எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

இடம்பகனின் இதி : கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-22

Moderator
Teaser : 1
கதை மாதர்களின் அறிமுகம்
நாயகன்: இன்ஷித்(35), இன்பன்(37)
நாயகி: இலஞ்சிதா(34)
குழந்தைகள் : இரினா(14)
இதிகா(11)
இன்பன்
வாழும் போது வரா காதல்,
நீ என்னை பிரிந்து கதறும் நொடியில் வந்ததோ;
உன்னை தூக்கிய போது வரா நேசம்,
நீ என் மீது தீ மூட்டிய போது சிந்திய ஒற்றை துளியில் துளிர்த்ததோ;
உன்னை கொஞ்சி தீர்த்த போது வரா மாற்றம்,
நீ நான் இன்றி தவிக்கும் போது வந்ததோ;
என்னை படைத்த இறைவனே, இந்த காதல்,நேசம்,மாற்றம் அனைத்தும் நான் செய்த பாவத்தின் சாபமா அல்லது பிரயிச்சித்தமா
 

NNK-22

Moderator
Teaser 2

இரினா

தந்தையின் பிம்பம்.
குணத்தில் மட்டுமல்ல உருவத்திலும்.
அந்த ஒற்றை காரணம் போதுமானதாக இருந்தது அவளை பெற்றவனுக்கு அவளை வெறுபதற்கு.

இதிகா

தாயின் பிம்பம்
அவளை பெற்றவனின் முழுஅன்பிற்கு பாத்திரம்மானவள்.
ஆனாலும் அவளின் அன்பு கூட அவனை மாற்றவில்லை.

இலஞ்சிதா

திருமணம் என்ற பந்தத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்டவள்.
அழகு என்பதை வெறுப்பவள்
தன் குழந்தைகளுக்கு வாழ்பவள்
 

NNK-22

Moderator
Teaser 3
இன்ஷித்

சிங்கள தமிழன்.
தந்தையின் செயலால் திருமணத்தில் பற்று இல்லாதவன்.

இன்பனின் நிழலானவன்.

இலஞ்சிதாவின் நம்பிக்கையை சம்பாரித்த ஒரே ஆடவன்.

இரினாவின் மனம் என இரும்பு கோட்டையை தகர்க்க வந்த சரவெடி அவன்.

இதிகா என்னும் பூ குவியலால் இரும்பு மனம் கொண்ட அவனின் இதயத்தில் கூட காதல் நேசம் பாசம் என்னும் பயிர்கள் விதைக்கப் பட்டதோ...
 
Last edited:

Advi

Well-known member
ஒரே "இ" வரா பேரா இருக்கு....

இன்ஷித் - இர்ஷித் ரெண்டும் வேற வேற நபர்களா ரைட்டர்🤔🤔🤔🤔🤔
 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் ஒன்று

அந்த வீடே அமைதி கோலம் போன்று இருந்தது.” இன்பா வா போகலாம்”, என்றார் சர்வ அலங்காரத்துடன் இருந்த ஆள். “ யார் நீங்கள்”, என்றான் இன்பா (37) அந்த வீட்டின் தலைமகன். “ உன்னை உன் இருப்பிடத்தில் சேர்க்க அழைத்துச் செல்ல வந்துள்ளேன்”, என்றார் அவர் .

“நான் இன்னும் எதுவும் செய்யவில்லையே”, என்றான் இன்பா கவலையான முகத்தோடு. “ உனது வாழ்வு இவ்வுலகில் முடித்து விட்டது, அதனால் நான் உன்னை எமலோகம் செல்ல, ஏற்கனவே மூன்று நாட்கள் தாமதமாக தான் வந்துள்ளேன்”, என்றார் அவர் .

“ஆமாம் ஏன் அப்படி”, என்றான் அவன். “ அது உன் ஆயுட்காலம் நாங்கள் குறித்து வைத்திருந்ததை விட மிகவும் வேகமாக முடிந்து விட்டது ,அதனால் தான்”, என்றார் தூதர் . “ஏன் அப்படி முடிந்தது”, என்றான் இன்பா கேள்வி கேட்டான், “ அது பிறக்கும்போதே உன் இறப்பிற்க்கான தேதியையும் உன் முற்பிறவியின் பாவ புண்ணியத்தை வைத்து தீர்மானித்து விடுவோம். ஆனால் நீயோ இந்த பிறவியில் உனக்கென ஒதுக்கி இருந்த ஒரு கடமையையும் செய்யவும் இல்லை. அது போக பிறரையும் செய்ய விடாமல் ஒரு தடுப்புச் சுவரை போல இருக்கிறாய். இதற்கு மேலும் உன்னை விட்டு வைத்தால் நீ அவர்களையும் வாழ விடமாட்டாய் “,என்றார் தூதன்.

“ ஆனால் என் மனைவி குழந்தைகளுக்கு நான் எதுவும் செய்யவில்லையே”, என்றான் திரும்பவும் அதே கவலையான முகத்தோடு , “இருந்த போது நீ இப்படி எல்லாம் கவலைப்பட்டதாக தெரியவில்லையே”, என்றார் தூதன், “ ஆமாம் நான் என் தாய் தகப்பனை நம்பினேன், சித்தப்பா சித்தி அவருடைய பிள்ளைகள் யாவரையும் நம்பினேன்”, என்றான் பதிலாக, “ இப்போதும் அதே நம்பிக்கையோடு வர வேண்டியதுதானே”, என்றார் தூதர் எள்ளலாக , “இல்லை நீங்கள் வர தாமதித்திருந்த மூன்று நாளில் அவர்கள் அனைவரின் சுகரூபமும் எனக்கு தெரிந்து விட்டது ,ஆனால் நான் பேசினால் என் குழந்தைகளுக்கும் என் மனைவிக்கும் கேட்கவில்லை”, என்றான் முதன்முறையாக உண்மையான பரிதவிப்போடு.

“அது நீ ஒரு ஆத்மா நீ பேசுவது யாருக்கும் கேட்காது”, என்றார் தூதன் பதிலாக, “ ஆமாம் மூன்று நாளாக நானும் எவ்வளவோ போராடிப் பார்க்கிறேன், ஆனால் ஒன்றும் உதவவில்லை”, என்றான் கவலையாக, “நீ செய்த செயலின் பலன் அதை அவர்கள் அனுபவிக்க வேண்டும்”, என்றார் அவர். “ அவர்கள் எந்த தவறும் செய்யவில்லையே”, என்றான் உண்மையான நேசத்தோடு.

“ பெற்றவரின் பாவம் பிள்ளைகள் தலையில் .கணவனின் செயல்களில் மனைவிக்கு பங்கு உண்டு. நீ விதைத்த விதையை அவர்கள் தான் அறுவடை செய்ய வேண்டும்”, என்றார் விளக்கமாக. “ நான் அறுவடை செய்து கொள்கிறேன். அதை நான் சரி செய்வதற்கு எனக்கு கொஞ்சம் அவகாசம் கிடைக்குமா”, என்றான் கெஞ்சலாக .

“உன்னால் அவர்களை நெருங்க முடியாது. எப்படியும் நீ செய்த பாவங்களுக்கு தண்டனையை அனுபவிக்க தான் போகிறாய்”, என்றார் . “ அனுபவித்துக் கொள்கிறேன் .எனக்கு ஒரு மூன்று மாத காலம் அவகாசம் கொடுங்கள். என்னால் முடிந்ததை செய்து விட்டு வருகிறேன்”, என்றான் கோரிக்கையாக , “இதுவரை யாருமே என்னிடம் இப்படி கேட்டதில்லை. அதனால் மூன்று மாதம் அல்ல ஒரு இரண்டு மாதம் தருகிறேன் ஆனால் கவனமாக இரு”, என்றவர் அங்கே இருந்து விடை பெற்றார்.

இன்பா இடிந்து போய் அங்கே தன் வீட்டு தோட்டத்தில் போடப்பட்டிருந்த ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்தான். இந்த வீடு வாங்கி சரியாக ஒரு வருடம் தான் ஆகியிருந்தது. தங்கள் பங்கு பணத்தில் வாங்கியது .ஆமாம் இன்பனின் அப்பாவுக்கு ஆறு சகோதரர் மற்றும் இரண்டு சகோதரிகள். அனைவரும் ஒரே வீட்டில் தான் இருந்தனர்.

இலஞ்சிதா (34) இன்பனுடன் திருமணம் ஆகி 15 வருடங்கள் ஆகிவிட்டது ..ஆனால் சிறுவயதிலேயே திருமணமாகிவிட்டதால் ஏனோ இருவருக்கும் சரிவர புரிதல் அமையவில்லை. கூட்டுக் குடும்பம் வேறு அதற்கு மிகவும் தடையாக இருந்தது. இன்பா தான் மூத்தவன் ஆண்களில் .ஆதலால் ரொம்ப அம்மாக்களின் பிள்ளை. அதற்குப்பின் ஐந்து பெண் பிள்ளைகள் தான். அந்தக் குடும்பத்தில் இவனுக்கும் அவனின் அடுத்த தம்பிக்கும் கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருட வித்தியாசம். அதுதான் இலஞ்சிதா ஒற்றை மருமகள் ஆகிப்போனால் .அடுத்த கொழுந்தனுக்கு திருமணம் செய்ய எட்டு வருடங்கள் ஆகினர்.

ஒற்றை மருமகளான இலஞ்சிதாவுக்கு ஏழு மாமனார் மாமியார். இதில் ஆறு நாத்தினாரு வேறு. ஆறாவது நாத்தினார் தன்சி (5) பள்ளியில் ஒன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள் இவள் திருமணமாகி வரும் போது . சரியாக தன்சி இரண்டாம் வகுப்பு முடிக்கும் போது இரினா (14) இன்பனுக்கு பிறந்து விட்டாள். இலஞ்சிதா தவிர வேறு யாரு அவளை தூக்கினாலும் தன்சிக்கு பிடிக்காது. அவள் மட்டுமே இளவரசியாக இருந்த வீட்டில் இரினவை அடுத்த தலைமுறை யின் முதல் இளவரசியாக கொண்டாடுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை .இரினாவுக் கூறிய தந்தை பாசத்தை தன்சி மேல் இன்பா வைத்திருந்த தங்கை பாசம் மூடியது .

ஆனால் அன்று அவன் யாரை தங்கை என்று தலைக்கு மேல் வைத்து ஆடினானோ யாருக்காக தன்மகளை தள்ளி வைத்தானோ அவள் தனக்கு முக்கியமான தேர்வு இருக்கிறது, என்று கூறி அவன் உடம்புக்கு முடியாமல் போன ,அந்த கடைசி ஆறு மாதத்தில் ஒரு தினம் கூட வந்து அவனை பார்க்கவில்லை. அது கூட அவனுக்கு அந்த நேரம் தவறாக தெரியவில்லை ,இவன் இறந்த தினம் அன்று அதை அவனின் கடைசி சித்தப்பா சண்முகம் தொலைபேசி வாயில் தன்மகள் தன்சியிடம் சொல்லியபோது சிறு கவலை கூட இல்லாமல் எனக்கு இங்கே கல்லூரியில் கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டம் இருக்கிறது என்று கூறி மறுப்பு சொல்ல அதற்கு அவரும் சரி என்று வைத்த போதுதான் அவன் இதுவரை கட்டி வைத்திருந்த அழகிய கண்ணாடி மாளிகையில் முதல் கல்பட்டு சிறு விரிசல் ஏற்பட்டது.

அதன் பின் இன்பா ஒரு ஆத்மாவாக அவனின் உடலை சுற்றி அரங்கேறிய ஒவ்வொரு காட்சியிலும் அவனின் கட்டிய அழகிய கண்ணாடி மாளிகை இடிந்து விழுந்தது. உண்மையான நேசத்தின் மீதியைக் கண்டான். யாரை தன் தம்பி தங்கைகள் சித்தி சித்தப்பா அம்மா அப்பா என்று நம்பி தன் மீது உயிரே வைத்து தன் பழக்க வழக்கங்களை மாற்ற சொல்லி நிம்மதியாக வாழலாம் என்று தன்னிடம் மன்றாடிய மனைவியான இலஞ்சித்தாவின்(34) உண்மையான நேசம் கண்ணில் பட்டது. தங்கைக்காக தன்னிடம் பாசம் தேடி வந்த தன் குழந்தையான இரினா(14) தன் உடலுக்கு தீமூட்டிய போது விட்ட ஒரு துளி கண்ணீர் அவளின் பாசத்தில் அளவை அவனுக்கு பறைசாற்றியது. அதில் அவனின் ஆத்ம மேலும் பதறியது .

இது அனைத்தும் போக அவனுக்கு உயிருக்கு உயிரான இரண்டாவது மகள் இதிகா (11) பிறந்தபோது தன்சி வளர்ந்து விட்டதால் இதிகாவிற்கு தந்தை பாசம் கிட்டியது .ஆனால் இன்பாவின் பழக்க வழக்கங்களை மட்டும் மாறவில்லை.குடி குடியை கெடுக்கும் என்ற பழமொழி இன்பாவிற்கு உண்மையானது. அவனின் கல்லீரல் முற்றிலும் செயல் இழந்தது. ஆதலால் இதயம் தன் வேலையை நிப்பாட்ட அவன் உயிர் பிரிந்தது. இன்று இளைப்பாறல் கிடைக்காமல் அவனின் ஆத்மா அந்த வீட்டை சுற்றி வந்தது.

இது யாதும் அறியாமல் இதிகாவோ அவன் போன அந்த நிமிடத்தில் இருந்து பித்து பிடித்தது போல் அமர்ந்திருக்கிறாள். அவர்கள் மூன்று பேரை தவிர வேறு யாரும் அவனுக்கு பெருசாக வருந்தவில்லை. அவன் செய்த செயல் அவனை நாசம் செய்து விட்டது என்று தான் கூறினார்கள். ஆனால் அவனால் உண்மையான நாசம் செய்யப்பட்டவர்கள் மட்டும் அவனை நினைத்து வருந்தி போய் அமர்ந்திருக்கிறார்கள் .

திடீரென்று வீட்டுக்குள் சலசலப்பாக இருக்க இன்பா அங்கே சென்றாள். இலஞ்சாலிதாவின் தாய் மாமா மூன்று பேரும் அவளின் அன்னையோடு நடுக்கூடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களை சுற்றி இவனின் அப்பா, அம்மா, சித்தப்பா, சித்தி ,அக்கா, தங்கைகள், தம்பிகள் அவர்களின் கணவன்மார்கள் மற்றும் மனைவிமார்கள் இருந்தார்கள் .ஒரு ஓரத்தில் இலஞ்சிதா மழையில் நனைந்த கோழிக்குஞ்சு போல் நடுங்கி தன் இருக்கையால் இரினா மற்றும் இதிகாவை அனைத்து கண்கள் கலங்க நின்று கொண்டிருந்தால். முதன்முறையாக அவர்களின் கலங்கிய தோற்றம் அவனை கனக்கச் செய்தது.

தொடரும்
 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் 2



அவளை ஆதரவாக அனைத்து நான் இருக்கிறேன் என்று சொல்ல மனம் தவித்தது. ஆனால் அவனால் முடியவில்லை, இந்த இரண்டு மாதம் தன் வாழ்வில் செய்த தவறுக்கு வரும் வலியை தண்டனையாக ஏற்றான். என்ன செய்வது என்று அவன் அவனுக்குள் புலம்பித் தவிக்கையில் இலஞ்சிதாவின் முதல் மாமா ஜெகன் பேச ஆரம்பித்தார்.

நாங்கள் எதையும் பேசி சண்டையிட விரும்பவில்லை என் மருமகளையும் பேத்திகளையும் நான் அழைத்துச் செல்கிறேன் என்றார் கராறாக . “

அது எப்படி நியாயமாகும்”, என்றால் இன்பாவின் கடைசி அத்தை ஜெயம். கொஞ்சம் இந்த வீட்டில் வேறுபட்டவள். அவரின் கணவர் மனோகரும் , “அது குழந்தைகள் வளர்ந்து விட்டார்கள். இந்த வீட்டின் வாரிசு”, என்றார் கறாராக , “அதை நீங்கள் மட்டும் தான் சொல்றீங்க”, என்றார் ஜெகன் கவலையாக. “ இந்த மூன்று நாளும் நாங்களும் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். இங்கு நடப்பன யாவும் அவளை நன்றாக வைத்துக்கொள்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கையை எங்களுக்கு கொடுக்கவில்லை”, என்றார் சோர்வாக.

“ அவள் சம்பாதிக்கிறாள் அவள் தந்தை அவளுக்காக எழுதி வைத்த வீடு இருக்கிறது. யார் அவளை பார்த்துக் கொள்ளாவிட்டாலும் அது போதும் அவளுக்கு”, என்றார் அவரை தொடர்ந்து நிதர்சனத்தை. இவர் கூறிய எதற்குமே தன்னை பெற்றவர்கள் ஒன்றும் கூறாமல் இருந்தது இன்பாவை பாதிக்கவில்லை அவனுக்குத்தான் நேற்று இரவே தெரியும் அல்லவா, அதை கேட்ட பின்பு தானே அவனுக்கு முழு கண் திறப்பு.

நேற்று இரவு ஒரு மணி இருக்கும். இன்பாவுக்கு உடன் பிறந்த இரண்டு அக்காகள். அதில் மூத்தவள் இனிதாவுக்கு 42 திருமணமானவள் தான் .ஆனால் பாவம் வாய் பேச வராது காது கேட்காது மனநிலையும் சற்று சரியில்லை. அதை காரணமாக வைத்து சம்பாதிக்க நினைத்த கணவன், இவர்கள் பணத்தை தர மறுத்ததால் விட்டு சென்று விட்டான். இரண்டாம் இலக்கியா திருமணமாகி 22 வருடம் ஆகிறது. அவள் கணவன் கண்ணன் 50 மதுரை செல்லூர் ரோட்டில் மாவு மில் வைத்துள்ளார் . இன்பாவுக்கு அவரை ரொம்ப பிடிக்கும் .

