எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கதைத் திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-72

Moderator
வணக்கம் நண்பர்களே....
உங்க எல்லாருக்கும் ஏற்கனவே தெரிஞ்சி இருக்கும்...நான் தான் உங்கள் NNK 72 உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் ரைட்டர் ...உங்க எல்லாருடைய ஆதரவும் எனக்கு கிடைக்கும்ன்ற நம்பிக்கையில இந்த முயற்சியில் இறங்கி இருக்கேன்....கூடிய சீக்கிரமே டீஸரோட வரேன்....
 

NNK-72

Moderator
களிப்பு ♥️ 1


"வந்துதித்தாய் ராமா நீ கோசலை தன் திருமகனாய்

சிந்து மொழிச் சிறுகாலை திசையெங்கும் புலர்கிறது

மந்திரங்கள் வாய்மொழிந்து வந்தனைகள் புரிந்தருளச்

செந்திருக்கண் அருள்பொழிய வேங்கடவா எழுந்தருள்வாய்”


வெங்கடேச சுப்ரபாத பாடலை தமிழில் எம் எஸ் சுப்புலட்சுமி தன் தேன்மதுரக் குரலால் பாடி அந்த வீட்டையே தன் இசையால் நிறைத்திருந்தார்.


ஊசியாய் குத்தும் பனியையும் பொருட்படுத்தாமல், அதிகாலை வேளையில் குளித்து முடித்து சுத்தபத்தமாய் வாசலில் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்த பிரபாவதியின் குரலும், அந்த தேன்மதுரக் குரலோடு சேர்ந்து சுப்ரபாதத்தை பாடிக் கொண்டிருந்தது.


கோலமிட்டவர் வர்ண பொடிகளை தூவ ஆரம்பித்திருந்தார்.

அவர் வர்ணங்களை தீட்டி முடிப்பதற்குள் வாங்க வீட்டை ஒரு முறை சுற்றி வந்து விடுவோம்…..


இரண்டடுக்கு மாடி வீடு, பழைய காலத்து வீடு தான்…பிள்ளைகள் தலை எடுக்கவும் மறு சீரமைத்து புதுப்பித்து இருந்தனர். கீழே மூன்று படுக்கை அறைகள், அதே போலவே மாடியிலும் இருக்க, நடுவில் கூடம், பூஜை அறை, சமையலறை, சாப்பிடும் அறை என சற்று பெரியதாக தான் இருந்தது.


பரந்த நெற்றியில் திருநாமும், தோள்பட்டையில் பூணூல், காதில் கடுக்கன், வெள்ளை வேட்டி, மேல் துண்டு, சகிதம் விஷ்ணு சகஸ்ரநாமத்தை உச்சரித்தவாறு தன் கனத்த சரிரத்துடன் பூஜை அறைக்குள் நுழைந்தார் திருவரங்கநாதன்..

வயது 50 தாண்டி சில வருடங்கள் ஆகியிருந்தது என்பது அவரது தோற்றத்திலேயே தெரிந்திருந்தது.


ஸ்பீக்கரில் ஒலித்த பாட்டு சத்தம் படுக்கை அறை வரை கேட்க,


“பச் … என்ன சத்தம் இது… நடுராத்திரியில் தூங்க கூட விடாம…”


சலித்துக்கொண்டே தூக்கத்தில் புலம்பியவாறே எழுந்தவன் செல்லை பார்க்க, அது அதிகாலை ஐந்தை காட்டியது.


“என்னது மணி ஐஞ்சு தான் ஆகுதா…! ஒரு மணிக்கு தானே டா… தூங்கினேன்.. அதுக்குள்ள எதுக்கு டா இப்படி அலாரத்தை ஆன் பண்ணி வைச்சி இருக்கிங்க…?” என அலுத்தவன் சுப்பரபாதபாடல் தெளிவாக கேட்கவும்,


“ அந்த மனுசனே பாவம்… நடு ராத்திரி சேவைன்னு லேட்டா தான் தூங்கி இருப்பாரு, உடனே மார்னிங் ஷிப்டுக்கு எழுப்பி விடுறிங்களே கொஞ்ச நேரம் தூங்க விடுறிங்களா… என கிண்டலாக கூறிட, யாரும் அதை அணைப்பது போல தெரியாததால்,


“யம்மா அந்த ஸ்பீக்கரை ஆப் பண்ணி தொலையேம்மா…அன்னையிடம் கத்தியவன்,


“நம்ம காதை செவிடாக்காம ஓயமாட்டங்க போல இருக்கே வெங்கி…!” அந்த பெருமாளிடம் சத்தமாக புலம்பியடியே தலையணையை எடுத்து காதின் மேல் புறம் அழுத்தி வைத்து தூங்க முற்பட்டான் வீட்டின் கடைக்குட்டி வெங்கடேஷ் ….


கோலமிட்டு உள்ளே வந்த பிரபாவதிக்கு மகனின் சத்தம் காதில் விழ அவசரமாக மகனின் அறைக்குள் நுழைத்தவர்,


“என்ன பேச்சுடா பேசுற.. அய்யோ… பெருமாளே மன்னிச்சிடுப்பா…” கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டவர், “உங்க அப்பா பூஜையில இருக்காருடா கத்தி கித்தி தொலையாதே… சீக்கிரம் எழுந்து குளிச்சிட்டு வா… இன்னைக்கு மார்கழி ஒன்னு வந்து பெருமாளை கும்பிடு அப்படியாவது நல்ல புத்திய கொடுக்குறாரான்னு பாக்கலாம்… இருபத்து ஐஞ்சு வயசு ஆகுது… ஒரு வேலைக்கு உருப்படி இல்லை”


திட்ட திட்ட எழுந்து கொள்ளாமல் படுத்திருக்கும் சிறிய மகனை‌ காலில் ஒரு தட்டு தட்டி விட்டு சென்றார் பிரபாவதி.


“ஏம்மா ஏன் இப்படி புருஷனும் பொண்டாட்டியும் சேர்ந்து அலும்பல் பண்றிங்க… என்னால எல்லாம் இப்போ எழுந்துக்க முடியாது… ஒரு பத்து மணிக்கு எழுந்து வந்து நானே பெருமாளை மீட் பண்ணிக்கிறேன்…” தாயின் காதுகளில் விழ வேண்டும் என சத்தமாக சொல்லியவன்,


“இன்னைக்கு மார்கழி ஒன்னுன்னு தெரிஞ்சி இருந்தா இந்த ஸ்பீக்கர் ஒயரை புடுங்கி போட்டு இருப்பேனே…”


தனக்குள் முனுமுனுத்தபடி அந்த குளிருக்கு இதமாக கால் முதல் தலை வரை பெட்ஷீட்டை இழுத்து போர்த்தி தூங்க ஆரம்பித்தான் அவன்.


திருவரங்கநாதன் பிரபாவதிக்கு இரு பிள்ளைகள் பெரியவன் ஹரிஹரன்சுதன், மெட்ரஸ் ஐஐடியில் படித்து முடித்து ஒரு பெரிய பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் பணி புரிந்து வருகிறான். இரண்டாமவன் பிரணவ் வெங்கடேஷ் அதுதான் பிரபாவதியே சொல்லிட்டாங்களே வேலைக்கு உருப்படி இல்லன்னு… அவன் பாக்குற வேலை வீட்டுல இருக்கவங்களுக்கு பிடிக்கல திட்டு வாங்கிட்டு இருக்கான் …


திருவரங்கநாதனிற்கு பெருமாள் மேல அவ்வளவு இஷ்டம் வருஷத்துல இரண்டு மூனு முறை திருப்பதி சென்று வருபவர்… சொந்தமாக பாத்திரக்கடையை வைத்திருக்க, அது ஒரளவு சொல்லிக் கொள்ளும் படி சென்றுக் கொண்டு இருக்கிறது.


பெரிய மகன் தன் வியாபாரத்திற்கு உறுதுணையாய் இருப்பான் என பார்க்க, அவனோ பேசி பேசி அவரை கரைத்து உயர் பதவியில் அமர்ந்து விட, அவரது குறி மொத்தமும் இப்போது இளைய மகனின் மீது திரும்பி இருக்கிறது…


பிரபாவதி அடுக்களையில் பாத்திரத்தை உருட்டிக் கொண்டு சமையலில் மும்மரமாக இருக்க, ஸ்டவ்வில் ஏறியிருந்த குக்கரின் விசில் சத்தம் கூடம் வரை கேட்டது.


உருக்கிய பசு நெய்யில் செய்த வெண்பொங்கலின் வாசம் நாசியை, தீண்டி பசியை தூண்டிவிட, பாசிபருப்பு சாம்பாரின் வாசம் நாக்கின் சுவை அரும்புகளை மெல்ல தட்டி எழுப்பியது.


காலைவேளை மிகுந்த பரபரப்புடன் இருந்தாலும், பூஜை முடித்து வெளியே வந்த கணவருக்கு காபியும் கையுமாக பிரசன்னமானார் பிரபாவதி.


இந்தாங்க காபி கணவரின் முன் காபியை வைத்தவர் மீண்டும் அடுக்கலைக்குள் திரும்பினார்.,


காபியை எடுத்துக் கொண்டு, அன்றைய செய்தி தாளில் கண்களை பதித்தவாறே,


“ என்ன உன் சீமந்த புத்திரனுக்கு இன்னும் விடியலையா…” என்றார் எள்ளலாக,


‘காலையிலயேவா…’ என அலுத்துக் கொண்ட பிரபாவதி,


“நான் எழுப்பிட்டேன் இந்நேரம் குளிக்க போய் இருப்பான்…” என்றவர்,


“கடவுளே அவரு கடைக்கு போகிற வரைக்கும் இந்த பையன் வெளியே வரக்கூடாது”


ஒரு அவசர மனுவையும் கடவுளுக்கு அனுப்பினார் .


எதிர்த்து பேசாமலயே தன் செய்கைகளின் மூலம் அவரின் பீபியை ஏற்றும் ஒரு நபர் வெங்கி தானே… பிள்ளையிடமிருந்து கணவரை காப்பற்றியவர் வேலையை தொடர்ந்தார்.


அவரது போறாத நேரமோ என்னமோ நண்பனிடமிருந்து வந்த தொலைபேசி அழைப்பில் பாதி கண்களை திறந்தும் திறவாமலும், அவனிடம் சகட்டுமேனிக்கு கத்திக் கொண்டே ஹாலில் பேப்பரை படித்துக்கொண்டிருந்த திருவரங்கநாதனையும், கடந்து சமயலறைக்குள் வந்தவன், கொட்டாவி விட்டபடியே


“அம்மா சூடா ஒரு காஃபி”


என சோம்பலை முறித்தான்.

பின்புறம் கேட்ட‌ மகனது கொட்டாவி சத்தத்தில் கையில் இருந்த பாத்திரத்தை கீழே போட்டவர், கலைந்த தலையும் நலுங்கிய உடையுமாக நின்றிருந்தவன், கோலத்தையும் கண்டு பீதியாக,


“என்னடா இப்படியே சமையலறைக்குள்ள வந்துட்ட…? வெளியே உங்க அப்பா இருக்காருடா”


என்றார் பரபரப்புடன்,..


கண்ணை கசக்கியபடியே

“என்னது அப்பா இருந்தாரா…!” இழுவையாக கேட்டவன்,


“நான் பாக்கலையே மா…”


இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச தூக்கமும் பறிபோய் விட பின்புறம் சாய்ந்து நல்ல பாம்பை போல தலையை வெளியே நீட்டி, எட்டி பார்க்க, அரங்கநாதன் கோபத்துடன் பல்லை கடிப்பது தெரிந்தது.


சட்டென ஆமை, ஓட்டுக்குள் தலையை இழுத்து கொள்வது போல, தலையை உள்ளே இழுத்துக் கொண்டவன்,



“அவரு இன்னும் கடைக்கு போகலையாமா…?”


என்றான். அவர்‌ ஏன் இன்னும் இங்கே இருக்கிறார் என்ற அர்த்தத்தில்,..


“டேய் நேரத்தை பாத்தியா…. நீ பண்றதுக்கு எல்லாம் நான் வாங்கி கட்டிக்கனும் ல… இந்த அழகுல அவரை கிராஸ் பண்ணி தான் வந்துருக்க….


ம்….. கண்ணை திறந்து வந்தா தெரியும் தூக்கத்திலேயே நடந்து வந்தா முன்னாடி இருக்கறது செக்குன்னு தெரியுமா..? சிவலிங்கம்னு தெரியுமா…? கடவுளே அந்த மனுஷன் என்ன கத்து கத்த போறாரோன்னு தெரியலையே…”


கவலையுடன், வெளியே எட்டி பார்த்த பிரபாவதி மகனை காய்ந்தார்.


அவர் பழமொழி சொல்லவும்,


“எக்ஸ்கீயூஸ் மீ மம்மி, நீங்க பழமொழியை தப்பா சொல்றிங்கன்னு நினைக்கிறேன்… அப்பாவுக்கு பழமொழியை சொல்றதா இருந்தா, பேனு பெருமாள்னு தானே சொல்லனும்…

நீங்க என்ன செக்கு சிவலிங்கம்னு சொல்றிங்க… ப்ளீஸ், சேஞ்ச் யுவர் வேர்ட்ஸ்… பைதபை இதுல அப்பா செக்கா…? சிவலிங்கமா…?” அவன் அறுபெரும் கேள்வியை கேட்க, அதில் கடுப்பானவர்,.


“தொடப்பகட்டை… கொஞ்சமாச்சும் சுத்தபத்தம் இருக்கா…? இப்படியே உள்ள வர்ற… பல்லாவது தேய்ச்சியா… இல்லையா…? போடா… போய் முதல்ல பல்லை தேச்சி குளி…”



மகனை திட்டியபடியே அவனை சமயலறைக்குள்ளிருந்து வெளியே தள்ள முயன்றார் பிரபாவதி.


அவர் கூறிய அனைத்தையும் காற்றில் விட்டு


“அம்மா… நீங்க அப்பாவையா தொடைப்பகட்டைன்னு சொன்னீங்க…”


வேண்டுமென்றே தந்தையின் செவிகளில் விழவேண்டும் என சத்தத்தை கூட்டியதும்,


அவனை பதற்றத்துடன் பார்த்தவர் “அடேய், அடேய்… நான் எப்போடா அப்படி சொன்னேன் உன்னைதானே சொன்னேன் முதல்ல வெளியே போடா…” கண்ணில் பட்ட கரண்டியை கையில் எடுத்தார்.


