எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

நீ தூரத்தில் நாணல் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

nilakalam36

Moderator
வணக்கம் .
நான் உங்கள் நிலா கால போட்டியாளர் NNK 36
இது என்னுடைய புதிய முயற்சி
ஏதாவது பிழைகள் இருப்பின் மன்னிக்கவும்
உங்கள் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளவும் நண்பர்களே. ஜனவரி 1 முதல் அத்தியாயத்துடன் வருகிறேன்.

உங்கள் ஆதரவை எதிர்ப்பார்க்கும்
உங்கள் NNK 36
 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 01​

காலங்கள் ஓடியும் – மறையவில்லை​

கண்களின் ஓரம் நீர்த்துளிகள்​

விலக நினைக்கிறேன் உன்னை விட்டு​

விரட்டும் உன் நினைவுகள் நெஞ்சோரம்​

எங்கும் பனி மழை பொழிந்து பூமகள் குளிர்ந்து காணப்பட்டாள். பதியபல கிராமத்தில் மக்கள் சுறுசுறுப்புடன் எழுந்து உற்சாகத்துடன் தமது அன்றாட வேலைகளை கவனிக்க தொடங்கினார்கள். பதியபல கிராமம் இலங்கைத்தீவின் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு கிராமம்.இங்கு வசிக்கும் பெரும்பாலானோர் சிங்கள இன மக்கள் ஆவார். அங்கே ஒரு வீட்டில் கார்குழல் அசைந்தாட யன்னல் வழியே விடியலை வெறித்த வண்ணம் இருந்தாள் ஒரு மாது.தேகம் மெலிந்து கன்ன எலும்புகள் துருத்தி உயிரப்பற்ற கண்களுடன் காணப்பட்டாள். அவள் கவிலயா, இருபத்தாறு வயது நிரம்பிய மங்கை.​

திடீரென்று வலிய கரம் இரண்டு இடையோடு வளைத்து அவள் மேடிட்ட வயிற்றை தடவியது. மலர்ந்து விசிகசித்த வதனத்துடன் திரும்பியவளின் எதிரே அடக்கப்பட்ட கோபத்துடனும், வன்மை புன்னகையுடனும் நின்றான். சரீரத்தில் நீர் வற்றி போக பயத்தில் திகைத்த வண்ணம் நின்றாள். எதிர்பாராத விதமாக அவளைப் பிடித்து தள்ளினான் . “ஜமாய்”என சத்தமிட்டபடி விழுந்தாள். கைகள் தானாக என் வயிற்றை அணைத்து கொண்டது. கைகளில்​

ஏதோ பிசுபிசுப்பாக தோன்ற கண்திறந்து பார்த்தவள் திகைத்தாள். அனைத்தும் கனவு . பயத்தில் கைகள் வேர்வையில் கசிந்தன. மேசை மேல் இருந்த தண்ணீரை அருந்தி தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டவள் நேரத்தை பார்க்க மணி 6.30 . தன்னை சுத்தபடுத்தி கொண்டு சமையலறை சென்று காலை உணவாக ஊற வைத்த கொண்டை கடலையை அவித்து தாளித்தாள். மதிய உணவு சோறும் பீட்ரூட் வறையும் போஞ்சி குழம்பும் செய்தாள். இதெல்லாம் வயிற்றில் இருக்கும் ஜீவனுக்கு மாத்திரமே. இல்லை என்றால் என்றோ காற்றில் கரைந்து காணாமல் போயிருப்பாள். அவள் கடந்து வந்த பாதை எங்கும் முட்கள். அப்படியும் ஒரேயடியாக சொல்ல முடியாது. சாளரம் வீச அவளது ஜமாய் இருந்தான் . ஆனால்… அதற்கு மேல் சிந்திக்க முடியாமல் வேலைக்கு கிளம்ப தயாரானாள்.​

அவள் அங்கு மேல் மாடியில் வாடகைக்கு குடியிருக்க வந்து ஆறு மாதங்கள் ஆகின்றன.கீழ் வீட்டில் குமாரி இரத்தினக்கல் இருக்கிறார். ஐம்பது வயதை நெருங்கிய சிங்கள பெண்மணி. கணவன் தமிழர், அந்த காலத்தில் கலப்பு திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். ஆதலால் அவருக்கும் அவரது மறுக்கும் தமிழ் சிங்களம் இரண்டு மொழியும் அத்துப்படி.சிறிது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அவரது கணவர் இயற்கை எய்தினார்.ஒரே மகனும் குடும்பத்துடன் கொழும்பில் வேலை காரணமாக வசிக்கின்றனர். கணவர் வாழ்ந்த இடத்தில் தனது வாழ்க்கையை கழிக்க எண்ணி மகனுடன் செல்லவில்லை. தனிமையில் இருக்கும் குமாரிக்கு கவிலயா தனிமை போக்க வந்தவள். சற்று மேடிட்ட வயிற்றுடனும், ஏழ்மை தோற்றத்துடனும் ஊருக்குள் வந்தவளை யாரும் தூற்றவில்லை எனினும் யாருக்கும் அவள்மீது நல் அபிப்பிராயம் இல்லாது அவள் ஒரு சரியில்லாத பெண்ணாகவே நினைத்து கொண்டனர். ஆனால் குமாரி அவள் நிலை கண்டாலும் அவளை பிழைகளுடன் பொருத்தி பார்க்க முடியவில்லை. எல்லோரும் எச்சரித்தும் கூட தன் வீட்டு மாடியில் அவளை தங்க வைத்து அன்பாக இன்றுவரை நடந்து வருகிறார்.அதற்கு காரணம் கவியின் பொறுமையும் அலட்டல் இல்லாத அமைதி பாங்கும் ஒரு காரணம்.கவி இங்கு குடி வந்து இரு வாரங்கள் கடந்து விஜய சிங்க (குமாரியின் ஒரே மகன்) குடும்பம் பதியபல வந்திருந்தனர். அக்கம் பக்கத்து வீட்டனரின் பேச்சை கேட்டும் தன்னிடம் கூட எல்லை வைத்து பழகும் குமாரி கவியிடம் காட்டும் அன்பு கண்டு விஜய சிங்க வின் மனைவி மாலினிக்கு கவி மேல் வெறுப்பு தோன்றிவிட்டது. அதன் காரணமாக கவியை புண்படுத்த கீழ்த்தரமான வார்த்தைகளை உபயோகித்தாள். இத்தகைய தாக்குதலை எதிர்பார்க்காத கவி நெஞ்சம் பிளப்பது போல் வலித்தாலும் அமைதியாக கடந்து விடுவாள். காரணம் குமாரி.ஓரிரு தினங்கள் தங்கி விட்டு செல்பவர்களுக்காக தான் வெளியேறினால் , குமாரி வருத்தப்படுவார் அன்றி அவளுக்கும் வேறு போக்கிடம் ஏது, சந்தோஷம் இல்லை என்றாலும் அமைதியும் பாதுகாப்பும் இங்கு தாரளாமாக உள்ளது. வயிற்றில் உள்ள சிசு இல்லை என்றால் அவள் முடிவு எப்போதோ முடிவடைந்திருக்கும்.​

கீழே வந்தவள் குமாரியின் சொல்லி கொண்டு வேலைக்கு சென்று விட்டாள்.போகும் அவளையே பாரர்த்தவருக்கு "என்ர வயித்துல இருக்கிற பிள்ளை தப்பான பிள்ளை இல்லையம்மா. ஆனால் நான் அவரை விட்டுட்டு விலகிட்டன்.நானா தேடின வாழ்க்கை.நானே முடிச்சுப்போட்டன். இனி என் பிள்ளைக்காகதான் என்ர வாழ்க்கை. உங்களுக்கு என்னை பிடிக்காட்டி ( பிடிக்கவில்லை எனில்) நான் போறன்" என்று இங்கு வந்த இரண்டாம் நாள் வந்து நின்றவள் கண்முன் தோன்றினாள்.அவள் முகத்தில் இருந்த வேதனை அவள் கடந்த காலத்தை பற்றி கேட்க முடியவில்லை. அன்று தன் மகளை போன்று என்று கூறி அவளை அங்கேயே தங்க வைத்தார். அவளுக்கு ஒரு விடிகாலம் பிறக்க கடவுளிடம் கோரிக்கையும் வைத்தார் .​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 02​

அன்று வழமை போல மாலை வேலை முடித்து வந்தவள் வாசலில் நின்ற குமாரியை பார்த்து புன்னகை புரிந்தாள். "என்ன பிள்ளை வேலை முடிஞ்சிட்டோ, தேத்தண்ணி குடியன் , உனக்கும் சேத்துதான் போட்டனான்" என்க,​

"ஏனம்மா நான் போட்டு குடிப்பன்தானே, உங்களுக்கு ஏன் கரைச்சல் (சிரமம்)"என்றாள்.​

" இதில என்ன கரைச்சல், போய் முகம் கழுவிட்டு வந்து குடி ஆறப்போது" என்று சொல்லவும் வாசலில் காணப்பட்ட நீர்க்குழாயில் முகம்​

கழுவி தேநீரை அருந்தினாள்.அந்த ஊரின் சீதளத்திற்கு மிகவும் அருமையாக இருந்தது ஒவ்வொரு தேநீர் சொட்டும்.​

"என்னம்மா என்ன சொல்லோணும் என்னட்ட, சொல்ல வந்திட்டு சொல்லாமல் அந்தரபடுறீங்கள் (தயக்கம்), சொல்லுங்கோ என்னண்டாலும்" அவர் ஏதோ கூற வந்து தயக்கத்தில் அமைதியாக இருப்பதை பார்த்து கேட்டாள். "இல்ல பிள்ளை நாளைக் விஜயனும் மாலினியும் வருகினம், கூட விஜயன்ர யாலுவும் (நண்பர்) வாறார். அதான் இப்ப கிட்டடிக்க (அண்மையில்) தொடங்கின கம்பனியோட பார்ட்னர், ஏதோ வேலை விசயமா இங்க வாறார் , ரெண்டு நாள் தான் இருப்பினம், மாலினி ஏதாவது மனசு நோக கதைச்சாலும் எனக்காக கொஞ்சம் பொறுத்து போ " என கண்கலங்கினார்.​

அவளுக்கு புரிந்து விட்டது. மாலினியின் சுடு சொற்களால் காயப்பட்டு விடுவாள் என கவலை கொள்ளும் தாயுள்ளத்தை இதுக்காக எதையும் பொறுத்து கொள்ளலாம் தான்.ஆனால் வயிற்றில் உள்ள சிசுவை பழிக்கும் போது அவள் ஒவ்வொரு நொடியையும் நொருங்கி போவாள். சாய தோள் ஏங்கி தவித்து போவாள் . இந்த ஏக்கம் சிறு வயதில் இருந்தே இருக்கிறது. இன்னும் தீர்ந்தபாடில்லை. தனக்கு தான் கிடைக்கவில்லை.தன் உதிரத்துக்கும் கிடைக்காமல் அவளே தடையாக உள்ளாள்."முடிந்த அளவு நான் உன் பக்கத்தில் இருப்பேன், யோசிக்காதேயம்மா" என்ற குமாரியின் குரலில் தன் நினைப்பில் இருந்து வந்தாள். அவரை கவலை பட வேண்டாம் தான் சமாளிப்பதாக சொல்லி விட்டு மேலே வந்து விட்டாள் ஒழிய மனதில் ஏதோ பதற்றம். 'ஜமாய் நம் குழந்தை அப்பா வாசம் இல்லாமல் தவிக்கப்போகுதோ, எனக்கும் உங்கள் கைகளில் அடங்கோணும் போல இருக்கு, ஆனால் உங்களுக்கு எங்களை பிடிக்காது தானே, எங்கள் நினைவு கூட உங்களுக்கு இருக்காது' கண்ணிகள் குளமாகின.அவள் வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இப்படி கடினமாக உள்ளது என் கழிவிரக்கம் கொண்டாள்.​

இதே மனநிலையுடனே குழந்தைக்காக சாப்பிட்டு வந்து படுத்தாள்.ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.முற்றிலும் அவள் ஜமாயின் நினைவுகள். விடியல் என்ன வைத்துள்ளது என்பதை பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.​


காலையில் பத்து மணியளவில் கீழ் வீட்டு கிச்சன் அமளிதுமளி ஆனது. வரும் வெளிநாட்டு விருந்தாளிக்கு சமையல் தட புடல் ஏற்பாடு. " நீ இரு கொஞ்சத்துக்கு நான் பாக்கிறன் , இண்டைக்கு நிறைய வேலை"​


"அதொண்டுமில்ல பெரிசா பொறுக்கிற வேலை இல்லை. வச்சு இறக்கினது மட்டும் தான் நான்"​


ஒருவாறு சமையல் முடிஞ்சதும் குளிச்சிட்டு வருவதாக மேலே சென்றாள். கீழே வரும்போது விஜய கார் நின்றது. மாலினியின் சொல் அம்பிற்கு தன்னை தயார்படுத்தி உள்நுழைந்தாள்.​

"அண்ணா அக்கா சுகமா இருக்கியளோ? பிள்ளைகள் வரேல்லையோ"​

" நல்ல சுகம், அவே அம்மம்மா வீட்ட போட்டினம்,மாலினியும் நாளைக்கு மோர்னிங் அங்க வெளிக்கிடுறா"​

சிறு புன்னகையுடன் ஏறிட மாலினி முறைத்து பார்த்தாள். திடீரென ஏதோ தோன்ற இடது பக்கம் பார்த்தவள் அதிர்ந்தாள். இமைக்க மறந்தாள். ஆறடி உயரத்தில் சிவந்த நிறத்தில் கண்கள் கூர்மையுடன் இவள் வயிற்றில் பதிய இவளை நோக்கி வந்தான்.​

" Mr. அஹ்மத், இது கவிலயா, என் உடன் பிறவா சகோதரி" என்றான் விஜய சிங்க ஆங்கிலத்தில்.தொடர்ந்து,​

"இவர் அஹ்மத்,என்னொட புது பார்ட்னர் பங்களாதேஷில் இருந்து வாறார்"​

அவளுக்கு செயலற்ற நிலை. அவனுக்கு அப்படி இல்லை போலும் இயல்பா கை குலுக்கி ஹலோ சொன்னான் . அதில் நிதானத்துக்கு வந்தவள் ஹலோ என பதிலுக்கு முணுமுணுப்போடு. பேயை கண்டவள் போல் அவ்விடத்தை விட்டு வேகமாக நகர்ந்தாள்.​

சமையலறைக்குள் நுழைந்தவள், குமாரியிடம தான் வாழை இலை வெட்டி வருவதாக சமையலறை கதவூடாக பின்புறம் சென்றாள். இனி எங்கு போவது என்ன செய்வது இதே எண்ணம் தான்.அவனை பற்றி நினைக்க நினைக்க பதற்றம் கூடியது.​

"சோ"​

அந்த குரலில் தூக்கி வாரிப்போட திரும்பினாள். அங்கே அஹ்மத் நின்று கொண்டிருந்தான்.​

ஓட்டம் இன்னும் முடிக்கவில்லை போல மிஸஸ் அ..." என்று இழுக்க அவள் முகம் வெளிறி உடல் வேர்வை யில் நனைந்தது. ஏதோ நினைவுகள் சிக்கி கொண்டு தவித்தது பெண்ணுள்ளம்.​


உடனே அவ்விடத்தை விட்டு போக சொல்லி மனம் உந்த கால்கள் அதை செயலாற்ற மறந்தது போல வேரோடி நின்றன.​


"என்ன மகளே வாழை இலை வெட்டேலையோ, நான்தான் சொன்னனே நான் வெட்டுவன் எண்டு..." என்று சொல்லிய வண்ணம் வந்த குமாரி அவளின் பதற்ற நிலை பார்த்து ஆதரவாக அணைத்து, "என்னாயிற்று மகள் என்ன செய்யுது" என்று, அவள் முகம் வருட சுய நினைவுக்கு வந்தவளுக்கு நாக்கு வறண்டது.​


அவள் தேவை அறிந்து அவள் முன்னே நீண்ட வலிமயான கரங்கள் தண்ணீர் கிளாசை நீட்டின. அந்த நீரை கூட வாங்க முடியாது இருந்தவளை கண்டு குமாரி நீரை வாங்கி புகட்டினார். ஒருவாறு சமாளித்து எழுந்து நின்றாள்."ஒன்றும் இல்லையம்மா தலை கொஞ்சம் சுத்துற மாதிரி இருந்திச்சு, இப்ப ஓகே தான்"​

" சரி நீ உள்ள போ நான் வெட்டி கொண்டு வாறன்.பின்னேரம் சுது வீட்ட போய் பிறசர் பாத்திட்டு வருவம்."​

"எனக்கொண்டும் இல்லை நாளண்டைக்கு கிளினிக் அங்க பாப்பினம்" அவரை சமாதானப்படுத்தி விட்டு திரும்பினவள் திகைத்தாள். முகம் சிவந்து இறுகி இவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தான் அஹ்மத்.​



 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் 03​

வீட்டிற்குள் வந்தவள் மேலே போக நினைத்த நேரம் மாலினி அவளை அழைத்து உணவு பரிமாறுமாறு கூறினார். அவளுக்கு தான் அந்த வீட்டின் எஜமானி என கவிக்கு காட்டும் எண்ணம். அவளின் பேச்சை தட்ட முடியாது கவி பரிமாற துவங்கினாள். என்னதான் இயல்பாக இருப்பதாக காட்டினாலும் அவளின் உடலில் மெல்லிய நடுக்கம் காணப்பட்டது. மேடிட்ட வயிற்றுடன் பரிமாறியவளின் தோற்றம் கண்டு அஹமத் முகம் கற்பாறை என இறுகியது. அவனது முகம் பாராமலே அவனது கோபம் அறிந்தவள் மேலும் அச்சம் உற்றாள். "அம்மா கேசரி இண்டைக்கு (இன்று) நல்லா இருக்கு " என விஜயன் பாராட்ட, அதில் மகிழ்ந்த குமாரி "அப்பு அத செஞ்சது கவிதான். இது அவளோட ஜமாய்க்கு பிடிச்ச இனிப்பாம்" இயல்பாய் சொல்லிவிட அஹமத் முகம் மேலும் இறுக, கவி தடுமாறினாள். "என்ன மாமி, இப்படி நீங்கள் எல்லாருக்கும், குணங்களை ஆராயாமல் வீடும் குடுத்து பாராட்டியும் வச்சால் பிறகு இது வேற மாதிரி வீடா தான் போகும். குணம் கெட்ட பிள்ளைகள் பிறக்கப் போற சத்திரம் தான்" என புது நபர் வந்திருக்கும் என்ற எண்ணம் இல்லாமல் வழமை போல் கவியை காயப்படுத்தினாள்.​

குமாரி கண்டிப்பான பார்வை ஒன்றை மாலினியிடம் செலுத்தி விட்டு இறைஞ்சுதலுடன் கவியை பார்த்து விட்டு "பிள்ளை இன்னும் கொஞ்சம் கேசரி அவருக்கு போடு" என இயல்பாக்க முயன்றார். அவனும் இவள் வைக்க முயல தடுத்து விட்டு "என் மனைவி செய்யும் ஸ்வீட்டே எனக்கு பிடிக்கும்" பொதுவாக கூறிவிட்டு எழுந்து விட்டான். அவளுக்கு ஏனோ அவளது கணவனின் நினைவு. குமாரிக்காக சிறிது சாப்பாட்டை கொறித்து விட்டு மேலே சென்று விட்டாள். அவனை இங்கு பார்த்ததும் அவளின் கடந்த காலம் அவளை துன்புறுத்தியது.​

மாலை எழுந்தவள் கீழே போக விரும்பாமல் மேலே இருந்தாள். ஆனால் மாலினி கீழிருந்து அழைக்கவும் தயங்கிய வண்ணம் சென்றாள். அவள் சென்ற நேரம் மாடி படியின் இறுதியில் அஹ்மத் நின்று பெங்காலியில் ஏதோ போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தான். என்ன தோன்றியதோ திரும்பிப் பார்த்தவன், " call you back Juhi" போனை வைத்துவிட்டு அவளை பார்த்து ஏளன சிரிப்பு ஒன்றை உதிர்த்தான். அவளோ யூஹி என்ற பெயரில் என்ன அலைகள் மோத சிந்தை தொலைந்து நின்றாள்.அதன் பலனாக கவனம் இன்றி படியில் கால் வைத்தவள் கீழே சரிந்தாள். நொடியில் சமாளிக்க முடியாது கண்களை இறுக மூடி தடுமாறிய வேளை அவன் அவளை அனணத்திருந்தான். அவளால் சிறிது நேரத்துக்கு அதிலிருந்து மீள முடியவில்லை. அவனை இறுக அணைத்து அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்தாள். "என்ன கண்றாவியோ, ஊருல இருக்குற ஒரு ஆம்பளையும் விட மாட்ட போல" மாலினியின் குரலில் தீச்சுட்டா போல் விலகி நின்றாள். அவனும் இறுகிப்போனான். இன்னொருத்தி கணவனுடன் தான் ஒன்றியதை நினைத்து அருவருத்துப் போனாள். கண்ணீர் நிற்காமல் வழிந்தது. மாலினி ஒரு அவளை மிகவும் மோசமாக சாடிய வண்ணம் இருந்தாள். மேலும் குழந்தை பற்றி இழிவாகப் பேசவும் அஹமத் அங்கிருந்த ஜாடி ஒன்றை போட்டு உடைத்து தனது கோபத்தை காண்பித்தான். அந்தச் சத்தத்தில் குமாரி விஜயன் எல்லோரும் அவ்விடத்திற்கு வந்தனர். அவளால் அவளின் குழந்தையைச் சாடும் மாலின் கடும் சொற்கள் தாங்காது கண்ணீர் மட்டுமே வடிக்க முடிந்தது. குமாரிக்கு ஏதோ மாலினி எக்கு தப்பாக பேசி விட்டாள் என புரிந்தது. கவிக்கு ஆதரவாக அணைத்து கொள்ள போகும் நேரம் தனது மொத்த ஆத்திரத்தையும் கவியின் கன்னத்திலே காட்டி இருந்தான் அஹமத்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் -04​


சுளீர் என்று வலி கன்னத்தை தாக்கிய பின்னரே அவன் அறைந்தது அவளிற்கு உறைத்து. கண்கள் கலங்க கன்னத்தில் வைத்த கை அகற்றாமல் அவனை வெறித்தாள். கண்ணீர் நிற்காமல் சொரிந்த வண்ணம் இருந்தது. அவனோ ஐயனார் மாதிரி உக்கிரத்தில் இருந்தான். முதலில் சுதாரித்த குமாரியம்மா " ஏனப்பன், அவளை அடிச்சனீங்கள், பிள்ளை காய்ச்சி வேற,பெத்தவங்களின்ர துணையும் இல்ல. கட்டனவனும் துணை இல்ல. அதுவே ஏதோ பேருக்கு ஊசாலாடுது, ஏதாவது தெரியாம செஞ்சாலும் சொன்னால் கேட்கிற பிள்ளை தான். நீங்கள் கை நீட்டினது தப்பு" தவிப்பில் ஆரம்பித்து கண்டனத்தில் முடித்தார். அவர் சொன்னவற்றை செவிமடுத்தாலும் பார்வை கவியை நோக்கியே இருந்தது.​

"மாமி பிள்ளைதாச்சி தான் வாட்டசாட்டமான ஆம்பிளையை தேடி........,." என்ற மாலினியின் குரல் சட்டென்று நின்றது அஹ்மத்தின் 'சட் அப்' என்ற சீறலில். குமாரி விஜயன் கூட மாலினியின் பேச்சை நிறுத்தி முயன்றனர். அதற்குள் அஹ்மத் நிறுத்தியிருந்தான். "சொல்லுடி இந்த குழந்தை தப்பான குழந்தையா,இப்போ கூட எங்கள் பிள்ளை தான் என சொல்ல முடியவில்லை உன்னால், அப்போ இது என்னுடைய பிள்ளை இல்லையோ? " என்றான் ஆங்கிலத்தில். கடைசி வரி மட்டும் அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி சொன்னான். அடிபட்ட வலி அவள் முகத்தில், அதை அலட்சியம் செய்து அதிர்ந்து நின்ற குமாரியிடம் சென்று "இவள் என்னுடைய மனைவிதான் எங்களுக்குள்ள மனக்கசப்பு , அதனாலதான் இந்த பிரிவு, இதுக்கு மேல இவள் இங்க இருக்கிறது சரி இல்லை . நான் பங்களாதேஷ்க்கு கூட்டி போக போறன். இவ்வளவு நாளும் இவளுக்கு அடைக்கலம் குடுத்திருக்கீங்கள், அதுக்கு நன்றி"என்றவன் , மாலினியின் பக்கம் அனல் பார்வை பார்த்தவன் , விஜயனிடம் "இவங்க இடத்தில் வேற யாரும் இருந்தா நடக்கிறது வேற" என்றவன் விறு விறு என்று மேலே சென்றான். செல்லும் முன் ஒரு பார்வை கவியை பார்த்துவிட்டு சென்றான்.தன்னை ஊடுருவும் பார்வையில் வெல வெலத்து போய் அவன் பின்னே சென்றாள்.​

விஜய சிங்க மாலினியை அடிக்க கை ஓங்கினார். குமாரிதான் தடுத்து "இவ்வளோ வன்மம் தேவையில்லை மாலினி . பாவம் அந்த பிள்ளை" .மாலினிக்கும் தான் பேசினது தவறு என புரிந்தது.​


மேலே அறைக்குள் வந்தவள், அவனை எதிர்கொள்ளவே பயந்தாள். இருப்பினும் 'தப்பு செஞ்சவரே திடமாக இருக்கும் போது நான் ஏன் பயப்பட வேண்டும். வாக்கு தவறியவர் அவர் தான்.என் மேல் எந்த தவறும் இல்லை ' எனும் உறுதியுடன் நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தாள். அத்துடன் அவளின் தைரியமும் விடை பெற்றது. அந்தளவுக்கு அனலை கக்கினான்.​


ஏதோ சொல்ல வந்தவன் அதை விடுத்து " ஈவினிங் 5.30 ஃப்ளைட் , ரெடி ஆகு " என்றான்.​

"நான்....ன் ... வரேல ...என்......னால உங்களோட வர முடியாது. எனக்கு... பிடிக்கல.."ஒருவாறு தயக்கத்துடன் ஒரு உறுதியுடன் சொன்னாள்.​

வலது கை விரல்களால் அவளின் கன்னத்தை வலிக்க பற்றி " என்னோட வராமல் இங்க இருந்து அசிங்கமான வார்த்தைகள் கேக்க பற்றியோ?,நீ மட்டும் கேக்க போறேல பிள்ளையும் தான், என்ர பிள்ளை ஏன் கேக்கோணும். நீ வாராய் என்னோட அவ்ளோதான்".​


"உங்களுக்கு பிடிக்காத பிள்ளை தானே , நீங்கள் இங்க வராமல் போயிருந்தால் பிள்ளை உருவானதே உங்களுக்கு தெரியாம போயிருக்கும் தானே. நான் இல்லை எண்டதும் உங்களுக்கு சந்தோசம் தானே "என்றாள் கோபத்துடன். குழந்தை பற்றி அவன் பேசியதும் அவளிற்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. அவன் வீட்டில் அவள் அடைந்த துன்பங்கள் கண்முன் வந்து போயிற்று.​

அவளின் பேச்சில் வெகுண்டெழுந்தவன் "இது என்ர பிள்ளை தானே, வேற ....... " அவளின் கலங்கின முகம் பார்த்து வார்த்தைகளை விழுங்கினான். ஆனாலும் அவளுக்கு புரிந்து. கோபத்தில் சொன்னது என்று புரிந்தாலும் வலித்தது.​

" பிள்ளைன்ர ப்யூச்சர் பத்தி யோசி, இடையில நடந்தத மறந்திடு , இந்த சூழ்நிலைல வேண்டாம்" என்று தன்மையவும் அழுத்தமாகவும் கூறினான்.​

அவளும் சிந்தித்தாள், குழந்தைக்கு எல்லா உறவும் வேண்டும். முக்கியமாக அப்பா வேண்டும். அப்பாவின் முக்கியத்துவம் புரிந்தது. ஆனால் அவள் அந்த வாழ்க்கையை அந்த வீட்டை சகித்து வாழ வேண்டும். அதை பழகி கொள்ள வேண்டும். குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்காக அவனுடன் செல்ல இசைந்தாள்.​

" நான் மிஸஸ் ஜிபு, எப்பவும் அப்படித்தான், மிஸஸ் அஹ்மத் ஆக ஊருக்கு மட்டும் தான் . சாகும் போதும் நான் மிஸஸ் ஜிபு தான்" என்றாள் தெளிவாக.​

அதனை கேட்டு அவன் பற்கள் நெரிபடும் சத்தம் கேட்டுச்சு. ஆனாலும் அவள் தன் முடிவை மாற்றவில்லை. அவனின் கண்களையும் பார்கவில்லை.​


இதோ அனைவரிடமும் விடை பெற்று இலங்கை சர்வதேச விமான நிலையம் கட்டுநாயக்க வில் விமான இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்.​

"என்ன மனக்கசப்பு இருந்தாலும் மறந்திட்டு வாழோணும் பிள்ளை, அந்த தம்பிய பாத்தாலும் தப்பா தெரியலே , மனசு விட்டு கதை, பிள்ளையும் வர போகுது , சூதானமா இரு, போன் பண்ணு இந்த அம்மாவ மறந்திடாத" என் கண்கலங்க அவரை அணைத்து கண்ணீர் சிந்தினாள். மாலினி மன்னிப்பு வேண்ட அதையும் ஏற்றுக்கொண்டு அனைவரிடமும் விடைபெற்று இப்போது பங்களாதேஷ் நோக்கி பயணமானள் அஹ்மத் உடன்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் -05​


சிற்றிங்கோங் நகரம். அஹ்மத் இல்லம் நோக்கி பயணித்தது கார். காரில் நிலவியது பேரமைதியே. இருவரும் ஏதும் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை. அவனுக்கு கொதிக்கும் நீரினைப் போல நெஞ்சம் கோபத்தால் தகித்தது. அவளுக்கோ நெஞ்சம் முழுவதும் வேதனை.என்னதான் குழந்தையின் எதிர்காலத்துக்காக வந்திருந்தாலும் கடந்த காலம் ஏன் அவள் பங்களாதேஷ் விட்டு போனாள் என்று நினைவூட்டியது. கொழும்பில் விமானத்தில் ஏறியதில் இருந்து இப்போது காரில் பயணிப்பது வரை ஒரே நினைவலைகள் அவள் மனதில். எந்த வாழ்க்கை வேண்டாம் என்று போனாளோ அதை நோக்கியே பயணிக்க வைக்கிறது விதி. அப்படியே பின்னாடி இருக்கையோடு சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.நினைவு கடந்த காலத்தை நோக்கி சென்றது.​



இலங்கை திருநாட்டில் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஊர் தான் அறிவியல் நகர். கிராம் தான் என்றாலும் ஏ9 பிரதான வீதி அமந்துள்ளதால் எப்போதும் பரபரப்புடன் இருக்கும். ஏ9 வீதியில் இருந்து ஒரு ஐந்து கிலோமீட்டரில் அமைந்துள்ளது தான் கவியின் வீடு. கிட்ட தட்ட ஐம்பது திட்டம் வீடுகளை கொண்ட கிராம். போருக்கு பிறகு வெளிநாட்டு நிறுவனத்தார் அமைத்து கொடுத்த வீடுதான். நேர்த்தியான அழகான வீடு. கவிலயா குடும்பத்தில் மூத்த பெண். அடுத்து கார்த்திகேயன்.இரு மகவுகள் சுப்ரமணி - வீரம்மாள் தம்பதிகளுக்கு. சுப்ரமணி லீசிங் இல் ஆட்டோ எடுத்து ஓட்டி கொண்டிருந்தார். அதில் வந்த வருமானமே அவர்கள் குடும்பத்துக்கு போதுமானதாக இருந்தது. லீசிங் பணமும் செலுத்தி மீதியை பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக சிறிதாக சேர்த்தும் வைத்தனர். வீரம்மாள் மிகவும் சாந்தமானவர் அதே வேளை கண்டிப்பான அன்னை. அதனால் பிள்ளைகள் தந்தையுடன் ஒட்டுதல். சுப்ரமணியை பொறுத்தவரை அவரின் இரு பிள்ளைகளும் அவரின் உலகம். அதுவும் கவிலயா மிகவும் செல்லம். மகள் எதுவும் தேவை என்று கேட்டால் எப்பாடுபட்டும் நிறைவேற்றி வைக்கும் தந்தை. அதற்காக அவள் அனைத்தும் கேட்கும் பிடிவாதம் பிடித்த பெண்ணில்லை. தாய் தந்தையரிடம் அன்பும் அவர்களின் கஷ்டத்தை புரிந்து கொண்டும் நடப்பவள்.​

அன்று முறுகண்டி பிள்ளையார் கோவிலுக்கு போயிற்று திரும்பி கொண்டிருந்தனர். " கவிக்குட்டி நாளைக்கு ஏ லெவல் ( 12 grade) ரிசல்ட் வர போகுது. பிள்ளைக்கு என்ன வேண்டி தாறது " எனக்கேட்டார் சுப்பிரமணி. "பொறுங்கோப்பா முதல் ரிசல்ட் வரட்டும். அதுக்கிடைல ( அதற்கிடையில்) என்ன அவசரம்" வீரம்மாள் கேட்டதற்கு , " போடி என்ர பொம்பிளை பிள்ளை நல்ல ரிசல்ட் தான் எடுக்கும். அதான் இப்பவே கேட்கிறன். சரிதானே கவிக்குட்டி" . " என்ர அப்பாதான் உலகத்தில நல்ல அப்பா. கட்டாயம் நல்ல ரிசல்ட் வரும்.பேராதனை பல்கலைக்கழகத்துக்கு போவன் பாருங்கோ " என்றவள் அன்னையை மிதப்பாய் பார்த்தாள். அதில் பொய்யாய் அடிக்க கை ஓங்கினார் அவள் அம்மா. " அக்கா மட்டும் தான் உங்கட செல்லமோ. அப்போ நான்" என சிறுபிள்ளையாய் சிணுங்க அவனையும் தேற்றி சிரிக்க வைத்தே வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.​

அவள் சொன்னது போல நல்ல பெறு பேறு பெற்றாள்.எல்லோருக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி. அதன் பிறகு கிளிநொச்சி நகரில் கணனி வகுப்பில் சேரந்தாள். தனது ஓய்வு நேரங்களில் தப்பிக்கும் பாடம் சொல்லி கொடுப்பது அவனுடன் விளையாடுவது என் நாட்கள் கழிந்தன. மகிழ்வாய் சென்று கொண்டிருந்த அவர்கள் வாழ்வை சுனாமியாய் சுருட்டி போட்டது சுப்பிரமணியின் மரணம். எதிர்பாராத சாலை விபத்தில் உயிர் பிரிந்தது. கணவனின் கைக்குள் இருந்து வாழ்ந்த வீரம்மாள் பிள்ளைகளுடன் செய்வதறியாது நின்றார். கணவனை பிரிந்த சோகம் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் அடுத்து என்ன ஜீவனோபாயம் என் வாழ்க்கை மருட்டியது. இருந்தும் அக்கம் பக்கத்தாரின் உதவியுடன் தோட்ட வேலைக்கு செல்ல தொடங்கினார். பழக்கமில்லாத கடின வேலை. வேறு வழியும் இல்லை. கவியோ தந்தையின் இழப்பில் இருந்து மீளவில்லை. தந்தையின் இழப்பு மனதை மிகவும் பாதித்தது. அதிலும் தாயும் வேலைக்கு சென்றுவிட தனிமை மிகவும் கொன்றது. ஆனாலும் வீட்டுப்பொறுப்புகள் சமையல் தம்பியை கவனிப்பது இவள் வசமானது. ஆரம்பத்தில் திணறினாலும் போக போக பழகி கொண்டாள். அன்றும் தாய் வேலைக்கு சென்ற பின் கார்த்திகேயனை தயார்படுத்தி பள்ளிக்கு அனுப்பின பிறகு குடிதண்ணீர் எடுக்க சென்றாள். போற வழியில் இரண்டு இளைஞர் இவளை பார்த்து கிண்டலாக சொல்லி சிரித்தார்கள். தந்தை இருக்கும் வரை அவளிடம் யாரும் இவ்வாறு தரமற்று பேசியதில்லை. ஏன் பார்வை கூட இல்லை. அதை பற்றி பக்கத்துவீட்டு அக்காவிடம் சொன்னதுக்கு பெண் பிள்ளை சரியாக இருந்தால் ஆண்பிள்ளை இவ்வாறு நடந்து கொள்ள மாட்டான் என கூறினார். ஏனெனில் அவர்கள் அவளின் உறவினர்கள். சுப்பிரமணி இருந்தவரை அவரிடம் நிறைய உதவி பெற்றவர்கள்.​

இப்போது நன்றி மறந்து பேசுவது கண்டு விக்கித்து போனாள். அந்த அக்காவிற்கு அவளை பற்றி நன்கு தெரிந்தும் அவ்வாறு சொன்னது மனதை தாக்கிற்று.ஆனாலும் தந்தையின் இழப்பு நாளுக்கு நாள் பூதாகரமாக தோன்றியது. ஒரு பாதுக்காப்பின்மை மனதில் தோற்றம் பெற்றது.தாயிடமும் பகிர முடியவில்லை. தோட்ட வேலைக்கு போயிற்று களைப்புடன் வருபவரிடம் கூற மனமிருக்காது. கார்த்திகேயன் சிறுவன். அவனிடமும் கூற முடியாது. இவ்வாறு சுற்றத்தாரின் பேச்சுக்கள் நடவடிக்கைகள் தந்தையின் இழப்பை நினைவு படுத்தின.​

மேலும் அவளை சோதிக்காமல் பல்கலைக்கழகம் புதிய மாணவர்களை உள்வாங்க தொடங்கியது. அதன் பிராகாரம் விடுதியில் தங்கி முகாமைத்துவம் படித்தாள். 'மகாபொல' மாதாந்த உதவித்தொகை கிடைத்ததில் சிக்கலில்லாமல் அவள் படிப்பு ஆரம்பித்து. அங்கு கிடைத்த உண்மையான உள்ளம் சாலினி. சற்று வசதியான குடும்பத்திலிருந்து வந்தவள்.வீட்டுக்கு ஒரே பெண். எளிமையாக அனைவரிடமும் பழகுபவள் அந்த குணமே கவியை அவளிடம் நட்புறவு கொள்ள வைத்தது. முதலில் தனக்குள் ஒடுங்கியவளை நட்புக்கரம் நீட்டி அரவணைத்து கொண்டாள். அவளிடம் தனது மனக்குறைகளை பகிர்ந்து கொண்டாள். " அப்பா இருக்கும் போது எதுக்கும் யோசிக்க விட்டதில்லை. இப்போ பயமா இருக்கு சாலு"​

"ஏய் , உலகம் அப்பிடிதாண்டி அப்பாவோட சிறகுகளுக்குள்ள இருந்ததால உனக்கு தெரியேல. ஆனால் தொண்ணூறு சதவீதம் தேவைக்கு பழகிறவங்கதான். அப்பா இல்லை எண்டு யோசிக்காம படிச்சிட்டு வேலைக்கு போய் அம்மா தம்பியை நல்லா பார்".​

கவி தலை அசைத்தாலும் முகம் தெளியாதது கண்டு " கவி நாளைக்கு வரப்போற புருசன் உன் அப்பா மாதிரி பாசமா இருந்தா உன் பிரச்சினை எல்லாம் சரியாயிடும். இன்னும் ரெண்டு வருசம் போனால் படிப்பு முடிஞ்சிடும். அப்புறம் கல்யாணம்" விளையாட்டா ஆறுதலாக பேசினாள். ஆனால் கவியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது. ஓரத்தில் ஒரு நிம்மதி . இவ்வாறு நாட்கள் கழிந்தன.அன்று வார இறுதி. விடுதியில் தனது கட்டிலில் இருந்து முகப்புத்தகத்தை தட்டி கொண்டிருந்தாள்.அதில் தந்தை பற்றி கவிதை ஒன்று ஆங்கிலத்தில் இருந்தது. 'எத்தனை எதிரி வந்தாலும் அத்தனையையும் எதிர்த்து எனக்கு வெற்றி சூட்டும் தந்தை' . அதற்கு கருத்து தெரிவிக்க போகும் போது 'நானும் எதிர்காலத்தில் நல்ல தந்தை ' என்னும் வாசகத்துடன் ஒரு கருத்து. அதற்கு 'நல்லது' என பதில் கருத்து போட்டாள். முதலில். முகப்புத்தகம் பயன்படுத்த தயங்கியவள்,சாலினியின் ஆலோசனைப்படி உபயோக படுத்துகிறாள் சில நாட்களாகவே. இரண்டு நாட்கள் கழித்து 'jibon jibu' என்ற நபரிடம் இருந்து நட்புக் கோரிக்கை வந்ததது. அவளுக்கு நினைவு வந்தது அது தான் பதில் கருத்து தெரிவித்த நபர். அந்த நபரின் விவரம், நட்பு பட்டியல் மற்றும் முந்தைய பதிவுகள் எல்லாம் ஆராய்ந்த பின் ஏற்றுக்கொண்டாள்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator
அத்தியாயம் -06

"ஜிபு எப்போது உங்கள் பாட்டி வீட்டிலிருந்து வருவீர்கள். மூன்று நாளாகி விட்டது . உங்களிடம் சரியாக பேசி"என் ஆங்கிலத்தில் பேசி சலுகையாக சிணுங்கி கொண்டாள். அவளின் சிணுங்கலில் இருந்த சிறுபிள்ளைதனத்தை ரசித்தவாறே "லயா பேபி நான் நாளை மாலை வீட்டிற்கு போயிடுவேன்.கவலை வேண்டாம் அதன் பிறகு உன்னுடன் முழு நேரமும் கதைக்கிறேன் சரியா. இப்போ கொஞ்சம் சிரி பாக்கலாம்" என ஆங்கிலத்தில் அலைபேசியின் மறுமுனையில். ஆம் இருவரும் உரையாடுவது ஆங்கில மொழியே. அதுவே இருவருக்கும் பாலமாக அமைந்தது . அவளின் தாய் மொழி தமிழ், அவனுக்கு பெங்காலி. ஆனால் இருவருக்கும் ஒரு இறுகிய பிணைப்பு.
கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்களாக தொடரும் உறவு. ஆரம்பத்தில் தயக்கத்துடன் பேச ஆரம்பித்தாள் ஜிபுவுடன். ஆனால் அலட்டலின்றி யதார்த்தமான அவனின் பேச்சால் போக போக ஒரு பிணைப்பு உருவாகி விட்டது. ஒரு உரிமையுணர்வு கூட வேர்விட்டது. அதன் விளைவு அலைபேசி எண் பரிமாறப்பட்டு தினமும் அவர்களது நட்பு வளர்ந்தது. இதெல்லாம் சாலினியுடனும் பகிர்ந்து கொண்டாள்.தெரியாதவர்களிடம் ஜாக்கிரதையாக இருகால்களும் படியும், நல்லவர்களும் உள்ளனர் என நல்ல தோழியாக யதார்த்தத்தை எடுத்துரைத்தாள்.ஒரு நாள் கூட அவர்கள் பேசாது போனால் ஏக்கம் இருவருக்கும். இவ்வாறு போய் கொண்டிருக்கும் வேளையில் தான் அவன் இவளிடம் காதலை சொன்னான். அவளுக்கு அதிர்ச்சி. ஆனாலும் மனதின் ஓரம் சில் எனும் உணர்வு. இவள் தடுமாறி பதில். அவளின் மௌன மொழி புரிந்தவனாக அவளுக்கு தேவையான அவகாசம் கொடுத்தான். அவனுக்கு பொழுது போக்கிற்காக ஆரம்பித்த அரட்டை எந்த புள்ளியில் காதலாய் மாறியது என தெரியவில்லை.