அனைவரும் அசந்து உறங்கிய பின்பு வீட்டு மொட்டை மாடியில் சத்தம் வர இன்பா என்னவென்று பார்க்க அங்கே சென்றான். “ என்ன அத்தை முடிவு எடுத்திருக்கிறீர்கள்”, என்றார் கண்ணன் கேள்வியாக, அவனின் தாயார் மீனாவை நோக்கி, கேள்வி மாமியாரிடம் இருந்தாலும் பார்வை என்னவோ மாமனார் பாலு 73 இடம் இருந்தது. தன் மகனை பறிகொடுத்தவர் மேலும் இவரின் கேள்வியில் தள்ளாட, “ குழந்தைகள் என் வாரிசு”, என்றார் பரிதவிப்புடன், அதில் உண்மையான நேசம் தெரிந்தது.

“ அப்போ எங்களுக்கு வாரிசு இல்லை என்று சொல்கிறீர்களா, நன்றாக நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு குறை இல்லை இப்போ நினைத்தாலும் என்னால் ஒரு குழந்தைக்கு தகப்பனாக ஆக முடியும். உங்கள் மகளுக்குத்தான்”,என்று சுடுதண்ணீரை இறைப்பது போல் வார்த்தையில் அமிலத்தை கொட்டி கூற, அதில் இன்பாவின் தமக்கையும் பெற்றவர்களும் வேதனை அடைய, “ என்னங்க, மாப்பிள்ளை சொல்லவரதை கேட்டு முடிவு பண்ணுங்கள்”, என்றார் மீனா ,எங்கே தன் மகனை பறிகொடுத்த நிலையில் தன் மகளின் வாழ்க்கையும் கேள்விக்குறியாகிவிடமோ என்று பயந்து ,ஆனால் அங்கே அனைத்தையும் இழந்து வேதனையில் இருக்கும் தன் மருமகளையும் பேத்தியும் மறந்து போனார் .

“ இன்பா இருக்கும்போதே அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்தினர் மீதும் எந்த ஒரு ஈடுபாடு இருந்தது கிடையாது ,அதற்கு உண்மையான காரணம் ஒருவேளை இலஞ்சித்தாவின் நடவடிக்கை”, என்று கண்ணன் முடிக்கவில்லை, “ போதும் மாப்பிள்ளை இலஞ்சித்தாவையும், குழந்தைகளையும் அவள் தாய் வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுகிறேன், ஆனால் ஒன்று என் சொத்தில் என் மகனின் பங்கு அவன் பெற்ற செல்வங்களுக்கு .அதை அவர்கள் தலையெடுக்கும் போது சேர்த்து விடுவேன்”, என்று பாலு கூறிவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்று விட்டார்.

இன்பாவின் மனம் கண்ணன் வார்த்தையில் அதிர்ந்தது. தன் மனதில் என்னவெல்லாம் சொல்லி வாழ விடாமல் செய்தது ,அவன் மன கண்ணில் வந்து போனது. இலஞ்சிதாவிற்கு கண்ணனை பிடிக்காதுதான். ஆனால் ஒரு முறை கூட அவனை மரியாதை குறைவின்றி நடத்தியது கிடையாது. இன்றைய மனம் இளஞ்சிதாவின் செயல்களுக்கு 1000 நற்சான்று தந்தது.

“ மாப்பிள்ளை நீங்கள் தான் எங்களுக்கு ஒரே ஆதரவு”, என்று அவரின் தாயார் கண் கலங்க, “ என்ன செய்வது அத்தை நான் சொல்வது செய்வது உங்களுக்கு கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் அனைத்தும் இன்பாவின் குழந்தையை எதிர்காலத்திற்கு தான். இப்போது இலஞ்சிதா பார்த்துக் கொள்ளட்டும் பின்பு நம் வாரிசு தானே. நல்லது கெட்டதை நாம் பார்த்துக் கொள்ளலாம். இப்போதே அனைத்தையும் கொடுத்து விட்டால் ,பின்னாடி நமக்கு முக்கியத்துவம் இருக்காது”, என்றான் கண்ணன் தேன் தடவி, அதைக் கேட்டவர் மகள்களை அழைத்து கீழே சென்று விட்டார். அவர் சென்றவுடன் அவனின் முகமே மாறியது. “ இலஞ்சிதா ஒரு குழந்தை பெற்று எனக்கு கொடுக்க சொன்னதை செய்தாயா, இல்லையே அப்படி நீ செய்திருந்தால், இன்று உன் பிள்ளைகள் நலமோடு வாழ வைத்திருப்பேன்”, என்றான் பற்களை கடித்துக்கொண்டு.

ஆம் அவர்களுக்கு குழந்தை இல்லாததால் இரண்டாவதாக பிறந்த பெண் குழந்தையான இதிகாவை இலக்கியா தத்தெடுத்து வளர்ப்பதற்கு கேட்க இலஞ்சிதாவின் விருப்பத்தை கூட கேட்காமல் மறுத்தது இன்பா தான். தன் தாய் அவனிடம் இன்னும் ஒரு குழந்தை பெற்றாவது தன் அக்காவிடம் கொடுக்க சொன்னதற்கு இவன்தான் மறுத்தான் .அது சரிவராது என்றும் மேலும், “ அம்மா அவளை நிறைய ஆதரவற்ற குழந்தைகள் இருக்கிறது, அதில் ஒரு நல்ல குழந்தையை நாமே பார்த்து அவளுக்கு தத்து எடுத்துக் கொடுப்போம் .இல்லை என்றால் கண்ணன் மச்சானுக்கு தான் மூன்று தம்பிகள் இருக்கிறார்களே பின் என்ன அவர்களின் குழந்தைகள் அனைத்துமே இவர்களின் வாரிசு தானே. நானே எப்படிமா என் குழந்தைக்கு தாய் மாமன் ஆவது”, என்று கூறி மறுத்துவிட்டான்.

இலஞ்சிதா கூட மூன்றாவது என்று ஆரம்பிக்க இவன்தான் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டான். ஆனால் இன்று அதுவே ஒரு காரணமாக வரும் என்று அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அது போக மனதில் இவ்வளவு நஞ்சை வைத்து அல்லவா இவர் இப்படி சாதரனமாக இருந்துள்ளார் என்று நினைக்கும் போது அவனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

“ பார்த்தீர்களா உங்களை தவிர வேறு யாரும் வாயை திறக்கவில்லை”, என்றார் ஜெகன் ஆதங்கத்தோடு .அவர் பேசும்போது யாரோ கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வரும் அரவம் கேட்க அனைவரும் பார்வையும் அங்கே திரும்பியது.

ஆறு ஆறரை அடி நெடுநெடு என வளர்ந்த, அங்கே இருக்கும் அனைவரையும் சிறிதாக்கும் அளவிற்கு இருந்த திராவிடம் நிறம் கொண்ட கருகரு என சுருள் முடிகொண்டு அழகாக சீர்படுத்தப்பட்டிருந்த தாடி மீசை உடன் வந்தான் இன்பனின் உயிர் தோழன் இன்ஷித்(35) சிங்களத்து தமிழன். ஆதி முதல் அங்கம் வரை இன்பன் உடன் இருந்தவன். அவன் தன் பிழைப்பிற்காக ஒரு பத்து வருடம் ஈரான் சென்று வந்தான். அந்த தருணத்தில் தான் இன்பாவின் நடவடிக்கை மாறியது. கூட சகவாசம் கெடுதலான பழக்கவழக்கங்களில் சிக்கினான். இந்த கடைசி ஐந்து வருடம் இன்ஷித்தின் பங்கு ரொம்ப பெரியது .முடிந்த அளவு சீர் கட்டு இருந்த இன்பாவின் வாழ்க்கையை ஓரளவு சீர்படுத்தினான். ஆனால் என்ன முயன்றும் அவர்கள் வீட்டின் சூழ்நிலைகளையிம் நபர்களின் மேல் இன்பாவிற்கு இருந்த கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையை மாற்ற முடியவில்லை.

தனியே தொழிலை தொடங்க நினைத்தவனை இன்பா தான் தன் தொழில் பங்குதாரர்களாக இணைத்துக் கொண்டான். சிறிய அளவில் இருந்த பழமை வாய்ந்த தன் பாத்திரக்கடையை இன்ஷித்தினௌ முயற்ச்சியினால் ஒரு பெரிய ஸ்டோர் ஆக மாறியது. நஷ்டத்தில் சென்ற தொழிலை இப்போதுதான் லாபம் தரும் ஸ்தாபகரமாக மாற்றி இருந்தார்கள். பாலுவின் வயதின் மூப்பின் காரணமாக இன்ஷித்தின் வரவுக்கு பின்னால் தொழிலில் இருந்து முற்றிலும் விளங்கினார்.

அங்கே செய்வது அறியாது நின்று கொண்டிருந்த இன்ப முகத்தில் ஒரு தெளிவு. அவனுக்கு தெரியும் இன்ஷித் பொறுமையானவன் மட்டும் இல்லை பொறுப்பானவனும் கூட. இன்று இந்த பிரச்சனைக்கு எந்த முடிவு நல்லதோ அதை நிச்சயம் செயல்படுத்தி மற்றவர்களை அதற்கு தலையை அசைக்க வைத்து விடுவான். ஆனால் ஒன்று மட்டும் இவனுக்கு நெருடியது .அது யாதெனில் அவனுக்கு திருமணம் பந்தத்தில் பற்று கிடையாது. அவன் தந்தை அவர்கள் அம்மாவை விட்டு எந்த ஒரு காரணமும் இல்லாமல் இன்ஷித்தின் 15 வது வயதில் விலகிச் சென்றார். இவனுக்கு கவினேஷ் என்ற ஒரு தம்பியும் உண்டு அதன் பின் இவன் தன் படிப்பை பாதியில் நிறுத்திவிட்டு ஒரு மெக்கானிக் கடையில் வேலைக்கு சேர்ந்தான். இவன் தாய் யசோதை தையல் வேலை பார்த்தார். இவர்கள் வசிப்பது அகதிகல் முகாம் .ஆகவே மற்றதற்கு பிரச்சினை இல்லாமல் போக வாழ முடிந்தது. இப்போது நல்ல நிலையில் இருந்தாலும் இன்னும் அதை விட்டு வெளியே வரவில்லை. அவர்களை வளர்ப்பதற்கு அவர்கள் அம்மா பட்ட கஷ்டத்தை பார்த்து அவனுக்கு திருமண வாழ்வில் வெறுப்பு தட்டியது. அதனால் என்னவோ அவன் இன்பாவின் வெளி நடவடிக்கையில் சீர்திருத்தினானே தவிர இல்லற வாழ்க்கை பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.

“ வாப்பா இன்ஷித்”, என்றார் பாலு அங்கே கூடியிருந்தவர்கள் அனைவரும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு , “அப்பா கடை சாவி”, என்றான் வேறு எதுவும் கேட்காமல். அவன் எதையாவது கேட்டு வாக்குவாதத்தை ஆரம்பித்து நல்லபடியாக அவன் முடித்து வைத்து விடுவான் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த இன்பா நினைவில் ஒரு லாரி மண்ணை அள்ளிப் போட்டான் . இனிமேல் என்ன செய்வது என்று அவன் தவித்துக் கொண்டு இருக்கும் போது, “ இரு இன்ஷித் கொஞ்சம் முக்கியமான முடிவுகள் எடுக்க வேண்டியது இருக்கிறது”, என்றார் பாலு, அவனைப் போக விடாமல் செய்து . “நான் எதற்கு அப்பா அது குடும்பம் விஷயம் இதில் என்று”, அவன் தயங்க, சிங்களத்து தமிழன் என்றாலும் நாம் பேசும் விதமாக நன்றாகவே பேசுவான். “ அதான் அவனே தயங்குகிறான்”, என்று கண்ணன் பேச முடியல, பாலுவின் மூன்றாவது தம்பி வேலு அவர் தான் சற்று அதிகாரத்தோடு குடும்பத்தை ஒருங்கினைத்து நடத்துபவர், “ அண்ணன் சொல்வது போல் அவர் இருக்கட்டும் மாப்பிள்ளை, இன்பாவின் அனைத்திலும் உடன் இருந்தவன். இன்று இங்கு நடக்கப் போவதும் இன்பா வாழ்வில் முக்கியமான ஒன்று. அதனால் அவன் இருப்பது அவசியம்”, என்று முடித்தார்.

“ ஜெகன் அண்ணாச்சி என் தங்கை சொல்வது போல் குழந்தைகள் பெரிய பிள்ளைகள், அதுபோக இன்பா எங்கள் அண்ணனுக்கு ஒற்றை மகன்”, என்று அவரே தொடர, “ இப்போ கூட குழந்தைகள் உங்களின் வாரிசு என்று தானே கூறுகிறார்கள் தவிர, இலஞ்சிதாவை பற்றி”, என்றவர் கேட்க, “ அண்ணாச்சி நான் பேசி முடிக்கவில்லை, ஏன் இந்த அவசரம் .இந்த மூன்று நாளில் எது வேண்டும் என்றாலும் நடந்திருக்கலாம். யார் மீது தப்பு சரி என்று நான் விவாதிக்க வரவில்லை. பறிகொடுத்தவர் நாங்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீங்கள். இரண்டு பக்கமே இழப்புதான். அதனால் மேற்படியை பற்றி பேசுவோம். சற்று அமருங்கள்”, என்றார் மேலும் முடிவாக. இன்பாகவுக்கு இப்போதுதான் சற்று ஆறுதலாக இருந்தது.

தொடரும்
 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் 3

“அம்மாடி இலஞ்சிதா இங்கே வா நீ தான் அனைவருக்கும் மூத்த மருமகள். உனக்கு இந்த வீட்டின் பழக்க வழக்கங்கள் அனைத்தும் தெரியும். நீ இங்கே இருப்பது தான் முறை. ஆனால் இன்பாவின் நடவடிக்கையால் நாங்கள் உன்னை கட்டாயப்படுத்தும் தகுதியை இழந்து விட்டோம்”, என்று வேலு உண்மையான வருத்தத்தோடு பேசினார்.

“ சித்தப்பா இன்பா இருக்கும்போதே இலஞ்சிதாக்கும் அம்மாவுக்கும் சண்டை சச்சரவு வரும்”, என்று இலக்கியா அவளை வெளியேற்றும் விதமாக பேச ஆரம்பிக்க, “ ஏன் உனக்கும் மாப்பிள்ளையின் அம்மாவுக்கும் சண்டை வந்த போது நான் தானே பேசி முடித்து உன்னை அங்கு இருக்க சொன்னேன்” என்று வேலு வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக பேசி இலக்கியவை வாயை அடைத்துவிட்டார்.

“ இலஞ்சிதா உன் முடிவே இறுதியானது” ,என்று வேலு அவளை பேச தூண்டினார். “ என் மருமகள் முடிவைத்தான் நான் சொன்னேன் .எங்களை மீறி அவள் எதுவும் செய்ய மாட்டாள்”, என்று ஜெகன் முடிக்க, இன்பாவுக்கு ஐயோ என்று ஆனது .தன் மனைவியும் குழந்தையும் அவர்கள் உறுமையான இடத்தில் இருந்தால் அவர்களுக்கு மரியாதை என்று காலம் கடந்து அவர்கள் மரியாதையை பற்றி சிந்தித்து கவலைப்பட்டான்.



இவ்வளவு நடந்தும் எதுவும் பேசாமல் இருக்கும் தன் தாய் தந்தையரை வெறுத்தே போனான். இதற்குள் இலஞ்சிதாவின் அருகில் வந்த ஜெயம் , “சித்திக்கு உன் நினைப்பு நன்றாக தெரியும். நீ என் மேல் உண்மையான பாசமும் மரியாதையும் வைத்திருக்கிறாய் என்று தெரியும். அந்த உரிமையில் கேட்கிறேன், இன்று உனக்கு அவர்களோடு போவது சரி என்று இருக்கும். ஆனால் நாளை உன் பிள்ளைகளை கரையேற்றும் போது உன்னால் அங்கே இருந்து எதையும் உரிமையோடு செய்ய முடியாது. அவர்களுக்கும் உரிமையோடு வந்து போய் இருக்க முடியாது”, என்று அவர் அவளுக்கு நாளை நிதர்சனத்தை விளக்க, கண்ணன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்த மீனா, அதிலிருந்து வெறுப்பை புரிந்து கொண்டவர். “ வேலு தம்பி நீங்கள் இவ்வளவு சொல்லியும் அவள் மௌனமாகவே இருக்கிறாள் என்றால் அவள் மாமா சொன்னது சரிதானோ அவள் போகட்டும் குழந்தைகளோடு. நாம் காலம் வரும்போது செய்ய வேண்டியதை தர வேண்டியதையும் தந்து விடுவோம்”, என்றார்.

அதில் இலஞ்சிதா முகமும் பிள்ளைகள் முகமும் மேலும் கன்றிச் சிவந்தது. இந்த மூன்று நாளில் அவர்களுக்கு ஒன்று நன்றாக புரிந்து போனது, தாங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பாரமாகி விட்டோம் என்பதை மற்றும் பந்தை ஏத்தி உதைப்பது போல் தங்களை அனைவரும் பந்தாடுகிறார்கள் என்றும். அவர்களின் முகம் மாறுதலை கண்டு மேலும் இன்பா மனம் பதறி துடித்துப் போனான். கண்ணுக்கு எட்டிய பிறகு சூரிய நமஸ்காரம் செய்து பயன் என்ன.

இந்த உரையாடலை கேட்டுக் கொண்டிருந்த இன்ஷித், முதன் முறையாக இலஞ்சிதா மற்றும் குழந்தைகளை நிமிர்ந்து பார்த்தான் . ஆம் முதல் முறையாகத்தான். அவனுக்குத்தான் திருமண வாழ்வில் பற்றி இல்லையே. அதனால் இவர்களோடும் அவனுக்கு பழகும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. பார்த்த முதல் பார்வையிலேயே அங்கே இலஞ்சிதாவுக்கு பதில் அவள் அன்னையும் குழந்தைகளுக்கு பதில் இவனும் அவன் தம்பியும் தான் தெரிந்தனர். தந்தை பிரிந்து சென்றபோது நின்ற காட்சி தான் தெரிந்தது. அதில் அவனின் மனம் மெல்ல ஆட்டம் கண்டது .