“நோ… நோ.. வைலன்ஸ் மம்மி காபியை கொடுத்தா நான் பாட்டுக்கு போயிட்டு இருக்க போறேன்…”


கையை விரித்து பாவனையாக கூறியவன், அங்கிருந்த பாத்திரத்தை பார்த்து,


“இது என்ன பொங்கலா…? ஏன்மா பொங்கல் எல்லாம் செய்றிங்க…? மருந்தே இல்லாம மயக்கம் வர்றதுக்கா…!! இந்த பூரி உத்தப்பம் நெய் ரோஸ்ட்.. பர்கர் சேன்விஜ் பிட்சா இப்படி எதுவும் இல்லையா…? தொட்டுக்க என்ன சாம்பாரா…? காரசாரமா சட்னி அரைக்கலையா…?”


வெளியே செல்லாமல் இருக்க, ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் பேசிக் கொண்டே திறந்து பார்த்தான் வெங்கடேஷ்…


“இப்படி பேசுற உன் வாயிக்கு பட்டினி தான் போடனும்…”


நொடித்தபடி, அவனை கழுத்தை பிடித்து தள்ளாத குறையாக வெளியே தள்ளி விட்டார் பிரபாவதி….


அவர் தள்ளி விட்டதும், வெளியே வந்து தள்ளாடியவன் சுவற்றை பிடித்து நிற்க,


அவனுக்காகவே காத்திருந்த திருவரங்கநாதன்,


“ வாங்க சார் வாங்க… சாருக்கு இன்னும் விடியலையோ… கிண்டலாக பார்த்தவர்,


“மாதங்களில் நான் மார்கழின்னு சொன்ன அந்த மாதவனோட பெயரை‌ உனக்கு வைச்சேன்… அந்த ஒரு காரணத்துக்காவாது என்னைக்காவது ஒரு நாள் பூஜையில உட்காந்து இருக்கியாடா…

அப்பான்னு ஒருத்தன் உட்காந்து இருக்கறதை கூட கவனிக்காம நீ பாட்டுக்கு தெனாவட்டா போற… என்னதான் நினைச்சிட்டு இருக்க‌ உன் மனசுல…?”


“எப்போ பாரு போனும் கையுமா திரிய வேண்டியது… வந்து கடையை பாக்க சொன்னா… வெட்டி விரப்பா பேச வேண்டியது… இல்லை நாலு தடி பசங்களோட சேர்ந்து டீயை ஆத்த வேண்டியது… பெரியவனை பாத்தாவது திருந்தனும்… அதுவும் இல்லை… நான் செய்த பாவம் எல்லாம் புள்ள ரூபத்துல வந்து நிக்குது…. என்ன செய்து இதை தொலைக்கிறதோ… “


மகன்‌ மீது இருந்த அதிருப்தியையெல்லாம் கடுப்பாக கொட்டினார் திருவரங்கநாதன்.




தலையை குனிந்தபடியே “என்னமோ இந்த பேரை வைச்சாதான் ஆச்சின்னு நான் ஒத்த கால்ல நின்னா மாதிரி பேசுறாரே வெங்கி…” வாயை கோணி அவன் தனக்குள் முனுமுனுக்க


கணவர் பேசவும் வெளியே வந்த பிரபாவதி,


“என்னங்க அங்க பண்ண அர்ச்சனை பத்தாதுன்னு இங்கேயும் பண்றிங்களா…? ஒரு நாளைக்கு ஒன்னு போதும்… நீங்க பேசி பேசி உங்க பிபியை ஏத்திக்காதிங்க… பிரஷரு மாத்திரை வேற போடல இந்தாங்க”


கணவரின் அர்ச்சனயை நிப்பாட்டியவர், கையில் மாத்திரையை கொடுத்து விட்டு,



“இன்னும் என்னடா நின்னுக்கிட்டே இருக்க… போயி இருக்க வேலையை பாரு போடா…” அவனை அனுப்பி வைக்க முயல,


“ஆமாடி என்னை அடங்கிட்டு…. அவனை அனுப்பி வைச்சிடு… ஒரு சொல் சொல்லிட கூடாது… ஆமா உள்ள என்னமோ துடைப்ப கட்டைன்னு காதுல விழுந்தது என்ன விஷயம்…” மனைவியை இடுங்கும் பார்வை பார்க்க…


“அது… வந்து அது ஒன்னும் இல்ல இதோ இவனை இவனை தான் திட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்… ஒரு பேச்சை கேக்குறானா பாருங்க எப்படி நிக்குறான்… நமக்கும் வயசு ஆகுது இல்லையா கால காலத்துல ஒரு நல்ல வேலைல உட்காந்தா தானே…!”



மகனை காப்பாற்ற வந்தவர், கணவரின் ஒரு கேள்விக்கு அப்படியே மாறிவிட்டார்.


“மம்மி…. யூ டூ ப்ரூட்டல் …” ஆற்றாமையுடன் நெஞ்சை குத்திக் கொண்டவன் அன்னையின் பக்கம் சாய்ந்தவாறு சத்தமில்லாமல் கூறிட,.


அவனையே பார்த்திருந்த அரங்கநாதன் “மனசுல பெரிய நடிகர் திலகம் சிவாஜின்னு நினைப்பு … அப்படியே நடிப்பை கொட்டுறதை பாரு…” அவர் பாட்டுக்கு அடுக்கிக் கொண்டே போக, ஏதோ காதில் மெல்லிசை கானம் கேட்டது போல எல்லாவற்றிற்கும் குனிந்த தலையை ஆட்டியபடியே நின்ற மகனை பார்க்க பார்க்க அவருக்கு பிபி‌ எகிறியது….


அதே நேரம் வெளியே காலிங் பெல் சத்தம் கேட்கவும்,


‘இப்போ யாரு வந்து இருப்பா…? இவ்வளவு காலையில…. ? ம்… ? ஒரு வேலை போன் பண்ணவன் நேர்லயே வந்துட்டானோ…. இவர் வேற நல்ல மூடில் இருக்காறே’ யோசித்துக் கொண்டே நின்றிருந்தவன்,


“அ.. அப்பா… திட்டிக்கிட்டே இருங்க இதோ, இப்போ வந்துட்றேன்…”


என வாசல் பக்கம் சென்று பார்த்தவன்,


“அடடே… வா… வா.. செம..”


சிரித்தபடியே பெற்றவர்கள் முன்னால் வந்து நின்றான்.


“எதுக்குடா இப்படி பல்ல காட்டிக்கிட்டே வர்ற…?”



இதுக்கும் அவர் திட்ட ஆரம்பிக்க,


“வெய்ட்… வெய்ட்… இப்போ ஒரு பீஸ் அதுக்கு தான் வந்து இருக்கு வெங்கின்னு பேரு வைச்ச எனக்கே இப்படின்னா அந்த கிருஷ்ணன் பேரை வைச்சதுக்கு ஏத்தா மாதிரி ஒரு வேலையை பண்ணிட்டு வந்து இருக்கானே உங்க தங்கமான பெரிய புள்ளை, போய் அவரை பார்த்துட்டு பொறுமையா வந்து என்னை திட்டுங்க…. போங்க போங்க…. நான் எங்கேயும் போயிட மாட்டேன் .. அயம் ஆல்வேஸ் யுவர் ப்ராப்பர்ட்டி பிரபா…”


நக்கலும் நைய்யாடியுமாக தந்தைக்கு பதிலை சொல்லியவன், அன்னையின் கன்னத்தை பிடித்து கிள்ளி வாசலை கை காமித்திட, திருவரங்கநாதனும் பிரபாவதியும், அங்கு வாசலில் நின்றிருந்தவர்களை பார்த்த அதிர்வில் வாய் அடைத்து போயினார்.


“என்ன காரியத்தை டா பாண்ணி வைச்சி இருக்க…? என் தலையில நெருப்பை அள்ளி கொட்டிட்டியே படுபாவி …” பிராபவதி வாசலிலேயே அழுது கரைய,


“என்னடா இது கோலம்… என்ன வேலை பண்ணிட்டு வந்து நிக்குற… உன்னை பெத்தவங்க உயிரோட தானேடா இருக்கோம்…” திருவரங்கநாதன் ஆற்றாமையுடன் கேட்டதும்,


பட்டு வெட்டி சட்டையில் அருகில் ஒரு பெண்ணுடன் மாலையும் கழுத்துமாய் ஜோடியாக வந்த ஹரியை பார்த்து வில்ல சிரிப்பு சிரித்த வெங்கி,


“என்ன பண்ணிட்டு வந்து நிக்குறான்னு‌ கேக்குறிங்க…? பாத்தா தெரியல கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்து நிக்குறான் பா… கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்து நிக்குறான்…”


“யப்பா தாங்கமான புள்ளன்னு பெயர் எடுத்தவனே, பச் இவ்வளவு பேசுற எனக்கு எல்லாம் இந்த தைரியம் இல்ல… நீயெல்லாம் வேற லெவல்”


தகப்பனுக்கும் தாயிற்கும் மேலும் மேலும் கோபத்தை தூண்டுவது போல வெங்கி பேசிட,.


‘அடேய் நல்லவனே…. அவங்களே பேசினா கூட ஏதோ ஒரு இரண்டு திட்டுல முடியும்னு பார்த்தா… நிரந்தரமா பிரிச்சி வைக்க பிளான் பண்றானே’ பெரியவன் ஹரிஹரன் மனதிற்குள் தம்பியை வறுக்க வெளியே‌ அவனிடம் கண்களால் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தான்.


‘வாங்குடா… முட்டை கண்ணா நல்லா வாங்கு… நல்லவன் வேஷமா போடுற… அப்பாடா இப்போ தான் நிம்மதியா இருக்கு… நம்ம எதிரில இன்னொருத்தரை திட்டுறது எவ்வளவு ஆனந்தமா இருக்கு…’ மைண்டு வாய்ஸ் மனதிற்குள் ஓட வெளியே பாவப்பட்ட முகத்துடன் நின்றிருந்தான் வெங்கி,


“அவனை அப்படியே வெளியே போக சொல்லுடி எனக்கு பொறந்துல ஒன்னு இல்லன்னு தலை முழுகிடுறேன்… என் மானம் போச்சி மரியாதை போச்சி வாங்கி வைச்ச நல்ல பேரு எல்லாம் போச்சி…” அவர் கோபத்துடன் உரைக்க,


‘அது என்ன தோல்ல கிடக்கற தூண்டா…? காத்தடிச்சதும் பறந்து போக…” உள்ளுக்குள் அவருக்கு கவுன்டர் கொடுத்தாலும், அப்பா பக்கெட்டுல தண்ணி எடுத்துட்டு வந்து தரட்டுமா வெங்கி சைடு கேப்பில் கப்பலை ஓட்டினான்,


“டேய் கொஞ்சம் நீ சும்மா இருடா” தம்பியை அடக்கி தள்ளி விட்டவன் “அப்பா… ப்ளீஸ் பா அப்படி எல்லாம் பண்ணிடாதிங்கப்பா நிலைமை கைய மீறி போயிடுச்சிப்பா அதான் பா இப்படி ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டியதா போயிடுச்சி”



ஹரி அவருக்கு புரிய வைக்க முயல.….


“மூத்த புள்ளைன்னு அருமை பெருமையா வளர்த்தேனே இப்படி சொல்லாம கொள்ளாம மார்கழி மாசம் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்து நிக்குறியே…” பிரபாவதி தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதார்.,


“அப்போ தை மாசம் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்தா சரின்னு சொல்லி இருப்பியாம்மா…?” வெங்கியின் நக்கலில், திருவரங்கநாதன் அவனை கனலுடன் பார்க்க,


“ஓகே.. ஓகே…” என அடங்கியவனுக்கு, வயிற்றை கலக்க,,


“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ, சாரி ஃபார் த டிஸ்டபென்ஸ் நேச்சர் காலிங். ஐ அம் கோயிங் ஆஃப்டர் கம்மிங்… அதுவரைக்கும் யூ கண்டினியூ”


என முடிந்தவரை பெரியவனை வைத்து செய்தவன், அங்கிருந்து கழன்று அறைக்கு சென்றான்,


வெங்கியின் செய்கையில் பல்லை கடித்த ஹரி தாய் தந்தையிடம் புரிய வைக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.


மெலிதாக விசில் அடித்தபடியே குளியலறை சென்றவன், ஆற அமர அவன் வேலைகளை எல்லாம் முடித்து குளித்து வெளியே வர முக்கால்மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. ஈரதலையை துவட்டியபடியே தன் அறையிலிருந்து வெளியே வர, இன்னும் அந்த காதல் ஜோடி வெளியேதான் நின்று கொண்டிருந்தது.


திருவரங்கநாதன் ஒரு பக்கம் திட்டிக்கொண்டு இருக்க, பிரபா ஒரு பக்கம் அழுதிட, ஹரி தன் பக்க தரப்பை கூற முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான்.


நன்றாக விடிந்து விட போவோர் வருவர் எல்லாம் அவர்களை பார்த்துக் கொண்டு சென்றனர். ஒருசிலர் வாசலில் எட்டி எட்டி பார்த்தனர். ஒரு சிலர் கம்பவுண்டு வாசலில் நின்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.


இவற்றையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே, அவர்கள் அருகே வந்தவன்


“இன்னுமா முடியல உங்க பஞ்சாயத்து…!”


அதிர்வு விலகா பாவனையில் கேட்டதும்,


அவனை திருவரங்கநாதன் தீயாய் முறைக்க… ஹரி, ‘இப்போவாவது காப்பாத்தேன்டா’ என்பதே போல தம்பியை பார்த்தான்.


நாக்கை வாயிற்குள் சுழற்றி ஏதேதோ செய்து அவனை வெறுப்பேற்றியவன், ஹரியின் தவிப்பை பார்த்து மனமிறங்கி,


“இப்படியே வெளியே நிக்கவைச்சி இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்சம் மானத்தை நீங்களும், வாங்க போறிங்களாப்பா…?”


