிளம்பிவிட்டாள்.


அது என்னவோ கண்ணகிக்கு வீராவை கண்டாலே பிடிப்பதில்லை.


தன் வீட்டிற்க்கு வந்த ஆரோன் அங்கிருந்த உடைந்த பக்கெட்டை வைத்து வீட்டை சுத்தம் செய்து முடிக்க இரவாகி இருந்தது.


இரவு எதுவும் உண்ணாமல் வேலை செய்த கலைப்பில் தன்னிடம் இருந்த துண்டை விரித்து தரையில் படுத்தவன் உறக்கம் வராமல் தவித்து கொண்டிருந்தான் பஞ்சு மெத்தையில் படுத்து பழகியவன் தரையில் படுக்க முடியாமல் தவித்தான் வியர்வை வடிய படுத்திருந்தவனுக்கு

தண்ணீர் தாகம் எடுக்க அங்கிருந்த குழாயை திறந்து தண்ணீரை பருகியவன் மீண்டும் வந்து படுத்து கொண்டான்.


‘இன்னும் இரண்டு மாசத்தை எப்படியாவது ஓட்டிட்டு சென்னை போய் சேரனும்’ என்று மனதில் நினைத்தவன் வேலை செய்த கலைப்பில் உறங்கிவிட்டான்.


இந்த இரண்டு மாதத்தில் தன் வாழ்வில் மறக்க முடியாத பல சம்பவங்கள் நடக்க போவதை ஆரோன் இன்று அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.


மறுநாள் காலை பொழுது யாருக்கும் காத்திராமல் மெல்ல விடிந்தது சூரிய வெளிச்சம் முகத்தில் பட மெல்ல கண் விழித்தான் “ஷிட் யார் அது?” என்று திட்டிக் கொண்டே எழுந்தவன் மேலே பார்த்தான் கூரையில் இருந்து ஓடு உடைந்து அதில் இருந்து சூரிய வெளிச்சம் அவன் முகத்தில் அடித்துக் கொண்டு இருந்தது.


சலித்துக் கொண்டே எழுந்தவன் தன் உடையை எடுத்துக் கொண்டு குளிக்க சென்றான் குழாயை திறந்தால் தண்ணீர் வரவில்லை என்ன செய்ய என்று நினைத்தவன் அங்கே சென்று கொண்டிருந்த ஒருவரை கூப்பிட்டு “அண்ணா தண்ணீ வரலையே எப்போ வரும்?” என்க

“ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் தான் தம்பி தண்ணீ வரும் குடத்துல புடிச்சு வச்சிக்கோ” என்று கூற

“இப்போ குளிக்கனுமே

வேற எங்கே தண்ணீ வரும்?”

“நேரா போனா வயல் வரும் அங்கே பம்பு செட் இருக்கும் அங்கே போய் குளி” என்று கூறிவிட்டு சென்றார்.


‘இது வேறயா’ என்று மனதில் புலம்பிக் கொண்டே வயலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.


சுற்றிலும் வயல்வெளி அதில் ஒரு சில ஆட்கள் வேலை செய்து கொண்டு இருக்க நடுவில் ஒரு பெரிய தொட்டியில் தண்ணீர் பீச்சி அடித்துக் கொண்டு இருந்தது சுற்றி மரங்கள் மறைவாக இருந்தது அதன் அருகில் துண்டை கரையில் வைத்துவிட்டு தன் உடையை கலைந்தவன் தொட்டி உள்ளே குதித்தான் ஆரோன்

அவன் குதிக்க

தொட்டியின் உள்ளே இருந்து அலறி அடித்து கொண்டு எழுந்தாள் கண்ணகி.


நேற்று பார்த்ததை போல் பாவாடையுடன் குளிக்க வந்திருந்தாள் தண்ணீரில் இருந்து எழுந்தவள் அவனை பார்த்து “யோவ் யாரு யா நீ நல்லா வெள்ளை பன்னி மாறி பொம்பளைங்க குளிக்குறாங்கன்னு தெரியாது வந்து குதிக்குற” என்று கத்த

அவன் எங்கே அதையெல்லாம் கவனித்தான் ஈர உடையில் தெரிந்த அவள் அங்க வளைவுகளை ரசித்து கொண்டிருந்தான்.


அவன் பார்வை போகும் இடத்தை கவனித்தவள் “சரியான பொம்பள பொறுக்கி” என்று தனக்குள் முனகியவள்

தன் கையால் மேலாடையை மறைத்து கொண்டாள்

ஆரோன் எல்லா பெண்களையும் இப்படி பார்ப்பவன் அல்ல அவன் வாழ்வில் பார்க்காத பெண்களே கிடையாது தான் ஏனோ அவளிடம் மட்டும் அவனுக்கு இனம் புரியாத ஒரு ஈர்ப்பு

இது காதலா காமம் மா என்று அவனுக்கே தெரியாது

காதல் எப்போதும் காமத்தை உள்ளடக்கியது தானே ஏதோ ஒன்று அவனை கண்ணகியிடம் ஈர்த்தது.


அவனை திட்டி விட்டு கீழே இறங்க போக கால் வழுக்கி அவன் மேலேயே விழுந்துவிட்டாள் அவளை தன் கையில் தாங்கி கொண்டான் அவன்


சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவர்கள் சாப்பிடுவதற்க்காக கை கழுவ வர இவர்கள் இருவரும் அணைத்து கொண்டு நிற்பதை பார்த்து தங்களுக்குள்ளையே பேசிக் கொண்டனர்.


சத்தம் கேட்டு திரும்பியவள் ஆரோனிடமிருந்து விலகி கீழே இறங்கி தன் உடையை எடுத்துக் கொண்டு ஓடினாள்.


கண்ணகி ஓடுவதை பார்த்த அங்கிருந்தவர்கள் இவர்கள் இருவருக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருக்கிறது என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர்.


ஆரோன் இதை எதையும் காதில் வாங்காமல் கண்ணகியை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்தான்.


குளித்து உடை மாற்றி வந்த ஆரோனுக்கு பசி வயிற்றை கிள்ளியது தன் வாழ்வில் முதல் முறையாக பசியை உணர்கிறான்

வெளியே சென்று சாப்பிடலாம் என்றால் கூட அவனிடம் பணம் இல்லை ‘என்ன செய்யலாம்’ என்று யோசித்தவனுக்கு நேற்று அண்ணாமலை அவனை வேலைக்காக பார்க்க வர சொல்லியிருக்க அவரை பார்க்க சென்றான்.


அவரின் வீட்டிற்க்கு சென்று வாசலில் நின்றவன் அவரை தேட செய்தி தாள் படித்துக் கொண்டு திண்ணையில் அமர்ந்து இருந்தார் அவர் “வா பா சத்யா” என்க ஆரோன் தன் பின்னே யாராவது இருக்கிறார்களா என திரும்பி பார்த்தான் “அட உன்னைத்தான் தம்பி உன் பெயர் சத்யா தான” என்க

“ஆமா நான் தான்ங்க” என்று சிரித்து மழுப்பி கொண்டே அவர் அருகில் வந்தான் ஆரோன்.


“ஐயா வேலைக்கு சொல்றன்னு சொன்னிங்களே” என்றான் அவர் முகத்தை பார்த்து கொண்டே

“ஆமா செங்கல் சூளையில் கல் அடுக்கி வைக்கிற வேலைக்கு சொல்லிருக்கேன் நேரா போய் இடது பக்கம் திரும்பு அங்கே மாணிக்கம்ன்னு ஒருத்தர் இருப்பாரு அவர்கிட்ட ஊர் தலைவர் அனுப்புனாருன்னு சொல்லி வேலைக்கு சேர்ந்துக்கோ” என்க

“ரொம்ப நன்றிங்க ஐயா” என்றவன் அங்கிருந்து கிளம்பினான் ‘எப்படியோ கல் அடுக்கி வைக்கிற வேலை ஈசி தான்’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டே வந்தான்.


செங்கல் சூளைக்கு சென்றவன் ஆண்கள் பெண்கள் அனைவரும் அழுக்கு உடையில் புழுதி பறக்க வெயிலில் வேலை செய்து கொண்டு இருக்க அந்த இடத்தை பார்த்தவன் அதிர்ச்சியில் அப்படியே உறைந்து போய் நின்றிருந்தான் சட்டையில் கரை பட்டால் கூட கோபம் கொள்பவன் இந்த மணல் புழுதியில் எப்படி வேலை செய்ய போகிறானோ.


தொடரும்…
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 6


நின்று கொண்டிருந்தவனை “யாரு பா நீ இங்க ஏன் நிக்குற” என்று அவன் அருகில் வெள்ளை வேட்டி சட்டையுடன் வந்த பெரியவர் ஒருவர் கேட்க “மாணிக்கம்ன்னு ஒருத்தரை பார்க்கனும்” என்க

“நான் தான் என்ன வேணும்” என்று அவர் கேட்க.


“என் பெயர் சத்யா ஊர் தலைவர் வேலைக்கு அனுப்புனாரு” என்றான்

“ஓஹோ நீ தானா அது

இங்க செங்கல் அடுக்கி வைக்கனும் காலையில 9 மணியில் இருந்து மாலை 6 மணி வரை வேலை இருக்கும் தினக்கூலி 200 உனக்கு சம்மதம் தான” என்க

‘என்னடா இது காலையிலிருந்து வேலை பார்க்குறதுக்கே வெறும் 200 ரூபா தானா’ என்று மனதில் நினைத்தவன் “சரிங்க ஐயா” என்க “அப்போ போய் சட்டைய மாத்திட்டு வந்து வேலையை பாரு

டேய் பழனி இங்க வா இந்த பையனுக்கு வேலைய சொல்லி கொடு” என்று கூறிவிட்டு சென்றார்.


கரு கருவென குள்ளமாக மணல் புழுதியுடன் அழுக்கு டி ஷர்ட் மற்றும் லுங்கியுடன் நின்றிருந்தான் பழனி “ஏய் வா பா தம்பி இங்க” என்று அவன் அழைக்க

அவனை மேல் இருந்து கீழ் வரை பார்த்தவன்

அப்படியே நடந்து வர

“வேற சட்டை மாத்திட்டு வா துணியெல்லாம் அழுக்காகிடும்” என்றான் பழனி

“என் கிட்ட வேற சட்டை இல்லை அண்ணா” என்றான் அவன்

“சரி இரு வரேன்” என்று உள்ளே சென்ற பழனி ஒரு பழைய பனியன் லுங்கியுடன் வந்தான் “இதை போட்டுக்கோ” என்று ஆரோனிடம் கொடுக்க அவன்

அந்த சட்டையை முகம் சுளித்து கொண்டே வாங்கினான்

பின் மனதை சமநிலை படுத்தி மூச்சை இழுத்து விட்டு கொண்டவன் சென்று உடை மாற்றி விட்டு வந்தான்.


அதன் பிறகு பழனியுடன் சேர்ந்து வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தான்

முதலில் தடுமாறியவன் பின் கற்றுக் கொண்டு வேலை செய்து கொண்டிருந்தான்.


வெயில் வேறு வாட்டி வதைக்க

இதுவரை ஏசியிலேயே இருந்து பழகியவனுக்கு முகமெல்லாம் சிவந்து போனது உடல் வேறு சூட்டில் எரிய ஆரம்பித்தது.


வேலை முடிந்த பின் மதிய சாப்பாடு இடைவெளியின் போதே அனைவரும் சாப்பிட அமர

ஆரோனுக்கு பசி வயிற்றை கிள்ளியது அவனை பார்த்த பழனி “சாப்பாடு எடுத்து வரலையா?” என்றான்

அவன் எதுவும் பேசாமல் இருக்க “வா என் கூட வந்து சாப்பிடு” என்று அழைக்க அவன் தயங்கி கொண்டே நின்றான் நேற்றிலிருந்து சாப்பிடாமல் இருந்ததால் கண்ணை இருட்டி கொண்டு வர பழனியுடன் சென்றான்.


அவன் தயிர் ஊற்றி பழைய சாதம் கருவாடு எடுத்து வந்திருந்தான் அதை ஆரோனுக்கு கொடுக்க அவசர அவசரமாக சாப்பிட ஆரம்பித்தான் அந்த வெயிலுக்கு தயிர் இதமாக இருந்தது

சாப்பிட்டு கொண்டே இருக்கும் போது பழைய நினைவுகளுக்குள் சென்றது அவன் மனம்.


ஒரு நாள் ஆரோன் தன் வீட்டில் சாப்பிட அமர அவன் வீட்டு வேலைக்காரன் பரிமாறும் போது தெரியாமல் அவன் சட்டையில் சாம்பாரை ஊற்றி விட அந்த சாப்பாட்டு தட்டை தூக்கி எறிந்ததை நினைத்துக் கொண்டே அமர்ந்து இருந்தான்

அந்த சாப்பாட்டின் அருமையை இன்று தான் அவன் உணர்ந்தான்.


“தம்பி உன் பெயர் என்ன?” என்று பழனியின் குரலில் சுயநினைவுக்கு வந்தவன்

“ஆரோ இல்லை சத்யா அண்ணா” என்றான் திணறி

“தினமும் மதிய சாப்பாடு கட்டி எடுத்து வந்துரு இங்கயே சாப்பிட்டுக்கலாம்” என்றான் பின்

இருவரும் பேசிக் கொண்டே சாப்பிட்டு முடிக்க மீண்டும் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.


மாலை வேலை நேரம் முடிந்ததும் அனைவருக்கும் தினக்கூலி கொடுத்தனர் வரிசையில் நின்று வாங்கி வந்தவன் முதலில் கடைக்கு சென்று வீட்டிற்க்கு குடம் ஒரு டம்ளர் ஒரு தட்டு இரவு சாப்பாடு என அனைத்தும் வாங்கி வந்தான்.


இதையெல்லாம் வாங்கி முடித்தவன் வீட்டுற்க்கு வரும் போது வெறும் பத்து ரூபாய் மட்டுமே இருந்தது

அதை பார்த்தவன் ‘என்ன டா இது எல்லாமே செலவாகிருச்சு’ என்று மனதில் நினைத்தவன்

சாப்பிட்டு முடித்தான் துண்டை விரித்து படுக்க உடல் எல்லாம் ஒரே வலி அசதியில்

நேற்று வராத தூக்கம் இன்று படுத்தவுடன் வந்தது உடனே உறங்கி இருந்தான்.


காலை எப்போதும் போல் விடிய குழாயை திறக்க இன்றும் தண்ணீர் வரவில்லை என்றவுடன் குடத்துடன் பம்பு செட்டுக்கு சென்றான் அங்கேயே குளித்து முடித்தவன் உடை மாற்றி வீட்டுக்கு செல்லும் போது ஒரு குடம் தண்ணீரை எடுத்து கொண்டு

வயல் வரப்பில் நடந்து கொண்டிருக்க அவன் முன்னே கண்ணகி சென்று கொண்டிருந்தாள்.


ஆரோனுக்கு அவன் முன்னே செல்வது யார் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை அவளின் நீளமான கூந்தலை பார்த்தவனுக்கு ஏதோ நினைவு வர அவள் பின்னே பொறுமையாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.


அவன் முன்னே சென்ற கண்ணகியின் தாவணி காற்றில் பறந்து முள்ளில் மாட்டிக் கொள்ள

அதை கவனிக்காமல் அவள் முன்னே நடக்க தாவணியுடன் சேர்ந்து ரவிக்கையின் பின் பகுதியும் கிழிந்து விட்டது

அவள் பின்னே இருந்த ஆரோன் அந்த தாவணியை முள்ளில் இருந்து எடுத்து கையில் பிடிக்க சரியாக அந்த நேரம் கண்ணகி திரும்ப

தன் தாவணியை பிடித்து தன்னை இழுக்கிறான் என்று நினைத்தவள் கோபத்தில் அவனை ஓங்கி அறைந்தாள் “பொறுக்கி நாயே அன்னைக்கு இது மச்சமான்னு தொட்டு பேசுற இன்னைக்கு என்னன்னா தாவணியை பிடிச்சு இழுக்குற என்னை பார்த்தா எப்படி தெரியுது

தொலைச்சிருவேன்” என்றவள் அவன் கையில் இருந்த தாவணியை பிடித்து இழுத்தவள் விறுவிறுவென நடந்து சென்றாள்.


ஆரோனோ கோபத்தில் கை முஷ்டியை மடக்கி தன்னை கட்டுபடுத்திக் கொண்டு இருந்தான் ‘என் லெவல் என்ன இவள் எல்லாம் என்னை அடிக்குறா’ என்று நினைத்தவனுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது

நடந்து சென்று அவள் கையை பிடித்து இழுத்தவன் அவளை அடிக்க கையை ஓங்கி கொண்டு

வர அவன் பிடித்து இழுத்ததில் நிலை தடுமாறி அவள் வயலில் விழ இவனும் நிற்க முடியாமல் அவள் மேலே விழுந்துவிட்டான்.


இருவரும் உடலும் ஒட்டி பிணைந்து கொண்டு இருக்க

அவள் முகத்தை பார்த்தவனுக்கு கோபம் அதிகமாக

அவளிடமிருந்து எழுந்தான் ‘உனக்கு இது தேவை தான்’ என்பது போல அவளை தூக்கி கூட விடாமல் எழுந்து சென்றான்.


சேற்றில் இருந்து எழுந்த கண்ணகி “சரியான பொம்பள பொறுக்கி” என்று முனகி கொண்டே சென்றாள்.


கண்ணகியின் மனதில் ஆரோன்

ஒரு பொறுக்கி என்பதை ஆழமாக முத்திரை குத்திக் கொண்டாள் இது எங்கு போய் முடியப் போகிறதோ பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.


தொடரும்….
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 7


சேற்றில் இருந்து எழுந்து நடந்து சென்று கொண்டிருந்த ஆரோன் ‘இவள் பெரிய உலக அழகி

இவள் மேல உருண்டு புரள வராங்க

டேய் தகப்பா எல்லாம் உன்னால இந்த இரண்டு மாசம் மட்டும் முடியட்டும் அப்புறம் இருக்கு உனக்கு’ என்று மனதில் திட்டிக் கொண்டே நடந்து சென்றான்.


இந்த உலக அழகியை பார்த்து தான் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு வழிந்து கொண்டு இருந்ததை ஏனோ மறந்து போனான் ஆரோன்.


பின் எப்போதும் போல வேலைக்கு சென்றவனுக்கு கண்ணகியை பற்றி நினைக்கவே நேரமில்லாமல்

வேலை பார்த்து கொண்டு இருந்தான் மதிய இடைவேளையின் போது

பசிக்க ஆரம்பித்தது வெயில் வேறு மண்டையை பிளக்க

சட்டை முழுவதும் புழுதி செம்மண்ணாக இருக்க கை,கால் முகமெல்லாம் கழுவி விட்டு வந்தான்.


எப்போதும் போல் பழனி அவனை சாப்பிட அழைக்க அவனுடன் அமர்ந்து சாப்பிட்டான்

“நீ வீட்டில எதாச்சும் சமைச்சு எடுத்து வர வேண்டி தான சத்யா”

என்றான் அவன் ஆரோனிடம்

“வீட்ல அடுப்பு பாத்திரம் எதுவும் இல்லை அண்ணா நான் இந்த ஊருக்கு புதுசு இங்கே யாரையும் எனக்கு தெரியாது” என்றான்.


அவனை பாவமாக பார்த்த பழனி

“சத்யா வேலை முடிச்சிட்டு என் கூட வா எங்க வீட்டுல விறகு அடுப்பு பாத்திரம் எல்லாம் இருக்கு கொஞ்சம் தரேன் இப்போதைக்கு சமைச்சிக்கோ” என்றான் தயங்கி கொண்டே ஆரோன் “சரி” என்றான்.


பிறக்கும் போதே கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கு அதிபதியாக பிறந்தவன் இன்று ஒரு வேலை சாப்பாட்டுக்கே பரிதவித்து கொண்டு இருக்கிறான்.


கண்ணகி வழக்கம் போல் ஊர் சுற்றி கொண்டிருக்க அவள் வரும் வழியில் அவளுக்காக காத்திருந்தான் வீரவேலு

அவனை பார்த்தும் கண்டு கொள்ளாமல் செல்ல பார்த்தவளின் கையை பிடித்து இழுத்தான் அவன்

திரும்பி அவனை பார்த்து முறைக்க “என்ன டி முறைக்கிற உன்னை கட்டிக்க போறவன் உன் கையை பிடிச்சா பிடிக்காதோ” என்றான் திமிராக

“யாரு நீ என்னை கட்டிக்க போற” என்று ஏளனமாக அவனை பார்த்தவள் அவனிடமிருந்து தன் கையை விடுவிக்க முயற்சி செய்ய அவனுக்கு கோபம் அதிகரித்தது தன் பிடியை மேலும் இருக்கியவன் “என்னை தவிர எவன் டி உன்னை கட்டிப்பான், ஊருக்குள்ள என்ன என்னவோ பேசிக்கிறானுங்க ஒழுங்கா இரு இல்லை உன்னை கட்டி தூக்கிட்டு போய் தாலி கட்டிருவேன்” என்க

“உன்னால முடிஞ்சத பண்ணிக்கோ டா” என்று அவனிடம் வீம்பாக பேசியவள்

அவனிடமிருந்து தன் கையை விடுவித்து கொண்டு சென்றுவிட்டாள்

அவளையே பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருந்தான் வீரவேலு.