இரண்டு ஆண் குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு அவனின் அம்மா பட்ட கஷ்டம் அவனுக்கு தெரியும். ஆனால் இங்கு இரண்டுமே பெண் குழந்தைகள் அதுவும் வயதுக்கு வந்த ஒன்று வயதுக்கு வராத ஒன்று. இலஞ்தாவுக்கு வேறு சிறிய வயது. கண்ணனை பற்றியும் இன்பாவின் தம்பிகளின் குணமும் பழக்கவழக்கங்களும் சரி கிடையாது என்று அதிர்ந்தவன், ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

“ என்ன பாலு அப்பா , இவர்கள் அங்கே போனால், நம் கடைக்கு வாங்கிய லோன் அனைத்தும் இலஞ்சிதா பெயரில் தானே, அது போக சில கணக்கு வழக்குகள் அவர்கள் பேரில்தானே இருக்கிறது. அது எல்லாவற்றையும் விட பெண் என்பவளுக்கு கணவன் வீடு தானே நிரந்தரம். நாளை இவர்கள் அங்கே சென்று விட்டால் நாம் பெண் கொடுத்த வீட்டில் ஒரு பிரச்சனையை என்றால் நாம் எப்படி நெஞ்சை நிமிர்த்தி பஞ்சையும் பேசுவது”, என்றான் அங்கே இருக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவளின் இருப்பின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைத்தான்.

“ இவை அனைத்தையும் விட குழந்தைகள் அவர்கள் மட்டும்தான் நம் சொத்து, கண்ணன் மச்சானின் உயிர் அல்லவா அவர்கள், இன்பா சொல்லி இருக்கிறான். நான் இல்லை என்றாலும் என் மச்சான் குழந்தைகளுக்கு தேவையானதை செய்து அவர்களைப் போற்றி பாதுகாத்துக் கொள்வார் என்று. நீங்கள் இப்படி பேசுவது அவரின் நல்மதிப்பை கீழே வீழ்த்துவது போல் ஆகும்”, என்ற கண்ணனை முன்னிலைப்படுத்தி பேசினான்.

அவனுக்குத் தெரியும் கண்ணனை இழுத்தால் தான் இதுக்கு ஒரு நல்ல தீர்வு வரும் என்று . “எந்த சட்டப் பிரச்சனை நாங்கள் விரும்பவில்லை”, என்றார் ஜெகன். “ எதையும் வாய் வார்த்தை போதாது சார்”,என்றான் இன்ஷித் முடிவாக .

அனைவரும் ஒருவர் மாற்றி ஒருவராக பேச ,மெல்ல தன்நிலைக்கு வந்து இலஞ்சிதா, “ மாமா நான் இங்கேயே இருக்கிறேன். பிள்ளைகளை படித்து முடிக்கட்டும் என் கடமைகளை முடித்து விட்டு வருகிறேன்”, என்றால் யாரையும் நிமிர்ந்து பார்க்காமல் .பதில் உரைத்து விட்டு மெல்ல தன் அறைக்கு தன் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டாள் . “அதான் அவங்களே சொல்லி விட்டார்கள் அல்லவா, அப்பா கடை சாவித் தாங்க நேரம் ஆகிறது”, என்று தன் வேலை முடிந்தது போல் , அந்த இடத்தை விட்டு சென்று விட்டான் இன்ஷித்.

“ அத்தை கூட்டு குடும்பம் என்றால் ஆயிரம் இருக்கும் நீங்கள் தான் அனுசரித்து அரவணைத்து செல்ல வேண்டும்”, என்றவனின் குரலில் அவனைக் கொன்றால் என்ன என்றுதான் இன்பாவிற்கு தோன்றியது .ஆமாம் நேற்று கண்ணன் பேசியது என்னை இப்ப எல்லாரும் முன்னிலையிலும் பேசுவது என்ன ,அப்போ இப்படித்தானே ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் நடித்திருப்பான், என்று இன்பாவிற்கு பற்றி கொண்டு வந்தது. அவனை பார்த்த மீனா பாலு, “ நீங்கள் சொன்னால் சரி மாப்பிள்ளை”, என்றனர் .

“அவள் குழந்தை”, என்று ஜெகன் மறுபடியும் ஆரம்பிக்க, “ அண்ணாச்சி நாங்கள் எங்கள் பெண் போல் பார்த்துக் கொள்கிறோம்”, என்றார் வேலு .ஜெயம், மனோகர் பேசிப் பேசியே இலஞ்சிதாவின் குடும்பத்தை கரைத்து அவர்களும் ஆயிரம் பத்திரம் சொல்லி அவளிடம் சொல்லி விடைபெற்றனர். இன்பாவிற்கு அப்போதுதான் அப்படி என்று இருந்தது.

இரவு உணவை உண்ண அனைவரும் அமர்ந்திருக்கும் அமர்ந்த போது இன்பாவின் வீட்டு ஆட்கள் தான் இருந்தனர். பாலு அமர்ந்தவர், “ மருமகளும் குழந்தைகளும் சாப்பிட்டார்களா”, என்று கேட்டபதற்கும், இலஞ்சிதா கதவை திறந்து கொண்டு வெளியே வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. “ அம்மா என்ன வேலைக்காரியா அவர்கள் வயிற்றுக்கு அவர்கள் தான் சாப்பிட வேண்டும்”, என்று இலக்கியா வெறுப்பை உமிழ, கண்ணன் அவளை இகழ்ச்சியாக பார்க்க, மனதிற்குள் ஆயிரம் பூகம்பம் நிகழ்ந்தாலும், இதையெல்லாம் அவளுக்கு பழக்கப்பட்ட ஒன்றுதானே, தன் கண்களை இருக்க மூடி தன்னை சமநிலைப்படுத்தி பாலுவின் அருகில் வந்தவளை இன்பா அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். அவன் எப்போதும் அவரும் இடத்தில் அமர்ந்து .

“மாமா நாளை முதல் என் அறையின் பக்கத்திலே தனியாக எனக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் சமைத்துக் கொள்கிறேன். அதுபோக இந்த மாதம் மட்டும் வீட்டு செலவுக்கு எனக்கு காசு கொடுங்கள். அடுத்த மாதம் முதல்”, என்று அவள் ஆரம்பிக்க, “ என்ன, மாமா நீங்கள் தானே இந்த குடும்பத் தலைவர் என்று நினைத்திருந்தேன்”, என்றான் கண்ணன் அவளை இடைமழைத்து எல்லலாக. “ பெண்கள் வேலைக்கு போய் தான் நம் வீட்டில் பழக்கம் இல்லையே”, என்று மீனா ஆரம்பிக்க, “ நீ பேசாதே மீனா நான் தானே மாப்பிள்ளை சொல்கிற மாதிரி தலைவர்”, என்றவர் அவளிடம் திரும்பி, “ நாளை முதல் சமைத்துக் கொள். நீ உன் நினைவில் இருந்து வெளியே வருவது தான் எனக்கு முக்கியம்”, என்றார் .

பின் இலக்கியாவிடம் திரும்பி, “ உன்னால் முடிந்தால் உன் அம்மாவுக்கு உதவு, இல்லை இனிக்காவே பார்த்துக் கொள்வால்”, என்று முடித்து விட்டார். தான் நினைத்தது எதுவும் நடவாது போனதால் கண்ணன் கோபத்தின் உச்சியில் இருந்தான். ஆனால் இப்போது ஏதாவது பேசினால் தான் இத்தனை வருடம் கட்டிய கோட்டை ஒன்றும் இல்லாமல் போய்விடும் அல்லவா அதனால் அமைதி காத்தான். “ நான் என் உயிர் மூச்சு உள்ளவரை, என்னை மீறி தான் உன்னை யாரும் தொட வேண்டும் .உனக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் ஒரு காவல்காரன் போல் நான் இருப்பேன்”, என்றார் பாலு இலஞ்சிதாவிடம் உறுதியாக .

தொடரும்

 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் 4

இலஞ்சிதா எதுவும் பதில் கூறாமல் பிள்ளைகளை சாப்பிட வைத்து அவர்கள் கட்டாயப்படுத்தியதால் தானும் உண்டு தனக்கு வேண்டியதை எடுத்துக் கொண்டு குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு மாடி ஏறினால். அனைவரும் தன் கூட்டிக்குள் அடங்கினர். இன்பாவோ செய்வது அறியாமல் தான் எப்போதும் அமர்ந்திருக்கும் அந்த தோட்டத்து ஊஞ்சலில் சென்று அமர்ந்தான். அவனது மனமும் இன்று பிரச்சனை தற்காலிகமாக தான் முடிந்தது, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குழப்பம். இன்ஷித் சொன்னது போல் அப்படி எதுவும் லோன் கணக்கு வழக்குகள் கிடையாது இலஞ்சிதா பெயரில். அவன் அதை ஆழ சிந்திக்க அப்போதுதான் இலஞ்சிதா மற்றும் குழந்தைகளின் தங்க வைப்பதற்காக இன்ஷித் இப்படி சொல்லி இருக்க வேண்டும் என முடிவுக்கு வந்தான். அதேபோல் கண்ணன் மற்றும் இலக்கியாவை முதலில் இங்கிருந்து கிளப்ப வேண்டும் என்று நினைத்தவன் இலக்கிய அறையை நோக்கிச் சென்றான். அவனுக்கு தெரியும் கண்ணன் எப்படியும் இலக்கியாவை இங்கே விட்டு தான் செல்வான். இன்னும் அவனுக்கு படையல் போட்டு முடித்தது தான் அழைத்துச் செல்வான் என்று. அப்படி நடந்தால் இலக்கியா தன் அன்னையை முழுவதுமாக இலஞ்சிதாக்கு எதிராக திருப்பி விடுவாள். இது நடக்கக்கூடாது .

அங்கு கண்ணன் படுத்து இருக்க இலக்கியா அவனது கால்மாட்டில் அமர்ந்து அவனது கால்லை அமுக்கிக் கொண்டு இருந்தாள். அவளது கண்கள் லேசாக கலங்கி இருந்தது. “ என்னங்க”, என்றால் மெதுவாக. இன்பாவுக்கு தர்ம சங்கடமாக இருந்தது இப்படி இவர்கள் அறியா வண்ணம் அங்கே இருப்பதற்கு .ஆனால் அவனுக்கு கால அவகாசம் இல்லை. தன்னவளுக்கு நியாயம் செய்தாக வேண்டும். கண்ணனின் மறுபக்கம் அவனை பலமாக தாக்கி இருந்தது. “ம்ம்”, என்றான் கண்ணன். “ எனக்கு குறை தான் , நான் இல்லை என்று சொல்லவில்லை, பாவம் என் அப்பா அம்மா”, என்றால் மெதுவாக, “ நான் என்னால் முடியும் என்பதை தான் கூறினேன். அது போக நீ மலடி தானே “, என்று அவன் பட்டென்று சொல்ல அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டு ஓடியது.

“ ஆமாம் நான் மலடிதான், தத்து எடுப்போம் என்பதற்கு நீங்கள் தானே”, என்று அவள் அவனை சாடி பேச வர, “ யாரோ எந்த வழியிலோ பிறந்த குழந்தை நான் ஏன் அப்பாவாக இருக்க வேண்டும். உன் தம்பி கொடுத்தானா”, என்று அவன் மறுபடியும் அவளையே சாட, “ அத்தை தான் உங்கள் தம்பி பிள்ளையை எடுக்கலாம் என்றாரே”, என்று அவள் ஞாபகப்படுத்த, “ அவன் மனைவிக்கு குணம் பத்தாது”, என்றான் கத்தரிப்பாக. அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் முழிக்க, “ நான் நாளை காலை கிளம்ப வேண்டும், நீ இருந்து பார்”, என்றவன், “ உன்னை சும்மா இருப்பதற்காக விட்டு செல்லவில்லை. நான் இன்பாவிற்கு படையில் போடத்தான் திரும்பி வருவேன். அதற்குள் நீ இலஞ்சிதாவை அவள் தாய் வீட்டுக்கு அனுப்பி இருக்க வேண்டும், இல்லை என்றால் நீ இங்கேயே நிரந்தரமாக இருக்கலாம்”, என்று அவனே தொடர்ந்து கூறி அவளுக்கு முதுகை காட்டியில் படுத்துக்கொண்டான்.

இலக்கியாவிற்கோ இலஞ்சிதா மீது வெறுப்பு எதுவும் இல்லை ஆதங்கம் மட்டுமே .தனக்கு ஒரு பிள்ளையை கொடுத்து இருந்தால் என்ன என்பதே அவள் அழுது ஓய்ந்து தூங்கி போனால். கண்ணன் மெல்லமாக எழுந்தவன் கதவை திறந்து மாடியை நோக்கி நடந்தான். அவன் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாக்கு தலைக்கு மேல் கோபம் ஏறியது. தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அவன் பின்னே சென்றான்.

குழந்தைகள் தூங்கிக் கொண்டு இருக்க இலஞ்சிதா வெளிக் கதவை திறந்து அங்கே திறந்தவெளி இடத்தில் நின்று இருந்தால். பயம் இல்லாத இடம் தான், ஆனாலும் மணி ஒன்றைக் கடந்து இருந்தது. கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது . அதை துடைக்கும் எண்ணம் கூட இல்லாமல் இருளை வெறுத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தால். மனதிற்கும் அடுத்து என்ன என்பதை அவளுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. தான் கொண்டு வந்திருந்த நகைகள் யாவும் அடகில் கிடக்கிறது. இந்த வீட்டிற்க்காக அவனது பங்களிப்பு அதிகம். கடையிலும் முன் இல்லாத வருமானம் இப்போது உண்டு .ஆதலால் குழந்தைகளை வளர்ப்பதில் பிரச்சனை இருக்காது.

ஆனால் வாழ்வு என்று அவள் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மிக அருகில் நிழலாட பதறிக்கொண்டு விலகி திரும்பினால். கண்ணனை கண்ட தும் ஒரு மூச்சை விட்டு என்ன என்பது போல் தன் கண்களை இடுங்க அவனைப் பார்த்தால் இலஞ்சிதா.

“ இதுக்கே பயந்தால் எப்படி”, என்றான் நக்கலாக .அவள் அமைதியாக நிற்கவும், “ இந்த திமிர் தான் டி உன்னை ஓட ஓட விரட்ட வேண்டும் என்று என்னை எண்ண வைக்கிறது”, என்றான் தன் கோபத்தை கொட்டி, அவள் என்ன சொல்வது என்று முழிக்க, “ என்னடி ஒன்றும் தெரியாதது போல் முழிக்கிறாய். இன்பா நான் இழுத்த கோட்டை தாண்டாதவன். அவனை கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு ஒரு குழந்தையை எனக்கு தரமாட்டேன் என்றாய் அல்லவா. இன்று வேண்டுமானால் அனைவரும் ஒன்று கூடி உங்களை இங்கு இருக்க வைத்திருக்கலாம். ஆனால் இன்பாவிற்கு படையில் போடும் முன்பு உன்னை விரட்டவில்லை”, என்று அவன் கத்த ,அதில் இலஞ்சிதா உடம்பு நடுங்கியது. இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பா தவித்து தான் போனான்.

சட்டென்று யோசனை செல்ல குழந்தைகளின் அறைக்குள் சென்றவன் இரினா பக்கம் சென்று மெல்ல அவளின் மேல் போர்த்தியிருந்த போர்வையை விளக்கினான். இரினாவுக்கு அப்படி யாரும் செய்வது பிடிக்காது. கடும் வெயிலிலும் போர்வை போர்த்தி தான் தூங்குவாள். யாராவது விளக்கினால் எவ்வளவு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாலும் எழுந்து விடுவாள். அவனது நம்பிக்கையை பொய்க்காமல் இரினா எழுந்தவள் அப்பா என்றால் முணுமுணுப்பாக. ஏனென்றால் அவளை வம்பு இழுப்பதற்காகவே எப்போதும் இன்பா செய்யும் வேலை இது.

அதன் நினைவாக அவள் முணுமுணுக்க, நன்றாக தூக்கம் கலைந்து பார்க்க ,அவள் எதிர்பார்த்தது இல்லாமல் போக, அவள் கண்கள் கலங்கிதான் போனது. உங்களை எனக்கு பிடிக்காது தான் ஆனால் இன்று நீங்கள் இங்கே இருந்திருக்கலாம் என்றால் தன் தலையணையை சுவற்றில் எரிந்து. அவளது செயலில் முற்றும் முழுதாக உடைந்து போனான் இன்பா.

தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டவள் தன் தாய் அங்கு இல்லை என்று கண்டவள் வெளியே அரவம் கேட்கும் அங்கே விரைந்தால் .யாரோ வரும் அரவம் கேட்கவும் தன் பேச்சை நிப்பாட்டி கண்ணன் திரும்பிப் பார்க்க, இரினா வந்தவல், “ என்ன மாமா”, என்றால் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்து. ஏனோ அவளுக்கு எந்த ஆணையும் மனம் ஒப்பவில்லை. அதில் பாலு மட்டுமே விதிவிலக்கு. தாத்தா என்றால் அவளுக்கு உயிர்.

“ ஒன்றும் இல்லை மா, அம்மாவை எதற்கும் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கூறிக் கொண்டிருந்தேன்”, என்றான் கண்ணன் நாக்கில் தேன் தடவி, அவள் அருகில் செல்ல போக, இரினா எதுவும் பேசாமல் தன் தாயின் அருகில் சென்றவள், அவளை அனைத்துக்கொண்டு, “ சரி மாமா காலை தாத்தா இருக்கும்போது பேசுவோம்”, என்று பதிலளித்தால் அவனின் முகத்தில் அடித்தார் போல். தாயைப் போலவே தலைக்கனத்தை பார், ஒன்றும் இல்லாமல் உங்களை விரட்டவில்லை என்ற மனதில் கருவிக் கொண்டே திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்று விட்டான்.