“அங்க பாருங்க வெளியே கூட்டத்தை செலவே இல்லாம ஏதோ டைம் பாஸ்க்கு படம் பார்த்துட்டு போறா மாதிரி போறாங்க…”


“ உள்ள கூப்பிடுங்க இல்ல வெளியே அனுப்பி விடுங்க… நீங்களும் அவங்களுக்கு சரிசமமா பண்ணாதிங்க...” என்றான் திருவரங்கநாதனிடம் , எங்கே அடித்தால் எங்கே விழுவார் என தெரிந்து பேசினான் சிறியவன்.


வெளியே கண்களை திருப்பியவருக்கு போவோர் வருவோர் அவர்களையே பார்ப்பது போல இருக்க, வேண்டா வெறுப்பாக மனைவியை பார்த்தார்.


அவருக்கும் அவமானமாக இருக்க மூக்கை உறிந்து தலையில் அடித்துக்கொண்டு மகனை பார்த்தார் பிரபாவதி.


இவர்கள் யாரும் உள்ளே கூப்பிடுவது போல தெரியாததால் வெளியே அவர்களிடம் சென்றவன்…


“ஹாய் அண்ணி… நான் உங்க ஹஸ்பன்டோட பிரதர் பிரணவ் வெங்கடேஷ்… உங்க பெயர் என்ன தெரிஞ்சிக்கலாமா…?”


அவளிடம் மெல்ல பேச்சி கொடுத்தான்.


கடந்த ஒருமணி நேரமாக வாயை பசை போட்டது போல ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தவளுக்கு, வெங்கியின் பேச்சு சற்று நிம்மதியை தர கணவன் “தென்றல்” என்று முடிப்பதற்குள் மனைவி “தென்றல் ஏஞ்சலின்” என முழு பெயரை கூறினாள்.,


மருமகளின் பெயரை கேட்கவும், “என்னது ஏஞ்சலினா…?” அதிர்ந்த பிரபாவதி மயங்கி சரிந்தார்.
 
Last edited:

NNK-72

Moderator
களிப்பு♥️2

உன் விழிகளில்

விழுந்து நான் எழுகிறேன்

எழுந்தும் ஏன் மறுபடி

விழுகிறேன்…, உன் பாா்வையில்

தோன்றிட அலைகிறேன் அலைந்தும்

ஏன் மறுபடி தொலைகிறேன்…

ஓா் நொடியும் உன்னை நான் பிாிந்தால்

போா்களத்தை உணா்வேன்

உயிாில்

என் ஆசை எல்லாம் சோ்த்து ஓா்

கடிதம் வரைகிறேன் அன்பே



அலைபேசியில் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, தூக்கத்தில் இருந்தவள், அருகில் இருந்த பேசியை துழவி‌ எடுத்து காதில் பொருத்தி ஹலோ என்றாள்.



“ஹேப்பி பர்த்டே குட்டிமா…” உற்சாத்துடன் வந்த தந்தையின் குரலில் கண்களை விழித்தவள் “தேங்கியூ பா” என்றாள் மகிழ்ச்சியுடன்.



“என்னடா குட்டிமா‌ இன்னும் எழுந்துக்கல போல…” மகளின் பேச்சினை வைத்து வாஞ்சையுடன் கேட்டார் அன்புசெழியன்.



“இன்னும் நீங்க போன் பண்ணலையே பா… உங்க விஷ் கேட்காம அந்த நாளே விடிஞ்சது இல்லையே அதான் எழுந்துக்கல….” செல்லம் கொஞ்சும் மகளின் பேச்சில் புன்னகைத்தவர்,



“சாரிடா குட்டி… நீ தூங்குவன்னு தான்‌ அப்பா எழுப்பல… சரி சீக்கிரம் எழுந்து குளிச்சிட்டு கோவிலுக்கு போயிட்டு வாங்க… குட்டிக்கு இன்னைக்கு புல்லா என்ஜாய்மென்ட் தான்” என்றதும்,



உற்சாகத்துடன், “லவ்யூ சோ மச் பா… போயிட்டு வந்து உங்களுக்கு கால் பண்றேன்… “ என அலைபேசியை அணைத்தவள். போனில் தெரிந்த தன்னவனின் புகைப்படத்திற்கு ஆசையுடன் முத்தமிட்டு,



“இன்னைக்கு உங்களை மீட் பண்ண வரேன் டார்லி… உங்க கிட்ட எப்படியும் இன்னைக்கு விஷ் வாங்கியே தீருவேன்…” மனதில் நினைத்து அவன் உருவத்தை ஆசையாக வருடியவள் சிரித்தபடியே குளியலறைக்குள் நுழைந்தாள்.



அவள் உபய்… பெயரில் மட்டும் வித்தியாசம் இல்லை ஆளே சற்று வித்தியாசமாகத் தான் இருப்பாள். இருபத்தி இரண்டு வயது இளம் தாரகை… அந்த வயதிற்கே உரிய அழகும், துறுதுறுப்பும், அவள் கண்களில் சற்று அளவுக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.



“உபய்.. உபய்… சீக்கிரம் வாடி” குளியலறையில் இருந்தவளை அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள் அவளது தோழி நந்தினி.



“ஒன்லி பைவ் மினிட்ஸ்… நந்து…” இப்போ வந்துடுறேன் என்றவள், இருபது நிமிடங்கள் கழித்து தான் வெளியே வந்தாள்.



தன் வெந்நிற தேகத்திற்கு இளம் பன்னீர் ரோஜா வண்ணத்தில் உடையணிந்து பதுமையாக வந்தவளை இறுக அணைத்து “ஹேப்பி பர்த்டே டியர்” என வாழ்த்திய நந்தினி



“இந்த டிரஸ் உனக்கு ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்கு குட்டிமா” என்றாள் பாராட்டாக.



“தேங்க்யூ டார்லு… என்ன இன்னைக்கு காம்ப்ளிமென்ட்ஸ் எல்லாம் தூள் பறக்குது…” உபயின் கேள்விக்கு,



“அது அப்படித்தான்… சரி நீ கண்ணை மூடு…” என்றாள் நந்தினி



“எதுக்கு அதான் நீ விஷ் பண்ணிட்டியே… வா கோவிலுக்கு போகலாம் நந்து… போயிட்டு வந்து கால் பண்றேன்னு அப்பாகிட்ட சொல்லி இருக்கேன்” உபய் கூறுகையில் அவளை இடைநிறுத்திய நந்தினி,



“ஹலோ பர்த்டே பேபி… கண்ணை மூடுன்னு சொன்னா மூடனும் இப்படி கேள்வி மேல கேள்வி எல்லாம் கேட்க கூடாது…” உபயை மிரட்டி கண்களை பொத்தி கூடத்திற்கு அழைத்து வந்தவள், “சர்பிரைஸ்…” எனக் கூவியபடி அவள் கண்களை திறந்து விட்டாள்.



கண்களை திறந்தவளுக்கு, இன்ப அதிர்ச்சியாக அவள் முன்னே கேக் மற்றும் அழகிய மலர்கொத்துடன்,



“என் குட்டிமாவுக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் டா செல்லம்” என்ற வாசகம் தாங்கிய பரிசு பெட்டகம் இருந்தது.



அதை பார்த்தவளுக்கு இதழோர புன்னகையுடன், அஞ்சனம் எழுதிய நயணங்கள் நீரில் மிளிர்ந்திட,



“தேங்க்யூ… தேங்க்யூ சோ மச் பா…” உணர்ச்சி வசப்பட்டவளை கைபிடித்து அழுத்திய நந்தினி,



“போதும் டி பீல் பண்ணது… பர்த்டே பேபி இன்னைக்கு கண் கலங்கலாமா… வா வந்து கேக் கட் பண்ணு.. கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்..” அவளை சமாதானம் செய்தாள்.



ம் என்ற தலையாட்டலுடன் கண்களை துடைத்தவள், கேக்கை வெட்டி தோழிக்கு ஊட்டியதும், சிறு துண்டை எடுத்து உபய்க்கு ஊட்டிய நந்தினி மீண்டும் ஒரு வாழ்த்தை கூறி, பரிசு பெட்டியிலிருந்த மோதிரத்தை அவள் விரல்களில் அணிவித்தாள்..



“ஹேய் நந்து என்ன இது…?” விழிகளை அகலமாய் விரித்து, தோழியை பார்த்தாள் உபய்.



“அது அங்கிள் கொடுத்த கிப்ட்.. இது உனக்காக நான் கொடுக்குற கிப்ட்… எப்படி இருக்கு பேபி…” கண்ணடித்தாள் நந்தினி.



“உன்னை போலவே செம கீயூட் நந்து..” நெகிழ்வுடன் தோழியை அணைத்த உபய் நந்தினியுடன் கோவிலுக்கு சென்றாள்.





அறையில் நிலவிய நிசப்தத்தை கிழித்துக்கொண்டு , சுற்றியது அந்த காற்றாடி….



வாசலில் மயங்கிய பிரபாவை அறைக்குள் படுக்க வைத்திருந்தான் வெங்கி.



கலவரம் படிந்த முகமும், அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியுடனும், நகத்தினை முழுவதும் காலி செய்து விடும் நோக்கில் அறை கதவின் மேல் சாய்ந்து நின்றிருந்தாள் தென்றல் ஏஞ்சலின்.



புடவை கட்டி வேறு பழக்கம் இல்லாததால் அந்த கவலையும் சேர்ந்துக் கொண்டதில், மனமும் உடலும் சோர்ந்து போய் நின்றிருந்தவளுக்கு, கண்கள் இங்கும், அங்கும் நில்லாமல் சுழன்றது.



அவளுக்கு சற்று தொலைவில்

கட்டிலில் படுத்திருந்த, பிரபாவதியின் இருபுறமும் ஆளுக்கு ஒரு பக்கமாக ஹரியும், வெங்கியும் அமர்ந்திருக்க, முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்கும் அளவுக்கு கோபத்துடன், மகனை முறைத்துக் கொண்டு திருவரங்கநாதன் கட்டிலின் பக்கவாட்டில் நின்றிருந்தார்.,



முகத்தில் தெளித்த குளிர்ந்த நீரின் தயவில் மெல்ல கண்களை திறந்த பிரபாவதி, எதிரே நின்றிருந்த மருமகளை‌ பார்த்து, மீண்டும் ஒரு முறை மயக்க நிலைக்கு செல்ல, அவரைத் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பி அமரவைத்த வெங்கி,



“என்னம்மா இதுதான் அழகுல மயங்கி விழறதா…? அண்ணியை பாத்து பாத்து மயங்கி விழுற…? என்றான் சிரியாமல்,


அவன் கரங்களில் பட்டென தட்டிய பிரபா “வாய முடு வெங்கட்… நிலமை புரியாம பேசாத…” என்றார் தழுதழுப்புடன்,



“டேய் சும்மா இருடா…” தம்பியை அடக்கிய ஹரி, அன்னையின் கையை பற்ற வர, அவனிடமிருந்து கையை விலக்கிக் கொண்டவர்,


“ஏன்டா‌… ஏன்டா இப்படி பண்ண…? இது உனக்கே நல்லா இருக்கா…? இந்த வீட்டுக்கு இது அடுக்குமா?.?” கண்களில் நீர் திரள மகனை ஏறிட்டார் பிரபா…



“நாம தேவை இல்லைன்னு நெனச்சதுனால தானே பிரபா இப்படி‌ பண்ணி இருக்கான் … ஒரு நிமிஷம் ஓரே நிமிஷம் நம்மல நினைச்சி பார்த்திருந்தா இப்படிப்பட்ட காரியத்தை பண்ண மனசு வந்திருக்குமா…?”



“அதுவும் வேற மதத்து பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணி கூட்டிட்டு வர்ற அளவுக்கு நாம அவசியம் இல்லாதவங்களா போயிட்டோம்… நாம எல்லாம் செத்துட்டோம்னு நினச்சுட்டான்டி உன் புள்ள” என்றார் அரங்கநாதன் கட்டுக்கடங்காத கோபத்துடன்… இத்தனை கலவரத்திலும் ஒரு ஓரமாய் நின்றிருந்தாள் தென்றல்.


“நான் பண்ணது தப்பு தான்ப்பா… பெரிய தப்பு தான்… இல்லன்னு சொல்லல… சாரி பா… சாரி மா… என்னை மன்னிச்சிடுங்க இதை விட்டா அவ உயிரை காப்பாத்த வேற வழி எனக்கு தெரியல ப்பா…

அஞ்சி வருஷ லவ் பா காலேஜ்ல எனக்கு ஜுனியர் தான் தென்றல்…” என்றதும்,



‘அடப்பாவி என்னம்மா கேடி வேலை பாத்து இருக்க… ஆனா இந்த உலகம் என்னைல கெட்டவன்னு சொல்லிட்டு இருக்கு…’ வாயில் கை வைத்து அதிர்ந்து பார்த்தான் வெங்கி.



“எப்படியும் உங்கள கன்வின்ஸ் பண்ண முடியும்னு நினைச்சேன் பா..”




‘ராங் டிசிஷன் மை லார்ட்’ அந்நேரம் மேலே தொங்கிய பெருமாள் படத்தை பார்த்த வெங்கியின் மனதில் மைன்ட் வாய்ஸ் ஓடியது.



“ஆனா அதுக்குள்ள அவங்க வீட்டுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சி… அவளை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பி வைக்க முடிவு பண்ணிட்டாங்க… அவளை போகவிடாம தடுக்க எனக்கு வேற வழி தெரியலப்பா..”



விழிகள் நீரில் பளபளக்க, உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசிய ஹரியின் முதுகினை தட்டி ஆஸ்வாசப்படுத்திய வெங்கி, கலங்கிய தந்தையின் தோற்றத்தைச் சுட்டிக் காட்டினான்.



திருமணம் ஆகி மூன்று வருடம் பிள்ளை இல்லாமல் பெருமாளிடம் வேண்டிக் கொண்டு பிறந்தவன் ஹரி. மார்மீதும் தோள் மீதும் போட்டு அருமை பெருமையாய் வளர்த்த பிள்ளை… இப்போது தன் வாழ்க்கைக்காக கண்கலங்கி நிற்கும் காட்சியைக் காணவும் முடியாமல், அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியாமல், தளர்ந்து விட்டார் மனிதர்.



குலம், கோத்திரம், மானம், கௌரவம், மரியாதை அத்தனையும் அவரது மண்டைக்குள் அணிவகுத்து நின்றுக் கொண்டிருக்க, மகன் எங்கோ கடைக்கோடியில் நின்றிருந்தான்.