ஊருக்குள் கண்ணகிக்கும் சத்யாவுக்கும்(ஆரோன்) தொடர்பு இருக்கிறது என்று அரசல் புரசலாக பேசிக் கொண்டு இருக்க அதை கேட்ட வீரவேலு கோபம் கொண்டு தான் கண்ணகியிடம்

இன்று வந்து வம்பிழுத்து கொண்டு இருந்தான்.


‘உன்னை எப்படி கல்யாணம் பண்ணனும் எனக்கு தெரியும் டி’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான் வீரவேலு.


வீரவேலுக்கு சிறுவயதில் இருந்தே அக்கா மகள் என்றாள் உயிர் ஆனால் கண்ணகிக்கோ அவனை கண்டாலே பிடிப்பதில்லை அவள் பிடிக்கவில்லை என்று கூறியும் அவளை விடாமல் துரத்தி தொந்தரவு செய்து

கொண்டு இருக்கிறான்.


அன்று இரவு வழக்கம் போல் வேலை முடித்து வந்த ஆரோனுக்கு உடல் எல்லாம் எரிய ஆரம்பித்தது பம்பு செட்டிற்க்கு சென்று குளிக்கலாம் என்று சென்றவன் உடையை கலைந்து கொண்டிருக்கும் போதே ஏதோ முனங்கள் சத்தம் கேட்க திரும்பி திரும்பி பார்த்தவன் மீண்டும் குளிக்க வர திரும்பவும் சத்தம் கேட்க எங்கிருந்து வருகிறது என்று கூர்மையாக கேட்க அது மோட்டார் அறையில் இருந்து வர

உள்ளே சென்று பார்த்தான் வீரவேலு ஒரு பெண்ணின் வாயை பொத்தி

அவளிடம் தவறாக நடக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான்.


அவன் அருகில் சென்ற ஆரோன் அவன் தோளை பிடித்து இழுத்து அவனை ஓங்கி அறைந்தான்

அதில் கோபமடைந்த வீரா அவனை திரும்பி அடிக்க இருவரும் சண்டையிட்டு கொண்டிருந்தனர்.


அந்த நேரம் பார்த்து ஊர் மக்கள் வரும் சத்தம் கேட்க வெளியே ஓடினான் வீரவேலு.


ஊர் மக்களுடன் சுப்புரமணியும் குருவம்மாள் தன் மகளை தேடி வந்து கொண்டிருந்தனர்

ஆம் வீரவேலு கடத்தி வந்து கற்பழிக்க முயற்சி செய்தது கண்ணகியை தான்.


“அக்கா மாமா அங்கே போகாதிங்க அந்த அசிங்கத்தை எல்லாம் நீங்க பார்க்க வேண்டாம்” என்று கதறி கொண்டே அவர்களை தடுத்தான் வீரவேலு.


கண்ணகி கீழே விழுந்து கிடக்க அவளை கை பிடித்து அணைவாக தூக்கி நிறுத்தினான் ஆரோன்

அனைவரும் உள்ளே எட்டி பார்க்க ஆரோன் வெற்று உடம்புடன் வியர்த்து வடிய சட்டையில்லாமல் நிற்க கண்ணகி வெறும் பாவடை ரவிக்கையுடன் தலையெல்லாம் கலைந்து அலங்கோலமாக நின்றிருந்தாள்.


அவர்களை பார்த்த ஊர் மக்கள் தங்களுக்குள்ளேயே கிசுகிசுத்துக் கொண்டனர் “எல்லாரும் சொல்றது உண்மை தான் போல வாத்தியார் ஐயா பொண்ணு இப்படி பண்ணிருக்க கூடாது” என்று பேசிக் கொண்டனர்.


அவர்கள் இருவரையும் பார்த்த குருவம்மாள்-சுப்புரமணியும் ஆடி போய் நின்றிருந்தனர்.


சுப்புரமணி கோபத்துடன் சென்று ஆரோனின் கன்னத்தில் அறைய “சார் நான் சொல்றதை கொஞ்சம் கேளுங்க” என்று அவன் பேச வர அதை எதையும் கண்டுகொள்ளாமல்

அவர் அவனின் மறு கன்னத்தில் அடிக்க ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவரை பிடித்து தடுத்தனர்.


“எதுவா இருந்தாலும் பஞ்சாயத்துல பேசிக்கலாம்” என்று பெரியவர் ஒருவர் கூற ஆரோன் கண்ணகியின் தாவணியை எடுத்து கொடுக்க அதை கட்டிக் கொண்டாள் அவள் இருவரையும் அழைத்து கொண்டு சென்றனர்‌

வரும் வழியெல்லாம் குருவம்மாள் அழுது கொண்டே வர வீரவேலு ஆறுதல் கூறி கொண்டு வந்தான்.


அவனை பார்த்து முறைத்து கொண்டே வந்தான் ஆரோன்.


ஊரே கூடி நிற்க முதலில் ஊர் தலைவர் அண்ணாமலை பேச ஆரம்பித்தார் “சத்யா பிழைக்க வந்த இடத்தில் நீ இந்த மாறி ஒரு காரியத்தை பண்ணாலாமா” என்றார் அவனை பார்த்து

“ஐயா நான் குளிக்க தான் போனேன் இந்த வீரவேலு தான் அந்த பொண்ணு கிட்ட தப்பா நடந்துக்க பார்த்தான் நான் தான் அந்த பொண்ணை காப்பத்துனேன்

அந்த பொண்ணு கிட்ட வேணும்ன்னா கேட்டு பாருங்க” என்றான் ஆரோன்.


“என்னய்யா வீரவேலு இது உண்மையா” என்று வீரவேலுவை பார்த்து அவர் கேட்க “ஐயோ இல்லைங்க ஐயா நான் கண்ணகியை தேடி தான் போனேன் அங்கே போய் பார்த்தா இவங்க ரெண்டு பேரும் ஒன்னா இருந்தாங்க என் மேல எந்த தப்பும் இல்லைங்க ஐயா” என்றான் அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு.


“டேய் பரதேசி பொய் சொல்ற” என்று கூறிக்கொண்டே ஆரோன் அவனை அடிக்க செல்ல

அந்த கூட்டத்தில் இருந்த இருவர் சேர்ந்து அவனை தடுத்து நிறுத்தினர்.


“நீங்களே பேசிக்கிட்டா எனக்கு என்ன மரியாதை இந்த மா பொண்ணு யார் சொல்றது உண்மை நீயே சொல்லு” என்று கேட்டார் பெரியவர்

கண்ணகியை பார்த்து

அவள் இருவரையும் ஒரு முறை பார்த்தவள்.


“ஊர் பெரியவங்க என்னை மன்னிக்கனும் நான் இந்த சத்யா கூட தப்பு பண்ணியது உண்மை தான் என்னை மன்னிச்சிடுங்க” என்றாள் அவள் ஆரோனை நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல்.


தொடரும்….
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 8

கண்ணகி கூறியதை கேட்ட குருவம்மாள்க்கு கோபம் பொங்க அவள் அருகில் சென்று வேகமாக வேகமாக அவள் முதுகில் அடிக்க ஆரம்பித்தார் “உன்னை எப்படி எல்லாம் வளர்த்தோம் உனக்கு என்னடி குறை வச்சோம் இப்படி சீரழிஞ்சி போய் நிக்குற” என்று கூறிக் கொண்டே தரையில் அமர்ந்து கதற ஆரம்பித்தார்.

சுப்புரமணி தன் தலையில் இடியே விழுந்ததை போல நின்றிருந்தார்.

“அந்த பொண்ணு பொய் சொல்றா அவளை நம்பாதிங்க” என்று ஆரோன் கத்த
“நீ வாய மூடு நீ தப்பே பண்ணாமயா அந்த பொண்ணு உன்னை கை காட்டும் ஒரு பொண்ணு வாழ்க்கையை கெடுக்க பார்க்காத” என்றார் அண்ணாமலை
சுற்றி இருந்தவர்கள் அவனை கேவலமாக பார்க்க கூனி குறுகி நின்றிருந்தான் அவன்.

ஆரோன் தன் எதிரே பார்க்க ‌கண்ணகி தலை குனிந்து அழுது கொண்டே நின்றிருந்தாள்
அவளை பார்க்க பார்க்க அவனுக்கு கோபம் அதிகரித்தது
தன் மொத்த கோபமும் அவள் மேல் திரும்ப
“ஏய் சொல்லு டி நீயும் நானும் தப்பு பண்ணினோமா உன்னை காப்பத்த வந்த பாவத்துக்கு என்னை நல்லா கழுத்தறுத்துட்டல்ல” என்று கூறிக்கொண்டே அவன் அவளை அடிக்க போக அவனை இருவர் வந்து தடுக்க அவன் தன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல் அவர்களிடமிருந்து விடுபட முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தான்.

“யோவ் எல்லாரும் கொஞ்சம் சும்மா இருங்கய்யா” என்று ஊர் பெரியவர் ஒருவர் கத்த அனைவரும் அமைதியாக நின்றனர்.

வீரவேலு அங்கு நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டான்.

“யோவ் அதான் தப்பு பண்ணிட்டாங்கன்னு தெரியுதுல்ல சட்டுபுட்டுன்னு ஒரு முடிவுக்கு வாங்கய்யா” என்றான் கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன்
“என்னய்யா முடிவு பண்ண” என்று பெரியவர் கேட்க
“பேசமா ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சிருவோம்” என்றார் இன்னொரு பெரியவர் ஒருவர்.

“அவன் யாருன்னே தெரியல அவனுக்கு எப்படி நம்ம ஊரு பொண்ண தூக்கி கொடுக்க முடியும்” என்றார் கூட்டத்தில் ஒருவன்
“யாருன்னே தெரியாதவன் கூட தான் அந்த புள்ளை ஒன்னா இருந்துருக்கா இனி அவளை யாரு கட்டிப்பா பேசமா ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணத்தை பண்ணி வைங்க” என்றார் அண்ணாமலை.

இதையெல்லாம் கேட்ட ஆரோன் மனதில் ‘எதற்காக இங்கே வந்தோம் இங்கே என்ன நடக்கிறது
இவர்களிடம் எப்படி சொல்லி புரிய வைப்பது’ என்று யோசித்தவன் கடைசியாக ஒரு முறை அண்ணாமலையிடம்
“ஐயா நான் அந்த பொண்ண தொட்டது கூட இல்லை என்னை நம்புங்க” என்க
“இவன் பொய் சொல்றாங்க அதே பம்பு செட்டில் இந்த பொண்ணும் அந்த பையனும் ஒன்னா அணைச்சுக்கிட்டு நின்னத நாங்க வயலில் வேலை செய்றவங்க எல்லாம் ஒரு நாள் பார்த்தோம்” என்றார் ஒரு பெண்மணி.

“ஆமாங்க நாங்களும் பார்த்தோம்” என்று இன்னும் நாலு பேர் கூற
‘அவ்வளோ தான் என் வாழ்க்கையே முடிஞ்சுது
இவங்க கிட்ட எல்லாம் என்ன சொல்லி புரிய வைக்க தான் யார் என்று கூறினாள் சொத்து கையை விட்டு போய்விடுமே’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான் ஆரோன்.

“இந்தா சுப்புரமணி என்ன சொல்ற கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சிருவோமா” என்றார் அண்ணாமலை
“என் மானம் மரியாதை எல்லாம் போச்சு இனி என்கிட்ட என்ன இருக்கு உங்க இஷ்டப்படி செய்ங்க” என்றார் அவர் விரக்தியுடன்.

“என்னால தாலி கட்ட முடியாதுங்க” என்று ஆரோன் கூற அவனை பார்த்த சுப்புரமணி
கோபத்துடன் சென்று அவன் மறு கன்னத்தில் அறைந்துவிட்டார்
“என் பொண்ணு வாழ்க்கைய கெடுத்துட்டு தாலி கட்ட மாட்டேன்னா சொல்ற” என்று கூறி கொண்டே அவனை அடிக்க
அவரை வந்து தடுத்து நிறுத்தினர் ஊர் மக்கள்.

‘இனி தன்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது’ என்று நினைத்த ஆரோன் எதுவும் பேசாமல் நின்றிருந்தான்.

வீரவேலு ‘நல்ல வேலை இதை நான் பண்ணினேன்னு தெரிஞ்சுது என் மாமன் என்னை வெட்டி போட்டுருப்பான் தப்பித்தோம் பிழைத்தோம்’ என்று அமைதியாக இருந்தான்.

பக்கத்தில் இருந்த அம்மன் கோவிலில் இருந்து தாலி எடுத்து வந்து ஆரோனின் கையில் கொடுக்க அதை தயக்கத்துடன் கையில் வாங்கினான்
“ஏய் தாலியை கட்டு பா தம்பி” என்று குரல் கேட்க
தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய செல்வந்தர் ஒருவரின் மகன் திருமணம் சத்தமே இல்லாமல் வெறும் மஞ்சள் கயிறுடன் நடந்து முடிந்தது.

கண்ணகியின் கழுத்தில் தாலியை கட்டி அவளை தன் மனைவியாக்கி கொண்டான்
ஆரோன் வில்லியம்
‘இந்த மஞ்ச கயிற கட்டிட்டா இவள் எனக்கு பொண்டாட்டியா
இன்னும் இரண்டு மாசத்துல இங்கே இருந்து எப்படியாவது போய்டனும்’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்.

அவளை பார்த்தவனுக்கு கோபம் மீண்டும் அதிகரிக்க ‘இந்த ரெண்டு மாசமும் உனக்கு நரகம் தான் டி’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டேன்.

அவன் தாலி கட்டி முடிக்க அவ்வளவு தான் பஞ்சாய்தது முடிந்தது என்பதை போல ஊர் மக்கள் அனைவரும் கிளம்ப ஆரம்பித்தனர்.

கண்ணகியை பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்த சுப்புரமணி “இனி நீ எனக்கு பொண்ணே இல்லை என் வீட்டு பக்கம் உன்னை பார்த்தேன் வெட்டி போட்டுருவேன் ஏதோ பெத்த கடமைக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டேன்” என்று குருவம்மாளை அழைத்து கொண்டு சென்றார்.

குருவம்மாள் அவளை திரும்பி திரும்பி பார்த்து கண்ணீர் வடித்து கொண்டு சென்றார்.

அந்த நடு இரவில் கண்ணகி தலை குனிந்து அழுது கொண்டு நின்றிருக்க ஆரோன் அவளை முறைத்துக் கொண்டே நின்றிருந்தான்.


தொடரும்…


 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 9

ஆரோன் கண்ணகியை வெட்டவா குத்தவா என்று பார்த்து கொண்டே நிற்க
“எப்பா ஏய் உன் பொண்டாட்டிய கூட்டிட்டு வீடு போய் சேரு இங்கேயே நின்னுட்டு இருக்க”
என்று ஊர் தலைவர் அண்ணாமலை கூற.

‘இவனை போறதுக்குள்ள எதாச்சும் பண்ணனும்’ என்று மனதில் நினைத்தவன் அவரை முறைத்துக் கொண்டே
“ஏய் வா போலாம்” என்றான்
ஆரோன் கண்ணகியை பார்த்து.

இருவரும் நடந்து வீடு வந்து சேர கதவை தாழிட்டு விட்டு உள்ளே வந்த ஆரோன் வேகமாக வந்து அவள் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தான் அதில் அவள் நிலை தடுமாறி கீழே விழ உதட்டின் ஓரம் ரத்தம் கசிந்து கொண்டு இருந்தது.

“என்னங்க என்னை மன்னிச்சிடுங்க
என் மாமனுக்கு என்னை கட்டி வச்சிருவாங்களோன்னு பயந்து உங்களை கட்டிக்க வேண்டியதா போச்சு” என்றாள் தேம்பி கொண்டே வேகமாக அவள் அருகில் சென்றவன் அவள் தலை முடியை கொத்தாக பிடித்து
“உன்னை காப்பத்த வந்ததுக்கு உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ அதை பண்ணிட்ட நான் யாருன்னு தெரியாம என் கூட நிக்க உனக்கு என்ன டி தகுதி இருக்கு” என்று அவள் மறு கன்னத்திலும் அடிக்க போக

“என்னங்க ஒரு இரண்டு மாசம் மட்டும் பொறுத்துக்கோங்க அப்புறம் பன்னிரெண்டாவது பரீட்சை ரீசல்ட் வந்துரும் போறவு நான் மேல படிக்க போய்டுவேன் அதுக்கு பிறகு உங்களை தொல்லையே பண்ண மாட்டேன்”
என்றாள் கண்ணகி கண்கள் கலங்க அழுது கொண்டே.

‘என்ன டா இது நான் சொல்ல வேண்டியது எல்லாம் இவள் சொல்லுறா’ என்று நினைத்தவன் அவளை முறைத்துக் கொண்டே “சரி” என்றான்.

தன் கோவத்தை அடக்க அங்கிருந்த தண்ணீரை எடுத்து பருகியவன் தரையில் அமர்ந்து அழுது கொண்டு இருந்தவளை பார்க்க பாவமாக இருக்க தண்ணீர் சொம்பை அவளிடம் நீட்டினான் நடுங்கும் கைகளில் அதை வாங்கியவள்
தண்ணீரை குடித்து முடிக்க.

“இரண்டு மாசம் மட்டும் தான்
என் கிட்ட புருஷன்னு உரிமை எடுத்துக்கனும்ன்னு நினைச்ச தொலைச்சிருவன்” என்றவன்
விளக்கை அணைத்து விட்டு எப்போதும் போல் துண்டை விரித்து கீழே படுத்தான்
‘அப்பாடா’ என்று இருந்தது அவனுக்கு அசதியில் கண்களை மூடி உறங்கினான்.

அங்கேயே நின்றிருந்த கண்ணகி ஒரு மூலையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டாள் ‘எப்படியாவது பரீட்சையில் பாஸ் பண்ணிடனும்’ என்று மனதில் நினைத்தவள் அமர்ந்து கொண்டே உறங்கிவிட்டாள்.

இவர்கள் இருவரும் நினைப்பதில் ஒன்று கூட நடக்காது என்று விதி இருவரையும் பார்த்து சிரித்து கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை மெல்ல விடியல் துவங்கியது முதலில் ஆரோன் தான் கண் விழித்தான் கண்ணகி தரையில் தன் உடலை குறுக்கி படுத்து கொண்டிருந்தாள் அவளை கண்டு கொள்ளாமல் குளிக்க சென்றவன் உடை மாற்றி வேலைக்கு கிளம்பினான்.

செங்கல் சூலையில் அனைவரும் அவனை வித்தியாசமாக பார்த்து கொண்டே தங்களுக்குள் கிசுகிசுக்க அதை பார்த்தவனுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது
அவனை பார்த்த பழனி “என்ன புது மாப்பிள்ளை சீக்கிரமா வந்துட்ட வீட்ல எதுவும் வேலை இல்லையா” என்று கண்ணடித்து கேட்க “நீயுமா அண்ணா” என்றான் முகத்தை உர் என்று வைத்து கொண்டு “சரி வா” என்று அவன் தோளில் கை போட்டு கூட்டி சென்றான் பழனி.

இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் ஆரோனும் பழனியும் உண்மையான அண்ணன் தம்பியை போல பழக ஆரம்பித்து இருந்தனர்.

வேலை முடிந்து மதிய இடைவேளையின் போது சாப்பிட அமர பழனி எப்போதும் போல் ஆரோனை சாப்பிட அழைக்க அங்கே வேலை பார்க்கும் பெண்மணி ஒருத்தி “என்ன புது மாப்பிள்ளை தம்பி பொண்டாட்டி எதுவும் சமைக்கலையா” என்க
“இவள் யாரு டி கூறு கெட்டவளா இருக்கா புது பொண்ணு அசதியில் தூங்கி இருக்கும்” என்று சிரித்து கொண்டே கூறினார் அங்கே வேலை பார்க்கும் மூதாட்டி.

‘இவங்க தொல்லை வேற தாங்க முடியல’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டே சாப்பிட அமர கண்ணகி தூக்கு சட்டியுடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தாள்.

“எலேய் சத்யா உன் பொண்டாட்டி வந்திருக்கு அங்கன போய் சாப்பிடு” என்றான் பழனி.

மஞ்சளில் சிகப்பு நிற பூ போட்ட புடவை ஒன்றை கட்டி கொண்டு தலையில் மல்லி பூவுடன் கையில் தூக்கு சட்டியுடன் புது மலராக வந்து நின்றாள் கண்ணகி.

அவளை பார்த்து கொண்டே அவள் அருகில் வந்து தரையில் அமர்ந்தான் ஆரோன் தூக்கு சட்டியை திறக்க அதில் கோழி கறி குழம்பு ஊற்றி சாப்பாடு எடுத்து வந்திருந்தாள் அவளை ஆச்சரியமாக பார்த்தவன்
“ஏது இதுக்கு எல்லாம் காசு” என்றான் அவளோ அவன் முகத்தை பார்க்காமல் தலை குனிந்து கொண்டே “என்னோட மோதிரத்தை வித்துட்டேன்” என்றாள்.

அவளை பார்த்து முறைத்தவன் “உங்க வீட்டுக்கு தெரிஞ்சா என்னை தான் தப்பா பேசுவாங்க” என்றான் “அதெல்லாம் ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க கட்டி கொடுத்தங்க ஒரு சீரும் செய்யல அவங்களை பத்தி எல்லாம் கவலை படாதிங்க நீங்க சாப்பிடுங்க” என்றாள்.