"என்னடி சொல்றாய், இது சரி வரும் எண்டு நினைக்கிறியோ, அவர் முஸ்லிம் வேற நாட்டவர் வேறு.உங்கட அம்மா எப்பிடி ஓகே சொல்லுவா, அதோட அவன் நல்லவனோ கெட்டவனோ........" என சாலினி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே , "நிச்சயம் நல்லவர்தாண்டி" என்றாள் உறுதியாக, தொடர்ந்து " எனக்கு கொஞ்சம் பயமாதான் இருக்கு , ஆனாலும் என்ர அப்பாவின்ர இடத்தை அவரால்தான் நிரப்ப முடியும் எண்டு (என்று) என் மனசுக்கு தோணுது"
" நீயும் காதலிக்கிறியோ "
"தெரியேல, ஆனால் அவரோட இருந்தால் பாதுகாப்பா உணர்வேன்" என்றாள் திடமாக. அவன் மீதான அவளது நம்பிக்கையே அவளின் மனதை கூற, அவளின் கையை அழுத்தி ஆதரவு தந்தாள் சாலினி. இப்போதும் தாயை நினைத்து பயம்தான். ஆனால் காதல் எல்லாத்துக்கும் அப்பாற்பட்டது அல்லவா. அம்மாவை பிறகு சமாளித்து சம்மதம் வாங்கலாம் என எண்ணி கொண்டாள். அவள் முடிவு சொல்ல இரு நாட்களும் அவன் தவியாய் தவித்து போனான். அவளின் சாதகமான பதில் அவனை இன்ப வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தியது. அதன் காதல் வானில் பறந்தார்கள். தூரம் அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை. அலைபேசியில் காதல் பயிர் வளர்த்தனர்.
அன்னையிடம் மறைக்கிறோம் எனும் எண்ணம் கூட தன்னவனிடம் பேசும் போது இல்லாது போய்விடும். இவ்வாறு போய்கொண்டிருக்கும் போது தான் ஜிபு அவர்களின் பூர்வீக சொத்து விவகாரம் அவனின் தாத்தாவின் ஊருக்கு சென்றுள்ளான். அது கிராம் அதனால் சிக்னல் பிரச்சினைகளால் அவனால் சரியாக பேச முடியாது போனது. இருப்பினும் தான் பேசாது போனால் தன்னவள் தவித்து போவாள், அவளது தந்தைக்கு நிகரான பாசம் தன் மேல் வைத்திருப்பவள் பெரிதும் கலங்குவாள் என எப்பாடுபட்டாவது சிறிது நேரம் பேசிவிட்டுவான் தினமும். அதில் சுணக்கம் கொண்டு சிணுங்கும் காட்டினால் மங்கை. அவன் தனது நகருக்கு திரும்பின பிறகு சொன்ன மாதிரி அவளுடன் நேரம் செலவழித்தான்.

இவ்வாறு இன்னும் ஆறு மாதங்கள் கடந்த பின்பு ஜிபு தந்தையின் மார்க்கெட்டிங் கம்பனி பொறுப்பை கையில் எடுத்தான் பொறுப்பான மகனாக. அதன் பின்னர் அவர்களுக்கான நேரம் குறறந்தது. அதற்கு அவளின் சிணுக்கமான ஊடலில் அதிருப்தி உற்றான். " என் ஃப்ரெண்ட்ஸின்ர ஆளெல்லாம் எப்பவும் அவேயோட ( அவர்களுடன்) கதைச்சு கொண்டிருப்பினும்.நீங்கள் மட்டும் ஒரே வேலை வேலை எண்டு என்னோட கதைக்கிறேல்ல" என்க, ஏற்கனவே கம்பனி குளறுபடியில் தீர்வு காண முடியாத மனை நிலையில் இருந்தவன் இவளின் பேச்சு கேட்டு " அப்போ நீ அவர்களில் ஒருவரை காதலி. நான் இப்படி தான். நான் வெட்டியா இல்லை. நிறைய வேலை இருக்கு * என துண்டித்தான். கவி விக்கித்து போனாள். எப்போதும் லயா லயா தன்னை தாங்கி பேசும் முதன்முதலில் நாகரீகமற்ற கோபப் பேச்சில் மனமுடைந்தாள். ஆனால் அவனை வெறுக்கவோ கோபம் கொள்ளவோ முடியவில்லை. அவன் அவளின் மொத்த பலவீனமாக எப்போதோ மாறிவிட்டான். அழுதே கரைந்தாள் யாருக்கும் தெரியாமல். தெரிந்தால் காரணம் சொல்ல வேண்டும்.நண்பர்கள் என்றாலும் தன்னவனை யாரும் தவறாக நினைப்பது பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அன்று இரவே அவன் கேட்ட மன்னிப்பில் அழுகை நின்றது. ஆனால் அவன் வார்த்தைகள் நெருஞ்சி முள்ளாய் நெஞ்சில் நின்றது. ஆனாலும் வேலைச்சுமை என அவனுக்காகவும் ஒரு மனது வாதாடினது. இவ்வாறு சூழ்நிலைகள் மறுபடி மறுபடி உருவானதில் அவள் தன் சிறு பிள்ளை தனத்தை விட்டு விட்டு அவனுக்கு ஏற்றவாறு தன்னை செதுக்கி தன் சுயம் தொலைத்தாள். அவனுக்காக எல்லாவற்றையும் மாற்றும் மாது அவன் கைப்பாவை ஆனால் மறைமுகமாக. அவனும் வார்த்தைகள் கொட்டிய பின் அதனை நினைத்து வருந்திய போதும் அவளிடம் இறங்கி வராமல் இறுகி போனான். ஆனாலும் அவன் காதலை உதற நினைக்கவில்லை. ஆக மொத்தம் காதல் மனதில் இருந்தும் சுயத்தை தொலைத்தனர் காதல் பறவைகள்.
கவியும் படிப்பு முடிந்து ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலையில் இணைந்தாள். நல்லா சம்பளம். அன்னைக்கு ஓய்வு கொடுத்துவிட்டு அன்னையின் பாரத்தை அகற்றியதோடு பெருமையும் சேர்த்து கொடுத்தாள். கார்த்திகேயன். இப்போது பல்கலைக்கழக இரண்டாம் வருட மாணவன். பழைய துள்ளல் இல்லை. ஆனால் ஒரு நிமிர்வு வந்திருந்தது. ஆனால் தன்னவனிடம் இயல்பாய் ஒரு பயம் தோன்றியது. தான் சொல்கிற வார்த்தைகள் வேறு அர்த்தம் எடுத்து வார்த்தைகளால் அடிப்பானோ என்று. இருந்தாலும் அவனுடன் பேசாமலும் இருக்க முடியாது. அதன் காரணமாக தனது கவனத்தை வேறு வழியில் செலுத்தினாள். தன்னவனின் தாய்மொழியை சமூக ஊடகம் ஊடாக கற்றதோடு கல்யாணத்துக்கு பிறகு எப்படி இருக்க வேண்டும் எனவும் தேடி தேடி அறிந்து கொண்டாள். ஆம் தன்னவனை கரம் பிடிக்க அவள் முஸ்லிம் பெண்ணாக மாற வேண்டும். முஸ்லிம் ஆக வாழ வேண்டும். முதலிலேயே ஜிபு கோடிட்டு காட்டியிருந்தான். அவனின் மதம் மீதான பற்று தெரிந்ததால், அவனுக்காக அதனை மனமுவந்து ஏற்றாள். மதம் மாற தயாராக இருந்தாள். அவனுக்கு மத பக்தி இவளுக்கு ஜிபு பக்தி.

இரண்டு வருடங்கள் போன பிறகு கவிக்கு வரன் தேடும் வேலையில் வீரம்மாள் இறங்க, தயங்கி தயங்கி அவனிடம் சொல்ல என்ற நினைத்தானோ வருகிற மாதக் கடைசியில் வருவதாக கூறி ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறினான் ஜிபு.நீண்ட நாளுக்கு பிறகு தன்வனின் ஆதரவான பேச்சு கேட்டு கண்கள் நனைந்தன. ஆனாலும் அவனுக்கு தெரியாது மறைத்து சாதரணம பேசினாள். அவனும் சிறிது நேரம் பேசி விட்டே வைத்தான்.
அன்றிரவே தாயிடம் தன் காதலை பற்றி கூறினாள். அமைதியாக இருந்த வீரம்மாள் பெருமூச்சு விட்டபடி யார் என கேட்டார். விவரம் தெரிந்த பின்னர் "இதெல்லாம் சரி வராது பிள்ளை. விடு இப்போல்லாம் கண்ணுக்கு முன்னாடி உள்ளவனையே நம்ப முடியவில்லை. இவன் வேற நாட்டவன் வேற இனம் வேற, நாட்டில் நடக்கிறதுலாம் பாக்கும் போது......" என்ற குரலில் அதிருப்தி கோபம் கழிவிரக்கம் கலந்திருந்திச்சு .
மகள் தன் நம்பிக்கை உடைத்தது என கலக்கத்தை சுமந்த விழிகளுடன் மகளை வெறித்தார் வீரம்மாள். தாயின் பார்வை உணர்ந்து தலை குனிந்தாள். அது தாயின் மனதை உடைத்ததிற்காக மட்டுமே தவிர தன்னவனை குறித்தும் அவர்கள் காதல் குறித்தும் அவள் கலங்கவில்லை.அந்தளவிற்கு அவன் மேல் உயிராய் இருந்தாள். எனவே நிமிர்ந்து தன் காதலுக்காய் தாயிடம் வாதாடினாள். வீரம்மாள் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. விளைவு சரியாக ஒருவாரம் கடந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள் யாருக்கும் தெரியாமல்.
 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 07​


வீரம்மாள் எவ்வித உணர்ச்சியுமற்று அக்கடிதத்தையே மறுபடியும் மறுபடியும் படித்தார். எவ்வாறு படித்தாலும் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை. விரக்தியின் உச்சத்தில் கண்ணீர் கூட வரவில்லை. ஏனோ மனம் கணவரின். அருகாமை தேடியது. அவர் இருந்திருந்தால். இந்த கடிதத்துக்கு அவசியம் வந்திருக்காது என எண்ணம் வந்தது. தனது மகளை தான் கவனிக்கவில்லை என குற்ற உணர்வு. மகளின் செயலில் வேதனை ,கோபம். யாரிடம் காண்பிக்க முடியும்? . மறுபடியும் அந்த கடிதத்தில் கண் பதிந்தது. ' அன்புள்ள அம்மாவுக்கு,என்னை மன்னித்து விடுங்கள்.நான் செய்யும் காரியம் உங்களை மிகவும் காயப்படுத்தும் என்று எனக்கு தெரியும்.ஆனாலும் நான் என் ஜிபுவிடம் போகிறேன். அவருடன் மட்டுமே என் வாழ்க்கை. நான் இந்த முடிவுக்கு நல்லா யோசிச்சு தான் வந்தனான். ஜிபுவில நான் என்ர அப்பாவ பாக்கிறன்.அவர் இல்லை எண்டால் எனக்கு சாக தோணுது. என்னை பற்றி கவலை வேண்டாம். நல்ல வாழ்க்கை நான் வாழுவேன். நேரத்துக்கு சாப்பிடுங்கோ. முடிந்தால் என்னை மன்னிச்சு கொள்ளுங்கோ அம்மா. உலகத்தில் பெஸ்ட் அம்மா நீங்க தான். லவ் யூ மா . மிஸ் யூ ' என கடிதம் முடந்திருந்தது. அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. உதவிக்கு யாரையாவது அழைத்தாலும் உதவிக்கு பதில் அதை பற்றி அலசுவதே அவர்களின் முக்கிய வேலையாகும். அவ்வாறு வந்தாலும் எங்கு போய் தேடுவது. என்னதான் கோபம் கனன்றாலும் மகளின் நலனுக்காக நல் வாழ்க்கைகாக கடவுளை பிரார்த்தித்து தாயுள்ளம். அது மட்டுமே அவரால் செய்ய முடந்தது. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்களை நினைத்து பதறியது.

கொழும்பு கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்தில் தனது ஜிபுவிக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். கண் மடல் இரண்டும் நன்கு வீங்கி இரவு முழுதும் அழுத்தத்தை பறைசாற்றியது. அனைவருக்கும் பார்த்தவுடன் பரிவு ஏற்படும் அந்த தோற்றம் அவளவனுக்கு கோபத்தை கூட்டியது.
"லயா! ஏன் இந்த அவசர முடிவு. உனக்கு கொஞ்சம் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லையா? நான்தான் நெக்ஸ்ட் மன்த் வந்து உங்க. அம்மாவிடம் கதைக்கிறேன் என்று சொன்னேன் தானே.அங்கே கம்பனியில் சில சிக்கல் . நிறைய வேலை.அதை எல்லாம் விட்டு விட்டு வந்தேன். இப்போது சூழ்நிலை காரணமாக நான் வரவில்லை என்றால் நீ சொன்னபடி செத்து தொலைஞ்சிருப்பியா?" என ஆங்கிலத்தில் காட்டமாகவே கேட்டான். தன்னவள் உயிரை பார்ப்பேன் எனக்கூறி தன்ன வரவைத்தது ஆத்திரத்தை கிளப்பியது.
ஆம், நேற்று காலையில் அழைத்திருந்தாள். இரண்டு அழைப்புகளை வேலை காரணமாக தவறிவிட்டேன் மூன்றாவது அழைப்பை ஏற்று "உனக்கு மூளை இல்லையா,எடுக்காமல் விட்டால் வேலை அதிகம் என யோசிக்க மாட்டாயா? எப்போதும் உன்னை கொஞ்சிட்டே இருக்கணுமா" என அவளை பேச விடாமல் பொரிந்து தள்ளினான். அவளுக்கு அழுகை வரும் போல இருந்தது. அவளையும் அறியாமல் விசும்பினாள். அதில் கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வந்நவன் "சரி சொல்லு, கொஞ்சம் டென்சன்" என கேட்க , ஒருவாறு தன்னை நிலைபடுத்தி நடந்ததை கூறினாள். கேட்டதும் வந்த கோபத்தை அடக்கியவாறு, "கொஞ்சம் புரிந்து கொள்ள , இப்போது என்னால் அங்கு வர முடியாது, அடுத்த மாதம் அங்கு வந்து உனது அம்மாவிடம் பேசி என்னுடன் அழைத்து செல்வேன்.இப்போது வீட்டுக்கு செல்" என பொறுமையாக எடுத்துரைத்தான்.
வீட்டுக்குப் போவதை பற்றி அவளால் எண்ண முடியவில்லை. இவனும் வரவில்லை எனில்....... நொடியில் யோசித்து பதற்றத்தில் "நீங்கள் என்னை வந்து அழைத்து செல்லாவிடில் நான் கட்டாயம் தற்கொலை செய்து கொள்வேன்" என்றாள் உறுதியாக. "மாலை விமான நிலையம் வந்துவிடுவேன் " என்று மட்டும் கூறி அலைபேசியை அணைத்திருந்தான்.
ஆனாலும் அவளின் வார்த்தைகள் அவனை கோபம் கொள்ள செய்தது. காதல் வர வைத்தது.
அவளுக்கு தாயின் நினைவு மனவருத்தத்தை தர , தன்னவனின் கோபமும் சேர்ந்து மௌன கண்ணீர் வடிக்க வைத்தது. தலை குனிந்து சத்தமின்றி கண்ணீர் விடுபவளின் மேல் அதற்கு மேல் கோபத்தை இழுதத்து பிடிக்க முடியவில்லை. அவளின் கையை தன் வலுவான கைகளால் அழுத்தி ஆறுதல் அளித்தான். அதன் பிறகு விரைவாக செயற்பட்டு அவள் தன்னுடன் வருவதற்கான அனைத்து செயல்களையும் செய்து இதோ விமானத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தனர்.முதல் விமான பயணத்தில் மிரண்டவளை அரவணைத்து ஆறுதல் படுத்தினான்.
அதற்கு பின்னரே அவளுக்கு அவனது குடும்பத்தில் தன்னை ஏற்றுக்கொள்வார்களா? அவர்களுக்கு தன்னை பிடிக்குமா? இல்லை எனில் என்ன செய்வது என மனம் தறி கெட்டு ஓட அவனிடமே கேட்க , அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவனுக்கு சிரிப்பு வரும்போல இருந்தது. இவ்வளவு தூரம் வந்த பின்பு அந்தரத்தில் பறக்கும் போது கேட்டால் அவனும் என்னதான் செய்வான்.இருந்தும் அவளை கலங்க விடாது " எனக்கு விருப்பத்துக்கு மறுப்பு இல்லை என் குடும்பத்தில். எல்லாவற்றையும் நான் பாரத்துக் கொள்கிறேன். நீ கவலைப்படாதே" என கூறினேன். அவன் குரலில் வெளிப்பட்ட உறுதியில் அமைதி அடைந்தாள்.
 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் 08​


சில்பியா பேகம் மிகவும் ஆத்திரத்தில் இருந்தார். ஆனாலும் அவரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.மகன் இவ்வாறு செய்வான் என கனவில் கூட நினைக்கவில்லை. அதெப்படி இவ்வாறு ஒரு பெண்ணை காண்பித்து வருங்கால மனைவி என்பான் என மகனின் மீது வருத்தம் எழுந்து.​

ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற மகனை கண்டு முகம் மலர்ந்த தாய் சில்பியாவின் முகம் அவனுடன் வந்த பெண்ணை கண்டு சுருங்கியது.இருந்தும் இரு நாட்களுக்கு பிறகு வீடு திரும்பிய மகனை கண்டு அவனிடம் விரைந்தார். "இசோ செல்லே! துதின் கோத்தாய் சில்லே"(வா மகனே! இரண்டு நாட்களாக எங்கே போயிருந்தாய்) என கேட்டார்.​

"அமி சிறீலங்கா கியேசெல்லா" (நான் சிறீலங்கா போயிருந்தேன்)

(இனி வரும் பெங்காலி உரையாடல் எல்லாம் தமிழில்)

எதற்கு என கேள்வியோடு நோக்கியவரை புரிந்து கொண்டவன், அதற்கு பதிலளிக்காமல் "அப்பா, ஆஃப்ஷனா எங்கே" என தந்தை தங்கை பற்றி கேட்டான். அதற்குள் பேச்சு குரல் கேட்டு அவர்கள் வந்து விட்டார்கள். மூன்றுபேரின் கண்களில் இருந்த கேள்வியை உணர்ந்து அருகில் இருந்தவளின் தோளில் கை போட்டு அணைத்தவாறே "இவள் கவிலயா. எனது வருங்கால மனைவி.இவளை அழைத்து வரவே இலங்கை போயிருந்தேன். அடுத்த வருஷம் தான் எனது திருமணத்தை பற்றி திட்டம் போட்டிருந்தேன். ஆனால் சூழ்நிலை காரணமாக அவளை அழைத்து வந்துவிட்டேன். உங்களிடம் மறைக்க நினைக்கவில்லை. ஆனால் திடீரென்று இவ்வாறு நடக்கும் என நான் நினைக்கவில்லை"என தெளிவாக உரைத்தான் ஜிபு.

"இவளையா? அண்ணா நீங்கள் விளையாடுகிறீர்களா? உண்மையை சொல்லுங்கள், பார்க்க பிச்சைக்காரி ...... " என்றவளின் பேச்சு தடையுற்றது ஜிபுவின் கை ஆத்திரத்தில் உடைத்த பூ சாடியினால்.விக்கித்து போயினர் அனைவரும். அதிலும் கவி கலங்கி போனாள். அவளுக்கு பெங்காலி பேச அவ்வளவு வராது. ஆனால் பேசுவது நன்கு புரிந்தது. தன்னவனின் கோபமும் புதிது.கோபத்தை இவ்வாறு வெளிப்படையாக காட்டுபவன் இல்லை. பாபுள் ஆஹோன் (ஜிபுவின் தந்தை) புரிந்து கொண்டார் மகனின் மனதை. ஆனால் இது நடைமுறைக்கு ஒத்து வருமா என தனக்குள் சிந்தித்தார்.

" அப்பா! எனது மனைவியை பேசுவது என்னை பேசுவது போல. உங்களுக்கு ஏற்றுக் கொள்வது கஷ்டம் என்று எனக்கு புரிகிறது.அதற்காக இவ்வளவு அவமதிப்பு வார்த்தைகள் தேவையா?. உங்கள் யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை என்றால் நான் வேறு ஊருக்கு போகிறேன்.என்னை மட்டும் நம்பி வந்தவள். என் உயிர் மூச்சுவரை அவள் என்னுடன் தான்" என்றான் உறுதியாக. அதில் உணர்ந்த காதலில் சிலிர்த்து அடங்கினாள் அவளது லயா பேபி. ஆனால் அவனது தாயிற்கு கலக்கம் ஏற்பட்டது மகனின் உறுதியில். அதற்கு அவருக்கு கவி மேல் கோபமும் வெறுப்பும் உருவாகியது. அதை மறைத்து கொண்டு வெளியே புன்னகை முகமாக "அவள் சிறு பெண் , தெரியாமல் பேசிவிட்டாள் , ஆஃப்ஷனா அண்ணியிடம் மன்னிப்பு கேள் " என மகனிடம் தொடங்கி மகளிடம் முடித்தார்.மகன் தன்னை விட்டு போக கூடாது என தவித்தது தாய் மனது. ஆனால் மகனின் உயிரானவளிலும் வைத்திருந்தால் எல்லாம் சுமுகமாகவே முடிந்திருக்கும்.ஆனால் கவியை மனதார ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதன்பிறகு தனது அறைக்குள் வந்தவர்தான் மனது குமிறி கொண்டிருந்தார். ஆனால் வேறு வழியும் இல்லை.

அடுத்த அடுத்து அனைத்தும் வேகமாக நடைபெற்றது.கவியின் மதமாற்றம் .ஆம் இப்போது கவி ஒரு இஸ்லாமிய பெண்ணாக மனமாற மாறி கொண்டாள். அடுத்து அவர்கள் முறைப்படி இன்று திருமணம். மெரூன் நிறத்தில் அழகிய கற்கள் வைத்து வேலைப்பாடு செய்த லெஹெங்கா அணிந்து, மணமகளுக்கென பிரத்யேகமாக செய்த ஒப்பனையில் தேவதை என மிளிர்ந்தாள். அவளுக்கு தன் அழகு கண்ணில் படவில்லை. சற்று நேரம் முன்பு அன்னை அலைபேசியில் "நீ உன்ர வாழ்க்கையை தேடி போய்விட்டாய்,இனி இன்பமோ துன்பமோ நீயே பார்த்து கொள், எங்களுக்கு இனியாவது கொஞ்சம் நல்லது நினைச்சால் எங்கள் கண் முன்னாடி எப்போதும் வராதே,போன் கூட பண்ண வேண்டாம். சுயநலமாக யோசிச்சு போயிட்டாய். உன்னை சபிக்காமல் இருக்கிறேன் பெத்த குற்றத்திற்கு" என பட்டென வைத்து விட்டார். அவளால் எதுவும் பேச இயலவில்லை.இன்று திருமணம். தாய் தம்பியை பார்க்க மனது உந்தியது. தான் மட்டும் தனியாக இருப்பது போன்று ஓர் நிலை. வீடு நிறைய ஜிபுவின் சொந்த பந்தம். ஆரம்பத்தில் எதிர்ப்பு தெரிவித்த அனைவரையும் சமாதானப்படுத்தி சந்தோஷமாக கலந்து கொள்ள வைத்தான் அந்த கள்வன். சிலருக்கு வருத்தம் இருந்தாலும் அவனுக்காக வந்தனர். கவி தரப்பில் யாரும் இல்லை. அதன் காரணமாக கவியின் பெற்றார் சார்பாக ஜிபுவின் மாமா அத்தை எல்லாம் சடங்கையும் செய்தனர்.அவளை எந்த குறையும் யாருமே சொல்லாமல் இருக்க பார்த்து பார்த்து செய்தான்.ஆனால் அவளின் மனக்குறை தெரியவில்லை மன்னவனுக்கு. தாயிற்கு அழைத்தாள்" அம்மா, இண்டைக்கு எனக்கு கல்யாணம், அம்மா.." என்றாள் தழுதழுத்த குரலில். ஆனால் தாயின் பதிலில் அவர் கோபத்தை புரிந்து கொண்டாள். அதன் பின் இருந்த வேதனை கூட தெரிந்ததது. அது இன்று அல்ல. இங்கு வந்த அன்றே தாயை அழைத்து தான் பாதுகாப்பாக வந்து சேர்ந்ததாக கூறிய போது ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் " நன்றி இவ்வளவு தூரம் எடுத்து சொன்னதுக்கு " என சொன்னதில் புரிந்தது.

ஜிபுவின் அத்தை வந்து அழக்கும் வரை தான் வீட்டை விட்டு வந்தது தவறு என தனக்குள் கரைந்தவளை மேடைக்கு அழைத்து சென்றார். அங்கு தனது உடைக்கு பொருத்தமான மெரூன் நிறத்தில் ஷெர்வனி தலைப்பாகை என கம்பீரமாக நின்றவனை பார்த்து தனது கலக்கத்தை மறந்தாள். சிறு புன்னகையுடன் வந்தவளை ஏறிட்டவன் மெய்மறந்து அவளை ரசித்தான் சுற்றத்தாரின் கேலியை பொருட்படுத்தாமல். அவள் அருகில் வந்ததும் ரசனை பார்வை கைவிட்டவனின் பார்வை அவளை துளைத்தது. தலை குனிந்து கொண்டாள். " எனக்கு இன்றைய நாள் முக்கியமானது. கணாடதையும் நினைத்து அதனை கெடுக்க வேண்டாம். ஒரு வேளை இங்கிருந்து ஓடுற திட்டம் இருக்கா? ஏனெனில் உனக்கு தான் வீட்டை விட்டு ஓடிவாரது நன்கு தெரியுமே" என வார்த்தைகளை சிரித்த வண்ணமே உதிரத்தான். அவனும் என்ன செய்வான்.அவசரப்பட்டு முடிவெடுத்து விட்டு இப்போது கலங்கினால் எப்படி? எவ்வளவு தூரம் எடுத்து சொன்னான். எல்லோரையும் சமாதானப்படுத்தி இந்த திருமணத்தை நடத்துகிறான். இவளானால் கலங்கி நாளை பாழாக்குகிறாள். அதில் கண்ணீர் வரும் போல் இருந்தது. இருப்பினும் கட்டுபடுத்தி கொண்டாள்.நண்பர்கள், உறவினர்களின் கேலி வாழ்த்துக்களில் இஸ்லாமிய முறைப்படியும் அரசாங்க முறைப்படியும் திருமணம் இனிதே நிறைவுற்றது. என்ன கோபம் கலக்கம் இருந்த போதிலும் அந்த தருணத்தை ரசித்தனர் இரண்டு பேரும்.தொடர்ந்து விருந்து தடபுடலாய் பரிமாறப்பட்டது.ஆண்கள் ஓரிடமும் பெண்கள் ஓரிடமும் பந்தி பரிமாற பட்டது. அவளிற்கு பசி ஒன்று இல்லை . இருப்பினும் மற்றவருக்காக சிறிது கொறித்தாள்.

அதன் பின் பொழுது சுழண்டு இரவு வந்தது. மணமக்கள் முதலிரவு அறையில் தனித்து விடப்பட்டனர்.அவனுக்கு பிடித்த வெண்மை நிற சாறியில் இருந்தாள். அவனும் வெண்ணிற குர்த்தா அணிந்திருந்தான்.கட்டில் அலங்காரத்தை வெறித்தவளின் அருகே வந்தவன் "இந்த திருமணம் இவ்வளவு கஷ்டம் என்றால் எதுக்கு நீ வீட்டை விட்டு வர வேண்டும். உனக்கு என்னதான் வேணும்.ஏன் உன் மனது அலைபாயும் மனதா?" என கேட்டாள். அதில் திடுக்கிட்டு அவன் முகம் பார்த்தவள் திகைத்தாள் அவன் சினம் கண்டு.








 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 09​


அவளுக்கு எதற்கு கோபம் என்று புரியாத போதும் அவனின் சினம் கண்டு கண்ணீர் வந்தது. ஆனால் அதற்கும் ஏதாவது சொல்வான் என அஞ்சி அழுகையை அடக்க பார்க்க, அதுவோ பெரிதாக விம்மலாக தோற்றம் பெற்றது. காலையிலிருந்து ஒரே கலக்கத்திலிருந்தவள் அவனின் ஆறுதலை எதிர்பார்த்திருந்த வேளை அவனின் கோபம் அவளை தடுமாற செய்தது. அவளின் அழுகை அவள் பயந்தது போல் அவனின் கோபத்தை அதிகரித்தது. " இதோ பார் இது ஒன்றும் கட்டாய கல்யாணம் இல்லையே, நமது வாழ்வில் ஒருமுறை நடைபெறும் நமக்கான நிகழ்வு. எனக்கும் உன் மேல் வருத்தம் இருந்தாலும், என் மனம் இந்நாளை நினைத்து உற்சாகமாகவே உள்ளது. ஏனெனில் நீ என்னருகில் என்னவளாய் உள்ளாய். ஆனால் உன்னால் நமது திருமண விருந்தை கூட உண்ண முடியவில்லை". ஆம் அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக சேர்ந்துண்ணும் உணவை அவள் தனது உறவினர்களுடன் சேர்ந்து உண்ணவில்லை என்றும் தங்களை சொந்தமாக எண்ணவில்லை என்றும் அவனின் தாயார் தனது தங்கையிடம் கூறுவதை கேட்டதாலும் காலையில் பார்த்த அவளின் கலங்கிய முகத்தாலுமே இந்த கோபம்.ஆனால் அவன் சிந்திக்கவில்லை தன் சொந்த ஊரில் தன் சொந்தங்களும் இருக்கும் தன் நிலையும் தனது தரப்பில் யாரும் இல்லாமல் அவனை நம்பி மட்டும் வந்த அவளின் நிலையும் வேறு என்று.

அவளுக்கோ இதற்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் என்று தான் தோன்றியது. அவளுக்கு தெரியாது அவனின் கோபத்தை தூண்டவே சில்பியா வேண்டும் என்று வருந்துவது போல் பேசியது. ஆம் மறைமுகமாக இவர்களுக்குள் மனஸ்தாபம் வர செய்து இவளை துரத்துவது அவர் திட்டம். அவருக்கு வேறு நாட்டு வேறு மத பெண்ணை அதுவும் மகனின் அழகுக்கு கொஞ்சம் கூட பொருந்தாத ( அவரை பொறுத்தவரை அவள் அழகில்லை ) ஒருத்தியை ஏற்று கொள்ள முடியவில்லை. அதற்காக அவளிடம் வெறுப்பையோ கோபத்தை காட்டி மகனை முழுவதும் இழக்க முடியவில்லை.

" இல்லை எனக்கு அசைவம் சாப்பிட்டு பழக்கமில்லை. அதனால் தான் ..... " மேலும் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.

அப்போது தான் அவனுக்கும் நினைவு வந்தது அவளுக்கு அசைவம் பிடிக்காது என்று. "வீட்டில் எனக்கு தினமும் தனியாக ஏதாவது காய்கறி சமைப்பார் என் அம்மா. ஏன் என்றால் எனக்கு அசைவம் பிடிக்காது.இருந்தாலும் உங்களுக்கு பிடிக்கும்.அதனால் இப்போதிருந்து சமையல் பழகி கல்யாணத்துக்கு பிறகு என் கையால் சமையல் பண்ணி தருவேன்" என அவள் கூறியது நினைவு வந்தது. அதன் பிறகே மலை இறங்கினான்.

கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டு அவளையும் அருகே அழைத்தான். அவள் கையை பிடித்து கொண்டு "இங்கே பார், லயா அவசரப்பட்டு நீ வந்தாலும் இப்போது நாம் கணவன் மனைவி. அதில் மாற்றம் இல்லை. உனது அம்மா கொண்டுள்ள கோபம் கூட நியாயமானது.உன் மனதும் புரிகிறது. ஆனாலும் அவர்களுக்கு சிறிது அவகாசம் கொடு. கொஞ்ச நாள் காத்திரு"

அவள் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தாள். அவன் எடுத்துச் சொன்னதில் கொஞ்சம் தெளிந்தாள்.

அவளின் முகம் இயல்பானது கண்டு அவனுக்கும் நிம்மதி ஆனது.

அவளை தன் கைவளை வில் கொண்டு வந்து "பேபி உனக்கு அவகாசம் தந்து அதற்கு பிறகு உன்னை எடுத்து கொள்ளும் பொறுமை என்னிடம் சிறிதும் இல்லை. அதுவும் உன்னை அருகில் வைத்து கொண்டு இயலாத காரியம்" என அவளை ஆக்கிரமிக்க தொடங்கினான்.அவன் சொன்னவற்றை கிரகித்துக் கொள்வதற்குள் அணைத்து கொண்டான். எப்படி இருந்தாலும் கணவனாகிவிட்ட மனம் கவர்ந்தவனுக்கு தன்னை கொடுப்பதில் தடை ஏதும் இல்லை எனினும் இயல்பான கூச்சத்தில் தடுத்தவளை ஏறிட்டு பார்த்தவன் புருவம் சுருங்கிற்று. அதில் கலவரமடைந்தவள் விளக்கை அணைக்க சொன்னாள். அதில் அவளின் வெட்கம் அறிந்தவன் சிறு புன்னகையுடன் அவள் சொன்னதை செய்தான். அவளிற்கு தான் அவனின் பார்வையில் மேனி சிவந்து போயிற்று. அதன் பிறகு முத்த சத்தமும் மெலிதாய் முனங்கல் ஓசையும் அவ்வறையை நிறைத்தது. மறுபடியும் மறுபடியும் அவளை நாடியவன் விடியும் வேளையில் விடுதலை தந்தான். ஆனாலும் கை வளைவில் வைத்து கொண்டே உறங்கினான்.