ஹரி “அப்பா…” என அருகில் செல்ல, “வெளியே போ” என, சொல்ல முடியாமல் அந்த இடத்தை விட்டு சட்டென்று எழுந்து சென்று விட்டார் அரங்கநாதன்.


அவரால் இப்போது கூட அவன் செய்ததை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை…


“விட்றா கொஞ்சம் கஷ்டமா தான் இருக்கும்… போக போக செட்டாகிடும்…” சத்தமில்லாது ஹரியிடம் கூறியவன்,


“அங்க பாரு” சோகமே உருவாய் அமர்ந்திருந்த பிரபாவை காட்டினான் வெங்கி.


“எப்புடிடா இவங்கள கன்வின்ஸ் பண்ண போறேன்…. முடியலடா…” பெருமூச்சு ஒன்று எழ ஓய்ந்து விட்டான் ஹரி.


“ஓ… சாருக்கு உடனே ஒத்துக்குவாங்கன்னு கூட நெனப்பு இருக்கா…?” என்றதும், தம்பியை பாவமாக பார்த்தான் அவன்.


“போதும் டா நல்லவனே… உன் மூஞ்சியை இப்படி பாவமா வைச்சிக்காத, பாக்கவே சகிக்கல… கண்டாறாவியா இருக்க…” வெங்கியின் நக்கலில்,


“இது இப்போ ரொம்ப முக்கியம்… டேய்… விளையாடாம ஒரு வழிய சொல்லுடா… பாவம் டா அவ…” ஹரி வெங்கியை ஆபத்பாந்தவனாக பார்த்தான்.


“கொஞ்சம் ஹெவி டாஸ்க் டா நேரம் எடுக்கும்… சட்டுன்னு பண்ண சொன்னா ஹஃவ்..?”


காலரை தூக்கி விட்டு பந்தா காட்டி” ஃபாலோ மீ…” என்றவன்,

“இப்போ சொல்லும்மா உன் பிரச்சனை என்ன…? தீத்துடுவோம்”

தாயின் அருகில் பந்தாவாக அமர்ந்தவன், பெரிய மனிதனின் தோரணையுடன் கேட்டான்,


அவனை வெட்டும் பார்வை பார்த்த பிரபா முகத்தை திரும்பிக்கொள்ள,


“டேய் நீ வேண்டாமா … வீட்டை விட்டு கிளம்பு டா அய்யோக்கிய ராஸ்கல் … அப்பாடா இனி எல்லா சொத்தும் எனக்கு தான்…” அண்ணனிடம் கண்ணடித்து விட்டு அவனது செய்லதிறனை (perfomance) காட்டிக் கொண்டிருந்தான் வெங்கி


“நான் எப்போ டா அவனை வேண்டாம்னு சொன்னேன்…” சட்டென்று எதுவும் யோசிக்காமல் பிரபா சண்டைக்கு வர,


“அப்போ அவனை இருக்க செல்லுறியா மா…. உன் மானம் போச்சே… மரியாதை பேச்சேன்னு… எல்லாம் உனக்கு கவலையா இல்லையா…” சரியாக பிரபாவிடம் போட்டு வாங்கினான் வெங்கி.


“அவனை பாவமாக பார்த்தவர், அதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும் டா அவ அவ நான்வெஜ் சாப்பிடுவா ல…” என்றார், அழது விடுபவர் போல, அவருக்கு அவர் கவலை.


“ஐஞ்சு வருசமா லவ் பண்ணி இருக்காரு உன் பீத்த புள்ள இந்நேரம் சாரு ஒரு பீஸ் கூட சாப்பிடாமையா இருந்து இருப்பாரு சந்தேகமா இருக்கே….?!?!” வேண்டுமென்றே ஹரியை அன்னையிடம் போட்டு கொடுக்கும் வேலை பார்த்தான் வெங்கி.,


“டேய்…” என பிரபா அலறும் முன் “அய்யோ இல்ல… மா..


நா… நான் இதுவரையும் நான்வெஜ் சாப்பிட்டது இல்லமா இவன் பொய் சொல்றான் மா…” சத்தியம் செய்யாத குறையாக, ஹரி பதறினான்.


ஹரியின் பதட்டத்தில் சிரிப்பு வந்தாலும், கதவின் புறம் நின்றிருந்த தென்றலை “வாங்க அண்ணி, நீங்களும் எங்க ஜோதியில ஐக்கியம் ஆகிடுங்க… எப்பவும் இப்படிதான் வீடு சும்மா கலகலன்னு இருக்கும்” தென்றலை தங்கள் அருகில் அழைத்தான் வெங்கடேஷ்.


தயங்கி தயங்கி நின்றவளை “அட வாங்கன்னா… அவள் கையை பிடித்து அன்னையிடம் அழைத்த வந்தவன், என்னம்மா மூத்த மருமக வந்தாச்சி… ம் மாமியார் போஸ்ட் எல்லாம் எடுத்துட்ட கங்கராட்ஸ்…. டிரீட் எப்போ..” அவர் கரங்களை பற்றி குலுக்க, கையை உதறியவர்,


“என்னடா என்னை மாட்டி விடுற நான் எப்போ சென்னேன் என் மருமகன்னு உங்க அப்பா சொல்லனும்” அவர் தவிப்புடன் மகனைப் பார்த்தார்.


“அவர் தான்‌ ஒத்துக்கிட்டாரே…” என்றார் சட்டென


“எப்போ…” அதிர்ந்த மூவரும்‌ ஒரே நேரத்தில் கேட்க,


தன்னை சுற்றியிருந்த மூவரையும் ஒரு மாதிரியாக பார்த்தவன்,


“அதான் சைலண்டா எழுந்து போயிட்டாரே… அதுலயே தெரியலயா..? அவர் ஒத்துக்கலன்னா இந்நேரம் உன் பெட்டி படுக்கை எல்லாம் ரோட்டுல இருந்து இருக்கும் ராசா… சென்டிமென்டா பேசி ஒரு மலையையே சாய்சிட்டியேடா கைப்புள்ள… அதுக்கெல்லாம் தான் இப்படி பாவமான முகரகட்டை வேணும் சொல்றது” அண்ணனை ஏகத்துக்கும் வாரியவன்,


சிறு இடைவெளி விட்டு “அம்மா எனக்கு ஒரு டவுட்டு இப்போ அண்ணி குத்து விளக்கு ஏத்துவாங்களா…? இல்ல மெழுகுவத்தி ஏத்துவாங்களா…?” தன் பெரும் சந்தேகத்தை எழுப்பிட,


“டேய்…. அந்த தொடப்ப கட்டையை‌ எடுடா… இவனை வைச்சிக்கிட்டு முடியல…” பிரபாவதி ஆத்திரத்துடன் மெத்தையிலிருந்து எழுந்தார்.


அவரிடமிருந்து தப்பித்து கட்டிலின் மறுபுறம் ஓடியவன் “கூல் கூல் தாயே உனக்கும் வேண்டாம் அண்ணிக்கும் வேண்டாம்…. மெழுகுவத்தியை வைச்சி விளக்கை ஏத்திடுங்க… மாரியம்மா போட்டோவோட‌ இனி மேரிமாத போட்டோவும் வைச்சிடலாம்… என்ன அண்ணி உங்களுக்கு டீல் ஓகே தானே…” என்றதும்,


வீட்டிற்குள் அவன் அடிக்கும் லூட்டியில் என்ன நடக்குமோ என்ற பயத்துடன் இருந்த தென்றல் கூட வாய்விட்டு சிரித்து விட்டாள். மனைவி சிரிப்பதை காதலுடன் பார்த்திருந்த ஹரியின் தோளில் கையிட்டு தனியே அழைத்து வந்த வெங்கி,


“போதும் டா… பார்த்து ஜொல்லு விட்டது… நீ விடுற ஜொல்லுல கப்பலே மூழ்கிடும் போ” என்றதும் ஹரி முறைத்துக் கொண்டு தள்ளி செல்ல,


“சரி சரி வா…. ரொம்ப பண்ணாத அண்ணி நடக்கறதை பார்த்து பயந்து இருப்பாங்க ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போ அம்மாவை சமாதானம் பண்ணி கூட்டிட்டு வரேன்”. என்றான்.


வெங்கியின் வார்த்தைகள் ஹரிக்கு நம்பிக்கை தர, தேங்க்ஸ் என்றான் கட்டிபிடித்து,


“சீ… சீ… என்னடா கண்றாவி இது… கட்டியெல்லாம் பிடிக்கிற கல்யாணம் ஆனதும் கெட்டு போயிட்ட மேன் நீ…”

வெங்கி ஹரியை தள்ளி விட்டான்.


“கட்டி பிடிக்கிறது மட்டும் இல்லடா இதோ முத்தம் கூட கொடுக்குறேன்…” அவனை வெறுப்பேற்றுவதற்காகவே வெங்கியின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு விலகியவன், அவன் சுதாரிப்பதற்குள் மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு சட்டென்று அறையிலிருந்து வெளியே சென்றிருந்தான்,.


“எருமை மாடு அண்ணிக்கிட்ட செய்ய வேண்டியது எல்லாம் என்கிட்ட பண்றான் பன்னி பெல்லோ…”


கடுப்பில் அண்ணனை திட்டியபடி கன்னத்தை துடைக்கொண்டு பிரபாவின் பக்கத்தில் சென்று அமர்ந்தான் வெங்கி.


அவன் செய்வதை எல்லாம் ஓரக்கண்ணால் பார்த்த பிரபா முகத்தை தூக்கி வைத்திருந்தார்.


“ம்மா….”


…..


“ம்மா…” வெங்கி அழைக்க அழைக்க, பிரபா குரலே கொடுக்காமல் வேறுபக்கம் திரும்பி அமைதியாக இருப்பதை பார்த்ததும், “கோவமா இருக்கியாமா…?” அவர் முகம் திருப்பி, தன்னை பார்க்க வைத்தான்.


“இல்ல ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன் எழுந்து போடா…” என்றார் கடுப்பாக,


“ம்மா என்ன டக்குன்னு போடான்னு சொல்லிட்ட எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனைய பக்குவமா பேசி முடிச்சிருக்கேன்… போடான்னு இன்சல்ட் பண்ற நீ…?” வெங்கியின் அலட்டலில் பிரபா அவனை கடுப்புடன் பார்த்தார்.


“அவன் பண்ணதுக்கு எல்லாம் நீயும் தாளம் போடுற ல… அப்புறம் நாங்க எதுக்கு இங்க தண்டமா இடத்தை அடைச்சிக்கிட்டு…” ஆதங்கத்துடன் மகனை முறைத்தார் பிரபா.,


“பிரபா… கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்தது அவன்… நீ என்னை வறுக்குற… சரி அதை விடு… இந்த காதலுக்கு மரியாதை…. அலைபாயுதே… இந்த மாதிரி லவ் சினிமா எல்லாம் நீ பார்த்தது இல்ல…? லவ்வுன்னா எவ்வளவு எமோஷன் தெரியுமா பிரபா…? ஃபீல்… பியார்… அதுக்கு நாம மரியாதை கொடுக்கனும் ல…!!” அவன் காதலை பற்றி சிலாகித்து பேசிக் கொண்டே போக,


“ஹேய்…. ஹேய்… கொஞ்சம் நிறுத்து… நீ என்ன அவன் காதலுக்காக இவ்வளவு பேசுற…?” சந்தேகமாக அவனை பார்த்தார் பிரபா.


“நீ‌ என்ன ம்மா என்னை சந்தேகமா பாக்குற…” சட்டென அவன் உடல் மொழியில் வேறு மாற்றம் வர அவன் சட்டை காலரை இழுத்து, பக்கத்தில் இருத்தியவர்,


“உன் முகரைய பாத்தாலே எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு… முதல்ல நீ என் கையில அடிச்சி சத்தியம் பண்ணு…” என்றார் பிரபா அழுத்தமாக,


“என்னன்னு…?” அவன் இழுக்க




“நானும் உங்க அப்பாவும் சொல்ற பொண்ணை தான் நீ கட்டிக்குவேன்னு… காதல் கத்திரிக்கான்னு சுத்த மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு”


“ம்மா… இதெல்லாம் ஒரு சத்தியம்னு கேட்டுக்கிட்டு நான்லாம்‌ அப்படி இருப்பேனா…?” அன்னையிடமே கேள்வியை முன் வைக்க


“உன் அண்ணன் கூட இப்படி தான்டா எங்களுக்கு அடங்குறவன்னு சொல்லி சொல்லியே மண்ணை அள்ளி வைச்சிட்டான்… உன்னை எல்லாம் நம்புறா மாதிரியே இல்லை முதல்ல என் கையில அடிச்சி சத்தியம் பண்ணு…” அவர் விடாப்பிடியாக அதிலேயே நின்றார்…


சங்கடமாக இளித்து வைத்தவன் “சத்தியம் பண்ணியே ஆகனுமா…?” என்றான் உடலை வளைத்து கோணியபடியே


“பண்ணுடா….” அவர் மிரட்டல் விட,


இதற்கு மேல அவனாலும் போராட முடியாது என அறிந்தவன், அவர் கரங்களில் ஐந்து விரல்ஙளையும் குத்தி சட்டென எடுத்து விட்டான்.


“என்னடா இது..?”


“இல்லம்மா ஒரு வேளை லவ் வந்துட்டா….?”


“தொடப்பகட்டை பிஞ்சிடும்….”


“ம்மா… எத்தனை முறைதான் தொடப்பக்கட்டையை பிச்சி வைப்ப இந்த வீட்டுக்கு தொடப்பம் வாங்கி கொடுத்தே எங்க அப்பா சொத்தை அழிக்குற நீ” வெங்கியின் குசும்பு பேச்சில் பிரபா அவனை அடிக்க எழுந்திட,


“சரி டார்லிங்… சரி … கோச்சிக்காத நீ சொல்ற பொண்ணை தானே நான் கல்யாணம் பண்ணனும் ம்.”. என தொண்டையை செறுமி கனைத்து, கழுத்தை நீவி, அப்படி இப்படி என நடந்து, இல்லாத அலப்பரைகளை எல்லாம் செய்து திருட்டு முழி முழித்துக் கொண்டு சத்தியம் செய்ய கை வைத்து சட்டென எடுத்து விட்டான்.