இலஞ்சித்தாவின் நடுக்கம் மகளின் ஸ்பரிசத்தில் குறைந்தது. “ அம்மா”, என்றால் மெதுவாக, “ சொல்லுடா தங்கமயில்”, என்றால் பதிலாக இலஞ்சிதா. “ நான் இருக்கிறேன் அம்மா உனக்கும் பாப்பாவுக்கும் பயப்படாதே, தாத்தா நம் பக்கம் தான்”, என்றால் அந்த இளஞ்சிட்டு ,ஒருவேளை இதே பதிலை ஒரு ஆண்மகன் சொல்லி இருந்தால் திடம் வந்து இருக்குமோ என்னவோ ஆனாலும் இப்போதும் இவள் இதை கூறும் போது கண்ணீர் தான் வந்தது. தாயின் கண்ணீரை துடைத்தவள் விடாப்படியாக, “ நான் இருக்கிறேன்”, என்றால் . அவளை இருக்கி அணைத்து .அவளுக்கு ஓரளவு புரிந்தது கண்ணனின் நடவடிக்கை. நாளை தாத்தாவிடம் கூற வேண்டும் என மனதில் குறித்துக் கொண்டால். இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவிற்கு முதன்முதலாக இரினாயிடம் தெரிந்த முதிர்ச்சியை கண்டு புன்னகை அரும்பியது. அவள் நிச்சயம் இலஞ்சிதாவை தேற்றி விடுவாள் என்று தோன்றியது .

“அம்மா ரொம்ப நேரமாச்சு”, என்று இலஞ்சதாவை இழுத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தவல், வெளி கதவையும் அறையின் கதவையும் தாளிட்டு வந்து படுத்துக் கொண்டால். தன் பள்ளியில் நடக்கும் செயல்களை சொல்லி தன் தாயின் நினைவை திசை திருப்பி ஒருவாறு இருவரும் கண் அசந்தனர். இவர்களே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பா ஒரு முடிவும் வந்தவனாக கீழே இலக்கியாவின் அறைக்கு திரும்பி சென்றான்.



அங்கே தூங்காமல் கடும் கோபத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தான் கண்ணன். கண்ணனின் கைபேசி சினுங்க அவன் முகத்தில் கோபம் இறங்கி மேன்மை பூத்தது. அவனது முகமாற்றத்தை பார்த்த இன்பா எதுவும் புரியாமல் அவனின் வெகு அருகில் வந்து நின்றான் யார் என்னவென்று தெரிந்து கொள்வதற்காக. அது ஒரு வீடியோ கால் .அதை கண்ணன் புதுப்பிக்க அங்கு ஒரு பத்து வயதுமிக்க சிறுவன் நின்று இருந்தான். இன்பாவிற்கு அது யார் என்று உடனே புரிந்து போனது. ஏன்னென்றால் அவன் கண்ணனின் நகல் .இருந்தும் கண்ணால் கண்டதை புத்தி நம்ப மறுக்க ,அதை மண்டையில் நன்றாக புரிய வைத்தது அந்த சிறுவனின் பேச்சு.

“ அப்பா”, என்று அழைத்தவன், “ ஏன் இங்கு என்னை பார்க்க வரவில்லை”, என்றான் அந்த சிறுவன் கோபமாக . “சபரி குட்டி இங்கே ஒரு துக்கம் தான் உன்கிட்ட சொல்லிவிட்டு தானே வந்தேன்”, என்றான் கொஞ்சலாக .கண்ணனின் பச்சை துரோகத்தை இன்பாவால் சிறிதும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எத்தனை வருடம் ஒருவரால் எப்படி ஏமாற்ற முடியும். நாம் இவனுக்கு கொடுத்த இடம் தானே ,சற்று முன் கூட அவன் தன் தமக்கையை மலடி என சொல்லியது நினைவு வர இன்பாவின் மீது வெறுப்பின் உச்சத்துக்கு சென்றான் .



தொடரும்
 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் 5 :

“ அப்பா ,அம்மா தான் இல்லை, பெரியம்மாவையாவது கூட்டி வாருங்கள் .எனக்கு தனியே இருக்க பிடிக்கவில்லை. இந்த பள்ளி எனக்கு பிடிக்கவில்லை. இந்த ஊர் பிடிக்கவில்லை”, என்றான் கண்களில் கண்ணீரோடு, அதை கண்ட கண்ணனின் கண்களில் கண்ணீர், “ கண்டிப்பாக செல்லம், பெரியம்மா தூங்குகிறாள் .அடுத்த ஆண்டு நிச்சயம் நீ நம்ம வீட்டில் இருந்து போகலாம். உனக்கு தாத்தா, பாட்டி, சித்தப்பா என்று நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள்”, என்று அவன் கூறி சமாதானப்படுத்த முயல , “நீங்கள் இப்படித்தான் அப்பா, அம்மா இருக்கும்போதும் கூறினீர்கள், ஆனால் அம்மாவை கடைசி வரை இந்தியாவில் போகவில்லை. இப்போதும் அம்மா இறந்துபோது கூட நீங்கள் இங்கே சிவா அங்கிள் வீட்டில் தானே என்னை விட்டுப் போயிருக்கிறீர்கள்”, என்றான் ஆதங்கமாக.

அப்போதுதான் இன்பாவிற்கு ஞாபகம் வந்தது அவன் போன வருடம் திடீரென்று சிங்கப்பூர் சென்றதும், போய் ஒரு மாதம் கடந்து தான் வந்தான். அவன் அங்கே அடிக்கடி சொல்வது வழக்கம்தான். அவனுக்கு அங்கே அவனின் நண்பனின் மூலம் அங்கேயும் சிறு தொழில்கள் இருக்கிறது என்று மேலொட்டமாக தெரியும். ஆனால் இப்படி ஒரு குடும்பம் இருக்கும் என்று கனவிலும் கூட நினைத்திருக்கவில்லை .வெளியே எவ்வளவு யோக்கியன் போல் பேசுகிறான், உள்மனதில் எவ்வளவு சாக்கடை .இப்போதுதான் அந்த பையனின் மேல் ஒரு பரிவு. தாயைப் பறி கொடுத்தது யாரும்மில்லா ஆனாதை போல் அங்கு இருக்கிறானே. குழந்தை இல்லை என்று ஏங்கும் தமக்கைக்கு இவன் ஒரு ஆதரவாக இருப்பானே, அவனுக்கும் ஒரு தாய் கிடைக்கும் அல்லவா என்று இன்பா சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கொண்டிருக்கும்போது எவ்வளவோ கெஞ்சி பேசி அவனை சமாதானப்படுத்தி கைபேசியை அணைத்து இருந்தான் கண்ணன் .தன் மகன் கவலைப்படுவதையும் இங்கே தான் நினைத்ததை செய்வதற்கும் சிந்திக்க வேண்டிய இருந்ததால் பின்பக்க தோட்டத்திற்கு சென்றான்.

தோட்டத்திற்க்கு போன கண்ணன் இன்பாவுக்கு பிடித்த இடமான ஊஞ்சலில் சென்று அமர சற்றும் யோசிக்காமல் இன்பா அதை இழுத்து அசுர வேகத்தில் அசைத்தான். அவன் இழுத்த வேகத்தை கண்ணனால் ஈடு கொடுக்க முடியாமல் ஊஞ்சல் அசுர வேக்கத்தில் ஆடியது. ஒரு கட்டத்தில் கண்ணன் கீழே விழுந்தான். கை மற்றும் கால்களில் நன்றாக சிரைத்து ரத்தம் சிந்தியது. அதை பார்த்தும் இன்பாவின் கோபம் கட்டுக்கு வரவில்லை. கண்ணனுக்கு சுற்றி என்ன நடக்குது என்பது புரியவில்லை .

அவன் கீழே இருந்து எழுவதற்குள், இங்கே தோட்டத்திற்கு என்று நீர் பாய்ச்ச போட்டு இருந்தா குழாய் மாட்டியிருந்த டியூப் மூலம் தண்ணீரை திறந்து அடிக்க ஆரம்பித்திருந்தான். தண்ணீர் படவும் சிராந்திருந்த அத்தனையிடமும் தகதகவென எரிந்தது. தண்ணீர் மலையில் அவன் மூச்சு விட சிரமப்படவும் அதை நிறுத்தினான் இன்பா. கண்ணனுக்கு ஏதும் புரியா நிலை. அவன் சுதாரிப்பதற்குள் இன்பா அங்கே நின்று இருந்த ஐ10 காரின் அருகில் இருந்த அவனது இரு சக்கர வாகனமான கருப்பு நிற சைனை உயிர்ப்பித்து அதி உயர்ந்து வேகத்தில் தோட்டத்தை நோக்கி செலுத்த அதன் சத்தத்தில் வேகத்திலும் இன்பாவின் வரி வடிவம் காற்றாக தெரிய, அதை கண்டு கொண்ட கண்ணனுக்கு பயத்தில் உடல் வெளிரி தன் கண்கள் அகன்று விழிகள் கீழே விழ முழித்து நின்றான்.

இதையெல்லாம் சில நிமிடங்களில் புயல் போல் நடந்த யாவும் புயல் என மறைந்து போனது. அந்த இடம் திரும்பவும் பழையது போல் மாறியது. ஆனால் கண்ணன் உடம்பில் இருந்த வழியும் சிராய்ப்பும் அது தந்த வேதனையும் நடந்தது உண்மை என்று அவனுக்கு பறைசாற்றியது. அவனால் அதன் பின்னணியை கண்டுகொள்ள முடிந்தது. அப்போ இங்கே இன்பாவின் ஆத்மா உலாவுகிறது .அது இங்கே என்னை கண்காணித்திருக்கிறது என்பதையும் கண்டு கொண்டான். விடியும் விடியாமல் இருந்த 5:30 மணிக்கு தனக்கு அதி முக்கியமான வேலை இருக்கிறது என்று கூறி இலக்கியாவையும் அழைத்துக் கொண்டு ஊருக்கு சென்று விட்டான். இன்பா தான் மனதில் பாரம் மிக தன் தமக்கையையும் தாரத்தையும் நினைத்து கலங்கி போய் இடிந்து அமர்ந்தான்.

அறைகதவு தட்டப்படும் ஒலி கேட்க மெல்ல கண்விழித்தால் இலஞ்சிதா. நேரம் சென்று தூங்கியதன் விளைவு கண்ணில் எரிச்சல் தர சிரமப்பட்டு விழித்தவள் யார் என்று பார்க்க கதவை திறந்தாள். “ என்னமா இரவு தூங்கினாயா இல்லையா”, என்றார் பாலு, அவளின் தெளிவு இல்லாத முகத்தை பார்த்து கேட்க, அவளின் முகம் மேலும் கண்ணனின் பேச்சு நினைவு வர சுருங்கியது. அவளை முகத்தின் சுருக்கத்தை கண்டவர், “அம்மாடி நான் இருக்கிறேன் எதையும் யோசிக்காதே. அவன் இடத்தில் யாவும் நீதான். இனிமேல் யார் எதுவும் சொன்னாலும் கண்டுக்காமல் வாழ பழகு”, என்றவர் யாரோ படியேறி வரும் அரவம் கேட்க திரும்பி பார்த்தார்.

அங்கே தயங்கி தயங்கி இன்ஷித் வந்து கொண்டிருந்தான். கீழே வருவதோடு சரி அவன் மேலே வந்தது இல்லை. பாலு தான் மீனாவிடம் சொல்லிவிட்டு வந்தார். இவன் வந்தவுடன் மேலே வரச் சொல்லுமாறு, “ வாப்பா இன்ஷித்”, என்றார் பாலு, இலஞ்சிதா நிமிர்ந்து பார்த்து , “வாங்க”, என்றாள். அவளுக்கு அவனை எப்படி அழைப்பது என்று தெரியவில்லை. “ம்”, என்றான் இன்ஷித் , “அப்பா எது என்றாலும் கீழேயே பேசலாமே இங்கே எதற்கு”, என்று தயங்கி பேசினான் இன்ஷித். மூன்று பெண்கள் வாழும் இடத்திற்கு வருவது அவனுக்கு அது சரியாக தெரியவில்லை. பாலுவுக்கு அவனது தயக்கம் அவனின் மேல் ஒரு நன்மதிப்பை ஈட்டி கொடுத்தது. நேற்று இரவு ஆள் நடமாட்டம் இருப்பது போல் மனதில் ஒரு உந்த ,தூக்கம் வராமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தவர் அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். அப்போதுதான் கண்ணன் மேல் மாடியிலிருந்து கீழே வந்து அவன் அறைக்கு செல்வதை கண்டார். அவர் அதை தப்பாக எடுக்க வில்லை. ஆனால் இதயத்தில் ஒரு அபாயம். . இலஞ்சிதாவையும் குழந்தையும் பாதுகாக்க வேண்டியது தன் பொறுப்பு. இனிமேல் இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால் ஒரு பக்கம் மருமகள் குழந்தைகள் என்றால் மறுபக்கம் மகளின் வாழ்வு. கண்ணாடி பாத்திரத்தை கையாள்வது போல் இதை கையாள வேண்டும் என்று நேற்று நடந்ததை நினைவு கூர்ந்தார். இவன் என்னடா என்றால் நான் இருக்கும்போது இவ்வளவு தயங்குகிறான் வருவதற்கு. அவருக்கு அவனை ரொம்பவும் பிடிக்கும். அவனது பொறுப்பு ஆளுமை அதுபோக இவரே அவனை பலமுறை திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு கூறியும் உள்ள ,அதற்கு, “ அப்பா கடைசி வரை அதில் நான் நிலைத்திருக்க முடியும் என்று முதலில் எனக்கு நம்பிக்கை வரட்டும்”, என்று முடித்து விடுவான்.

அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரை, “ அப்பா”, என்று அழைத்து மீண்டும் நடப்புக்கு கொண்டு வந்தவன் , “அது மேலே தனியா இலஞ்சிதா சமைக்க ஏதுவாக”, என்று அவர் ஆரம்பிக்க, “ எதற்கு அப்பா ஒரு வீட்டில் இரு சமையல்”, என்றான் இன்ஷித் பட்டென்று, “ இல்லைடா அவளுக்கும் அம்மாவுக்கும்”, என்று அவர் பதில் கூற வர, “ எந்த வீட்டில் மாமியார் மருமகளுக்கு ஒத்துப் போகிறது அப்பா. ஒன்றாக கீழே மேலே என்று இவர்கள் மூவரும் நடமாடினாள் தான் , அம்மாவுக்கு இவர்களை பார்ப்பது நம் கடமை பொறுப்பு என்று எண்ணம் வளரும். இப்படி தனியே என்றால் அது முற்றிலும் ஒதுங்கிப் போவதற்கு சமம். அதுமட்டுமில்லாமல் எனக்கு எந்த சடங்கிலும் நம்பிக்கை இல்லை. இவர்கள் கடைக்கு வந்து இன்பாவின் இடத்தில் அமர சொல்லுங்கள். உங்களுக்கு ஒன்றும் வயது திரும்பவில்லை. நீங்கள் அவர்களுக்கு துணைவந்து கற்றுக் கொடுங்கள். இனிகா அக்காவிற்கு வீட்டை கவனிப்பதில் ஒரு மாற்றம் வரும். இவர்களை அம்மாவுடன் ஒரு இணக்கத்தை உண்டு பண்ணும்”, என்று முடித்தான்.

பாலுவுக்கு ஆச்சரியம் எவ்வளவு புரிதலோடு பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண்கிறான். இவை அனைத்துமே ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவுக்கு இன்ஷித்தை ஆறத் தழுவிக்கொள்ளும் போல் இருந்தது. இலஞ்சிதாவுக்கு அய்யோ என்று இருந்தது .

“சரிடா ஆனால் நாளை”, என்று பாலு இழுக்க, “ அப்பா நீங்களுமா, இந்த சடங்குகளை நம்புகிறீர்கள்”, இன்று அவன் கேட்க , “இல்லைடா, அவள் நன்றாக இருக்க வேண்டும் .ஆனால் இந்த இழப்பை குழந்தைகள் தாங்கிக் கொண்டு, அவள் அவர்களுக்கு ஆதரவாக”, என்று அவர் கூற, “ அப்பா குழந்தைகளுக்கு நாளை பள்ளி ஆரம்பிக்கிறது. விடுமுறை எடுப்பது தப்பு .இரண்டு பேரும் சென்றால் தான் அவர்களுக்கு ஒரு மாறுதல் வரும் .அது போக இலஞ்சிதா கடைக்கு வந்த நமது அறையில் இருக்கட்டும் .இந்த ஒரு மாதம் அவர்களுக்கு கணக்கு வழக்குகள், பொருட்களை எப்படி தரம் பிரிப்பது, விலைப்பட்டியல் தயாரிப்பது என்பதை கற்றுக் கொடுங்கள். மாலை பிள்ளைகள் வரும்போது இவர்களும் வந்து விடட்டும் .இரவு உணவை இவர்கள் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் .இதுதான் ஒரு குடும்பம் நாம் என்ற இனகத்தை வளர்க்கும்”, என்றான் தெளிவாக . “சரிதான் நான் அம்மாவிடம் பேசி பார்க்கிறேன், மாப்பிள்ளை” என்றவருக்கு, “ அப்பா அவர் நம் வீட்டு மாப்பிள்ளை தான். அவரை மதிக்க வேண்டும் தான் .அதற்காக இன்பாவை விட அவர் நமக்கு நெருக்கம் இல்லை”, என்றான் திட்டவட்டமாக.

இலஞ்சிதாவிற்கு இவன் இப்படி பேசுகிறானே, என்னை ஒரு பேச்சு கூட இது சரி வருமா என்று கேட்கவில்லை என்று நினைத்தவள் , “நான் கடைக்கு எதற்கு வேறு ஏதாவது”, என்று அவள் ஆரம்பிக்க, அவளை தன் முழு உயரத்திற்கு நிமிர்ந்து பார்த்தவன், “ நமக்கு என்று கைவசம் தொழில் இருக்க நாம் ஏன் வேறு இடத்திற்கு செல்ல வேண்டும். எனக்கு வேலி வேலைகள் நிறைய அப்பாவிற்கு வயது ஆகிவிட்டது. முன் போல அவரால் ஓடி ஆடி கண்காணிக்க முடியாது. அவர் சீட்டில் அமர்ந்து கணக்கு பார்க்கட்டும். நம் தொழில் பெண்களின் வரவு தான் அதிகம். அதனால் நீங்களே வந்தால் அது பெரும் உதவி எங்களுக்கு உதவி. உதவுவதில் தப்பில்லையே”, என்றான் அவளுக்கு புரியும் விதமாக. அவன் பார்வையில் என்ன இருந்ததோ தன்னிச்சையாக அவள் தலை ஆடியது சம்மதத்தில்.