காலை ஒரு ஒன்பது மணியளவில் கண்முழித்தவள், எழுந்து தன்னை சுத்தப்படுத்தி குளித்து விட்டு தயாராகி வந்த போது அவனும் கண் விழித்து அவளை பார்த்தான். மிகவும் நிறைவாய் உணரந்தான். அவள் அவனின் மனைவி. அவன் உரித்தானவள். அந்த நினைப்புடன் உல்லாசமாக அவள் அருகே வந்து கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தான்.அவள் தலை குனிந்தவாறு முகம் சிவந்து நின்றாள். இருந்தும் வெளியில் போவதா வேண்டாமா என அவனிடம் கேட்டாள். அதுவரை இருந்த இளக்கம் போக " இது உனது குடும்பம், உன் வீடு , எல்லோரையும் உனது உறவாக நினைக்க பழகு லயா " என்றான் ஒரு மாதிரி குரலில். தனது தயக்கம் அவன் குடும்பத்தை தள்ளி வைப்பதாக அவனை உணர வைக்கிறது. அதனாலே வந்த கோபம் என புரிந்து கொண்டவள், " அது இல்லை , உங்களுடன் சேர்ந்து போக வேண்டுமா? இல்லை தனியாக போகலாமா? அதை தான் கேட்டேன்" என்றாள். அவளை காத்திருக்க சொல்லி விட்டு தானும் தயாராகி ஒன்றாகவே வெளியில் வந்தனர். பிறகு உறவினர்கள் விருந்து என நேரம் போனது. அன்று மட்டுமல்ல தொடர்ந்து பத்து நாட்கள் விருந்து விருந்து என்றே முடிவடைந்தன. இரவில் மட்டும் அவர்களுக்கான தனிமை கிடைத்தது.​

இவ்வாறு நாட்கள் கழிந்து ஜிபுவும் ஜிபுவின் தந்தையும் அலுவலகம் செல்ல தொடங்கினார்கள். ஆஃப்ஷனாவும் கல்லூரிக்கு சென்றிருக்க சில்பியாவும் கவியும் மட்டுமே வீட்டில் இருந்தனர். இடைப்பட்ட நாட்களில் பெங்காலி கொஞ்சம் பேச பழகி கொண்டாள். காலை உணவை சாப்பிட சென்றவேளை தடுத்து நிறுத்திய சில்பியா கவியை நல்லா வேலை வாங்கி கொண்டார். சமையல் தொடங்கி வீட்டு சுத்தம் வரை எல்லாவற்றையும் ஏவினார். ஒரே நாளில் இவ்வளவு வேலை செய்தது களைப்பாக இருந்தது. அத்துடன் அசைவம் சமைத்தது ஒருவித ஒவ்வாமை உணர்வை கொடுத்து. ஒரு வழியாக எல்லாம் முடித்து விட்டு, சாப்பிட பிடிக்காமல் எலுமிச்சை சாற்றை பருகி விட்டு வந்து படுத்து கொண்டாள்.​

மாலை ஜிபு வந்ததும் அவனுக்கு தேநீரும் சிற்றுண்டியும் தந்தார் சில்பியா. கவியை கண்ணால் தேடி விட்டு காணவில்லை எங்கே என கேட்டதற்கு "அவள் அறையில் உள்ளாள்.இன்று பகலில் சில வீட்டு வேலைகள் செய்ய சொன்னேன்.செய்து விட்டு போய்விட்டாள்.அவளுக்கு என்னுடன் ஒட்ட முடியவில்லை போல். பாவம் போக போக பழகிவிடுவாள். நான் அவளுக்கு தேநீர் கொடுத்து விட்டு வருகிறேன்" என சமார்த்தியமாக பேசியவரின் பேச்சை நம்பி, "நில்லுங்கள் அம்மா , அவள் வந்து குடிப்பாள்" என எழுந்து சென்றான். அதில் ஒரு திருப்தியான புன்னகை வெளியிட்டார் சில்பியா.​

அறைக்குள் வந்தவன் தூங்கியவளை எழுப்பினான். தூங்கி எழுந்ததில் நன்றாக உணர்ந்தவள் கணவனை அருகில் கண்டதும் அணைத்து கொண்டாள். உடனே அவளை விலக்கி, "லயா! தூங்குவதற்கு பதில் அம்மாவிற்கு உதவி செய்யலாமே.கொஞ்சம் அம்மாவிற்கு ஓய்வு தரலாமே" என்றான்.​

"இல்லை ஜிபு நான் பகல் முழுவதும் செய்துவிட்டு......" சொல்லி கொண்டிருந்தவளை இடை மறித்தவன், "அப்போது செய்தால் இப்போது செய்ய கூடாதா" என்றான் காட்டமாக. தனது தரப்பை கேட்காமல் முடிவெடுத்து பேசுபவனிடம் ,எதை கூற?​

"மன்னித்து விடுங்கள் இதோ போகிறேன்" என்று முகம் கழுவி வந்தவள் அவனுக்கு தேவையானவற்றை வைத்து விட்டு மாமியாரிடம் சென்றாள். இப்போது மிகவும் பாசமாக அழைத்து தேநீர் தந்தார்.அவளுக்கு ஆச்சரியமாக உள்ள போதிலும் தேநீரை அருந்தி விட்டு இரவு உணவை மாமியாருடன் தயார் செய்தாள். பிறகு எல்லோருக்கும் பரிமாறும் போதும் தன்னையும் சாப்பிடுமாறு வற்புறுத்தி உண்ண வைத்தார் அவளது மாமியார். அதனை பற்றி அதிகம் ஆராயாமல் மாமியாருக்கு உதவி விட்டு வந்தவளை கணவன் அணைத்து கொண்டான்.உடல் ஓய்வுக்கு கெஞ்சிய போதும் அவனின் தேவையை நிறைவேற்றினாள்.​

அடுத்த நாள் அனைவரும் சென்றபின் தன்னை இழிவாக நடத்தும் மாமியார் அனைவர் முன்பு வேறு மாதிரி நடந்து கொள்வது கண்டு குழப்பமடைந்நவள் ஜிபுவுடனான வாக்கு வாதத்தில் அவரின் நோக்கம் கண்டு கொண்டாள். அது அவளை மிரள வைத்தாலும் ஜிபுவிடம் சொல்ல நினைக்கவில்லை. நம்பாது தன்னை வதைப்பான். அதுவும் அவனின் அம்மாவிற்கு எதிராக சொன்னால், கட்டாயம் அது அவளிற்கு எதிராக மாறும் என நினைத்தவள் வழமை போலவே அமைதியாக இருந்தாள். காலை மதிய உணவுவேளைகள் கெட்டாலும், இரவு உணவை அன்பாக தந்தார். சாப்பிட தடுத்ததில்லை எனினும் ஓயாது வேலை சொல்வதில் ஏது நேரம் சாப்பிடுவதற்கு? .​

இவ்வாறு நாட்கள் மாமியாரின் இரு அவதாரம், கணவனின் ஊடல் கூடலில் கழிந்தன. அன்று வியாழன் மாலை அலுவலகம் விட்டு வந்தவன் தந்தை வழி பாட்டியிடம் இருந்து அழைப்பு வந்ததாகவும் நான்கு நாட்களுக்கு தேவையான உடைகளை இருவருக்கும் எடுத்து வைக்கும் படியும் பத்துமணிக்கு பஸ் இருப்பதாகவும் கூறினான். அதன் படி செய்தவள், ஒன்பது மணியளவில் தயாராகி நின்றாள். அதில் திருப்தி உற்றவன் தானும் கிளம்பி தாய் தந்தையிடம் விடைபெற்று சென்றார்கள். உள்ளுக்குள் பிடிக்காவிட்டாலும் புன்னகை முகமாக விடை கொடுத்தார்.​

அந்த பஸ் பயணம் மிகவும் பிடித்து. எந்த வித தடையுமின்றி இருவரும் மனதார நெருக்கமாக தோன்றியது. கவிக்கு இப்படியே இந்த பயணம் நீளாதா என மனம் ஏங்கியது. ஆனால் அதிகாலை ஆறு மணிக்கு எல்லாம் அந்த கிராமத்தை அடைந்தனர். பின்னர் அந்த ஒற்றை அடி மலை பாதையில் நடந்து வீட்டை அடைந்தனர். இவர்கள் வருகை அறிந்து வாசலில் நின்று வரவேற்றார் பாட்டி. இவர் எப்படியோ என்ற கலக்கம் இருந்தாலும் வெளியே காண்பிக்காது நின்றாள். ஆனால் அவள் பயப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லாது மிகவும் அன்பாக நடந்து கொண்டார் அந்த மூதாட்டி. ஜிபு தனது நண்பர்களை பார்க்க போன பின்பு அவனின் சின்ன வயது குறும்பு, அந்த கிராமத்து கதை, சமையல் என சுவாரஸ்யமாக நிறைய பேசினார். நிறைய நாட்களுக்கு பிறகு தனது உறவு என்ற நினைப்பு வந்தது. அவளுக்கு அந்த கிராமத்திலேயே இருந்து விடலாம் என்று தோன்றியது. அதையே வீடு திரும்பியவனிடம் சொன்ன போது "இங்கே இருந்தால் அங்கே அலுவலகம் யார் பார்க்கிறது?" அதில் வருத்தமாக புன்னகைத்தவளிடம் லீவ் கிடைக்கும் போது அடிக்கடி கூட்டி வருவதாக கூறி அவளை மகிழ்வித்தான். அன்றிரவு சாப்பிடும் போது அவள் சாப்பிட்ட அளவைக் கண்டு " இப்படி கொறித்தால் எப்படி என் பேரனின் பிள்ளையை சுமப்பாய்" என கேட்ட போது அவளுக்கு நாணயத்தை தாண்டி ஒரு சிலிர்ப்பு. அதை ரசித்தான் அந்த கணவன்.அன்றைய கூடல் என்றுமில்லாத திருப்தியை தந்தது.கூடலின் முடிவில் அவனது நெஞ்சில் முத்தமிட்டு "அமி துமாகே பலோபஷி ஜமாய்" (I love u Jamai)என்றாள். கண்கள் மின்ன பார்த்தான். ஆம் பாட்டியிடம் பெண்கள் எவ்வாறு கணவனை விளிப்பார்கள் என கேட்டு தனது காதலை பெங்காலியில் அவனிடம் கூறினாள். ஐமாய் என்ற அழைப்பு அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. மனைவி மட்டும் அழைக்கும் ஸ்பெஷல் அழைப்பல்லவா. " அமியோ துமாகே பலோபஷி சோனா" (நானும் உன்னை காதலிக்கிறேன் தங்கம்) என நெற்றியில் முத்தமிட்டு சொன்னான்.அதன் பிறகு 'ஜமாய்' 'சோனா' என்ற வார்த்தைகளே அங்கு உச்சரிக்க பட்டன்.​

அன்று பாட்டியை ஓய்வெடுக்க சொல்லிட்டு தானே ஆசையாக சமைத்தாள். பாட்டி அவள் சமையலை வாய் விட்டு பாராட்டினார் என்றால் ஜிபு அவள் செய்த கேசரியை மறுபடியும் வாங்கி உண்டு பாராட்டினான். தனிமையில் " எனது மனைவியின் சமையல் மிகவும் அருமை. ஸ்வீட்ஸ் நல்லா இருந்தது " முத்தமிட்டு சொன்னான். பின்பு அன்று மாலை பாட்டியுடன் ஊர் சுற்றினார்கள். அரட்டை அடித்தார்கள்.இவ்வாறு அந்த நான்கு நாட்களும் மகிழ்வுடன் கழிந்து இதோ புறப்பட ஆயத்தமானார்கள். கவிக்கோ பாட்டியை விட்டு வர மனதில்லை. அவரையும் வரும்படி அழைத்துக்கு அவரின் உடல் நிலைக்கு இந்த ஊர் கால நிலை தான் பொருந்தும் என மறுத்து விட்டார். மனதே இல்லாமல் அவர்களின் வீடு நோக்கி பயணித்தனர். பஸ் நிலையத்தில் இறங்கி நின்ற போது "அஹ்மத்"என ஒரு பெண் குரல் கேட்டு இருவரும் ஒரு சேர திரும்பினார்கள்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் 10​

அஹ்மத் என்ற அழைப்பில் திரும்பி பார்த்தபோது அங்கே இளம்பெண் ஒருத்தி நின்றிருந்தாள். பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் நவீன யுவதியாகவும் காணப்பட்டாள். ஆனால் அவள் யாரையோ அழைக்கிறாள் என நினைத்த கவி அவள் தங்களை நோக்கி வருவது கண்டு குழப்பமுற்றாள். வந்தவள் ஜிபுவின் அருகே நெருங்கி "ஹாய்! அஹ்மத் , எப்படி இருக்கிறீர்கள், உங்களைப் பார்க்கத்தான் வீட்டிற்கு செல்கிறேன். ஆனால் பாருங்கள் நான் உங்களை இங்கேயே பார்த்து விட்டேன். வீட்டுக்குத்தான் செல்கிறீர்களா? வாருங்கள் சேர்ந்தே போகலாம்" என இடைவெளி விடாது அருகில் இருப்பவளை கவனிக்காது அவனின் பதிலையும் கேட்காது பேசிக் கண்டே இருந்தாள். கவியோ அவளின் வேகம் கண்டு திகைத்து நின்றாள். "ரிலாக்ஸ் யூஹி, நான் நலம், இப்போது வீட்டுக்குத்தான் செல்கிறேன், ஆனால் தனியாக இல்லை. சுற்றி உள்ளவர்களையும் கவனிக்கலாமே. இவள் எனது மனைவி கவிலயா" என்றவன் , "இது யூஹி,என்னுடைய முன்னாள் காதலி" என்றான் மனைவியிடம். யூஹி என்ற பெயரில். அவள் யோசனையாக பார்த்தவள் கணவனின் அறிமுகத்திற்கு பிறகு, மனம் கலங்கினாலும் வெளியில் திடமாக நின்றாள். அவளுக்கு முன்பே அவளை பற்றி தெரியும். ஆம் அவள் கணவனே கடந்த காலத்தை கூறியுள்ளான் அவன் காதலை கவியிடம் சொன்ன போதே. ஆனால் யூஹி அவனுடைய வாழ்க்கையில் இனிமேல் எப்போதும் இல்லை என்றும் கூறியிருந்தான். அப்போது அது பெரிய விசயமாக தோன்றவில்லை. அவனின் நேர்மை தான் அவளுக்கு கண் முன் தெரிந்தது. காதல் அதிகரித்தது. இனி வாழ்க்கை முழுவதும் அவள் மட்டுமே. அதை உடனேயே மனம் திறந்து சொன்னாள்.​

" ஜிபு உங்களின் கடந்த காலம் பற்றிய கவலை எனக்கு இல்லை. ஏனெனில் அதில் நானில்லை. ஆனால் நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் முழுவதும் நான் மட்டுமே உங்கள் வாழ்க்கையில்.உங்கள் மனைவி நான் மட்டுமே. நான் இறந்து போனாலும் உங்க வாழ்க்கையில் நான் மட்டுமே மனைவி" என்றாள் உறுதியாக.​

அவனும் புரிந்து கொண்டான் தன் மேல் அவள் கொண்ட உரிமை உணர்வை. இருப்பினும் அவளை சீண்டுவதற்காக " லயா பேபி, எங்கள் மதத்தில் நான் இரண்டு மேற்பட்ட திருமணங்கள் செய்ய முடியுமே. நீ என்னவென்றால் உன்னை மட்டும் திருமணம் செய்ய சொல்கிறாய். ஆனால் நான் கண்டிப்பாக இன்னொரு திருமணம் செய்வேன்" என்றான் விளையாட்டாக. சிறிது நேரம் சென்றும் அந்த பக்கம் அமைதியாகவே இருந்தது. அதில் அவளது மனதை உணர்ந்தவன் "சொறி, விளையாட்டுக்கு தான் அப்படி சொன்னேன்.என் வாழ்க்கையில் நீ மட்டும் தான். அதை நீ தாராளமாக நம்பலாம்"​

"விளையாட்டுக்கு கூட அப்படி சொல்ல வேண்டாம். என்னால் உங்களை எப்போதும் எதுக்காகவும் விட்டு கொடுக்க முடியாது. அதையும் மீறி நீங்கள் போனால் அதற்கு முதல் நான் செத்து போயிருவேன்" என்றாள் தழு தழுத்த குரலில்.​

" ஹேய், பைத்தியம் மாதிரி பேச கூடாது. அப்படி நான் ஏதாவது தப்பு செய்தால் கூட என்னுடன் சண்டை போடு. அப்படி தப்பான முடிவு எதுவும் எடுக்க கூடாது" என்றான் கண்டிப்புடன். அதன் பிறகு விளையாட்டுக்கு கூட அவன் இவ்வாறு பேசியதில்லை. ஏன் கோபத்தில் கூட அமைதியாக இருப்பானே தவிர அது மாதிரி பேசுக்கள் பேசியதில்லை. அதை இப்போதும் உணர்ந்தவள்,கணவன் மீது அளவு கடந்த நம்பிக்கை இருந்த போதும் அவர்களின் முன்னாள் முழு உருவமாக நின்றவளை கண்டு கலங்கி தான் போனாள்.இருப்பினும் மரியாதை நிமித்தம் அவளை பார்த்து முறுவலித்தாள். பதிலுக்கு தானும் புன்னகை செய்தவள், அதன் பிறகு அவள் பக்கமே திரும்பவில்லை. ஜிபுவுடன் மட்டுமே ஏதோ வள வளத்து கொண்டு வந்தாள். அவனும் அவளுக்கு ஏற்றவாறு பேசியவாறே வந்தான். கவிக்கு நான்கு நாள் சிறகடித்து பறந்து விட்டு தரையில் விழுந்த உணர்வு. பேசிக்கொண்டிருந்தவன் ஏதோ தோன்ற மனைவியை பார்த்தவன் அவளின் கையை இறுக பற்றி கொண்டான். அதில் அவள் மனம் குளிர்ந்தது. தவிப்பும் அடங்கியது. இதனை பார்த்த யூஹிக்கு எரிச்சல் மண்டியது. அவனுடனான அவளின் காதல் முறிந்து போனது பணத்தால். ஆம் பணத்தால் தான். அப்போது ஜிபுவிடம் இப்போது இருக்கும் பணம் வசதி இருக்கவில்லை. இரண்டு வருடங்களாக தான் இத்தனை செழிப்பு. ஆகவே அவனை விட ஒருவன் காதலை சொன்னதும் அதை ஏற்றுக் கொண்டவள் ஜிபுவுடனான காதலை முறித்துக் கொண்டாள். இப்போது இவனை தவற விட்டதை எண்ணி வருந்துகிறாள். அவளை பொருத்த வரை பணம் மட்டுமே எல்லாம். சிலர் யூஹி மாதிரி இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.ஆனாலும் கவியின் தோற்றத்தில் அவளை துரத்திவிட்டு தான் அந்த இடத்துக்கு வரலாம் என ஏதோ மனக்கணக்கு போட்டாள்.​

இவ்வாறு மூவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர். வீட்டு ஆளாக யூஹியை உபசரித்தவள் உள்ளே சென்று குளித்து விட்டு சமையலறையில் புகுந்தாள்.​

"அஹ்மத் எனக்கொரு வேலை வேண்டும். அப்பாவுக்கு தொழில் நஷ்டமாகி விட்டது. கண்டிப்பாக நான் வேலைக்கு போக வேண்டிய சூழ்நிலை"​

" அதற்கு என்னமா? எங்கள் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கலாமே." அப்போது தான் தோட்டத்திலிருந்து வந்த சில்பியா கூறினார். அத்துடன் மகனுக்கும் யூஹிக்கு வேலை கொடுக்குமாறு பரிந்துரை செய்தார். அவனும் யோசித்தேன் பிறகு சரி என சொன்னான். இதை எல்லாம் கேட்டு கொண்டிருந்த கவியின் கைகள் அதுபாட்டுக்கு சமையலை கவனித்தது. மனது ஏதோ சரி இல்லை என்று அடித்து சொன்னது. ஆனாலும் கணவன் மேலிருந்த நம்பிக்கையில் அமைதியாக இருந்தாள்.பழையபடி ஓய்வின்றி வேலைகள் செய்வதை ஆரம்பித்தாள்.​

இன்றுடன் யூஹக அலுவலகத்தில் சேர்ந்து ஒரு மாதமாகிறது. மாலை ஜிபுவுடன் வருபவள் அவன் போனதும் சில்பியா உடன் சேர்ந்து ஜிபுவும் தானும் நெருக்கமாக பேசினதாகவோ நடந்ததாகவோ கவி காதுபடவே பேசுவாள். இது சில்பியா ஏற்பாடுதான். அதனாலேயே முதல் நாள் தனக்கு பிடிக்காவிட்டாலும் யூஹியை அலுவலகத்தில் சேர்க்க சொன்னார். அதன் பிறகு கவி மனதில் குழப்பம் வருவித்து அதன் மூலம் சண்டை உருவாகி அவனே அவளை துரத்த வேண்டும் என திட்டம் போட்டார். அதன் பிறகு யூஹியை எளிதாக விரட்டலாம் என எண்ணியே அவளை அலுவலகம் வீடு என அனுமதித்தார். இது தனது மகனின் வாழ்க்கை என எண்ணாமல் இருந்து விட்டார். "ஆன்டி இன்று ஜிபுவுடன் காலை உணவை உண்டேன். எனக்கு பிடித்தவை எல்லாம் எனக்காக வாங்கி தந்தார்". இன்று அவசரத்தில் உணவை வேண்டாம் என மறுத்து சென்றது நினைவுக்கு வந்தது கவிக்கு. ஆனாலும் யூஹி சொன்னது போல சேர்ந்து உண்ணவில்லை. அவன் உணவு உண்ணும் போதே ஏதேச்சையாக வருவது போல் தானும் கலந்து கொண்டாள் சில்பியா அறிவுரைப்படி.​

கவியின் மனதிலோ 'வெளியில் போற ஆண்களுக்கு அலைபாயும் மனது கவி. அவர்களுக்கு பொறுப்பு, கடமை, பிடித்தம் வந்தால் தான் அவர்களை பிடித்து வைக்க முடியும். தள்ளி போடாமல் குழந்தை பெற்று எடுக்கும் வழியை பார். அது உனக்கும் ஒரு மாற்றத்தை தரும்.' என பாட்டி ஊருக்கு கிளம்பும் போது கூறியது நினைவு வந்தது. எல்லாம் சேர்ந்து அன்றிரவே குழந்தை பற்றி அவனிடம் பேச வைத்தது .​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் 11​

அன்றைய கூடல் முடிந்து கணவனின் மார்பில் துஞ்சியவள், மெல்லிய விரல்களால் நீவி விட்டவாறு , "ஜமாய்" என அழைத்தாள். அதுவரை கண்மூடி அவளை அணைத்திருந்தவன் கண்கள் ஒளிர்ந்தது. ஏனோ அவள் அவ்வாறு அழைக்கும் நேரமெல்லாம் அவளை அள்ளி எடுத்து தனக்குள் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கும்.இப்போதும் அப்படியே அவளை புரட்டி மஞ்சத்தில் போட்டு விட்டு அவள் மேல் சரிந்தான்.அவளுக்குதான் சற்று நேரத்தில் ஒன்றும் புரியவில்லை. ஒருவாறு அவனை விலக்கியவாறு "ஜமாய் உங்களிடம் முக்கியமாக ஒன்று பேச வேண்டும்"​

" நாம் இருக்கும் நிலையில் பேச்சு அவசியம் தானா சோனா" அப்போது தான் அவர்கள் இருக்கும் நிலை கண்டு நாணினவள் தன்னை முழுவதும் போர்வையினால் மறைத்தவளை கண்டு கிண்டலாக சிரித்தான். "இன்னும் ஏதாவது எனக்கு தெரியாமல் உன்னிடம் இருக்கிறதா" என கிசுகிசுத்தான் அவள் செவியில். அவன் ஆட்கொண்டாள் கூட பராவாயில்லை எனும் படியாக இருந்தது அவன் பேச்சு. மொத்தமாக சிவந்து போனவள் "ஜிபு ப்ளீஸ்" என்றதும் கொஞ்சம் அடங்கினான். இந்த சந்தோஷமான மன நிலையில் தயங்கியவாறே "ஜிபு நமக்கு எப்போ குழந்தை வரும், எனக்கு குழந்தை வேண்டும்" என்றாள். அதுவரை இருந்த இணக்கம் மறைந்து "ஏன் இப்போது என்ன அவசரம் குழந்தைக்கு" என்றான் ஒரு மாதிரி குரலில். "கணவன் மனைவி ஆனால் குழந்தை எதிர்பார்ப்பு தன்னாலேயே வந்து விடும்"​

"இப்போது நமக்கு குழந்தை வேண்டாம் லயா, ஒரு இரண்டு வருசம் போகட்டும் "​

"ஏன் "​

" இப்போது நீ எனக்கு மட்டுமே. குழந்தை வந்தால் பிறகு நான் இரண்டாம் பட்சமாக போயிடுவேன். அதனால் இன்னும் இரண்டு வருசத்துக்கு நீயும் நானும் தான்". அவனின் சொல்லுக்கு தலை அசைத்தவளின் மனதில் ஏதோ நெருடல். அதை உணர்ந்தவன் போல அவளை இழுத்து அணைத்து தலையை வருடி விட்டவன் கை செய்த மாயத்தில் தன்னை மறந்து உறங்கி போனாள். அவனுக்கு தான் ஏதோ எண்ணம். ஏதேதோ யோசித்தவன் அதிகாலை நேரத்தில் தூங்கி போனான்.​

கால பந்து வேகமாக சுழன்றது. இன்று அவர்களது முதலாவது திருமண நாள்.இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் கவிலயா மிகவும் மாறி போனாள் அடி தாங்கும் சிற்பம் போல. ஆம் சில்பகயாவின் செயல்கள் அந்தளவுக்கு அவளை வாட்டி வதைத்து. அது போதாது என்று யூஹி வேறு அஹ்மத் அஹ்மத் என ஒரே உரிமை ராகம் வாசித்தாள். அது அவள் மனதை தாக்கிய போதும் கணவன் மேல் கொண்ட நம்பிக்கையில் ஒரேயடியா சோர்ந்து போகாமல் இருந்தாள்.கணவனின் காதல் ஒன்றே அவளின் ஆதாரம். மாமனார் விருப்பை காட்டவில்லை எனினும் வெறுப்பை காட்டவில்லை. ஆஃப்ஷனா கூட முதல் நாளுக்கு பிறகு இவளிடம் வெறுப்பை காட்டவில்லை எனினும் ஒதுக்கத்தை காட்டினாள்.இரண்டு மூன்று முறை அவளுடன் நட்புக்கரம் கோர்க்க முயன்று தோற்று கைவிட்டு விட்டாள்.இப்போது கவியின் பிரச்சினை யூஹக. எப்போதெல்லாம் கணவன் மனைவி தனியாக நேரம் செலவழிக்க திட்டமிடுகின்றனரோ அப்போதெல்லாம். ஏதாவது செய்து அதை தடுப்பதே வேலை. முதலில் அதனை பெரிதாக எண்ணாமல் ஏதோ வேலை என்று நினைத்தவள், " யூஹி இப்போதெல்லாம் சிலபேருக்கு ஏமாற்றம் தான். இதுக்காகவே உனக்கு ஸ்பெஷலா சமைத்திருக்கிறேன் வா" என அவள் காதுபடவே கூறியிருக்க செய்வதறியாமல் திகைத்தாள். கணவனிடம் அவனது தாய் பற்றி கூற நினைத்தாள் அது தனக்கெதிராக மாறும் இல்லை மாற்றி விடுவார் என அனுபவ ரீதியில் உணர்ந்து கொண்டவள், வருத்தப்படுவதை தவிர ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனாலும் எல்லாவற்றையும் தாண்டி கணவன் காட்டும் அன்பில் கரைந்து போகிறவள் தன் துன்பத்தை கடந்து போகிறாள்.​

" லயா பேபி இன்று முழுவதும் உன்னுடன் நான். எல்லா வேலையும் நேற்றே முடித்து விட்டேன். உனக்கு ஏதாவது ஆசை இருக்கிறதா" காலையில். ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்து கூறி குடும்ப உறுப்பினரின் வாழ்த்தையும் பெற்று காலை தேநீரை தோட்டத்தில் அருந்தியவாறு கேட்டான். அதற்கு அவள் பதில் சொல்வதற்கு முன்னர் " ஹாப்பி அனிவெர்சரி போத் ஒஃப் யூ அஹ்மத்"என்றபடி வந்தாள் யூஹி. அவர்கள் இருவரும் தனித்திருப்பதை பார்த்து பொறுகாமல் வாழ்த்து கூறும் சாக்கில் வந்தாள். அவளின் நோக்கம் அறிந்த கவியால் நன்றி கூட தவில் முடியவில்லை. ஜிபுவோ புன்சிரிப்புடன் ஏற்று நன்றி கூறியவன் உள்ளே சென்று விட்டான். கவியும் செல்ல எத்தனிக்க" ரொம்ப பிளான் பண்ணாதே, எதுவும் நடக்க விட மாட்டேன்.கூடிய சீக்கிரம் உன்னை விரட்டி விட்டு மிஸஸ் அஹ்மத் ஆக இந்த வீட்டுக்கு வருவேன்" என்று விழுந்தது யூஹியின் வார்த்தைகள். மனம் துணுக்குற்றாலும் அமைதியாக உள்ளே வந்தாள். அந்த அமைதி யூஹியை சீண்ட இந்த நாளின் சந்தோசத்தை கெடுக்க திட்டம் போட்டாள்.​

இங்கு அறைக்குள் வந்தவளை அணைத்து " ஆசை இருந்தால் சொல்லுடி" மறுபடியும் கேட்டான். அவனை உத்து பார்த்தவள் " உங்களை எப்போது பார்த்தாலும் அஹ்மத் என்று அழைப்பதை நிறுத்த சொல்லுங்கள். எனக்கு பிடிக்கவில்லை "​

"பேபி அவளால் அழைக்க மட்டுமே முடியும். ஆனால் நீ என் மனைவி . எல்லா உரிமையும் உனக்கு இருக்கிறது மிஸஸ்.அஹ்மத்"​

" நோ! நான் மிஸஸ் ஜிபு மட்டுமே. மிஸஸ் அஹ்மத் இல்லை, வேணும் என்றால் அவளை அழையுங்கள் "​

" நல்ல ஐடியா தான். பேசாம அவளை திருமணம் செய்து அவள் மிஸஸ் அஹ்மத் நீ மிஸஸ் ஜிபு என்று என் பெயரை பிரித்து தருகிறேன்" என்றான் சீண்டலாக. அது அவள் அடி மனதின் சேமிப்பாக இருக்க போகிறது என தெரியாமல்.​

அவளோ ஏற்கனவே யூஹியின் வார்த்தையில் நொந்திருப்பவள் கணவன் சொல்வதை கேட்டு "நான் மட்டுமே உங்கள் மனைவி,மிஸஸ் ஜிபு , ஒருவேளை அது பொய்யாகும் என்றால் அதுவே என் வாழ்நாளின் கடைசி நாள்" என்றாள். அவளுக்கு யூஹி அவனை உரிமையுடன் அழைத்ததிலிருந்து அந்த பெயர் அவளுக்கு அந்நிய மாகி போனது. அந்தளவுக்கு அந்த பெயரை வெறுக்க செய்திருந்தாள் யூஹி.​

மனைவியின் வார்த்தைகள் உலுக்கியதும் விளையாட்டை கைவிட்டு அவளை முறைத்தவாறு " என்ன பேச்சு இது. இனிமேல் இவ்வாறு பேச கூடாது, நான் அஹ்மத் ஜிபோன் ,சிறு வயதில் இருந்தே எல்லோரும் அஹ்மத் என்றே அழைப்பார்கள். அது போல தான் யூஹி அழைப்பதும். நீ மட்டுமே எனது மனைவி" என்றான் சிறிது கோபமாக.​

அதில் தான் பேசியதை உணர்ந்தவள் அவனை அணைத்து மன்னிப்பு வேண்டியவள், தனது ஆசையாக அவன் அருகில் இருந்தால் போதும் என கூறினாள்.அதில் குளிர்ந்தவன் ஆசையாக நெருங்க கரடி போல் போன் இசைத்தது. எடுத்து பேசியவன் மனையாளை விட்டு விலகி சென்றான்.​

அலுவலகம் வந்தது பாதி எரிந்து போயிருந்தது. எவ்வாறு தீ பற்றியது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. காவலாளி தான் முதலில் கண்டு தகவல் சொன்னான். நாட்டின் அனைத்து பகுதிகளிலும் இருந்து தரமான பொருட்களை மொத்தமாக கொள்வனவு செய்து விநியோகிப்பது இவர்களின் வேலை (marketing). கொள்வனவு செய்த பொருட்கள் வைத்த களஞ்சிய அறையே தற்போது தீ பிடித்து போயிருந்தது. பார்த்ததும் குறைந்தது பல இலட்சம் பெறுமதியான பொருட்கள் எரிந்து போயிருக்கும் என தெரிந்தது. அவனை பொறுத்தவரை அது அவ்வளவு பெரிய நஷ்டம் இல்லை என்ற போதிலும் இலாபமும் இல்லை. உடனே அந்த இடத்தை சரி பண்ணி உடனே அனுப்ப வேண்டிய பொருட்கள் சரி பார்த்து கொள்வனவு செய்து என எல்லா முடவுற்ற போது நேரம் ஒன்பதை தொட்டது. வீட்டுக்கு வந்தவன் தன்னையே பார்த்திருந்த அனைவருக்கும் விளக்கமளிக்கும் முகமாக நடந்ததை கூறி விட்டு அறைக்குள் சென்று குளியலறைக்குள் சென்றான். அவன் முகத்தில் இருந்த களை தெரிய அவனுக்கு சாப்பாடு கொண்டு வர அவனும் குளியலறையில் இருந்து வெளிவந்தான். உணவுடன் நின்றவளை கண்டு நன்றியுடன் நோக்கி விட்டு சாப்பிட்டான். நாள் முழுவதும் சாப்பிட வில்லை. இடையிடையே அவளுக்கும் ஊட்டி சாப்பிட்டு முடித்தான். படுக்கை வந்தவன் நாள் முழுதும் இருந்த அழுத்தத்தின் காரணமாக அவளை நாடினான், அவளும் அவனின் மனமறிந்து இசைந்து கொடுத்தாள். ஒருவரை ஒருவர் மறந்த நிலையில் ஒன்றினர். புதிய தரு உருவாக விதையானது வித்திடப்பட்டது அந்த இரவில்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 12​

அதற்கு பிறகு அவன் அலுவலகத்தில் அதிக நேரம் செலுத்தினான். விட்டதை பிடிக்கும் நோக்கம் அதனால் வீட்டில் இருக்கும் நேரம் குறைந்தது. இதனை தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த சில்பியா " பாரத்தாயா ? அவனுக்கு யூஹியை தான் பிடிக்கும், அவர்கள் பிரிந்த நேரம் தவறுதலாக நீ அவன் வாழ்க்கையில் வந்துவிட்டாய்.இப்போது அவனுக்கு உன்னை பிடிக்கவில்லை"என ஏதேதோ சொன்னார். முதலில் அதை ஒதுக்கிய கவியால் " இப்போது உனக்கு குழந்தை இல்லாத காரணம் சொல்லி என்னை திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புகிறார் அஹ்மத். அதனாலேயே குழந்தை வேண்டாம் என உன்னிடம் ஏதோ காரணம் கூறினார். அஹ்மத் எனக்குத்தான் . எங்கள் காதலை அவரால் விட்டு கொடுக்க முடியாது " என்ற யூஹி யின் வார்த்தைகளை ஒதுக்க முடியவில்லை. அடிமேல் அடிக்க அம்மி நகருவது போல சில்பியா, யூஹி யின் வார்த்தை அடிகளால் நிலை குழைந்த கவி மாலை நேரம் போல ஜிபுவிற்கு அழைக்க அந்த பக்கம் இருந்து " உன்னை பார்க்க பிடிக்காமல் தான் இங்கே இருக்கிறார். அது உனக்கு பொறுக்கவில்லையா?" யூஹியின் குரலில் துக்கம் தொண்டை அடைத்தது. இருந்தும் அவன் வரவுக்காக காத்திருந்தாள் கணவன் மேல் ஊசலாடிய நம்பிக்கையில் .​

வரும் போது முகம் இறுகி வந்தவன் ஒன்றும் சொல்லாது குளித்து வந்தவன் தூங்க ஆயத்தமானான். ஜமாய் என அவனை முதுகுடன் அணைத்து கொண்டவளை விலக்கி விட்டு தள்ளி படுத்தான். இத்தனை நாட்களில் அந்த மூன்று நாட்கள் தவிர அனைத்து நாட்களிலும் அவள் வேண்டும். அவளால் முடியாத போதும் அவள் அணைப்பின்றி தூங்கிய தில்லை. ஏன் இவ்வளவு நாளும் வேலை என்று ஓடிய போதும் கூட இரவில் அவளை நாடுபவன் இன்று தள்ளிவிட்டது அதிர்ச்சி. இருப்பினும் அவன் தோளில் கை வைத்து திருப்பினாள் பேசுவதற்கு, அதற்கு "உனக்கு செக்ஸ் இல்லாமல் ஒரு நாள் கூட தூங்க முடியாதா" என்றான் ஆத்திரத்தில். சொன்ன பிறகே உணர்ந்து​

"கவி சொறி.."​

" பராவாயில்லை. எனக்கு குழந்தை வேணும். நீங்கள் சொல்வது மாதிரி அதுக்காக இல்லை,ஹொஸ்பிட்டலில் செயற்கை முறை மூலம் செயல் படுத்தலாம்" என்றாள் உணர்ச்சி துடைத்த குரலில். அவன் கேள்வி வாள் கொண்டு மனதை அறுத்த போதிலும் அவனை விட்டு விலகாது பிடிவாதமாக குழந்தை கேட்டாள். ஆனால் குற்ற உணர்ச்சியில் தவித்தவன் அவளின் வார்த்தைகள் கேட்டு "முடியாது, இப்போது முடியாது"​

"எப்போது யூஹியை திருமணம் செய்து கொண்ட பிறகா, நல்ல திட்டம்,உங்களை நம்பி வந்தேன், என்னை சொல்ல வேண்டும். ஒரு வேளை கரு உருவாகி இருந்தால் அதை என்ன செய்வதாக உத்தேசம் "என கோபத்தில் அவளும் கத்தினாள். ஏமாற்றப்பட்ட வலி.​

அவனுக்கோ தன்னை நம்பாமல் பேசபவளை கண்டு "ஆம் நான் அவளை திருமணம் செய்து கொள்ள தான் போகிறேன். நீ சொன்ன மாதிரி குழந்தை உருவாகினால் அதை அழிக்கவும் தயங்கமாட்டேன். அது என் குழந்தை தானே?" என்று விட்டு வெளியே சென்று விட்டான்.​

அவள் விக்கித்து போனாள்.இங்கு வந்ததும் எவ்வளவு வேதனை மனதில், மூன்று நேரம் சரியாக எப்போது சாப்பிடடாள் என்று தெரியாது. எத்தனை குத்தும் வார்த்தைகள். எல்லாவற்றையும் அவன் தன் மேல் கொண்ட காதலால் தான் அவன் மேல் கொண்ட காதலுக்காக தாங்கினாள். ஆனால் அஸ்திவாரமே பிழை என்பது போல அவன் காதல் எல்லாம் யூஹி மேல் தான் என புரிந்து கொண்டவளுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.துக்கம் தொண்டை அடைக்க அழுது தீர்த்தாள் அப்படியே உறங்கி போனாள்.​

இங்கு வெளியே வந்தவன் தோட்டத்தில் காலாற நடந்தான் தான் பேசியதில் குற்ற உணர்வு போய் அவள் பேசியதில் கோபம் மேலோங்கி காணப்பட்டது. அதன் காரணமாக அவளிடம் பாராமுகம் காட்டினான்.​

காலையில் எழுந்தவளுக்கு உலகம் வேகமாக சுழன்றது. சிறிது நேரம் அப்படியே படுத்தாள் மெல்ல எழுந்து குளியலறை போய் சுத்த படுத்தி வந்தவள், சமையலறை வந்தவள் சமையலை தொடங்கினாள். ஆனால் என்றும் இல்லா திருநாளாக இன்று பசிக்க இரண்டு தோசை வைத்து சாப்பிட்டாள். அப்போது அங்கு வந்த சில்பியா " இப்படி திருட்டுதனமாக சாப்பிடுவதற்கு பிச்சை எடுத்து உண்ணலாம்" என தட்டை பறித்து வைத்தார். இவ்வாறு நடப்பார் என எதிர்ப்பார்க்காதவள் விக்கித்து நின்றாள்.அவள் கணவன் லட்சத்தில் பணம் சம்பாதிப்பவன் ஆனால் அவளிற்கோ உணவில்லை. வீட்டு வேலைக்கு போனாலும் மூன்று வேளை வயிறார உணவு தருவார்கள். இங்கு? அழுகை வரும் போல இருந்தது. அம்மா கையால் உண்ண ஏங்கியது. பசித்த போதும் மேலும் உண்ண பிடிக்காதவள் அறைக்குள் சென்றாள். அங்கு கணவன் குளியலறையில் இருக்க, அவனுக்கு வேண்டிய உடைகளை எடுத்து வைத்தாள். ஆனால் அவனோ அவள் எடுத்தவற்றை ஒதுக்கி விட்டு வேறு ஒன்றை தேர்வு செய்து அணிந்து கொண்டான். கவிக்கு மனம் அடிபட்டு போனது. இரவு வார்த்தைகளாலும் இப்போது செயல்களாலும் அடித்தான். உணவு பரிமாறும் போதும் அதையே கடைபிடித்தான். அதற்கு மேல் அங்கு நிற்காமல் அறைக்குள் வந்தவளுக்கு ஓங்கரித்து வந்தது. சாப்பிட்ட தோசை வெளியில் வந்து விட்டது. ஒருவாறு தன்னை சுத்த படுத்தினவள் வந்து படுத்து விட்டாள். மிகவும் பலவீனமாக உணர்ந்தாள். அலுவலக (b)பாக் எடுக்க அறை வந்தவன் அவள் படுத்திருந்த கோலம் நெஞ்சை பிசைந்த போதும் கண்டு கொள்ளாமல் சென்று விட்டான். அப்படியே தூங்கி போனவள் கண் விழித்து பார்த்தவள் கண்ணில் நாப்கின் பட்டது. ஏதோ உந்த கருத்தரிப்பு சோதனை செய்யும் சாதனத்தை எடுத்து கொண்டு குளியலறை புகுந்தாள்.எப்போதோ வாங்கியவை. அவன் இரண்டு வருடத்திற்கு வேண்டாம் சொன்னதில் இருந்து மனதில் எதிர்பார்ப்பு இல்லாதிருந்தவள், இப்போது எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருக்க அவளை ஏமாற்றாது கிடைத்த பதிலில் மிழ்ச்சியுற்றாள். கணவனுக்கு சொல்ல மனம் உந்திய போதும் இரவு அவன் உதிர்த்த வார்த்தைகள் தடை போட்டது. சந்தோசமான தருணம். ஆனால் கொண்டாட யாருமில்லை. வயிற்றில் கை வைத்து தடவினாள் 'உன்னை வரவேற்க நானிருக்கிறேன். எனக்கான வாழ்க்கை நீதான். நீ மட்டுமே இனிமேல்.'​

இவ்வளவு நேரமாகியும் இவள் வேலை செய்ய வரவில்லை என்று எண்ணிய சில்பியா அறைக்குள் வந்தவன் கருத்தரிப்பு சோதனை செய்யும் சாதனத்தை கண்டவர் அதில் காணப்பட்ட இரட்டை கோட்டில் திகைத்தார். உடனே "இது எங்கள் அஹ்மத் குழந்தையா? நீ ஒரு நடத்தை கெட்டவள், அவன் வரட்டும். அவன் வாயாலேயே உன்னை நடத்தை கெட்டவள் என சொல்லி வீட்டை விட்டு துரத்துகிறேன்" என கத்தினார்.​

திடீரென அவர் கத்தியதை கண்டு திகைத்தவள், பிறகு அவரின் வார்த்தைகள் கேட்டு உள்ளம் வருந்தினாள்.எப்படியோ தெரிய தான் போகிறது. நாலைந்து மாதம் போனால் யாராலும் அழிக்க முடியாது என நினைத்திருந்தவள் இப்போது செய்வதறியாது நின்றாள். அதிலும் வார்த்தைக்கு வார்த்தை நடத்தை கெட்டவள் என்று சொல்லும் போது வலித்தது.கணவனும் வந்து இதனை சொல்வானா என கலங்கினாள். அவனின் வாயால் வார்த்தைக்கேனும் நடத்தை கெட்டவள் என்று கேட்க விரும்பவில்லை. மாமியார் கத்தி விட்டு சென்றதும் பலவீனமாக உள்ளவள் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முடிவை எடுத்தாள். அதுதான் சில்பியாவின் திட்டமும். முன்தினம் மாலை அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பும் போது யூஹி முகம் சரி இல்லை , என்னவென்று கேட்டதற்கு " கவிக்கு நம் நட்பில் சந்தேகம். அதுவும் இப்போது நீங்கள் தாமதமாக போவதால் வந்திருக்கும் போல, எனக்கு என்னை பத்தி கவலை இல்லை ஆனால் என்னால் உங்கள் மேல் கொண்ட நம்பிக்கை போகிறது " என கண்ணை கசக்கினாள். நான் பார்த்து கொள்கிறேன் என்று விட்டு வீடு வந்தாள் வாசலில் நின்ற சில்பியா " கவி யூஹியை தப்பாக பேசுகிறாள். அதுவும் உன்னை தன் கைகளுக்குள் வைத்திருப்பதாக...... இவ்வாறு முகஞ்சுழிக்கு வார்த்தைகள் அள்ளி வீசுகிறார்" என நடிப்பில் அள்ளி வீச அது அன்று சண்டையாகி வெடித்தது. அத்துடன் இரவு முழுதும் தோட்டத்தில் உலாவிய மகனை பார்த்து கணித்து கொண்டவர் , அடுத்த வாய்ப்புக்காக காத்திருக்க கவி கர்ப்பம் தரித்தது கண்டு அவளை குழப்பி தன் திட்டத்தை நிறைவேற்றி கொண்டார்.​