அவன் அட்டகாசங்களை எல்லாம்

பார்த்த பிரபா… “நீ செய்றதை பார்த்தா உன்னை நம்ப முடியலையே டா” அவர் சந்தேகமாக பார்க்க…


“அதான்… அதான்… இந்த சத்தியமே பண்றது இல்ல..

இந்த மாதிரி சந்தேகப்பட்டா நான் சத்தியத்தை வாபஸ் வாங்கிட்டு சக்கரை பொங்கலும் சாப்பிடாம போயிடுவேன்…” அவன் அடித்த லூட்டியில் சத்தியத்தை மறந்து சக்கரை பொங்கல் நினைவுக்கு வர,



“நான் எப்போட சக்கரை பொங்கல் செய்தேன்….” என்றார் பிரபா திகைத்தவராக,


“வீட்டுல ஒரு நல்லது நடந்து இருக்கு சக்கரை பொங்கல் கூட செய்து போட மாட்டியாமா….?” அவன் உரிமை குரல் எழுப்ப


“டேய் வயித்து எரிச்சலை கொட்டாதே இங்கிருந்து போடா….” அவனை விரட்டி விட்டார் பிரபா


“போறேன் போறேன்… நீ போய் அவங்கள கவனி தாயே” அவர் கன்னங்களை கிள்ளி முத்தமிட்டவன் “மீ கோயிங் நைட் கம்மிங் பை”



என அவன் வெளியே சென்று விட போகும் அவனையே இவனை நம்பலாமா வேண்டாமா என்கிற ரீதியில் பரிதாபமாக பார்த்தார் பிரபா…..


Thread 'உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கருத்து திரி' https://www.narumugainovels.com/threads/10672/
 
Last edited:

NNK-72

Moderator
களிப்பு ❤️ 3

பொன்னை‌ உருக்கி வார்த்தது போல தங்க நிறத்தில் ஜொலித்த ஆதவனின் வெம்மையில், தகித்திருந்த உபயும் நந்துவும் திருச்சி உச்சி பிள்ளையார் கோவிலில் சாமி தரிசனம் முடித்து, பேசிக்கொண்டே கீழே இறங்கி வந்தனர்.


“திருச்சியில இன்னைக்கு தான் ஏதோ வெயில் கம்மியா இருக்கா மாதிரி இருக்கு…”



உபயிடம் சொல்லிக்கொண்டே வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தாள் நந்தினி.


“அப்போ வாயேன் நந்து ஒரு காபி குடிச்சிட்டு போகலாம்…”



உபயின் அழைப்பில், சற்று தலையை உயர்த்தி வானத்தை பார்த்தவள்,


“ ஏய் ஒரு பேச்சிக்கு வெயில் பரவாயில்லைன்னு சொன்னா உடனே காபி குடிக்க கூப்பிடுற… பத்துமணிடி, வெயில் மண்டையை பொளக்குது உபய்”, அயர்ச்சியுடன் முகத்தை சுருக்கினாள் நந்தினி.


“மூஞ்சியை சுருக்காதே ஒரு காபிக்கு ஒன்னும் தீஞ்சி போயிட மாட்ட வாடி…”



அவளை இழுக்காத குறையாக வண்டியின் பின்னால் அமரவைத்தவள், தலையில் ஹெல்மெட்டை மாட்டி ஸ்கூட்டியை உயிர்ப்பித்திருந்தாள்.


“சரி, அப்போ அங்க ஒரு ரெஸ்டாரன்ட் இருக்கு அங்க போகலாம்.”



எதிரில் இருந்த ரெஸ்டாரன்டை கைகாட்டி பேசிய, நந்துவின் பேச்சுக்கள் யாவும் விழலுக்கு இறைத்த நீரைப்போல உபயோகமற்று போனது உபயின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையில்,


“இங்க வேணா நந்து அங்க ஒரு கஃபே இருக்கு சூப்பரா இருக்கும் அங்க போகலாம்…” என ஒன்றரை மணி நேர பிரயாணத்திற்கு பிறகு வரும் ஒரு கஃபேவிற்கு அழைத்து சென்றாள் உபய்.


“ஏய் உன் லொல்லுக்கு அளவே இல்லையாடி…?”



நந்து சலித்துக்கொண்டு எரிச்சலுற்றது எல்லாம் அவுட் ஆஃப் போகஸில் சென்று விட, காரியத்திலேயே கண்ணாக இருந்தவள், உச்சி வெயிலில்

த கஃபி கிளப் (the coffee club) முன்பாக வண்டியை நிறுத்தினாள்.



உற்சாகத்துடன் ஸ்கூட்டியிலிருந்து இறங்கிய உபய், துப்பட்டாவை தலைக்கு சுற்றி மூக்கையும் மூடிக்கொண்டு கருப்பு நிற கூலீங் கிளாசையும் அணிந்து, “போகலாமா..” என்றாள் நந்துவிடம்,


கண்ணை கட்டி காட்டில் விட்டது போல, இறங்கியதிலிருந்து நாலாபக்கமும் சுற்றி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நந்தினி,

தோழியின் குரலில் திரும்பி பார்த்ததில், ஜர்க்காகி நின்றவள்,


“என்னடி இது கொள்ளை கூட்டத்து தலைவி மாதிரி மொத்த மூஞ்சியை மூடிக்கிட்டு நிக்குற..?” கிட்டதட்ட அலறியே விட்டாள் நந்து.


தோழியின் அலறலில் அக்கம் பக்கம் உள்ளவர்கள் தங்களை வேடிக்கை பார்ப்பதை கண்டு “ஏய் நந்து ஏன் இப்படி கத்துற” உபய் தோழியின் வாயை அடைக்கப் பார்த்தாள்,


“ஏய்‌ என்னடி இது கோலம்… ?” அவளிருந்த கோலத்தை சுட்டி காட்டி கேட்டதில், சற்றே கடுப்பான உபய்


“ ம் வேண்டுதல் வாடின்னா …” உபய் அவளை இழுக்காத குறையாக உள்ளே அழைத்துக் கொண்டு சென்றாள்.


“மனசாட்சியே இல்லையாடி உனக்கு உச்சி வெயில்ல காஃபி குடிக்க கூட்டிட்டு வந்து இருக்க”, நந்து அழும் நிலைக்கு செல்ல,


“கோல்ட் காஃபி வாங்கி தரேன் … பேசியே சாகடிக்காத நந்து… இன்னைக்கு என் பர்த் டே நான் சொல்றதை தான் கேக்கனும்” சிறுகுழந்தையின் சாயலில் அடம்பிடித்து நிற்கவும்,


சலித்துக்கொண்டே உபயின் பின்னால் சென்றவள், நீ பண்றது எல்லாம் பார்த்தா… உபயின் நடை நின்றதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை நந்து பாதியில் நிறுத்தினாள்,


“பார்த்தா என்ன…?”


“இல்ல…”


“என்ன இல்ல…?”


“ஒன்றுமேயில்லை…” என்றவளுக்கு உபயின் நடவடிக்கைகள் சிலநாட்களாகவே வித்தியாசமாகப்பட்டது.


‘இந்த பால்கோவா எதுக்கு இப்படி பம்முறான்னு தெரியலையே..?’ என கஃபேயின் உள் அமைப்பை சுற்றி பார்வையே சுழலவிட்டவளுக்கு, என்ன முயன்றும் மூளைக்கு ஒன்றும் புலப்படவில்லை….


அங்கு கவுன்டரில் இருக்கும் நபரை பார்த்துக் கொண்டே அவன் முகம் தன் முன்னால் உள்ள கண்ணாடியின் ஊடாக தெரிவது போல அமர்ந்துக் கொண்டாள் உபய்…


உபயின் போஃக்கஸ் முழுவதும் கவுன்டரில் பில் போட்டுக்கொண்டிருந்த வெங்கியின் மீது மட்டுமே இருந்தது. கூலிங் கிளாஸ் போட்டது வேறு அவளுக்கு வசதியாக போய்விட, உபய் அவனை பார்ப்பது நந்துவின் ஆராயும் பார்வைக்கு புலப்படவில்லை… கவுன்டரில் நின்றிருந்தவன் நண்பனிடம்‌ ஏதோ பேசிக்கொண்டே பில் போட அவனை ரசனையுடன் பருகியது அவளது, மை விழிகள்.


“உபய்… ஏய் உபய்…” தூக்கத்திலிருந்து விழிப்பது போல இரண்டு முன்று அழைப்புக்களுக்கு பிறகு “ஹான்,” என தன்னிலை மீண்டு “சொல்லு நந்து” என்றிட


“உனக்கு என்னடி ஆச்சி இன்னைக்கு உன் பார்வை பேச்சு நடவடிக்கை ஒன்னும் சரியில்லை… சரி சொல்லு என்ன வேணும் உனக்கு…”என்றாள் நந்தினி அவளை‌ ஏற‌ இறங்க பார்த்து.


“எனக்கு ஒரு கோல்ட் காஃபி உனக்கு‌ என்ன வேணுமோ வாங்கிக்கோ” என்றவள் விடாமல் அவனை சைட் அடிக்கும் பணியினை தொடர்ந்தாள்.


“கண்டுபிடிக்கிறேன் டி கண்டு பிடிக்கிறேன்… இந்த பால்கோவா ஏன் இந்த காஃபேக்கு வரனும்னு அடம்பிடிச்சுதுன்னு கண்டுபிடிக்கிறேன்…” நந்து மனதில் சூலுறைத்துக் கொண்டு சென்றாள்.


மேற்கத்திய மெல்லிய இசை அந்த இடத்தை ஆக்கிரமிப்பு செய்திட பன்னீர் ரோஜா நிறத்தில் அவள் உடைக்கு பொருத்தமாக பெங்களூர் ரோஜாக்கள் அங்கிருந்த டேபிள்களின் மேலிருந்த பிளவர்வாஸ்களில் இடம் பெயர்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.…


காற்றில் கமழ்ந்த காபிக்கொட்டையின் நறுமணம் காஃபி பிரியர்களுக்கு தனி புத்துணர்வை கொடுத்திருக்கும்…

ஆனா உபய் தான் அவ ஆளை சைட் அடிக்க வந்து இருக்காளே அவளுக்கு இதெல்லாம் பெரியதாக தெரியவில்லை லாங் டிஸ்டன்ஸிலும் ஷாட் டிஸ்டன்ஸிலும் அவன் மட்டுமே தெரிந்தான்.


“உபய் எடுத்துக்க” அவளிடம் ஒன்று கொடுத்தவிட்டு தனக்கும் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்ட நந்து முக்கிய அழைப்பு வரவும் அவளிடம் சொல்லி விட்டு தொலைபேசியுடன் சற்று தூரம் நகர்ந்து சென்றாள்…


எப்படி அவன் கிட்ட பேசுறது என்ற யோசனையின் பிடியில் இருந்தவளுக்கு பக்கத்தில் இரு குழந்தைகளுடன் தம்பதியர் அமர்ந்திருக்க ஐடியா என எழுந்தவள் அந்த குழந்தையை கொஞ்சி விட்டு கவுன்டரை நோக்கி சென்றாள்.


“மச்சி இரண்டு கேப்பசீனோ ஒன் அமெரிக்கனோ” ஆர்டரை கூறியவன் ரெடியானதும் கூப்பிடுறேன் சார் என்ற வெங்கி அடுத்தவரை கவனித்துக் கொண்டு இருந்தான்.


“ஹாய்…” எதிரே கேட்ட பெண்ணின் குரலில் “எஸ்… யுவர் ஆர்டர் மேம்…” எல்லோரிடமும் கேட்பது போல அணுகியவன் அவள் ஏதும் சொல்லாமல் இருக்க தலையை உயர்த்தி அவளை பார்த்தான்.


படங்களில் வரும் ஹன்சிகாவை போல முகம் முழுவதும் துப்பட்டாவால் மூடியிருக்க,... வெங்கியின் வழக்கமான குறும்பு தலை தூக்கியதில், “யார்ரா இவ சம்பல் காட்டு கொள்ளைக்காரி மாதிரி மூஞ்சை மூடிக்கிட்டு வர்றா…” நேரம் காலம் தெரியாமல் மண்டைக்குள் மைன்ட் வாய்ஸ் வந்து போக, அவள் நிற்பதை கண்டு சட்டென சுதாரித்தவன் சொல்லுங்க மேம் என்றான் சாதரணமாக,


அவளை பற்றி வெங்கி நினைத்தது தெரியாமல் “ஐய் ஐய் பேசிட்டானே… பேசிட்டானே” உள்ளுக்குள் குதுகலமாக “டுவன்டி ஃபை டெய்ரி மில்க் சாக்லேட் கொடுங்க…” என்றாள் தன் ஆர்பரிப்பை அடக்கியவளாக,


“யா…. இந்தங்க மேம்” புன்னகை முகமாக அவளிடம் நீட்டினான் வெங்கி.


அதை வாங்கிக் கொண்டவளது பளிங்கு கரங்கள் வெளியே தெரிய “ஒருவேளை தே….னடையா… இருக்குமோ…” வெங்கி தன் மனதில் நினைக்க, தொடப்பக்கட்டை பிஞ்சுடும் பிரபாவின் குரல் எதிரொலியாக கேட்டதில் சட்டென அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டு அவளை பார்த்தான்.


அவனிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டவள் “ஹாய் அயம்‌ உபய் இன்னைக்கு என் பார்த் டே…. இந்தாங்க சாக்லேட்” . மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றை அவனிடம் நீட்டியவள் அவன் உதிர்க்கும் சொற்களுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தாள்.


“ஓ… இந்த கொள்ளைக்காரிக்கு பேரு உபயா… பேரு வித்தியாசமா இருக்கே…” மனதில் நினைத்தபடியே “ஹேப்பி‌ பர்த் டே உபய்” சாக்லேட்டை வாங்கிக் கொண்டவன், “ஒரு நிமிஷம்….” என அவளை நிற்க வைத்தான். அவள் என்ன என்பதை போல வெங்கியை பார்த்திட,


“பார்த் டேன்னு சொல்றிங்க எப்படி வெறும் கையோட விஷ் பண்றது பர்த் டே பேபி ஏமாந்து போயிடாது” பேசிக்கொண்டே பக்கத்தில் இருந்த சாக்லேட் பெட்டியிலிருந்து சாக்லேட்டையும் மேஜையின் மேல் குடுவையிலிருந்த ஒற்றை ரோஜாவையும் எடுத்து அவளிடம் நீட்டியவன் “ஹேப்பி பர்டே உபய் இந்த பர்த் டே ல நீங்க நினைச்சது எல்லாமே நடக்கும்…” என்றான் அழகாக புன்னகைத்து…


அவன் புன்னகையில் லயித்து தன்னை மறந்து நின்றிட,( என்ன இந்த பொண்ணு ஏதோ சிலை மாதிரி நிக்குது… ) ஹலோ..