“ சரிமா கீழே வா”, என்று கூறிவிட்டு அவனோடு சென்றுவிட்டார். ஏற்கனவே இன்பா இல்லை, இப்போ இலக்கியாவும் அதிரடியாக கிளம்பி இருக்க செய்வது அறியாமல் அமர்ந்திருந்த மீனா, இன்ஷித் பாலுவுடன் வர, மீனாவின் முகத்தில் எதைக் கண்டானோ, “ அம்மா”, என்றான் மெதுவாக ,அவனின் குரலில் தன் மகனை கண்டாரோ என்னவோ அவனிடம் ஓடி வந்து இருக்க அனைத்து கதறி அழுதார். சந்தோஷமாக இறங்கி வந்த இன்பாவின் மனம் துடித்து தான் போனது.

தொடரும்
 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் ஆறு

இவ்வளவு நேரமாக இன்பாவின் மனதில் இருந்த பாரம் குறைந்தது. இன்ஷீத் பார்த்துக் கொள்வான் என்ற நம்பிக்கையும் பலம் பெற்றது. நேற்றில் இருந்த கடுமை மறைந்து, இறங்கிய இலஞ்சிதாவை இன்முகமாகவே வரவேற்றால் மீனா . “குடும்பம் என்றால் ஆயிரம் இருக்கத்தான் செய்யும். மகளும் மாப்பிள்ளையும் வரும்போது சொல்வதை பொருட்படுத்தாமல் இரு .இதுக்கே இவ்வளவு கவலைப்பட்டால் இனிமேல் தான் சவாலே இருக்கிறது. படித்த பிள்ளை தானே நீ , பெண்கள் தனியாக இருக்கும்போது சீன்டுவதற்கும், வம்பு இழுப்பதற்கும் ஆண்கள் மற்றும் சில பெண்கள் இன்றும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். சில பேர் ஏன் அதற்குள் வந்தாய் என்பார்கள். இதற்கு மேலும் பேசுவார்கள். எதையும் திடத்தோடு எதிர்கொள்ள வேண்டும்”, என்றார் மீனா .நல்லவள் தான். ஆனால் எல்லா வீட்டிலும் உள்ளது போல் மகளும் மருமகனுக்கு மட்டுமே முன்னுரிமை .

இலஞ்சிதா அதற்கு சுரத்தே இல்லாமல் தலையசைக்க , “பொட்டு பூ நீ பிறக்கும்போதே உனக்கு உன் அம்மா வைத்து விட்டது. இன்பாவிற்காக நீ இதை இழக்க வேண்டும் என்று நான் கூறமாட்டேன். நம் சமூகம் வாழ்ந்தாலும் பேசும் ,இருந்தாலும் பேசும் .எதையும் நாம் பார்க்கும் கண்ணோட்டம் தான். எங்களுக்கு இதில் எதுவும் உடன்பாடு இல்லை. இன்பா இல்லை என்று நாங்கள் நினைக்கவும் இல்லை .அவன் என்றும் உன் உருவிலும் பிள்ளைகள் உருவிலும் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறான்”, என்று முடித்தார் .

“என்னடா அத்தை இப்படி பேசுகிறால் என்று நினைக்காதே. நிதர்சனத்தை சொல்கிறேன். என்னதான் நாம் நம் சமூகம் மாறிவிட்டது முன்னேறி விட்டது என்று கூறினாலும், பொல்லாப்பு பேசுவதற்கும், அடுத்த வீட்டின் நியாயத்தை பேசுவதற்கும், தெருவுக்கு தெரு 10 பேர் இருக்கிறார்கள் .அது போல் எந்த பெண் வேலி இல்லாமல் இருக்கிறாள் எப்படி ஊர் மேயலாம் என்று நாக்கை தொங்க போட்டு அலையும் சில நாய்களும், குடும்பத்தை கெடுக்கும் குள்ளநரிகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். எந்நேரமும் நாங்கள் உன்னை பாதுகாக்க முடியாது. நீயே எதிர்த்து பழகு. என்னால் வெளிப்படையாக எதுவும் செய்ய முடியாமல் போனாலும் .செய்வேன் நிச்சயமாக”, என்று முடித்தவர், திரும்பி பார்க்காமல் சமையல் கூடத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டார்.

இவளும் தன் கவலைகளை அன்றாட வேலைகளில் தொலைக்க முற்பட்டால். ஆனால் இன்பாவின் விஷயத்தில் இலஞ்சிதாக்கு ஒரு பழமொழி ஞாபகப்படுத்தியது, “ ஆறாது ஆறாது அழுதாலும் தீராது”, என்பதுதான். இரினா எழுந்து வரும்போது நேற்று இலஞ்சித்தாவிடம் கூறியது போல் தன் தங்கையையும் எழுப்பி இதிகாவையும் சமாதானப்படுத்தி குளிக்க வைத்து தன்னோடு அழைத்து வந்து விட்டால். இன்ஷித்தின் பேச்சு தன் அன்னையை இவ்வளவு தூரம் மாற்றி இருப்பதை பார்த்து கொஞ்சம் நிம்மதி அடைந்தான் இன்பா. முதலில் கண்ணனுக்கு ஒரு வழி செய்ய வேண்டும், அவனை சீர் செய்து விட்டால் அனைத்தும் நலம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் இன்பாவிற்கு யார் சொல்வது கணவன் இல்லாமல் வெளியே செல்லும் இலஞ்சிதா சந்திக்கப் போகும் சவால்களைப் பற்றி.

அடுத்த நாள் காலை சற்று பரபரப்பாகவே விடிந்தது. இன்பாவின் பின் அவர்கள் வெளியே செல்கிறார்கள், அதுவும் வெறும் 5 நாட்கள் மட்டுமே கடந்திருக்க. பிள்ளைகள் கூட கிளம்பி விட்டார்கள், ஆனால் இலஞ்சிதா திணறித் தான் போனால். அவளால் ஒரு இயல்பில் இருக்க முடியவில்லை. கீழே இருந்த மீனா , “இலஞ்சிதா, இன்ஷித் வந்தாச்சு”, என்று குரல் தர சேலையை அள்ளி சோருகினால் படபடப்பாக. நன்றாக நேர்த்தியாக கட்டுபவள் தான், இன்று ஏனோ முதன்முதலா கட்டும் சிறு பிள்ளை போல் தொட்டதற்கெல்லாம் தினறுகிறாள்.

இவை அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவுக்கு புரிந்தது, தான் இல்லாததால் வந்த தடுமாற்றம் என்பது. இரினா, இதிகா இருவரும் கிளம்பி கீழே தங்கள் பைகள் உடன் சென்று விட்டார்கள். சேலையை முற்றிலும் கட்ட முடியாமல் போக தோய்ந்த அமர்ந்து விட்டால். கதறி துடித்தால், இன்பா செய்வது அறியாது நிற்க அவன் கண்களிலும் கண்ணீர் கொட்டியது. அவனுக்கு தெரியும் அவள் அவனின் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கிறாள் என்று. ஆனால் இன்று அனைத்தும் அவளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீராக வெளியேறியது .அவன் நினைத்துக் கூட பார்க்கவில்லை அவள் இவ்வளவு கதறி துடிப்பால் என்று .இந்த 15 வருட வாழ்க்கையில் அந்த நேரங்களை தவிர்த்து அவளிடம் நல்முறையில் நடந்து கொண்டது போல் கூட அவனுக்கு ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் அவளது வற்றாத கண்ணீர் அவனை அசைத்தது.

அவளின் வெகு அருகில் சென்றவன் மெல்லமாக ஊத திடீரென வந்த மோதிய காற்றில் இன்பாவின் வெப்பத்தை உணர்ந்தவளுக்கு கண்ணீர் அணை அமைந்தது போல் நின்றது. அவள் சுற்றும் புறமும் திரும்பி பார்க்க அவள் கண்களுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. ஆனால் மனமோ அவனது அருகாமையும் மெல்ல உணர, சமநிலைக்கு வந்தவள் நடுங்கிய கரங்கள் திடம் பெற சேலையை இயல்பாக உடுத்தினால். இன்பா அசையாது நின்று அவள் செய்வதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் .

“நீங்கள் என்னோடுதான் இருக்கிறீர்கள். எனக்கு தெரியும். எனக்கு திடத்தை தாருங்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதை உங்கள் இடத்தில் இருந்து செய்ய பக்கபலமாக இருங்கள்”, என்று அவனோடு உரையாடுவது போல் பேசினால். அதைக் கேட்டவன் மெல்ல அவள் தலையை நோக்கி ஊத ,அவள் தலைமுடியை அவன் வருடுவதைப்போல் உணர்ந்தவல் ,மனதில் அவனிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றது போல் மனம் நிறைந்து, கீழே சென்றால். அங்கே இன்ஷீத் காத்துக் கொண்டிருக்க, மீனா விடம் சொல்லிக்க சமையல் கூடும் செல்ல, அவளுக்கான காலை உணவு உடன் அவர் தயாராக நின்றார்.

அவள் வேண்டாம் என்று மறுக்க போக, “ எதையும் செய்வதற்கு பலம் வேண்டுமல்லவா? ஐந்து நிமிட தாமிடம் ஒன்றும் ஆகிவிடாது”, என்று கூறி அவள் கையில் திணித்தார். குழந்தைகள் என்று அவள் அவர்களை பார்க்க, அவர்கள் தங்களின் பள்ளி மற்றும் சாப்பாட்டு பையுடன் தயாராக இருந்தனர். மறுப்பது முட்டாள் தனம் என்று தோன்ற சாப்பிட்டு விட்டு கிளம்பினாள் . “அப்பா கார் சாவி”, என்று இன்ஷித் கேட்க, ஒரு நிமிடம் இறுகிய இலஞ்சிதா , இதுவே நமக்கு முதல் தேர்வு, இவை அனைத்தும் கடந்துதான் வரவேண்டும். அவளின் முகமாற்றத்தை கவனித்துக் கொண்டே இருந்த இன்ஷித் மற்றும் இன்பாவிற்கு ஒன்றாக ஞாபகம் பின்னோக்கி சென்றது.

இன்பாவிற்கு இந்த ஒரு மாத காலமே உடல் நலத்திற்கு மிகுந்த பின்னேற்றம்தான். அதுவும் இந்த இரு தினமாக எதை சாப்பிட்டாலும் வாந்தி , நேற்று போய் டிரிப்ஸ் ஏற்றி விட்டுத் தான் வந்தார்கள் . காலை உணவோடு வந்த இலஞ்சிதாவிடம், “ சீதா, உடம்பு ஒரே கசகசப்பாக இருக்கிறது .அதனால் குளித்துவிட்டு சாப்பிடலாம்”, என்று இன்பா கூற ,அவனுக்கு குளிக்க உதவினால். அவனுக்கு உடை மாற்றி அமர வைத்தால். அவனது இயலாமை புத்திக்க தெரிந்தாலும், மனம் அதை ஏற்காமல் விடாமல் மன்றாடியது தன் இஷ்ட தெய்வமான மீனாட்சியிடம். ஒன்றை இட்லி சாப்பிட்டவன் அதற்கு மேல் வேண்டாம் என்று கட்டிலில் சாய்ந்தவாறு அமர்ந்துவிட்டான். இன்று செவ்வாய்க்கிழமை என்பதால் வீட்டில் தூபம் காட்டி மீனா பூஜைகளை செய்ய, இலஞ்சிதான் அரியக்குடியில் இருக்கும் நரசிம்ம பெருமாள் கோவிலுக்கு கிளம்பினால் .இன்பா முடியாமல் போனதிலிருந்து இன்ஷித்துடன் காரில் சென்று வந்து விடுவாள். தனியே எங்கே சென்றதும் இல்லை. இன்ஷித் சரியான நேரத்திற்கு வந்துவிட, இன்பாவிடம் சொல்ல போனவல் , “அய்யோ அத்தை”, என்று சத்தம் இட இன்ஷித் மீனா அங்கே விரைந்தனர் .

குழந்தைகள் பள்ளியில் விட அப்போதுதான் பாலு சென்று இருந்தார். சென்றவர்கள் கண்டது மூச்சு விட முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவைத்தான். இன்ஷித் விரைந்து செயல்பட்டு, அவனுக்கு முதல் உதவி செய்ய சற்றும் நிதானத்துக்கு வந்தவனை இன்ஷித் தூக்க போக, மருத்துவமனைக்கு செல்ல மறுத்துவிட்டான். ஒரு வழியாக அவனை சமாதானப்படுத்தி, இன்ஷித் தூக்க, " இங்கே நம்மூரில் வேண்டாம் நாம் பார்க்கும் காரைக்குடிக்கு அழைத்து செல்", என்று கூறினான். ஆனால் இன்ஷித் மனதிலோ பதட்டம். ஆனால் இன்ஷித்தின் பேச்சை இன்பா கேட்கவில்லை. " சென்றால் அங்கே, இல்லை என்றால், என் உயிர் போய்விடும்", என்று கூற, இலஞ்சிதா தான் அங்கேயே சென்று விடலாம் என்று கூறினால்.

தேவகோட்டையில் இருந்து காரைக்குடிக்கு 18 கிலோமீட்டர் தான் .வீட்டில் வேறு யாரும் இல்லை என்றதனாலும், எப்பவும் இவர்கள் மூவர் தான் மருத்துவமனைக்கு செல்வதானாலும் சென்றார்கள். மீனா வேலுவிடம் மட்டுமே அழைத்துக் கூறி இருந்தார். இன்ஷித் திருச்சி பைபாஸ் ரோட்டில் ஏறி இரண்டு கிலோமீட்டர் கூட சென்று இருக்க மாட்டான், இன்பா பின் இருக்கையில் படுத்திருக்க இலஞ்சிதா இன்ஷித் அருகில் அமர்ந்திருந்தால். பின்பக்கம் திரும்பி அமர்ந்து இன்பாவின் கையை பற்றி இருந்தால் இலஞ்சிதா. ஒரு கட்டத்தில் இன்பா மறுபுறம் திரும்பிப் படுக்க இன்ஷித் என்ன நினைத்தானோ காரை ஓரம் நிப்பாட்டி, பின் கதவை திறந்து இன்பாவை அழைக்க அங்கே பதில் எதுவும் இல்லாமல் போனது. ஒரு பதட்டத்தில் இன்பாவின் கையைப் பிடித்து நாடியை பார்க்க அங்கே வெறும் கூடு மட்டுமே மீதம் இருந்தது.

திடீர் என இன்ஷித் கீழே இறங்க, இலஞ்சிதா என்னவோ என்று இறங்கிப் பார்க்க இன்ஷித்தின் செயலில், அவளுக்கு அவள் நின்ற பூமி தட்டு மாலை சுற்றியது. அதில் அவளது புத்தி பேதலித்து தான் போனது. இன்ஷித்தை பலம் கொண்டு ஓரம் தள்ளியவள் , "இன்பா", என்று அவன் மீது விழுந்து துடித்து கதறினால். ஆனால் பாவம் யார் சொல்வது அங்கு இருப்பது வெறும் கூடுதான் என்பது. இன்ஷித்துக்கு முதலில் அவளின் செய்கை, அவன் இருந்த பதட்டத்திற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பின் சுற்றுப்புறமும் சூழ்நிலையும் புரிய இலஞ்சிதாவை அழைத்துப் பார்த்தான். அவள் அவனுக்கு செவி சாய்க்கும் மன நிலைமையில் இல்லாமல் போக, அவள் கைகளை பற்றி வெளியே இழுத்தான். வந்தவளுக்கு உலகம் இருளாக தெரிய அவன் சட்டையை பற்றி இழுத்து, “ எனக்கு இன்பா வேண்டும் திருப்பி தா , நீ கூப்பிட்டால் வருவார், உன் பேச்சை அவர் மீறமாட்டார்”, என்று புலம்பி, அவனை மாறிமாறி தன் இருக்கைகளால் அடிக்க ஆரம்பித்தாள். ஆனால் இவளை விட கதறி ஒன்று அவளை இறுகப்பற்ற முயன்று தோற்று, நடப்பது என்ன என்று புரியாமல் வேடிக்கை பார்த்து ஸ்தம்பித்து நின்றது.அது இன்பாவின் ஆத்மா.

இன்ஷித் ஒரு கட்டத்தில் அவளது மூர்க்கமான நடவடிக்கையில் கோபம் எழத்தான் செய்தது. ஆனால் அவனால் அவள் நிலைமையை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவளது ஆட்டத்தில் அவள் உடுத்தி இருந்த சேலை தாறுமாறாக செல்ல, அவன் எவ்வளவு முயன்றும் அவனின் ஒரு சொல் கூட இலஞ்சிதாவின் காதில் எட்டவில்லை .அவள் வேதனையின் உச்சத்தில் படுமோசமாக நடக்க ஆரம்பித்தால். சுற்றுப்புறமும் நல்ல போக்குவரத்தான சாலை. இங்கே இவ்வாறு நிற்பது ஆபத்து .அது மேலும் நிலமையும் மோசமாகும் என்பதை உணர்ந்தவன் .வேகம் கொண்டு அவளை முன் கதவை திறந்து காருக்குள் தள்ள, அவனிடம் துள்ளி வெளியேற முனைந்தவலை ஓங்கி ஓரு அரை வைக்க அப்படியே மயங்கி சரிந்தாள். பின் தான் கண்டான் அவளின் நிலைமையை.

சேலை முற்றும் விலகி இருக்க, அவளுக்கு ஒரு தாயாக மாறி அதை சீர்செய்தான். அதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவின் ஆத்மா தன் நண்பனை கண்டு பெருமை அடைந்தது. அந்த இடத்தில் வேறு எந்த ஆணாக இருந்தாலும் இலஞ்சிதாவிற்கு நடந்திருப்பது வேறு .ஏனென்றால் அவளுக்கு சுயநினைவு முற்றிலும் இல்லை. பித்து பிடித்து போல் இருந்தால் .

தொடரும்
 
Last edited:

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் ஏழு



பின் நினைவு வந்தவனாக அடுத்து நடக்க வேண்டியதை துணிந்து செயல்படுத்தினான். மின்னல் என காரியம் நடைபெற்றனர். “கிளம்பலாமா”, என்ற பாலுவின் குரலில் இன்ஷித் இன்பா இருவரும் நடப்புக்கு வந்தார்கள். பாலு முன்னே ஏறிக்கொள்ள இலஞ்சிதா குழந்தைகளுடன் பின்னே அமர்ந்தாள்.