ஆரோன் சாப்பிட ஆரம்பித்தான் பல நாள் கழித்து ருசியான உணவை சாப்பிடுகிறான் நன்றாக சாப்பிட்டு முடித்தவன் கை கழுவி கொண்டு இருக்க
“நான் வரேங்க” என்று கண்ணகி கிளம்ப போக “கண்ணகி தேங்க்ஸ் சாப்பாடு ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு” என்றான்
அதை கேட்டவள் சிரித்துக் கொண்டே சென்றாள்.

கண்ணகி சிரித்த முகத்துடன் தெருவில் நடந்து சென்று கொண்டிருக்க அவளை பார்த்த வீரவேலு அவள் அருகில் சென்றவன் “என்னடி என் அக்கா மகளே சந்தோஷமா இருக்க போலயே என் சகல நல்லா கவனிக்கிறான் போல” என்றான் அவள் குறுக்கே நின்று கொண்டு “மரியாதையா வழிய விடு” என்றாள் அவனை முறைத்துக் கொண்டே
“வழி விடலன்னா என்ன டி பண்ணுவ” என்று அவள் கையை பிடித்து இழுக்க அந்த நேரம் அங்கு வந்த ஆரோன் அவன் நெஞ்சில் எட்டி மிதிக்க வீரவேலு நெஞ்சை பிடித்து கொண்டு “அம்மா” என்று அலறி கொண்டு கீழே விழுந்தான்.

“இனி என் பொண்டாட்டி மேல கைய வச்ச பேசிட்டு எல்லாம் இருக்க மாட்டேன்” என்றவன் கண்ணகியிடம் திரும்பி நேற்றைய சம்பளம் 200 ரூபாயை அவள் கையில் கொடுத்தவன் “செலவுக்கு வச்சிக்கோ பார்த்து வீட்டுக்கு போ” என்று வழியனுப்பி வைத்தான்.

ஆரோன் தன்னயே அறியாமல் கண்
ணகியை தன் மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டு இருந்தான்.

தொடரும்….
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 10

வீரவேலு அடிப்பட்ட
பாம்பாக ஆரோனை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டே அந்த இடத்தை விட்டு சென்றான்.

அவனை ஆரோன் எரிப்பதை போல பார்க்க
கண்ணகிக்கு செலவுக்கு பணம் கொடுக்க தான் அவள் பின்னே வந்தான் ஏனோ வீரவேலு அவள் கையை பிடிப்பதை தூரத்தில் இருந்து பார்த்தவனுக்கு தன்னையும் அறியாமல் கோபம் அதிகரித்தது அதனால் தான் அவனை அடித்திருந்தான்.

‘என்ன ஜென்மம் இவனெல்லாம்’ என்று மனதில் அவனை திட்டிக் கொண்டே ஆரோன் வேலைக்கு சென்றான்.

இரவு வேலை முடித்து வியர்வை வடிய வீடு வந்து சேர்ந்தான் ஆரோன்
கண்ணகி வாசலில் நின்று கொண்டு எதிரில் இருந்த தன் வீட்டையே ஏக்கத்துடன் பார்த்து கொண்டு இருந்தாள்.

அவளை பார்த்து கொண்டே உள்ளே சென்றவன் நேராக குளிக்க சென்றான் குளித்து முடித்து வரும் வரை கண்ணகி வாசலிலேயே நின்று கொண்டு இருந்தாள்.

குருவம்மாள் ஏதோ எடுப்பதற்காக வாசலிற்க்கு வர எதிர் வீட்டில் தன் மகள் நிற்பதை பார்த்தவருக்கு கண்கள் கலங்கியது ‘உன்னை எப்படி எல்லாம் கட்டிக் கொடுக்கனும் நினைச்சேன் டி பாவி மகளே இப்படி பண்ணிட்டியே’ என்று மனதில் நினைத்தவர்
அவளை பார்த்து கொண்டே நிற்க “அடியேய் குருவம்மா” என்று சுப்புரமணி உள்ளே இருந்து சத்தம் போட அலறி அடித்து கொண்டு உள்ளே ஓடினார் குருவம்மாளுக்கு மகள் மேல் பாசம் இருந்தாலும் கணவருக்காக பயந்து கொண்டு பேசாமல் இருக்கிறார்.

சிறிது நேரம் கழித்து உள்ளே வந்தவள் “என்னங்க சாப்பிடுறிங்களா?” என்றாள் அவனை பார்த்து கொண்டே
“ம்ம்” என்க அவனுக்கு சாப்பாடு எடுத்து வைத்து பரிமாறினாள் சாப்பிட்டு கொண்டே இருந்தவன் அவள் சோகமாக இருப்பதை பார்த்து
“உனக்கு உங்க அம்மா அப்பான்னா ரொம்ப பிடிக்கும் மா?” என்றான்.

“ஆமா” என்றாள் கண்கள் கலங்க
“அவங்க கிட்ட அன்னைக்கே உண்மையை சொல்லி புரிய வைக்க வேண்டி தான” என்க
“அதெல்லாம் அவங்க புரிஞ்சிக்க மாட்டாங்க நீங்க சாப்பிடுங்க” என்றவள் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள்.

“உங்க அம்மா அப்பா எல்லாம் என்ன பண்றாங்க” என்றாள் கண்ணகி ஆரோனை நோக்கி
“அம்மா சின்ன வயசுலேயே இறந்துட்டாங்க அப்பா ஊர்ல இருக்காங்க நானும் இரண்டு மாசத்துக்கு பிறகு ஊருக்கு போய்டுவேன்” என்றான்
ஏனோ அவன் கூறியதை கேட்ட கண்ணகியின் முகம் சோர்ந்து விட்டது அதை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் அவனுக்கு பரிமாறினாள்.

இருவரும் சாப்பிட்டு முடிக்க கண்ணகி அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்து விட்டு பாயை விரித்து தலையணையை போட்டாள்
“வந்து படுத்துக்கோங்க” என்றாள்.

“நீ எங்கே படுக்க போற?”
“தரையில் தான் நீங்க பாயில் படுத்துக்கோங்க” என்றாள்
“நீ தான பாயை வாங்குன நீயே படு” என்க
“ரெண்டு பேரும் சேர்ந்தே படுத்துக்கலாம் வாங்க” என்றாள் கண்ணகி.

“ரெண்டு பேருமா” என்றான் ஆரோன் அதிர்ச்சியுடன்
“ஆமா வாங்க” என்று விளக்கை அணைத்துவிட்டு படுத்து கொண்டாள் அவள் அருகில் வந்து படுத்த ஆரோனுக்கு தான் ஏனோ சங்கடமாக இருந்தது
இருவரும் ஒட்டி ஒரே பாயில் படுத்து கொண்டிருந்தனர்.

தன் உடல் அவள் உடலில் திரும்பி படுக்கும் போது லேசாக உரச ஆரோன் மனதில் ஏதோ தடுமாற்றம் கண்ணகியை பார்த்து ஏற்கனவே மயங்கியவன் தானே தன்னையும் அறியாமல் உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்ய ‘இது சரி வராது’ என்று நினைத்தவன்
அவளிடமிருந்து மெல்ல விலகி தரையில் துண்டை விரித்து வழக்கம் போல் படுத்துக் கொண்டான்.

படுத்தவன் உறக்கம் வராமல் தவித்துக் கொண்டிருக்க திரும்பி படுத்தான் அங்கே தெருவில் எரிந்து கொண்டு இருந்த தெரு விளக்கின் வெளிச்சம் உள்ளே வரை லேசாக வந்து கொண்டிருந்தது அதில் கண்ணகியின் மஞ்சள் பூசிய முகம் பிரகாசமாக தெரிந்தது அதிலும் அவள் அணிந்திருந்த வெள்ளை கல் வைத்த மூக்குத்தி இன்னும் பளீர் என தெரிய அவளை பார்த்து கொண்டே கண் அயர்ந்தான்.

காலை பொழுது யாருக்கும் காத்திராமல் புலர்ந்தது கண்ணகி தான் முதலில் கண் விழித்தாள் எழுந்து காலை கடமைகளை முடித்துவிட்டு குளிக்க சென்றவள் குளித்து கொண்டிருக்க அப்போது தான் மெல்ல கண் விழித்தான் ஆரோன் சோம்பலுடன் எழுந்து வந்தவன் பின்வாசலிற்க்கு சென்றான் கண்ணகி குளிக்கும் சத்தம் கேட்க வெளியே நின்று கொண்டான்.

சோம்பல் முறித்து கொண்டே திரும்பியவன் அங்கே ஒருவன் சற்று தூரத்தில் இருந்து தன்னை பார்ப்பதை போல தோன்ற ‘என்ன இவன் இப்படி பார்க்குறான்’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டே திரும்ப அப்போது தான் கவனித்தான் கண்ணகி உள்ளே குளித்து கொண்டிருக்க அந்த கதவு பாதி உடைந்து அவள் உள்ளே குளிப்பது வெட்ட வெளிச்சமாக தெரிந்து கொண்டிருந்தது.

அதை பார்த்தவனுக்கு கை நரம்புகள் புடைக்க கோபத்தில் முகமெல்லாம் சிவக்க ஆரம்பித்தது அவனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்
ஆரோன் தன்னை நோக்கி வருவதை பார்த்த அந்த ஆடவன்
அங்கிருந்து செல்ல பார்க்க
ஆரோன் தன் கையை மடக்கி அவன் முகத்தில் ஓங்கி குத்தினான் வாயில் இருந்து ரத்தம் வடிய அவன் நின்றிருக்க
ஊர் மக்கள் கூடி இருந்தனர்.

“ஏய் என்னப்பா வெளியூர்க்காரன் நீ எங்க ஊரு பையன அடிக்க வர” என்றான் கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன் “உன் பொண்டாட்டி குளிக்குறத ஒருத்தன் எட்டி பார்த்தா நீ சும்மா இருப்பியா அதனால தான் அவனை அடிச்சேன் இதுக்கு மேல உன் பார்வை அங்கே வந்துச்சு பார்க்க இரண்டு கண்ணு இருக்காது” என்று மிரட்டி விட்டு சென்றான்.

இதையெல்லாம் ஓரத்தில் நின்று பார்த்து கொண்டிருந்த குருவம்மாள் ‘பரவாயில்லை மருமகன் நம்ம பொண்ணு மேல பாசமா தான் இருக்காரு’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டார்.

வீட்டிற்க்கு சென்றவன் நேரே அங்கிருந்த சாக்கு பைகளை எடுத்தவன் ஒன்றோடு ஒன்று கோர்த்து திரை போன்று செய்தவன் கண்ணகி குளித்து கொண்டிருக்க அந்த திரையை போட்டு குளியலறையை மறைத்தான்.

குளித்து முடித்து வெளியே வந்தவள் “என்னங்க என்னாச்சி ஒரே சத்தமா இருந்துச்சு” என்க
“ஒன்னுமில்லை” என்றவன் குளியலறைக்கு சென்றுவிட்டான்.

வெளியே கண்ணகி வர அவளிடம் ஓடி வந்த பக்கத்து வீட்டு வடிவு “அடியேய் உன் புருஷன் உன் மேலே எவ்வளோ பாசமா இருக்காரு டி என் புருஷனும் தான் இருக்கானே” என்க
“ஏன் டி அப்படி சொல்ற” என்றாள் கண்ணகி ஆச்சரியத்துடன்
“உனக்கு விஷயமே தெரியாதா” என்று அவள் அனைத்தையும் கூறி முடிக்க.

கண்ணகிக்கு சந்தோஷம் தாளவில்லை தன் கணவன் தனக்காக சண்டையிட்டான் என்றவுடன்
என்ன தான் இரண்டு மாதம் மட்டுமே இருக்க போகும் கணவன் என்றாலும் பாசம் இருக்க தானே செய்யும்
மஞ்சள் கயிற்றின் மாயாஜாலமோ என்னவோ
யாருக்கு தெரியும்.

“உண்மையாவா டி சொல்ற” என்க
“ஆமா உன் புருஷன் அடிச்சி அவன் வாய் கிழிஞ்சி தையல் போட கூட்டிட்டு போய்ருக்காங்க” என்றாள் வடிவு
“ஆமா கேட்கனும்ன்னு நினைச்சேன் கல்யாணம் ஆன நாளில் இருந்து முகமே பொலிவா இருக்கே” என்றாள் கிண்டலாக
“சீ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை” என்றாள் கண்ணகி
“சீக்கிரமா ஒரு பேரனோ பேத்தியோ பெத்து சுப்புரமணி வாத்தியார் கையில கொடுத்துடு
எல்லாம் சரியா போய்டும்” என்று கூற கண்ணகி குழந்தையின் கற்பனையில் மிதக்க
“அய்யோ என் புருஷன் கூப்பிட்டான் நான் போறவு வாரேன் டி” என்று வடிவு தன் வீட்டிற்க்கு ஓடினாள்.

பின் நிகழ்காலத்திற்க்கு வந்த கண்ணகி ‘இரண்டு மாசத்துல என்னை விட்டு போக போறாரு எதுக்கு இந்த கற்பனை எல்லாம்’ என்று மனதில் நினைத்த கண்ணகி வீட்டிற்க்குள் சென்றாள்.

யாருக்கு தெரியும் விதி இவர்களு
க்கு என்ன வைத்திருக்கிறதோ
கடவுள் எழுதியதை யாராலும் மாற்ற முடியாது!

தொடரும்….
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 11

வீட்டினுள்ளே வந்த கண்ணகிக்கு தலை கால் புரியவில்லை தன் கணவன் தனக்காக சண்டையிட்டான் என்றவுடன் அவன் மேல் தன்னையும் அறியாமல் பாசம் பொங்கியது.

அவனுக்காக பார்த்து பார்த்து சமைக்க ஆரம்பித்தாள்.

அந்த சம்பவத்தில் இருந்து கண்ணகி ஆரோனை பார்க்கும் பார்வையே மாறிவிட்டது தன் கணவனை தாங்க ஆரம்பித்து இருந்தாள்.

ஒரு நாள் இரவு வேலை முடித்து வரும் வழியில் பழனி அவன் மனைவிக்கு புடவை வாங்க
ஆரோனையும் அழைத்து சென்றிருந்தான்.

பழனி புடவைகளை ஒவ்வொன்றாக பார்த்து கொண்டிருக்க “சத்யா இந்த புடவை எப்படி இருக்கு?”
என்க ஆரோனின் பார்வை அங்கிருந்த அடர் நீல நிற புடவையின் மேலே இருந்தது
அதை பார்த்து கொண்டே “அண்ணிக்கு நல்லா இருக்கும் அண்ணா நீங்க வாங்கிக்கோங்க” என்றான்.

புடவையை வாங்கி பில் போட செல்லும் சமயம் “அண்ணா ஒரு நிமிஷம்” என்று உள்ளே ஓடி அந்த புடவையின் விலை கேட்டான் ஆரோன் 200 ரூபாய் என்க அன்றைய சம்பளத்தை கொடுக்க தயங்கியவன் பின் அந்த புடவையை வாங்கி கொண்டு பழனியுடன் வெளியே வந்தான் அவனை பார்த்த பழனி “என்னலே பொண்டாட்டிக்கு புது புடவையா?” என்றான் சிரித்து கொண்டே “அந்த பொண்ணு இரண்டு புடவையை தான் மாத்தி மாத்தி கட்டிக்கிட்டு இருக்கா” என்றான் தயங்கி கொண்டு “சரி டா தம்பி உன் பொண்டாட்டிக்கு நீ வாங்கி கொடுக்குற இதுல என்ன இருக்கு” என்று கூறியவன் ஆரோனை அழைத்து சென்றான்.

ஆரோனின் முந்தைய வாழ்க்கையில் இந்த இருநூறு ரூபாய் என்பது தன் வேலைக்காரர்களுக்கு கொடுக்கும் டிப்ஸ்ஸை விட மிக குறைவு அதையெல்லாம் நினைத்து கொண்டே நடந்து சென்றான்.

ஆரோன் இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் கண்ணகியை கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தான்
அவள் அதே புடவையை மாற்றி மாற்றி கட்டுவதை கவனித்து கொண்டு தான் இருக்கிறான்
அதனால் தான் புடவை வாங்கி கொண்டு செல்கிறான்
அவளுக்காக மெனக்கெட ஆரம்பித்திருந்தான் காதலின் அழகியல் மெனக்கெடுவதில் இருந்து தானே ஆரம்பமாகிறது.

வீட்டிற்க்குள் நுழைந்த ஆரோன்
கண்ணகி சமைத்து கொண்டிருக்க அவள் அருகில் தயங்கி கொண்டே சென்றான் அவள் முன்னே கவரை நீட்ட “என்னங்க இது” என்றவள் அவனிடமிருந்து வாங்கி அந்த கவரின் உள்ளே இருந்த புடவையை எடுத்து பார்த்தவள்
அவனை ஆச்சரியமாக பார்க்க
“உனக்கு தான்” என்றான்
அவள் பதில் கூறும் முன் துண்டை எடுத்து கொண்டு குளிக்க சென்றான்.

அந்த புடவையை கையில் வைத்து கொண்டு வருடி கொடுத்தவளுக்கு அப்படி ஒரு ஆனந்தம்.

மறுநாள் காலை அந்த புடவையை கட்டிக்கொண்டு வெளியே சென்றவளை வடிவு பார்க்க “ஏது டி புது புடவை அழகா இருக்கே” என்று அவள் முந்தானையை பிடித்து கேட்க
“என் வீட்டுக்காரர் வாங்கி கொடுத்தாரு” என்று வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே கூறியவள் நிமிர அவள் எதிரே சுப்புரமணியும் குருவம்மாளும் நடந்து வந்து கொண்டிருக்க அவர்களை பார்த்தவள்
“ஆமாம் வடிவு என் வீட்டுக்காரரு தான் வாங்கி கொடுத்தாரு 1000 ரூபா புடவை எங்க அம்மா வீட்ல கூட இப்படி வாங்கி கொடுத்தது இல்லை” என்று கத்தி கூற
“எதுக்கு டி கத்துற காது வலிக்குது” என்ற வடிவு திரும்ப
அப்போது தான் கவனித்தாள் அவர்களை கடந்து சென்ற கண்ணகியின் பெற்றோரை
‘அப்படியா சேதி’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டாள்.

“பார்த்தியா டி உன் மகளுக்கு கொழுப்ப அந்த புடவை 200 இல்ல 300 ரூபா தான் இருக்கும் எப்படி தெருவையே தம்பட்டம் அடிக்கிறா பாரு அசிங்கமா” என்ற சுப்புரமணியை பார்த்த குருவம்மாள் “ம்க்கும் அதுவாச்சும் அவள் புருஷன் வாங்கி தரானே இங்க அது கூட இல்லை” என்று சளித்துக் கொண்டார்.

எப்படியோ மகள் நன்றாக தான் வாழ்கிறாள் என்று மனதில் நினைத்து கொண்டனர் அவளின் பெற்றோர்.

நாட்கள் அதன் போக்கில் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது இருவரும் பெரிதாக பேசிக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் இருவருக்குள்ளும் நல்ல புரிதல் இருந்தது.

ஆரோன் வேலை செய்து கொண்டு இருக்கும் போதே வானில் கருமேகங்கள் சூழ ஆரம்பித்தது அதை பார்த்த பழனி
“எலேய் சத்யா இன்னைக்கு ராத்திரி பெரிய மழை வரும் போல” என்றான்.

“மழை தான நல்லா பெய்யட்டும் ஜில்லுனு இருக்கும் அண்ணா” என்றான் வேலை செய்து கொண்டே ஆரோன்
இரவு அவன் வீட்டிற்க்கு வரும் போதே மழை வெளுக்க ஆரம்பித்து இருந்தது
இடியும் மின்னலுமாக முக்கால் பங்கு நனைந்து தான் வந்திருந்தான் வீட்டின் உள்ளே நுழைய கரண்ட் இல்லாததால் வெறும் விளக்கை மட்டும் ஏற்றி வைத்து இருந்தாள் கண்ணகி.

உள்ளே வந்த ஆரோன் முதலில் பார்த்தது மேலே ஓடு உடைந்து ஒழுது கொண்டிருக்க அதன் கீழே ஒரு பாத்திரத்தை வைத்து ஒழுகும் தண்ணீரை பிடித்து ஊற்றி கொண்டிருந்த
கண்ணகியை தான்.

அவன் உள்ளே வந்ததை பார்த்தவள் துண்டை எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்தாள்
வீடு முழுவதும் ஒழுது கொண்டிருக்க ஒரு மூலையில் மட்டுமே தண்ணீர் இல்லாமல் இருந்தது.

அதை பார்த்து கொண்டே உடலை துடைத்து கொண்டவன் அந்த மூலைக்கு சென்று உடை மாற்றினான்
தண்ணீரை எடுத்து ஊற்றிவிட்டு
கண்ணகி அவன் அருகில் வந்து நின்று கொண்டாள்.