எல்லா நகையும் கழற்றி வைத்தவள், 'உங்கள் யூஹியை சேர நான் தடையாக இல்லை. உங்களுக்கு சொந்தமான ஒன்றை கொண்டு போகிறேன்.மன்னித்து விடுங்கள்' என எழுதிவைத்து விட்டு,தேவைக்கென சிறிது பணம் எடுத்தவள் அதற்கு ஈடாக தன் கழுத்தில் இருந்த தங்க சங்கிலியை கழற்றி வைத்து விட்டு வெளியேறினாள்.​

இலங்கை வந்தவளுக்கு தாயிடம் செல்ல விருப்பமிருந்தும் தன்னால் அவர்கள் நிம்மதி கெட வேண்டாம் என நினைத்து, சிங்கள தேசத்தில் வந்து தனது படிப்பால் வேலையும் தேடி கொண்டாள். கேட்பவர்களுக்கு கணவனை பற்றி என்ன சொல்வது என தெரியாமல் கெட்ட பெயர் வாங்கி கொண்டாள்.​

இங்கோ அவளது நகையையும் பார்த்தவனுக்கு எல்லை கடந்த ஆத்திரம் வந்தது. இருப்பினும் வீட்டில் அனைவரிடமும் தாய் வீடு போய்விட்டதாக கூறியவன் தனது தேடுதல் வேட்டையை தொடர்ந்தான், அதன்படி சிறிலங்காவிற்கு மூன்று மாதங்கள் முன் வந்தவன் டிடெக்டிவ் ஏஜென்ட் மூலம் அவள் இருப்பிடம் கண்டு பிடத்தவன், ஏதேச்சையாக அவள் முன் போவது போன்று போனால் அவளானால் தன்னை யூஹி புருசன் என்று எண்ணுகிறாள் என்ற ஆத்திரம். ஆனால் தானும் விளையாட்டுக்கு பேசின வார்த்தைகளும் தன் மேல் நம்பிக்கை இழக்க காரணம் என்று அறியவில்லை. ஏதோ உந்த திரும்பியவன் இருக்கையில் சாய்ந்து உறங்கினாள். ஏதோ ஆதரவு அற்ற குழந்தை போல இருந்தவளை அள்ளி அணைக்க பரபரத்த கையை அடக்கி காரை நிறுத்தி விட்டு விட்டு அவளை எழுப்ப திடுக்கிட்டு இறங்கியவள் வந்திருந்த இடத்தை கண்டு தன்னையறியாது கண் கலங்கி வயிற்றை அணைவாக பிடித்து கொண்டவள் இவனுடன் வந்தது தவறோ என எண்ணினாள்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் -13​

அது ஒரு பிரபலமான மருத்துவமனை. இங்கு ஓரிரு தடவை மாதாந்த உடல் பரிசோதனைக்காக குடும்ப அங்கத்தவர்களுடன் வந்திருக்கிறாள். அந்த மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவரே இவர்களின் குடும்ப மருத்துவர் ஆவார். அதனால் தன் குழந்தைக்கு ஏதோ அநீதி இழைக்கவே அழைத்து வந்ததாக தோன்றிற்று. அவன் வீசின வார்த்தைகள் கூட வீரியமானதே.அதனால் அச்சத்துடன் அவனை பார்க்க, அவள் பார்வையில் அவள் எண்ணத்தை புரிந்து கொண்டவனின் முகம் கரும்பாறை என இறுகி போயிற்று. " நான் ஒன்றும் மிருகம் இல்லை. வயிற்றில் இருக்கும் சிசுவை ஏதாவது செய்வதற்கு. நீ. படித்த பெண் தானே. இந்த நிறை மாதத்தில் அவ்வாறு ஏதும் செய்ய முடியாது என்பது பற்றி கூட யோசிக்க மாட்டாயா? அவ்வாறு நினைப்பவன் ஏன் உன்னை தேடி வந்து அழைத்து வர வேண்டும். தொல்லை விட்டது என்று இருந்திருப்பேனே" என வார்த்தைகளை கடித்து துப்பினான். அவள் நினைப்பதற்கு தான் வீசின வார்த்தைகள்தான் என்பதை மறந்து விட்டான் போல. அவளுக்கு அப்போது தான், தான் நினைத்தது முட்டாள்தனம் என்று தோன்றியது. அவன் கோபமாக கூறினாலும் அதில் மறைந்திருந்த வேதனை அவளை தாக்கியது. இருந்தும் அமைதியாக நின்றாள். அவன் ஏன் தன்னை அழைத்து வர வேண்டும். அதுவும் யூகியை திருமணம் செய்த பின் என் அதை பற்றி யோசித்து கொண்டிருந்தாள்.​

"என் மேல் சிறிது நம்பிக்கை இருந்தால் என்னுடன் வா "​

திடுமென கேட்ட குரலில் நிமிர்ந்து பார்த்தவள் ஏதோ தோன்ற அவனுடன் இணைந்து நடந்தாள்.​

" அஹ்மத், பேபி நல்லாதான் இருக்கிறது. கவிதான். கவிக்கு தான் இரத்த அழுத்தம் அதிகமாக இருக்கிறது. இன்னும் மூன்று வாரத்தில் பிரசவத்தை எதிர்பார்க்கலாம். நீங்கள் வலி வந்த உடனே வாங்க. அது கூட உங்கள் படத்தை போக்கவே. மாற்றும்படி தாயும் சேயும் நலம்."​

" இல்லை டொக்ரர், லயாக்கு குழந்தை பெத்துக்கிறதில் ஏதோ பிரச்சினை , ஒரு இரண்டு வருடம் உங்ளுடைய மெடிசின் தொடர்ந்து எடுத்ததுக்கு பிறகு குழந்தை பற்றி யோசிக்கலாம் என்று நீங்கள் சொல்லிதான் நாங்கள் குழந்தை பேற்றை தள்ளி போட்டது. ஆனால் இரண்டு வருடத்திற்குள் லயா கர்ப்பம் ஆகி விட்டாள்...." என்றான் அவன் ஒருவித குற்ற உணர்வுடன். தான் கொஞ்சம் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்போது அவனால் அவளின்றி ஒரு இரவை கூட நகர்ந்திட முடியவில்லை. அது காமம் மட்டுமல்ல. அதையும் தாண்டிய உள்ளத்தின் தேவைதான். அதனை இந்த ஆறு மாத பிரிவு உணர்த்தியது. அவனின் தேவை காமம் தான் என்றால் அதனை அவள் இல்லாத போது மற்ற பெண்ணிடம் தேடி இருக்கலாம்.ஆனால் இந்த ஆறு மாதமாக அவன் வாழ்வது ஒரு தவ வாழ்க்கையே.அவள் கூட இருந்தால் போதும் அவள் கிடைத்தால் உடனே அழைத்து வந்து விட வேண்டும், அவளிடம் கோபம் காட்டகூடாது என்று நாளும் தனக்குள் எண்ணி நாட்களை கடத்தியவன் தன்னவளை மேடிட்ட வயிற்றுடன் பார்த்தவன் இதயம் ஒரு முறை நின்று துடித்தது. அவன் கோபம் கொள்ள கூடாது என்ற முடிவு தகரந்தது.​

'உங்களை எதுக்கு வர சொன்னேன் என்றால், உங்கள் மனைவி பற்றி கொஞ்சம் பேச வேண்டும். அவர்கள் நேற்று வந்திருந்த போது எடுத்திருந்த டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் பார்த்த போது, அவர்களால் உடல் நிலை குழந்தை ஒன்றை தாங்க முடியாது. அவ்வாறு வந்தாலும் பிரசவம் சிக்கலாக வாய்ப்பு இருக்கிறது. உயிருக்கே ஆபத்தாக போய் முடியலாம்.அதனால் ஒரு இரண்டு வருடம் நான் தரும் மெடிசினை தவறாது எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் பிறகு நீங்கள் தாராளமாக உங்கள் குழந்தை பற்றி திட்டமிடலாம் ' என மருத்துவர் சொன்னதே நினைவுக்கு வந்தது. தன்னவளை இழந்து விடுவோம் அச்சம் கோபமாக உருக்கொள்ள அவளிடம் கோபமாக பேசினான்.ஆனால் அவள் அன்று தோட்டத்தில் மயக்கம் போட்ட போது அவன் துடித்து போய்விட்டான். மின்னல் வேகத்தில் போய் தண்ணீர் எடுத்து வந்தான். இருப்பினும் அவள் தன்னை கண்டு அச்சமுறுவதும் தன்னை யார் என்று வெளிப்டுத்தாததும், யூகி யின் கணவன் என்று சொன்னதும் அவனுக்கு கோபத்தை தூண்டவே, அவனும் அவள் எவ்வளவு தூரம் போகிறாள் என்று பார்க்க குழந்தையின் பிறப்பை பற்றி பேசும் போதும் அமைதியாக இருந்தவளை கண்டு வெறியே வந்து விட்டது. அதற்கு பிறகு தாமதிக்காமல் அழைத்தும் வந்து விட்டான்.வந்ததும் அவன் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்துவிட்டான். என்ன இருந்தாலும் அவனுக்கு அவள் முக்கியம். கோபம் இருந்த போதும் அதனை காட்ட அவள் வேண்டும். தன்னால் தான் என்ற குற்ற உணர்வு அவனுக்கு.அதனை புரிந்து கொண்ட மருத்துவர் " அஹ்மத் இப்போது கவி நன்றாக இருக்கிறாள். மெடிசினின் பலனாக கூட இருக்கலாம். அத்துடன் அவளுக்காக தானே நீங்கள் அவளுக்கு. தெரியாமல் மெடிசின் லாம் கொடுத்தீங்கள். சோ குற்ற உணர்வு வேண்டாம். அவங்களை நிறைய யோசிக்க விட வேண்டாம். அதுதான் முக்கியம்.சத்தான ஆகாரம் கொடுங்கள். உங்கள் மன திருப்திக்கு இரண்டு வாரத்தில் இங்கே சேர்த்திடுங்கள்" என அவனுக்கு புரிய வைத்தார். அவர் சொல்லி முடிக்கவும் கவியும் எல்லா பரிசோதனையும் முடித்து வந்தாள். வந்தவள் இடமும் மனதை மகிழ்ச்சியாகவும் நேரம் தவறாது சாப்பிடவும் வலியுறுத்தி அனுப்பினார்.​

காருக்குள் ஏறிய பிறகும் ஏதோ யோசனையில் இருந்தவளை கண்டு "என்ன"? என்று கேட்க, "இரவு சாப்பாடு சரியாக சாப்பிட்டுவேன், ஆனால் காலை , மதியம் என்ன செய்வது, முன்பு என்றாலும் நான் மட்டுமே. பெரிதாக இஷ்டமில்லை. இப்போது என்ன செய்வது?" என்றாள் தனக்குள் யோசிப்பதாக வெளியில்.​

"என்ன?" என்று அவன் அதட்டிய பிறகே அவளுக்கு தான் உளரினது புரிந்தது. என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் "அது எங்கள் அம்மா சாப்பாடு கிடைக்காது தானே . அதை தான் சொன்னேன்" என்றாள் சமாளிப்பாக. ஆனால் அவனுக்கு புரிந்தது எதுவோ சரி இல்லை என்று. 'அம்மா சாப்பாடு இரவில் மட்டும் எப்படி கிடைக்கும்? அதை விட முன்பும் என்றும் ஏதோ சொன்னாளே' என யோசனையாக அவளை ஏறிட்டான். இருந்தும் அமைதியாக காரை கிளப்பினான். அப்போது தான் அவளுக்கு நிம்மதி ஆனது. அவன் கேட்டு தான் சொல்லி ஏற்கனவே கோபமாக தன் மீது கோபமாக உள்பவனின் கோபத்தை அதிகரிக்க அவள் தயாராக இல்லை. இனி அங்கு தான் அவள் வாழ்க்கை. அவளது மகவின் எதிர்காலம். பிடிக்காதவை நிகழும் போது சகித்து கொள்ள வேண்டும் என முடிவோடு இருப்பவள் எவ்வாறு அவன் தாயை பற்றி கூறி அதனை அவன் நம்பாது வார்த்தையால் சாடுவதை விரும்புவாள். இருந்தும் என்ன செய்வது என்ற யோசனை தான். அவர்கள் என்ன தன்னை பற்றி கீழ்த்தரமாக சொன்னாலும் அதனை காதில் வாங்காது தன் தேவையை பார்த்து கொள்ள வேண்டும். 'கவி பிள்ளைக்கோரம்(பிள்ளை க்காக) சாப்பிட வேண்டும்.உன் வெட்கம் மானம் சூடு சுரனையை ஓரம் கட்டிட்டு என்ன சொன்னாலும் சாப்பிடு. அதை விட இனிமேல் அங்கே தான். யூகியும் இருப்பாள். எப்படி பட்ட வரவேற்பு என்று உனக்கு தெரியும். இனி பிள்ளைக்காக மட்டும் பார் ' என மனதிற்குள் கூறியவள் அனைத்திற்கும் தயார் எனும் முடிவுக்கு வந்த பின் அமைதியடைந்தாள். அவளுக்கென வாழ்க்கை இல்லை. தன் பிள்ளைகளுக்கு அனைத்தும் கிடைத்தால் போதும் என்ற சராசரி தாயாக மாறினாள். அதனாலே அவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் திருமணம் கொண்டான் என்று அறிந்த பின்பும் அவனுடன் வந்தாள். இவ்வாறு யோசனையுடன் வந்து சேர்ந்தார்கள் வீட்டுக்கு. கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு வருகிறாள். ஏதோ அந்நிய வீடாக தோன்றியது.​

" சாலி (அண்ணி)" என்ற அழைப்புடன் வந்த நாத்தனரை கண்டவள் திகைப்புடன் கணவனை பார்த்து விட்டு அவளிடம் திரும்பி புன்னகைத்தாள். "மன்னித்து விடுங்கள் அண்ணி முன்பு நடந்து கொண்டதுக்கு, இனிமேல் இப்படி போகாதீர்கள் அண்ணி.அண்ணா பாவம்.உங்கள் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கிறார்." என்று அவள் சொல்ல ஏதோ பிதற்றுகிறாள் என்று தான் தோன்றியது. இருந்த போதிலும் " இனிமேல் எங்கும் போக மாட்டேன், சாகிறவரை இங்கே தான்.இல்லை இல்லை செத்தாலும் இங்கே தான் " என்றாள் சிறு புன்னகையுடன். அதில் " என்ன அண்ணி இந்த நேரத்தில் இப்படி பேசுகிறீர்கள். நல்லாதாவே பேசலாமே"என கெஞ்சி பேசினாள். அதில் ஆச்சரியம் அடைந்தாலும் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தாள். அவள் வீட்டை விட்டு போனதில் இருந்தும் தன்மையின் நிலை கண்டு வந்த மாற்றம் இது.​

"உள்ளே வாருங்கள்" என அழைத்து சென்றாள்.​

ஜிபுவுக்கு அவள் இனிமேல் எங்கும் போகமாட்டாள் என்ற சந்தோசம் இருந்த போதிலும் அவள் மனதில் தன்னிடம் சொல்லாதது ஏதோ இருக்கிறது என்றும் அவள் தன்னுடைய பழைய லயா பேபி இல்லையோ என்றும் தோன்றியது. தன்னை விட்டு மனதளவில் எங்கோ சென்று விட்டாள் என்ற எண்ணம் மனதில். விரைவில் சரி செய்ய வேண்டும் என்ற நினைப்போடு உள்ளே சென்றான்.​

 
Last edited:

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் -14​

வீட்டிக்குள்​

வந்தவளை ஜிபுவின் தந்தையும் நலம் விசாரித்தார். அவருக்கு கவிமேல் எந்த கோபமும் இல்லை. இந்தக் கலப்பு திருமணத்தை ஏற்றுக் கொள்ள அவகாசம் தேவைப்பட்டதே ஒழிய அவள் மேல் அவருக்கு வெறுப்பு தோன்றியதில்லை. அதுவும் இப்பொழுது தமது குடும்ப வாரிசை தாங்கி இருப்பவனுக்கு வெறுப்பை பரிசாக தருவதற்கு அவர் தயாராக இல்லை. அதனால் அவர் சிறிது தரிசனமாகவே பேசினார். ஆனால் அவர் தர்ம பத்தினியோ அகம் முழுவதும் வெறுப்பை நிரப்பி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். போனவள் திரும்பி வரமாட்டாள் என நினைத்திருந்தவரின் முன்பு அவளை மறுபடியும் கூட்டிக்கொண்டு வந்து நிறுத்தி இருந்தான் அவள் மைந்தன். இருப்பினும் இதனை சிறிதும் வெளி காட்டாமல் கவி எப்படி அம்மா இருக்கிறாய் எங்கள் பேரக்கழந்தை பற்றி கூட சொல்லாமல் போய் விட்டாயே? அப்படி என்னம்மா உங்கள் மீது கோபம். நேற்று தான் இவன் சொன்னான் உன்னை அழைத்து வருவதாக. இனிமேல் என்னை பிரச்சனை என்றாலும் இந்த அம்மாவிடம் சொல் என்று போலி பாசத்துடன். அதனை கவியைத் தவிர யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஏன் ஜிபுவால் கூட தனது தாய் தன் மனைவிக்கு அநீதி இழைப்பார் என்று எண்ணம் எப்போதும் தோன்றாத அளவிற்கு நடித்துக் கொண்டிருந்தார் சில்பியா. கவிக்கு கலக்கமாக இருந்த போதிலும் சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டால். இனியும் ஜிபுவை விட்டுச் சென்று தன் குழந்தைக்கு அநீத பிழைக்க அவளால் முடியாது. மாலினி பேசின வார்த்தைகள் இப்போதும் ரனமாக மனதை அறுத்தது. கணவன் அந்த வார்த்தைகளுக்கு பதில் வார்த்தை சொல்லி தன்னை காத்த போதும் அவற்றால் ஏற்பட்ட வலி அவளுக்கு இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதனை விட கணவனால் குழந்தைக்கு ஆபத்து இல்லை என்றான பிறகு எந்த அவமானத்தையும் கஷ்டத்தையும் அவள் எதிர்கொள்ள தயாரானால். தனது மாமியாரின் பாசமலர்ச்சி இசைந்து பதில் சொன்னவளுக்கு கொஞ்சம் அசதியாக இருந்தது. தூங்கினால் பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது அதனைப் புரிந்து கொண்ட ஜீபு அம்மா அசதியாக இருக்கிறது எங்கள் அழைத்து செல்கிறோம். மதியம் நாங்கள் வெளியே சாப்பிட்டுவிட்டு வந்துவிட்டோம். அதனால் எங்களுக்கு சாப்பாடு எதுவும் தேவையில்லை. "அப்பா அலுவலகம் எப்படி போகுது பிரச்சனை இல்லையே? என தாயிடம் ஆரம்பித்து தந்தையிடம் முடித்தான். எல்லாம் நல்லா போய்க் கொண்டிருக்கிறது நீ எதை பற்றியும் கவலைப்படாதே. என்று ஓய்வெடுத்து விட்டு நாளையிலிருந்து வா. சரி அப்பா என மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு தனது அறைக்குள் சென்றான் அவனுடன் வந்தவளுக்கோ சிறிது தயக்கம் இருந்தது. அவர்களுக்கு இது திருமணம் இரண்டு மனைவிகளுடன் ஒரே வீட்டில் வாழ்வது சகயம் என்றாலும் அவளுக்கு அப்படியல்லவே! அவளுக்கு அந்த நினைப்பு அருவருப்பை கொடுத்தது. அதன் விளைவாக இதோ பாருங்கள் என்னால் ஒரே அறையில் உங்களுடன் தங்க முடியாது எனக்கு தனியாக அரை வேண்டும் என அவசரமாக கூறியவளை பார்த்தவன். ஏனென்றால் பார்வையில் அதனைப் புரிந்து அவளுக்கு சுள் என்று கோபம் வர உங்களுக்கு வேண்டுமானால் இரு மனைவியுடன் ஒரே அறையில் தங்குவது உற்சாகமான ஒன்றாக இருக்கலாம். எனக்கு மிகுந்த அருவருப்பை தருகிறது உங்கள் மதத்தில்..... இப்போது உன் மதமும் அதுதான் மறந்து விடாதே. ஆறு மாதமாக கணவனை விட்டு சென்றவளுக்கு இன்று என்னுடன் அறையில் தங்குவதற்கு அருவருப்பு வருகிறது என்றால் உனக்கு வேறு யார் மேலும் விருப்பு வந்து விட்டதா கவி! என அவளின் வார்த்தைகளை மறித்து பதில் வார்த்தைகளை அள்ளி வீசினான். அதில் நாசி துடித்த கண்கள் கலங்கினவள் "ச்சீ உங்கள் மனைவியிடம் இவ்வாறு பேச உங்களுக்கு வெட்கமா இல்லை "என கூறினால் பேதை. அதைத்தான் என் மீது நீயும் கூறுகிறாய். முதலில் விளையாட்டுக்கு பேசினது தவிர மற்ற பெண்கள் பற்றி உன்னிடம் எப்போதவது பேசியிருக்கேனா இல்லை என்று அவள் தலை அசைத்ததும் "அப்படி இருக்கும்போது என் இரண்டாவது மனைவி பற்றி எப்படி பேசுகிறாய். நான் எப்போது சொன்னேன், எனக்கு இரு மனைவி என்று அவன் வினவ அவளுக்கு ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக்கொள்ள குழப்பமாக அவளை ஏறிட்டால். அது கோபம் உற்றவன் "நீ மட்டும் தான் எனது மனைவி இப்போது மட்டுமல்ல நான் சாகுற வரை, இது நான் உனக்கு கொடுத்த வாக்கு அதனை மீறினால் நான் ஒரு ஆண் இல்லை. இருப்பினும் என் மீதான அன்பையும் நம்பிக்கையையும் பார்க்கும் போது எனக்கு சிலிர்ககிற என "நக்கல் குரலில் கூறினான் அவள் ஏதோ கூற வர அதை தடுத்து "உனக்காக நிறைய விடயத்தில் என்னை நான் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஏன் இவ்வளவு விளக்கம் கூட இதுவரை எவருக்கு நான் கொடுத்ததில்லை. அப்படி இருந்தும் என் மீது நம்பிக்கை இல்லாது என் குழந்தையை என்னிடம் இருந்து மறைத்து, பிரித்து வைக்க உன்னிடம் பேசுவது வீண்" என்பவன் தொடர்ந்து "நான் வரவில்லை என்றால் என் குழந்தை அப்பா நான் உயிரிடம் இருக்கும்போதே அப்பன் தெரியாத குழந்தை என்று வளர்ந்திருக்கும். அப்போது கூட உனக்கு அப்பா என்று என்னை அடையாளம் காட்ட முடியவில்லை. ஒருவேளை இது என்....... "என்றவனை, "நிறுத்துங்கள் என்ன பேசுகிறீர்கள் இது உங்கள் குழந்தை தன் என்று ஆங்கார குரலில் நிறுத்தி இருந்தால். எத்தனை பேர் அவ்வாறு சொன்னபோது வெறுக்கவில்லை இந்த அளவிற்கு ஆனால் கணவன் சொன்னதும் தாங்க முடியவில்லை. கட்டுப்பாடு இன்றி கண்கள் சொரிந்தன. அவனுக்கு அவள் கண்ணீர் வேதனையை தந்தது. அவளை எதற்கு வருத்தாது தன்னுடைய லயா பேபி ஆக கொண்டு வர வேண்டும். அவளை சந்தோஷப்படுத்தி பார்க்க வேண்டும், என்று நினைத்திருந்தான். தன் கோபத்தை விடுத்து கடநதவற்றை பேசாதி இருக்க வேண்டும் என்ற அவனின் எண்ணத்தை தவிடு பொடியாக்கினால் அவனின் அணையால்​

அவள் அவன் மீது நம்பிக்கை இல்லாமல் போனது, இதுவரை நம்பிக்கை என்று பேசுவதென அவை நீ கோபத்தை தூண்டி எவிட்டு அதில் அவளை வெந்தால்."நீ சொன்னாலும் சொல்லாவிட்டாலும் அது என் குழந்தை தான்” என்னில் அழுத்தம் கொடுத்து சொன்னவன்"இனிமேல் போக வேண்டும் என்றால் நீ மட்டும் போ, என் குழந்தையை என்னிடம் பெற்று தந்து விட்டு. ஆனால் நீ போனால் மறுபடியும் உன்னை தேடி வர மாட்டேன் அதனை நினைவில் கொள்". என்ற குளியலறையை நோக்கி சென்றவன்,"தாராளமாக இந்த அறையில் நீ தங்கலாம். ஏனென்றால் நீயே என் ஒரு மனைவி. அத்துடன் உனக்கு உன் மேல் பாய் தெரிவேன் என்ற பயத்தினால் வேறு அறை கேட்பதனாலும் இந்த ஆறு மாதம் எப்படி இருந்தேனோ அப்படி"என்றவன் அவளின் விழி பெரிதாக அதைப் பார்த்தவன், உன் கற்பனை கொடியை பறக்க விடாதே. தனியாக இருக்க முடியும் என்று சொன்னேன். என் மீது நம்பிக்கை இல்லாத பெண்ணிடம் உரிமை எடுத்துக் கொண்டால் அது என் ஆண்மைக்கு இழுக்கு"என்று சொன்னவன் பட்டென்று குளியலறைக்குள் நுழைந்து கொண்டான். அவன் போனது கவலையான உணர்வுகளில் சிக்கிக்கொண்டால் கவிலயா. கணவன் வாழ்வில், அவன் மனதில் தான் மட்டுமே என்று அறிந்ததில் மகிழ்ச்சி. குழந்தை பற்றி பேச்சுக்கு தனக்கும் அவன் சொன்னது கோபம், துக்கம் என மாறி மாறி பொங்கியது. இறுதியாக'நான் போனால் இவருக்கு ஒன்றுமில்லையா? இவர் குழந்தை மட்டும் போதுமா? நான் அவ்வளவு வேண்டாதவள் ஆகி விட்டோமா"என கழிவிரக்கம் கொண்டாள். தான் தான் ஆறு மாதம் அவனை விட்டு சென்று அவளுக்கு காயத்தை கொடுத்தது ஒன்று மறந்து போனது அவளுக்கு, குளியலறை திறக்கும் சத்தம் கேட்டு அவனுக்கு அணிய ஆடை எடுத்து வைக்கப் போனவளே"எனக்காக நீ எதுவும் செய்யத் தேவையில்லை. என் குழந்தையை நல்லபடியாக பெற்றுக் கொடு அது போதும்"என்ற அவன் கூட தடுத்து நிறுத்தியது, விட்டுட்டு போய் நின்றவள் சமாளித்துக் கொண்டு குளியலறைக்குச் சென்று கதவை அடைத்துக் கொண்டவளுக்கு கண்ணைக் கரித்துக் கண்டு வந்தது. அவனின் புறக்கணிப்பு அவளைக் கொன்றது. ஆனாலும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குளித்துவிட்டு வெளியில் வந்த போது அவள் கணவன் அறையில் இல்லை. ஏனோ அவளுக்கெல்லாம் சூனியமானது போல ஒரு பிரம்மை. ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து கையில் பால் கிளாசுடன் வந்தவன் அவளிடம் நீட்ட வேண்டாம் என மறுத்தால்."இது உனக்கில்லை என் இளவரசனுக்கு கண்டிப்பாக குடிக்க வேண்டும்"என்றிட, அடுத்த நிமிடம் ஒரே மூச்சாக குடித்துவிட்டு சரிந்து விட்டால்."எழுந்து சிறிது நேரம் உட்காறு அப்புறம் படுத்துக்கொள்"எண்டுட அதை அப்படியே செய்தாள். சிறிது நிமிடத்தில் பயணக் களைப்பு, கருவறை தங்கிய சிசு காரணமான உண்டான களைப்பு காரணமாக ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கு சென்றாள். அதுவரை மடிக்கணினியில் ஏதோ வேலை செய்தவன், அதனை வைத்துவிட்டு, அவள் அருகில் வந்து படுத்த வேண்டும், அவளது முகத்தை வருடி"ஏண்டி உனக்கு என் மேல் நம்பிக்கை சரிதம் இல்லையாடி. நீ இல்லாம நான் பிணம் ஆகிவிட்டேன் உனக்கு ஒன்றுமே இல்லையா? என் பிரிவு உனக்கு கஷ்டமாகவே இல்லையா? உன்னிடம் கோபம் கொள்ளக்கூடாது என நினைக்கிறேன். ஆனால் என்னுடைய இயல்பு போல கோவம் வந்துவிடுகிறது. இனியும் என்னை விட்டுப் போக நினைக்காதே"என அவளின் முகம் விரட்டியபடி பேசிக் கொண்டிருந்தான். சில நிமிடங்களில் அவள் முகம் பார்த்தவன் அவளை அணைத்துக்கொண்டு நித்திரைக்கு சென்றான்…ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகு இருவரும் ஆழ்ந்த உறக்கம். மாலை 7 மணி அளவில் கண் திறந்து பார்த்தவனள் முகம் கழுவி வழியில் வர ஹோலில் அமர்ந்து கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஜீப் சொல் வைத்த நொடி"மச்சான்"என்ற அழைப்போடு வந்த ஜோகி அவன் அருகே அமர கவியோ நின்ற இடத்தில் அசையாமல் நின்றால். அதை நீ கண்டவனுக்கு கோபம் வந்தது"லயா டீ எடுத்துட்டு வா"என்று பணித்தான். எதுவும் பேசாத சமையலறை சென்று இரண்டு குவாலையில் கொண்டு வந்தவள் இருவரிடமும் கொடுத்தால். ஜோகிடம் கொடுக்கும் போது அவள் நக்கல் சிரிப்பு சிரித்தான். அதில் கோபம் வந்த போதும் அமைதியாக நின்றாள். அவளின் கோபம் முகத்தைக் கண்ட அவள் கணவனோ யோகியுடன் தான் பேசுவதால் வந்த கோபம் என்றே நினைத்தவன் 'இவளுக்கு என்மீது எந்தக் காலத்திலும் நம்பிக்கை வரை போறதில்லை என்று நினைத்தவன் அவள் அருகில் நிற்பதை பார்த்தவன், "ஏன் இங்கே நிற்கிறாய்? போ போய் கிச்சனில் வேலை இருந்தால் போய் அதைப் பார். தேவையில்லாமல் நேரத்தை வீண் செய்யாமல் பிரயோசனமாக எதையாவது என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி வார்த்தைகளை கடித்து துப்பினான். கணவனின் திடீர் கோபத்தின் காரணம் தெரியாவிட்டாலும் அவன் சொன்னதை செய்வதற்கு சென்றால். சமையலறைக்கு வந்தவள் இடியப்பமும் முட்டை சொரியும் செய்தவள் கோழிக்கறியையும் சமைத்து சுடச்சுட சாப்பாட்டு மேசையில் அடுக்கினார். எட்டு மணி அளவில் அனைவரும் சாப்பிட வந்த பின்னர் அனைவருக்கும் பரிமாற முயன்ற அவளை தடுத்து"நீயும் இருமா வயிற்றுப் பிள்ளைக்காரி நேரத்துக்கு சாப்பிட வேண்டும். நான் பரிமாறுகிறேன் என தேனொழுக கூறி பரிமாறினா சில்பியா. அந்த நேரத்தில் யூகியும் வேலை விஷயமாக வந்தாள் அவளின் இரவு உணவை அங்கேயே உண்டால். கவியின் அருகே இருந்த ஜூகி தானே தண்ணீர்க்கு குவளையை சரித்து விட்டு, " ஒவ் என்ன கவி அச்சோ" என என தொடங்கினால். சற்று முன்னர் ஜிபு கவியிடம் சொன்ன வார்த்தைகள் புரியாவிட்டாலும் கோபமாக ஏதோ செல்கிறான் எனவும் அது தன்னைப் பார்த்த கவியின் பார்வையினால் என பாதியாகப் புரிந்த ஜூகி இன்னும் பெரிய அளவில் சண்டை உருவாக்கி விடவே இந்த நாடகத்தை தொடங்க, கவிக்கு தெரியவில்லை. அதுதான் தட்டி விட்டதா இல்லையா என்று ஏனெனில் அவள் வேறு யோசனையில் இருந்ததால் இதனை கவனிக்கவில்லை. எனவே உடனே மன்னிப்பு வேண்டினாள் ஜிபுவும் பார்த்துவிட்டு அமைதியாக உண்டான். ஏதும் கோபமாக பார்ப்பான் என்று எண்ணிய யூகியின் எண்ணத்தை பொய்யாக்கி அமைதியாக உண்டு விட்டு எழுந்து போய்விட்டான். எல்லோரும் சாப்பிட்டதும் யோக்கியம் சென்று விட்டாள். சமையலறை சுத்தப்படுத்தி ஒழுங்குபடுத்தி விட்டு தங்கள் அறைக்கு வந்தவளே"உன் மனதில் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய் யோகமே என்ன கோபம் எதற்காக அவள் மேல் நீரை தட்டி விட்டாய்".​

"தெரியாமல் தான் ஜீவன் அடைந்தது ஏன் வேண்டுமென்று செய்தது போல் குற்றம் சாட்டுகிறீர்கள்".​

"உன்னைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். உனக்கு என் மேல் இருக்கிற உரிமை உணர்வு அதனால் எந்த எல்லைக்கும் போவாய் என்று தெரியும் ஆனால் அதற்காக இவ்வாறு செய்வியா சிறுபிள்ளைத்தனமாக. உன்னை திருமணம் செய்தது தவறு என எல்லோரும் சொல்வது போல் நடந்து கொள்ளாதே. வளர்ந்த பெண்ணாக நடந்து கொள்".​

தவறே செய்யாது தண்டனை அனுபவிப்பது போல இருந்தது அவன் சொல்வது. அவளுக்கு புரிந்தது அவனுடன் மனது விட்டு பேசாமல் ஒரு தவறான புரிதலுடன் வெளியேறியதால் அவனுக்கு தன்மேல் அதிர்ப்தி ஏற்பட்டுள்ளது. அதற்காக தன்னை குற்றவாளியாக்கி தன்னை கேள்வி கேட்கும் கணவனை நினைத்து விரக்தியே தோன்றியது. எதுவும் சொல்ல தோன்றாது"சொறி"என்று விட்டு படுத்துக்கொண்டாள். அவனுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு. அவள் அவ்வாறே நடந்திருந்தாலும் ஒரு சின்ன விஷயத்துக்கு தான் இத்தனை கேள்வி கேட்டிருக்க கூடாது என்று தோன்றியது. இனிமேல் அவளிடம் கோபப்படக்கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டு அவள் அருகே படுத்துக்கொண்டான்.​

காலையில் வழக்கம் போல் அலுவலகம் கிளம்பியவன் அவள் அருகில் வந்து"அம்மாவிடம் போய் இருந்து கொள் தனியாக இருந்தால் ஏதேதோ யோசிக்க தோன்றும். அம்மா உன்னை நல்ல விதமாக பார்த்துக் கொள்வார். இந்த மாதிரி நேரத்தில் அதுவும் நல்லது தான்."இவ்வளவு நாளா அப்பா உன்னை கவனிக்கவில்லை தங்கமே, நீ பத்திரமாக என் கை வந்து சேரு. நாம் எல்லோரும் எப்போதும் சேர்ந்து இருக்கலாம். உன்ன நா தேவையில்லாத விஷயங்கள் யோசிக்கிறாள், அவளையும் கொஞ்சம் கவனித்துக் கொள்."என குழந்தையிடம் பேசிவிட்டு சென்றான். அவளுக்கு ஏனோ தான் மட்டும் தனித்திருப்பதாக தோன்றியது. அவன் தனக்காகவும் சேர்த்து குழந்தையிடம் பேசுவது போல் பேசினது அவள் மண்டையில் ஏறவில்லை. எல்லோரும் சென்ற பின்பு சமையலறைக்கு வந்தவளை கோபமான முகத்துடன் வரவேற்றார் அவரது ஆனாலும் எதுவும் பேசவில்லை. அவளும் அமைதியாக இருந்த உணவை உண்ணத் தொடங்கினாள். சாப்பிட்டு முடிந்ததும் "இந்த வீட்டில் மூன்று நேரமும் வயிறார சாப்பிடலாம் சோசா இருக்கலாம் என்று நினைத்து தானே அவனை திருமணம் செய்து கொண்டாய்? என் பையன் சொன்னான் சாப்பாட்டுக்கே வழியில்லாத குடும்பம் என்று, ஆனால் வசதி இல்லை என்றாலும் வசதியான பையனை கடல் கடந்து பிடிக்கிற வித்தை உங்கள் வீட்டில் நல்லாவே சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள. என்ன வளர்ப்பு அதை விடு அதுதான் என் பையனை விட்டுப் போனியே மறுபடியும் 6 மாதம் கழித்து வந்திருக்கிறாயே வெட்டமே இல்லையா உனக்கு, இது என்ன சத்திரமோ வந்து வந்து வந்து போக. இதோ பார் என் புருஷன் மாதிரியே உன்னை என்னால் மருமகளாக எண்ண முடியாதுஅதைக் கனவில் கூட எண்ணாதே. இப்போதும் எப்போதும் நீ எந்தன் வீட்டின் வேலைக்காரி தான் இப்போ மூன்று நேரம் சும்மா சாப்பிடாம போய் வேலைகளை பாரு" என காண்டமாக சொல்லிவிட்டு நகர அவளுக்கு ஒன்றும் தோன்றவில்லை. இதைவிட பெரிதாக எதிர்பார்த்தால் என்னவோ வலி கூட தோன்றவில்லை. முன்பு செய்த வேலைகள் தான் ஆனால் வயிற்றின் பிள்ளையுடன் செய்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது ஒருவாறு அன்றைய வேதைகளை முடித்து சமையல் முடிப்பதற்கு ஒரு வழியாகிவிட்டால். தனது அறைக்குள் வந்தவள் சிறிது நேரம் படுக்கலாம் என்று நினைத்தவள் அப்படியே சோர்வில் உறங்கி விட்டாள். மதியம் சாப்பிட வந்தவன் அவள் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்துவிட்டு எழுப்ப மனம் இல்லாமல் சாப்பிட்டுவிட்டு சென்றுவிட்டான். சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்தவள் கணவன் வந்து சாப்பிட்டு சென்றதை அறிந்து என்ன மாதிரி உணர்ந்தால் என்று தெரியவில்லை. தான் பரிமாறியே உண்பவன் இப்போது தான் அதை விரும்புவதில்லை என்று தெரிந்தாலும் வீடு வரை வந்தவன் தன்னை கவனிக்காத சென்றது அவன் தன்னை மற்றவர்களுக்காக வேண்டி ஒதுக்குவதாக தோன்றியது. என்னதான் காதல் இருந்தாலும் அவன் மற்றவர்களுக்காக தன்னை வதைப்பது வலித்தது. தான் தூங்குவதை பார்த்ததாலே அவன் சென்றான் என்று அறியாதவள் யோசிக்காதவள் தன் மனதை தானே வருத்தினாள்.​