‌யம்மா… இந்தம்மா… எச்சூயூஸ் மீ மேடம்… அவன் விதவிதமாக அழைக்கவும் தன்னிலை உணர்ந்தவள் தயக்கமாக சிரித்துக்கொண்டே,


“ அது… அது… ஏதோ யோசனையில நின்னுட்டேன்…” என்றபடி அந்த சக்லேட்டின் மேல் உறையை பார்த்தவளுக்கு இறகில்லாமல் வானத்தில் பறப்பது போல உணர்வு தோன்றியது.


“லவ் ட் ….லவ் ட்…” சாக்லேட்டில் மேல் உறையில் இருக்கும் பெயரை வாய் விட்டு இரண்டு முறை கூறி பார்த்தாள். கூடவே ரோஜா மலர்… இரண்டையும் பார்த்து கண்கள் மின்னியது.


‘நா.. நா…‌ஒரு விஷ் தான் கேட்டேன் ஆனா நீ… நீ எனக்கு எது தேவையோ அது கொடுத்து டா ஐ லவ் யூ டா…. ஐ லவ் யூ சோ மச் டா…’ மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டவள்,


மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ரொம்ப “ரொம்ப தேங்கஸ்ங்க…” சந்தோஷத்தில் வெங்கியின் கரங்களை குலுக்கி நன்றி தெரிவிக்க ஏற்கனவே உள்ளுக்குள் மானவாரியாக கவுன்டர்களை அள்ளி தெளித்துக் கொண்டிருந்தவன், தற்போதைய அவள் நடவடிக்கையில்


‘இவ என்ன லூசா… அதுசரி இப்போ எல்லாமே இப்படித் தானே திரியுதுங்க… ‘ என்னும் விதத்தில் நினைத்தவன், இதுவரையிலும் தன் கையை விடாததில் அவளையும் தன் கையையும் வித்தியாசமாக பார்த்தான்…


அவன் பார்வையை உணர்ந்து வெங்கியின் கரங்களை சட்டென விட்டவள்,


“இல்ல முதல் விஷ் நல்ல வார்த்தை சொன்னதுக்காக சாரி” என சிரித்து வைக்கவும, அதுசரி என்பது போல பார்த்து விட்டு அவன் வேலையை தொடர்ந்திட, உபய் அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் சாக்லேட்டை வழங்கினாள்.


இந்த வாய்ப்பு தனக்கு கிட்டுவதறக்கு காரணமாக இருந்த குழந்தையை தூக்கி கொஞ்சி கன்னத்தில் முத்தமிட்டு ஒன்றிற்கு இரண்டாக இனிப்பை வழங்கிவிட்டு மீண்டும் தன் இடத்திற்கு வந்து அமர்ந்தாள் கொண்டாள் உபய்.


“டேய் யாருடா அந்த பாக்தாத் பேரழகி கையெல்லாம் குலுக்கிட்டு இருந்த..?” அடுத்த ஆர்டரை வாங்கிக்கொண்டே வெங்கியை பார்த்தான் அருண்.


“ அழகியா…. அது‌ யாருடா …‌எனக்கு தெரியாம!!” அருணை கேட்டுக் கொண்டே சுற்றும்‌ முற்றும் திரும்பி பார்த்தான் வெங்கி


“அதோ… இவ்வளவு நேரம் உன்கிட்ட பேசிட்டு போகுதே அந்த புள்ளைய தான்டா சொன்னேன் ” உபய் இருந்த இடத்தை சுட்டி காட்டி அருண் கேட்கவும்…


“அவளா…!! அவளப் பார்த்தா உனக்கு அப்படியா தெரியுது…!! கொள்ளைக்காரி மாதிரி மொத்தமா மூடிக்கிட்டு இருக்கா நீ பேரழகிங்கற…” ஒரு மார்கமாக அருணை ஏற இறங்க பார்த்தான் வெங்கி….


“இப்போ அதுதான் மச்சி பேஷன் ஆமா என்ன விஷயம்… ரொம்ப நேரமா பேசிக்கிட்டு இருந்தா மாதிரி இருந்துச்சி….” வெங்கியின் தோளில் கையிட்டு ரகசியமாக கேட்க…


உன் மூஞ்சி…. அவளுக்கு என்னமோ பர்த் டே வாம் சாக்லேட் கொடுத்தா… ஆனா கொஞ்சம் லூசு போல டா அடிக்கடி அப்படியே நின்னுக்குது டா… என்னன்னு தெரியல… ஒரு வேளை மரகழண்டுருக்குமோ“ ஏற்ற இறக்கமாக‌ நண்பனிடம் கூறினான் வெங்கி.


பொண்ணுங்க லூசா இருந்தாலும் அழகு தான்டா… என்ற அருணின் கண்டுபிடிப்பில்


“ஏதே… உனக்கு அழகு தெரியதா… எனக்கு ஒரு மண்ணும் தெரியலையே டா…. கழுத கால்ல கூட ஷூவை போட்டு மறச்சி வைச்சிருக்கா டா முட்டாப்பையலே இந்த அழகுல இவருக்கு அந்த பொண்ணோட அழகு தெரியுதாம்மா உன் ரசனையில தீயை வைக்க…” வெங்கி அருணை கலாய்த்து தள்ள,.


“ஆமா… இவரு ரொம்ப ரசனைய கண்டுட்டாரு உலக அழகியே வந்தாலும் அதுல ஆயிரத்தெட்டு குறைய கண்டுபுடிச்சி சொல்லுவ உனக்கு எல்லாம் பாவம் பாத்து எவளாவது ஒருத்தி வாழ்க்கை கொடுத்தாதான் உண்டு…”


மாற்றி மாற்றி நக்கலடித்து கொண்ட, இருவரும் தங்களை யாரோ முறைப்பது போல தோன்ற தலையை திருப்பி பார்த்தனர். அங்கே இடுப்பில் கையை வைத்து இருவரையும் முறைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான் விவேக்.


“அய்யோ…” இருவரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்ப,


“ அங்க உள்ள ஒருத்தன் வெந்து நொந்துட்டு வர்றேன் இங்க என்னடான்னா சின்னப் புள்ளதனமா விளையாடிக்கிட்டு இருக்கிங்க..?” விவேக் கொதித்து நிற்க,


ஆராயும் பார்வையுடன் அவனை சுற்றி சுற்றி வந்தான் அருண்.


“அடச்சி நில்லு உலகத்தை சுத்தி வர்றா மாதிரி என்னை சுத்தி வர்ற” விவேக் அருணை பிடித்து நிற்க வைத்தான்.


“இல்ல வெந்துங்கிட்டு இருந்தேன்னு சொன்னியே அதான் எங்க வெந்து இருக்குன்னு பாக்குறேன்…” கூறிக்கொண்டே அவனை அப்படியும் இப்படியுமாக பார்த்தவன் “எங்கடா வேகவே இல்ல சட்டைய கழட்டு பாக்கலாம்…” என்றதும் வெங்கியும் விவேக்கும் அருணை அடிக்க கையை ஓங்கிட,


இவ்வளவு ரணகளத்திலும் வெங்கியின் கையிலிருந்த சாக்லேட்டை பார்த்தும் அருண் அதை பறிக்க முயல “மவனே சாக்லேட்டுல கையை வைச்ச முதல் டெட்பாடி நீதான் டா…” அருணை மிரட்டி உருட்டி அதை வாயில் போட்டு கொண்ட வெங்கி சிறுபிள்ளை போல அவனுக்கு பழுப்பு காட்டினான்.


“கிரேட்‌ இன்சல்ட்” அருண் தன் நெற்றியில் குத்திக்கொள்ள “அட எருமைங்களா ஒரு சாக்குலேட்டுக்கு என்ன பர்பாமன்ஸ் டா பண்ணுறானுங்க சீக் தூரப்போங்க…” விவேக் இருவரையும் காரித்துப்பாதக் குறையாக திட்டி விட்டான்.


“எங்களை சொல்றியே குரங்கே… தினமும் ரெண்டு சாக்குலேட்டை ஆட்டைய போட்டு திங்குறவனே நீதானேடா…” அருண் விவேக்கை வெங்கியிடம் கோர்த்து விட ஒருவரை ஒருவர் வாரியபடி மூவருக்குள்ளும் அந்த நிமிடங்கள் ரகளையாக சென்றது.


வெங்கடேஷ், அருண், விவேக் மூவரும் பள்ளியில் இருந்து கல்லுரி காலம் வரை ஒன்றாய் படித்தவர்கள் சிறுவயது முதலே நண்பர்கள்… கலகலப்பிற்கும் கலாட்டா விற்கும் பெயர் போனவர்கள் படித்து முடித்ததும் மூவரும் ஒன்றாக சேர்ந்து இந்த காபேஃவை நடத்தி வருகின்றனர். இதிலிருந்து எப்படியாவது மகனை வெளியே இழுத்து தங்கள் கடைக்கு வரவைக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறார் திருவரங்கநாதன்.


“டீ கடையில நின்னு டீ ஆத்தினாலும் ஆத்துவேன தவிர அந்த பாத்திரக் கடையில ஈயஞ்சட்டிய விக்க மாட்டேன்” என கழுவுற மீனில் நவழுவுற மீனாக இருந்தான் நம்ம வெங்கி… (அய்யோ பெருமாளே ராங் சிங்கில் போகுதே… ம்) தகப்பனாருக்கே தண்ணி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் வெங்கி.


அந்த சாக்லேட் பிரச்சனை இன்னும் முடியாமல் போக, “மச்சி இத்தனை பேர் இருக்கோம் எங்களையெல்லாம் விட்டுட்டு உன்னை மட்டும் தேடி வந்து சாக்லேட் கொடுத்துட்டு போனா அது இருக்குன்னு தானே அர்த்தம்” அருண் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே வெங்கியிடம் நூல் விட்டு பார்க்க,


“அடேய் போதும் டா ஒருத்தன் இன்னைக்கு தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்து படாதபடுபடுறான் அதுக்குள்ள இன்னொன்னா அந்த பொண்ணை பார்த்தது கூட இல்லையேடா…” வெங்கி தன் வீட்டின் நிலையை வைல்ட் எஃப்கட்டுடன் , காலையில் நடந்ததையும் அவன் சத்தியத்தையும் கூறி முடிக்க,


“சத்தியமெல்லாமா பண்ண…?” விவேக் ஆச்சர்யமாக கேட்டதும்,


“பண்ணிட்டேனே…” பெருமூஞ்சு விட்டான் வெங்கி.


“மச்சா சத்தியத்தை காப்பத்துவ” அருணின் கல்மிஷ கேள்விக்கு


“அது கஷ்டம் மச்சி” வெங்கியின் பதிலில் வில்ல சிரிப்பு சிரித்தனர் இருவரும்.


அவர்களின் ரகளையை ரசித்துக் கொண்டே காபி குடித்துக் கொண்டிருந்த உபயிடம், “ டார்லு அர்ஜன்ட் டி தங்கம் கிளம்பலாமா… அந்த மேனேஜர் பக்கி ரெண்டு வாட்டி கால் பண்ணிட்டான் லீவுன்னு சொன்னா கூட விட மாட்டுறான்டா” நந்து உபயிடம் கொஞ்சலும் கொஞ்சலுமாய் கூறிட,


“ஓகே… ஓகே.. கிளம்பலாம்…” பெரிய மனது செய்து கிளம்ப ஒத்துக்கொண்டவள், அவள் அழகனை கண்களால் நிரப்பிக் கொண்டே அங்கிருந்து சென்றாள்.


பேசிக்கொண்டிருந்த மூவரில் அவள் செல்வதை பார்த்த அருண்.


“டேய் போறா… போறா டா அந்த பொண்ணு போறாடா” பரப்பரப்புடன் வெங்கியை தட்டியவன் உபய் செல்வதை காண்பிக்க,


டேய் என்னமோ நான் லவ் பண்ண பொண்ணை எவனோ ஒருத்தன் தள்ளிக்கிட்டு போறா மாதிரி ஏன்டா பதறடிக்குற போனா போகட்டும் விடேன்டா” அருணிடம் கடுப்பாகினான் வெங்கி,


நண்பர்களின்‌ முகரையை வைத்தே அவர்களின் சேட்டைகளை புரிந்துக் கொண்டவன்,


“டேய் யப்பா சாமிகளா ஏதாவது கிளப்பி விட்டு வீட்டுல தீபாவளியை வர வைச்சிடாதிங்கடா தாங்காது என்‌ உடம்பு… அப்புறம் எங்க அப்பா நவீன துர்வாசரை மலை இறக்கறது ரொம்ப கஷ்டம்… பிரபா கிட்ட இருந்து ப்ரும் ஸ்டிக் பறக்கும்”

பீதியுடன் கூறிய, வெங்கி அவர்களை துரத்தி விட்டாலும்,


மனதிற்குள் அந்த பளிங்கு கரங்கள் தெரிய அடுத்த நொடி “தொடப்பக்கட்ட‌ பிஞ்சிடும்” என்னும் தாயின் குரலோடு சேர்ந்து துடைப்பம் பறந்து வருவது போல மனத்திரையில் கண்டவன் மம்மி என திடுக்கிட்டுதான் போனான்.

Thread 'உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கருத்து திரி' https://www.narumugainovels.com/threads/10672/
 

NNK-72

Moderator
களிப்பு ❤️ 4

திருச்சியில் புகழ்பெற்ற கல்வி நிறுவனங்களில் ஒன்றாக செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறது

அமுதம் இன்ஸ்டியூஷன் ஆப் ஹோட்டல் மேனேஜ்மென்ட்.