இருவரும் அதே மூலையில் நின்றிருக்க மழை தான் நின்ற பாடில்லை கண்ணகியை பார்க்க ஆரோனுக்கு பாவமாக இருந்தது
எதிரே அவளின் மாடி வீடு இருக்க இங்கே வந்து ஒழுகும் வீட்டில் கஷ்டப்பட்டு கொண்டிருக்கிறாளே என்று
அவளை பார்த்தவன்
“நீ வேணும்னா வடிவு வீட்டில் போய் இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் தூங்குறியா” என்க
“இல்லைங்க வேண்டாம்” என்று கூறும் போதே அவள் கண்களில் தூக்கம் தெரிய அதை பார்த்தவன்
“நீ இங்கே தூங்கு” என்று அவன் விலக “நீங்க?” என்றாள் அவள் கேள்வியாக.

“பரவாயில்லை நான் பார்த்துக்குறேன்” என்க
“வாங்க இங்கேயே ரெண்டு பேரும் தூங்கலாம்” என்றவள்
அந்த மூலையில் பாயை விரித்து படுத்துக் கொள்ள தயங்கி கொண்டே நிற்க
“வாங்க வந்து படுத்துக்கோங்க” என்று அவள் அழைக்க அருகில் சென்று படுத்து கொண்டான்.

ஈர காத்து வீட்டின் உள்ளே வந்து கொண்டிருக்க குளிர் எடுக்க கண்ணகி தன் புடவையை சுற்றி கொண்டு குறுகி படுத்து இருந்தாள் திரும்பி படுத்த ஆரோன் அவளை முதல் முறையாக ரசித்து பார்க்க ஆரம்பித்தான் லேசான குழி விழும் அவள் கன்னம் நேராக வகடு எடுத்து சீவி பின்னப்பட்ட அவள் நீண்ட கூந்தல் நெற்றியில்
பொட்டு காதுகளில் ஜிமிக்கி
கழுத்தில் அவன் கட்டிய பொன் மஞ்சள் தாலி
இடது கன்னத்தில் கருப்பாக இருந்த சிறிய தழும்பு
அந்த விளக்கு வெளிச்சம் அவளை இன்னும் பேரழகியாக காட்டியது அவளை பார்த்து ரசித்து கொண்டே இருந்தவன் உறக்கம் வராமல் படுத்திருந்தான்.

அப்போது திடீரென ஒரு பெரிய இடி ஒன்று இடிக்க கண்ணகி அலறி கத்தியவள் ஆரோனை கட்டி அணைத்து கொண்டு படுத்து கொண்டாள்.

கண்ணகி அவனை அணைத்திருக்க அவன் உடலின் வெப்பம் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது
அவள் பொக்கிஷங்கள் அனைத்தும் அவன் மேலே பதிந்து இருக்க அவன் தடுமாற ஆரம்பித்தான்.

தன்னை கட்டுபடுத்த முடியாமல் தவித்து கொண்டிருக்க இருக்க எரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு விளக்கும் காற்றில் அணைந்துவிட்டது இருள் சூழ்ந்து இருக்க அது கொடுத்த தைரியத்தில் அவள் கன்னத்தை தாங்கியவன் அவள் இதழில் தன் முதல் முத்திரையை பதித்தான் ஆரோன்.

மெல்ல மெல்ல அவள் இதழ்களை கவ்வி சுவைத்து கொண்டே அவன் கைகள் தடம் மாற ஆரம்பித்தது தன் எல்லைகளை கடந்தவன் அவளை தன் வசப்படுத்த ஆரம்பித்து இருந்தான்
அவளும் எந்த வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் அவன் மேல் இருந்த காதலில் அவனுடன் இணங்க ஆரம்பித்தாள்.

முதல் முறையாக ஒரு ஆடவனுடன் ஒன்றாக இருக்கிறாள் அது தன் கணவன் தானே என்ற தைரியத்தில் தன் மொத்த சொத்துக்களையும் அவனிடம் விற்றிருந்தாள் இந்த கண்ணகி.

ஆரோனுக்கோ எதை பற்றியும் கவலையில்லை இந்த நொடியை ரசித்து அனுபவித்து கொண்டு இருந்தான்.

அன்றைய இரவு முழுவதும் இருவரும் கூடி களைத்தவர்கள்
விடியும் பொழுதில் உறங்க ஆரம்பித்தனர்.

இந்த இளம் சிட்டுக்கள் பின் நாளில் வரும் இன்னல்கள் எதையும் அறியாமல் தங்கள் உலகில் லயித்து கொண்டு இருந்தனர்.

தொடரும்….
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 12


காலை கோழி கூவும் சத்தம் கேட்டு கண் விழித்த கண்ணகி

எழுந்து கொள்ள நினைக்க

அவளால் முடியாமல் போக திரும்பி பார்க்க அவள் இடையில் கை கொடுத்து அவளை இறுக்கி அணைத்து கொண்டு உறங்கி கொண்டிருந்தான் அவள் கணவன் அவனின் சீரான மூச்சு காற்று அவள் கழுத்தில் வீசி கொண்டு இருக்க வெட்கத்துடன் அவனிடமிருந்து மெல்ல விலகியவள் தன் உடைகளை தேட நேற்று நடந்த கூடலின் விளைவாக அது ஆங்காங்கே சிதறி கிடக்க அனைத்தையும் எடுத்து கொண்டு குளிக்க சென்றாள்.


குளிக்க சென்றவள் தன்னவனின் காதல் தடங்களை பார்த்தவளுக்கு தன்னையும் அறியாமல் வெட்கம் வந்து தொலைக்க ஒரு வழியாக குளித்து முடித்து வந்தவளுக்கு தன் கணவனின் முகத்தை கூட பார்க்க முடியாமல் சங்கடப்பட்டு போனாள்.


சமைக்க சென்ற கண்ணகி பாத்திரங்களை உருட்டும் சத்தம் கேட்டு மெல்ல கண் விழித்தான் ஆரோன்

எழுந்து கொள்ள நினைக்க தான் இருக்கும் நிலையை பார்த்தவன் “ஒ ஷிட்” என்று தன்னையும் அறியாமல் கத்தி விட்டான்.


அவன் குரல் கேட்டு ஓடி வந்த கண்ணகி “கூப்பிட்டிங்களா மாமா” என்க அவளின் இந்த அழைப்பு அவனுக்கு எரிச்சலை தர “நத்திங்” என்றவன் இடையில் துண்டை கட்டிக் கொண்டு குளிக்க சென்றான்.


குளிக்க சென்றவன் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடியது தன்னை நிலைப்படுத்தி கொண்டு வெளியே வந்தவன்

நேரே கண்ணகியிடம் சென்றவன்

“கண்ணகி” என்று அழைக்க

சோர்ந்த முகத்துடன் திரும்பியவள் “என்னங்க” என்க

“நேத்து நமக்குள்ள நடந்தது எல்லாம் ஜஸ்ட் ஒரு ஆக்ஸிடென்ட்

அதையெல்லாம் மறந்துடு சாரி நான் பண்ணியது பெரிய தப்பு”

என்றான்.


“புருஷன் பொண்டாட்டியை தொடுறது ஒன்னும் தப்பு இல்லைங்க” என்றாள் அவள் தலையை குனிந்து கொண்டே

“வாட்” என்று அதிர்ந்தவன்

“கண்ணகி நான் இன்னும் ஒரு மாசம் மட்டும் தான் இந்த ஊரில் இருப்பேன்” என்க

“ஆ தெரியுமுங்க உங்க ஊருக்கு போய்ருவிங்க

உங்க அப்பாவையும் இங்கேயே கூட்டிட்டு வந்துடுங்க நான் அவரை நல்லா பார்த்துக்குறேங்க” என்றவளை பார்த்தவனுக்கு கோபம் பொங்கியது

“ஷிட்” என்று தலையில் கை வைத்தவன் ‘இவள் கிட்ட எப்படி சொல்லி புரிய வைப்பேன்’ என்று நினைத்தவனின் தலையெல்லாம் வலிக்க ஆரம்பிக்க அந்த நேரம் வீட்டு வாசலில் நின்று பழனி “சத்யா சத்யா” என்று அவனை வேலைக்கு அழைக்க

“இதோ வரேன் அண்ணா” என்று குரல் கொடுத்தவன் உடை மாற்றி வெளியே செல்ல அவன் பின்னே ஓடி வந்த கண்ணகி “ என்னங்க சாப்பிட்டு போங்க” என்க

“எனக்கு வேண்டாம்” என்று கூறி கிளம்பிவிட்டான்.


வாசலில் தன் கணவனின் பின்னே ஓடும் மகளை பார்த்த குருவம்மாள் அவள் தலை குளித்து துண்டை கட்டியிருக்க அவள் முகம் பொலிவுடன் இருப்பதையும் பார்த்தவருக்கு மகிழ்ச்சி பொங்கியது தன் மகள் தாம்பத்ய வாழ்க்கை வாழ ஆரம்பித்துவிட்டாள் என்று நினைத்து கொண்டே உள்ளே சென்றார்.


நேரே பூஜை அறைக்கு சென்றவர் அங்கு இருந்த முருகன் படத்தின் முன் சென்றவர் “முருகா சீக்கிரமா ஒரு பேரனோ பேத்தியோ என் கையில் கொடுத்துடு என் புருஷன் கோபம் அப்போ தான் குறையும்” என்று வேண்டி கொண்டார்.


முருகன் குருவம்மாளின் வேண்டுதலை நிறைவேற்று வாரா பொருத்திருந்து பார்ப்போம்.


அன்று முழுவதும் வேலையில் கவனம் இல்லாமல் ஆரோன் தடுமாறி கொண்டே வேலை செய்து கொண்டிருந்தான்

தவறுதலாக கல்லை கீழே போட்டு உடைத்து விட சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து அவன் முதலாளி மாணிக்கம் அங்கே வர

“எலேய் மூதேவி நீயெல்லாம் வேலைக்கு வரலன்னு எவன் அழுதான் ஒழுங்கா வேலை பார்க்குற மாறின்னா இரு இல்லையா இப்போவே நடையை கட்டு” என்க

ஆரோனுக்கு கோபம் பொங்க அவரை அடிக்க கை பரபரக்க தன்னை அடக்கி கொண்டு நின்றிருந்தான்.


அவனை பார்த்த பழனி “எலேய் அவரு அப்படி தான் விடு” என்று அவனை சமாதானப்படுத்தி தன்னுடன் கூட்டி சென்றான்.


பின் வேலையில் மட்டும் கவனமாக இருந்தவன் மதிய இடைவேளையில் கூட சாப்பிட வராமல் வேலை செய்து கொண்டு இருந்தான்.


சாப்பாட்டு தூக்குடன் வந்த கண்ணகி ஏமாற்றத்துடன் திரும்பி சென்றாள்.


அன்று இரவு வேலை முடித்து வரும் போது மீண்டும் மழை பெய்ய ஆரம்பிக்க ‘ஓ ஜிஸஸ்’ என்று மனதில் நினைத்தவன் தன்னயே நொந்து கொண்டு பாதி நனைந்த உடலுடன் வீட்டிற்க்கு சென்றான்.


அவன் உள்ளே நுழையும் போது கண்ணகி எப்போதும் போல மழை நீரை எடுத்து ஊற்றி கொண்டு இருக்க சலித்து கொண்டே உள்ளே வந்தவன்.


‘இன்னைக்கு கன்ட்ரோல்லா இருக்கோம்’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டே வந்தவன் கண்ணகியை திரும்பி கூட பார்க்காமல் உடை மாற்றி விட்டு அதே மூலையில் சென்று நின்று கொண்டான்.


கண்ணகியும் எதுவும் பேசாமல்

சுவற்றை ஒட்டி நின்றிருந்தாள்

அந்த நேரம் கண்ணகியின் தோல் வளைவில் ஏதோ ஊர்வதை போல இருக்க என்ன என்று கை வைத்தவள் அலற ஆரம்பித்தாள் மழையில் ஊறி வந்த அட்டை பூச்சி அவள் தோள் வளைவில் இருந்து ஊறி கொண்டே வந்து புடவையின் உள்ளே நுழைந்துவிட்டது.


அவள் அலறும் சத்தம் கேட்டு “என்ன ஆச்சு” என்று கேட்க

“அட்டை பூச்சி” என்று புடைவையை எடுத்து உதற அது வெளியில் விழுந்துவிட்டது அதை பேப்பரில் எடுத்து வெளியே போட்டவன்.


“இதுக்கா இப்படி கத்துன” என்று கூறி கொண்டே நிமிர்ந்தவன் அவள் இளமையின் செழிப்பில் நேற்றையை கூடல் நினைவு வர

தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல்

தவித்தான் பின் ‘என்ன நடந்தாலும் பார்த்துக்கலாம்’ என்று நினைத்தவன்

அவளை நெருங்கி அவளை தன் வசப்படுத்த ஆரம்பித்தான்.


இது இன்று மட்டும் அல்ல அடுத்து வந்த நாட்களும் தொடர்ந்தது ஏதோ ஏதோ காரணம் கொண்டு அவளை

வேட்டையாட ஆட ஆரம்பித்திருந்தான் இந்த கள்வன் தொட்டால் தொடரும் பந்தம் போல இவர்கள் உறவும் தொடர்ந்தது.


கண்ணகியோ தன் கணவன் தன் மேல் உள்ள காதலில் தான் தன்னை நெருங்குகிறான் என்று நினைத்து கொண்டு அவனுடன் குடும்பம் நடத்த ஆரம்பித்து இருந்தாள்.


இப்படியே நாட்கள் அதன் போக்கில் ஓட ஆரம்பித்தது சரியாக ஒரு மாதமும் முடிந்தது.


ஒரு மாதம் முடிந்த மறுநாள் மாணிக்கத்தின் அலைபேசிக்கு ஒரு அழைப்பு வர அதை எடுத்து பேசியவர் “சத்யா உனக்கு போன் வந்துருக்க” என்று அவனை அழைக்க “எனக்கா” என்றவன்.


அதை வாங்கி பேச “ஆரோன் நான் ஸ்டீபன் அங்கிள் பேசுறேன் உன்னோட இரண்டு மாசம் முடிஞ்சிருச்சு நீ சென்னை வந்துடு நான் கார் அனுப்புறேன்” என்க ஆரோன் மனதில் ஏதோ சொல்ல முடியாத ஒரு வலி

“ஓகே அங்கிள்” என்று கூறி போனை வைத்தான்.



தொடரும்….
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 13


ஒரு ஓரத்தில் மனது வலித்தாலும் ‘அப்பாடா இந்த பட்டிக்காட்டை விட்டு போக போறோம்’ என்று மனதில் சந்தோஷப்பட்டு கொண்டான் ஆரோன்

ஸ்டீஃபனிடம் பேசி முடித்து அலைபேசியை மாணிக்கத்திடம் கொடுத்தவன் “என்னோட ஒரு நாள் சம்பளத்தை கொடுங்க இனி நான் வேலைக்கு வர மாட்டேன்” என்றான் ஆரோன் திமிராக

அவன் கையில் அன்றைய சம்பளத்தை கொடுத்தவர்

“இருக்குற வேலையை விட்டுட்டு சோத்துக்கு என்ன பண்ணுவ” என்க “கலெக்டர் வேலை பார்ப்பேன் போடா வெண்ணை” என்று கூறிவிட்டு கிளம்பினான்.


பழனியிடம் ஒரு வார்த்தை கூட கூறாமல் கிளம்பினான்

பழைய ஆரோனின் திமிர் மீண்டும் விஸ்வரூபம் எடுக்க ஆரம்பித்தது.


நேரே வீட்டிற்க்கு சென்றவன் கண்ணகியை தேட அவள் பாயில் உறங்கி கொண்டு இருக்க அவளை எழுப்பினான்

மெல்ல கண் திறந்தவள் தன் கணவனை பார்த்தவுடன் எழுந்து அமர்ந்தாள் “என்னங்க எப்போ வந்திங்க” என்றவளை பார்த்தவன் “கண்ணகி நான் இன்னைக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன்” என்றான் தன் முத்து பற்கள் தெரிய

அவள் எதுவும் புரியாமல் விழிக்க

“நான் என் அப்பாவை பார்க்க போறேன்” என்றான்.


அதை கேட்டவளின் முகம் சோர்ந்து விட்டது “எப்போ திரும்ப வரீங்க?” என்றாள் சோர்வுடன்

“தெரியல” என்றவன் அவசர அவசரமாக உடை மாற்றி கிளம்ப ஆரமபித்தான் அவள் கையில் அன்றைய சம்பளத்தை கொடுத்தவன் “செலவுக்கு வச்சிக்கோ” என்றான்.


“என்னங்க” என்றவள் தயங்கி கொண்டே “திரும்ப வருவீங்க தான” என்க

அவள் முகத்தை பார்த்தவன் ஒரு கணம் தடுமாறி “கண்ணகி நீ உன் எக்ஸாம் ரிசல்ட் வந்ததும் மேல படிக்குற வழிய பாரு என்னை பற்றி எல்லாம் யோசிக்காத

என்னை விட நல்ல பையனா ஒருத்தன் உனக்கு கிடைப்பான் கவலைப்படாத” என்றவுடன் கண்ணகிக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது “என்னங்க சொல்றிங்க என்னைக்கு இருந்தாலும் நீங்க தான் என் புருஷன்” என்றாள் அழுது கொண்டே.


“கண்ணகி நான் முன்னாடியே சொல்லிட்டேன் ஒரு மாசம் மட்டும் தான் நான் உன் கூட இருப்பேன்னு”

“அப்போ என் கூட குடும்பம் நடத்துனது எல்லாம் பொய்யா” என்றாள் ஆதங்கத்துடன்

“இடியட் நான் ஒன்னும் உன்னை ரேப் பண்ணல நீயா தான வந்த நான் ஜஸ்ட் உனக்கு கம்பெனி கொடுத்தேன்” என்றான் அசால்ட்டாக.


“இல்லை என்னைக்கு இருந்தாலும் நீங்க மட்டும் தான் என் புருஷன்” என்றாள் தேம்பி கொண்டே “ஏய் லூசா டி நீ

நான் யாருன்னு தெரியுமா என் ஸ்டேட்டஸ் என்னன்னு தெரியுமா என் கூட நிக்க உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு பட்டிக்காடு,

ஒத்துக்குறேன் நான் உன்னை யூஸ் பண்ணிக்கிட்டேன் தான் அதுக்காக உன்னை என்னோட மனைவியாலாம் பார்க்க முடியாது

என் கூட இருந்துக்கு எவ்வளோ அமௌன்ட் வேணும்ன்னு சொல்லு செட்டில் பண்றேன்” என்க

அவன் கூறிய வார்த்தைகள் அனைத்தும் அவளை வாள் கொண்டு அறுக்க ஆரம்பித்தது

அவனுடன் இருந்த நொடிகளை நினைத்து உடல் கூச நின்றிருந்தாள்

தன்னை எவ்வளவு கீழ் தரமாக நினைத்திருக்கிறான் என்பது அவளுக்கு இன்று விளங்கியது.


“இல்லை எனக்கு எதுவும் வேண்டாம் நான் உங்களை தொல்லை பண்ண மாட்டேன்” என்றாள் கண்கள் கலங்க அதை கூறும் போதே மனதில் அப்படி ஒரு வலி அவளுக்கு

“தேங்க் யூ சோ மச்” என்றவன் உடை மாற்றி கிளம்பினான் வாசலில் அவன் செல்வதையே பார்த்து கொண்டு நின்றிருந்தாள் கண்ணகி.


மருந்து கூட அவளை திரும்பி பார்க்காமல் சென்றான் ஆரோன்.


சென்னை வந்து சேர்ந்த ஆரோனை பார்த்து வில்லியம்க்கு

அப்படி ஒரு ஆனந்தம் முன்பு இருந்த ஆரோனுக்கும் இப்போது இருப்பவனுக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் தெரிந்தது

தன் மகன் மாறிவிட்டான் என்று சந்தோஷப்பட்டு கொண்டார்.


வில்லியம்க்கு தெரியவில்லை தன் மகன் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையையே சூறையாடி விட்டு வந்திருக்கிறான் என்று

ஸ்டீஃபன் ஆரோனை கிராமத்தில் இருந்த போது அவனை கண்காணித்து கொண்டு தான் இருந்தார் ஆரோனுக்கு கண்ணகியுடன் திருமணம் ஆனதை வில்லியமிடம் இருந்து மறைத்துவிட்டார்.


ஆரோன் சென்னை வந்த நாட்களில் இருந்து தன் அலுவலக வேலைகளில் கவனமாக சுற்றி கொண்டு இருந்தான் மறந்தும் கூட அவன் எந்த பெண்ணிடமும் செல்லவில்லை குடிக்கவில்லை தன் வீட்டு வேலைக்காரர்களை மரியாதையுடன் நடத்த ஆரம்பித்திருந்தான்.


ஆனால் ஒவ்வொரு நாள் இரவு வரும் போது தூக்கம் வராமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தான்

கண்களை மூடி உறங்கினாள் கண்ணகியுடன் மிக மிக நெருக்கமாக இருப்பதை போல கனவுகள் வந்து தொல்லை செய்தன அவனின் உடல் மொத்தமும் அவளை தேடி அலைந்தது

இது உடல் பசியா உள்ளம் பசியா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.


தன் வீட்டில் தொலைக்காட்சியில் எதாவது நெருக்கமான காட்சிகளை பார்த்தாலும் அவனுக்கு கண்ணகியின் நினைவே வந்து தொலைத்தது.


தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் எப்போதும் போல் தனது சொகுசு பங்களாவிற்க்கு சென்றவன்

ஒரு பெண்ணை வரவழைக்க

அரைகுறை ஆடையுடன் வந்த அந்த அழகி அவன் அழைப்பதற்க்கு முன்பாகவே அவனை அணைத்து முத்தமிட இவனும் அவளுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தான்

முத்த யுத்தம் முடிந்த பிறகு அவளை பார்க்க அவள் எந்த வித கூச்சமும் இன்றி தன் உடைகளை கலைய

அவனுக்கு கண்ணகியின் நினைவு வந்தது.


இவன் முத்தம் கொடுக்கும் போது அவள் முகம் முழுவதும் சிவந்து வெட்கத்தில் தலை குனிந்து நிற்பவளை பார்ப்பவனுக்கு

அப்படி ஒரு கர்வம் ஏற்படும் தன்னை பார்த்து மயங்குகிறாள் என்று

காதலிக்கப்படுவது கூட ஒரு தனி சுகம் தானே

ஏனோ இந்த வெள்ளை நிற அழகியின் மேல் வெறுப்பு தான் வந்தது

இவள் ஏன் கண்ணகி போன்று இல்லை என்று கோபம் பொங்கியது

விறுவிறுவென வெளியே சென்றுவிட்டான்.


தன் வீட்டிற்க்கு சென்று படுத்தவன் எப்போதும் போல் உறக்கம் வராமல் தவித்து கொண்டிருந்தான்.


மறுநாள் காலை வில்லியம் இவனை அழைத்து ஏதோ பேச வேண்டும் என்று கூற

கிளம்பும் அவசரத்தில் இருந்தவன் “வாட் டாட்” என்க

“ஆரோன் நம்ம ஸ்டீஃபன் அங்கிள் பொண்ணு எலிசா இருக்காளே அவளுக்கும் உனக்கும் மேரேஜ் பண்ணலாம்ன்னு இருக்கேன் நீ என்ன சொல்ற” என்றார்.


அவர் கூறியதை கேட்டவன் ‘மேரேஜ் பண்ணிட்டா கண்ணகி பற்றி யோசிக்க மாட்டோம்’ என்று நினைத்தவன் “எனக்கு ஒகே டாட் நீங்க டேட் ஃபிக்ஸ் பண்ணிட்டு சொல்லுங்க” என்று கூறிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான்.


தன் மகன் திருமணத்திற்க்கு சம்மதித்துவிட்டான் என்றவுடன் வில்லியம்க்கு சந்தோஷம் தாளவில்லை.


இருவீட்டாரும் பேசி நாள் குறித்து திருமண நாளை முடிவு செய்தனர் இதில் எதிலும் தலையிடாமல் சுற்றி கொண்டு இருந்தான் ஆரோன்,

எலிசாவை அவனுக்கு சிறிய வயதில் இருந்து தெரிந்தவள் என்பதால் தன் போக்கில் சுற்றிக் கொண்டு இருந்தான்.


திருமண நாளும் வந்தது மொத்த ஊடகங்களிலும் இந்த செய்தி தான் ஒளிபரப்பாகி கொண்டு இருந்தது.


திருமண ஏற்பாடுகள் கோலாகலமாக நடைபெற

கோட் சூட் மாட்டி கிளம்பிய ஆரோனுக்கு தன்னை அறியாமல் ஒரு தயக்கம் குற்ற உணர்ச்சியுடனே சென்றவன் தேவாலயத்தில் சென்று நின்றிருந்தான் அங்கிருந்த மொத்த கூட்டமும் இவனை தான் கவனித்து கொண்டு இருந்தது.


மணமகள் வெள்ளை நிற கவுனில் தேவதையை போன்று நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் அவளை பார்க்க பார்க்க அவனுக்குள் தடுமாற்றம் தன்னால் இனி இங்கு நிற்க முடியாது என்று முடிவெடுத்தவன் உடனே அங்கிருந்து விறுவிறுவென வெளியே சென்றான்.


அவன் வெளியே செல்வதை பார்த்த உறவினர்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுக்க ஆரம்பித்தனர்.


அவன் பின்னே ஓடி வந்த வில்லயம் “ஆரோன் என்னாச்சி” என்க

“சாரி டாட் எனக்கு இந்த மேரேஜ்ல் விருப்பம் இல்லை இப்போ என்னை எதுவும் கேட்க்காதிங்க” என்றவன் தன் கோட்டை கழட்டி கீழே வீசிவிட்டு காரை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டான்.


வில்லியம் அதிர்ச்சியில் அப்படியே நின்றிருக்க ஆரோனுக்கு கண்ணகியை பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்று தோன்ற காரை எடுத்து கொண்டு அதி வேகத்தில் காற்றை கிழித்து கொண்டு சென்றான்.


அவளை பற்றியே நினைத்து கொண்டே சென்றவன் ஒரு வளைவு வர எதிரே வந்த லாரியை கவனிக்காமல் காரை செலுத்தியிருக்க திடீரென சுய நினைவுக்கு வந்தவன் வேகத்தை குறைக்க முடியாமல் தடுமாறி லாரியில் நேராக சென்று மோதி இருந்தான்.


காரின் முன் பக்கம் மொத்தமும் நொருங்கி ஆரோன் தன் வெள்ளை நிற உடை மொத்தமும் ரத்த நிறமாக மாறி தரையில் காயங்களுடன் உயிருக்கு போராடி கொண்டிருந்தான்.


தொடரும்….



 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 14


ஆரோன் தன்னிலையை இழக்கும் சமயம் கூட கண்ணகியின் நினைவு ஒன்று மட்டுமே அவன் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது

அவள் மேல் காதலா,காமம்மா,

பாவமா ஏதோ ஒன்று அவளை நினைக்க செய்து கொண்டிருந்தது தன்னவளை நினைத்து கொண்டே சுயநினைவை இழக்க ஆரம்பித்திருந்தான் தலைவன்.


*************************************


கண்ணகியை ஆரோன் விட்டு சென்ற அன்று…


தன்னை திரும்பி கூட பார்க்காமல் செல்லும் தன் கணவனை கண்கள் கலங்க பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்தாள் கண்ணகி.


அவன் உருவம் மறையும் வரை வாசலில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள்

இனி அவன் வர மாட்டான் என்று மனதில் நினைக்கும் போதே அவளுக்கு நெஞ்சை அடைத்தது

நடைபிணமாக நடந்து

வீட்டின் உள்ளே சென்றவள் கதவை தாழிட்டு கதறி அழ ஆரம்பித்திருந்தாள்.


தன் உடலில் சக்தி இருக்கும் வரை அழுது முடித்தவள் தன் கண்களை துடைத்து கொண்டு ஒரு முடிவுடன் எழுந்தாள் தன்னிடமிருந்த புடவை ஒன்றை எடுத்தவள் வீட்டின் கூரை முனையில் போட்டு இறுக கட்டினாள் வீட்டில் இருந்த பானை ஒன்றை எடுத்து அதன் மீது ஏறி தன் கழுத்தை இறுக்கி ‌தூக்கிட்டு கொண்டாள்.


சரியாக அந்த நேரம் வடிவு குழம்பு கிண்ணத்துடன் வர “கண்ணகி” என்று அவள் வீட்டு கதவை தட்ட வெகு நேரமாகியும் கதவை திறக்காமல் போக

வடிவுக்கு பயம் தொற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்தது.


இவள் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்த குருவம்மாள் வடிவை பார்த்து கொண்டே நிற்க “அய்யோ அத்தை இங்க வாங்களேன் கண்ணகி கதவை திறக்க மாட்டேங்குறா” என்க அவரும் பதறி அடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்து கதவை தட்ட அப்போதும் திறக்காமல் போக இருவரும் ஆட்களை அழைத்து கொண்டு வந்து கதவை உடைத்து கொண்டு உள்ளே சென்றனர்

உள்ளே சென்றவர்கள்

ஒரு கணம் உறைந்து போய் நின்றிருந்தனர்

கண்ணகி தூக்கில் தொங்கி உயிருக்கு போராடுவதை பார்த்து,

பின் தங்களை சுதாரித்து கொண்டு

அவளை காப்பாற்றி மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்றனர் வரும் வழியெல்லாம் குருவம்மாள் கதறி கொண்டே வர வடிவு அவரை சமாதானம் செய்து கொண்டே வந்தாள்.


மருத்துவமனையில் போராடி கண்ணகியை பிழைக்க வைத்தனர் தொண்டையில் தூக்கிட்ட காயங்களுடன் கண்ணகியை அழைத்து கொண்டு இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தனர் குருவம்மாளும் வடிவும்.


செய்தி கேள்விப்பட்டு வீட்டிற்க்கு வந்த சுப்புரமணி தன் மகளை பார்த்து கண்கள் கலங்க நின்றிருந்தார் என்ன தான் தன் மகளை வெறுத்து விட்டேன் என்று வீம்பாக சுற்றிக் கொண்டு இருந்தாலும்

தன் மகள் இந்த நிலையில் இருப்பதை பார்த்து உடைந்து போய்விட்டார்.


ஊரில் உள்ள அனைவரும் விசாரித்து விட்டு போக அவள் கணவன் மட்டும் வரவில்லை என்றவுடன் அவள் பெற்றோருக்கு சந்தேகம் வர கண்ணகியிடம் விசாரிக்க அழுது கொண்டே அனைத்தையும் கூறி முடித்தாள்.


வடிவு கண்ணகியை ‘அட பாவமே’ என்பதை போல பார்க்க

“ஊர் பெயர் தெரியாதவன் கூட உனக்கு என்ன டி பழக்கம் வேண்டி கிடக்கு” என்று கதறி கொண்டே குருவம்மாள் கண்ணகியை அடிக்க

சுப்புரமணி இடையில் வந்து அவரை தடுத்து நிறுத்தினார்.


“அவளை அடிக்காத தப்பு நம்ம மேலையும் இருக்கு ஊரில் இருக்கவங்க பேச்சை கேட்டு நம்ம பொண்ணை சந்தேகப்பட்டு

அவனுக்கு கட்டி வச்சது தப்பு” என்க

கண்ணகி கதறி கொண்டே சுப்புரமணியை இறுக அணைத்து கொண்டாள்

“விடு மா அழாதே நான் தான் உன்னை புரிஞ்சிக்கவேயில்லை” என்று அவளை சமாதானப்படுத்தினார்.


இந்த விஷயம் ஊரில் காட்டு தீயென பரவ ஆரம்பித்தது

ஒவ்வொவரும் ஒவ்வொன்றை கூறி கதை கட்ட ஆரம்பித்து இருந்தனர் சுப்புரமணி வேலை பார்க்கும் பள்ளியில் கூட செய்தி பரவி எல்லோரும் அவரிடம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தனர்.


நாட்கள் அதன் போக்கில் நகர

கண்ணகி கலையிழந்து சோர்ந்து போய் விரக்தியுடன் இருப்பதை பார்த்த அவள் பெற்றோர் உள்ளுக்குள் கலங்க ஆரம்பித்திருந்தனர்.


ஒவ்வொரு நாள் இரவும் பகலும் தன்னவன் நினைவு வந்து கண்ணகியை வாட்ட சாப்பிடாமல் சரியாக தூங்காமல் கலையிழந்து எலும்பும் தோலுமாக மாற ஆரம்பித்து இருந்தாள்.


பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பொது தேர்வு முடிவுகள் வர கண்ணகி மூன்று வருடம் கழித்து தேர்ச்சி பெற்று இருந்தாள்.


சுப்புரமணிக்கு சந்தோஷம் தாளவில்லை தன் மகள் வாழ்வு இனியாவது ஒளி பெறும் என்று நினைத்தவர் கண்ணகியை வற்புறுத்தி கல்லூரிக்கு சேர சொல்ல அவளும் தன் தந்தையின் விருப்பத்திற்காக சேர்ந்திருந்தாள்.


ஒருநாள் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பான செய்தியை பார்த்தவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர் அப்போது தான் ஊரில் உள்ள அனைவருக்கும் கோடீஸ்வரர் வில்லியமின் ஒரே மகன் தான் சத்யாவாக இந்த ஊரில் இருந்திருக்கிறான் என்று அனைவருக்கும் அப்போது தான் தெரிந்தது அதனுடன் அவனுக்கு எலிசா என்ற பெண்ணுடன் திருமணம் என்ற செய்தியும் ஊரில் பரவ ஆரம்பித்தது.


“ஆமா இவ்வளோ பெரிய பணக்காரன் அழகா வேற இருக்கான் இந்த பட்டிக்காட்டுலையா வந்து குடும்பம் நடத்துவான் ஆசை அறுபது நாள் மோகம் முப்பது நாள் அவ்வளோ தான்”


“எனக்கு அப்போவே சந்தேகம் பையன் செவசெவன்னு ஃபிரிட்ஜில் வச்ச ஆப்பிள் மாறி இருக்கானேன்னு

இருந்தாலும் வாத்தியார் மகள் ஒழுங்கா இருந்திருக்கனும்” என்று சுப்புரமணியின் காது படவே ஊருக்குள் பேசிக் கொள்ள ஆரம்பித்து இருந்தனர்.


அதை எதையும் கண்டு கொள்ளாமல் தன் மகள் மட்டுமே உலகம் என்று அவள் முன்னேற்றத்தில் கவனம் செலுத்தி கொண்டிருந்தார்.


தொலைக்காட்சியில் ஆரோன் வேறு பெண்ணுடன் ஜோடியாக நிற்பதை பார்த்த கண்ணகிக்கு அழுகை வர ஆரம்பித்தது

அழுது கொண்டே நின்றிருந்தவளுக்கு திடீரென உமட்டிக் கொண்டு வர கழிவறைக்கு சென்று வாந்தி எடுத்தாள் மூச்சு வாங்க ஆரம்பித்தது மயக்கம் வரும் போல இருக்க தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு வந்து அமர்ந்தவள் தன் எதிரே சுவற்றில் தொங்கி கொண்டிருந்த காலண்டரில் தேதியை பார்க்க சரியாக இரண்டு மாதங்கள் முடித்திருந்தது.


தன் மனதில் கணக்கிட்டவள் இதை எப்படி தன் பெற்றோரிடம் சொல்வது என்று தயங்கி அவர்களிடம் இருந்து மறைத்துவிட்டாள்.


ஏனோ அவளுக்கு தன் குழந்தை மட்டுமே துணை என்று ஆகி போனது அவன் இல்லை என்றாள் எனக்கு என்ன என் குழந்தை போதும் என்று வாழ ஆரம்பித்தாள்.


எவ்வளவு நாள் தான் மறைக்க முடியும் ஒரு நாள் வீட்டில் சாப்பிட்டு கொண்டே இருக்கும் போது கண்ணகிக்கு உமட்டிக் கொண்டு வர வெளியே ஓடியவளை பார்த்த குருவம்மாளுக்கு சந்தேகம் வர அவள் அருகில் சென்றவர் லேசாக மேடிட்டு இருந்த வயிற்றை பார்த்தே கண்டுபிடித்து விட்டார் தன் மகள் கருவுற்று இருக்கிறாள் என்பதை

சுப்புரமணியை அழைத்து நடந்தவற்றை கூற.


இந்த குழந்தை வேண்டாம் என்று தன் தந்தை எவ்வளவு கூறியும் கேட்காமல் தான் இந்த குழந்தையை பெற்று தான் தீருவேன் என்று கண்ணகி அடம்பிடிக்க இறுதியாக சுப்பிரமணி தான் விட்டுக் கொடுத்திருந்தார்.


அவள் மேடிட்ட வயிற்றை பார்த்த ஊரார் என்ன கேலி செய்தாலும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாள் கண்ணகி.


ஆறு மாதங்கள் கழித்து…


மெல்ல கண் திறந்தான் ஆரோன்

தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்று சுற்றி முற்றி பார்த்தான் மருத்துவமனையின் ஒரு அறையில் தலையில் கட்டுடன் படுத்திருக்க தன் அருகில் நின்றிருந்த செவிலி பெண்ணை பார்த்து “சிஸ்டர் எனக்கு என்னாச்சி” என்க

அவனை பார்த்த அந்த பெண்ணோ வெளியே சென்று உடனே மருத்துவரை அழைத்து வந்தாள்.


“டாக்டர் அவருக்கு நினைவு வந்துருச்சு” என்க


மருத்துவர் வந்து அவனை பரிசோதிக்க “டாக்டர் எனக்கு என்னாச்சி” என்று கேட்க அவர் பதில் கூறாமல் இருக்க கோபத்தில் தன் அருகே இருந்த கண்ணாடி பாட்டிலை கீழே தள்ளி சண்டையிட ஆரம்பித்தான்.


“ரிலாக்ஸ் ஆரோன் சார்” என்று அவனை சமாதானம் செய்தவர்

“நீங்க ஆக்ஸிடென்ட் ஆகி இங்க வந்து கொஞ்ச நாளா அட்மிட் ஆகி இருக்கிங்க” என்க

“கொஞ்ச நாள்னா எவ்வளவு நாளா” என்றான்.


“ஆறு மாசமா நீங்க கோமாவில் தான் இருந்திங்க இப்போ தான் உங்களுக்கு நினைவு வந்திருக்கு”

“ஓ மை காட்” என்றவன் பக்கத்தில் இருந்த கண்ணாடியை எடுத்து தன் முகத்தை பார்க்க தாடியுடன் முகமெல்லாம் சோர்ந்து தலையில் வெட்டு தழும்புடன் இருக்க அவனை பார்க்க பிடிக்காமல் கண்ணாடியை தூக்கி எறிந்தான்.


“என்னை இப்போ வெளியே அனுப்புங்க நான் போகனும்” என்று கூறி ரகளை செய்ய ஆரம்பிக்க மயக்க ஊசியை எடுத்து செலுத்திய மருத்துவர்

வில்லியம்க்கு விஷயத்தை கூற அவரும் அங்கே ஓடி வந்தார்.


அவன் மயக்கம் தெளியும் வரை காத்திருந்தவர் “ஆரோன்” என்க

“டாட் நான் உடனே உத்தமபாளையம் போகனும்” என்றவனை பார்த்தவர்

“ஆரு நீ கொஞ்ச நாள் ரெஸ்ட் எடுத்தே ஆகனும்”

“நோ டாட் பிளீஸ் இங்கே இருந்தா என் தலையே வெடிச்சிரும் போல இருக்கு நான் போகனும்” என்க

“எதுக்கு அங்கே போகனும்?” என்று வில்லியம் கேட்க

“நான் பிறகு சொல்றேன் என்னை கூட்டிட்டு போங்க” என்று பிடிவாதம் பிடிக்க மருத்துவரிடம் விசாரித்து விட்டு அவனை உத்தமபாளையம் அழைத்து சென்றார் வில்லியம்.


வரும் வழியெல்லாம் தன்னவளின் நினைவை மட்டும்

அசை போட்டுக் கொண்டு வந்தான் ஆரோன் ‘அவள் தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டே காரில் சென்று கொண்டு இருந்தான்.



தொடரும்….
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 15


உத்தமபாளையம்


ஊரின் உள்ளே இவர்களின் கார் நுழையும் போதே

ஊர் மக்கள் “யார் வீட்டுக்கு இந்த கார் போகுது” என்று தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்து கொண்டிருக்க

நேரே சென்ற கார் ஆரோன் இவ்வளவு நாள் தங்கி இருந்த வீட்டின் வாசலில் நின்றது.


வீடு பூட்டி இருப்பதை பார்த்தவன் உடனே எதிர் வீட்டை பார்க்க அது திறந்து இருப்பதை பார்த்தான் இறங்கி அந்த வீட்டின் உள்ளே ஓடினான் அவன் பின்னே “ஆரு எங்கே போற” என்று கேட்டுக் கொண்டே வில்லியம் வர உள்ளே சென்றவன் “கண்ணகி கண்ணகி” என்று கத்திக் கொண்டே ஒவ்வொரு அறையாக தேட கல்லூரிக்கு புடவை கட்டி கிளம்பி கொண்டு இருந்த கண்ணகி ஆரோனை பார்த்தாள்

பல நாள் மழிக்கப்படாத தாடியுடன் நெற்றியில் தழும்புடன் யாரோ போல் இருந்தவனை பார்த்து உறைந்து போய் நின்றுவிட்டாள்.


குருவம்மாள் சத்தம் கேட்டு வந்து ஆரோனை பார்த்தவர் “பாவி நீ எங்கே டா இங்கே வந்த” என்று அவனை அடிக்க கையை ஓங்கி கொண்டு வர அவர் கையை பிடித்து தடுத்தவன் “நான் கண்ணகியை பார்க்க தான் வந்தேன்” என்றான் அவரை முறைத்து கொண்டே.


அவரிடம் பேசிக் கொண்டு இருந்தாலும் கண்கள் தன் மனைவியின் மீது நிலைக்குத்தி நின்றது மேடிட்டு இருந்த வயிற்றை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டே அவள் அருகில் வந்தவன் “இது என்னோட பேபி தான” என்று அவள் வயிற்றை சுட்டி காட்டி கேட்க.


அவள் எதுவும் புரியாமல் அவனை பார்த்த அதிர்ச்சியில் நின்றிருக்க

பின் அவன் என்ன கேட்டான் என்பது விளங்க கண்கள் கலங்க “இது என்னோட குழந்தை உங்க குழந்தை இல்லை” என்று அவள் கூறி முடிக்கும் முன் இடுப்பில் சுரீரென்று யாரோ அவளை அடித்தை போல வலி எடுக்க “அம்மா” என்று வலி தாங்க முடியாமல் கதறி கொண்டே தடுமாறி கீழே விழ போக அவளை பிடித்து கொண்டான் ஆரோன்.