அத்தியாயம் 15​



இரவு வழக்கம் போல் எல்லா வேலையும் முடித்து, இரவு உணவை முடித்து கொண்டு வந்தவள் கட்டில் சாய்ந்த அமர்ந்து வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கனவனிடம் வந்தவள் "ஜிபு நான் சிறிது நாட்களுக்கு பாட்டி வீட்டில் போய் இருக்கவா? என்ற தயங்கியவாறு கேட்டால். அதில் சராலென நிமிர்ந்தவன் "என்ன திடீரென்று ஏன் இந்த வீட்டில் இருக்க உனக்கு பிடிக்க இல்லையா? இல்லை என்னுடன் இருக்க பிடிக்கவில்லையா? அப்போதும் தூரமாக போக விரும்புகிறாயே. உன் பிரச்சனை தான் என்ன? "இவ்வாறு கேட்பவனிடம் என்ன சொல்வது ஏனோ இந்த வீடு அவளுக்கு அந்நிய வீடாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்றா, இல்லை பாசமாக பேசக்கூட எவரும் இல்லை என்ற, அல்லது மாமியாரின் பேச்சுக்கள் இல்லை மீறுகின்றது அதிலிருந்து சிறிது நாட்கள் தப்பிப்பதற்கு வழி என்றா. இல்லை தாயின் அரவணைப்பு இப்போது தேவைப்படுகின்றது. கிடைக்காத ஒன்றுக்கு ஆசைப்படுகிறேன் என்றார் சொல்வது. எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து கண்டுபிடித்த தற்காலிக விடை தான் பாட்டி வீடு. ஏனோ அங்கு சென்றாள் மன அமைதி கிட்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் இவற்றையெல்லாம் கணவனுடன் பகிர முடியவில்லை. ஏனோ அவன் தன்னை விட்டு ரொம்ப தூரம் விலகி சென்றது போல இருந்தது. என்ன சொல்வது எனத் தடுமாறி கொண்டிருந்தவளே பார்த்து என்ன நினைத்தானோ "ஏதும் என்னிடம் சொல்ல வேண்டுமா? எதுவும் பிரச்சனையா? யாராவது ஏதும் சொன்னார்களா? ஆப்ஷனா ஏதாவது சொன்னாளா?" என்றான். இருக்காது என்று தெரியும் தன் தங்கை இப்போதெல்லாம் கவியுடன் அன்சரணியாக நடந்து கொள்வதை கண்டிருக்கிறானே. அதுமட்டுமல்லாது அவள் எப்போது விடுதியில் தங்கி இருக்கிறாள் அவளின் பரீட்சையின் பொருட்டு. அதனால் அவளுடன் என்ன பிரச்சனை இருக்காது. தாயார் பாசமாக பேசாவிட்டாலும் கோபமாகவும் பேசமாட்டார்.அப்பா சொல்லவே வேண்டாம், அவர் எதுவும் சொல்லி இருக்க மாட்டார் என தனக்குள் சிந்தித்தவன், அவள் மறுப்பாக தலை அசைத்ததும், " மதியம் சாப்பிட்டாயா?" என் கேட்டான். ஆச்சரியமாக பார்த்த போதும் ஆம் என்று தலை அசைத்தாள்." சரி என்னிடம் ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமா?" என்றான் மறுபடியும், அவளுக்கு அவன் திரும்ப திரும்ப கேட்கவும் என்ன தோன்றியதோ, "உங்கள் அம்மாவுக்கு என் மேல் கொஞ்சம் கோபம் போல, அதனால் ....." என்று இழுத்தவள்' அவன் முகமாறுதலைக கண்டு "அதனால் அவர்களுடைய கோபம் குறையும் வரை பாட்டியிடம் செல்லலாம் என்று தோன்றியது அவ்வளவுதான்" என்று தயங்கியவாறு சொல்லி முடித்தாள்.​

"இதோ பார் இது வாழ்க்கை. சினிமா படம் அன்று. ஏதோ ஒன்றுக்கு பயந்து ஒடி கொண்டிருக்க முடியாது. எதையும் முகம் கொடுத்து பார்க்க தயாராக இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் எப்போதும் ஓடுவதே வாழ்க்கையாகிவிடும். அம்மா கோபமாக இருந்தால், நீ போனால் கோபம் குறைந்து விடுமா? பிள்ளைகள் பிழை செய்தால் கோபம் வருவது இயல்பு. கூடவே இருந்ததால் தானே கோபத்தை குறைக்கலாம்.நீ இங்கிருந்து போன் கோபம் தான் அம்மாவுக்கு, அதை கோபமாக பார்க்காது உன் மேல் வைத்த அக்கறை என்று எண்ணி கொள்" என அவளுக்கு புரிய வைக்க முயன்றான்.​

இன்னும் சில நாட்களில் பிரசவமாகி விடும் சாத்திய கூறுகள் இருக்கும் போது எவ்வாறு ற அவ்வளவு தூரம் அவளை பயணிக்க விட முடியும். அவளுக்கோ ஏமாற்றமாக போய் விட்டது. அவன் சொல்வது சரிதான் என்றாலும் அவன் தன் பக்கம் நின்று யோசிக்கவில்லையோ எனத் தோன்றியது .அதன் பலனாக எதுவும் பேசாமல் படுத்துக் கொண்டாள்.​


படுத்தவளை எழுப்பி வழமை போல் பாலை கொண்டு வந்து கொடுத்தவன், குடித்துவிட்டு படுக்குமாறு சொன்னான். அவளுக்கு 'வேண்டாம் என்று சொன்ன பிள்ளைக்காக விழுந்து விழுந்து கவனிக்கிறார். என்னை பற்றிய கவலை இல்லை' என்ற வீம்பில் பாலை அருந்தாமலே படுத்தாள். அதனை கவனித்து விட்டு, "ஏன் பாலைக்குடித்து விட்டு படுக்க சொன்னேன் காதில் விழவில்லைமயா? குடி" என்றான் கட்டளையாக. அந்த குரலில் பயந்தாலும் அதையும் மீதிய கோபத்தில் "ஏன் குடிக்கா விட்டால் நான் செத்தா போயிடுவேன். அப்படி என்றால் நான் போகிறேன். உங்க அனைவருக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்" என்றாள். பதிலுக்கு, ஒரு வினாடி திகைத்தவன் ஆத்திரத்தில் உடல் இறுக "உனக்கு அறிவிருக்காடி, வயிற்றில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு என்ன பேச்சு பேசுகிறாய்?" என் கத்தினான்.ஏற்கனவே அவளது பிரசவம் பற்றி பயம் கொண்டிருந்தவனுக்கு அவளது பேச்சு ஆத்திரத்தை வரவழைத்தது. குழந்தைக்காகதன் இவ்வளவு கோபம் என எண்ணியவள் " என்ன குழந்தை குழந்தை என்று பெரிதாக பதறுகிறீர்கள். இதே குழந்தை உருவாக வேண்டாம் என்று நினைத்தவர் தானே நீங்கள்.உருவானாலும் அழிக்க தவற மாட்டேன் என்றீர்களே.உருவாக முதல் என் குழந்தையாக இருந்தால் அழிப்பேன் என்று சபதம் கொண்டவராயிற்றே. உருவாக முதலே குழந்தையை தப்பா பேசினவருக்கு இப்போது என்ன புதிதாக பாசம் பொங்கி வழிகிறது" என்றாள் எள்ளளலாக.​

அவள் சொன்னதில் உண்மை இருந்ததால் சிறிது நேரம் அமைதி காத்தவன் " இதோ பார் அந்த நேரம் சூழ்நிலை அவ்வாறு இருந்ததால் குழந்தை வேண்டாம் என்று சொன்னேன்.அதற்காக உருவான குழந்தையை அழிக்கும் அளவிற்கோ, என் குழந்தையை சந்தேகபட்டு என் மனைவியை களங்கபடுத்தும் கொடூரன் இல்லை. என் குழந்தை என்ற உரிமை மட்டுமே என் வார்த்தையில் வேறொன்றுமில்லை.உனக்கு தான் என் மேல் நம்பிக்கை இல்லை எதிலும். ஆனால் நான் உன்னை முழுதாக நம்புகிறேன். நீ என் லயா" என்றான் அழுத்தமாக.
அதில் அவள் அமைதி அடைந்தாள். ஆனாலும் சூழ்நிலை என்று சொன்னாரே அப்படி என்னவாக இருக்கும் என தன் போக்கில் சிந்தித்தவளை " எப்போதும் போல தேவையில்லாமல் யோசித்து மூளையை குழப்பாமல் பாலைக் குடித்து விட்டு தூங்கு" அவன் குரல் கலைக்க இந்த முறை எதுவும் பேசாது பாலை அருந்தி விட்டு படுத்தவள் சில நிமிடங்களில் உறங்கிபோனாள். கணவன் பேச்சில் நிம்மதியான தூக்கம். அவனுக்கு தான் தூக்கம் தூரமாக போய் விழுந்த உணர்வு, அவள் 'செத்து விடுவேன்' என்று சொன்னது அவனுக்கு ஒரு மாதிரி பயத்தை கொடுத்தது. அவளுக்கு முன்பு ஏதோ திடமாக பேசி விட்டாலும் அவனால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. தூங்கும் அவள் அருகில் வந்தவன், அவள் முகத்தை பார்த்தும் கொண்டி ருந்தவன் அவளை நெருங்கி அணைத்துக் கெண்டு படுத்தவன் அவள் வயிற்றை தடவி கொடுத்தான். ஏனோ சிறிது அமைதி அடைந்தவனுக்கு. இப்போதெல்லாம் வாழ்க்கையில் எல்லாம் சிக்கலான மாதிரி ஓர் உணர்வு. அதை எவ்வாறு சரி செய்வது என்று சிந்தித்தான். ஏதோ ஒன்றை எங்கேயோ தவற விடுகிறான் என்று புரிந்தது.ஆனால் அது எதுவென தான் தெரியவில்லை. அடுத்து வந்த இரு நாட்களும் வழமை போல் மாமியாரின் குத்தல் வார்த்தைகளிலும் மட்டம் தட்டும் பேச்சிலும் கழிந்தன.​


அன்று வெள்ளிக்கிழமை.வீட்டில் அனைவரும் இருந்தனர். ஏனெனில் அன்று விடுமுறை தினம் அல்லவா.கவி அன்றும் அனைத்து வேலைகளையும் செய்தாள். என்ன ஒன்று மாமியாரின் அனல் பேச்சுக்கள் எதுவுமில்லை.அதுவே பெரும் நிம்மதி அல்லவா. கணவன் வீட்டில் இருக்கும் போது தாய் தனித்து வேலை செய்தால் குற்றம் சாட்டும் பார்வை அவளை பாராப்பான். மற்றைய நாட்களில் மாமியாரின் வதை. அதில் அவள் ஓய்வு எடுக்க விரும்புவதில்லை. அன்றும் பம்பரம் போல சுழன்று கொண்டிருந்தாள்.தேநீரை தயாரித்து அனைவருக்கும் எடுத்து வந்தாள்.அங்கு ஆஃப்ஷனா தன் தந்தையுடன் செல்லம் கொஞ்சி ஏதோ வழவழத்து கொன்டிருந்தாள். அதனை பார்த்தவளுக்கு தனது தந்தையின் நினைவு. அவர் இருக்கும் வரை அழுகை ஒன்றை தெரியாதவள் போல இருந்தவள் இப்போது தினம் தினம் மனதால் அழுகிறாள்.தந்தை இருந்திருந்தால் தன் வாழ்க்கை நல்லா இருந்திருக்கும் என சிந்தித்தாள். ஆனால் அவள் எடுத்த அவசர முடிவுகளே அவள் துன்பத்துக்கு பிள்ளையார் சுழி என்பதை யார் சொல்வது. மனம் ஏதோ போலிருக்க தோட்டத்தில் சென்று அமர்ந்தாள். சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தவள் , பக்கத்தில் யாரோ அமரும் சத்தம் கேட்டதும் திரும்பி பார்த்தவள், ஆஃப்ஷனாவை கண்டாள்.​


" என்ன அண்ணி இங்கு வந்து இருகாகறீர்கள்?" என்று வினாவினாள்.ஒன்றுமில்லை சிறிது இயற்கை காற்று வாங்கலாம் என வந்தேன்" என்றவள், உனக்கு ஏதாவது வேண்டுமா எனக் கேட்டாள். "ஒன்றுமில்லை அண்ணி உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும். நீங்கள் தான் எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்" என்றாள் பீடிகையுடன். ஒன்றும் புரியாதவளிடம் "அண்ணி ! நான் ஒரு பையனை ஒரு வருடத்துக்கும் மேலாக காதலிக்கிறேன். பெயர் சாஹீஃப். எங்கள் கல்லூரியில் படித்தவர். இப்போது நல்ல வேலையில் சேர்ந்திருக்கிறார். . எனக்கும் வருகிற மாதத்துடன் பரீட்சை முடிகிறது. சாஹுப் வீட்டில் அவர் சொந்தத்தில் உள்ள பெண்ணை திருமணம் செய்ய நினைக்கிறார்கள். அதனால் எங்கள் வீட்டில் சம்மதம் சொன்னால் அவரை வந்து பெண் கேட்க சொல்வேன். எங்கள் வீட்டில் சம்மதம் இல்லாமல் அவரை வர சொல்ல பயமா இருக்கிறது.ஏனென்றால் அவர் நடுத்தர குடும்பம். ஆனால் அவர் மிகவும் நல்லவர். இரு வீட்டார் சம்மதத்துடன் திருமணம் செய்யவே விரும்புகிறோம்" இவளுக்கு இருக்கும் நிதானம் எனக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது என வருத்தப்பட்டவள், இதில் தான் என்ன செய்ய என்ன இருக்கிறது என்று என்று எண்ணியவள் அதனையே அவளிடம் கேட்டாள்.
" அண்ணாவிடம் சம்மதம் வாங்கினால் அப்பா அம்மாவை அண்ணா ஒத்துக்க அதனால் அண்ணாவிடம் நீங்கள் எப்படியாவது பேசி சம்மதிக்க வையுங்கள். ப்ளீஸ் அண்ணி நீங்க சொன்னால் அண்ணா கேட்பார்". நான் சொன்னால் இவள் அண்ணா கேட்பாரா? என கிண்டலாக எண்ணியவள் "நீயே உன் அண்ணாவிடம் பேசலாம், இது உன் வாழ்க்கை நீதான் பேசேன் புரிய வைக்க வேண்டும்".​

"இல்லை அண்ணி, அண்ணாவின் கோபம் புரிந்து கொள்ள விடாது. உங்களிடம் அண்ணா கோபப்பட மாட்டார்" என்றவளை நோக்கி அப்படியா? என்ற பார்வை பார்த்வளை, "உண்மைதான் அண்ணி,இப்போது கூட உங்கள் முகம் சரியில்லை என்று தான் என்னை உங்களிடம் அனுப்பினார். அந்தளவுக்கு உங்களை புரிந்து வைத்திருக்கிறார். அத்துடன் இந்த நேரத்தில் அவரால் உங்களிடம் கோபம் கொள்ள முடியாது.ப்ளீஸ் அண்ணி முடியாது என்று சொல்லி விடாதீர்கள்" என்று கெஞ்சினாள். அவள் தொடர்ந்து கெஞ்சிய காரணத்தினால் தான் பேசிப் பார்ப்பதாக கூறினாள். "தாங்ஸ் அண்ணி" என்று அவள் கன்னத்தை ஈரபடுத்தினாள். அதில் கூச்சத்தில் நெளிந்தவள் ஏதோ தோன்ற நிமிர்ந்து பார்த்தவள் அங்கே நின்ற கணவனை கண்டு திகைத்தாள். மதியம் வெளியில் போய் சாப்பிடலாம் என்று அவர்களிடம் சொல்ல வந்தவனின் கண்களில் தங்கையின் செயல் பட்டது. சிரிப்பு வந்த போதும் சிறிது பொறாமையும் கண்களில் வந்து போனது. அதனை மனைவியவள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றாலும் தங்கை நன்றாக புரிந்து கொண்டவள் "சொறி அண்ணா உங்கள் உரிமையை நான் எடுத்துக் கொண்டேன்" என கிண்டலாக சிரித்தபடியே சொன்னவள் உள்ளே ஓடிவிட்டாள். இப்போது தான் மட்டும் என்ன செய்வது என்று உள்ளே சென்றவளை தடுத்து என்று வெளியில் போய்விட்டு அப்படியே சாப்பிட்டு வருவோம் தயாராகு என்றவனிடம், சம்மதமாக தலையசைத்து விட்டு சென்றாள். ஏனோ அவனைப் பார்த்து பேச கூச்சமாக இருந்தது. அதனைப் புரிந்து கொண்டவன் ஏதும் பேசாமல் தானும் பின்னாலேயே சென்றான்.​

அன்று வெளியில் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு அப்படியே மாலை ஆனதும் கடற்கரை போய் அங்கு நேரம் செலவழித்து வீட்டுக்கு வர இரவு 7 மணி ஆனது. அவளுக்காக யோசித்து தான் அவன் வெளியே எல்லோரையும் அழைத்து சென்றது. அவள் அவள் தனித்து எல்லா வேலைகளையும் செய்வதை அவதானித்தவன் தாயைப் பார்க்க அவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்ததை கண்டு அழைத்து வந்திருந்தான். அவன் அறியாத ஒன்று மெச்ச நாட்களில் அனைத்து வேலையும் அவள் ஒருத்தியே அதை சொன்னதில்லை. தாயாரும் சொன்னதில்லை. பிறகு எப்படி அவர் அறிந்து கொள்வது.​

அன்று இரவு அறைக்குள் வந்தவள் "உங்களிடம் சிறிது பேச வேண்டும். ஆஃப்ஷனா பற்றி. அவள் வாழ்க்கை பற்றி " என்றவளை புரியாது நோக்கினான்." உங்கள் தங்கை ஒரு பையனை காதலிக்கிறாள். முதலில் நான் சொல்வதை முழுதாக கேளுங்கள் பிறகு நீங்கள் பேசுங்கள்" என்றாள் அவன் ஏதோ இடையில் பேச வருவதை கண்டு." அவர்கள் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக காதலிக்கிறார்கள். இப்போது அந்தப் பையன் வீட்டில் திருமண பேச்சு போவதால் இங்கே உங்கள் சம்மதம் தெரிந்தால் அந்தப் பையன் அவன் வீட்டினரை சம்மதிக்க வைத்து இங்கே பெண் கேட்டு வருவார்கள். அதனால் தான் அவசரமாக உங்களுடன் பேசுகிறேன். நீங்கள்தான் உங்கள் பெற்றோரிடம் இதை பற்றி பேச வேண்டும்.ஆஃப்ஷனாவிடம் உங்களிடம் பேசுவதாக கூறினேன். காலையில் தான் என்னிடம் சொன்னாள். இது உங்கள் தங்கை வாழ்க்கை. அதனால் கொஞ்சம் யோசித்து முடிவு எடுங்கள்".​

" கல்லூரிக்கு படிக்க அனுப்பினால் காதல் தேடுகிறார்களா? நீ வேறு அவளுக்கு ஆதரவாக பேசுகிறாய், நீயே அவளுக்கு எடுத்து சொல்லி இருக்க வேண்டாமா? " என சற்று கோபமாக பேசினான்.அதில் அவளுக்கும் கோபம் வந்தது." காதல் எல்லாம் சொல்லிக்கொண்டு வருவதில்லை. நீங்களும் நானும் காதல் திருமணம் முடித்தவர்கள். அதை மறக்க வேண்டாம். அதுபோல நாம் காதலிக்கும் போது நானும் படித்துக் கொண்டுதானே இருந்தேன். அப்படி என்றால் காதல் தப்பானதா?". "நான் எப்போது அவ்வாறு சொன்னேன். பையன் யார் என்று தெரியாது. அத்துடன் இது எங்கள் வீட்டுப் பெண் வாழ்க்கை சம்பந்தமானது. இது அவசரப்பட்டு முடிவெடுக்க முடியாது" என்றான்.​

அதில் " பையன் மிடில் கிளாஸ் தான். ஆனால் நல்ல பையன் என்று நினைக்கிறேன். எதற்கும் நீங்கள் ஒரு தடவை விசாரித்துக் கொள்ளுங்கள் " என்றதும், " இது சரிவராது லயா, அம்மா கடைசி வரை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். தனது பெண்ணை நடுத்தர வர்க்க குடும்பத்தில் திருமணம் செய்து கொடுக்க விரும்ப மாட்டார்கள்.அவள் கஷ்டபடுவாள் என்று நினைப்பார்கள். ஏற்கனவே நமது திருமணத்தில் வருத்தம் கொண்டிருப்பவர்களை இதிலும் கஷ்டபடுத்த முடியாது" என்றவனை ஆழ்ந்து பார்த்தவள் " வசதி உள்ளவர்கள் வீட்டில் சந்தோஷமாக இருக்கலாம் என்று யார் சொன்னது, சந்தோஷம் மனது சம்பந்தப்பட்டது. பணத்தை வைத்து அல்ல. அவள் உங்கள் எல்லோரையும் மதித்து உங்களிடம் அனுமதி கேட்கிறாள். தன் இஷ்டத்துக்கு வீட்டை விட்டு போய் திருமணம் செய்து கொண்டால் என்ன செய்வீர்கள் " என ஒரு வேகத்தில் கேட்டாள். அதில் கோபம் கொண்டவன் " அவள் என் தங்கை. உன்னை போல் புத்தியில்லாதவள் இல்லை". என்றதும் மனதில் பெரிதாக அடி வாங்கினாள்.​

 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 16​


அவன் சொன்னதில் அடிபட்ட பார்வை பார்த்தவள் பின்பு " ஆம் நான் அவசரப்பட்டு வந்தேன் தான். இன்று வரை அது தப்பான முடிவு என்று இதுவரை யோசித்ததில்லை. உங்களுக்கு தான் நான் உங்களை தேடி வந்தது இப்போது வரை உறுத்துகிறது போல. சரி அதை விடுங்கள்.அதை பற்றிய பேச்சு இப்போது வேண்டாம். உங்கள் தங்கை பற்றி யோசியுங்கள். அவளுக்கு பிடித்த வாழ்க்கையை அமைத்து கொடுப்பதும் கொடுக்காததும் உங்கள் விருப்பம்". தன் பேச்சு முடிந்தது என்பது போல் உறங்க போய்விட்டாள். தான் அப்படி பேசியிருக்க கூடாதென்று தோன்றின போதும் அவனுக்கு தங்கை வாழ்க்கை பற்றிய யோசனையில் மற்றதை தூர தள்ளினான்.​

அடுத்த நாள் காலை அவன் அலுவலகம் போன பின்பு வந்து நின்ற ஆஃப்ஷனாவிடம் "உன் அண்ணா உன்னிடம் பேசுவதாக சொன்னார். எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் பரீட்சையை நல்லபடியா எழுது. அதன் பின்பு இதைப் பற்றி பேசலாம். சரி எப்போது கிளம்புகிறாய்" என்று பேச்சை திசை மாற்றினாள். அவளும் "பத்து மணிக்கு பஸ் இருக்கு. இன்னும் மூன்று நாள் தான் பரீட்சை. வியாழக்கிழமை தான் இறுதி நாள். சனிக்கிழமை காலையில் இங்கே நிற்பேன்" என்றாள் உற்சாகமாக. அவளுக்கு தனது அண்ணி தனக்கு சாதகமாக பேசி விட்டதாகவும் தன் படிப்பை நினைத்தே இப்போது அதை பற்றி தன்னிடம் பேசவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டாள். இதனால் வீட்டில் பூகம்பம் ஒன்று நிகழப்போவது தெரியாமல் கிளம்பி சென்றாள். அவளும் சென்றதும் வீடு பழையபடி வெறிச்சோடி போயிருந்தது. வழக்கம் போல் தன் வேலைகளை முடித்தவள், குளியல் போட்டுவிட்டு ஹோலுக்கு வந்தபோது வீட்டில் அழைப்பு மணி அடித்தது. யார் இந்த நேரத்தில் என கதவை திறந்தவள் வாசலில் நின்ற நபரைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்தாள்.​

வாசலில் நின்றவரை கண்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தவள் "வாங்க பாட்டி, என்ன திடீரென்று வருகிறேன் என சொல்லவில்லையே, எப்படி இருக்கிறீர்கள்" என வாசலில் நின்று படபடத்தவளைக் கண்டு முறுவலித்தவர் "என்ன இப்படியே வாசலில் வைத்து பேசி என்னை அனுப்பப் போகிறாயா?" என கேலியாக வினவ "அச்சோ பாட்டி உள்ளே வாருங்கள் இதோ இருங்கள் ஒரு நிமிஷம்" என்று சமையலறைக்கு சென்றவள் அவருக்கு குடிபானம் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். அதை அருந்தி விட்டு "இப்போது கேள்உன்னுடைய கேள்விகளை" என்றார். அதில் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்து விட்டு "எப்படி இருக்கிறீர்கள் பாட்டி? உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் போலே இருந்துச்சு. ஆனால் இவர் தான் பிறகு ஒருநாள் கூட்டி போவதாக சொன்னார். அலுவலகத்தில் இப்போது கொஞ்ச வேலை அதிகம்" என்றாள் கணவனையும் விட்டுக் கொடுக்காது. அதைப் புரிந்து கொண்டவர் "நான் நலமாக உள்ளேன். எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை கடவுள் அருளால். நீ எப்படி இருக்கிறாய்? என்பேரன் என்ன உன்னை நன்றாக கவனித்துக் கொள்கிறானா?" .​

"நாங்கள் எல்லோரும் நலம்தான் பாட்டி. அவர் என்னை நல்லாத்தான் பார்த்துக் கொள்கிறார். ஏன் பாட்டி இப்படி கேட்கிறீர்கள்?. அவர் எப்போதும் என்னை நன்றாகவே பார்த்து கொள்வார்". சிறிது அமைதியாக இருந்த பாட்டி "அப்புறம் எதற்கு இந்த பிரிவு. இந்த பிரிவால் என்ன கிடைத்தது. நீ சந்தோசமாக இருந்தியா? இல்லை அவனாவது நிம்மதியாக இருந்தானா? உன்னை தொலைத்து விட்டு அவன் தவித்த தவிப்பு எனக்குத் தெரியும். நீ கிராமத்திற்கு வந்திருப்பாயோ என்று அங்கேயும் தேடி வந்தான். பேச்சுக்கு சொல்லவில்லை. அவன் உன் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கிறான். நான் உன்மேலும் குற்றம் சொல்லவில்லை. ஏதோ காரணத்தால் நீ போய் இருக்கிறாய். ஆனால் உனக்கு இந்த பாட்டி நினைவுக்கு வரவில்லையா? இல்லை நான் உனக்கு கெடுதல் நினைப்பேன் என்று எண்ணி கொண்டாயா?" என்று வினவே, உடனே பதறிப் போய் "அப்படி ஒன்றும் இல்லை பாட்டி அந்த நேரத்தில் எனக்கு ஒன்றும் தோன்றவில்லை. தூரமாகப் போக வேண்டும் என்று தோன்றியதே தவிர வேறொன்றுமில்லை பாட்டி".​


"ஏன் கவி அவனுடன் மனசு விட்டு பேசி இருந்திருக்கலாமே, உங்கள் திருமணம் உறவுகளை எடுத்து செய்யப்பட்ட திருமணம். உன் பக்கம் உங்கள் அம்மாவிற்கு கோபம் அது ஆறுவதுக்கு கொஞ்ச காலமாகும். அதுவரை இந்த வீடுதானே உனக்கு எல்லாமே. அதனால் நீயும் அப்போத மனம் விட்டு பேசி இருந்தாலே தீர்வு நிச்சயம் கிடைத்திருக்கும். உன் மாமியார் உன்னுடன் ஏதாவது பிரச்சனை செய்கிறாளா ? அவளுக்கு கோபம் இருந்தாலும் அவன் மகன் மேல் வைத்திருக்கும் அன்பு அதை மாற்றும். அவ்வாறு இருந்தாலும் அவனிடம் பேசு. உனக்குள் வைத்து மருகி, அவசர முடிவுகள் வேண்டாம் கவி. இது உங்கள் இருவருக்கும் சேர்த்து தான் சொல்கிறேன். அவனுக்காக பேசுகிறேன் என்று நீ நினைக்க வேண்டாம் " என்று கூற,​

"எனக்குத் தெரியும் பாட்டி, என் மேல் உண்மையான பாசத்தை காட்டுபவர்கள் நீங்கள் என்னிடம் எதுவும் சொல்லலாம், கேட்கலாம். அதற்கு உரிமை உங்களுக்கு எப்போதும் இருக்கிறது. இனிமேல் நான் அதேபோன்று ஒரு செயல் செய்ய மாட்டேன். அதனால் தான் பட்ட வேதனைகள் பல. என் குழந்தைக்காக என்றாலும் இனிமேல் நான் அவருடன் சேர்ந்து இருப்பேன். தனித்துப் போக முயல மாட்டேன்"என்றாள்.​

"அப்போ உன் குழந்தைக்காக தான் அவன் வேண்டும். உனக்கு, உனக்காக அவன் வேண்டாமா? எனக் கேட்டவருக்கு, "எனக்கு அவர் வேண்டும் சாகுற வரை, ஆனால் அவருக்கு நான் வேண்டாம் போல. எதற்கெடுத்தாலும் எரிந்து விழுகிறார்" வென்றவனின் குரல் கீழிறங்கியது. "இப்போதெல்லாம் குழந்தைக்காக மட்டுமே என்னிடம் அக்கறையாக பேசுகிறார்." என சிறுபிள்ளையாக கணவன் மேல் புகார் கூறினார். சிறிது நேரம் முன்பு தான் குழந்தைக்காக வாழ்வேன் என்று சொன்னவள் இப்போது கணவன் குழந்தையை அன்பு பாராட்டுவது கண்டு சிறுபிள்ளைத்தனமான கோபம் கொள்வதை கண்டு உள்ளுக்குள் சிரித்த பாட்டி, சில நேரங்களில் பக்குவப்பட்ட பெண் போல பேசுபவள், சில நேரங்களில் குழந்தை போல பேசுகிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டவர், அதனால்தான் பேரன் அவள் ஆசைக்காக தன்னை வர சொல்லி இருக்கிறான். அவள் மீது அவன் வைத்திருக்கும் அன்பு அவளின் தேவை புரிந்து அதற்கு ஏற்றவாறு செயல்பட வைக்கிறது என எண்ணியவர், இருந்தும் அவள் முகத்தில் மலர்ச்சியை காண முடியவில்லை. மறுபடியும் ஏதோ தோன்றியவராக, "நீ சந்தோஷமாக இருக்கின்றாயா? உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா?"என்று கேட்டார். அதில் சுதாரித்தவள் சிரித்து மழுப்ப, தடாலென எழுந்தவர் "என்னை அந்நியமாக நினைத்தால் நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நான் அறைக்கு போகிறேன். எல்லோரும் வந்த பிறகு என்னை வந்து கூப்பிடு" என அறைக்குள் சென்று விட்டார். என்ன செய்வது என தெரியாமல் அவர் பின்னே வந்தவள் "பாட்டி நீங்கள் அவருக்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை என்று உத்தரவாதம் கொடுத்தால் நான் சொல்கிறேன். எனக்கும் யார்கிட்டயாவது சொல்ல வேண்டும் போல் உள்ளது " என இறங்கி வந்து பேச, பாட்டி அதற்கு சம்மதம் என்று சொன்ன பின் மடைதிறந்த வெள்ளம் போல திருமணமான நாட்களில் இருந்து இன்று வரை மாமியாரின் நடவடிக்கை பற்றி சொன்னவள் அவர் சாப்பாட்டை உண்ண விடாததை சொல்லவில்லை. அதனை சொல்வதால் அவரைப் பாட்டி கீழாக நினைப்பார் என்று.​

"இவற்றையெல்லாம் உங்கள் பேரனிடம் சொன்னால் சண்டை வருவது தான் மிச்சம். அம்மா மேல் நிறைய பாசம் வைத்துள்ளார்" என அவனைப் பற்றி குறையும் கூறி வக்காலத்தும் வாங்கினாள். அவளின் தலையை தடவிக் கொடுத்தவர்"கடவுளின் அருளால் அனைத்தும் சரியாகும். எதனையும் யோசிக்காமல் என்னுடைய கொள்ளுப்பேரணை சுகமாக பெற்றுக்கொள் இப்போது அதுதான் முக்கியம். நான் வேண்டுமானால் சில்பியாவிட பேசவா?."​

"அச்சோ வேண்டாம் பாட்டி, அது அவர்களுக்கு இன்னும் கோபத்தை அதிகப்படுத்தும். நீங்கள் இது பற்றி எதுவும் யாரிடமும் கேட்க வேண்டாம். அதான் சொன்னீங்களே சீக்கிரம் சரியாகும், அதைவிட எல்லா குடும்பத்திலும் அப்படியே ஏதாவது இருக்கும். நான் சமாளித்துக் கொள்வேன் உங்களிடம் சொன்ன பிறகு எனக்கு மனதில் லேசாக இருக்கிறது. பாட்டி நீங்கள் இங்கே எங்களுடனே இருங்கள். ப்ளீஸ்".​

"நீ கேட்பதை பார்க்கும்போது இருக்கத் தோன்றுகிறது. ஆனால் பார் என்னால் இருக்க முடியாது. ஊரெல்லாம் அப்படியே இருக்கின்றது அதைவிட எனக்கு இங்கே இருப்பது மூச்சு முட்டுவதைப் போல. அங்கே இருந்து பழகி விட்டேன் அல்லவா?. இன்று மாலை கிளம்புவதாக இருந்தேன். ஆனால் உனக்காக இன்னும் இரு நாட்கள் இங்கே இருக்கிறேன் சரியா " என்றதில் கவி பாட்டியை அணைத்துக்கொண்டாள். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தனக்காக யோசிக்கும், பேசும் ஜீவனை கண்டதும் உள்ளம் நிறைந்திட்டு.​

"ஆனாலும் திடீரென்று எப்படி வந்தீர்கள் என்னை பார்க்கவா?".​

"அதில் என்ன சந்தேகம் உன்னை பார்க்கவே வந்தேன்…ஆனால் என்னை அழைத்தது என் பேரன் தான் அவன் மனைவிக்காக. ஆனால் நீ என்னுடன் பேசவே இல்லை" என்றார் குறையுடன்.​

அதில் "உங்களுக்குத் தெரியும் நான் என்ன மாதிரி நினைவில் இருந்தேன் என்று ஒரே குழப்பம். அதில் பேசவில்லையே தவிர உங்கள் நினைப்பில்லாமல் இருக்குமா? அது எனக்கென இருக்கிற ஒரே பாட்டி" என்று ராகமாக முடித்தவள், "இவர்தான் வரச் சொன்னாரா எப்போது சொன்னார்"ஸஎன்றாள் கருத்தாக.​

"இரண்டு நாளுக்கு முன்னாடி என்னிடம் பேசினவன் என் மனைவி உங்களை தேடுகிறாள். அவளால் இந்த நிலைமையில் பயணம் செய்ய முடியாது. அதனால் நீங்கள் ஒரு நாளைக்கு இங்கே வர முடியுமா? என்கிட்ட கெஞ்சினான். பாவமாக இருந்துச்சு. பேரனாச்சே அதான் வந்துட்டேன்…ஆனால் என் பேத்திக்காக இரு நாட்கள் இங்கே இருக்கப் போகிறேன்" என்றார் ஏற்ற இறக்கத்துடன்.​

அவர் கூறிய விதத்தில் கலகலப்பு சிரித்தார். அப்போது தான் மதிய உணவுக்கு வந்தவனுக்கு மனைவியின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டு பாட்டு இருந்த அறைக்கு வந்தவன் மறந்து முகத்துடன் வந்தவளை வைத்தவன் எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நிறைய நாட்களுக்குப் பின் இயல்பாக சிரிக்கும் அவள் முகத்தில் இருந்து கண்களை அவனால் அகற்ற முடியவில்லை".​

"என்னடா என்னை உன் கண்களுக்கு தெரியவில்லையா?" என்ற பாட்டியின் கேள்வியில் நிமிர்ந்தவள், கணவனின் பார்வையில் லட்ஜையுற்றாள். அவளின் நாணத்தை ரசித்தவன் பாட்டியிடம் திரும்பி "என் கண்களுக்கு என் மனைவி மட்டும் தெரிவது ஒன்றும் குற்றம் இல்லையே" என்றான் குறும்பாக. நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு அவனின் குறும்பு பேச்சை கேட்டதில் நெகிழ்ந்தவர், "அவ்வளவு தூரத்தில் இருந்து இந்த வயதான நேரத்தில் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வந்தால், நீ என்னை கவனிக்காது உன் மனைவியை மட்டும் கவனிப்பாயா" என்று அவன் காதை முறுக்கினார். அதில் பொய்யாக அலறியவன், பின்னர் "உங்களைக் கஷ்டப்படுத்துகிறேனா பாட்டி" என வருத்தம் தோய்ந்த குரலில் வினாவினான். அதில் "எனக்கு என்னடா கஷ்டம் சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னேன். அத்தோடு இன்னும் இரண்டு நாள் இங்கிருந்து நான் உங்கள் எல்லோருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்கப் போகிறேன்" என்றார் கண்சிமிட்டி.​

"நீங்கள் இங்கே எங்களுடன் இருப்பது எங்களுக்கு வரம். உங்களுக்காக தான் இங்கே இருக்கும்படி வற்புறுத்தவில்லை. இல்லையென்றால் உங்களை விடவே மாட்டேன்" என்றான். இதனை சொல்லும் போது அவன் மனைவி மீது கண்களை பதித்திருந்தான். அதில் அவனது கையை அழுத்திக் கொடுத்தவர் ஏதும் பேசாது அமைதியாக இருந்தான்.​

"வாருங்கள் பாட்டி சாப்பிடலாம். எல்லோரும் வந்தாயிற்று" என்றழைத்தாள் கவி அந்த அமைதியை கலைத்து.​

"இன்னும் நீங்கள் சாப்பிடவில்லையா? ஏன் லயா பாட்டிக்கு நேரத்துக்கு சாப்பாடு கொடுத்திருக்க வேண்டாமா?ஏன் காத்திருக்க வைத்தாய்?" என சத்தமிட்டான். அதில் முகம் சுருங்க நின்றவளை பார்த்த பாட்டி பேரனின் கையைத் தட்டி "ஏண்டா அவளுடன் பாய்கிறாய், வந்ததும் குடிக்க தந்தாள். சாப்பிடவும் சொன்னாள் நான் தான் நீங்கள் எல்லாம் வந்த பிறகு சாப்பிடலாம் என்று கூறினேன்" என்றவர் தொடர்ந்து "எது நடந்தாலும் அவள் மேல் பழி போடுவதை முதலில் நிறுத்து. எதையும் ஆராய்ந்து பேசப்பழகு. நாம் பேசும் சிறு வார்த்தைகள் மனதை அறுக்கும் ரம்பமாக மாறலாம்" என அழுத்தமாக கூறினர். அதில் யோசனையாக அவரை ஏறிட, அவளோ பதட்டம் அடைந்து பாட்டியை பார்க்க, ஒரு பெருமூச்சை விட்டவர் "சுத்தி நடக்கிறதை சரிவரக் கவனி, வேறொன்றுமில்லை" என முடித்தவர், தான் குளித்துவிட்டு வருவதாக அவர்களை அனுப்பி வைத்தார்.​

இருவரும் தம் அறைக்குள் வந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்த வண்ணம் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நெருங்கி "தேங்க்ஸ்" "சாரி" என்றனர் இருவரும் ஒரே நேரத்தில்.​

தேங்க்ஸ் என்றும் கவியும் சொரி என்றும் ஜிபுவும் சொல்லியிருந்தனர். அவன் அவனைப் பார்க்க "பாட்டியை வரைவழைத்ததற்கு. எனக்காக செய்திருக்கிறீர்கள்"​

அதில் அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவன் பின்பு"சொரி நிறைய விஷயத்தில் என்னை அறியாமல் உன்னை காயம் செய்திருக்கிறேன். எனத் தோன்றுகிறது. எனக்கு நிஜமாகவே தெரியவில்லை. ஆனால் உன்னை பிடிக்காமல் ஏதும் செய்யவில்லை. எல்லாம் உன் மேல் இருந்த உரிமை, அக்கறையால் தான். இருப்பினும் தவறோ எனத் தோன்றுகிறது". அவளுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அமைதியாக இருந்தவளின் அருகில் வந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டான். அவன் அணைப்புக்குள் அடங்கியவள், சில நொடிகளில் விலகினாள். கேள்வியாக நோக்கியவனிடம் பாட்டி சாப்பிட காத்திருப்பதை கூறியவளை அவனை வரும்படி கூறிவிட்டு வெளியே சென்றாள்.​

வெளியே வந்தவள், தன் மகனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த பாட்டியைக் கண்டவள் சாப்பிட அழைத்தாள் இருவரையும். சாப்பாட்டு மேசையில் அவர்கள் அமரவும் ஜிபுவும் வந்து சேர்ந்தான். அவள் எல்லோருக்கும் பரிமாற தொடங்கும் போதே அவளையும் இழுத்து அவளுக்கும் பரிமாறி அவளையும் சாப்பிட வைத்தார் பாட்டி. பிறகு சாப்பிடுகிறேன் என்று சொன்னவளை அதட்டி சாப்பிட வைத்தார்.​

எல்லோரும் சாப்பிட்டு விட்டு ஹாலில் இருந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். "வேலை வேலை என்று ஓடிக்கொண்டிருக்காமல் வீட்டையும் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும்"என்ன மெதுவாக மகன் பேரனிடம் கூறிக்கொண்ட. பின்பு அலுவலகத்திற்கு ஜிபு மட்டும் கிளம்ப, ஜிபுவின் தந்தை வீட்டில் இருந்து கொண்டார் அன்னையுடன் நேரம் செலவழித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு. மூவரும் இருந்து பேச கலகலப்பாக சென்றது.​

மாலை உறவினர் வீடு சென்ற செல்பியா வரும்வரை அனைத்தும் நன்றாக போனது. வந்தவர் மாமியாரைக் கண்டது "வாருங்கள் மாமி, நீங்கள் எப்போது வந்தீர்கள், சாப்பிட்டீர்களா? வினாவினர். மாமியார் மேல் மரியாதையாகத்தான் எப்போதும் நடந்து கொள்வார் சில்பியா.​