இன்ஷித் முதலில் பள்ளிக்கு சென்றவன் குழந்தைகளை இறக்கி விட்டு கிளம்பும்போது என்ன நினைத்தானோ தன்னுடைய கைபேசியின் நம்பரை எழுதி இரினாவை அழைத்து வைத்துக் கொள்ளுமாறு கொடுத்தான். அது அந்த சிறியவளின் மனதில் ஒரு சிறு நம்பிக்கையை என்னும் கீற்றை விதைத்தது.

இதிகாவோ ஒரு படி மேலே போய், அவனின் கையைப் பிடித்து குலுக்கி விட்டு, “ குட் மார்னிங் இன்ஷித் அப்பா”, என்றால் .அதில் இன்ஷித் அதிர்ந்து தான் போனான். இதுவரை அவன் அவர்களுடன் பழகியது கிடையாது. ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாத ஒன்று, இன்பா அவர்களை இன்ஷித்தை இப்படி அழைக்குமாறு தான் பழக்கியிருந்தான். அவனின் அதிர்வை பார்த்த பாலு, “ இன்பா, அவன் இருக்கும் போதே, அவர்கள் பேசும்போது இப்படித்தான் உன்னை அழைக்குமாறு சொல்லி இருந்தான். நீ தான் உன் வேலை உண்டு நீ உண்டு என்று கடிவாளம் கட்டி வைத்து மாதிரி நடந்த கொள்வாய் .அதனால் தான் உனக்கு இது தெரியவில்லை”, என்று விளக்கம் கொடுத்தார். முதலிலே அதுவும் இன்பா அப்படி பழகி இருந்ததால், அவனால் அதை மறுக்கவும் முடியவில்லை, ஆனால் மனதால் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. அந்த அப்பா என்ற வார்த்தையே வேப்பங்காயாக அவனுக்கு கசந்தது.

அந்த உறவின் உன்னதத்தை இழந்தவன் அல்லவா ஒரு வீட்டின் மூத்த பிள்ளையாக அவன் பட்ட பாடு சொல்லிமாளாது. அனைத்திற்கும் காரணம் பொறுப்பற்ற தகப்பன், என்னும் உறவால். அப்படி எதிலும் பிடிப்பு இல்லாதவர் எதற்காக திருமணம், குழந்தைகள் என்பதை ஏற்று வாழ்ந்து, தவிக்க விட வேண்டும், என்று இன்றும், இத்தனை காலம் கடந்தும், ஆறாமல் இருந்த அவனது தந்தையால் உருவாக்கிய காயத்தில் இருந்து ரத்தம் வடிந்தது.

அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இதிகா மெல்ல, அவன் அமர்ந்திருந்த கார் பக்க கதவின் அருகில் வந்தவள், தன் நெற்றியால் அவன் நெற்றியை முட்டி ,அவனை நிகழ்காலத்திற்கு கொண்டு வந்திருந்தாள் .இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவின் ஆத்மா தன்னை அவள் எவ்வளவு தேடுகிறாள் என்பதை கண்டு கொண்டான். அது போக அவள் அவனை இன்ஷித்திடம் தேடுவதையும் கண்டு கொண்டான்.

ஆம் இந்த ஐந்து நாட்களாக நடப்பது அனைத்தும் புரிந்தும் புரியாமலும், இனிமேல் தன்னை சீராட்டிய தந்தை இல்லை என்று உணர்ந்த இதிகா, இதுவரை அந்த வீட்டில் எப்போதும் கேட்கும் அவளின் சரள பேச்சு மறந்து மௌனமாகவே இறுகிப்போய் இருந்தால். நேற்றிலிருந்து இன்ஷித்தின் நடவடிக்கையிம், தன் தகப்பன் அவனை எப்போதும் உயர்வாக கூறுவதும், இவை அனைத்துமே அவனிடம், அவளை, அவள் தந்தையை காணச் செய்தது. இன்று அவனின் நடவடிக்கை அவளை அவனிடம் நெருங்கச் செய்தது. நிகழ்காலத்துக்கு வந்தவன் தன்னை அறியாமல் ஒரு சிரிப்பை அவளுக்கு பரிசளித்துவிட்டு, கடையை நோக்கி வண்டியை செலுத்தினான்.

இவை அனைத்தையுமே ஒரு பார்வையாளராக மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், இலஞ்சிதா எண்ணம் . அவளது சிந்தை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது இன்பா தான் .காலை அவனின் இருப்பை உணர்த்திய அந்த காட்சிதான்.

இன்பா இல்லாமல் முதன்முறையாக அந்த கடைக்கு வருகிறாள். அடிக்கடி இன்பா இருக்கும்போது வந்த இடம் தான். ஆனால் இன்று அவளால் இயல்பாக ஒரு அடியை கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. பாலு இறங்கியவர் கடையை திறப்பதற்கு சென்று விட ,இன்ஷித் மட்டும் தான் கார் கதவை திறந்து வைத்து அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்தான். அதில் வந்து போன உணர்வுகள் கால்லை நகட்டவும், பின் இழுக்கவுமாக இருந்தவளை, “ இலஞ்சிதா இன்பா இல்லை என்று நினைத்தால் தான் இந்த தயக்கம் எல்லாம் வரவேண்டும் ,அவனின் சிறு வயது முதல் அவனோடு கூட இருந்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன், அவனுடைய உயிர் உடலை விட்டு பிரிந்து இருந்தாலும், உங்களை விட்டு அகலாது. நீங்களே இவ்வளவு தயங்கினால் நிச்சயம் அது மற்றவர்களுக்கு வம்பு பேச ஏதுவாக இருக்கும். அதனால் எதையும் செய்ய முடியும், எனக்கு என் இலக்கு ஒன்றே குறி, என்று வாழ்ந்தால் மட்டுமே, இந்த நாட்களை கடந்து வர முடியும்”, என்று அவளை பார்க்க ,அவனின் நேருக்கு நேரான கண்ணியமான பேச்சு, ஒரு திடத்தையும் நம்பிக்கையும் தர, அவனுடன் நடந்தால்.

அவள் அவளை நேராக நேற்று சொன்னது போல், அவளை அவர்களின் அறைக்கே அழைத்துச் சென்றான். பாலு மற்ற ஊழியர்களின் நடவடிக்கைகளையும் வேலைகளையும் பார்வையிட சென்று விட்டார். அந்த கடையில் பத்து பெண்கள் பத்து ஆண்கள் வேலையில் இருந்தனர் .அதில் அனைவருமே திருமணம் ஆனவர்கள். இதில் இரண்டு பெண்கள் மற்றும் ஆண்கள் முதலில் இருந்தே இருக்கிறார்கள். மீதி எட்டு பெண்கள் கடையை விரிவுபடுத்தும் போது வேலையில் அமர்த்தபட்டனர் .அதில் வயது மூத்த பெண்மணி ஆன கடையில் கடந்த 10 வருட காலமாக பணியில் இருக்கும் நிலாம்மாவை அழைத்தான் இன்ஷித், அவர்களை அவளுக்கு துணை அமர்த்தினான்.

நீங்கள் இனிமேல் இவர்கள் கடையில் இருக்கும்போது இவர்களோடு இருங்கள். வேண்டுமானாற்றை உடன் இருந்து பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். கொஞ்ச நேரத்திலேயே தொலைபேசி விடாமல் சிணுங்கியது பாலுவின் இருக்கையில். இன்ஷித் பார்வை இட சென்று இருக்க, இலஞ்சிதா எடுப்போமா வேண்டாமா என்று யோசனையில் இருக்க, அதற்குள் பாலு ஒலி கேட்டு வந்துவிட, அதை எடுத்தவர், “ என்ன மாமா”, என்ற கண்ணணின் குரலில், “ சொல்லுங்கள் மாப்பிள்ளை”, என்றார் அவர் . அதற்குள் இன்ஷித் வந்துவிட, அந்த பக்கம் என்ன கூறப்பட்டதோ, பாலுவின் முகம் வெளிரி நின்றது. அங்கேயே நடப்பனவற்றை பார்த்திருந்த இன்பாவின் முகமும் இன்ஷித்தின் முகமும் அவரை ஆராய்ச்சியாக நோக்கியது . “மாப்பிள்ளை இதில் நீங்கள் கோபப்பட என்ன இருக்கிறது, நீங்கள் அன்று இரவு சாப்பிடும் போது, நான் தானே குடும்பத்தலைவர் என்று கூறினீர்கள் ,அதான் என் வீட்டு முடிவுகள், எது என் குடும்பத்திற்கு நல்லதோ அதை செய்தேன்”, என்றார் பயத்தை உள் விழுங்கி.

அவரின் வெளிரிய முகமும் பேச்சின் தடுமாற்றமும் அங்கே என்ன கூறப்பட்டு இருக்கும் என்று அங்கே இருந்த மற்ற மூவருக்கும் ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இலஞ்சிதா தான் சற்று உடைந்து போனால். இன்ஷித்துக்கு அய்யோ என்று இருந்தது .இப்போதுதானே அனைத்தையும் பேசி ஓரளவுக்கு இவர்களை இந்த வாழ்விற்கு தயாராகினேன் என்று இலஞ்சிதாவை நினைத்து கவலை கொண்டான். அனைத்தையும் அறிந்த இன்பாவோ கண்ணணின் மேல் கட்டுக்கடங்காத கோபம் ஏறியது.

தொலைபேசியை வைத்தவர் தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு. இலஞ்சிதாவை நோக்கினார். “ உன் அத்தை சொன்னால் தானே, மாப்பிள்ளை பேசுவதை பொறுட்படுத்தாதே என்று, பின் ஏன் உனக்கு இந்த கலக்கம்”, என்றார் வாஞ்சையாக, அதில் சற்று தெளிந்தவள், “ இலஞ்சிதா இதுதான் ஆரம்பம். இன்னும் நிறைய இருக்கிறது. நான் முன்னே சொன்னது தான் .உங்கள் கவனம் முழுவதும் தொழில் ,குழந்தைகள் ,குடும்பம் என்று தான் இருக்கணும். யார் பேசுவதையும் பொறுட்படுத்த ஆரம்பித்தால், நாம் வாழவே முடியாது”, என்றான் தெளிவாக இன்ஷித் .அவனின் பேச்சு மேலும் திடத்தை சேர்த்தால் ,அவளின் தலை சம்மதமாக அசைந்தது .

“அப்பா இன்றே பயிற்சியை தொடங்கி விடுங்கள். அடிப்படை கணக்கு வழக்குகளில் இருந்து, தரம் பார்க்கும் வரை ,அனைத்தும் இந்த 30 நாளில் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டால், அவர்கள் வெளியே வரும் போது அவர்களுக்கு அது பெரும் உதவியாக இருக்கும்”, என்றான். அவளின் நடவடிக்கை திட்டமிட்டபடி, இவை யாவையும் மறைமுகமாக நின்று இருந்து இரு கண்கள் நோட்டமிட்டு, கண்ணணுக்கு செய்தி அனுப்பியது.

மதிய உணவு நேரத்தின் போது முதலில் பாலு சென்றுவர இலஞ்சிதா தனித்துவிடப்பட்டால். இன்ஷித் அவளுக்காக துணை நிறுத்த பட்டவரும் வெளியே எங்கோ சென்று இருக்க, இவள் உள்ளே இருப்பது மூச்சு முட்ட, கடையை மெல்ல பார்வையிட சென்றாள். இன்ஷித் மேலே பர்னிச்சர் பிரிவில் இருப்பதை, புகைப்பட கருவியில் கண்டவள் மறுபக்கம் சென்றால். இவள் ஓய்வு அறையின் பக்கம் மெல்ல நடக்க, அங்கே பேசிக் கொண்டிருந்த பேச்சு காதில் விழ ,அசையவும் மறந்து அப்படியே நின்று விட்டாள் .அவளையே தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்த இன்ப காதிலும் அது விழ, முதன் முறையாக இப்படியும் பேசுவார்களா மனிதர்கள், என்று தெரிந்து கொண்டவனுக்கு, இது இதோடு நிற்க போவதில்லை ,என்றும் புரிந்து போனது.

“ என்னடி பார்த்தாயா புருஷன் செத்து ஐந்து நாள் கூட ஆகல அதுக்குள்ள சிவி சிங்காரிச்சுக்கிட்டு வெளியே வந்துட்டா”, என்றால் புஷ்பா என்பவள். “ அதுவும் பார்த்தாயா புருஷன் நண்பனோடு ஜோடி போட்டுக்கிட்டு வராங்க”, என்றால் கனகம், “ ஏய் வந்தோமா வேலைய பார்த்தோமா போனோமானு இருக்கனும், இந்த பேச்சு எல்லாம் நமக்கு வேண்டாம், பெரிய இடத்து விஷயம்”, என்றால் மல்லிகா. இதற்க்குள் அங்கே வந்த அந்த மூத்த பெண்மணியான ராதா அம்மா , “என்ன பேச்சு எல்லாம் ஒரு தினசப் போகுது, அந்த அம்மாவை பற்றி என்ன தெரியும் உங்களுக்கு, பொறுமையில் பூமாதேவி அவர் ,இன்பா ஐயா இத்தனை நாள் உயிரோடு இருந்தது அவரால் தான் . எதுவும் தெரியாமல் சும்மா பேசிகிட்டு, போங்க போய் வேலையை பாருங்க”, என்று சத்தமிட அனைவரும் அகன்றனர் .

அவர்கள் சென்றும் இலஞ்சிதாவால் அந்த இடத்தில் இருந்து நகர முடியவில்லை. உள்ளமும் மனமும் அதிக அழுத்தத்தை கொடுக்க அப்படியே நின்று விட்டாள். பாலு சாப்பிட்டு விட்டு வர இனிஷித் அவளை அழைத்துக் கொண்டு வீடு செல்ல நினைத்து வர ,அங்கே அலுவல் அறையில் அவளை காணவில்லை. புகைப்படக் கருவியில் பார்வையிட அவள் ஓய்வறையின் பக்கம் நின்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அவளின் உடல் மொழியை வைத்து அவள் நன்றாக இல்லை என்பதை உணர்ந்து அங்கே சென்றான். இலஞ்சிதாவால் ஒரு கட்டத்தில் மூச்சை விட முடியவில்லை. அவள் மூச்சை விட சிரமப்பட இன்பாவால் அதை சகிக்க முடியவில்லை. அவனால் அவளை நெருங்க முடியவில்லை .

அதற்குள் அங்கு இன்ஷித் வந்தவன் ,அவளின் நிலை கண்டு திகைத்தவன், “ இலஞ்சிதா”, என்று கூறி அருகில் வர ,அவனது அருகாமை, சற்று முன் அவர்கள் சொன்னதை நினைவுப்படுத்த தீ சுட்டால் போல் விலகி நின்றால். அவளது செய்கையில் சற்று கண்கள் இடுங்க நின்றவன், “ என்னை என்னவென்று நினைத்தாய்”, என்ற வார்த்தைகளை கடித்து துப்பினான் .

தொடரும்

 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் எட்டு

இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பா , “அய்யோ அவர்கள் பேசியதை பெரிதாக எடுத்து இவனிடம் கோபத்தை காட்டுகிறாளே, இவனை கோபத்தின் உச்சம், இவள் கடுகளவு காட்டினாள், இவன் மலை அளவு காட்டுவானே”, என்று இன்பா பதற அவனின் சிந்தனையை பொய்க்காமல் இன்ஷித் நடத்தினான் .

அவளை தர தரவென இழுத்து அலுவல் அறைக்குள் வந்தவன், அங்கு பாலு இல்லாமல் போக, அங்கே அவர் குடிக்க வைத்திருந்த வெந்நீரை குவளையில் ஊற்றி அவளுக்கு பருக கொடுத்தான். ஆனால் அவளோ குவலையை வாங்காமல், அவன் அவளைப் பற்றி இருந்த கையையே வெறுத்துப் பார்க்க ,அதற்கு கொஞ்சமும் சலிக்காமல் அவன் குவலையே பார்த்தான்.

இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாவிற்கு, “ டேய் , அவளை விடுவித்து குடிக்க தண்ணீர் கொடுடா ,மூச்சு விட சிரமப்படுகிறாள்” என்று பதற, அவன் இன்ஷித்தோ அதை பெரிதுப்படுத்தாமல், அவன் பிடியிலேயே இருக்க, இலஞ்சிதாவின் நிலைமை படு மோசமாக சென்றது. ஆனால் அவளும் அவனுடைய பிடியிலிருந்து மாறவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் இலஞ்சிதா சுத்தமாக சுவாசத்திற்கு போராட, அதை கண்ட இன்ஷித் அவளின் கைகளை விடுத்து ,அவளின் தாடையை இறுகப்பற்றி, திறந்த வாயில் தண்ணீரை ஊற்றினான்.

அந்த வெதுவெதுப்பான தண்ணீர் தொண்டையில் இறங்க மெல்ல மெல்ல சுயத்துக்கு வந்தால். அதன் பின் சற்று தன் பிடியை அவன் விளக்க ,அங்கே இருந்த இருக்கையில் டொம்மேன விழுந்தாள். “ டேய் உன் கோபத்திற்கு எல்லாம் அவ தாங்க மாட்டாடா, பார்க்கத்தான் வீம்பு பிடித்தார் போல ஏதாவது செய்வா , ஆனால் ரொம்ப லேசா ஆனா இதயம் டா”, என்று புலம்ப மட்டுமே இன்பாவால் முடிந்தது.

அவள் தீ என இன்ஷித்தை முறைக்க, “ என்ன பார்வை எல்லாம் ரொம்ப புதுசா இருக்கு”, என்றான் அவனளை நக்கலாக நோக்கி .அவள் இன்னும் தன் பார்வையை மாற்றாமல் இருக்க , “உன்னை காப்பதற்கு தானே அருகில் வந்தேன், என்னமோ தீண்ட வந்தது போல் விலகுகிறாய் . நான் என்ன பெண் பித்தனா .இந்த 35 வருட வாழ்வில் உன்னைத் தவிர வேறு எந்த பெண் அருகிலும் சென்றதில்லை”, என்று கர்ஜிக்கும் குரலில் கூறிவிட்டு , “கிளம்பி வா, இன்று போதும் வீட்டிற்கு கிளம்பு”, என்றவன் மறுபடியும் அவளிடம் திரும்பி, “ இந்த வீராப்பு எல்லாம், யார் பேசினார்களோ அங்கே காட்ட வேண்டும் ,என்னிடம் அல்ல”, என்று கூறி விடு விடுவென வெளியே சென்று விட்டான்.