“அம்மா வலிக்குது” என்று அவள் வயிற்றை பிடித்து கொண்டு கதற அவளுக்கு பிரசவ வலி வந்துவிட்டது என்பதை புரிந்து கொண்ட ஆரோன்

அவளை தன் கையில் தூக்கிக் கொண்ட வெளியே நடக்க ஆரம்பித்தான்

“டேய் என் மகள எங்கே டா தூக்கிட்டு போற” என்று குருவம்மாள் அவன் பின்னே கத்திக் கொண்டே ஓடி வர

இதையெல்லாம் பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்த வில்லியம்க்கு தன் மகன் எதற்க்கு இங்கே வர வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினான் என்பது இப்போது தான் விளங்கியது.


அவளை காரின் பின் சீட்டில் படுக்க வைத்து உள்ளே ஏறியவன்

“வாங்க டாட் நீங்களும் வாங்க” என்று வில்லியம் குருவம்மாளையும் அழைக்க அவர்களும் அவனுடன் காரில் ஏறிக் கொண்டனர்.


“டிரைவர் ஹாஸ்பிட்டல் போ” என்க அவனும் விரைவாக வண்டியை செலுத்தினான் இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்த ஊர் மக்கள் “கண்ணகி புருஷன் வந்துட்டாரு போல” என்று பேசிக் கொண்டே நின்றிருந்தனர்.


“ரிலாக்ஸ் பேபி உனக்கு ஒன்னும் இல்லை” என்று அவளின் கை பிடித்து சமாதானப்படுத்தி கொண்டே வந்தான் ஆரோன்

உள்ளுக்குள் அவனும் பயந்து கொண்டு தான் இருந்தான்

அதை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி கொண்டே வந்தான்

அவளோ வலி தாங்க முடியாமல்

தன் கீழ் உதட்டை கடித்து வலியை அடக்கிக் கொண்டே அவன் கையை கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டாள்.


கண்ணகியை நேரே மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்ல மருத்துவர் இது பிரசவ வலி தான் என்று உறுதி செய்துவிட்டு அவளை அவசர சிகிச்சை பிரிவில் அனுமதித்தார்.


வெளியே ஆரோன் வியர்வை வடிய பதட்டத்தில் இங்கும் அங்கும் நடந்து கொண்டு இருந்தான் வில்லியம் அவனை ஆச்சரியமாக பார்த்து கொண்டிருந்தார் எதற்க்கும் கலங்காது பதட்டப்படாமல் இருக்கும் தன் மகன் இன்று இவ்வளவு பதட்டத்துடன் இருக்கிறான் என்பதை ஆச்சரியமாக பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்தார்.


சுப்புரமணி விஷயம் கேள்விப்பட்டு பதறி அடித்து கொண்டு மருத்துவமனைக்கு ஓடி வந்திருந்தார் நேரே ஆரோனிடம் சென்றவர் “என் மகள என்னடா பண்ணுன பாவி” என்று அவன் சட்டையை பிடிக்க அவரை தடுத்து நிறுத்தினார் வில்லியம்.


“என்னங்க நம்ம பொண்ணுக்கு பிரசவ வலி வந்துருச்சு இவங்க தான் கூட்டிட்டு வந்தாங்க” என்று குருவம்மாள் பதட்டத்துடன் கூற தன் கோபத்தை அடக்கி கொண்டு அமைதியாக நின்றார் சுப்புரமணி.


“என் மகள் நல்லபடியா வெளியே வரட்டும் பிறகு இருக்கு உனக்கு” என்று ஆரோனை பார்த்து மிரட்டியவர் தன் மகளுக்காக காத்திருந்தார்.


அடுத்த இரண்டு மணி நேரமும் இதே பதட்டத்துடன் கழிய அறையின் உள்ளே இருந்து குழந்தையின் அழு குரல் கேட்க அந்த சத்தத்தை கேட்ட ஆரோனின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வந்தது செவிலி பெண் குழந்தையோடு வெளியே வர குருவம்மாள் சென்று வாங்குவதற்க்காக போக அவருக்கு முன்பாக ஆரோன் சென்று குழந்தையை தன் கையில் வாங்கினான் “பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கு சார்” என்று அந்த செவிலி பெண் கூற

அந்த பிஞ்சு புதையலை தன் கையில் வைத்து கண்கள் கலங்க பார்த்து கொண்டிருந்தான்.


அவன் அருகில் வந்த வில்லியம் “என் கிட்ட கொடு என்னோட பேத்திய” என்று அவனிடம் இருந்து வாங்க குழந்தை ஆரோனின் நிறத்தில் அவனையே உரித்து வைத்து பிறந்து இருந்தாள்.


“என் குட்டி கண்ணம்மாவா நீங்க தாத்தா பாருங்க” என்று வில்லியம் குழந்தையை வாங்கி கொஞ்சுவதை பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்தனர் கண்ணகியின் பெற்றோர்.


இவர்களிடம் குழந்தையை காட்டி விட்டு மீண்டும் குழந்தையை தூக்கி கொண்டு செவிலி பெண் உள்ளே செல்ல போக “அம்மாடி ஒரு நிமிஷம்” என்று அழைத்த வில்லியம் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த பணத்தை எடுத்து எண்ணி கூட பார்க்காமல் அவர் கையில் கொடுத்தார்

“என்ன சார் இது வேண்டாம்” என்று அந்த செவிலி பெண் மறுக்க “என்னோட அன்பளிப்பு வைச்சிக்கோங்க மா” என்று அவர் கொடுத்து அனுப்பினார்.


சுப்பிரமணியும் குருவம்மாளும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.


அடுத்த ஒரு மணிநேரம் கழித்து

கண்ணகியை அறைக்கு மாற்றி சென்று பார்க்கலாம் என்று கூற

ஆரோன் தான் முதல் ஆளாக உள்ளே சென்றான் அவள் அருகில் சென்றவன் கையை பிடித்து கொண்டு கண்கள் கலங்க “என்னை மன்னிச்சிடு” என்க.


அவன் கையில் இருந்த தன் கையை தட்டிவிட்டாள் கண்ணகி

அவளின் உதாசினத்தில் ஆரோனின் முகம் சோர்ந்துவிட்டது “என்ன மன்னிக்கவே மாட்டியா” என்க

எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தவளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கரை புரண்டு ஓடியது.


அறையின் உள்ளே வந்த கண்ணகியின் பெற்றோர் “இவ்வளவு நாள் எங்கே போன இப்போ வந்து அப்பனும் மகனும் ரொம்ப உரிமை கொண்டாடுறிங்க” என்றார் சுப்புரமணி.


“அவனுக்கு ஆக்ஸிடென்ட் ஆகி இவ்வளவு நாள் கோமாவில் இருந்தான்” என்று வில்லியம் கூற “நல்லா கதை சொல்றிங்க அப்பனும் மகனும் இன்னொருத்தியை கல்யாணம் பண்ணுனியே அவள் கூட குடும்பம் நடத்த வேண்டி தான” என்க

அதற்க்கும் “அந்த கல்யாணம் நின்னு போச்சிங்க” என்று வில்லியமே பதில் கூறினார்.


நேரே கண்ணகியின் அருகில்

சென்றவர் “அம்மாடி என் பையன் இன்னைக்கு குடும்பம் குழந்தை குட்டின்னு இருக்குறதை பார்க்கும் போது எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா

எல்லாத்துக்கும் காரணம் நீ தான் ரொம்ப நன்றி மா

நீ எதுக்காக அவன் மேல கோவமா இருக்கன்னு தெரியல ஆனால் அவன் அங்கே வந்து ஒரு நாள் கூட உன்னை பற்றி நினைக்காத நாளே இல்லை

தயவு செஞ்சி அவனை மன்னிச்சு ஏத்துக்கோ மா” என்றார் வில்லியம்

மிகப் பெரிய செல்வந்தர் தன் மகன் வாழ்க்கைக்காக சாதாரண ஒரு பெண்ணிடம் யாசகம் கேட்டு நின்று கொண்டிருந்தார்.


வில்லியம் ஆரோன் அங்கே வந்த நாளில் இருந்து தன் மகனை கவனித்துக் கொண்டு தான் இருந்தார் ஏதோ பிரச்சனை என்று நினைத்தவருக்கு இன்று தான் புரிந்தது அவன் பிரச்சனைக்கு காரணம் என்னவென்று.


கண்ணகி எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்க.


அங்கே வந்த செவிலி பெண்

“என்ன சார் இத்தனை பேர் இருக்கிங்க எல்லாரும் வெளியே போங்க” என்று அனுப்பி வைக்க

ஆரோன் கண்ணகியை பார்த்து கொண்டே சென்றான்.


இந்த முறை கண்ணகி அவனை திரும்பி கூட பார்க்காமல் தலை குனிந்து அமர்ந்து இருந்தாள்.



தொடரும்…..
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 16


தலை குனிந்து அமர்ந்து இருந்தவளின் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது குழந்தை பிறந்ததில் உடல் வலி ஒரு புறம் இருக்க

மனவலி ஒரு புறம் என அவளை பாடாய் படுத்தியது இவள் அழுவதை பார்த்த அவளின் பொன்மகளும் வருத்தப்பட்டாளோ என்னவோ வீலென்று அழ ஆரம்பிக்க அதை பார்த்த செவிலி பெண் குழந்தையை தூக்கி பால் புகட்ட அவள் கையில் கொடுக்க அவள் எப்படி கொடுப்பது என்று தெரியாமல் திணறும் போது அவளுக்கு உதவி செய்துவிட்டு வெளியே சென்றார்.


குழந்தையை கையில் வைத்திருந்தவளுக்கு தன் மகளை பார்க்க பார்க்க தன்னவன் நினைவே வந்து தொலைத்தது அச்சு அசல் அவன் நிறத்தில் அவன் முக வடிவில் தன்னவனின் தொப்புளின் கீழே இருக்கும் அதே பெரிய கருப்பு நிற மச்சத்துடன் பிறந்திருந்தாள் அந்த இளவரசி.


தன் மகளை பார்க்கும் போதெல்லாம் தலைவன் கூறிய வார்த்தைகள் மட்டுமே அவள் மனதில் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது ‘என்னை விபச்*** நினைச்சிருப்பானோ பணம் வேணும்மான்னு

அப்போ கேட்டானே இப்போ மட்டும் எப்படி வந்தது இந்த திடீர் பாசம்’ என்று மனதில் நினைத்து மருகி கொண்டு இருந்தாள்.


ஒவ்வொரு முறையும் ஊரார் அவளை இழிவாக பேசும் போது துணை நிற்காத கணவன்

மசக்கையில் வாந்தி எடுத்து அவஸ்தை படும் போது தலையை பிடித்து ஆறுதல் கூற கூட இல்லாத கணவன்

இன்று திடீரென வந்து பாச மழை பொழிந்தாள் எந்த பெண்ணால் தான் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்.


வெளியே வந்த ஆரோனின் மனதில் அப்படி ஒரு வலி குற்ற உணர்ச்சியில் கூனி குறுகி போய் நின்றிருந்தான் தான் செய்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை இன்று தான் உணர்கிறான்.


“எல்லாம் சரி ஆகிடும் ஆரு” என்று வில்லியம் அவனுக்கு ஆறுதல் கூறிக் கொண்டு நின்றிருந்தார்.


அந்த நேரம் கையில் பழக் கூடையுடன் வந்து சேர்ந்தான் வீரவேலு “மாமா” என்று கூறி கொண்டே

அவனை பார்த்த வில்லியம் ‘யார் இந்த கோமாளி’ என்று மனதில் நினைக்க

“நீ எங்கே டா இங்கே என் பொண்ணு வாழ்க்கைய கெடுத்துட்டு எதுக்கு டா இங்கே வந்த” என்று கோபத்தில் கத்தினார் சுப்புரமணி.


“என்ன மாமா என்னை மன்னிச்சிடு உன் பேரப்பிள்ளையை தான் பார்க்க வந்தேன் அட சகல நீங்க இங்கே தான் இருக்கிங்களா வாழ்த்துக்கள் அப்பா ஆகிட்டிங்க

ஊரே உங்களை பற்றி தான் பேசுது” என்று சிரித்துக் கொண்டே கூற ஆரோன் அவனை வெறி கொண்டு வெட்டவா குத்தவா என்பதை போல பார்த்து வைக்க உடனே வீரவேலு அமைதியாகி “சகல ஏதோ கோவத்துல இருக்கிங்க போல இந்தாங்க எனக்கு வேற சோளி கிடக்கு நான் வாரேன்” என்று கூறி பழக் கூடையை அங்கேயே வைத்து விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு விரைவாக சென்றுவிட்டான்.


வீரவேலுக்கு ஆரோனை பார்தது பயம் அவன் யார் என்று தெரிந்ததில் இருந்து

பயந்து கொண்டே இருந்தவன் இன்று சமாதானம் பேச தான் வந்திருந்தான் அவன் முறைப்பதை பார்த்து எதற்கு வம்பு என்று கிளம்பிவிட்டான்.


குருவம்மாள் சுப்புரமணியை பார்த்து “என்னங்க இங்கே வாங்க கொஞ்சம்” என்று தனியே அவரை அழைக்க

“என்ன டி” என்றவர்

அவருடன் செல்ல

“என்னங்க நான் சொல்றேன்னு கோவப்படாதிங்க மாப்பிள்ளை வந்துட்டாருல்ல நம்ம பொண்ணு இனியாவது குடும்பம் குழந்தை குட்டின்னு வாழட்டும் எவ்வளவு நாள் தான் அவள் தனியா இருக்க முடியும்” என்க

சிறிது நேரம் யோசனையுடன் அமைதியாக இருந்த சுப்புரமணி

“இல்லை டி இருந்தாலும் அவன் நம்ம பொண்ண தனியா விட்டுட்டு போய்ருக்கான்” என்று ஏதோ சொல்ல வர

“காலம் முழுக்க உங்க பொண்ணை உங்க கூடயே வைச்சிக்க முடியுமா சொல்லுங்க புருஷன் பொண்டாட்டின்னா சண்டை வர தான் செய்யும் நீங்க என் கூட போடாத சண்டையா” என்று கேட்க

“ஆமா நீ சொல்றதும் சரி தான்” என்க

“நீங்க எதுவும் சொல்லாதிங்க

அவளே சமாதானமாகி போய் குடும்பம் நடத்துற வழிய பார்க்கட்டும்” என்றார்

அவரும் சரி என தலையாட்டி விட்டு வந்து நின்று கொண்டார்.


எப்படியோ தன் மகள் அவள் கணவனுடன் நல்லபடியாக வாழ்ந்தாள் போதும்

என்று நினைத்தனர் அவளின் பெற்றோர்.


அடுத்த வந்த நாட்கள் ஆரோன் பேச முயற்சி செய்வதும் அவள் அவனை ஒதுக்குவதுமாக கழிந்தது.


தன் வேலை தொழில் எதுவும் இப்போதைக்கு அவன் கருத்தில்

இல்லை மகள் மனைவி மட்டுமே போதும் என்று மருத்துவமனையிலேயே இருந்தான்.


அன்றும் அப்படித்தான் குருவம்மாள் சாப்பாடு எடுத்து வர வீட்டிற்கு சென்று விட ஆரோன் கண்ணகியின் படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து இருந்தான்.


அந்த நேரம் அவன் மகள் பசிக்கு அழ அவளை மெல்ல கையில் தூக்கியவன் கண்ணகியிடம் கொடுக்க அவளும் வாங்கி கொண்டாள்

குழந்தையை கொடுத்துவிட்டு அவன் மீண்டும் அங்கேயே அமர்ந்து இருக்க

அவன் முன் பால் புகட்ட அவளுக்கு சங்கடமாக இருக்க அப்படியே அமர்ந்து இருந்தாள்.


“குழந்தை அழறா ஃபிட் பண்ணு டி” என்க அவள் எதுவும் பேசாமல் இருக்க குழந்தை இன்னும் சத்தத்துடன் அழ ஆரம்பிக்க “ஏய் உன் கிட்ட தான் சொல்லிட்டு இருக்கேன்” என்றான் அவன் கோவத்துடன்

“நீங்க வெளியே போங்க” என்றாள் அவள் தலையை குனிந்து கொண்டே

“வாட் நான் உன் ஹஸ்பண்ட் தான” என்றான் அவள் எதுவும் கூறாமல் அப்படியே அமர்ந்து இருக்க கோவத்துடன் தான் அமர்ந்து இருந்த இருக்கையை காலால் எட்டி உதைத்து விட்டு வெளியே சென்றான்.


வெளியே வந்தவன் ‘என்னை பற்றி என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கா இவள்’ என்று மனதில் புலம்பிக் கொண்டே தலையில் கை வைத்து இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டான்.


ஆரோனுக்கு பொருமை என்பதே சுத்தமாக கிடையாது அவன் தன் பொறுமையை இழுத்து பிடித்து கொண்டு தன் மகள் மனைவி வேண்டும் என்று இங்கே வந்திருக்கிறான் ஆனால் அவன் மனைவியோ அவன் பொறுமையை சோதிப்பதிலேயே குறியாக இருந்தாள்.


ஒருவன் எவ்வளவு கோபக்காரனாகவும் வீம்புக்காரனாகவும் இருந்தாலும்

அவனையும் இந்த காதல்

தன் காதலியிடம் மண்டியிட வைத்து அழகு பார்க்கும் காதல் மொழி பேச வைக்கும்.


இதில் ஆரோன் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன அவன் பொறுமை இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு நீடிக்கும் என்பதை பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.


அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களில்

கண்ணகியை டிஸ்சார்ஜ் செய்து வீட்டிற்க்கு அனுப்பி வைக்க

ஆரோனும் அவளுடன் அவள் வீட்டிற்க்கு வந்தான்.


குருவம்மாள் குழந்தையுடன் இருரையும் ஜோடியாக வீட்டின் வெளியே நிற்க வைத்து ஆலம் சுற்றி உள்ளே அழைத்து சென்றார்.


வில்லியம் தன் பேத்திக்கு வைர வளையல் தங்க கொலுசு என அவளுக்கு தேவையான அனைத்தையும் தங்கம் மற்றும் வைரத்தில் வாங்கி வந்திருந்தார்

அன்று முழுவதும் அவளின் பொக்கை வாய் சிரிப்பை பார்த்து பார்த்து மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்.


பேத்தியுடன் நேரத்தை செலவிட்டு விட்டு

இருவரும் இங்கேயே இருந்தால் சரி வராது என்று நினைத்தவர் தன் தொழிலை கவனிக்க அன்று இரவு சென்னைக்கு கிளம்பிவிட்டார்.


பகலில் நேரம் போனது தெரியாமல் மகளுடன் ஒட்டிக் கொண்டே சுற்றிக் கொண்டு இருந்த ஆரோன் இரவு வர கண்ணகி தன் அறையில் சென்று படுக்க போக அவனும் அவள் பின்னே செல்ல “மாப்பிள்ளை” என்று குருவம்மாள் அவனை அழைத்தார்

“வாட் ஆன்ட்டி” என்றவனை பார்த்து “நீங்க இங்கே படுத்துக்கோங்க நான் கண்ணகி குழந்தை கூட துணைக்கு இருந்துக்குறேன்” என்று கூற

“பரவாயில்லை நானே பார்த்துக்கிறேன்” என்று கூறி உள்ளே சென்று கதவை தாழிட்டுவிட்டான்.


தொடரும்….
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 17


ஆரோன் கதவடைத்து விட்டு சென்றவுடன் வெளியே குருவம்மாள் நின்றிருக்க

அவர் அருகில் வந்த சுப்புரமணி

“அவரு பார்த்துப்பாரு நீ வா வந்து தூங்கு” என்று கூற அவரும் சரி என தலையாட்டி விட்டு அவருடன் சென்றார்.


கதவை தாழிடும் சத்தம் கேட்டு கண் விழித்து பார்த்த கண்ணகி ஆரோன் உள்ளே வர அவனை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டே படுத்திருந்தாள்.


மெல்ல அவள் அருகில் வந்தவன்

குனிந்து அவள் கன்னத்தில் அழுத்தமாக தன் எச்சில் முத்தத்தை பதித்தான்

கண்ணகி அவனை பார்த்து முறைக்க “உனக்கு வேண்டாமா அப்போ திரும்ப கொடுத்திரு” என்க அவள் அவனை எரிப்பதை போல பார்த்து வைக்க அதை எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் குழந்தையின் உறக்கம் கலையா வண்ணம் தன் மகளின் இரு பட்டு கன்னத்திலும் முத்தமிட்டு வந்து படுக்கையின் மறுபுறம் படுத்துக் கொண்டான்.


கண்ணகி அவனை முறைத்து கொண்டே உடல் அசதியில் உறங்கிவிட்டாள் நடு இரவில் குழந்தை விழித்து அழ ஆரம்பிக்க கண்ணகி எழுந்து அவளுக்கு பாலை புகட்டி விட்டு குழந்தையை கையில் வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்து இருந்தாள்

உடல் வலியில் உட்கார கூட முடியாமல் அவஸ்தை பட்டு கொண்டு இருந்தவள்

திரும்பி தன் மறுபுறம் படுத்திருந்த கணவனை பார்க்க கண்ணகிக்கு கோபம் பொங்கியது.