"நான் காலையில் வந்து விட்டேன், நீ எங்கே போயிருந்தாய் இவ்வளவு நேரமும்?"​

"நான் என் ஃப்ரெண்ட் வீட்டில் ஒரு விசேஷம் அதுக்கு போயிருந்தேன்.. ஆனால் நீங்கள் வருவது பற்றி யாரும் சொல்லவில்லை தெரிந்திருந்தால் காலையில் இருந்திருப்பேன் வீட்டில்" என்றவரிடம், "நான் வருவதை யாரிடமும் கூறவில்லை. ஆனால் நீ எங்கு போனாய் என்று கேட்பதற்கு உன் மருமகளிடம் கேட்டால் அவள் தெரியவில்லை என்கிறாள். நீ சொல்லிவிட்டு செல்லவில்லையா?" என்று வினவியவரிடம் என்ன சொல்வது என தெரியாமல் முழித்தார். அவர்தான் அவளை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லையே. இதில் எவ்வாறு அவளிடம் சொல்லிவிட்டு செல்வது. "அது போகிற அவசரத்தில் சொல்ல மறந்து விட்டேன்" என்றார் சமாளிப்பாக. பின்பு கவியை அழைத்து இரவுணவுக்காக என பல உணவு வகைகளை சமைக்கச் சொன்னார். அவளும் அமைதியாக அவர் சொல்வதை ஏற்று சமையல் அறைக்குள் போக எத்தனிக்க, அவளை தடுத்த பாட்டி " நீயே சமைத்துவிடு, உன் கை பக்குவம் அவளிடம் இல்லை. நான் போகிற வரை உன் கையால் தான் சாப்பிடுவேன்" என்றார் நயமாக. அவருக்கும் மாமியாரின் சொல் கேட்டு மகிழ்வாய் இருக்க, தானே சமைக்க சென்றார். அன்று மட்டுமல்ல, அடுத்து வந்த இரு நாட்களும் அவரை புகழ்ந்து பேசி அவரை வேலைகள் அனைத்தும் செய்ய வைத்தார். கவிக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்த போதும் பாட்டி சொன்னதற்காக அவருடன் இருந்தால். ஜிபு ஏதோ சொல்ல வர அவனையும் தடுத்து அவர்களுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். இவ்வாறு இரண்டு நாட்களும் கழிய அன்று ஊருக்கு கிளம்பும் நேரம் ஜிபுவிடம் "அம்மா மேல் பாசமாக இது வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை, அதற்காக நம்பி வந்தவளை காயப்படுத்தாதே. அவளை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள். குழந்தை பிறந்ததும் அழைத்துக் கொண்டு வா"என்று சொன்னவர், அனைவரிடமும் விடை பெற்று கிளம்ப, கண்கலங்க நின்றவளிடம் "உன் கணவனை விட என்மேல் தன் காதல் போல"என்று கிண்டல் அடித்தவர், அவளின் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு, தைரியமாக இரு. என் பேரன் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்வான். நீயும் தேவையான இடத்தில் நிமிர்ந்து நில். எப்போது தலை குனிந்து நிற்க வேண்டும் என்று நினைக்காதே". எனக்கூறி விடைபெற்று சென்றார்.​

 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 17​

பாட்டி சென்றது கஷ்டமாக இருந்த போதிலும் , அவர் தனக்காக இரு நாட்கள் இங்கு தங்கியிருந்து சென்றதே பெரிய விடயம். அவரின் உடல் நிலை காரணமாக அவர் பொதுவாக தன் வீட்டை விட்டு வந்ததில்லை . அவர்கள் திருமணத்திற்கு கூட ஆசி வழங்க வந்தவர் உடனே கிளம்பினது அவளுக்கு நினைவு இருந்தது. அப்படியிருக்கும் போது அவர் வந்து சென்றது அவர் தன் மேல் கொண்ட பாசத்தினால் மாத்திரமே என்பதை உணர்ந்தவள் இதயம் நெகிழ்ந்தது.​


பாட்டி வந்து போன பின்பு அவர்கள் வாழ்விலும் சிறு சிறு மாற்றங்கள். தனக்காக கவி செய்யும் வேலைகளை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ள தொடங்கியிருந்தான் ஜிபு. கோபத்தை கொஞ்சமே கொஞ்சமாக குறைத்து கொண்டான்.வீட்டு வேலைக்கு என இருவரை நியமித்திருந்தான். சில்பியா அதை தடுத்து ஏதோ சொல்லவும் " கொஞ்ச நாளைக்கு தான் அம்மா, உங்களுக்கும் உடம்புக்கு முடியவில்லை. லயாவாலும் தனித்து எல்லாம் செய்வது கஷ்டம் தானே. அதோடு குழந்தை பிறந்த பிறகு வேலைக்கு ஆள் வேண்டும் தானே" என்று கூறி அவர் வாயை அடைத்தான்.​

அவளுக்காக ஒவ்வொன்றையும் செய்தவன் அதை அவளிடம் சொல்லவில்லை என்றாலும் அவள் புரிந்து புரிந்து கொண்டாள். இருப்பினும் அவனை நெருங்கவோ முன்பு மாதிரி உரிமை கொண்டாடவோ அவளால் முடியவில்லை. அவனுடைய வார்த்தைகளும் செயல்களும் நெருஞ்சி முள்ளாய் உறுத்த அவனை விட்டு மனதால் தள்ளியே இருந்தாள். மற்றும் படி அவன் ஏதாவது கேட்டாலோ சொன்னாலோ அதை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்டாள்.அதை அவனும் கவனித்துக் கொண்டிருந்த போதிலும் எதையும் அவளிடம் கேட்கவோ விளக்கவோ இல்லை. ஆனாலும் தன் அன்பை சின்ன சின்ன அணைப்பிலும் அக்கறையான ஓர் சில வார்த்தைகளிலும் காட்டினான்.​


அன்று சனிக்கிழமை. காலையில் அவனுக்கு தேநீர் கொடுத்தவள் அங்கிருந்து செல்ல எத்தனிக்க அவள் கையை பிடித்து அருகில் இருத்தியவன் " இப்போது தான் வேலைக்கு ஆள் இருக்கிறார்களே பிறகு ஏன் நீ கஷ்டப்படுகிறாய்" என்று கேட்டான். " நான் தேநீர் மட்டும் தான் தயார் செய்தேன். மற்றும் படி எந்த வேலையும் நான் செய்வதில்லை. எல்லாம் அவர்களே பார்க்கிறார்கள். நான் சும்மா மேற்பார்வை மட்டுமே பார்க்கிறேன்" என்றாள்.​

"அப்படி என்றால் இப்போது வேலை எதுவும் இல்லை தானே. அப்போ கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இரு."​

"இல்லை உங்களுக்கு நேரத்துக்கு சாப்பாடு எடுத்து வைக்க வேண்டும் "என இழுத்தால் அங்கிருந்து போகும் நோக்கில். அதைப் புரிந்து கொண்டவன் "பரவாயில்லை இன்று ஒரு நாள் தாமதமாகி அலுவலகம் போனால் பரவாயில்லை" என்றான். அதில் மேலும் மறுக்க முடியாமல் அங்கேயே நின்றாள். அவளை பார்த்தவாறே தேநீரை அருந்தி முடித்தவன் அவளருகே வந்து தலை குனிந்து நின்றவளின் முகத்தை நிமிர்த்தி அவளின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே " இன்னும் என் மேல் இருக்கும் கோபம் போகவில்லையா? ஏதோ ஒன்று என்னிடம் உன்னை இயல்பாக பேச விடாது தடுக்கிறது அல்லவா?. சரி அது பரவாயில்லை. நீ எப்போது என்னிடம் இயல்பாக பேச விரும்புகிறாயோ அப்போது பேசு. ஆனால் ஒன்று மட்டும் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நீ என் வாழ்க்கையின் சந்தோஷம். உன்னை உன் அப்பா அளவுக்கு நன்றாக என்னால் பார்த்துக் கொள்ள முடியுமா என்று கேட்டால் அது தெரியவில்லை, ஆனால் நிச்சயம் உன்னை கலங்க விட மாட்டேன். முன்பு நான் பேசினது உன் மேல் இருந்த காதலாலும் உரிமையாலும் மட்டுமே. அதை நான் உறுதியாக சொல்கிறேன்." என்றவன் அவளை அணைத்துக் கொண்டான். என்னவோ அவன் மனது இன்று அமைதி இல்லாது தவித்துக் கொண்டிருந்தது. காரணம் தெரியவில்லை என்றாலும் எதுவோ நடக்கப் போகிறது என்று அவன் உள் மனம் சொன்னது. அவளை தன் கைகளுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என தோன்றியது. மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அவன் அணைப்புக்குள் அடங்கியவளுக்கு அவன் சொல்வது புரிகிறது ஆனாலும் அவன் வீசிய வார்த்தைகள் அவள் ஆழ்மனதில் தேங்கி அவனிடம் இருந்து அவளை தள்ளி நிறுத்தி உள்ளது. ஆனாலும் அவனுக்காக இனிமேல் தான் அவ்வாறு இருக்கக் கூடாது அனைத்தையும் மறந்து அவனுடன் இணக்கமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என நினைத்தாள். நினைத்தவள் அவனை தன் கரங்களால் தழுவிக் கொண்டாள்.​


தன்னை அவள் கரங்களால் அணைத்திருப்பதை உணர்ந்தவன் மனம் இலேசானது. எதுவும் பேசவில்லை எனினும் அவள் அணைப்பே அவள் உள்ளத்தைச் சொல்ல , தனது அணைப்பை இறுக்கினான். எவ்வளவு நேரம் அவ்வாறு இருந்தார்களோ தெரியவில்லை அவள் வயிற்றில் இருந்த சிசுவின் அசைவில் இதுவரை இன்பமாக அதிர்ந்தார்கள். இதுவரை இருவரும் சேர்ந்து இந்த உணர்வை உணர்ந்ததில்லை. குழந்தையின் அசைவை அவள் தினமும் உணர்ந்து கொண்ட போதிலும் அவனுடன் அதை பகிரும் அளவிற்கு அவர்களின் நெருக்கம் காணப்படவில்லை. அதுபோலவே அவனும் இரவில் அவள் உறங்கிய பின்னர் தனது குழந்தையுடன் பேசும் போது குழந்தையின் பரிசத்தை உணர்ந்து இருக்கிறான். ஆனால் இதுவரை சேர்ந்திருக்கும் பொழுது உணரும் குழந்தையின் அசைவு இருவருக்கும் புதிது. மனதுக்கு பிடித்தும் கொண்டது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். மறுபடியும் ஒரு அசைவு. அவளுக்கு கண்கள் கலங்கியது.​


கல்யாணம் ஆன புதிதில் அவள் மிகுந்த கற்பனை கொண்டிருந்தாள். கர்ப்பம் தரித்தது தொடங்கி பிரசவம் வரை ஒவ்வொரு நொடியையும் அவனுடன் பகிர்ந்து மகிழ வேண்டும் என நினைத்திருந்தாள். செல்லச் சிணுங்கலும், சின்ன சண்டைகளும் போட வேண்டும், கர்ப்பகால உதைபாதைகளையும் அவனின் தோள் சாய்ந்து கடந்து வர வேண்டும், குழந்தையின் முதல் அசைவு குழந்தையின் வளர்ச்சி எல்லாம் அவனுடனே காண வேண்டும் என நினைத்திருந்தாள். ஆனால் விதி இது எதனையும் நடக்க விடவில்லை. இங்கு வந்த பிறகும் அவனின் கோபம், இவளின் தயக்கம் என இருவரையும் தள்ளியே நிறுத்தியது. இருவரும் மனம் விட்டு பேசி இருந்தாலே எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வந்திருக்கும். ஆனால் அதை செய்யத் தவறினர். ஏனோ நிறைய இன்பமான கணங்களை தவறவிட்டதாக தோன்றியது. அதுவே அவள் கலக்கத்திற்கு காரணம்.​


அதனை புரிந்து கொண்டவன் அவளது கண்களை துடைத்து உச்சியில் முத்தமிட்டவன் தடாலென அவள் முன் மண்டியிட்டு அவள் வயிற்றில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் , மென்மையாக ஒரு முத்தமென எண்ணிலடங்காத முத்தங்களை வாரி வழங்கினான். " என்ன செல்லம் எத்தனை நாளைக்கு பிறகு உன் அம்மா என்னை அணைக்கிறாள் அது உனக்கு பிடிக்கவில்லையா? என்ன இருந்தாலும் என் மனைவியிடம் எல்லா உரிமையும் எனக்குத்தான் " என்றான் அந்த எல்லா என்ற சொல்லை அழுத்தி. அதில் அவள் கன்னத்தில் நாண பூக்கள் பூத்தன.​


இவ்வாறு அன்றைய காலை பொழுது ரம்மியமாக போனது இருவருக்கும். அலுவலகம் கிளம்பும்போது அவளை தனியே அழைத்தவன் கவனமாக இருக்கும்படி கூறி அவளை மெதுவாக அணைத்து விடுவித்தான் ஏதோ ஒரு படபடப்பு அவன் நெஞ்சில். அன்று முக்கிய வேலை ஒன்றை முடிக்க வேண்டியிருந்தது. அதனால் அவன் கட்டாயமாக போக வேண்டியதாக போயிற்று. இல்லையெனில் அன்று அவளுடனே நேரம் செலவிட்டிருப்பான்.​


ஜிபு அலுவலகம் போதும் சமையலறைக்கு சென்று மேற்பார்வை செய்தவள் வெளியே வந்தாள். அங்கே சோஃபாவில் செல்வியா அமர்ந்திருக்கவும் மதியாதை நிமித்தம் அவரிடம் சென்றவள் ஏதாவது வேண்டுமா? எனக் கேட்டாள். அவள் கேட்டதும் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவர் "ஏன் நான் இந்த வீட்டு விருந்தாளியா? எனக்கு வேண்டியதை எடுத்துக் கொள்ளும் அதிகாரம் எனக்கு இருக்கிறது. என் வீட்டையே எனக்கு அந்நியமாக மாற்ற பார்க்கிறியா?. எல்லாம் என் மகன் உனக்கு தரும் சலுகையால் தானே, இதெல்லாம் உனக்காகத்தான் அவன் செய்கிறான் என தப்பு கணக்கு போட்டு விடாதே. அவன் தனது குழந்தைக்காக தான் இவ்வளவு தூரம் செய்கிறான். குழந்தை பிறந்ததும் நீ மறுபடியும் இந்த வீட்டு வேலைக்காரியாக மாறத்தான் போகிறாய். நானே மாற்றுவேன்" எனக்கு கோபமாக பேசினார்.​

சாதாரணமான ஒரு கேள்விக்கும் இவ்வாறு கோவப்பட இவரால் மாத்திரமே முடியும் என நினைத்தவளுக்கு தெரியாது, இந்த நாலைந்து நாட்களும் கவியை எதுவும் சொல்ல முடியாத கோவம் எல்லாம் சேர்ந்துதான் இப்போது அவரின் பேச்சுக்கு காரணம். ஆம் பாட்டி வந்ததிலிருந்து பாட்டி, ஜிபு என்று அவளை சுற்றி இருந்த காரணத்தினால் சில்பியாவால் அவளிடம் பாசமாக தான் பேச முடிந்தது. இப்போது என்றால் வீட்டில் வேலைக்காரர்கள் உள்ளபடியால் அவரால் தன் இஷ்டம் போல் அவளிடம் நடந்து கொள்ள முடியவில்லை. அந்தக் கோபமே இப்போது அவரிடம். இதுக்கு மேல அவரிடம் என்ன பேசுவதென தெரியாம அங்கிருந்து தமது அறைக்குள் செல்லப் போனவளை தடுத்தது ஜூகி மற்றும் ஆஃப்ஷனாவின் வருகை.​


ஆஃப்ஷனாவின் முகம் கடுகடுப்பிலும் ஜூகியும் முகம் எதையோ சாதித்த மிதப்பிலும் காணப்பட்டது. குழப்பமாக இருவரையும் ஏறிட்டவள் " ஆர் யூ ஓகே" என ஆஃப்ஷனாவிடம் வினாவினாள். அதில் அவள் பதில் சொல்ல முன்னரே யூகி " அவள் எப்படி நன்றாக இல்லாம போவாள். அவள் செய்த காரியத்துக்கு அங்கிள் ஆன்டி தான் வருத்தப்பட வேண்டும்" என சொல்ல , சில்பியா , கவி இருவருமே யூகியை குழப்பமாக ஏறிட்டனர். யூகி நேரே அமர்ந்திருந்த சில்பியாவிடம் சென்றவள் " ஆன்டி இன்று பஸ் ஸ்டாப் இல் ஆஃப்ஷனா ஒரு பையனுடன் கொஞ்சிக் குலாவி கொண்டிருந்தாள். நடுரோட்டில் அத்தனை ஜனங்கள் முன்னாடி அப்படி நடந்து கொள்ள எப்படி மனம் வந்தோ தெரியவில்லை. உங்கள் மகளாக இருந்துவிட்டு இவ்வளவு செய்தது எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. அதுவும் அந்தப் பையன் பார்ப்பதற்கு பரதேசி மாதிரி இருந்தான். அதனால் தான் அந்த இடத்தில் இருந்து நான் இவளை அழைத்து வந்தேன். அதற்கு என் மேல் கோபப்படுகிறாள்" என தான் என்னவோ நல்லவள் என்பதாக போலியாக வருத்தப்பட்டு பேசினாள்.​


நடந்தது இதுதான். அண்ணன் தனது காதலுக்கு பச்சைக்கொடி காட்டிவிட்டான் என்ற நினைத்தவள் பரீட்சை முடிந்ததும் சாஹிப்பை அழைத்து அவனுடனே ஊருக்கு வந்தவள், பேருந்து நிலையத்தில் அவனிடம் பேசி விட்டு நகரும் போது அவளது துப்பட்டா நுனியானது அவனின் கடிகாரத்தில் தவறுதலாக சிக்கிக் கொண்டது. அதனை நொடிகளிலேயே எடுத்துவிட்டவன் அவளிடம் விடைபெற்று அந்த நொடியே சென்றுவிட்டான். இதனை பார்த்து விட்டே ஜூஹி அதனை ஒழுக்கம் கெட்ட செயல் என ஆஃப்ஷனாவிடம் அவ்விடத்ததில் வைத்தே சத்தமிட்டு அவளை அழைத்து வந்தாள். எல்லோரும் இவர்களையே பார்க்க யார் கண்ணுக்கும் காட்சி பொருள் ஆக வேண்டாம் என இவளுடன் வந்தவளுக்கு ஆத்திரம் உச்சத்தில் நின்றது.​


என்ன காரணமோ தெரியவில்லை கவிதை அழைத்து வந்த ஒரு சில நாட்களில் ஜுஹியிடம் வந்த ஜிபு அவருக்குத் தெரிந்த வேறு ஒரு இடத்தில் இவளை வேலைக்கு போகுமாறு சொன்னான். அது இவளின் வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள இடமாகவும் சம்பளமும் அதிகமாகவும் இருந்த காரணத்தினால் அவளால் அதனை எதிர்த்து வேறு கருத்தை முன்வைக்க முடியவில்லை. சரி வீட்டிற்கு வந்து ஜிபு கவி வாழ்க்கையில் விளையாடலாம் என்றால் காரணம் இன்றி இப்போதைக்கு வீட்டிற்கு வர வேண்டாம் என்று அவள் முகத்துக்கு நேரே கூறி இருந்தான். அதனாலேயே கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தாள். ஆனால் அவள் எதிர்பார்த்ததை விட அங்கு வேறொன்று நடந்தேறியது.​


என்ன இருந்தாலும் ஆஃப்ஷனா அவரின் மகள் ஆயிற்றே. அதுவும் ஜூஹி மகளைப் பற்றி கவியின் முன்பே இழிவாக கூறுவது பிடிக்காமல் சில்பியா " போதும் ஜூஹி! நீ பேசுவது எனது மகளைப் பற்றி அது நினைவில் இருக்கட்டும். என் மகள் இதுபோல காரியம் செய்கிறவள் அல்ல. நீ இப்போது போகலாம்" என அழுத்தி கூறினார்.​


அதில் அதிர்ந்நதவள் " இல்லை ஆன்டி, நான் உங்கள் மகளை குற்றம் சொல்லவில்லை. முன்பு போல் இல்லை ஆஃப்ஷனா. சேராதவர்களுடன் சேர்ந்து அவளின் மனதிலும் மாற்றங்கள் வந்திருக்கலாம் இல்லையா" என கவியை பார்த்த வண்ணம் உரைத்தாள். ஏனெனில் கவியை இழுத்தால் மாத்திரமே சில்பியாவின் ஆதரவு தனக்கு கிடைக்கும் என நம்பினாள்.​


அதில் இவ்வளவு நேரமும் அமைதியாக இருந்த ஆஃப்ஷனாவுக்கு அங்கிருந்த அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ தெரியவில்லை. " உன்னை போல் ஒரு மோசமான பெண்ணை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அங்கு என்ன நடந்தது என்று உனக்கு நன்றாகவே தெரிந்தும் என்னைப் பற்றி தவறாக கூறினாய். அப்படிப்பட்ட நீ என் அண்ணியை பார்த்து என்ன வார்த்தை கூறுகிறாய். உனக்கு அதற்கு தகுதி இருக்கா?. நான் யாரோ ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவரே எனது வருங்கால கணவர். இதை என் அண்ணியிடம் நான் கல்லூரிக்கு போக முதல் கூறிவிட்டேன். அகரம் அண்ணாவிடம் பேசுவதாக சொன்னார். அண்ணனும் கூடிய விரைவில் எங்கள் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசுவார். அதுமட்டுமில்லாது ஒழுக்கத்தைப் பற்றி நீ பேசுகிறாயா?. அண்ணனை முதலில் காதலித்தாய், பிறகு பணக்காரன் ஒருவன் கிடைத்ததும் அவன் பின்னால் சென்றாய், இப்போது அவனை விட்டுவிட்டு என் அண்ணன் பின்னால் சுற்றுகிறாய் " என அவள் முடித்த போது மற்றும் மூன்று பெண்களும் ஒவ்வொரு விதத்தில் அதிர்ந்தார்கள்.​

ஜூஹி தன்னைப் பற்றிய எல்லாவற்றையும் அவள் எல்லோர் முன் நிலையிலும் சொன்னது அதிர்ச்சி. சொல்லப்போனால் அவமானமாக உணர்ந்தாள். நாம் செய்யும் காரியங்களின் வீரியத்தை செய்யும் போது தெரிவதில்லை. ஆனால் இன்னொருவர் சுட்டிக் காட்டும் போது அதை நன்கு புரிகிறது. அந்த நிலைமைதான் ஜூஹிக்கு. கவியோ ஆஃப்ஷனா தவறாக புரிந்து கொண்டு ஜிபு தனது காதலுக்கு சரி சொன்னதாக பேசினது பயத்தை தந்தது. ஆம் பயம் தான். இன்று தான் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என சிறு நம்பிக்கை மனதில் முளைத்தது. ஆனால் இது எல்லாம் தெரிந்தால் தன்னிடமே அணைத்து அம்புகளும் திரும்பும் என நினைத்தாள். அவள் நினைத்தது போலவே சில்பியாவின் கோப கண்கள் அவளை எரித்தன.


சில்பியாவிற்கு மகள் தனது காதல் என்று சொல்வதே அதிர்ச்சி. அந்தக் காதல் மகனுக்கும் கவிக்கும் தெரியும் என்பது அடுத்த அதிர்ச்சி. 'போயும் போயும் தன் காதலை பற்றி இவளிடமா சொல்வது.ஜூஹி சொல்வதை பார்த்தாள் அந்த பையனும் இந்த கவியின் வர்க்கம் தான் போல்.அதனால் தான் அவசரமாக மகனிடம் பேசி சம்மதம் வாங்கி இருக்கிறாள்.இவள் என்ன என் மகளின் வாழ்க்கையை முடிவு பண்ணுவது. தனது மகனும் இதற்கு உடந்தையா ' என பல அதிர்ச்சிகள் தாக்கிய போதும் இதற்கு எல்லாம் கவி தான் காரணம் என அவளின் மேலே அனைத்து பழிகளையும் போட்டு ஆத்திரத்தை அவள் மேல் திருப்பினார்.​


" ஆக நீ தான் காரணம் இல்லையா எல்லாவற்றுக்கும், உன்னை மாதிரி ஒரு வக்கற்ற குடும்பத்தில் என் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுத்து அவள் வாழ்க்கையையும் அழிக்க திட்டமிட்டுள்ளாய். ஏற்கனவே எனது மகனின் வாழ்க்கையை அழித்து விட்டாய். அவன் வாழ்க்கையை காப்பாற்றும் பொருட்டு முன்பு உன்னை ஏதோ பேசி துரத்தி விட்டேன். ஆனால் மறுபடியும் வந்து என் மகளின் வாழ்க்கையை அழிக்க நினைக்கிறாய். உனக்கு எவ்வளவு தைரியம். ஒரு வேலைக்காரி மாதிரி ஒரு நேரம் சாப்பாடு தந்து உன்னை பார்த்ததற்கே இவ்வாறு செய்கிறாய் எனில் உன்னை மருமகளாக நடத்தி இருந்தால் எங்கள் எல்லோரையும் நடுத்தெருவில் நிறுத்தி இருப்பாய் அல்லவா?" . அன்னையின் பேச்சில் அதிர்ந்து போய் நின்றாள் மகள். 'வேலைக்காரி போன்றா'? அண்ணனின் பொக்கிஷம் தான் அண்ணி என்று அறிந்தவள் ஆயிற்றே.​


" இல்லை நான் ஆஃப்ஷனாக்காக பேசுனது உண்மைதான் ஆனால்" என பேசிக்கொண்டிருந்தவளை , " நிறுத்தடி , நீயே ஒரு ஒழுக்கம் கெட்டவள், நீ என் மகளுக்காக பேசினாயா?" என ஆங்காரமாக பேசினார் , பின்பு எள்ளலாக சிரித்து " ஆமாம் இந்தக் குழந்தை என் மகனுடையதா? அப்படி என் மகனுடையது என்றால் நீ எதற்காக அன்று இந்த வீட்டை விட்டுப் போனாய் ? நான் சொல்லவா அது தப்பான குழந்தை, அதனால்தான் நீ போனாய்? அங்கு சென்று யார் யாருடன் கூத்தடித்தாயோ? என் மகனைக் கண்டதும் மறுபடியும் நாடகமாடி இந்த வீட்டுக்குள் வந்து விட்டாய். அப்படி இருந்தாலும் என்னை பொறுத்தவரை நீ ஒரு ஒழுக்கம் கெட்டவள், உன் குழந்தையும் தப்பான குழந்தை தான். அதுமட்டுமல்ல நீ இந்த வீட்டில் என்றைக்கும் வேலைக்காரி தான் போடீ " என ஆத்திரத்தில் அவளை தள்ளி விட்டிருந்தார்.​


யாருமே அதனை எதிர்பார்க்கவில்லை. கவியும் அதனை எதிர்பார்க்காததால் தள்ளிய வேகத்தில் அருகில் இருந்த மேசையின் நுனியில் வயிறு பலமாக மோதிக் கொள்ள கீழே விழுந்தாள். சுளீர் என்று அடி வயிற்றில் ஓர் வலி. அம்மா என்று முனங்கினாள் ஈனஸ்வரத்தில். அந்த சத்தத்தில் அவளிடம் ஓடிய ஆஃப்ஷனா அவளின் கன்னத்தை தட்டி " அண்ணி அண்ணி எழுந்திருங்கள், என்னவாயிற்று" என எழுப்பினாள். சிறிது கண்களை திறந்தவள் வலிக்கிறது என முனங்கினாள். அப்போதுதான் கவனித்தாள் கவியின் ஆடைகள் குருதியில் நனைந்திருப்தை.அவளுக்கும் அழுகை வந்தது. என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. மற்ற இருவரும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளவில்லை. சில்பியா கூட கோபத்தில் தள்ளி விட்டாரே தவிர இதனை எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த நேரம் லயா என்ற அழைப்புடன் வந்த ஜிபு அங்கு கண்ட காட்சியில் உறைந்து போய் நின்றான்.​

 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் -18​




லயா என்ற அலறலுடன் அவளருகே ஓடி வந்தவன் அவள் நிலை கண்டு உறைந்து நின்றான் சில நொடிகளில். கணவனின் வரவை உணர்ந்தவள் " ஜமாய் " என அழைத்தாள் தன் ஒட்டு மொத்த பலத்தையும் திரட்டி அழைத்தாள். அதுவே மிக மெலிதாக தான் ஒலித்தது. அந்த அழைப்பில் அவன் உடைத்தே போனான். எத்தனை நாட்களாக அந்த அழைப்புக்கு காத்திருந்தவன் இவ்வாறு ஒரு சூழ்நிலையில் அழைக்கும் போது அவனால் மகிழ முடியவில்லை.இருந்தும் தன் கலக்கத்தை காட்டாது அவளை தூக்கிக்கொண்டு கொண்டு போய் காரில் ஏற்றினான்.ஏற்றி விட்டானே தவிர காரை இயக்க முடியவில்லை . கைகள் நடுங்கின. அவனின் நிலை அறிந்தவள் போல் " அண்ணா நீங்கள் அண்ணியுடன் பின்னால் இருங்கள். நான் காரை எடுக்கிறேன்" என்றபடி ஓட்டுனர் இருக்கையில் அமர்ந்தாள் அவள் தங்கை.​


பின் இருக்கையில் அமர்ந்து அவள் தலையை தனது மடியில் எடுத்து வைத்தான். அணிந்திருந்த ஆடை எல்லாம் அவள் உதிரத்தில் நனைந்து போய் இருந்தது. "லயா பயப்படாதே! உனக்கு ஒன்றும் ஆகாது. ஒன்றுமாக நான் விடமாட்டேன். இங்கே பாரு உன் ஜமாய் வந்துவிட்டேன். என்னை பாருமா? " என அவள் கன்னத்தில் மெதுவாக தட்டினான். தான் ஒரு ஆண் மகன் என்பதை மறந்து கண்ணீரைச் சொரிந்தான்.​


அவன் கன்னத்தில் தட்டியதில் நினைவுக்கு வந்தவள் அவனனின் கைகளை நன்கு பிடித்தவாறு " ஜமாய்! எனக்கு என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை. எப்படியாவது நம் குழந்தையை காப்பாற்றி விடுங்கள். நீங்கள் சொன்னீர்கள் அல்லவா குழந்தையை பெற்றுக் ஸ்ஸ்ஸ்....,ஆஆஆஆஆ....கொடுத்துவிட்டு அதன் பின் நான் போனால் கூட தேடி வர மாட்டேன் என்று. நீங்கள் நினைத்தால் கூட தேடி வர முடியாத இடத்திற்கு போகப் போகிறேன் போல. ஆனால் ஒன்று நமது குழந்தையை கைவிட்டு .......அம்மா..........விடாதீர்கள்." என் திக்கி திக்கி பேசினாள்.​


" ஏன்டா இப்படி எல்லாம் பேசுகிறாய். உனக்கு ஒன்றும் ஆகாது. நல்லபடியாக குழந்தையை பெற்று நீயே நல்ல தாயாக அதை வளர்ப்பாய். நம்பிக்கையாக இரு. இப்போது உடனே மருத்துவமனை போய்விடலாம் "​


"ஒருவேளை எனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால், உங்களிடம் என் மனதை கூற முடியாது போய்விடும். நான் கொஞ்சம் பேச வேண்டும். எனக்கு உங்களை மிகவும் பிடிக்கும். காரணம் கேட்டால் எனக்கு தெரியாது. எனது அப்பாவுக்கு பிறகு இந்த உலகத்தில் பிடித்து என்றால் அது நீங்கள் தான்.என் அம்மா தம்பி இதோ குழந்தை எல்லாம் உங்களுக்கு பிறகு தான். உங்களுடன் இருந்தால் தானே உயிர்ப்புடன் இருப்பேன் என்று தான் அன்று அவசர அவசரமாக வீட்டை விட்டு வந்தேன். நிஜமாகவே உங்கள் வாழ்க்கையை கெடுக்கும் நோக்கில் இல்லை. என் அம்மாவிடம் நான் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.அவர்கள் மனதை உடைத்தது மட்டுமே நான் செய்த தவறு. ஆஆஆஆஆஆஆ....." என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கஷ்டப்பட்டு பேசினவளை கண்டு இதயம் பிளந்தது. இருப்பினும் தடுக்கவில்லை.அவள் பேசுவதை நிறுத்தினால் மயங்கி விடுவாளோ என்று பயந்தான்.​


அவனவளோ " என் குழந்தை அப்பா அம்மா இல்லாமல் வளர கூடாது. நான் இல்லை என்றாலும் நீங்கள் நன்றாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்பா இல்லாமல் நான் அடைந்த கஷ்டம் என் பிள்ளைக்கு கிடைக்கவே கூடாது" என்றவள் , கைகளை உயர்த்தி அவன் கன்னத்தை வருடியவாறு "ஐ லவ் யூ ஜமாய் " என்றவள் மேலும் பேச முடியாது வலியில் அவன் கையை அழுத்தி பிடித்தாள். அவன் கையில் ஏற்பட்ட வலியில் அவள் வலியின் வீரியத்தை அறிந்து கொண்டான். அதில் கலவரமானவன் தங்கையை வேகமாக போகுமாறு விரட்டினான்.​


அதுவரை என்னென்னவோ பேசிக் கொண்டிருந்தவள் வலி மிகுதியால் சுயநினைவை இழந்தாள். அதில் மிகவும் பயந்து போனவன் " லயா ப்ளீஸ் கண்ணை திறந்து பாருடா! நீ இல்லாது எனக்கு எது வாழ்க்கை. நான் என்ன தப்பு பண்ணி இருந்தாலும் அதை மன்னித்து விடு. என்னை விட்டுப் போய் வாழ்நாள் தண்டனையை தந்து விடாதே" என அவளை கட்டி தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டு அரற்றினான். அவர்கள் இருவரின் புலம்பலையும் கேட்ட ஆஃப்ஷனாவின் கண்களும் அனுமதி இன்றி கண்ணீரை சொரிந்தன.​


மருத்துவமனை வரும் வரை அவளை தட்டி தட்டி ஆழ்ந்த மயக்கத்திற்கு போகா விடாமல் தடுத்தான். ஒருவாறு மருத்துவமனையில் வந்து சேர்ந்தார்கள். தீவிர சிகிச்சை அறைக்குள் அனுமதிக்கப்பட்டவளுக்கு தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. தீவிர சிகிச்சை அறைக்கு முன்னே போடப்பட்ட இருக்கையில் ஓய்ந்து போய் அமர்ந்தான். அவனுக்கு சுற்றி நடப்பது ஒன்றும் கருத்தில் பதியவில்லை. அவன் நினைவு முழுவதும் அவனவளே.அவள் தன் கை வந்து சேர்ந்தால் போதும் என கடவுளை மனதார பிரார்த்தித்தான்.​


அண்ணா என்று தங்கை வந்து தோளை தொட்ட பின் தான் அவளையே கவனித்தான். அவள் பயத்தில் இருப்பதை புரிந்து கொண்டவன், " அவளுக்கு ஒன்றும் ஆகாது. நீ பயப்படாதே" என தனக்கும் சேர்த்து தைரியம் சொன்னான். அவளுக்கு தன்னால் தான் இப்படி நடந்தது என்ற குற்ற உணர்வு. அதனை அவனிடம் பகிர , நடந்தது தெரியாததால் " நீ என்ன செய்வாய், உன்னை வருத்தாதே, அவளும் குழந்தையும் நம்மிடம் நலமுடன் வருவார்கள்." என தங்கையை தேற்றினான். அவன் ஏதோ வழுக்கி விழுந்தது விட்டாள் என நினைத்து தான் அவ்வாறு சொன்னபோது. அவன் தான் அங்கிருந்த சூழல், நபர்கள் எதையும் கவனிக்கவில்லையே. அவன் கண்களுக்கு லயாவின் நிலையே கண்ணில் பட்டது.​


ஆனால் அவன் தங்கைக்கு தான் அங்கு நடந்தது படம் போல கண்களுக்கு வந்து போனது. தாயிடம் இவ்வளவு வன்மத்தை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. பிடிக்கவில்லை என்றால் அதனை நேராகவே சொல்லியிருக்கலாமே. அதை விட்டுவிட்டு வார்த்தைகளால் தினம் தினம் வதைத்து இருக்கிறார். அத்துடன் சாப்பாட்டை கூட தர மறுத்திருக்கிறார் என்பதை நினைக்க நினைக்க தாளவில்லை.அதனால் இதை பற்றி சொல்லஉடனே அண்ணாவிடம் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தாள்.பிறகு என்றால் தாய் மேல் உள்ள பாசம் தடுத்து விடும் என்று எண்ணியவள் மெதுவாக அங்கு நடந்ததை அண்ணனிடம் கூறினாள்.​


தங்கையவள் கூறியதைக் கேட்டவனும் நம்ப முடியாமல் அதிர்ந்தான். தாய்க்கு பிடிக்கவில்லை என்றாலும் தனக்காக அவளை ஏற்றுக்கொண்டார் என நினைத்து கொண்டிருந்தான். கவி திரும்பவும் வீடு வந்த பிறகு அவள் வீட்டை விட்டு போனதால் சிறு கோபம் அவள் மீது இருக்கும் என நினைத்தான். அது நியாயமான கோபம் என்றே நினைத்தான். ஆனால் இவ்வளவு மோசமாக அவளிடம் நடந்து கொள்வார் என்று நினைக்கவில்லை. தன் மனைவி என்று கூட தாய் நினைக்கவில்லையே.​


'ஏன் லயா என்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. சொன்னாலும் இவனால் என்ன செய்ய முடியும் என யோசித்திருப்பாய் அல்லவா? நான் ஒரு பாவி, உன்னுடைய இந்த நிலைக்கு நானே காரணம். வீட்டில் நடப்பதையும் கவனிக்கவில்லை. நீ என்னிடம் சொல்ல வந்ததையும் நான் காதில் வாங்கவில்லை ' என தனக்குள் அரற்ற தொடங்கினான்.அண்ணா என்ற அழைப்பில் நிமிர்ந்தவன் எதுவும் பேசாமல் அவளை பார்த்தான். அவன் கண்கள் அடக்கப்பட்ட கோபத்திலும் வேதனையிலும் சிவந்து காணப்பட்டது.​


அவனின் வேதனையை உணர்ந்தவள் போல "அண்ணிக்கு எதுவும் ஆகாது. கவலைப்படாதீர்கள். இது பற்றி நான் இப்போது பேசி இருக்கக் கூடாது தான். ஆனாலும் நீங்கள் அனைத்தும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நான் சொன்னேன். அண்ணி பாவம். இதை எதையுமே யாரிடமும் சொல்ல முடியாது தவித்து இருப்பார்கள் அல்லவா. அவர்களுக்கு நம்மை விட்டால் நீ யாருமே இல்லை அல்லவா.அவர்களின் மன வலி நமக்கு புரியவில்லை. இன்னும் நமக்குத் தெரியாமல் என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை" என கவலை பட்டு பேசினாள்.​


அதற்கும் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான். அந்த நேரம் தாயும் தந்தையும் அவர்களை நோக்கி வந்தனர். வந்தவர் தனயனின் தோளை தொட்டவரை கண்டு பாய்ந்து அணைத்திருந்தான். இதுவரை அடக்கி வைத்த துக்கம் தந்தையை கண்டதும் பீறிட்டது. பத்து வயது சிறுவன் தந்தையைக் கட்டிக்கொண்டு " என் லயா அப்பா, அவளுக்கு ஏதும் ஆகிவிடுமோ என்று பயமா இருக்குபா, அவள் என்னிடம் திரும்பி வந்தால் போதும் அவளை இனிமேல் நன்றாக பார்த்துக் கொள்வேன்." என புலம்பினான்.​


தன்னிடம் அரற்றும் மகனின் முதுகை தடவிக் கொடுத்து அவனை தேற்ற முயன்றார். அவருக்கும் கவலை தான். மதிய உணவுக்காக வீட்டுக்கு வந்தவர் வீடே வெறிச்சோடி இருப்பதை பார்த்தவர் எங்கே என கேட்டபோது சில்பியா பிரசவ வலியில் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றதாக மட்டுமே கூறினார். ஏற்கனவே பயந்து போய் இருந்தவர் கணவனிடம் வேறு எதுவும் கூறவில்லை. உடனே மருத்துவமனைக்கு கிளம்பியவருடன் தானும் வருவதாக கூறினார். அவருக்கு மகனை நினைத்து பயம் தொற்றிக் கொண்டது. வீட்டிலிருந்து அங்கு என்ன நடக்கிறதோ என்று பதற்றப்படுவதை விட நேரில் செல்லலாம் என தோன்றியது. மருத்துவமனைக்குள் நுழையும் போது மிகுந்த தயக்கத்துடனே வந்தார்.​


தந்தையின் அணைப்பில் சிறிது தெளிந்தவன், அப்போதுதான் தந்தையுடன் வந்த தாயை கண்டான். மகன் தன்னிடம் கோபமாக ஏதும் பேசுவானென நினைத்த சில்பியாவிற்கு மௌனத்தையே பதிலாய் தந்தான் மகன். அவர் ஏதோ சொல்ல போக அந்த நேரம் வெளியில் வந்த மருத்துவர். ஜிபு உடனே அவரிடம் விரைந்தவன் " டொக்ரர் லயா எப்படி இருக்கிறாள், அவளுக்கு பெரிதாக ஒன்றுமில்லையே அவள் நலம் தானே " என அடுக்கடுக்காக கேள்விகளைக் கேட்டான். அதில் அவனது பதட்டத்தை உணர்ந்து கொண்ட மருத்துவர் அவனைக் கவலையாக பார்த்து " ஜிபு மனதை தேற்றிக் கொள்ளுங்கள். இப்போது வரை அவள் அபாய கட்டத்தில் தான் உள்ளாள். வயிறு பலமாக மோதப்பட்டுள்ளது. அதில் பனிக்குடம் உடைந்து லேபர் பெயின் ஆரம்பித்து விட்டது.அதோடு அவள் மிகவும் பலவீனமாக உள்ளாள். அத்துடன் இரத்த அழுத்தமும் உயர்வாக உள்ளது. அவளிடம் இப்போது வலியை தாங்கிக் கொள்ள பலம் இல்லை உடலில்.அதனால் அவள் மயக்கத்திற்கு சென்றிருக்கிறாள்.நான் உங்களுக்கு முன்பே சொல்லி இருக்கிறேன், அவர்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கக் கூடாது என்று. இப்போது எதுவும் சொல்ல முடியாது. முடிந்த அளவுக்கு தாயையும் சேயையும் காப்பாற்ற முயல்கிறோம்" என்றார்.​