திறமைமிக்க பல பேராசியர்களையும் பல்லாயிரக் கணக்கான மாணவ மாணவியர்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு கம்பீரமாக உயர்ந்து நின்றிருந்தது அந்த அடுக்கு மாடி கட்டிடமும் பரந்து விரிந்த கல்வி வளாகமும்,


“ஹேய் … ஶ்ரீ… கொஞ்சம்… கொஞ்சம் நில்லு ஶ்ரீ..”. தன்பின்னே கேட்ட ஆணின் குரலில் கோபத்துடன் திரும்பியவள், “இப்போ என்ன வேணும் பிரஜன்.?” என்றாள் ஶ்ரீ, கோபத்தை அடக்கியவளாக


“பெருசா என்ன கேட்டிட போறேன், எப்பவும் கேக்குறதுதான்…” தலையை கோதிக்கொண்டே பேசினான் பிரஜன்.


“உனக்கு பல முறை என் பதிலை சொல்லிட்டேன் பிரஜன்… ஆனா, நீ மறுபடியும் மறுபடியும் இப்படி பண்றது கொஞ்சம் கூட சரியில்ல… உன் லவ்வுக்கு நீதான் பொறுப்பு…” கோபத்தை கூட அழுத்தம் திருத்தமாக வெளிப்படுத்தினாள் ஶ்ரீ.


“புரிஞ்சிக்கிறவ கிட்ட போய் பேசலாம் ஶ்ரீ எனக்கு புரியாது… நீ சொன்னாலும் நின்னு கூட கேட்க மாட்டேன்னு சொல்றவங்க கிட்ட போய் என்ன சொல்றது… நீ தான் கொஞ்சம் எனக்காக அவ கிட்ட பேசனும்”



பிரஜன் வேண்டுகோளாக அவளை பார்த்தான்.


அவன் கெஞ்சலில் சில நிமிடங்கள் யோசித்தவள், “இந்த ஒரு முறை பேசுறேன் பிரஜன் அவ மாட்டேன்னு சொல்லிட்டா, என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணக் கூடாது…” தீர்க்கமாக உரைத்தவள் கல்லூரி வளாகத்தின் உள்ளே நுழைந்து விட்டாள்.


அந்த கல்லூரியில் ஹோட்டல் மேனேஜ்மண்ட் கோர்ஸின்

கடைசி வருட மாணவி தான் ஶ்ரீ… காண்போரை வசிகரிக்க கூடிய பேரழகி… வகுப்பில் அனைவரிடமும் அன்பாகவும் சரிசமமாகவும் பழக்கூடியவள் என்பதால் தான் இவ்வளவு பிரச்சனை… தன் உடன் பயிலும் ஸ்வேதாவை பிரஜன் விரும்ப அவர்களுக்காக தூது புறா வேலையை செய்ய சொல்லி பிரஜன் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்க அதை தான் சரி என்று கூறிச் சென்றாள்.


“ஸ்வே…”


“சொல்லு ஶ்ரீ மா…”


“அது… பிரஜன் உன்கிட்ட …” அவள் தொடங்கும் முன்னரே,


“என்ன, இன்னைக்கு உன்னை தூது அனுப்பி இருக்கானா…?” வகுப்பிற்கு செல்ல தயாராகிக் கொண்டே கிண்டலடித்தாள் ஸ்வேதா….


“ஸ்வே…” ஶ்ரீ அவளை கண்டனமாக பார்த்தவள் ,



“நீ சரின்னு சொல்றதும் இல்லன்னு சொல்றதும் உன் இஷ்டம் ஸ்வே… அதுல நான் இன்டர்ஃபியர் ஆக மாட்டேன்… பட் அவன் சொல்றதை காதுக்கொடுத்து கேட்கலாமே…”


“எனக்கு எதுவுமே தெரிய வேணாம் ஶ்ரீ” காதை பொத்தி கொண்ட ஸ்வேதாவின் செய்கையில் அவளது கையை விலக்கி விட்டவள்,


“சின்ன குழந்தை மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணாத ஸ்வே… நாம் எல்லாம் வளர்ந்துட்டோம்… அவனை போய் நீ லவ் பண்ணுன்னு உன்னை கம்பல் பண்ண வரலை… முதல்ல அதை புரிஞ்சிக்க…”


“உனக்கு அவனை பிடிக்கும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும் பட் ஏதோ ஒன்னு உன்னை தடுக்குது அது என்னன்னு உன் சைடும் அவன்கிட்ட சொல்லி புரிய வைச்சிடு அது போதும்… “


ஶ்ரீ சொல்லி முடிக்கவும், அவளை வியப்புடன் நோக்கியது ஸ்வேதாவின் விழிகள்


“என்ன பாக்குற‌ உன் மனசுல இருக்கறதை சொல்லிட்டேன்னு ஷாக்கா இருக்கா…?”



மார்புக்கு குறுக்கே கையை கட்டிக்கொண்டு அவளைப் பார்த்தாள் ஶ்ரீ.



“எப்படி ஶ்ரீ … யாருக்கும் தெரியாம என் மனசுல அடி ஆழத்துல புதைச்ச விஷயம் உனக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது..?” திகைப்பு மாறாது கேட்டு வைத்தாள் ஸ்வேதா.


“அப்போ மேடமுக்கு பிரஜன் மேல ஒரு இது இருக்கு…” இடுப்பில் கை வைத்து ஶ்ரீ தோரணையாக கேட்க,


“இருக்கு தான்… ஆனா‌…” தயக்கத்துடன் இழுத்து நிறுத்தினாள் அவள்,


“என்ன ஆனா…” ஶ்ரீ புருவம் உயர்த்திட,


“அவன் ஒரு பைக் ரேஸ் பைத்தியம் ஶ்ரீ… அவனுக்கு ஏதாவது ஆகிடுமோன்னு தான் எனக்கு பயமா இருக்கு… அது மட்டும் விட்டுட்டான்னா அவனுக்கு ஓகே சொல்றதுல எனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல …” அவள் மனதை அறிக்கும் விஷயத்தை ஶ்ரீயிடம் கூறினாள் ஸ்வேதா.


“அவனோட இயல்பை தொலைச்சிட்டு வரசொல்ற ஸ்வே… லவ்வுல விட்டுக் கொடுத்து போகலாம்… ஆனா இயல்பை தொலைச்சிட்டு போக கூடாது… தம்மு, தண்ணி இதெல்லாம் தப்பு இந்த கெட்ட பழக்கத்தை எல்லாம் விட்டுட்டு வரசொன்னா அதுல ஒரு அர்த்தம் இருக்கு… ஆனா ரேஸ்…. அப்படி இல்லையே… இந்த விளையாட்டு எல்லாம் கொஞ்ச நாள் தான்…”


“காலேஜ் முடிஞ்சி வேலை குடும்பம் குழந்தை குட்டின்னு அவங்க வாழ்க்கைக்கான ரேஸ்ல ஓட ஆரம்பிச்சிடுவாங்க அதுவரை அவனுக்கு பிடிச்சதை செய்யட்டுமே

உனக்கு எப்படி சிங்கிங்ல இன்டிரஸ்ட் இருக்கோ அது மாதிரி அவனுக்கு ரேஸ் மேல இன்டிஸ்ட் இருக்கு… அவ்வளவு தான்…”


“உன்னோட மனசுல இருக்க பயத்தை சொல்லு அதுக்கான பாதுகாப்பை எடுக்க சொல்லு ஒருத்தரோட நிறை குறைய ஏத்துக்குட்டு அவங்க இயல்பை தொலைக்காம வாழ்றதுதான் ஸ்வே வாழ்க்கை…”


“அவன் லைப்பை திரும்பி பார்க்கும் போது நீங்க ரெண்டு பேருமா வாழ்ந்த அந்த அழகான வாழ்க்கை தான் தெரியனும்… இப்படி நீயே அவன் வாழ்வை லீட் பண்ணா நீ மட்டுமே இருப்ப அவன் காணாம போய் இருப்பான் காதல் என்கிறது இருவர் இணைஞ்சு இருக்கனும் ஒருவரே இருந்துட கூடாது…”


ஶ்ரீயின் வார்த்தைகள் ஸ்வேதாவை சற்று அசைத்துத்தான் பார்த்தது… இருந்தும், சட்டென இறங்கி வர முடியாமல் அவள் விழிக்க,


“ஹேய் ஸ்வே… சில் சில்… ரொம்ப யோசிக்காத… என் மைன்ட் ல லவ்னா இது தான் ஸ்வே…. பிடிச்சி இருந்தா எடுத்துக்க இல்லன்னா விட்று…” சிரித்தபடியே அவளை பார்த்த ஶ்ரீ,


“நாம வாழுற வாழ்க்கையில

நிறைய பேரை கடத்து போறோம் ஸ்வே… ஆனா ஒருத்தரை பார்க்கும் போது மட்டும் தான் இவங்க நம்மோட நம்ம லைப் முழுசும் வரமாட்டாங்களான்னு மனசு ஏங்கும்… அப்படித்தான் பிரஜனும் உன்னை பாக்குறான்…”


“அவனை அக்சப்ட் பண்றதும் ரிஜக்ட் பண்றதும்‌ உன் இஷ்டம்… சாய்ஸ் இஸ் யுவர்ஸ்… அவனுக்கு பேச ஒரு வாய்ப்பை கொடுன்னு மட்டும் தான் சொல்றேன்…”



புன்னகைத்தபடியே ஸ்வேதாவின் முதுகில் தட்டி கொடுத்து விட்டு வகுப்பை நோக்கி சென்று விட்டாள் ஶ்ரீ..


தன்னை கடந்து போகும் ஶ்ரீ யின் சொற்கள் காதில் எதிரொலிக்க ஒரு முறை அவனிடம் பேசி தான் பார்ப்போம் என பிரஜனை நோக்கி சென்றாள் ஸ்வேதா.


சிறிது தூரம் சென்று ஶ்ரீ திரும்பி பார்த்ததில், , பிரஜன் இருக்கும் இடத்தை தேடி சென்ற ஸ்வேதா தெரிய புன்னகை முகத்துடன் வகுப்பிற்கு சென்றாள் ஶ்ரீ..


….


“ஹே ரகிட ரகிட ரகிடஊ

ரகிட ரகிட ரகிடஊ

ரகிட ரகிட ரகிடஊ

ரகிட ரகிட ரகிட


ஹே என்ன வேணா நடக்கட்டும்

நான் சந்தோசமா இருப்பேன்

உசுரு இருக்கு வேறென்ன வேணும்

உல்லாசமா இருப்பேன்



போடு ரகிட ரகிட ரகிட ஊ….”


அலப்பறையாக பாடிக்கொண்டே வீட்டிற்குள் நுழைந்த வெங்கி, ஆளுக்கு ஒரு மூளையில் முகத்தை தூக்கி வைத்து உட்கார்ந்திருக்கும் வீட்டினரைத் தான் பார்த்தான்… பிரபா உர்ரென்னு இருக்க, ஹரியும் தென்றலும் செய்வது அறியாது பாவமாக அமர்ந்திருந்தனர்.


‘ம்கூம்… இவங்களையெல்லாம் வைச்சிக்கிட்டு என்னத்தடா சந்தோஷமா இருக்கறது…’ மனதில் நொடித்துக் கொண்டவன்.


‘இப்போ இங்க என்ன அலப்பறயை கூட்டி வைச்சிருக்காங்கன்னு தெரியலையே… இவன் பண்ண வேலைக்கு டெய்லி ஒரு பஞ்சாயத்தா இருக்கும் போல… என்னமோ போடா வெங்கி, நீ இல்லனா இந்த வீட்டுல ஒன்னும் சரியா இருக்கறது இல்ல…’



தனக்கு தானே பெருமைப்பட்டு கொண்டவன், ‘சரி ஒரு தீர்ப்பை சொல்லி பைசல் பண்ணி விட்டு வருவோம்…’


பெரிய மனிதன் தோரணையுடன் அவர்களை நோக்கி முன்னேறியவனை ஏதேச்சையாக பார்த்தாள் ஏஞ்சல்.


“ஹாய் அண்ணி” சத்தமில்லாது ஏஞ்சலுக்கு கையை அசைக்க , அவனுக்கு சிரித்தபடி கை அசைத்தவள் மாமியார் அவளை கவனிக்கவும் சட்டென தலையை குனிந்துக் கொண்டாள்..


அதை பார்த்தும் ‘ம்… பர்ஃபார்மன்ஸ் ஓகே.. ஓகே…’ மனதில் எண்ணியபடியே அருகில் சென்றவன்,


“என்னம்மா… ஆளுக்கு ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து இருக்கிங்க…? ஒரு கை வேற குறையுது….” தோரணையாக கேட்டு சுற்றி முற்றி வெங்கி தேடவும் அவன் கிண்டலை புரிந்தக் கொண்ட பிரபா,


“அப்பான்னு துளி மரியாதையாவது இருக்காடா உனக்கு… எப்போ பார்த்தாலும் அவரை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டு போடா அங்குட்டு…” கணவருக்கு பரிந்து கொண்டு மகனை முறைத்தார் பிரபா.


தாயின் முறைப்பில் சட்டென சுதாரித்து “ஹீ… ஹீ… “சிரித்து மழுப்பியவன் “நீ எல்லாத்துக்கும் முறைச்சிக்கிட்டே இருக்க பிரபா நம்ம அப்பா தானே நான் சொல்லாம யார் சொல்லுவா…?” குசிக்குபிசிக் என அவர் கன்னம் கிள்ளி விளையாட


“ சீ கையை எடு எருமை மாடே

வெளியே போயிட்டு வந்தியே கை காலை அலம்பினியா…? பிரபா கடிந்துக் கொள்ள.


“மக்கூம் எப்போ பாரு கையை கழுவுனியா..? காலை கழுவுனியா…? பல்லை தேய்ச்சியான்னு…? எருமைமாடு எப்போமா பல்லை தேய்ச்சி குளிச்சி இருக்கு… ஹாவ்..?” அவன் சிரிக்காமல் வடிவேலுவின் பாணியில் கூறிட,


அம்மா மகன் சம்பாஷணைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்த தென்றலின் முகம் புன்னகையில் மலர்ந்து விட, ஹரியின் முகமோ ‘இன்னைக்குள்ள முடிச்சிடுவானா…?’ என்று பார்த்தது.