ஓரளவு சுயத்திற்கு வந்தவளுக்கு அவளின் பேச்சு நியாயம் புரிய எழுந்து பாலுவிடம் கூறிவிட்டு வீட்டுக்கு புறப்பட்டாள். அவளின் கலக்கமான முகத்தை கண்ட மீனா, “ இது இப்படித்தான், நான் எதையும் மாற்ற முடியாது, என் வேலை ,என் கடமை, என் கவனம் அனைத்தும் என் குடும்பத்தின் சந்தோஷமே, முன்னேற்றமே என்று மனதில் உரு போட்டுக்கொள் .யார் பேசுறது மனதில் பதியாது”, என்று கூறியவர் அவளை சாப்பிட வைத்துவிட்டு ஓய்வு எடுக்குமாறு மேலே அனுப்பி வைத்தார் .

மேலே வந்தவள் அறையின் கதவை தாளிட்டு கதறி துடைத்தால் அந்த பெண்மணியின் பேச்சை மனது அசைபோட கண்களில் இருந்து கண்ணீர் நில்லாமல் வந்தது. இன்பா காலையில் செய்தவாறு செய்ய ,அதுவும் கூட அந்த பாரம் மிகுந்த மனதிற்கு புரியும் சக்தி இல்லை. ஒருவாறு அவள் அழுது ஓய அரைக்கதவு தட்டப்பட்டது .இவள் அழுது வீங்கிய முகத்துடன் கதவை திறக்க மீனா இன்சுத் நின்று இருந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்வை பரிமாற்றம் செய்து கொள்ள, “ இலஞ்சிதா, நான் நேற்றே உனக்கு சொல்ல தானே செய்தேன். பேசியவர்கள் யாவரும் வாழவதற்கு வழி சொல்ல போகவில்லை . ஏன் என் மாப்பிள்ளை கூட நம் பெண்களை நாம் பார்க்க மாட்டோமா ஏன் அனுப்பினீர்கள் என்றார். ஆனால் இன்ஷித் சொன்னது போல் நாங்கள் யாவரும் உனக்கு கடைசி வரை துணை நிற்க முடியாது. அதனால் புரிந்து கொள் .இந்த கண்ணீரெல்லாம் அவசியமற்றது”, என்று கூறிவிட்டு கீழே சென்று விட்டார்.

இவள் மௌனமாக நிற்க, “ வெறுமையான இதயம் சாத்தானின் கூடம். அதனால் வீட்டில் இருக்கிற நேரம், பிள்ளைகள் இல்லாதபோது, இதில் நம் கடையின் கணக்கு வழக்குகள், அன்றாட நடவடிக்கைகள் இருக்கிறது. இதை பார்வை இடுங்கள் .சந்தேகம் என்றால் அப்பாவிடம் என்னிடமோ கேளுங்கள்”, என்றான் இன்ஷித் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே.

அவள் மௌனமாகவே இருக்க, “ உங்களுக்கு பிடிக்குதோ பிடிக்கவில்லையோ இன்பா விட்டுட்டு போன பணியை நான் முடிக்க வேண்டும் .அதனால் கேலி பேச்சுக்கள் காதில் வாங்காமல் உங்கள் மனசாட்சிக்கு உண்மையாக இருந்தால் போதுமானது”, என்றவன் கொண்டு வந்திருந்த கணக்கு புத்தகத்தை அங்கே இருந்த மேஜை மீது வைத்து விட்டு அவள் பதிலை கூட எதிர்பார்க்காமல் சென்று விட்டான்.

அவள் வெளியே கிடந்த சோபாவில் வந்த அமர்ந்தவள் என்ன செய்வது இதை எப்படி கையாள்வது என்று கலங்கித் தான் போனால். இன்பா இவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், அவளது முகத்தில் வந்து போன தடுமாற்றத்திலும் உணர்வுகளிலும் அவளது எண்ணப் போக்கை உணர்ந்தவன் மெல்ல அவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தான். அவள் முதுகில் மெல்ல காற்றை ஊத இவர்கள் பேச்சில் சற்று மனதில் இருந்த பாரம் குறைந்து இருந்ததால் அவளால் அவனின் மூச்சு காற்றின் வெப்பத்தை உணர முடிந்தது. இதில் அவள் மனதில் இருந்த சஞ்சலங்கள் ஒரு கட்டுக்குள் வர, “ நான் அவர்கள் சொன்னது போல் கிடையாது, எனக்கு நீங்கள்”, என்று அவள் இன்பா அருகில் இருப்பது போல் அவனிடம் தன்னிலை விளக்கம் தர முயல, அவளால் மேலும் எதுவும் பேச முடியாமல் கண்ணீர் மட்டுமே கண்களில் இருந்து வழிந்தது. அதை கண்ட இன்பாவிற்கு அவளின் பேச்சின் அர்த்தம் புரிந்தது. அது அவனுக்கு உவர்பாகத்தான் இல்லை. அவன் குடிக்க அடிமையானவன் தான் ,குடும்பத்தை பார்க்க தவறியவன் தான், ஆனால் ஒரு நாள் கூட அவளின் நடவடிக்கையில் சந்தேகம் அடைந்தது கிடையாது. அவளுக்கு ஆறுதல் தரும் வண்ணமாக அவளின் முதுகை தன் மூச்சுக்காற்றை கொண்டு தேற்றினான். அது கொடுத்த ஆறுதலில் அவள் சோபாவில் மெல்ல கண் அசந்தால். அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்கு சென்றவுடன் அவளை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கியவர்களை ஒரு வழி செய்துவிடும் நோக்கத்தோடு கடையை அடைந்தான் இன்பா.

ஆனால் அதற்கு முன்னமே இன்ஷித் புகைப்பட கருவி உதவியுடன் அந்த இடத்தில் வேறு யார் வெளியே வந்தது என்பதை அறிந்து கொண்டு, நிலாம் மாவை விசாரித்து அங்கே உள்ளே நடந்தவற்றை அறிந்து, பாலுவின்னிடம் தெரிவித்துவிட்டான். தான் இதில் நேரடியாக தலையிட்டு அவர்களைக் கண்டித்தால் மேலும் அவர்கள் இலஞ்சிதாவே தவறாக பேச துணை ஆகிய கூடாது என்று பாலுவின் மூலம், வேலையில் அவர்கள் கவனம் இல்லை என்று அவரை வைத்து, அளவுக்கு அதிகமாக வேலை செய்ய வைத்து விட்டான். வந்த இன்பா இதைக் கண்டு இதுவெல்லாம் இவர்களுக்கு போதாது என்று அவர்கள் மூன்று பெண்மணியும் ஒரு சேர மேலை வருவதற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒருவாறு பாலு மேலே இருக்கும் குடோனை சுத்தப்படுத்த மூன்று பேரை மேலே அனுப்ப, இன்பா அவர்களை தொடர்ந்து சென்றான். மூன்று பேரும் தங்களுக்குள் வேலையை பிரித்துக் கொண்டு ஆளுக்கு ஒரு மூலைக்கு சென்றனர். புஷ்பா பீரோ வகைகளை துணியை கொண்டு உள்ளே வெளியே துடைத்துக் கொண்டு இருந்தால் .அவள் பின்னே சென்ற இன்பா ,அவள் துணியை வைத்து பீரோவின் ஒரு கதவை திறந்து அவள் உள்ளே நன்றாக நுழைந்த துடைத்துக் கொண்டிருந்தபோது பலமான காற்றை உருவாக்கி கதவை சாற்றி வெளியே தாளிட்டான். அவள் எவ்வளவு கத்தியும் தட்டியும் அவளால் வெளியேற முடியவில்லை.

கனகம் என்பவள் அடுக்கில் இருந்த பழைய நாளிதழை எடுத்து புது நாளிதலை மாற்றிக் கொண்டு இருந்தால், இன்பா அவள் அருகில் சென்றான். அவள் பழைய தூசி படிந்த நாளிதழை கீழே தள்ள அந்த தூசி அங்கே சிதற ,அங்கு நின்று இருந்த இன்பாவின் வடிவம் துல்லியமாக அவளுக்கு தெரிய, பயத்தில் அவள் உறைந்து போனால்.

மல்லிகா அங்கே இருந்த வெளியிடத்தை கூட்டிவிட்டு மாப் போட ஆரம்பிக்க இன்பாவின் கால் தடம் பட்ட இடம் மட்டும் காயாமல் இருக்க இவள் மறுபடியும் மாப் போட அந்த இடம் மறுபடியும் காயாமல் இருக்க, பயத்தில் அந்த இடத்தை விட்டு ஓடினால். ஓடினவள் அங்கே பீரோவில ஆக்கப்பட்டு கத்திக் கொண்டிருந்த புஷ்பத்தையும் விடுவித்து, உறைந்து போய் நின்ற கனகாவையும் அழைத்துக் கொண்டு கீழே ஓய்வரைக்குள் சென்றால்.

கனகா இன்ப ஐயா என்று உளறிக் கொண்டே இருக்க, அவளுக்கு தண்ணீர் கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தி நடந்ததை அறிந்து கொண்டனர். அவர்கள் பேசுவதை வெளியே நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த கண்ணனின் ஒற்றன் ,அவனது கைபேசியை எடுத்து அங்கே பகிர்ந்தான் .இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இன்பாவிற்கு இவன் தான் அந்த ஒற்றனா, “ இருடா உனக்கு முதலில் ஆப்பு வைத்து விட்டு உன் எஜமானுக்கு வைக்கிறேன்”, என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்

தொடரும்

 

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் 09

அந்த ஒற்றன் தன் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு, தன் வீட்டிற்கு புறப்பட்டு போனான். இவன் புளியால் என்னும் ஊரை சேர்ந்தவன் .வேலையை முடித்து தன் இரண்டு சக்கர வாகனத்தை எடுத்துக்கொண்டு ராமேஸ்வரம் தேசிய சாலையை அடைந்தான் . அது மிகவும் அதிகமான சென்னை சொகுசு பேருந்துகள் போகும் நேரம். இவன் வேகமாக சென்று கொண்டிருக்க, திடீரென அவனின் எதிரில் ஒரு சொகுசு பேருந்து வர, அதன் வெளிச்சம் அதிகமாக இருக்க ,அது அவனுக்கு கண்ணில் கூச்சத்தை ஏற்படுத்தியது .

அவன் தன் கண்ணை சிமிட்ட, அந்த அரை நொடியில் ,அவனுக்கு முன்பாக இன்பா தோன்ற, அதை பார்த்தவன் ,ஒரு நொடியில் தன் வண்டியின் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். பயத்தில் வண்டியில் இருந்து கீழே சரிந்தான் .அவன் வந்த வேகத்திற்கு அவன் கொஞ்சம் தள்ளி போய் விழ, அவனது கண்களில் அவனது மனைவியும் பிள்ளைகளின் முகம் தான் தோன்றினர். அதில் பயம் அப்பிக்கொள்ள, “ இன்பா ஐயா என்னை மன்னித்து விடுங்கள் இனிமேல் இப்படி செய்ய மாட்டேன்”, என்று மனதோடு கூறிக் கொள்ள ,அவன் கீழே கிடந்த கல்லின் மேல் மோதுவதற்கு முன் இன்பாவின் கை அவனின் தலையைத் தாங்கியது .

அவனால் இன்பாவின் தொடுகையை உணர முடிந்தது .சிறு சிறு சீராய்ப்புகள் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாமல் தப்பித்தான். ஆனால் அவனுக்கு தன்னை நினைத்து வெட்கி போனான். உண்ட வீட்டுக்கு துரோகம் செய்வது தவறு தானே, என்று நினைத்தவன் ,நாளை முதல் வேலையாக இங்கு இருந்து வேறு வேலைக்கு மாற வேண்டும் .ஏன்னென்றால் அவனுக்கு தெரியும் கண்ணன் அவ்வளவு எளிதில் தன்னை விடமாட்டான் என்று. அவனின் எண்ணோட்டத்தை உணர்ந்த இன்ப, கண்ணனை நோக்கி தன் பார்வையை திருப்பினான்.

அங்கே வீட்டிற்கு அப்போதுதான் கண்ணன் வந்திருந்தான். அண்ணன் ஒன்று, தம்பி இரண்டு பேருடன் பிறந்தவன் கண்ணன். எல்லோரும் ஒன்றாக வாழ்ந்த வீடுதான். வியாபாரத்தில் கடன் கூட தன் மனைவியின் 100 பவுன் நகையை அனைத்தையும் விற்று, அந்த கடனையும் அடைத்து ,இந்த பூர்வீக வீட்டை தன் தாயின் பெயரில் இருந்து தன் மனைவியின் பெயருக்கு மாற்றிக் கொண்டான். குழந்தை இல்லாமல் போனதால், தன் கணவன் என்ன சொன்னாலும் அதற்கு இசைந்து போனால் இலக்கியா .இப்போது இந்த வீட்டில் தாய் தந்தை மனைவியுடன் இவன் மட்டும் இருக்கிறான். மற்றவர்கள் தங்களுக்கு என வீடு வாடகைக்கு மாறிக்கொண்டு போனார்கள்.

இரவு உணவை மனைவி பரிமாற ,சாப்பிட அமர்ந்தவன் , “என்ன இலக்கியா உன் அப்பாவிற்கு உன் மேல் பிரியம் இல்லை போல”, என்றான் அவளை முறைத்துக் கொண்டு.

கண்ணன் மேல் அவளுக்கு அதிகமான பாசம் தான், ஆனால் இப்போது எல்லாம் அவனது நடவடிக்கையில் நிறைய மாற்றம். முன்பு எல்லாம் அவனின் அன்னை சொல்லை தட்டாதவன், ஆனால் இப்போது கடந்த ஐந்து வருடமாக, இந்த வீடு கைமாறிய பின் என்று அவள் நினைத்தால் ,ஆனால் தாய்க்கும் மகனுக்கும் ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத விரிசல் இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டால் .ஆனால் அவனை எதிர்த்து கேள்வி கேட்ட திரானியற்று தான் இருக்கிறாள். துணை நிற்க தமையனும் இல்லை, தந்தையோ வயதிற்கு மீறின சுமையை சுமப்பவர். தன்னிலமையை உணர்ந்தவள், அவனின் பேச்சை மௌனமாகவே ஏற்றாள்.

அவர்கள் அருகில் இருந்து இவை அனைத்தும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பாக்கு கோபம் உச்சத்தில் இருந்தது. “ ஏன் மாமா”, என்றால் இலக்கியா, “ நான் அவளை வீட்டை விட்டு அனுப்ப சொன்னால் அவளை கடைக்கு அழைத்துச் சென்று உன் தந்தை அவளின் உரிமையை நிலை நாட்டுகிறாரோ. நான் யாரென்று காட்டுகிறேன்”, என்று அவளிடம் வசை பாடியவன், “ நாளை புதுக்கோட்டை வரை செல்கிறேன் உன் தம்பி இறந்தது ஏதோ பாதம் அது இது என்று கூறுகிறார்கள். என்ன செய்ய, என்னை மதிக்கவில்லை என்றாலும், நான் தானே அனைத்தையும் பார்க்க வேண்டும் “, என்று கூறி காலை 4:00 மணிக்கு எழுப்புமாறு சொல்லி சென்று விட்டான் .

“ஓ என்னை வரவிடாமல் தடுக்க பார்க்கிறாயா. அப்போ உனக்கு புதுக்கோட்டையில் வைக்கிறேன் ஆப்பு”, என்று எண்ணிக்கொண்டு ,காலை கண்ணன் புறப்பிட்டபோது அவனுடன் முன் சீட்டில் அமர்ந்து, அவனது அம்பாசிடர் காரில் இன்பாவும் பயணப்பட்டான். திருப்பத்தூர் தாண்டும் வரை இன்பா எதுவும் செய்யவில்லை. கார் அமைதியாக சென்று கொண்டிருந்தது. சாலமன் பாப்பையா நகைச்சுவை பட்டிமன்றம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதை கேட்டுக்கொண்டு காரை செலுத்திக் கொண்டிருந்தான் கண்ணன்.

சிவாவிடம் இருந்து அழைப்பு வர, “ என்ன கண்ணன், எப்போது இங்கு வந்து உன் மகனை அழைத்து செல்கிறாய்”, என்றான் சிவா கண்ணன் அழைப்பை ஏற்றவுடன் ,அதில் கண்ணன் சுனங்க, “ ஏன் சிவா என் நிலைமை தெரிந்தும் இப்படி பேசுகிறாய், இப்போது இன்பா இறந்தது வேறு, நான் அவனை அழைத்து வரும்போது சட்டப்படி என் மகனாக அழைத்து வரவேண்டும்”, என்றான் உறுதியாக . “அது எப்படி கண்ணா , உண்மையை கூறப்போகிறாயா”, என்றான் சிவா கேள்வியாக. “ இல்லை என் தத்து புத்திரனாக”, என்றான் பதிலாக. “ பாவம் அவன், இலக்கியா தங்கையிடம் பேசு அவள் ஏற்றுக்கொள்வாள். உனக்கு பிறந்தவனை இப்படி யாரோ”, என்று சிவா கோவமாக கேட்க, அதுவரை இருந்த தடுமாற்றம் கண்ணனுக்கு மறைய, “ என்ன சிவா ரொம்ப வருத்தப்படுகிறாய் போல”, என்று இவன் பல்லை கடித்துக் கொண்டே கேட்டவன், அவனே தொடர்ந்து, “ கடந்து மூன்று மாதமாக தொழிலில் என் பங்கு லாபம் வரவில்லை, அதை நான் கேட்டேனா”, என்றான் விதன்டவாதமாக. சிவாவுக்கு புரிந்து போனது நாம் இவனை எதிர் கேள்வி கேட்டால் இவன் நமக்கு கொடுத்த பணத்தை கேட்பான். “ கண்ணா என் போதாத காலத்தில் நீ எனக்கு உதவினாய், நான் இல்லை என்று சொல்லவில்லை, எதை செய்தாலும் யோசித்து செய்”, என்று கூறி வைத்து விட்டான்.

அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இன்பா ,இவன் இவனை சார்ந்த யாருக்குமே உண்மையாக இருக்கவில்லை. இவனை எல்லாம் உயிரோடு விட்டு வைப்பதே தப்பு .ஆனால் இலக்கியா முகமும், கண்ணன் மகனின் முகமும் வந்து போனது. தன் கோபத்தை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவன், ஆக்சிலேட்டர் இருந்து கண்ணனின் கால்லின் மேல் தன் கால்லை வைத்து அழுத்த, வண்டி வேகம் எடுக்க ஆரம்பித்தது. கண்ணன் என்ன முயன்றும் அவனது கால்லை ஆக்சிலேட்டரிலிருந்து எடுக்க முடியவில்லை. கார் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அந்த காலைப்பொழுதில் தரிக்கட்டு ஓட ஆரம்பித்தது. ஏற்கனவே வெகு தூரம் லாரியை செலுத்தி களைப்புடன் வேகமாக வந்து கொண்டிருந்த அந்த லாரி காரை நோக்கி வர , " அய்யோ”, என்று பயத்தில் கண்ணன் அலற, கண் இமைக்கும் நேரத்தில் கார் ஸ்டேரிங்கை திருப்பி , வண்டியை திசை திருப்பினான் இன்பா. கண்ணணால் இன்பாவின் அருகாமையை உணர முடிந்தது. ஆனால் இன்னும் இன்பா அக்சிலேட்டரிலிருந்து தன் கால்லை எடுக்கவில்லை .கண்ணனுக்கு நன்றாக புரிந்தது கார் அவன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்று. இன்பா கால்லை எடுக்க, கண்ணன் ஆக்சிலேட்டரில் இருந்து தன் கால்லை விடுக்க வண்டி ஒரு குலுங்கு குலுங்க மீண்டும் கண்ணன் அலற, இப்போது இன்பாவின் கால் பிரேக் பாட்டில் கண்ணனின் கால்லை அழுத்த வண்டி சமநிலைக்கு வந்து நின்றது .

ரோட்டின் தூசி அனைத்தும் காரின் முன்பக்க கண்ணாடியில் பதிந்து இருந்தது . “புதுக்கோட்டைக்கு போய் உன்னை”, என்ற கண்ணன் மனதில் புலம்பியவாறு, தண்ணியை கொண்டு கண்ணாடியை கழுவ ஒரு நிமிடம் திகைத்து நின்று விட்டான். கார் கண்ணாடியில் இருந்த மண் தண்ணீரில் கலந்து ஓட ஆரம்பித்தது. அங்கங்கே திட்டு திட்டாக நின்ற மண்ணை ,இவன் பார்க்க, அதில் , “ புதுக்கோட்டை போய் தான் பாரேன்”, என்று இருக்க அப்படியே ஓய்ந்த அமர்ந்து விட்டான் ஓட்டுநர் இருக்கையில். அது மறுபடியும் கலைந்து , “என் மனைவி, என் குழந்தைகள், ஜாக்கிரதை”, என்று வந்த அடுத்த நொடியில் கலைந்தது. கண்ணன் செய்வது அறியாது நின்றான் .இதற்கு மேல் போனால் தன் உயிர் தன்னிடம் தங்காது என்பதை உணர்த்தவன் மறுபடியும் மதுரையை நோக்கி பயணப்பட்டான்.

கலைந்து வந்த கணவனை ஒரு பார்வை பார்த்தாலே தவிர இலக்கியா வேற எதுவும் கேட்கவில்லை. ஏன்னென்றால் இரவு இவர்கள் பேசுவதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவளின் மாமியார் காலையில் இவளிடம் , “இன்பா ஒன்றும் பாதத்தில் எல்லாம் இறக்கவில்லை .ஆனால் அவனது ஆத்மா சாந்தியடையவில்லை .அது சாந்தி அடையச் செய்வது அக்காவான உன் பொறுப்பும் கூட. யார் கண்டார்கள் உனக்கு கூட அவன் ஒரு பிள்ளையை கொடுத்துவிட்டால் அவனது ஆத்மா சாந்தியடையுமோ என்னவோ”, என்று அவளை நன்றாக குழப்பி விட்டு சென்று விட்டார். அதில் இவள் தெளிந்திருக்க கண்ணன் எதுவும் செய்யாமல் வந்தது அவளுக்கு திருப்தியாக இருந்தது


தொடரும்
 
Last edited:

NNK-22

Moderator
அத்தியாயம் 10

அடுத்த நாள் வந்த இலஞ்சிதாவிடம் யாரும் எந்த ஒரு செயலும் செய்யவில்லை. என்னதான் வேலை ஆட்கள் பயந்து நடந்தாலும், பள்ளிக்கு செல்லும்போது பிற பெற்றோர்களின் பேச்சு, கடைக்கு வருகிறவர்களின் பார்வை பிரச்சனையை கொடுக்க தான் செய்தது. அதுபோக இன்பாவின் தம்பி மூத்த சித்தப்பாவின் மகனுமான ராஜேஷ் அடிக்கடி கடைக்கு வந்து பாலுவை சந்தித்து விட்டு போகாமல் இலஞ்சிதாவே சீண்ட ஆரம்பித்து இருந்தான். அதுபோக இலஞ்சிதாவிற்கு whatsappபில் தவறான வீடியோ, அசிங்கமான பேச்சு என்று இருக்க, அவள் அவனின் எண்ணை பிளாக்கில் போட அன்று கடைக்கே வந்து விட்டான்.

பாலு வேலுவின் மகனான வினோத்தோடு மருத்துவமனைக்கு மாதாந்திர பரிசோதனைக்கு சென்று இருக்க ,இன்ஷீத் மூன்றாவது மாடியில் நின்று இருக்க ,அலுவல் அறைக்குள் வந்தவன் நிலாம்மாவிடம் ஒரு பொருளை சொல்லி எடுத்து வருமாறு பணிந்து விட்டு அவர் வெளியே சென்றவுடன் கதவை தாளிட்டு அடைத்தான். தனிமையில் அவனிடம் சிக்கிக் கொண்டால் இலஞ்சிதா என்ன என்று அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க, அவனது செய்கை அனைத்தையும் கண்கள் சிவக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் இன்பா இலஞ்சிதாவின் பக்கம் நின்று. “ அட என்ன இலஞ்சிதா”, என்று ராஜேஷ் அவனது 32 பல்லும் தெரிய இளிக்க , “அண்ணி, நான் உனக்கு .மரியாதை கொடுத்து மரியாதை வாங்கிக் கொள்”, என்று இலஞ்சிதா கோபத்தில் வார்த்தைகளை துப்ப , “அண்ணியா அது எல்லாம் அண்ணன் இருக்கும்போது. உனக்கு ஒரு பழமொழி தெரியுமா அண்ணன் பொண்டாட்டி பாதி பொண்டாட்டி”, என்று அவள் கைகளை பற்ற வந்தான். இவள் அகன்று கதவின் பக்கம் செல்ல போக , “ அதே ஊரில் தான் அண்ணியை அன்னையின் மறு உருவம் போல் பார்ப்பார்கள்”, என்று கூறி கதவை திறந்து கொண்டு வந்தான் இன்ஷித் .

கதவை தாள் போட்டு தானே வந்தோம் என்று ராஜேஷ் யோசிக்க, இன்பா முகத்தில் சிரிப்பு, அவன் தான் இன்ஷித் அலுவல் அறையை நோக்கி வருவது புகைப்படக் கருவியில் தெரிய கதவின் தாள்களை நீக்கி இருந்தான். இலஞ்சிதா இன்ஷித் அருகில் நிற்க, அதை கண்கலிள் வெறிகொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ராஜேஷ். பாலு அதற்குள் வந்துவிட இன்ஷித்தின் முகத்தில் இருந்த கோபமும் இலஞ்சிதாவின் வேர்வை படிந்த முகமும் ராஜேஷின் செயலை பாலுவிற்கு படம் பிடித்து காட்டியது. ஆனால் வெளிப்படையாக யாரையும் எதுவும் கூற முடியாததால். “ என்ன ராஜேஷ் அப்பா ஏதும் சொல்லி அனுப்பினானா”, என்ற சூழ்நிலை எளிதாக்க கேட்க, “ இல்லை பெரியப்பா உங்களை பார்க்க தான்”, என்று ஏதோ அவரிடம் பிரியம் இருப்பது போல் பேச ஆரம்பிக்க , “சரிப்பா நன்றாக தான் இருக்கிறேன், போ பள்ளி விடும் நேரம் ஆகிற்று, போ உன் மனைவி குழந்தைகள் காத்திருப்பார்கள்”, என்று அந்த உன் என்பதில் சிறு அழுத்தம் கொடுத்துக் கூற , “வருகிறேன்”, என்று முகம் கருத்து கூறிவிட்டு விடை பெற்றான்.

பாலு வாஞ்சியாக அவளின் தலையை தடவிட்டு சென்றுவிட்டார். “வெறி நாய்கள் நாக்கில் தொங்க போட்டு தான் அலையும், நாம் தான் அடித்துக் கொள்ள தயங்க கூடாது, அன்று என்னிடம் காட்டிய வீராப்பை காட்ட வேண்டியது தானே”, என்று கூறிவிட்டு சென்றவன், நிலாம்மாவிடம் குளிர்பானம் ஒன்றை கொடுத்து, அவளை ஆசுவாசப்படுத்தினான். அன்றைய இரவு குழந்தைகளுடன் தூங்க முயன்ற இலஞ்சிதா, கண்ணிரில் கரைந்துதான் போனால். தாயின் கண்ணீரை உணர்ந்த இரினாவும் கண்ணீரில் கரைந்தால். ஒரு அளவு இரினாவால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இப்போதுதான் ஓரளவு இதிகா இன்பா இல்லை என்பதை ஏற்க ஆரம்பித்திருந்தால். அந்த இடத்தில் இன்ஷித்தை தினமும் பார்ப்பது நாளையோ என்னவோ அவனின் அழுகை மட்டு பட்டு இருந்தது. ஒரு வழியாக இலஞ்சிதா தூங்க இரினா தன் தாயின் கைபேசியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சோபாவில் வந்த அமர்ந்தால். அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்பமும் வெளியே வந்த அமர்ந்தான்.

இன்பாவிற்குமே என்ன செய்வது என்பது தெரியவில்லை. நிறைய வெறி நாய்கள் அவளிடம் வாலாட்ட முயல்வதை கண்கூடாக கண்டுவிட்டான். யாரையும் இன்னும் எத்தனை நாள் விரட்ட முடியும். தான் சென்று விட்டால் அவள் என்ன செய்வாள் என்பதே மிகப் பெரிய கேள்விக்குறியாக அவனுக்கு முன் நின்றது.

இரினா யோசனையாக மணியை பார்க்க அது 11 30 காட்ட பையைத் திறந்து இன்ஷித் அன்று அவன் கொடுத்ததை எடுத்து தன் அன்னையின் கைபேசியில் இருந்து அவனுக்கு அழைத்தால். இன்ஷித் தன் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு ,அவன் அப்போதுதான் படுக்க அவனின் அறைக்கு வந்தான். இலஞ்சிதா எண்ணில் இருந்து ,அவள் பெயர் உடன் அழைப்பு ஒலிக்க மணியை பார்த்தவன் என்னவோ ஏதுவோ என்று அதை உயிர்ப்பித்தான். “ என்ன இலஞ்சிதா”, என்றான் படபடப்பாக. அவனது படபடப்பு நிறைந்த குரல் இரினாவை தாக்கியது. பாலுவிடம் தோன்றும் அதே படபடப்பு ,அவனிடம் காண முடிந்தது. முதன்முறையாக, ஆம் அவள் இன்பாவை கூட அவ்வளவாக அப்பா என்று அழைக்க மாட்டாள். ஏன்னென்றால் இருவருக்குமே ஏழாம் பொருத்தம் தான். “நான் இரினா”, என்றால் மெதுவாக. முதலில் அவனுக்கு இதிகா பேசிவிட்டாலே என்றுதான் தோன்றியது. இப்போது எல்லாம் பாலு வந்த பிறகு அவனை அவரின் கைப்பேசியிலிருந்து ஐந்து நிமிடம் அன்றாட நிகழ்வுகளை கூறிவிட்டு தான் இதிகா படுப்பால். இது இலஞ்சிதாவுக்கு கூட தெரியாது. முதலில் இந்த பிஞ்சு சொல்வதை மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டவன் , வறண்ட பாலைவனமாக இருந்தா அவன் மனதில் சிறு உணர்வு பூக்களை அது பூக்க ஆரம்பித்திருந்தது .

இப்போது எல்லாம் அந்த நிமிடங்களை அவன் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான். அவளிடம் தன் நண்பனை கண்டான். சிறுவயது முதல் தனக்கு தோள் கொடுத்தவன். தன் தகப்பன் தன்னை விட்டு விட்டு போனபோது ,பிறர் பார்வைக்கு அவன் காட்சி பொருளாக மாறிய போதும் ,தன்னை விட்டு அகலாதவன். இதிகாவின் வெகுளித்தனத்தில் இன்பாவை முழுவதுமாக உணர்ந்தான். அதை மௌனமாகவே ஏற்க ஆரம்பித்தான். அவன் மௌனமாக இருக்க, “ இன்ஸித் பா”, என்றால் இரினா மறுபடியும் .அதில் சுயத்துக்கு வந்தவன், “ என்னடா இந்த நேரம் , வீட்டில்”, என்று மறுபடியும் படபடக்க, அவனின் படபடப்பின் காரணத்தை உணர்ந்தவள், “ ஒன்றுமில்லை நான் தான்”, என்றால் மெதுவாக. “ என்னம்மா பள்ளியில் யாரும் எதுவும்”, என்றான் இன்றைய கால சூழ்நிலைகளை மனதில் நிறுத்தி, “ இல்லை இன்ஷித் பா ,அம்மா அழுது கொண்டே இருக்கிறார்கள். எட்டு மணி போல் ராஜேஷ் சித்தப்பா ஆயா கைபேசியில் அம்மாவிடம் பேசினார். அதன் பின் தான்”, என்றால் தெளிவாக .அதில் அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது அந்த தருதலை என்ன பேசி இருக்கும் என்று. அவன் மௌனமாகவே இருக்க “ இன்ஷித் பா”, என்றால் மறுபடியும். “ அம்மா முதலில் தான் அழுதார்கள் என்றால், இப்போதும் ரொம்ப”, என்றால் அவள் கவலை தோய்ந்த குரலோட.

அவனுக்கு இது எல்லாம் புதுசல்ல தானே , தன் தந்தை சென்ற பின் தன் தாய் அனுபவித்தது தான், இவன் வளர்ந்த பின் தான் அது குறைந்தது, பின் முற்றிலும் நின்றது .ஆனால் இங்கு பிள்ளைகளும் பெண் பிள்ளைகள். போராடித்தான் வாழ வேண்டும். இவன் என்ன சொல்லி தேற்றுவான். அவன் மௌனம் அவளுக்கு மேலும் பயத்தை தர அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ஊற்றெடுத்தது.

இதை கண்டு துடித்துதான் போனான் இன்பா. அவன் உயிரோடு இருக்கும்போது அவளை சீண்டி அழுக வைப்பதை வாடிக்கையாகக் கொண்டு இருந்தான். ஆனால் இன்று அவளின் இந்த தண்ணீரை அவனால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை .இதற்கெல்லாம் காரணமான தன் தம்பியை கொன்றால் என்ன என்று தான் தோன்றியது இன்பாவிற்கு .ஆனால் இது ஒன்றும் ஒன்று மாற்றி ஒன்றல்லவா வந்து கொண்டே இருக்கிறது என்று தவித்துப் போனவன் தன் கை காலாகாத தனத்தால், தன் ஆஸ்தான இடமான தோட்டத்தில் ஊஞ்சலில் பகுதிக்குச் சென்றான்.

“ நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை என்னை தாண்டி தான் யாரும் உங்கள் அருகில் நெருங்க வேண்டும்”, என்ற இன்ஷித், “ போய் தூங்குமா. என் மேல் நம்பிக்கை”, என்று அவன் ஆரம்பிக்க , “உங்கள் மேல் அது நிறைய இருக்கிறது .உங்களுடன் பேச ஆரம்பித்த பின் தான் இதிகாவின் கண்ணீர் நின்றது. அம்மாவின் கண்ணீரையும் நிச்சயம் நிறுத்திவிடுவீர்கள், எனக்கு தெரியும், குட் நைட்”, என்று கூறி வைத்து விட்டால். அவளின் பேச்சைக் கேட்டவன் மெல்ல அதிர்ந்தான். இந்த குழந்தையின் நம்பிக்கையை தன்னால் காப்பாற்ற முடியுமா என்று யோசித்தவன், அது எனக்கு தெரியாததால் தானே ஒரு குடும்ப அமைப்புக்குள்ளேயே நான் செல்லவில்லை என்று தனக்குள்ளேயே புலம்பிக் கொண்டான் இன்ஷித்.

இன்று கூட அவனின் தாய் யசோதை, “ நீ உனக்கு ஒரு வாழ்வை அமைத்துக் கொள்ளாமல் கபினேஷ் அமைத்துக் கொள்ள போவதில்லை என்பதை உறுதியாக கூறிவிட்டான்”, என்று அவனை கடுமையாக கடித்துக் கொண்டார்கள். தம்பியை நினைத்து மிகவும் பெறுமையாக இருந்தது. சிவகங்கை ஆண் அழகன் போட்டியில் போன வருடம் ஆணழகன் பட்டம் வென்றவன். பெண்களை இவனை போல் ஒதுக்க மாட்டான். மரியாதையாக இலகுவாக பழகுவான். இப்போது தேவகோட்டையில் மற்றும் காரைக்குடியில் சொந்தமான ஒரு ஜிம் வைத்து நடத்துகிறான் .முதலில் இவனிடம் சொல்லி குழந்தைகள் இருவருக்கும் தற்காப்பு கலைகளை கற்றுக் கொடுக்க சொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணி கொண்டவன் குழந்தைகள் இருவரின் நினைவோடு தூங்கிப் போனான்.

தொடரும்
 
Status
Not open for further replies.
Top