அதில் இடிந்து போய் இருக்கையில் அமர்ந்தான். திடீரென என்ன தோன்றியதோ " நான் அவளுடன் பேச வேண்டும் " என கூறியவன் , அவரின் அனுமதியை எதிர்பாராது அறைக்குள் நுழைந்தான். உதடுகள் காய்ந்து முகம் வெளுத்து வாடி வதங்கி கட்டிலில் படுத்திருப்பவளை கண்டவனின் இதயத்தில் சுருக்கென வலி உண்டானது. அவளருகே சென்று அவளது கைகளை பிடித்து " நீ எனக்கு வேண்டும் லயா, நீ இல்லாத வாழ்க்கையை நினைத்தும் பார்க்க முடியாது. இது வரும் பேச்சு அல்ல. ஒருவேளை நீ என்னை விட்டுப் போனால் நானும் உன் பின்னாடியே வந்து விடுவேன். அது எங்கு சென்றாலும் சரி. இது சத்தியம்" என அவள் காதில் அழுத்தமாக உரைத்தவன் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அப்படியே அவள் வயிற்றில் கை வைத்து தனது குழந்தையின் ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்தவன் மெதுவாக அவள் வயிற்றில் முத்தமிட்டு " அப்பாவே அம்மாவை மிகவும் வருத்தி விட்டேன். நீயும் உன் பங்குக்கு அவளை கஷ்டப்படுத்தாதே செல்லம். அவள் பாவம். உங்கள் இரண்டு பேருக்காகவும் அப்பா காத்திருப்பேன்" என குழந்தையிடமும் பேசியவன் வெளியில் வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தான்.யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை. தனக்குள் இறுகி போயிருந்தான்.​


அவன் வந்து பேசி சென்ற பின் சிறிது நினைவுக்கு திரும்பினவள் அடிவயிற்றில் பிரளயமான ஒரு வலியை உணர்ந்தாள். அந்த வலியில் அவள் கதறல் வெளியில் இருந்தவனின் இதயத்தை உலுக்கியது. தாதிப் பெண்கள் அங்குமிங்கும் ஓடிய வண்ணம் இருந்தார்கள். சரியாக ஒருமணி நேரத்தின் பின் வெளியில் வந்த மருத்துவர் தாய் சேய் நலம் என்ற பின் தான் அவன் இறுக்கம் தளர்ந்தது. அனைவர் முகத்திலும் நிம்மதி பிறந்தது.​

தொடர்ந்து மருத்துவர் " உங்களுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ளது.ஆனாலும் அளவுக்கு அதிகமாக இரத்தம் வெளியேறி இருப்பதால் மிகவும் பலவீனமாக உள்ளாள் கவி. குழந்தையும் நிறை குறைவாக உள்ளது. அதனால் கண்ணாடி பெட்டியில் சில நாட்கள் வைத்திருந்து மருத்துவம் பார்க்க வேண்டும். ஆகவே ஒரு வாரம் இங்கே எங்கள் கண்காணிப்பு இருக்க வேண்டும்" என வலியுறுத்தினார்.​


அதில் சோர்ந்து போனாலும் அவர்கள் இந்த அளவுக்கு மீண்டும் வந்ததே போதுமானதாக இருந்தது அனைவருக்கும். " நான் அவளைப் பார்க்கலாமா" எனக் கேட்டான்.​


" இப்போது வேண்டாம். சிறிது நேரத்தில் நோர்மல் வார்ட் கு மாற்றி விடுவார்கள். அப்போது பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.குழந்தையை பார்ப்பாதானால் ஒருவர் ஒருவராக அந்த அறையில் சென்று பார்த்துக் கொள்ளலாம்" என்றவர்​


அங்கிருந்து நகர்ந்தார். அதற்குள் அவர்களுக்கு தேவையான பொருட்கள், உடைகள் என அனைத்தையும் கொண்டு வந்திருந்தாள் ஆஃப்ஷனா. அங்கு பக்கத்தில் ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள். தனது அண்ணன் இருக்கும் மன நிலையில் வீடு வரை வந்து போகமாட்டான் என அறிந்து அதற்கு ஏற்றவாறு செயல்பட்டாள். அவனிடம் சென்று குளித்து உடை மாற்றி வருமாறு கூறிய போது கவியை பார்த்து விட்டு போவதாக மறுத்தான்.​


" அண்ணியை அறைக்கு மாற்ற நேரம் எடுக்கும் தானே, அதற்குள் நீங்கள் ரீஃப்ரஸ் ஆகிற்று வாருங்கள். எவ்வளவு நேரம் இப்படியே இருப்பீர்கள்? நீங்கள் செல்லுங்கள். அதுவரை நான் பார்த்து கொள்கிறேன்."​


அவள் சொல்வது சரி என தோன்ற அவனும் ஒத்துக்கொண்டான். அத்துடன் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப நடந்து கொண்டவள் மீது நன்றி பெருக அவள் தலையை தடவி பார்த்துக் கொள்ளுமாறு கூறியவன், தந்தையை பார்த்து தலை அசைத்தவன் அங்கிருந்து அகன்றார்.மறந்தும் தன் தாயிடம் திரும்பவே இல்லை.​


அவன் மறுபடியும் வந்த போது கவி சாதாரண அறைக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தாள். அங்கே சென்று அவளைப் பார்த்தவன் அவள் மயக்கத்தில் இருப்பதை உணர்ந்து அவளை விலகாது அவளருகேயே இருந்தான். அதற்கிடையில் அவனது சண்டை குழந்தையை பார்த்துவிட்டு வருமாறு சொன்ன போதும் மறுத்து விட்டு அவள் அருகே இருந்தான். ஓரளவுக்கு மேல் ஆகோனால் அவனை வற்புறுத்த முடியவில்லை. எனவே தானும் மனைவியுமாக சென்ற குழந்தையை பார்த்துவிட்டு வந்தனர்.பின்பு ஆஃப்ஷனாவும் குழந்தையை பார்த்து விட்டு வந்தவள் தந்தையை வீட்டிற்கு போகுமாறு சொல்ல, கவி விழித்ததும் அவளையும் பார்த்துவிட்டு செல்வதாக சொன்னார்.​


சரியாக ஏழு மணி நேரம் காத்திருப்பின் பின் கவிலயா மயக்கம் தெளிந்தாள். கண்விழித்தவள் முதலில் கண்டது கணவனின் சோர்ந்த முகத்தை தான். உப்பிய வயிறு ஒட்டி இருந்திருக்க வறண்ட உதடுகளை நாவினால் ஈரப்படுத்தி ஜமாய் என மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள். அதுவரை அவளது கைபற்றி ஏதோ சிந்தனையில் இருந்தவன் நினைவுக்கு வந்தவன் அவளை தாவி மென்மையாக அணைத்தான். என்னதான் ஆபத்து இல்லை என்று சொல்லியிருந்தாலும் அவள் கண் விழித்து பார்த்ததும் தான் அவனுள் நிம்மதி பிறந்தது.​



அவன் அணைப்பில் இருந்தவாறே கண்களில் கலக்கத்தை சுமந்து " ஜமாய் நமது குழந்தை எங்கே? நலமாக தானே உள்ளான்?" என்றாள் பதற்றமாக.​

" ஏன் பேபி இவ்வளவு கலக்கம். பையன் நலம் தான் . ஆனால் நிறை குறைவு . அதனால் ஓரிரு நாட்களுக்கு கண்ணாடி பெட்டியில் வைத்திருக்கிறார்கள்"​


ஒரு தாயாக குழந்தையை பார்க்க ஏங்கினாள். உடனே மருத்துவரின் ஆலோசனை படி அவளை அழைத்து வந்திருந்தான் குழந்தையிடம். அழகான ரோஜா குவியலை போல் இருந்த குழந்தை சில மருத்துவ சாதனங்களின் உதவியுடன் சயனித்திருந்தான்அதனை கணவனிடம் காட்டி தன் குழந்தையை அந்த நிலையில் பார்த்தவளுக்கு துக்கமாக இருந்தது.அவளின் நிலை உணர்ந்து அவளின் தோள்களை ஆதரவாக அழுத்தினான்.​


மெதுவாக குழந்தையின் கையை தன் விரல்களால் தொட்டாள்.தாயின் ஸ்பரிசம் கிடைத்ததும் தன் சிறிய விழிகளை சுருக்கினான். அதனை கணவனிடம் காண்பித்து "பாருங்கள் ஜிபு என்னை அவனுக்கு தெரிகிறது போல் நீங்கள் தொட்ட போதும் இவ்வாறு செய்தானா" என மகனின் செயலில் குதூகலம் அடைந்து வினாவினாள்.​


" நான் இப்பொழுதுதான் குழந்தையை பார்க்கிறேன். எனக்கு உன்னை விட்டு நான் தனியாக குழந்தையை பார்க்க மனம் வரவில்லை. உனக்காக காத்திருந்தேன்" என்றதில் திகைப்புடன் அவனைப் பார்த்தாள்.​

 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 19​


அவள் திகைப்பாக தன்னை பார்ப்பதை அறிந்தவன் " உன்னை விட்டு குழந்தையை பார்ப்பதற்கு மனம் வரவில்லை. அதனால் உனக்காக காத்திருந்தேன்." என மெதுவாக சொன்னான்.​


அவளுக்கு கண்கள் கலங்கிற்று. முதலில் மறுத்தாலும் இந்நாளிலே குழந்தை மேல எவ்வளவு அன்பு வைத்திருந்தான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அப்படிப்பட்டவன் தனக்காக குழந்தையை பார்க்காமல் இருந்தது தன் மீது அவன் வைத்த காதலை உணர்த்த அவன் கைகளை இறக்கிப் பிடித்துக் கொண்டாள்.​

அதில் அவள் கைகளை தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு குழந்தையின் கன்னத்தை வருடினான். தனக்கு தந்தை எனும் பதவியை தந்தவனாயிற்றே. மகனின் மென்மையில் தந்தையவனுக்கு சிலிரத்தது.​


அதன் பின்பு அவள் குழைந்தைக்கு நேரத்துக்கு நேரம் பாலூட்டுவதற்காக அழைத்து வரப்பட்டவள் மற்றைய நேரம் ஓய்வு எடுத்தாள். குழந்தை தனது அருகே இல்லை என்ற ஏக்கத்தில் தவித்தவளை அவளது கணவனே தேற்றினான். கண நேரமும் அவளைப் பிரியாது பார்த்துக் கொண்டான்.​


ஜிபுவின் தந்தையுடன் வந்த சில்பியாவை பார்த்து முகம் மாறிய போதும் எதுவும் பேசாது அமைதி காத்தாள். ஆனால் அவர் எதுவும் போலியாக பேசினால் முகத்துக்கு நேரே போலி அன்பு வேண்டாம் என கூறி விடுவதாக மனதுக்குள் முடிவெடுத்தாள். தன் குழந்தை இவ்வாறு பிறந்தவுடன் துன்பத்தை அனுபவிப்பதற்கு அவர் தானே காரணம் என்ற கோபம் அவளுக்கு. அவளும் சராசரி பெண் தானே. ஒரு தாயாக அவளது கோபம் நியாயமானது. அவரை மன்னிக்கும் அளவுக்கு அவளிடம் பக்குவம் இல்லை என்றாலும் மற்ற மூன்று ஜீவன்களுக்காகவும் அமைதி காத்தாள்.​


ஆனால் ஆஹோன் அவளிடம் வந்து " "எப்படியம்மா இப்போதுள்ளது. கொஞ்சம் கவனமாக இருக்க வேண்டாமா? சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வா. குழந்தை பற்றி கவலையில்லை படாதே. அவனுக்கும் சீக்கிரம் எல்லாம் சரி ஆகிடும் " என்று ஆறுதலாக பேசி சென்றார்.​


" ஜிபு பாட்டியிடம் சொல்லிவிட்டீர்களா குழந்தை பிறந்ததை"​


" சொல்லிவிட்டேன் லயா, அவர்களுக்கு குளிக்கும்போது வழுக்கி விழுந்ததால் காலில் சுளுக்கு பிடித்துள்ளதாம். அதனால் இப்போதைக்கு வர முடியாது என வருத்தப்பட்டார். அவரின் வழிகாட்டுதலில் ஆஃப்ஷனா தான் உனக்கு சமைத்து எடுத்து வருகிறாள் "​


" பாவம் என்னால் அவளுக்கு சிரமம்" என்ன வருந்தியளை கண்டு அவன் ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள், " இதில் என்ன சிரமம் அண்ணி, என் அண்ணிக்காக இதைக் கூட என்னால் செய்ய முடியாதா? நீங்களும் பேசியும் சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வாங்க அது போதும். எனக்கு இதில் சிரமம் இல்லை சந்தோஷம்தான்" என்றபடியே வந்தவள் , " ஏன் அண்ணி எதிர்காலத்தில் என்னை இவ்வாறு கவனித்துக் கொள்ள மாட்டீர்களா? பதிலுக்கு செய்ய வேண்டி வரும் என்பதால் வருந்துகிறீர்களா? " அவளை வம்பிழுத்து சகஜ நிலைக்கு கொண்டு வந்தாள்.​


வீட்டுக்கு வருவதைப் பற்றி பேசியதும் ஜிபுவின் முகம் இறுகி பிறகு சகஜமானது. ஆனால் அது அவன் மனைவி கண்ணுக்கு தப்பாமல் புலப்பட்டது. பிறகு அதைப் பற்றி கேட்க வேண்டும் என நினைத்தவள் ஆஃப்ஷனாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.​


அவள் போன பிறகு " என்னவாயிற்று, உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா" என்ன கேட்டவரிடம் ஒன்றும் இல்லை என சமாளித்து விட்டவன் அடுத்து என்ன என்பதை திட்டமிட்டான் மனதுக்குள்.​


எண்ணிப் பத்து நாட்களுக்கு பின்னர் மருத்துவமனையை விட்டு புறப்பட தயாராகினார் அந்த இளம் குடும்பத்தினர். ஜிபு மனைவி குழந்தையை அழைத்து மெதுவாக காரில் ஏற்றிய பின் தானும் காரில் ஏறி புறப்பட்டான். கார் வழமையாக செல்லும் பாதையில் செல்லாமல் புதிதாக ஒரு பாதையில் பயணிப்பதை பார்த்து கேள்வியாக கணவனை நோக்கினாள். அவளின் பார்வையை உணர்ந்தாலும் எதுவும் பேசாத அமைதியாக காரை செலுத்தினான்.​


அதில் சலிப்புற்றவள் " வேறு எங்கேயாவது போகிறோமா? இது நமது வீட்டுக்கு போகும் பாதை இல்லையே" என வாய் விட்டு கேட்டாள்.​


"இதுவும் நமது வீட்டுக்குப் போகும் பாதை தான்" என்பதோடு முடித்துக் கொண்டான்.இது வேறு பாதை என நினைத்தவள் குழந்தையிடம் ஐக்கியமானாள். பூரண நலத்துடன் தன்னிடம் வந்து சேர்ந்த தன் செல்வத்தை தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டாள். அவனை கண்ணுக்குள் வைத்து எதுவும் அண்டாது பார்க்க வேண்டும் என உறுதி எடுத்துக் கொண்டாள். அவள் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமாகி வந்த செல்வன் ஆயிற்றே. குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்து கொண்டே இருந்தவளுக்கு கார் நின்றது கூட கருத்து பதிய வில்லை. அவன் இறங்கி அவளின் பக்கம் கதவை திறந்த பின்பே கீழிறங்கினாள். இறங்கியவள் குழப்பமாக அவனை ஏறிட்டாள்.​



" இது யார் வீடு? இங்கு எதற்கு அழைத்து வந்தீர்கள்? உங்கள் வீட்டுக்கு போகவில்லையா"​


" இனிமேல் இதுதான் நம் வீடு லயா" என்றான் அழுத்தமாக.​


அதில் குழம்பிப் போனவள் அவனை ஏறிட்டு பார்க்க " எல்லாவற்றையும் வீட்டுக்குள் போய் பேசலாம் வா " என அழைத்தான். உள்ளே நுழைந்தவர்கள் மீது வண்ண மலர்கள் வந்து விழுந்தன. ஆஃப்ஷனாதான் மலர்கள் தூவி அவர்களை வரவேற்றாள். அதில் மலர்ந்த புன்னகையுடன் கணவன் அணைப்பில் குழந்தை சகிதம் வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.​


வீட்டிற்குள் வந்தவள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.வீட்டுக்கு தேவையான அனைத்து பொருட்களும் அங்கே காணப்பட்டன.​

" அண்ணி உங்களால் முடிந்தால் பாயாசம் மட்டும் உங்கள் கைகளால் சமைக்கிறீர்களா?" என்று சொன்னதும் கணவனிடம் குழந்தையை ஒப்படைத்து விட்டு மெதுவாக சமயலறை சென்று பாயாசத்தை செய்து முடித்து விட்டு கணவனிடம் வந்து அமர்ந்தாள்.​


"லயா நீ ஓகே தானே, கொஞ்ச நேரம் படுத்து கொள்கிறாயா?" என்று கேட்டான் அவளின் சோர்வை கண்டு, உடனடியாக மறுத்தவள் அவனை கேள்வியாக பார்த்தாள்.அப்போது ஆஹோன் சில்பியாவுடன் இணைந்து உள்ளே வந்தார். தந்தையை அணைத்து வரவேற்றவன் தாய் பக்கம் திரும்பவில்லை. கவியோ பொதுவாக வாருங்கள் என்றதுடன் நிறுத்தி கொண்டாள் . மகனின் பாராமுகம் வதைத்தது. அத்துடன் வீட்டுக்கு வராமல் இங்கு வந்தது மிகுந்த வேதனை தந்தாலும் இதற்கு காரணம் கவி தான் என அவளின் மீது கோபம் கொண்டார். சிலரை திருத்த முடியாது.​


" அப்பா என் மேல் கோபமா ? நான் எடுத்த முடிவினால் என் மேல் வருத்தம் இருக்கும் என்று தெரியும். ஆனால் எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை." என்றதில் நான் உன்னை புரிந்து கொண்டேன் என்பதாக அவன் கையை அழுத்தி கொடுத்தார். சிறிது நேரத்தில் ஆஃப்ஷனா அனைவருக்கும் பாயாசம் கொண்டு வந்து கொடுக்க அனைவரும் அருந்தினர். அருந்தி முடித்ததும் கவியையும் குழந்தையையும் ஒரு அறையில் விட்டவன் ஓய்வு எடுக்க சொல்லிவிட்டு போக எத்தனித்தவனின் கையை பிடித்து நிறுத்தியவள் " என்னவாயிற்று ஜிபு என்னதான் நடக்கிறது. என்ன முடிவு. " என் கேட்டவளுக்கு பதிலாக,​

" சற்று ஓய்வெடு நான் வெளியில் போக வேண்டும். வந்து உனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன் " என.கூறி வெளியில் வந்தான்.​


அப்போது ஜிபுவின் அலைபேசிக்கு அழைப்பொன்று வர அதனை ஏற்று பேசியவாறு வெளியில் சென்றான். ஆஃப்ஷனாவும் பாயாசம் குடித்த சிறு கிண்ணங்களை கழுவுவதற்காக சமையலறைக்கு சென்றாள்.ஆஹோனும் அலைபேசியில் மூழ்கிய நேரம் சில்பியா மெதுவாக நகர்ந்து கவி இருந்த அறைக்கு வந்தவர் " என் மகனை என்னிடம் இருந்து பிரித்து விட்டாயே! இப்போது சந்தோஷமா? குப்பை மேட்டில் இருந்தவளை என் மகன் கோபுரத்தில் வைத்திருக்கிறான். அப்படி என்ன செய்து என் மகனை மயக்கினியோ தெரியவில்லை " என்றவர் அவளை மேலிருந்து கீழாக பார்த்தார். மகன் தன்னை புறக்கணித்தது கோபத்தையும், வேதனையையும் ஒருங்கே தந்தது. அதற்கு எல்லாம் காரணம் கவி தான் என அவளிடம் தன் கோபத்தை காட்டினார்.​


அன்று தள்ளி விட்டதில் சிறிது குற்ற உணர்வில் இத்தனை நாள் அமைதியாக இருந்தவர் மகன் அந்த வீட்டுக்கு வராமல் இங்கு வந்ததில், எல்லாவற்றுக்கும் கவி தான் காரணம் என்று கிடைத்த சந்தர்பத்தில் அவளை சாடினார்.​


அவர் பார்த்த பாராவையில் கூசி போனவள் "இது அவருடைய முடிவு.எனக்கும் இங்கு வந்ததும் தான் தெரியும்." என சொன்னாள்.கோபம் வந்த போதிலும் பொறுமையாகவே சொன்னாள்.​


" உனக்கு தெரியாதா, இதை என்னை நம்ப சொல்கிறாயா? இப்படி செய்வதற்கு நீ செத்தே போயிருக்கலாம் " என கோபத்தில் என்ன பேசுகிறோம் ஏது பேசுகிறோம் என தெரியாமல் பேசினார். கவி விக்கித்து போய் நின்றாள். என்ன மாதிரியான வார்த்தைகள்.​


"நிறுத்துங்கள்" என்ற கர்ஜனையில் திடுக்கிட்டு திரும்பி பார்த்தவர் நிஜமாகவே பயந்து போனார். ஏனென்றால் அதீத கோவத்தில் கண்கள் சிவக்க நின்ற மகனின் தோற்றம் அவ்வாறு இருந்தது. மகன் தான் பேசியவற்றை​

கேட்டுவிட்டான் என்பதை உணர்ந்தவரின் பதற்றம் அதிகரித்தது. மகன் வருவதற்கு முதல் பேசி விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகல வேண்டும் என நினைத்தே வந்தார். ஆனால் கோபத்தில் தன்னை மறந்து அவளிடம் கத்தினார்.​


தனது அலைபேசி உரையாடல் முடித்து உள்ளே வந்தவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் தாயைக் காணாது புருவம் சுருக்கியவன் சமையலறை சென்று பார்த்தான். அங்கும் இல்லை என்றதும் ஏதோ தோன்ற அவர்களது அறைக்கு விரைந்தான். அவர் நினைப்பை பொய்யாக்காமல் அவனது தாயார் அங்கே இருந்தார். அவரின் வார்த்தைகள் காதில் கேட்டதும் அவனது உடம்பே நடுங்கிற்று. அவள் நலமாக வருவாளா இல்லையா என்ற போராட்டத்தில் இப்போதுதான் கொஞ்சம் உடல் தேறி வந்தவளிடம் தாயின் பேச்சு வருத்தத்தை அளித்தது. ஒரு சில நொடிகளில் அந்த வருத்தம் கோபமாக உருவெடுத்தது.​


" என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் மனதில், உங்களுக்கு இப்போது கூட நீங்கள் செய்த தவறு புரியவில்லையா? அதை உணராமல் அவளை என்ன? வார்த்தை சொல்கிறீர்கள், அவள் இல்லையென்றால் நானும் இல்லாமல் தான் போவேன். எத்தனை போராட்டத்திற்குப் பிறகு அதில் என்னிடம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள். ஆனால் நீங்கள் அவளை இலகுவாக சாகச் சொல்லி சொல்கிறீர்கள். நீங்கள் எல்லாம் ஒரு தாயா?​

உங்களை அம்மா என்று சொல்லவே எனக்கு வெட்கமாக உள்ளது." என்றான்.​


அப்போதுதான் அவரின் கோபக் குரல் கேட்டு வந்து அவனின் தந்தையும், தங்கையும் அவன் சொன்னதைக் கேட்டு சில்பியாவை குற்றம் சாட்டும் பார்வை பார்த்தார்கள்.​


அவனோ மேலும், " நான் அங்கு வராததற்கு லயா காரணம் இல்லை, அது வரவில்லை என்று மிகவும் வருத்தப்படுகிறீர்களா? என் மேல் அவ்வளவு பாசமா? அப்படி பாசம் வைத்திருக்கிறவர் என் மனைவியை சாப்பாடு கூட போடாது கொடுமைப்படுத்துவீர்களா? அவளை வீட்டை விட்டு துரத்த திட்டம் போடுவீர்களா? அவளின் உயிர் என்று உங்களுக்கு தெரியாதா? அப்படி பாசம் இருந்திருந்தால் அந்த ஜூகியுடன் சேர்ந்து இவளை மோசமாக பேசுவீர்களா? அப்படியே அவள் என்ன தவறு செய்தாள். காதலித்த என்னை திருமணம் செய்து கொண்டாள். அதற்காக இத்தனை கொடுமையும்" என கேட்டான். அவருக்கோ எதற்கும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அமைதியாக இருந்தார்.​


" இப்போது சொல்கிறேன் கேட்டு கொள்ளுங்கள். இனிமேல் நான் அங்கே வரமாட்டேன் " என்றவனை இடைமறித்து, "பெற்ற தாயை விட எவளோ ஒருத்தி முக்கியமாக போய்விட்டாளா? சரி இந்த வீடு வாங்க பணம் எங்கிருந்து வந்தது.இவள் தந்தாளா? எங்கள் பணம் தானே, இதற்கு மட்டும் நாங்கள் வேண்டுமா" என மகன் தன்னை ஒதுக்கியதில் பேசினார். அதில் அவன் உடல் இறுகி நின்றான். மற்றவர்கள் அதிர்ந்து போனார்கள். ஒரு தாய் இவ்வாறு பேசுவாரா என.​


" உங்கள் பணமா. இது இத்தனை வருட என் உழைப்பில் வாங்கின வீடு. நான் உங்களிடம் இருந்து எந்த பணமும் எடுக்கவில்லை.அத்துடன் அலுவலகத்தில் கூட ஒரு எம்ளோயியாக தான் இனி செயல்படுவேன் . அதுவும் என் அப்பாவுக்காக மட்டுமே " என்றான் அழுத்தமாக.​


அதில் ஏதோ சொல்ல வந்தவரை தடுத்து அவர் கணவர் "போதும் சில்பி, நிறைய பேசி விட்டாய். நேற்று சிறிது நாட்கள் தனியாக இருக்க போகிறேன் என்று அவன் சொன்ன போது மருமகளின் ஆசை என நினைத்தேன். ஆனால் இப்போது தான் தெரிகிறது எதனால் இந்த முடிவென்று. உன்னால் தான் என் மகன் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரிந்து இருக்கப் போகிறான். அந்த வலி ஏதாவது உனக்கு இருக்கிறதா? அந்தப் பெண்ணை காயப்படுத்த வேண்டும் என்பது தான் இப்போதும் உன் எண்ணம் அல்லவா? உன்னை நினைத்தால் அருவருப்பாக இருக்கிறது" என்றவர் மகனிடமும் மருமகளிடமும் மன்னிப்பு கேட்டு விட்டு மனைவி மகளை அழைத்து கொண்டு சென்றார்.​


கணவனின் பேச்சில் மனதால் அடி வாங்கிய சில்பியா அதன் பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. வீட்டுக்கு வந்ததும் மகள் " உங்களுக்கு அண்ணா மேல் கொஞ்சம் கூட பாசம் இல்லையாம்மா? " என கேட்டதும் உடைந்து போனவர் தன் அறைக்கு சென்று கண்ணீர் வடித்தார். அப்போது கூட தான் கவிக்கு செய்தது தப்பு என்று உணரவில்லை. கணவன் பிள்ளைகளின் ஒதுக்கத்தில் வேதனை கொண்டார் அவ்வளவே.​


அனைவருக்கும் இருக்கும் வரை கம்பீரமாக பேசியவன் அனைவரும் போனதும் உடைந்து போய் தலையில் கை வைத்து அப்படியே மடிந்து அமர்ந்தான்.அதை பார்த்ததும் பதறியவள் அவனை தன்னோடு சேர்த்தணைத்து கொண்டாள். அவனுக்கும் அவளின் ஆறுதல் தேவைப்பட்டது போல அவள் மார்பில் முகம் புதைத்தான். தொட்டிலில் தூங்கும் குழந்தைக்கும் தன் நெஞ்சில் சாய்ந்து மௌனக்கண்ணீர் வடிப்பவனுக்கும் வித்தியாசம் அவளால் காணமுடியவில்லை. அன்னை மடி தேடும் சேயை அவனில் கண்டவள் தாரத்திலிருந்து தாயாகி போனாள் அவனுக்கு. அவன் சகஜமாகும் வரை அவனின் தலையை கோதி விட்டாள். அவளின் செயலில் சிறிது நேரம் கழித்து தெளிந்து அவளருகே அவள் கைகளை பற்றியவாறு அமர்ந்தான்.​


அவளின் வேதனை சுமந்த முகத்தை பார்த்தவன், " நான் நல்லாதான் இருக்கிறேன் லயா. அம்மா இப்படி எல்லாம் பேசுவார்கள் என்று நினைக்கவில்லை. அதனால் மனதுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமாகி விட்டது " என அவளை தேற்றினான்.​



" விடுங்கள் , அவர்களுக்கு என் மீதான வெறுப்பு மாற்ற முடியாது. எனக்கு ஆதரவாக நீங்கள் பேசியதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் தான் அவ்வாறு பேசினார்கள். என்னால் என்னை பற்றி பேசினதை பொறுத்துக்கொள்ள முடியும் ஆனால் குழந்தை பற்றி பேசினதை என்னால் மறக்க முடியாது. ஆனால் எது எப்படியோ உங்கள் மீது அவர்கள் வைத்த பாசம் அது பொய்யில்லை.நீங்களும் அவர் மீது அதீத அன்பு வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று தெரியும். உங்களால் அவர்களுடன் பேசாது இருக்க முடியுமா?" என கேட்டாள்.​


" அம்மா என்றால் யாருக்கு பிடிக்காது. அவர்களும் என் மேல் உயிரா தான் இருப்பார்கள். நான் தான் அவர்களின் முதல் குழந்தை. நான் என்ன சேட்டை பண்ணினாலும் என்னை எதுவும் சொன்னதில்லை. ஏன் அப்பா கண்டித்தாலும் எனக்கு ஆதரவாக நிற்பார். இதுவே வளர வளர தொடர்ந்தது. படிப்பு முடித்து அலுவல் போகாமல் இருந்த போதும் சரி ஜூஹியுடன் பழகும் போதும் சரி என்னை எதுவும் சொல்வதில்லை. அப்பா என்னை கேட்டாலும் ஏதாவது சொல்லி சமாளிப்பார்கள். அந்தளவுக்கு என் மீது பாசம். அதனால் தான் உன் விசயத்தில் கூட அம்மா நல்லா நடந்து கொள்வார்கள் என நினைத்தேன். எனக்கு பிடித்த உன்னை அவர்களுக்கும் பிடிக்கும் என நினைத்தேன் " என்றவன் தொடர்ந்து,​


" எனக்கு அம்மா பிடிக்கும் தான். அதற்காக என் மனைவி பிள்ளைகளை மீது அக்கறை இல்லாதவன் இல்லையே, எனக்கு பயமாக இருக்கிறது அங்கே இருந்தால் உங்கள் இருவரையும் நிரந்தரமாக இழந்து விடுவேனோ" என்று கூறினான் மனைவியிடம். அதில் திகைப்பாக அவனை பார்த்தாள்.​

 

nilakalam36

Moderator

அத்தியாயம் - 20​



" ஆம் லயா அன்று அந்த கோலத்தில் உன்னை கண்டது இப்போது நினைத்தாலும் பதறுகிறது. அம்மாவின் கோபத்தால் நேர்ந்தது தானே.எனக்கு நீ வேண்டும். நம் குழந்தை வேண்டும் . ஆனால் அங்கிருந்தால் அம்மா என்ன பண்ணுவார்களோ என்று பயமாக உள்ளது. நாம் இங்கேயே இருக்கலாம். அதுவும் சிறிது நாட்களுக்கு மாத்திரமே " . அதில் கேள்வியாக பாரத்தவளிடம் , " உன் உடம்பு தேறியதும் பாட்டி ஊருக்கே போயிடலாம். அங்கே போய் புதிதாக பிசினெஸ் ஆரம்பிக்கலாம் என்று இருக்கிறேன் "​


" அப்பா கவலை பட மாட்டார்களா? அவரால் நீங்கள் இல்லாது போனால் எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க முடியுமா?" அவன் சொன்னதை கேட்டு மகிழ்ந்தாலும் மாமனாருக்காகவும் பேசினாள்.​


" அப்பாவிடம் இன்னும் சொல்லவில்லை, ஆறுதலாக சொல்வோம். அதற்குள் ஆஃப்ஷனா விடம் பொறுப்புக்களை ஒப்படைக்கலாம். எனக்கும் கொஞ்சம் இடைவெளி தேவைப்படுகிறது." என்றவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன் மீண்டும்'​


" சொறி லயா, என்னால் நிறைய கஷ்டங்களை அனுபவித்து விட்டாய், நான் உன்னை நன்றாக பார்த்துக் கொள்ளவில்லை நல்ல கணவனாகவும் நடந்து கொள்ளவில்லை. அம்மா சொல்வதை அப்படியே நம்பி உன்னை நானும் வார்த்தைகளால் வதைத்திருக்கிறேன். என்னை மன்னிப்பாயா பேபி? " என்ன அவள் கரங்களை பற்றிக்கொண்டே கேட்டான்.​


" நீங்கள் மன்னிப்பு கேட்கும் அளவுக்கு உங்கள் மேல் எந்த தவறும் இல்லை. நடந்ததற்கு நீங்கள் எவ்வாறு பொறுப்பாக முடியும். நானும் உங்களிடம் சொல்ல விட்டால் எவ்வாறு தான் நீங்கள் அறிந்து கொள்வது வீட்டில் நடப்பது பற்றி. அத்துடன் நீங்கள் உங்கள் அம்மா மீது நம்பிக்கை வைத்தது ஒன்றும் தவறில்லையே"​


" அது சரிதான். ஆனாலும் நீ சாப்பிடாததை கவனிக்காது நானிருக்க என் வயி மஞ்சள்று வாடாது மூன்று வேளையும் என் வயிற்றுப் பசியையும் போக்கி என் கட்டில் பசியை கூட நீ போக்கி இருக்கிறாய். உன் உடல்நிலை உணராமல் உன்னுடன் கூடி இருக்கிறேன். அதை நினைத்தால் எனக்கு என் மேல் வெறுப்பு வருகிறது" என்றான் .​



" ஏன் போனது பற்றி எண்ணுகிறீர்கள், அப்போது உங்களை அறியாமல் செய்தவை தானே எல்லாம். அந்த நேரம் மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது உண்மைதான். இப்போது நீங்கள் என்னுடன் இருக்கிறீர்கள் . இப்போது நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளேன்.உங்கள் மேல் என்றும் நான் கோபம் கொண்டதில்லை, உங்களை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீங்கள் தான் எல்லாமே என் வாழ்வில்" என்று அவன் நெஞ்சு சாய்ந்து கொண்டாள்.​


அவளை ஆதரவாக அணைத்து கொண்டான். அந்த நேரம் மகன் சிணுங்கி தன் இருப்பை பெற்றவர்களுக்கு உணர்த்தினான். அதில் அவள் எழ தானும் எழுந்து கட்டிலில் அமர்ந்தான். படுக்கையை நனைத்து விட்டு அழுத மகனை சுத்தப்படுத்த முயல அவளை தடுத்து தானே முன் வந்து அதனை செய்தவன், மகனை அன்னையவளிடம் ஒப்படைத்தான். மகனின் பசி அறிந்து கணவனை பார்க்க அவன் அறையிலிருந்து வெளியேறினான்.​


சிறிது நேரத்தில் அறைக்குள் வந்தவனின் கையில் அவளுக்கான உணவு இருந்தது. அதை அவனே சமைத்து இருந்தான். அவளை உண்ணுமாறு சொல்லி விட்டு குழந்தை விளையாடுவதை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.​


"நீங்கள் சாப்பிடவில்லையா?"​


" நான் பிறகு சாப்பிட்டு கொள்கிறேன். குழந்தைக்கு பாலூட்ட உனக்கு சக்தி வேண்டும். அதனால் நீ கட்டாயம் இப்போது சாப்பிட வேண்டும் "​


கணவன் தனக்காக மட்டுமே உணவு எடுத்து வந்துள்ளான், அவன் இருக்கும் மன நிலையில் இன்று அவனுக்கு உணவு இறங்காது என அறிந்தவள் உணவை பிசைந்து அவனுக்கு ஊட்டி விட்டாள். முதலில் வேண்டாம் என மறுத்தவன் அவன் உண்ணவில்லை எனில் தானும் உண்ண மாட்டேன் என்ற மனைவியின் கூற்றில் வாயை திறந்தான்.​


" ஏன் உனக்கு இவ்வளவு பிடிவாதம் லயா" என்றவாறு உணவை வாங்கினான். தனது குழந்தையை சுட்டி காட்டி " எனது இந்த குழந்தையின் பசியை போக்கிவிட்டேன், இப்போது என் முதல் குழந்தையின் பசியை ஆற்றுகிறேன்" என சாதாரணமாக சொன்னாள். அவனுக்கு தான் கண்கள் கலங்கின. மனைவியின் காதலை முன்பே அறிந்தவன் தான் எனினும் அவள் காட்டும் தாயன்பில் உள்ளம் உருகி போனான்.அவன் கலங்கிய கண்களை கண்டவள் அவனை அதட்டி சாப்பிட வைத்தவள் தானும் உண்டு முடித்து விட்டு, தட்டை சமையலறையில் வைத்து விட்டு வந்தாள்.​



அவள் மீண்டும் அறைக்குள் வந்தபோது கணவன் குழந்தையை தூங்க வைத்து கொண்டிருந்தான்.அவன் தூங்க வைக்கும் அழகை அவனுள் இருக்கும் தாய்மையை இரசித்து பார்த்தவள், அவனிடம் "இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிற நீங்கள் ஏன் குழந்தை வேண்டாம் என்று சொன்னீர்கள்" என்று மனதில் தோன்றிய ஐயத்தை கேட்டாள்.​


அதில் அவளை திரும்பி பார்த்தவன் குழந்தையை தொட்டிலில் படுக்க வைத்து விட்டு அவளருகே வந்தமர்ந்தான்.அவளிடம் மருத்துவர் சொன்னது தான் அவளுக்கே தெரியாமல் உணவில் மருந்து கலந்து தந்தது என எல்லாவற்றையும் வருத்தமான குரலில் கூறினான்.​


" இதை நீங்கள் என்னிடம் சொல்லி இருக்கலாமே. மன வலிகள் இருவருக்கும் இருந்திருக்காது . பிரிவு கூட நமக்குள் வந்திருக்காது. அப்படி இல்லை என்றால் கூட மோசமான வார்த்தைகளால் என்னை வதைக்காது இருந்திருக்கலாமே" என கேட்டாள் இப்போது அந்த வலியை உணர்பவள் போல்.​


அதுவும் உடலுறவு எப்போதும் வேண்டுமா என ஒரு கணவன் மனைவியிடம் கேட்க கூடாத கேள்வியை கேட்டது அவளால் தாங்க முடியாத ஒன்றாகும். என்னதான் பழைய கதை என்று அதை மறந்து விட்டு கணவனிடம் ஒன்ற நினைத்தாலும் நெருஞ்சியாய் மனதை குத்தம் வார்த்தை அது.​


அதை உணர்ந்தவன் போல " உனக்காக தான் லயா, ஏற்கனவே உன் வீட்டை நாட்டை விட்டு என்னை தேடி வந்தவள், முதல் நாள் என் தங்கை பேச்சில் உனக்குள் சுருங்கி போனவள் இதையும் சொன்னால் தாங்க மாட்டாய் என்று தான் சொல்லவில்லை. அத்துடன் மருத்துவரும் உனக்கு அழுத்தம் கொடுக்காமல் ஒழுங்கா மருந்துகளை எடுத்து வந்தால் இரண்டு வருடத்துக்குள் சரி ஆகி விடும் என்று சொன்னதால் உன்னை நன்றாக பார்த்துக் கொள்ளலாம் என நினைத்தேனே தவிர நானே உன்னை கஷ்டபடுத்துவேன் என்று நினைக்கவில்லை. அந்த வார்த்தை என் இயாலாமையால் வந்தது" என்றவன்,​


" உன் மனதை தொட்டு சொல்லு, அன்று குழந்தை வேண்டும் என்று உன் மனதின் ஆசையினால் கேட்டாயா? , இல்லையே அதனால் கோபம் உன்னிடம் உண்மையை சொல்ல முடியாத சூழ்நிலை எல்லாம் சேர்த்து என்னை அவ்வாறு பேச வைத்தது. எதனையும் சொல்லி நான் அதனை நியாயப்படுத்த விரும்பவில்லை. அந்த வார்த்தையை மறக்கும் அளவிற்கு என் செயலால் எனது அன்பை உணர்த்துவேன்." என தொடர்ந்து சொன்னான்.​