‘இவரு மட்டும் எப்படி தூங்கலாம்’ என்று மனதில் நினைத்தவள்

பக்கத்தில் இருந்த தண்ணீர் சொம்பை தூக்கி வேகமாக தரையில் போட்டாள்.


அந்த சத்தத்தில் அலறி அடித்து எழுந்த ஆரோன் “என்னாச்சி” என்று கண்ணகியை பார்த்து கேட்க அவள் எதுவும் பேசாமல் தன் மடியில் இருந்த மகளை கணவனின் கையில் கொடுத்து விட்டு படுத்து உறங்க ஆரம்பித்தாள்.


அவன் மகளோ உறங்காமல்

கண்களை விரித்து தன் தந்தையை பார்த்து கொண்டே இருந்தாள்.


அன்று இரவு முழுவதும் தன் மகளை கையில் வைத்து கவனித்து கொண்ட ஆரோன் விடியும் வேளையில் அவள் உறங்க ஆரம்பித்த பின் தான் உறங்கினான்.


அதிகாலை பொழுது விடிய எப்போதும் போல் குருவம்மாள் வாசல் தெளித்து கோலம் போட்டவர் தொலைக்காட்சியில் செய்தியை வைத்து விட்டு வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தார்

மெல்ல கண்விழித்த கண்ணகி தன் பக்கத்தில் இருந்த ஆரோனை பார்த்தாள்

தன் மகளின் மேல் கையை அணைத்தார் போன்று போட்டு கொண்டு குப்புற படுத்து உறங்கி கொண்டிருந்தான் அவன் மகளும் தந்தையுடன் அமைதியாக படுத்து உறங்கி கொண்டிருந்தாள்.


அதை பார்த்து கொண்டே எழுந்து சென்றவள் தன் காலை கடமைகளை முடித்து விட்டு வந்து தன் அன்னை கொடுத்த காபியை கையில் வைத்து கொண்டே தொலைக்காட்சியை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.


அந்த நேரம் ஆரோனும் அறையில் இருந்து வெளியே வர குருவம்மாள் கையில் காபியுடன் வந்து “மாப்பிள்ளை இந்தாங்க” என்று கொடுத்துவிட்டு சென்றார்.


தொலைக்காட்சியை பார்த்து கொண்டே காபியை பருகிய ஆரோன் அதில் வந்த செய்தியை பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தான்

“பிரபல தொழிலதிபர் வில்லியமின் மகன் ஆரோன் வில்லியமிற்க்கு ஒரு சாதாரண கிராமத்து பெண்ணுடன் ரகசிய திருமணம் ஆனதாக கூறப்படுகிறது மேலும் இந்த செய்தி சமூக வலை தளங்களில் பரவி வருகிறது அது மட்டும் இன்றி இவர் திருமணத்திற்க்கு முன்பே பல பெண்களுடன் தொடர்பில் இருந்ததாகவும் இப்போது அவர் தன் மனைவியையும் கைவிட்டு விட்டதாக கூறப்படுகிறது” என்று அவன் மற்ற பெண்களுடன் இருந்த புகைப்படங்கள் செய்தியில் ஒளிப்பரப்பானது.


இந்த செய்தியை ஊடகங்களுக்கு ஸ்டீபன் தான் கொடுத்திருந்தார் தன் மகளை ஆரோன் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை என்ற கோபத்தில் இவ்வாறு செய்திருந்தார்.


ஆரோன் மற்ற பெண்களுடன் அரைகுறை ஆடையுடன் மது கிண்ணத்துடன் கூத்தடித்த புகைப்படங்களை பார்த்த கண்ணகியின் கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்தது தனக்கு கணவனாக வருபவன் தனக்கு மட்டுமே கணவனாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவளுக்கு அதை பார்க்க பார்க்க வேதனையாக இருந்தது அழுகையை அடக்கி கொண்டு அறையின் உள்ளே ஓடினாள்.


அவள் பின்னே வந்த ஆரோன் “கண்ணகி அதெல்லாம் முன்னாடி எடுத்த போட்டோஸ்

இப்போ என் வாழ்க்கையில் நீயும் பாப்பாவும் மட்டும் தான் இருக்கிங்க” என்று அவன் கூற கண்ணகி கோபத்தில் தன் கையில் இருந்த காபியை அவன் முகத்தில் விசிறியடித்து விட்டாள்.


ஆரோன் கோபம் கொப்பளிக்க நின்றிருந்தான் தன் சட்டையில் கரை பட்டாள் கூட பொறுத்து கொள்ளாதவன் தன் முகத்தில் காபியை ஊற்றினாள் சும்மா இருப்பானா என்ன அவனும் பதிலுக்கு அவள் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்துவிட்டான்.


அவளோ கன்னத்தில் கையை வைத்து கொண்டு கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கரை புரண்டு ஓட அவனை முறைத்துக் கொண்டே நின்றிருந்தாள்.




பின் தான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று சுதாரித்தவன் “என்னை மன்னிச்சிடு டி ஏதோ கோபத்தில்” என்று கூறியவன் அவள் கையை பிடிக்க போக அவனிடமிருந்து விலகி “என்னை தொடாதிங்க” என்று அழுது கொண்டே கூறினாள்.


“ஏன் நான் உன்னை தொட கூடாதா நான் உன் புருஷன் தான” என்றான் அவன் பதிலுக்கு கோபத்துடன் “எனக்கு மட்டும் புருஷனா இருந்தா பரவாயில்லை நீங்க ஊருக்கே புருஷனால்ல இருக்கிங்க” என்க

“நான் தான் சொன்னனே அதெல்லாம் நான் உன்னை பார்க்குறதுக்கு முன்னாடி எடுத்த போட்டோஸ் பிளீஸ் என்னை நம்பு டி” என்றான்.


“நீங்க எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் எனக்கு உங்களை பார்க்கவே பிடிக்கல என்னையும் என் பொண்ணையும் நிம்மதியா வாழ விடுங்க அது போதும்” என்று கை எடுத்து கும்பிட.


“நான் முன்ன மாறி இல்லை டி

நீ என்னைக்கு என்னோட வாழ்க்கையில் வந்தியோ அன்னையில் இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் நான் உன் கூட மட்டும் தான் இருக்கேன்

இது தான் உண்மை” என்க

“சரி அதுக்கு இப்போ என்ன பண்ணனும் என் புருஷன் பொம்பள பொறுக்கி இல்லை நல்லவர்ன்னு ஊரெல்லாம் போய் சொல்லிட்டு வரவா எத்தனை பேர் கிட்ட சொல்ல முடியும்” என்றாள் தேம்பி கொண்டே.


“என்னை புரிஞ்சிக்கவே மாட்டியா டி இதுக்கு மேலையும் உன் கிட்ட பேசி எந்த பயனும் இல்லை

நான் கிளம்புறேன் இனி உன்னை எப்பவும் தொல்லை பண்ண மாட்டேன் உனக்கா‌ ‌என்னைக்கு என் கூட‌ வாழனும்ன்னு தோனுதோ அப்போ வா” என்றவன் சட்டையை மாற்றி அந்த வீட்டை விட்டு கிளம்பிவிட்டான்.


சென்னைக்கு கிளம்பி சென்றிருந்தான்.


அவன் சென்றவுடன் கண்ணகி தரையில் அமர்ந்து அழ ஆரம்பித்திருந்தாள்.


பாவம் அவளும் எத்தனை வலியை தான் பொறுத்துக் கொள்வாள் அதனால் தான் இன்று பொங்கி எழுந்து விட்டாள் தலைவனும் தலைவியும் ஒன்று சேர்வார்களா என்று பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.


தொடரும்…..
 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 18


ஆரோனின் கார் நெடுஞ்சாலையில் காற்றை கிழித்து கொண்டு சீறி பாய்ந்து கொண்டு இருந்தது

அவன் மனதில் எரிமலையே வெடித்து சிதறி கொண்டு இருந்தது ‘என் தகுதி என்ன இவள் கிட்ட எல்லாம் நானா இறங்கி போனா இப்படி தான் பேசுவா’ என்று தனது மனைவியை மனதில் திட்டிக் கொண்டே காரை செலுத்தி கொண்டிருந்தான்.


நேரே தன் வீட்டிற்க்கு சென்றவன் வேக நடையுடன் மாடிப்படியில் ஏறி தனது அறைக்கு செல்ல போக “ஆரு எப்போ வந்த?” என்று வில்லியம் கேட்க “இப்போ தான் டாட் எனக்கு டயர்டா இருக்கு பிறகு பேசலாமா” என்றவன் தன் அறைக்குள் சென்றான்

அங்கே குளிர்சாதன பெட்டியில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்த மது பாட்டில் ஒன்றை எடுத்தவன் முழுவதுமாக தன் வாயில் ஊற்றி பருகினான் அப்படியே உடை கூட மாற்ற தோன்றாமல் படுக்கையில் விழுந்தான்.


கீழே நின்றிருந்த வில்லியம்

மேலே சென்ற தன் மகனையே பார்த்து கொண்டு ‘தன் மகன் மனைவி மற்றும் குழந்தை இல்லாமல் தனியாக வந்திருக்கிறான்’ என்று சந்தேகத்துடன் நினைத்து கொண்டு நின்றிருந்தார்.


இங்கே சமயலறையில் இருந்து வெளியே வந்த குருவம்மாள் தன் மகளையும் அவளுடன் சண்டை போட்டு செல்லும் அவள் கணவனையும் பார்த்தவருக்கு இருவருக்குள்ளும் ஏதோ சண்டை என்பது தெளிவாக புரிந்தது.


கணவன் மனைவியின் சண்டையில் தான் எதுவும் பேசக்கூடாது என்று அமைதியாக நின்று கொண்டார்.


ஆரோன் கண்ணகியை விட்டுச் சென்று சரியாக இரண்டு நாட்கள் முடிந்திருந்தது

கண்ணகியின் கணவன் அவளை விட்டு பிரிந்துவிட்டான் என்ற செய்தி ஊரெல்லாம் பரவ ஆரம்பித்தது ஊர் மக்கள் அதற்க்குள் கண் காது மூக்கு என்று கதை திரித்து பேச ஆரம்பித்து இருந்தனர்.


குருவம்மாளும் பொறுத்து பொறுத்து பார்த்தவர் தன் மகளை இப்படியே விட்டாள் சரி வராது என்று மனதில் நினைத்தவர் தான் எதாவது செய்தே ஆக வேண்டும் என்று மனதில் நினைத்து கொண்டார்.


அடுத்து வந்த நாட்களில் தனது மகள் சோர்ந்தே இருப்பதை பார்த்தவருக்கு அவளுக்கு கணவன் நினைவு வந்துவிட்டதை அறிந்து கொண்டவர் ‘இது தான் சமயம்’

என்று மனதில் நினைத்தவர்

கண்ணகியின் வரவிற்க்காக காத்திருந்தார் அவள் வருவதை பார்த்தவர் வேண்டுமென்றே வடிவுடன் பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பித்தார் “என்ன அத்தை கண்ணகி புருஷன் ஊருக்கு போய்ட்டாராமே உண்மையா” என்று கேட்க

“என்னத்த டி சொல்ல ஊர் பேர் தெரியாத எவனையோ பிடிச்சுட்டு வந்து நின்னா அவனையும் கட்டி வச்சோம் இப்போ அவன் கூடையும் வாழாம வாழா வெட்டியா இங்கேயே தான் இருப்பா போல பெத்த கடமைக்கு சோறு போட வேண்டியதா இருக்கு என்னை என்ன பண்ண சொல்ற” என்று முந்தானையில் வராத கண்ணீரை துடைத்து கொண்டே கூறினார்.


“என்ன அத்தை இப்படி சொல்ற” என்க

“ஏன் டி ஒரு நல்ல பொம்பளைன்னா என்ன பண்ணுவா திருந்தி வந்த மனுஷன் கூட வாழனும் அதை விட்டுட்டு போட்டு அவரை புடுங்கி எடுத்தா என்ன பண்ணுவாரு

இது விக்கிரமாதித்தன் கழுத்துல தொங்குன வேதாளம் மாறி எங்களை விட்டு போகாது போல” என்று கூற கண்ணகி கதறி அழுத கொண்டே தன் அறைக்கு சென்றுவிட்டாள்.


ஏனோ தன் தாயே தன்னை புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்று நினைத்தவளுக்கு கண்ணீர் கரை புரண்டு ஓடியது

தன்னவன் நினைவு வேறு வந்து தொலைத்தது கடைசியாக அவன் செல்லும் போது தன்னிடம் கெஞ்சியது கூட நினைவு வந்து அவளை வாட்டி வதைத்தது.


இங்கே கண்ணகி இவ்வாறு துன்பப்பட்டு கொண்டிருக்க ஆரோன் தன் உள்ளத்தில் இருந்த வலியை போக்க வழி தெரியாமல்

‘நான் நல்லவனாக இருந்து என்ன சாதிக்க போகிறேன்’ என்று மனதில் நினைத்தவன்

தன் உதவியாளரிடம் கூறி ஒரு பெண்ணை வரவழைத்திருந்தான் தன் மனைவியின் ஜாடையில் இருக்க வேண்டும் என்று கூறி இருந்தான் தன் உடல் பசி உள்ளம் பசி இரண்டையும் போக்க இது தான் சரியான வழி என தவறாக முடிவெடுத்திருந்தான்.


நட்சத்திர விடுதிக்கு சென்றிருந்தவன்

அங்கே தூரத்தில் ஒருவன் தன்

மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் ஜோடியாக வந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்தான்

அவன் கையில் தன் மகளை போன்றே ஒரு கை குழந்தை அவன் தன் மகளிடம் ஏதோ பேசிக் கொண்டு வர அந்த சின்ன சிட்டு

அவனுக்கு ஏற்றார் போல் பொக்கை வாயை விரித்து சிரித்து கொண்டே இருந்தது.



அதை பார்த்து கொண்டே நடந்து சென்றவனுக்குள் தன் மனைவி மற்றும் குழந்தையின் ஏக்கம் அதிகரித்து கண்கள் கலங்கியது

அதை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் தன் உதவியாளர்

கூறியிருந்த அறைக்குள் சென்றான்.


அங்கே அவன் மனைவியை போன்றே புடவை கட்டி ஒரு பெண் அமர்ந்து இருந்தாள்

அறை கதவை திறந்த சத்தம் கேட்டு திரும்பியவளை பார்த்தவனுக்கு

தூக்கி வாரிப் போட்டது

அவள் அவன் மனைவியை விடவே அழகாக தான் இருந்தாள் ஏனோ அவளை நெருங்க அவனுக்கு மனம் ஒப்பவில்லை.


“உன்னை விடவும் அழகான பெண்களைச் சந்தித்த போதும் கூட அது நீ இல்லை என்ற துக்கம்

அவர்களைக் காண விடாமல் செய்கிறது” மனுஷ்யபுத்திரனின்

வரிகளை போல…


அவளை பார்க்க கூட தோன்றாமல் குற்ற உணர்ச்சியில் தலை குனிந்து நின்றிருந்தான் “சாரி” என்று கூறியவன் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான் மீண்டும்

வெளியே வரும் போது முன்பு பார்த்த அதே ஆடவனை பார்த்தான் அவன் கையில் இருக்கும் குழந்தையை பார்க்க பார்க்க தன் மகள் நினைவு வர ‘என்ன நடந்தாலும் சரி இனி தன் மனைவி மகளுடன் தான் இருக்க வேண்டும்’ என்று நினைத்தவன்

அவர்களை காண உத்தமபாளையத்தை நோக்கி காரை செலுத்தினான்.


நாட்கள் செல்ல செல்ல குருவம்மாளின் குத்தல் பேச்சு தாங்க முடியாமல் கண்ணகி

ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாள்

அன்று இரவு அனைவரும் தூங்கிய சமயம் தன் மகளை கையில் தூக்கி கொண்டவள் சத்தம் வராமல் கதவை திறந்து

கொண்டு வெளியேறினாள்.


கண்ணகி தன் சுயமரியாதையை விட்டு தான் இந்த வீட்டில் இருக்க வேண்டுமானால் அது தனக்கு தேவையில்லை என்று நினைத்தவள் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.


குருவம்மாள் தன் மகள் கணவனுடன் ஒன்று சேர வேண்டும் என்று பேசியது இன்று அதுவே அவருக்கு வினையாக முடிந்திருந்தது.


நடு இரவில் குழந்தையை கையில் தூக்கி கொண்டு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தவளின் பின்னே யாரோ பின்தொடர்வதை போல தோன்ற திரும்பி திரும்பி பார்த்து கொண்டே சென்றாள்

காற்று வேறு பலமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது மழை வரும் போல இருந்தது தூரல் லேசாக விழுந்து கொண்டிருந்தது

எப்படியாவது பேருந்து நிலையத்திற்க்கு சென்றாள் போதும் என்று வேகமாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள்.


தன் பின்னே நிழல் தெரிய திடீரென நின்றவள் திரும்பி பார்க்க அங்கே வீரவேலு தான் நின்றிருந்தான்

“மாமா” என்று பயந்து கொண்டே கூறியவளை பார்த்து சிரித்தவன்

“எங்கே போற டி என் அக்கா மகளே?” என்க

“நான் நான்” என்று தடுமாறியவளை பார்த்தவன்

“உன் புருஷன் தான் உன்னை விட்டுட்டு போய்ட்டானே வா என் கூட வந்து குடும்பம் நடத்து மாமா உன்னை கண்கலங்காம பார்த்துக்குறேன்” என்க

கண்ணகி கோபத்தில் ஓங்கி அவன் கன்னத்தில் அறைந்துவிட்டாள்

“இதுக்கு மேல பேசன” என்று விரல் நீட்டி எச்சரித்தவள் திரும்பி நடக்க போக அவள் கையை பிடித்து இழுத்தவன் தன்னுடன் இழுத்து சென்றான்.


“ஏய் விடுடா காப்பாத்துங்க” என்று கண்ணகி கத்தி கொண்டே செல்ல அது ஊர் எல்லை என்பதால் பெரிதாக வீடுகள் இல்லை என்பதாலும் அவள் சத்தம் யாருக்கும் கேட்கவில்லை.


அவனிடமிருந்து தன் கையை விடுவிக்க போராடி கொண்டிருந்தாள் கண்ணகி.


தொடரும்….
 
Last edited:

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 19


“அய்யோ காப்பத்துங்க” என்று அவள் கத்தி கதறி கொண்டிருக்க

அந்த நேரம் பார்த்து அவள் கையில் இருந்த குழந்தையும் அழ ஆரம்பித்தது.


அதே நேரம் பழனி அங்கே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்

இன்று‌ வேலை அதிகமானதால் அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு வர இரவானது

வேலை செய்த களைப்பில் மெல்ல நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவன் காதில் தூரத்தில் யாரோ ஒரு பெண் கதறும் சத்தம் கேட்க அந்த பக்கமாக சென்று பார்த்தான் அங்கே

கண்ணகியின் கையை பிடித்து வீரவேலு அவளை இழுத்து செல்வதை பார்த்தவன்‌ ‘இது சத்யா சம்சாரம்ல்ல’ என்று நினைத்தவன்.


என்ன செய்வது என்று புரியாமல் ஒரு நிமிடம் தவித்தவன் கீழே கிடந்த கட்டையை எடுத்து சென்று வீரவேலுவின் பின் மண்டையில் ஓங்கி அடிக்க வலியில் “ஆஆஆ” என்று அலறியவன் கண்ணகியின் கையை கீழே விட்டு

தன் பின்னே திரும்பி பார்க்க அவனை

விட உயரம் குறைவாக நின்றிருந்த பழனியை பார்த்தவனுக்கு கோபம் அதிகரித்து “கஞ்சிக்கு வழியில்லாத பரதேசி நாயே என்னையே அடிக்கிறியா” என்று அவனை அடிக்க கையை ஓங்கி கொண்டு வர

அவன் கையை பிடித்து கொண்டான் பழனி

“டேய் விடுடா என் கைய” என்று அவன் கத்தி கொண்டு இருக்க

“தங்கச்சி நீ போ இந்த இடத்தை விட்டு ஓடும்மா” என்று அவளை பார்த்து கத்தினான்.


எதுவும் புரியாமல் ஒரு கணம் விழித்தவள் அந்த இடத்தை விட்டு குழந்தையுடன் ஓட ஆரம்பித்தாள் அதற்க்குள் மழை வேறு பொழிய ஆரம்பித்தது குழந்தை வேறு இன்னும் சத்தமாக கத்தி அழ ஆரம்பித்தாள்.


சாலையில் ஒடியவள் தன் எதிரே வந்த காரை மறித்து “காப்பத்துங்க” என்று குழந்தையுடன் கை எடுத்து கும்பிட்டு கதறி அழ வண்டியை நிறுத்தியவன் கீழே இறங்க காரின் முன்னே எறிந்து கொண்டிருந்த லைட் வெளிச்சத்தில் யார் என்று பார்க்க அங்கே நின்றிருந்த தன் கணவனை பார்த்தவள் வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட அம்பை போல விரைந்து சென்று அவனை கட்டி அணைத்து கொண்டாள்

கதறி அழுது கொண்டு இருந்தவளை அணைத்தவாரு காரில் சென்று அமர வைத்தவன் பதறி கொண்டே “என்னாச்சி டி”என்க அவள் அழுது கொண்டே அனைத்தையும் கூறி முடிக்க

“நீ இங்கேயே இரு” என்று அவளை காரில் இருக்க வைத்துவிட்டு அந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினான்.