கணவன் அப்போதே தன்னை கண்டு கொண்டான் என்பதில் என்ன சொல்வது என தெரியாது நின்றவள் பின்பு " ஆம் அன்று என் ஆசையினால் கேட்கவில்லை. ஆனால் அதற்காக குழந்தை ஆசை எனக்குள் இல்லாமலும் இல்லை. " என்றவள் சில்பியா மற்றும் ஜூஹி தன்னிடம் கூறியவற்றை சொன்னவள் " ஒரு பெண்ணாக எனது மனம் எவ்வளவு பாடுபட்டு இருக்கும், நீங்கள் எதற்காக குழந்தையை தள்ளிப் போட்டதை பற்றி ஜூஹியிடம் சொன்னீர்கள். அதை அவள் சொன்னதும் நான் முற்றிலும் உடைந்து போனேன். அதுவும் நீங்களும் உருவாகும் குழந்தையை அழிப்பேன் என்று சொன்னதும் நினைவுக்கு வந்தது. அதனால் தான் அன்று நானும் நீங்கள் கோபப்படுமாறு பேசினேன். உங்கள் அம்மாவும் அதுவே சொல்ல நான் பாதுகாப்பின்மை ஒன்றை உணர்ந்தேன். எப்படியாவது குழந்தையை பெற்றுக் கொண்டால் போதும் என்று நினைத்தேன்" என தன்னுடைய அப்போதைய மனநிலையை பகிர்ந்தாள் கணவனிடம்.​


"எனக்கு புரிகிறது லயா, நான் உனக்காக என்று எண்ணி செய்தவை எல்லாம் உன்னை என்னிடம் இருந்து தள்ளி வைத்திருக்கிறது. உன்னை அம்மாவுக்கு வீட்டு வேலைகள் செய்வதில் ஒரு உதவி புரிய சொன்னதே உன் மேல் அம்மாவின் அன்பு நினைக்க வேண்டும் என்று தான். ஆனால் அவர்களுக்கு வெறுப்பை தவிர உனக்குத் தர வேறொன்றுமில்லை என்று இப்போதுதான் புரிகிறது. அதுபோக ஜூஹியிடம் எங்களைப் பற்றி எந்த விடயமும் நான் பகிர்ந்து கொண்டதில்லை. ஒருவேளை மருத்துவர் மூலம் அம்மா விஷயத்தை அறிந்து கொண்டு அதை அவளிடம் சொல்லி இருக்கலாம். எங்களின் அந்தரங்கத்தை பகிர்ந்து கொள்ளும் அளவிற்கு நான் தரம் தாழ்ந்தவன் இல்லை" என்றவன் தொடர்ந்து "அன்று அவள் மேல் தண்ணீர் தட்டுப்பட்டு ஊற்றிய போது நீதான் பொறாமை உணர்வால் செய்தாய் என நினைத்து உன்னிடம் கேட்டேன். நீ இல்லை என்று சொன்னதும் உன் கண்ணில் உள்ள உண்மையை கண்டேன். அதற்குப் பிறகு அவளிடம் ஏதோ சரியில்லை என்று தோன்றியது அதனால் அவளை எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வேறு இடத்திற்கு வேலைக்கு செல்லுமாறு அனுப்பி வைத்தேனே தவிர இதில் அம்மாவும் உடந்தையாக இருப்பார்கள் என நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை" என்றவன் குரல் தேய்ந்தது.​


அதில் அவனை நெருங்கி அமர்ந்தவள் அவன் கைகளை ஆறுதலுக்காக பிடித்துக் கொண்டாள்.அவனும் அவளை அணைத்துக் கொண்டவன் " குழந்தை விஷயம் தெரிந்து தான் வீட்டை விட்டு போனாயா" என அமைதியாக இருந்தவன் கேட்டான்.​


அதில் அன்றைய நாளில் நடந்தவைகள் கண்முன்னே வர இனியும் ஒளிவு மறைவு வேண்டாம் என நினைத்தவள் அன்று நடந்தது முதல் அன்று கடைசியாக வீட்டில் நடந்த கலவரம் வரை சொன்னாள். " குழந்தை பற்றி அவர்கள் தவறாக பேசினது வலித்த போதும் தாங்கிக் கொண்டேன். ஆனால் அதை உங்கள் வாயால் கேட்கும் சக்தி எனக்கில்லை. அத்துடன் கருவை நீங்கள் கலைக்க சொல்வீர்களோ என்ற பயத்தில் போனேன். அத்துடன் என்னுடன் கோபப்படும் நீங்கள் ஜூஹியுடன் நன்றாக பேசுவதை பார்த்ததும் உங்கள் விருப்பம் அவள்தானோ என மனதில் தோன்றினதால் உங்கள் வாழ்க்கையில் நானும் குழந்தையும் தடையாக இருக்க வேண்டாம் என்றே போனேன்." அவள் முடித்ததும் அவனுக்கு எங்கேயோ தோற்றுப் போன உணர்வு.​


அவன் மனைவி தன்னை நம்பாது போனாள் என்பதை விட தான் தன் அன்பை அவளுக்கு புரிய வைக்கவில்லை என்ற வருத்தமே மேலோங்கி காணப்பட்டது. அதனை அப்படியே அவளிடம் பகிர்ந்தவன் , " உன்னை அளவு கடந்து நேசித்தேன், நேசிக்கிறேன், இன்னும் நேசிப்பேன். அதை நான் உனக்கு உணர்த்த தவறிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். ஜூஹி எனக்கு யாரும் இல்லை. அவள் ஒரு தொழிலாளி மட்டுமே. வேலை விஷயமாக அவளுடன் பேசும்போது சகஜமாக பேசினேன். ஆனால் நீ என் மனைவி. எல்லா உணர்வுகளையும் உன்னிடம் தான் காட்ட முடியும். என்ன நான் அதிகமாக கோபத்தை உன்னிடம் காட்டி விட்டேன். அதற்காக உன்னை பிடிக்காமல் இல்லை. அதிகம் பிடித்ததால் தான் அவ்வாறு நடந்து கொண்டேன். அன்று அவசரப்பட்டு வந்தது என்று சொன்னது கூட என் தங்கையின் வாழ்க்கை மேலிருந்த அக்கறையிலே தவிர்த்து உன் மேல் உள்ள கோபம் இல்லை. எனக்காக என்னை தேடி வந்த தேவதை நீ." என கன்னத்தில் முத்தமிட்டு கூறினான்.​


அதில் எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொண்டவள், இலங்கையில் அவனை கண்டு தெரிந்தது போல் காட்டிக்கொள்ளாமல் நடந்து கொண்டதற்கு ஜுஹியை திருமணம் செய்து கொண்டீர்கள் என்று நினைத்தால் என்று கூறியவர், " இருவரும் மனம் விட்டு பேசி இருந்தாலே இந்த கஷ்டமெல்லாம் வந்திருக்காது அல்லவா" என கணவனிடம் கேட்டாள் . அவனும் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தவன் " இனிமேல் சின்ன விஷயமாக இருந்தாலும் அதை நாம் இருவரும் சேர்ந்து பேசிக் கொள்ள வேண்டும்" எந்த நிபந்தனையை முன் வைத்தான். அவளும் அதை ஆனந்தமாக ஏற்றாள்.​


இவ்வாறு அன்றைய பொழுது பழைய கசடுகளை எல்லாம் நீக்கும் நாளாக அமைந்தது. எல்லாவற்றையும் பேசி முடித்தது இருவருக்குமே இதுவரை இருந்த வருத்தம் நீங்கி வாழ்க்கையில் ஒரு தெளிவு ஏற்பட்டது. அன்று இரவு ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டு நிம்மதியாக தூங்கி போனார்கள்.​


அடுத்த நாள் காலை அவளுக்கு வேண்டியது அனைத்தையும் செய்து வைத்துவிட்டு அலுவலகம் கிளம்பியவன் போகும்போது எதுவும் தேவை என்றால் அழைக்குமாறு வலியுறுத்திவிட்டு சென்றான். அலுவலகம் சென்றவன் ஆஃப்ஷனாவிடம் வேலை பற்றி விளக்கினான். முதல் நாளே அவளிடம் கூறியிருந்தான் அலுவலகம் வருமாறு. ஏதும் சந்தேகம் என்றால் தன்னை கேட்கும் படி சொல்லி அனுப்பி வைத்தான்.​


அவள் போனதும் தந்தையின் அறைக்குள் நுழைந்தவன் தனது முடிவை நேராகவே தந்தையிடம் சொன்னவன் " இங்கே இருந்தால் என் வாழ்கையில் தோற்றுவிடுவேன் என பயமாக உள்ளது.எதிரியால் பிரச்சனை என்றால் எதிர்த்து போராடலாம். உயிரானவர்களே என் வாழ்க்கையில் விளையாடும் போது அதை எதிர்கொள்ளும் தைரியம் என்னிடம் இல்லையப்பா" என்றான்.​



அதில் சில்பியா வின் செயலால் அவன் மனமுடைந்திருப்பது புரிய " அதற்காக நீ எல்லாவற்றையும் வேண்டாம் என்று சொல்வது சரிதானா. நன்றாக யோசித்து முடிவெடு." என்றார்.​


" இல்லை, இந்த வசதி வாய்ப்புகள் வைத்துதான் என் மனைவி கஷ்டப்படுத்தப்பட்டாள். பணம் காசு இல்லை என்றாலும் நான் சந்தோஷமாக இருப்பேன் ஆனால் என் வாழ்க்கையின் ஆதாரத்தையே தொலைத்து விட்டால்?...... அதனால் தான் இதை எல்லாம் வேண்டாம் என சொல்கிறேன். என்னை புரிந்து கொள்ளுங்கள் அப்பா " என்றான் மன்றாடலுடன்.​


" உன்னை நினைத்தால் எனக்கு பெருமையாக உள்ளது. இந்தக் காலத்தில் காசு பணத்தை வைத்து தான் எல்லாமே நடக்கின்றது. ஏன் உன் அம்மாவே அவ்வாறு தான் நடந்திருக்கிறாள். அப்படிப்பட்ட உலகத்தில் காதலுக்காக அனைத்தையும் தூக்கி எறியும் உன்னை நினைத்து பெருமைப்படுகிறேன்" என அவன் முடிவை அங்கீகரித்தார்.​


மேலும் ஆஃப்ஷனாவின் திருமணத்தை பற்றி பேசியவர், சாஹீஃப் தான் திரட்டிய தகவல்கள் அடங்கிய கோப்பை வைத்தவன் , " பையன் நல்ல பையன் தான். நல்ல குடும்பமும் கூட. என்ன நம்மளவிற்கு வசதி இல்லை. அதைவிட பயன் நன்கு படித்திருக்கிறான். வேலையில் இருக்கிறேன்.எல்லாத்தையும் விட ஆஃப்ஷனாவிற்கு பிடித்த பையன். வசதி வாய்ப்பை மட்டும் பார்த்து முடிவு பண்ணாமல் நம் பெண்ணின் வாழ்க்கை நன்றாக அமையுமா என்று முடிவு பண்ணுங்கள் " என்று விட்டு தன் வேலையை பார்க்க போய்விட்டான்.​



மாலை சற்று முன்னதாக வீடு திரும்பியவன் மனைவியின் பேச்சு குரல் கேட்டு ஆச்சரியமாக உள்ளே வந்தவன் " அப்பா வருவதற்குள் அப்பாவுக்கு ஏதும் சமைக்க வேண்டாமா? செல்லத்தை மட்டும் அம்மா கொஞ்சி கொண்டிருக்கவா? அப்பா பாவம் தானே. நீங்கள் இப்போது நித்திரை கொள்ளுவீங்களாம். சமைத்துவிட்டு வந்து அம்மா உங்களுடன் விளையாடுவேனாம் " என தமிழில் உரையாடியவளின், குரலில் தன்னை தொலைத்து நின்றான்.​


தன்னுடன் பேச தொடங்கிய காலத்தில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் உரையாடுபவள், பெங்காலி கற்றுக்கொண்ட பின்னர் பெங்காலியில் தான் பேசுவாள். குமாரி வீட்டில் தமிழ் பேசியவள் தான் இவ்வளவு இயல்பாக பேசினதில்லை. அளவாகவே பேசுவாள். அதுவும் இப்போது குழந்தைக்கேற்றவாறு கொஞ்சம் மொழி பேசியவளின் குரல் குழைந்து மிகவும் அழகான கவியாக இருந்தது.​


சற்று நேரம் கழித்து " என்ன அப்பாவை பார்க்க வேண்டுமா? எனக்கும் அப்படித்தான் . கட்டிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போல் இருக்கிறது.ஆனால் இப்போதே முடியாதே" என பெருமூச்சு விட்டவளின் அனலில் வெந்தவன், அதற்கு மேல் தாமதிக்காது உள்ளே நுழைந்தான். அந்த நேரத்தில் அவனை எதிர்பார்க்காது திரு திரு என விழித்தாள்.​


தான் பேசியதை கேட்டிருப்பானோ என்று பதட்டம் கொண்டவள்,உடனேயே அவனுக்கு தமிழ் தெரியாது என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள், அடுத்து அவன் பேசினதை கேட்டு மூச்சு விட மறந்தாள்.​

 

nilakalam36

Moderator

இறுதி அத்தியாயம்​



" என்னை கட்டி கொள்ள வேண்டும் என்றால் அதற்கு நீ காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.நானே உன் முன்னால் வந்து நின்று விட்டேன். கட்டிக்கொள்" என்றான் தமிழில்.​


அதில் மூச்சு விடவும் மறந்தவள் அவனை திகைப்பாக நோக்கினவள் அவன்தான் தமிழில் பேசினதா? என அவனை உற்று நோக்கினாள். அவளின் பார்வையில் அவளின் எண்ண போக்கை அறிந்தவன் "எனக்காக எவரும் இங்கே குரல் கொடுக்கவில்லை. பேசினது நானே" என்றான். அதில் தன் சிந்தனையை கைவிட்டவள் " ஜிபு எப்போது தமிழ் கற்றுக் கொண்டீர்கள். அதுவும் இவ்வளவு தெளிவாக அழகாக பேசுகிறீர்கள் " எனக் கேட்டாள்.​


" நீ எனக்காக பெங்காலி கற்றுக்கொள்ளும் போது நான் உனக்காக தமிழை கற்றுக் கொள்ள முடியாதா? " என புருவம் உயர்த்தி கேட்டான். அதில் அவன் முகத்தில் இரசனையாக பார்வை பதித்தவளை அப்போதே ஆட்கொள்ள துடித்த மனதை கட்டுபடுத்தியவாறு குளியலறைக்குள் நுழைந்து கொண்டான். குளியலறை கதவும் சாத்தப்பட்ட சத்தத்தில் சுயநினைவுக்கு வந்தவள் தன் தலையில் தட்டி கொண்டாள். குழந்தையை கொஞ்சுகிறேன் என்ற பெயரில் தான் பேசினதை அவன் கேட்டு விட்டான் அதையே சமாளிக்க முடியாமல் இருக்கும் போதே அவனை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து வைத்தது வேறு, அவளுக்கு தன்னை நினைத்து நாணமாக இருந்தது.​


குளித்து விட்டு வந்தவன் குழந்தையை பார்த்துக் கொள்ளும் சாக்கில் தன் வரவை உணர்ந்தும் தன்னை நிமிர்ந்தும் பாராமல் இருந்தவளை கண்டு குறும்புடன், அவளை பின்னிருந்து அணைத்தவன் " எனக்கு தோன்றினால் உடனே உன்னை அணைத்து கொள்வேன்.உன்னை போல் எல்லாம் குழந்தையிடம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க மாட்டேன்" என்றவனின் பேச்சில் முகம் சிவந்தாள். அது அவனுக்கு தாபத்தை எழுப்பியது. ஆனாலும் அவளின் நிலை அறிந்து தன்னை அடக்கி கொண்டு குழந்தையின் பக்கம் பேச்சை திசை திருப்பினான். அதில் அவளும் இயல்பிற்கு வந்தவள் எப்போது தமிழ் கற்றுக் கொண்டீர்கள் என்று கேட்டாள்.​


" இப்போது நீ என்னை விட்டுப் போன பிறகு தான். ஆரம்பத்தில் பொறுப்பில்லாமல் இருந்தேன். உன்னை லவ் பண்ண தொடங்கிய கொஞ்ச நாளில் கம்பனியில் பிரச்சினை என்று அதன் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது உன்னிடம் பேச கூட எனக்கு நேரமில்லை. ஆனால் எல்லாம் சரி பண்ணி விட்டு தமிழ் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன், அதற்குள் நமது திருமணம் பிரிவு என வேகமாக அனைத்தும் நடந்து முடிந்து விட்டது. நீ போன பிறகு உன்னை தேடி உன் ஊருக்கு வர தமிழ் அவசியம் என்று நினைத்து கற்று கொண்டேன்" என சொல்லி முடித்தான். அதில் எக்கி அவன் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தாள். அதில் சிலிர்த்தவன் " இப்படி எல்லாம் செய்தால் நானே உன் மேல் பாய்ந்து விடுவேன் என பயமாக உள்ளது " என காதில் கிசு கிசுத்தவனை முறைக்க முயன்று தோற்றவள் குழந்தை முன்னால் என்ன பேச்சு என்று கண்டித்தாள்.​


அதில் சிரித்தவன் " ஏன் லயா பிறந்த குழந்தைக்கு இதெல்லாம் விளங்குமா, அப்படி இருந்தாலும் நான் உன் காதில் இரகசியம் தானே சொன்னேன் " என்றான். அவன் சொன்ன விதத்தில் அவளுக்கும் சிரிப்பு வந்தது.​


இவ்வாறு மாதங்கள் இரண்டு கழிந்தன.குழந்தைக்கு பெயர் சூட்டும் விழா வைக்கலாம் என்று தீர்மானித்தவர்கள், குழந்தை பிறந்து ஏழு நாட்களில் வைக்கப்படும் விழா சூழ்நிலை காரணமாக இரு மாதத்தின் பின்னர் வைப்பதாக முடிவானது. அன்றே ஆஃப்ஷனா மற்றும் சாஹீப் திருமணத்தையும் நிச்சயம் செய்யலாம் என முடிவு எடுக்கப்பட்டது.​


ஆம் ஜிபு சொன்ன அடுத்த நாளே தந்தையாக தன் பங்குக்கு விசாரித்து சாஹீப் பற்றி அறிந்து கொண்டவர் மகனிடம் சாஹீப் ஆஃப்ஷனா திருமணத்திற்கு தன் விருப்பத்தை சொன்னார்.அதை தனது மனைவி மகளுக்கும் தெரிவித்தார். ஆஃப்ஷனா தந்தையை கட்டி கொண்டு அழுதே விட்டாள் மகிழ்ச்சியில். ஆனால் சில்பியாவோ அனைவரும் நினைத்தவாறே " என் மகளை ஒன்றும் இல்லாதவனுக்கு கல்யாணம் பண்ண நான் ஒரு போதும் சம்மதிக்க மாட்டேன். அவள் தான் நினைத்ததை சாதித்துவிட்டாள் " என இந்த முறையும் கவி மேல் பழி போட்டு கத்தினார்.​


அதில் கடுப்படைந்த ஆஹோன் " தாய் என்றால் பிள்ளைகளின் வாழ்க்கை மேல் அக்கறை கொண்டிருக்க வேண்டும். நீயானால் ஒரு பிள்ளையின் வாழ்க்கையையே பறிக்க இருந்தாய். ஆனால் கடவுளின் அருளால் அவர்கள் நன்றாக வாழ்கிறார்கள். இதோ நம் மகளின் வாழ்க்கை பற்றி பேசும்போது ஆரம்பத்திலேயே அதற்கு தடை போடும் விதமாக பேசுகிறாய். நிஜமாவே நீ ஒரு தாய் தானா" என கோபமாக கேட்டார்.​


பின்பு " இது என் மகளின் திருமணம். இதில் உன் கௌரவத்திற்காக எதுவும் குளறுபடி நீ செய்வாயாக இருந்தால் என்னுடைய மறு முகத்தை பார்க்க வேண்டி வரும்" என எச்சரித்தார். எப்போதும் குரல் உயர்த்தி பேசாதவர் அவ்வாறு பேசவும் சில்பியா சற்று அடங்கித்தான் போனார். ஆனால் மனதில் முணுமுணுப்பு இருந்த வண்ணம் தான். மகளும் உங்கள் பணத்தை வைத்து என் வாழ்க்கையை கெடுக்க வேண்டாம் என்று உறுதியாக சொல்லிவிட்டாள். எல்லோரும் அவ்வாறு தன் மேல் கோபமாக இருப்பதைக் கண்டு அவர் அடங்கித்தான் போக வேண்டி இருந்தது.​


அன்றே தனது அண்ணன் வீட்டிற்கு வந்தவள் கவிதை அனைத்து நன்றி உரைக்க எதற்கென்று புரியாமல் அவளிடமே கேட்டாள். அதில் நடந்த அனைத்தையும் சொன்னவள் "எல்லாம் உங்களால்தான் அண்ணி சாத்தியமானது. அண்ணாவே அப்பாவிடம் சாஹீஃப் பற்றி பேசியுள்ளார்" என தனது சந்தோஷத்தை பகிர்ந்து கொண்டாள். அது கவியையும் தொற்றிக் கொண்டது. சிறிது நேரம் குழந்தையுடன் நேரத்தை செலவழித்தவள் பின்பு வீட்டிற்கு கிளம்பி சென்றாள். அவள் போனதும் கணவனுக்காக கேசரி செய்தாள்.​


வீட்டுக்கு வந்தவன் நேராக சென்று குளிக்க சென்று விட்டான். இது தினமும் வாடிக்கை என்றதால் சமையலறை சென்று அவனுக்காக தயார் செய்த கேசரியை எடுத்து கொண்டு வந்தவள், குளித்துவிட்டு வந்தவனின் கைகளில் கொடுத்தாள்.​


" ஏன் லயா உன்னை கஷ்டப்படுத்துகிறாய், ஓய்வு எடுக்கலாம் இல்லையா" என அவளுக்காக கேட்டான்.​


" இதில் என்ன சிரமம் ஒரு 15 நிமிடம் தான் ஆகி இருக்கும், நான் நலமாக தான் இருக்கிறேன், நீங்கள் சாப்பிட்டு பார்த்து சொல்லுங்க அப்படி இருக்கிறது என்று"​


" என் மனைவி கையால் செய்யும் எதுவுமே தனி ருசி தான். ஆனாலும் இந்த கேசரி உண்மையாகவே அருமையாக உள்ளது. அது எல்லாம் சரி என்ன திடீரென்று கேசரி சமைத்துள்ளாய். ஏதும் விசேஷமா" என கேட்டான்.​


" ஓ .... அதுவா எனது கணவரின் தங்கைக்கு பிடித்த திருமண வாழ்க்கை அமைய போகின்றது. அதற்காகத்தான்" என வேறு யாரையும் திருமணம் என்ற மாதிரி கூறினாள்.​


"நான் பேசும்போது இதெல்லாம் சரி வராது என்று சொன்னீர்கள். இப்போது நீங்களாகவே பேசினதாக ஆஃப்ஷனா சொன்னாள். ஏன் இந்த திடீர் மாற்றம்"​


"அப்படியெல்லாம் இல்லை, உன்னிடம் கோபம் கொண்டாலும் உன் சொற்களுக்கு எப்போதும் நான் செவி சாய்ப்பேன். நான் நாணல் மாதிரி. தூரத்தில் இருந்து பார்ப்பதற்கு ஆலமரம் போல உறுதியாக இருந்தாலும் லயா என்ற காற்றுக்கு சாயும் நாணல் நான். இது இந்த விஷயத்தை மட்டும் அல்ல. எல்லாவற்றிலும் தான். என்ன அதை நீ இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை" என்றவன்,​


" இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் என்னிடம் கூறினார். அம்மா ஏதாவது சொல்வார்களோ என்ன முடிவு எடுப்பார்களோ என தெரியாமல் உன்னிடம் சொல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால் அப்பா இன்றே பேசி விட்டார் போல். ஆனாலும் இலகுவாக ஒத்துக்கொள்ள வைத்திருக்க முடியாதே " என தாயின் குணம் அறிந்தவனாக கேட்டான்.​


அதற்கு வீட்டில் நடந்தவற்றை ஆஃப்ஷனா இவளிடம் கூறியதை அப்படியே கணவனிடம் ஒப்பித்தாள். ஆக தந்தையின் மிரட்டலிலே தாய் அமைதியாக உள்ளார்கள் என்பதை அறிந்தவன் தாயார் திருந்துவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்று தான் நினைத்தான்.​



அன்று விழாவிற்கான நாள். காலையில் அனைவரும் தயாராகி விட்டனர். பாட்டி கூட விழாவுக்கு வந்தார். முதல்முறையாக கொள்ள பேரனை பார்க்க அன்று தான் வந்திருந்தார். அத்துடன் பேத்தியின் நிச்சயதார்த்தம் வேறு இருந்ததால் வந்து விட்டார். வந்தவரிடம் மேலோட்டமாக நடந்தது பற்றி கூறியிருந்தார் ஆஹோன். அதில் ஆதரவாக கவின் தலையை வருடி விட்டவர் " நாளை எல்லோரும் பிரோஜ்புர் போகலாம்" என்று ஜிபு எடுத்த முடிவை அங்கீகரித்தார்.​


குழந்தைக்கு ' ஃபர்வீன் அஹ்மத் ' என்று பெயர் சூட்டியவர்கள் தொடர்ந்து நிச்சயதார்த்தத்தையும் நடத்தி முடித்தார்கள். திருமணம் அன்றிலிருந்து சரியாக ஆறு மாதத்திற்கு பிறகு வரும் நாளொன்றில் வைப்பதாக உறுதி செய்யப்பட்டது. தொடர்ந்து விருந்து நடைபெற்றது. அனைவருக்கும் திருப்தியே சில்பியாவை தவிர . அதனை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவே இல்லை.​


" அன்றிரவு அறைக்குள் வந்தவள் குழந்தையை துடைத்து பசியாற்றினாள். அப்போது அறைக்குள் வந்த ஜிபுவை பார்த்து சங்கடம் கொண்டவள் மறுபக்கம் திரும்பி பசி ஆற்ற நினைத்தவள் குழந்தையை விலக்க அது சிணுங்க தொடங்கியது . அதில் தந்தையவனுக்கு கோபம் வர " நான் யாரோ இல்லை நீ சங்கட படுவதற்கு, இவ்வளவு நாள் உன் கூச்சத்தை மதித்து வெளி நடப்பு செய்தேன்.இனிமேல் அது முடியாது. அதற்கு பழகி கொள் " என்றான் அதட்டலாக. அதில் கண்கள் கலங்கி போக அவனை ஏறிட்டாள். அதில் வேகமாக வெளியே போக எத்தனித்தவனின் கையை எட்டி பிடித்தவள் அவன் கைகளை பிடித்து கொண்டே குழந்தைக்கு பசி ஆற்றினாள்.இந்த சில மாதங்களாக கோபம் என்ற ஒன்றை மறந்தவனாக இருந்தவன் இன்று அதட்டினதும் கலங்கி விட்டாள். அந்த கலக்கம் அவனை தாக்கிற்று.​


பசி ஆறிய குழந்தையை தட்டி கொடுத்து தூங்க வைத்து தொட்டிலில் போட்டவன் அவளருகே வந்தவன் அவளை இறுக்கி அணைத்து கொண்டான். " ஏன் இந்த கலக்கம் கவி, ஒரு சொல் பொறுக்க மாட்டாயா? " என கன்னம் வருடி கேட்டான். " நீங்கள் திட்டினால் கூட தாங்குவேன், ஆனால் நீங்கள் விலகி போனது தான் வலிக்கிறது" என்றாள் அவள் பதிலுக்கு.​


" கோபப்பட்டு போக நினைக்கவில்லை . உனக்கு சங்கடம் என்றுதான்.........* என இழுத்தான். " சங்கடம் எல்லாம் இல்லை. கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது அவ்வளவுதான்" என்றாள். இளம் தாயாக இருக்கும் அவளது கூச்சம் புரியத்தான் செய்தது. அதனால் அவளை சீண்டி சிரிக்க வைத்து, தன்னுடனே அணைத்து தூங்க வைத்தவன் தூங்கியவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அவனும் தூங்கி போனான்.​

அடுத்த நாள் அனைவரிடமும் விடைபெற்று பாட்டியுடன் ஊர் வந்து சேர்ந்தார்கள். கவிக்கு மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தது. அவள் விரும்பிய வாழ்வல்லவா. அவளின் மகிழ்ச்சி பார்த்து அவனுக்கும் நிம்மதி.அங்கு போய் சேர்ந்ததும் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் பாட்டியின் பொறுப்பில் விட்டு விட்டு அவன் தொழில் விசயமாக வெளியில் சென்றான். அந்த ஊரை நன்றாக அலசி ஆராய்ந்து விட்டு கிராமத்தில் காணப்படும் பொருட்களை நகரங்களில் கை மாற்றி விடும் தொழிலை சிறிதாக ஆரம்பித்தனர். பக்கத்தில் இருந்த கட்டிடம் ஒன்றை வாங்கி அலுவலகம் மாதிரி மாற்றினர். அதன் பின்னர் கவியின் யோசனைப்படி சமூக வலை தளங்கள் மூலம் அவர்கள் கம்பனி விளம்பர படுத்த பட்டது.​


அன்று பாட்டியிடம் குழந்தையை ஒப்படைத்து விட்டு இருவரும் அலுவலகம் கிளம்பினர். அவளை அலுவலகம் வருமாறு அழைத்ததற்கு மாட்டேன் என மறுத்தாள். தான் ஒரு சிறந்த இல்லத்தரசி ஆக இருக்கவே விரும்புகிறேன் என மறுத்தவளை அதட்டி உருட்டிய போதும் தன் முடிவில் மாறாதவளை தனக்கு உதவிக்கு வருமாறு அழைக்க அதுக்கு மேலும் மறுக்காமல் ஒத்து கொண்டாள். கணவனுக்கு உதவி என்று அவளும் அவள் படித்த படிப்பு வீணாக கூடாதென அவனும் நினைத்து காலையில் அலுவலகம் போகிறவர்கள் மதிய உணவுக்கு வரும் போது சாப்பிட்டதும் அவளை விட்டுட்டு அவன் மட்டும் செல்வான்.அவள் குழந்தையுடன் நேரம் செலவழிப்பாள்.​


இந்த ஐந்து மாதத்தில் அவர்கள் பிசினெஸ் நல்ல விதமாகவே சென்றது. பாட்டியும் இவர்களுக்கு உறுதுணையாக இருந்தார். அன்று விடுமுறை நாள். ஜிபு மகனுடன் ஐக்கியமாகி இருந்தவன், திடீரென " லயா லயா " என சத்தமாக கத்தி அழைத்தான்.அதில் சமையலை விட்டு விட்டு வந்து நின்றவளுக்கு ஃபர்வீன் தவழும் காட்சி கண்ணில் பட்டது. தாயாய் பூரித்து போனாள். மகனின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கொண்டாடி தீர்த்தனர் தம்பதியினர். உடம்பு பிரட்டியது, அம்மா என்று அழைத்தது என் வரிசை நீண்டு கொண்டே போகும்.​


இவ்வாறு குழந்தை , தொழில் என எல்லாவற்றாலும் மனதால் நெருங்கியவர்கள் உடலால் நெருங்க முயலவில்லை. அவளுக்கு அது உறுத்தினாலும் அவனை கேட்க முன் வரவில்லை. என்னதான் நன்றாக போனாலும் ஒரு பெண்ணாக கணவனே ஆனாலும் இயல்பான கூச்சம் தடுத்தது. எல்லாவற்றுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் நாளும் வந்தது. அன்று வழமை போல் அவளை வீட்டில் விட்டவன் சாப்பிட்டு விட்டு அலுவலகம் சென்று விட்டான். மாலை அவன் வரும் முன்பு குளித்து விட்டு வரலாம் என நினைத்தவள் குழந்தையை பாட்டியிடம் கொடுத்து விட்டு வந்து குளிக்க சென்றவள் குளித்து விட்டு ஒரு துண்டை சுற்றி கொண்டு அறைக்குள் வந்தவள் கதவு திறக்கும் ஓசையில் " என்ன பாட்டி பசியில் அழுகிறானா? இதோ இரண்டு நிமிடம்" என சொன்னவள் தன் தலையை துவட்டினாள். அப்போது தான் அறையின் அமைதி அவளுக்கு எதையோ உணர்த்த திரும்பி பாரத்தவளின் நாக்கு உலர்ந்தது. அவளின் கணவன் தனது உடல் மேல் கண்களை மேயவிட்டபடி தாபம் பொங்க அவளை பார்த்த வண்ணம் இருந்தான்.​


இன்று பெரிதாக வேலை இல்லாததால் வீட்டுக்கு சென்று மகனுடன் நேரத்தை கழிக்கலாம் என்று வந்தவன் மனைவியின் கோலத்தில் தாபம் பொங்க அவளை வெறித்தான். குழந்தை பிறந்ததில் உடல் மெருகேறி அங்கமெல்லாம் தங்கமென மின்ன நின்றவளின் அழகில் உடல் சூடானவன் அவளை நோக்கி அடி எடுத்து வைத்து வந்தவன் அவளை வாரி சுருட்டி தனக்குள் புதையுமாறு அணைத்து கொண்டவன் செயலில் மிரண்டவளை கண்டவன் , அவளை விட்டு விலகி போக எத்தனித்தவனின் கையை பிடித்து கேள்வியாக பார்த்தவளுக்கு " என் வேகம் உன்னால் தாங்க முடியாது என்றதால் மட்டுமே உன்னை விட்டு தள்ளி இருந்தேன். ஆனால் இன்று உன்னை இப்படி பாரத்தேனோ இதற்கு மேல் என்னால் என்னை கட்டுப்படுத்த முடியாது. அதனால் இன்று இரவு நான் அலுவலகத்தில் தங்கி கொள்கிறேன் என செல்ல போனவனை தன் வெட்கம் திறந்து கட்டி அணைத்து " உங்களை தாங்கும் அளவுக்கு என் உடம்பில் வலு இருக்கிறது" என்றவளின் பேச்சில் அவள் சம்மதத்தை அறிந்தவன் மேலும் தயங்க இதற்கு மேல் உங்கள் இஷ்டம் என விலக போன்றவை இழுத்து சூறாவளியாக சுழற்றி அடித்தான். அதில் மிரண்டாலும் கணவன் மேல் உள்ள நம்பிக்கையில் தன்னை ஒப்பு கொடுத்து விட்டு அமைதியாக இருந்தாள்.​


கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்திற்கு பிறகான கூடல் இருவருக்கும் தித்தித்தது. அங்கங்கே வலித்த போதும் மனது உல்லாச வானில் பறந்தது. கூடல் முடிந்து மன்னவன் மார்பில் சாய்ந்திருந்தவள் மகனின் நினைவு வர அவசரமாக எழுந்தாள். அதில் " என்னை விட உனக்கு உன் மகன்தான் முக்கியம். அவனுக்காக என்னை பிரிந்தாய்,மருத்துவ மனையில் கண்விழித்து முதலில் தேடியது உன் மகனை, இப்போதும் மகனா?" என போலியாக நடித்தவனை கண்டு " நீங்கள் மட்டும் என்னவாம் இப்போதெல்லாம் என்னை கண்டு கொள்ளாமல் உங்கள் மகனை தான் கொஞ்சுகிறீர்கள்" என குற்றப்பத்திரிகை வாசித்தவளின் காதில் ஏதோ சொல்ல அவனை தள்ளிவிட்டு விட்டு குளியலறைக்குள் ஓடினாள். அவனின் சிரிப்பு அவளை தொடர்ந்தது.இவ்வாறு அவர்கள் வாழ்வு குழப்பம் இல்லாது சென்றது.​




மூன்று மாதங்களின் பின்பு​

கவிலயா முறுகண்டி பிள்ளையார் கோவிலில் பொங்கல் வைத்து கொண்டிருந்தாள். அவள் கூட அவள் அம்மா சொந்த பந்தங்கள் எல்லோரும் நின்றிருந்தனர். மனது இலேசாக பறப்பது போல உணர்வு. இதுக்கெல்லாம் காரணமானவனை கண்கள் தேடிற்று. கொஞ்சம் தள்ளி தனது தம்பி மற்றும் மகனுடனும் நின்ற கணவனை பார்த்தவள் நினைவு பின்னோக்கி சென்றது.​


இரு மாதங்களுக்கு முன்பு ஆஃப்ஷனா - சாஹீஃப திருமணம் வெகுவிமரிசையாக நடைபெற்றது. அதில் இரு வீட்டாரும் இணைந்து மகிழ்ச்சியான சூழல் உருவானது. அதை பார்த்தவனுக்கு தன் தாயின் நினைவு.தன் திருமணத்தின்போது தன் பக்கம் இருந்து யாருமே இல்லை என நினைத்ததில் முகம் கசங்கியது. அது அவளை கழுகு போல தொடர்ந்த கணவனின் பார்வைக்கு தப்பாமல் பட்டது. அதன் விளைவு அலுவலக வேலையை ஓரளவுக்கு முடித்து விட்டு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு இலங்கை போக வேண்டும். தேவையானவற்றை எடுத்து வைக்க சொன்னவன் ஏன் என்று சொல்லவில்லை. ஏதோ தொழில் விஷயம் என நினைத்தவள் தான் எதற்கு என்று யோசித்தாலும் அவனை விட்டுப் பிரிந்து இருக்க முடியாத காரணத்தினாலும் குமாரி அம்மாவை பார்க்கும் ஆவலிலும் கிளம்பினாள்.​


அவள் நினைத்தது போல குமாரி அம்மா வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவன், அவளை விட்டு விட்டு தொழில் விசயமாக காலை போயிற்று இரவுதான் வந்து சேர்ந்தான். இவளுக்கு குமாரி அம்மாவுடன் பொழுது நன்றாகவே போனது. இரண்டாம் நாள் வேறொரு இடம் போக வேண்டும் என அழைத்து வந்தது அவளின் வீடு. மகளை கண்டதும் முதலில் மகிழ்ந்த வீரம்மாள் பிறகு அவள் இரண்டு கன்னத்திலும் அறைந்தார். ஜிபு தடுக்க வரும் முன் நடந்தேறி விட்டது. அதில் அவளுக்கு ஆதரவாக முன்னே வந்தவன், அடித்த தாயே தாவி அணைத்ததும் அப்படியே நின்றான். அவனை கண்ட காரத்திகேயனா வாருங்கள் அத்தான் என அழைத்து அமர வைத்தான். அதில் இருவரும் விலகி வீரம்மாள் சங்கடமாக புன்னகைத்தார்.​


" மன்னிச்சிடுங்கோ தம்பி,இவள் போய்விட்டாள் என்று கோபம் இருந்தாலும் என்ன மாதிரி சூழ்நிலையில் இருக்கிறாள் என்ற பரிதவிப்பு தான் அதிகம் என்றவர் , மகனின் கணவனாக அவனை நன்கு கவனித்தார்." அம்மா நானும் உங்களுக்கு கதிர் போல தான். எனக்காக ஸ்பெஷல் கவனிப்பு வேண்டாம்." என மறுத்தும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. மகளின் நல்வாழ்க்கைக்கு காரணமானவன் ஆயிற்றே.​

பின்பு பேரகுழந்தைக்கு சாப்பாடு ஊட்டுதல் விளையாட்டு என வீரம்மாளும் கதிரும் ஃபர்வீனை கீழ் விடவில்லை. அதன் பின்னர் உறவினர்கள் வந்து அவர்களை பார்த்து விட்டு சென்றனர்.​


இவ்வாறு செல்கையில் வீரம்மாள் அவள் கையால் பொங்கி படையல் போட வேண்டும் என பிடிவாதம் பிடிக்க கணவனிடம் வந்தவள் அவன் சம்மதம் தெரிவித்த பின் இதோ பொங்கலும் வைத்து முடித்திருந்தாள். பூஜையின் போது கணவனருகே நின்று இந்த வாழ்க்கை தந்ததற்கு பிள்ளையாருக்கு மனதார நன்றி சொன்னவள், படையல் இட்டு முடித்தவள் கணவனை பார்த்து புன்னகைத்தாள். அவளை அருகே அழைத்து இப்போது சந்தோஷமா என கேட்டதற்கு ஆனந்தமாக தலையாட்டியவள் " நீங்கள் இவ்வளவு தூரம் வருவீர்கள் என்று நினைக்கவில்லை " என்றவளுக்கு, " நான் தூரத்தில் நாணல் போல். அருகில் நெருங்கினாள் தானே எவ்வளவு தூரம் வளைகிறேன் என்று தெரியும் " என அவள் தோளில் கை போட்டு ஒரு கையில் மகனை ஏந்தி நிற்பது பார்ப்பதற்கு அழியா சித்திரம் போல அழகாக இருந்தது. முறுகண்டி பிள்ளையார் அருளால் இவர்கள் வாழ்வு மென்மேலும் மேன்மை அடையும்.​





சுபம்​

 
Last edited:
Status
Not open for further replies.
Top