அங்கே வீரவேலு தன்னை போக விடாமல் தடுத்த பழனியின் கையை முறித்துவிட்டான் அவன் வலியில் கதறி கொண்டே கீழே விழ ஓடி சென்ற ஆரோன் எதிரே இருந்த வீரவேலுவை தன் காலால் எட்டி உதைத்தான்.


ஆரோன் உதைத்ததில் வீரவேலு தள்ளி சென்று கீழே விழுந்தான் தன் பக்கத்தில் கிடந்த கட்டையை எடுத்து கொண்டு ஓடி வந்தவன்

வலியில் துடித்து கொண்டிருந்த பழனியை தூக்க சென்ற ஆரோனின் முதுகில் கட்டையை கொண்டு ஓங்கி அடித்தான்.


அவன் அடித்த வலியை தாங்கி கொண்டு திரும்பிய ஆரோன் அவன் முகத்தில் ஓங்கி குத்த அவன் மூக்கில் இருந்து ரத்தம் வர ஆரம்பித்தது அவன் மீண்டும் கோபத்துடன் ஆரோனை அடிக்க கையை ஓங்கி கொண்டு வர அவன் கையை பிடித்து உடைத்து விட்டான் ஆரோன்.


அவன் வலியில் கதறி கொண்டு கீழே விழ பழனியை தூக்கியவன்

நடந்து செல்லும் போது கீழே கிடந்த வீரவேலுவின் முகத்தில் தன் ஷீ காலால் மீண்டும் ஒருமுறை மிதித்து விட்டு சென்றான்.


மெல்ல பழனியை அழைத்து சென்று அவனை காரில் அமர வைத்தவன் விரைவாக மருத்துவமனையை சென்றடைந்தான்.


பழனியை அவசர சிகிச்சை பிரிவில் அனுமதித்து விட்டு வெளியே நின்றிருக்க தன் மனைவி குளிரில் நடுங்கி கொண்டிருப்பதை பார்த்தவன் அங்கே மருத்துவமனையின் அருகில் இருந்த கடைக்கு சென்று அவளுக்கு குழந்தைக்கு தேவையான உடமைகளை வாங்கி வந்து கண்ணகியின் கையில் கொடுத்தான்.


அதை தன் கையில் வாங்கியவளின் கை பயத்தில் இன்னும் நடுங்கி கொண்டே இருந்தது

“ஒன்னும் இல்லை நான் தான் இருக்கேன்ல்ல” என்று அவள் கை பிடித்து ஆறுதல் கூறியவன்.


அவள் கையில் இருந்த குழந்தையை தன் கையில் வாங்கி தன் மகளுக்கு உடம்பை துடைத்து உடை மாற்றினான்.


கண்ணகியும் சென்று உடை மாற்றி வந்தாள் அவன் அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர அவள் கையை கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டான் ஆரோன்.


சிகிச்சை முடித்து வெளியே வந்த

மருத்துவர் “அவரோட கை ஒடஞ்சிருக்கு சார்

குணமாக சரியாக மூன்று மாதங்கள் ஆகும்” என்று கூறவிட்டு செல்ல கண்ணகி அழுதேவிட்டாள் “என்னால தான அவருக்கு இப்படி ஆச்சுங்க” என்க அவள் கண்ணீரை துடைத்த ஆரோன் உள்ளே பழனியை பார்க்க சென்றான்.


அவன் கையில் கட்டுடன் அமர்ந்து இருக்க “அண்ணா ரொம்ப தேங்க்ஸ் எனக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல” என்றவன் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த ஒரு கட்டு பணத்தை எண்ணி கூட பார்க்காமல் பழனியின் கையில் கொடுக்க.


அதை பார்த்த பழனி “என்னலே உன் பொண்டாட்டி பிள்ளைக்கு விலை பேசுறியா நான் ஒன்னும் உன் பணத்துக்காக அந்த புள்ளைக்கு உதவி பண்ணல கூட பழகுனவன் பழக்கத்துக்காக தான் உதவி பண்ணுனேன் நீ என்னை எப்படி நினைச்சேன்னு எனக்கு தெரியலை

ஆனால் நான் உன்னை என் கூட பொறந்த தம்பியா தான் பார்த்தேன்” என்க

ஆரோன் கண்கள் கலங்க அவனை கட்டி அணைத்து கொண்டான்.


இன்று தான் தன் வாழ்வில் ஒன்றை புரிந்து கொண்டான் ஆரோன்,

வாழ்க்கையில் பணத்தை விட நல்ல மனிதர்களை சம்பாரிப்பது தான் முக்கியம் என்று.


“ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணா” என்று மனம் நிறைய நெகிழ்ச்சியுடன் கூறியவன்

அவனிடமிருந்து விலகி “நான் போய் உனக்கு சாப்பிட எதாச்சும் வாங்கிட்டு வரேன் அண்ணா” என்று கூறி கிளம்பினான்.


பழனியின் குடும்பத்திற்க்கு செய்தி தெரிவிக்க அவன் மனைவியும் மகனும் அழுது கொண்டே அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.


அவர்களும் சென்று பழனியை பார்த்துவிட்டு வர விஷயம் கேள்விப்பட்டு குருவம்மாளும் சுப்புரமணியும் அங்கே வந்தனர்.


குருவம்மாள் வேக வேகமாக நடந்து வந்தவர் கோபம் மற்றும் அழுகையுடன் தன் மகளின் அருகில் சென்றவர் அவள் தோளில் வேகமாக அடிக்க ஆரம்பித்தார் “ஏன் டி திட்டுனா ரோஷம் வந்து உன் புருஷன் கூட போய் குடும்பம் நடத்துவன்னு பார்த்தா என்ன காரியம் டி பண்ணிருக்க” என்று அடிக்க ஆரோன் வந்து அவரை தடுத்து நிறுத்தியவன் தன் மனைவியை தன் பின்னே நிறுத்தி ஒரு அரண் போல அவள் முன்னே வந்து நின்று கொண்டான்.


ஆரோனை ஆச்சரியமாக பார்த்தவர் “வா டி வீட்டுக்கு போலாம்” என்று அழுது கொண்டே குருவம்மாள் கூற “நான் என் புருஷன் வீட்டுக்கு போறேன்” என்றாள் கண்ணகி வீம்பாக “மூனு மாசம் அம்மா வீட்ல தான் இருக்கனும் டி” என்று அவள் தாய் கூற

“முடியாது நான் அவர் கூட தான் இருப்பேன்” என்றவளை

“கண்ணகி ஒரு மாசம் மட்டும் வீட்டில் இருந்துட்டு போ மா” என்று சுப்புரமணி கூற

“அவள் தான் என் கூட வரேன்னு சொல்லிட்டால்ல விடுங்க” என்றான் ஆரோன்.


அதை கேட்ட குருவம்மாளின் முகம் சோர்ந்துவிட்டது

“நல்ல நாள் பார்த்து தான் அழைச்சிட்டு போகனும் மாப்பிள்ளை” என்று தயங்கி கொண்டே குருவம்மாள் கூற

“விடு அவங்க தான் போறன்னு சொல்றாங்கல்ல தடுக்காத” என்றார் சுப்புரமணி.


கண்கள் கலங்க குருவம்மாள் சரி என தலையாட்டினார் அவருக்கு தன் மகளும் பேத்தியும் தன்னை பிரிந்து செல்கிறார்கள் என்ற வருத்தம்

அதை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் “சரி ஒரு தடவை வீட்டுக்கு வந்துட்டு போங்க” என்றார்.


இறுதியாக பழனியிடம் ஒரு சில வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு அவர் மனைவியிடம் சிகிச்சைக்கு தேவையான பணத்தையும் அவர் மறுக்க மறுக்க கொடுத்துவிட்டு தனது விசிட்டிங் கார்டையும் கொடுத்துவிட்டு தன் மகள் மற்றும் மனைவியுடன் கிளம்பினான் ஆரோன்.


வீட்டிற்க்கு வந்து சேர கண்ணகியும் குருவம்மாளும் அவர்கள் உடமைகளை அடுக்கி வைத்து கொண்டு இருந்தனர்.


“இந்தா டி பிள்ளை பொறந்து ஒரு மாசம் தான் ஆகுது உன் புருஷனை கிட்ட சேர்க்காத” என்று குருவம்மாள் கூற

“ஏன் அவர் கிட்ட வந்தா என்ன?” என்றாள் அவள் பதிலுக்கு

“அடியேய் மக்கு ஒன்னு மண்ணா இருக்காதிங்கன்னு சொன்னேன்” என்க

கண்ணகியின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்துவிட்டது

“சரி” என்றாள் தலையை குனிந்து கொண்டே.


வெளியே சென்ற ஆரோன் வீட்டிற்க்கு வந்து சேர மூவரும் கிளம்பி செல்ல கண்கள் கலங்க அவளை வழியனுப்பி வைத்தனர் அவளின் பெற்றோர்‌

“பிள்ளைய பத்திரமா பார்த்துக்கோ” என்று அவள் கையில் இருந்த குழந்தையை தூக்கி முத்தமிட்டு அவள் கையில் கொடுத்தார் குருவம்மாள்.


கார் அந்த தெருவை விட்டு மறையும் பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்தனர் அவளின் பெற்றோர்.


தொடரும்…..


 

NNK-92

Moderator
அத்தியாயம் 20

காரில் செல்லும் போது ஆரோன் தன்னவள் தன்னை பார்க்காத போது அவளை பார்ப்பதும்
அவள் தன்னை பார்க்கும் போது சாலையில் கவனம் செலுத்துவதுமாக காரை ஓட்டி கொண்டிருந்தான்.

கண்ணகிக்கு ஒருவழியாக
தான் தன் கணவனுடன் சேர்ந்து விட்டோம் என்ற மன நிறைவுடன் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

கார் ஆரோனின் பங்களாவின் உள்ளே நுழைய அவன் வீட்டை ஆச்சரியமாக பார்த்து கொண்டே வந்தாள் கண்ணகி மூவரும் கீழே இறங்க வேலைக்கார பெண்மணி ஆரத்தி தட்டுடன் வந்து ஆலம் சுற்றிவிட்டு எடுத்து சென்றார்.

“டாட் எதுக்கு இதெல்லாம்” என்று ஆரோன் கேட்க
“முதல் முதல்ல என் பேத்தி நம்ம வீட்டுக்கு வரா அவளை வரவேற்க வேண்டாமா” என்றவர்
“வா மா” என்று கண்ணகியை அழைக்க அவளும் உள்ளே வந்தாள்
அந்த வீட்டின் பிரம்மாண்டத்தை பார்த்தவள் மிரட்சியுடன் நின்றிருந்தாள்.

அவள் மனதில் ‘இவ்வளோ பெரிய வீட்டில் இருந்துட்டு எதுக்கு அங்கே வந்து கஷ்டப்பட்டாரு’ என்று மனதில் நினைத்து கொண்டே நின்றிருந்தாள்.

அவள் கையில் இருந்த தன் பேத்தியை வாங்கிய வில்லியம் அவளை கையில் வைத்து கொஞ்ச ஆரம்பிக்க
“நீ என் கூட வா” என்று ஆரோன் கண்ணகியை தன் அறைக்கு அழைத்து சென்றான்.

அந்த அறையின் உள்ளே சென்றவளுக்கு ஏசியின் குளிர் நடுக்கத்தை கொடுத்தது அந்த அறை இன்னும் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது அறையின் நடுநாயகமாக இருந்த சுவரில் ஆரோனின் புகைப்படம் இருக்க அதில் அவன் கோட் சூட் உடன் ஆண்மையின் இலக்கணமாக நின்றிருக்க இது தன் கணவன் தானா என்று ஆச்சரியமாக பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

“இது தான் நம்ம ரூம்” என்றவன் அவளின் பின் இருந்து அணைத்துக் கொண்டான் அவள் என்ன என்று சுதாரிக்கும் முன்னே அவளை தன் புறம் திருப்பியவன்
“என்னங்க” என்று கூற வர அவளின் இதழை கவ்வி சுவைக்க ஆரம்பித்தான்.

அவளின் பேச்சு அவன் இதழ் அணைப்பில் தடைப்பட்டு விட
அவன் கைகள் அவளின் மேனியில் தடம் மாறி அவளின் உடைகளை களைய செல்லும் சமயம் அவனிடமிருந்து விலகியவள் “அம்மா நம்ம இரண்டு பேரும் ஒன்னா இருக்க கூடாதுன்னு சொன்னாங்க” என்று தலையை குனிந்து கொண்டே கூற
“வாட்” என்றவன் தன் தலையை கையால் கோதி கோபத்தை குறைத்தவன் “ஒகே” என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டான்.

அதன் பின் இரவு வரை ஆரோன் வீட்டிற்க்கு வரவேயில்லை ஹாலில் கண்ணகி அவனுக்காக காத்திருந்தாள் வில்லியம் கூட “நீ போய் தூங்கு மா” என்று கூறியும் செல்லாமல் அவனுக்காக காத்திருந்தாள் இரவு பன்னிரெண்டு மணிக்கு வீடு வந்து சேர்ந்தவன் அவளை கண்டுகொள்ளாமல் குளித்து உடை மாற்றி விட்டு வந்து தன் மகளின் அருகில் படுத்து கொண்டான்.

அவன் பின்னே வந்த கண்ணகி அவனையே பார்த்து கொண்டு நின்றிருந்தாள் “என்னங்க” என்று அவனை அழைக்க “என்ன” என்றான் அவன் கண்களை திறக்காமல்
“என்னை உங்களுக்கு பிடிக்குமா” என்றாள் தயங்கி கொண்டே
அவள் கேள்வியில் படுக்கையில் இருந்து எழுந்தவன்
“பிடிக்காமலா உன் கூட இருக்கேன் ஏன் கேட்குற?” என்க.

“இல்லை நீங்க பார்க்க ரொம்ப அழகா இருக்கிங்க பெரிய பணக்கார வீட்டு பையனா இருக்கிங்க
உங்க வாழ்க்கையில் நிறைய பொண்ணுங்கள பார்த்து இருப்பிங்க
நமக்கு குழந்தை பிறந்ததால் தான் என்னை ஏத்துக்கிட்டிங்களோன்னு ஒரு சந்தேகம்” என்றாள் தயங்கி கொண்டே
எழுந்து அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தவன் அவளின் கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்து கொண்டான் “உன்னை முதல் தடவை உங்க ஊர்ல பஞ்சாய்த்துல பார்த்தனே நீல கலர் தாவணியில் நீளமா உன் முடி அதில் மல்லிப்பூ வச்சு அன்னைக்கே என்னையே அறியாம உன் மேல ஒரு ஈர்ப்பு எனக்கு
என் வாழ்க்கையில் எவ்வளவோ பொண்ணுங்களை பார்த்துருக்கேன் ஆனால் நீ ஏதோ சம்திங் ஸ்பெஷல்ன்னு எனக்கு தோனுச்சு என் கிட்ட எதுவும் இல்லாம இருந்தப்பவும் என்னை முழுசா எனக்காக நேசிச்சு ஏத்துக்கிட்ட ஒரே பொண்ணு நீ தான் ஒரு வேளை இது தான் காதலோ என்னவோ பட் நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியாதுன்னு மட்டும் தோனுச்சு” என்றான் அவளை பார்த்து கொண்டே.

“நீங்க ஏன் எங்க ஊருக்கு வந்திங்க வேலையெல்லாம் செஞ்சிங்க” என்க
“தெரியல கடவுள் உன்னை பார்க்கனும்ன்னு தான் என்னை அங்கே அனுப்பி வச்சாரோ என்னவோ நான் எல்லாம் குடும்பம் குழந்தைன்னு வாழுவேன்னு நினைச்சி கூட பார்க்கல எல்லாத்துக்கும் ரொம்ப தேங்க்ஸ் லவ் யூ என்று அவள் இதழில் மென்மையாக தன் இதழை ஒற்றி எடுத்தான்” அந்த ஒரு முத்தத்துக்கே அவனிடம் மயங்கி கன்னம் சிவக்க தலை குனிந்து அமர்ந்து இருந்தாள் அவன் மனைவி.

“ஒ காட் நான் கிஸ் பண்ணா உன்னோட முகம் அப்படியே ரெட் கலர்ல மாறிடுது பேபி” என்றவனை பார்க்க முடியாமல் இன்னும் வெட்க்கப்பட
“ஓகே உன் டவுட் எல்லாம் கிளியர் ஆகிடுச்சுல்ல நான் போய் தூங்குறேன்” என்று அவன் எழுந்து செல்ல போக அவன் கையை பிடித்தாள் கண்ணகி
“என்ன பேபி” என்க
அவள் அவன் முகம் பார்க்க தயங்க “பேபி நான் நல்லவன் இல்லை சரியான பிளேபாய் உனக்கு ஒகே வா” என்றான் குறும்புடன் அவள் எதுவும் பேசாமல் அவனை இறுக அணைத்து கொள்ள
“அச்சசோ உங்க அம்மா திட்டுவாங்க பேபி” என்றவன் அவளிடமிருந்து விலக பார்க்க அவனை மேலும் இறுக அணைத்து கொண்டாள் கண்ணகி.

சிரித்து கொண்டே அருகில் இருந்த விடி விளக்கை அணைத்தவன் அதனுடன் சேர்த்து தன் மனைவியையும் அணைத்து கொண்டான்.

அன்றைய இரவு இருவருக்கும் விடியா இரவாக மாற காதலுடன் காமம் கடலில் நீந்தி கரையெறிக் கொண்டிருந்தனர்.

மறுநாள் பொழுது விடியும் சமயத்தில் இருவரும் உறங்க ஆரம்பித்திருந்தனர்.

இந்த கூடல் இருவருக்குள்ளும் இருந்த பழைய ரணங்கள் அனைத்தையும் மறக்க செய்தது.

காலை முதலில் கண்விழித்த கண்ணகி குளித்து முடித்து வர ஆரோனும் குளித்து உடை மாற்றி அவள் அருகில் வந்து நின்றான்
நீல நிற கோட் சூட்டுடன் கண்ணாடி முன்னே நின்று தலையை சீவிக் கொண்டிருந்தவனை பார்த்து கொண்டே நின்றிருந்தாள்.

அவள் முன்னே வந்து “ஹலோ” என்று கை ஆட்டியவன் “சைட் அடிச்சது போதும் கிளம்பி வாங்க மேடம்” என்று குறும்புடன் கூறிவிட்டு சிரித்துக் கொண்டே கீழே சென்றான்.

கண்ணகி கிளம்பி கீழே வர
பத்திரிகையாளர்கள் இவர்களுக்காக காத்திருந்தனர்
கண்ணகி தயங்கி கொண்டே வர அவளை இழுத்து தன் அருகில் அமர வைத்தவன்.

“ஷீ இஸ் மை வொஃய்ப் கண்ணகி” என்று அவர்களிடம் அறிமுகப்படுத்த
உடனே கேமராக்கள் அவளை புகைப்படம் எடுக்க ஆரம்பித்தன
“உங்களோடது லவ் மேரேஜ்ன்னு சொல்லிக்குறாங்களே” என்று கேள்வி எழுப்ப
“எஸ் என் மனைவியை பார்த்த அன்னைக்கே நான் மயங்கிட்டேன்” என்றான் சிரித்து கொண்டே.

“மேடம் உங்களுக்கு சார் ஏன் பிடிச்சுதுன்னு தெரிஞ்சிக்கலாம்?” என்று ஒருவர் கேட்க
“எனக்கும் அவரை முதல் தடவை பார்த்த போதே பிடிச்சி போச்சு
அவர் என் மேல் வைத்திருக்கும் காதல் அவரை இன்னும் இன்னும் அதிகமா நேசிக்க வைச்சுது” என்றாள் அழகாக வெட்கப்பட்டு கொண்டே.

இருவரிடமும் கேள்வியை கேட்டு பதிலை பெற்று கொண்டு கிளம்பினர் அனைவரும்.

“எவ்வளோ பெரிய பணக்காரன் இப்படி ஒரு வில்லேஜ்ல இருக்க சாதாரண பொண்ணை போய் மேரேஜ் பண்ணிருக்காரு” என்று அந்த கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன் இன்னொருவரிடம் கேட்க “அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்க இதுல என்ன இருக்கு” என்று இன்னொருவன் கூறினான் இருவரும் பேசிக் கொண்டே நடந்து சென்றனர்.

காதல்..❤️
காதலுக்கு இவன் பணக்காரன் ஏழை என்று பிரித்து பார்க்க தெரியாது
ஏன் காதலுக்கு வயது,நிறம்,பாலினம் என்று எதுவும் பார்க்க தெரியாது
சந்தோஷப்பட வைப்பதும் காதலே
உடைந்து அழ வைப்பதும் காதலே
கெஞ்ச வைப்பதும் காதலே
கொஞ்ச வைப்பதும் காதலே
வாழும் காலம் முழுவதும் காதலித்து செத்து போய்விடுங்கள்….❤️

இதே மகிழ்ச்சியுடன் ஆரோன் மற்றும் கண்ணகியிடம் இருந்து
நாமும் விடை பெறுவோம் நண்பர்களே.

*********முற்றும்**********
 
Status
Not open for further replies.
Top