வெங்கியின் பேச்சினில் பிரபா பல்லை கடிப்பது தெரிந்ததும் நக்கலை அடக்கிக் கொண்டவன், ‘இனி பேசினா சாப்பாட்டுல கையை வைச்சிடுவாங்கடா வெங்கி அலர்ட்டாகிடு…’ மூளைக்குள் மின்னல் வேகத்தில் மணியடித்ததும்,


“ம்மா போதும்மா… என்னை பாசமா பார்த்தது… பசிக்குது…சாப்பட்டை போடு…” உணவு மேசையின் முன் அமர்ந்தவன் “என்ன அங்கயே இருக்கிங்க…? நீங்களும் வாங்க சாப்பிடலாம்…” என ஹரியையும் ஏஞ்சலையும் அழைத்தான்.


அவன் சாப்பிட அழைக்கவும் தாயின் முகம் போன போக்கை பார்த்து ஹரி ஏன்டா என்பதை போல பார்க்க ஏஞ்சலோ ‘மதியம் சாப்பிட்டது லைட்டா பசிக்க வேற செய்தே’ என சாப்பாட்டை ஏக்கமாக பார்த்தாள்.


யாரும் இருக்கும் இடத்தை விட்டு எழாமல் இருக்கவும் மற்றவர்களின் முகத்தை பார்க்க ஆளுக்கு ஒரு உணர்வை பிரதிபலித்து… ‘என்னடா நான்சிங்குல போகுது வெங்கி…

சாப்பிட கூப்பிட்டா ஏன் எல்லாரும் ஒரு மாதிரி பாக்குறாங்க…? அதுசரி நம்ம தாய்குலம் ஏன் இப்படி முறைச்சிக்கிட்டே இருக்கு…!’ வெங்கி பீதியுடன் பிரபாவை பார்த்தான்.


“வீடு இருக்க இருப்புக்கு இப்போ சோறு ஒன்னு தான் கேடு…” அவர் முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொள்ள,


“அடடே பிரபா நீ கூட டைமிங் ல ரைமிங்கா பேச கத்துக்கிட்டயே…!” அன்னையின் கன்னத்தில் இரண்டு குத்து குத்தினான்.


“அடி துடப்பக்கட்டை இரண்டு வைச்சேன்னா நானே

காலையில போன மனுஷன் இன்னும் வீடு வந்து சேரலையேன்னு தவிச்சி கிடேக்கேன்… நேரம் காலம் புரியாம நீ காமெடி பண்ணிக்கிட்டு இருக்க இங்க என்ன காமெடி ஷோ வா நடக்குது…?” அவனை இரண்டு பிடி பிடிக்கவும் அதில் ஜர்க் ஆகி நின்றவன், ஹரியை பார்த்தான்.


ஹரியோ ‘நேரம் காலம் தெரியாம மாட்டிக்கிட்டயே பங்கு’ என்பது போல அவனை பார்க்க,


வெங்கியோ ‘அடப்பாவி ஒரு ஹின்ட் கொடுத்தியாடா கடங்காரா’ என அவனை முறைத்து வைத்தவன்,


நொடியில் நிலமையை கையிலேடுத்து “உனக்கு என்னம்மா இப்போ அப்பா வரனும் அவ்வளவு தானே… அதுக்கு எதுக்கு இந்த ப்ரூம் ஸ்டிக்கெல்லாம் கையில எடுக்குற இதோ இப்போ போய் கையோட கூட்டிட்டு வரேன்” என அவர் கையிலிருந்த துடப்பத்தை வாங்கி தூரப்போட்டவன்…,


“எப்படி வந்து சிக்கி இருக்கேன்.… நிம்மதியா சாப்பிடக் கூட முடியலயேடா வெங்கி…” முனங்கியபடியே சற்று தூரம் போனவன்,


“அம்மா நீ எலக்ஷன்ல ஏதாவது நிக்க வாய்ப்பிருக்காம்மா…?” என்றான் பிரபாவிடம்,


ஏன்டா…?


“இல்ல தேர்தல்ல துடைப்பத்தை சின்னமா வாங்கிக்கலாம்னு தான்…” என்றதும்,


அவர் பார்வை உக்கிரமாக மாறிட, “மீ எஸ்கேப்” என்றபடி அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான் வெங்கி…


ஹரியும் ஏஞ்சலினும் இருந்த அதே இடத்தில் அமர அவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்த பிரபா அடுக்கலைக்குள் புகுந்து விட்டார்.


….


“தீவானா தீவானா

நெற்றி நனைத்தவன் நீதானா

தீவானா தீவானா

நெஞ்சை பிழிந்தவன் நீதானா

என் வீடுக் கோலத்தின் புள்ளிக்குள்

ஒளிந்து உன் காதல் சொல்லும்

மாய கண்ணனா?

தீவானா…. தீவானா நெற்றி நினைத்தவன் நீதானா ????

உன்கிட்ட வந்து விஷ்ஷூம் வாங்கி

வந்துட்டேனே… தீவானா… தீவானா….”


பாட்டோடு சேர்த்து இன்று நடந்ததையும் பாடிக்கொண்டே

அவன் கொடுத்த சாக்லேட் தாளை கையில் பிடித்து இப்படியும் அப்படியுமாய் ஆடிக் கொண்டிருந்தாள் உபய்…


உபயின் அறையில் சத்தம் கேட்கவும் கதவை திறந்த நந்தினிக்கு ‘என்னடா இவ இப்படி வித்தியாசமா நடந்துக்குறாளே’ என்று தான் இருந்தது.


“ஹேய்… உபய்… என்னடி தலையில ஏதாவது அடி கிடி பட்டுடுச்சா..?” அவளை பிடித்து நிறுத்தி நந்து தலையில் ஆராய…


“நந்து… ஹேய்… என்ன நந்து பண்ற…?” தன்னை நந்தினியிடமிருந்து பிரித்த உபய் “என் தலையில எல்லாம் அடி படல சும்மா பாட்டு நல்லா இருந்தது அதான், படிக்கிட்டு இருந்தேன்…”


“எனக்கு என்னமோ உன் மேல டவுட்டா தான் இருக்கு.. கொஞ்ச நாளா ஆளே நீ சரியில்லை… காலையில என்னடான்னா அவ்வளவு தூரம் இருக்க கஃபேக்கு கூட்டிட்டு போற…! திடீர் திடீர்னு காணம போற…! இவினிங் வீட்டுக்கு வர்றதுக்கு லேட்டாகுது…! இப்போ என்னடான்னா இந்த சாக்லேட் பேப்பரை வைச்சிக்கிட்டு டேன்ஸ் ஆடுற…! நீ ஒரு மார்கமாதான்டி சுத்துற… எனக்கு தெரியாம லவ்வுல கிவ்வுல விழுந்துட்டியா??? என்றதும் விரிந்த தன் விழிகளை இயல்பாக்கிக் கொண்ட உபய்,


“நான் லூசு இல்ல நந்து… நீதான் லூசு போல யோசிச்சி… என்னென்னமோ உளர்றிக்கிட்டு இருக்க… என்னை நோட் பண்றதை விட்டுட்டு, போயி இருக்க வேலையை பாரு…‌அப்பவாவது உனக்கு ப்ரோமோஷன் கிடைக்குதான்னு பாக்கலாம்…” என ப்ளேட்டையே திருப்பி போட்டவள், நான் அப்பாக்கூட பேசிட்டு வரேன்…” வலுக்கட்டாயமாக உபய் அவளை வெளியே அனுப்பிட,


“நான் உளர்றேன்னா…? கண்டு பிடிக்கிறேன்டி பால்கோவா… அன்னைக்கு இருக்குடி உனக்கு கச்சேரி…” வெளிப்படையாகவே, உபயை எச்சரிக்கை விடுத்தவள் வெளியே சென்று விட,


அப்பா…! இவளை சமாளிச்சி அனுப்பறதுக்குள்ள என் ஆவியே போயிடுச்சே …” என்றபடி கடிகாரத்தை பார்க்க, “அச்சோ அப்பா வெய்ட் பண்ணிட்டு இருப்பாரே…” என பரப்பரப்பானவள் அலைபேசியை எடுத்து வீடியோ காலில் அவரை தொடர்பு கொண்டாள்.


“ஹலோ குட்டி மா இன்னைக்கு நாள் எப்படி போச்சி…?” அவர் உற்சாகத்துடன் வினவவும்,


தாயையும் தந்தையையும் ஒரே இடத்தில் கண்டவள் முகம் பூவாய் மலர்ந்தி,


“ நல்லா போச்சிப்பா… ஆனா ஏதோ ஒன்னு குறையுறா மாதிரி இருந்தது. இப்போ உங்களையும் அம்மாவையும் சேர்த்து பார்த்ததும் அதுவும் போயே போச்சி…”


தந்தையின் பின் புறச்சுவற்றில் மாட்டியிருந்த தாயின் புகைப்படத்தில் கண்களை தவழவிட்டாவறே மகள் சொல்லவும் கண்களின் ஓரம் ஈரம் துளிர்க்க‌ அதை மகள் அறியாது மறைத்துக் கொண்டவர்,


திருப்பி புகைப்படத்தை பார்த்து “பார்த்தியா நித்தி, இந்த பொண்ணை… என்னதான் நான் பாசமா பார்த்தாலும் உன்னை பார்த்ததும் என்னை விட்டு உன்கிட்ட தான் தவுறா…” மனைவியிடம் மகளைப் பற்றி புகாரை வாசித்தார்…


“அச்சோ அப்பா… நான் அப்படி சொல்லல… எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே ஒன்னு தான்… மார்னிங் நீங்க தனியா என்கிட்ட பேசுனிங்க… அம்மாவை தனியா பார்த்தேன்… இப்போ ரெண்டு பேரையும் ஒன்னா ஒரே இடத்துல பார்த்துட்டேன்ற ஹேப்பில பேசிட்டேன்… அதுக்கு போய்… இப்படி சொல்லிட்டிங்களே” என தந்தையிடம் பேசியபடியே


“பாருங்க ம்மா அப்பாவை…” தாயிடம் போட்டுக் கொடுத்தவள் “போங்க நான் கோவமா போறேன்…” என தந்தையிடம் பொய் கோபம் கொண்டாள்,


உபய் தன் சிறு வயதிலேயே தாயை இழந்துவிட கண்ணும் கருத்துமாய் வளர்த்தார் அன்புச்செழியன்… மகளின் ஒவ்வொரு நிலையிலும், தான் மட்டுமே இல்லாது மனைவியையும் சேர்த்துக்கொண்டு கொண்டாடி மகிழ்வார் அன்பு…


மனைவி இப்பூவுலகில் இல்லையென்றாலும் மனதால் உபயுடனும் அன்புசெழியனுடன் நித்தியா வாழ்ந்துக்கொண்டு இருப்பதாக இருவருமே எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.


இன்று உபயின் பிறந்த நாளுக்கும் இருவரும் சேர்ந்து காணொலியில் தெரிய நித்தியாவையும் தங்களுடன் இணைத்து அன்பும் உபயும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் .


“அடடே என் குட்டிக்கு கோபத்தை பாரு பர்த்டே அதுவும் அப்பா மேல கோபப்படலாமா என் தங்கப் பொண்ணு… சும்மா டா அப்பா உன்னை விளையாட்டுக்கு சொன்னேன்… இன்னைக்கு நீ எதிர்ப்பார்ப்பன்னு தெரிஞ்சி தான் நானும் அம்மாவும் வெய்ட் பண்ணிட்டு இருந்தோம்…” அவர் கனிந்த குரலில் கூறவும்,


சட்டென கோபத்தை கைவிட்டவள், “என் ஸ்வீட் அப்பா என் ஸ்வீட் அம்மா…” வீடியோ காலில் தெரிந்த தந்தைக்கும் தாயின் புகைப்படத்திற்கும் கன்னத்தை கிள்ளி முத்தம் வைப்பது போல செய்தவள், சிறிது நேரம் தந்தையுடன் பேசிவிட்டு அவள் காதல் நாயகனுடன் கனவுலகில் சஞ்சரிக்க சென்று விட்டாள்...

Thread 'உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கருத்து திரி' https://www.narumugainovels.com/threads/10672/
 

NNK-72

Moderator
களிப்பு ♥️ 5

கண்களை மூடி நடந்ததை யோசித்துக் கொண்டிருந்தான் ஹரி. அவன் கரங்களை ஏதோ சுரண்டுவது போன்றிருக்க, அந்த உணர்வில் நிமிர்ந்தவனின் பார்வைக்கு, தன்னையே பாவமாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஏஞ்சல் தென்பட்டாள்.

அவள் பார்வை மனதை இளக வைத்தாலும், அதை முகத்தில் காட்டாமல் அமர்ந்திருந்தவன், என்ன என்பது போல் புருவம் உயர்த்தினான்.

கண்களை சுருக்கி சத்தம் வராமல் இதழ்களை மட்டும் அசைத்து “சாரி…” என்றாள்.

மனம் சோர்ந்து விட்டது. எவ்வளவு துரு துருப்பான பெண். இன்று ஒரே நாளில் அத்தனையும் மறந்தது போல அல்லவா அமர்ந்திருக்கிறாள்.

இவனே எதிர்ப் பார்க்காமல் தானே அத்தனையும் நடந்து விட்டது… அவளையும் குறை சொல்ல முடியவில்லை… அதற்கென்று இயல்பாக சிரித்து பேசவும் முடியவில்லை…

அவளின் முக வாட்டம், இவன் மனதையும் வாட்டியதில், அவள் கரங்களை தன் கரங்களுக்குள் பொதிந்துக் கொண்டவன், கண்களால் “பாத்துக்கலாம்…” என்றான் பெருமூச்சொன்றை வெளியிட்டு…

இதுவரை தம்பியின் சேட்டைகளில் மனம் லேசாகி இருந்தது, ஆனால் இப்போதோ பிரச்சனையின் வீரியம் அவனை நிலைக்குலைய வைத்திட,
தாய் தந்தையரின் கோபத்தை மலை இறக்கும் வழி அறியாமல் மண்டை காய்ந்தது…

அன்னையாவது புரிந்துக்கொள்வார் என பார்த்தான். பிரபாவதியோ முகம் கூட திருப்பாமல் இருந்ததில், தம்பியை தான் மலையை போல நம்பி இருந்தான்.

ம்கூம்ம்… தொண்டை செறுமும் சத்தத்தில் தன் சிந்தனை வலை அறுந்து நிகழ்விற்கு வர சட்டென ஏஞ்சலின் கரங்களை விட்டு எழுந்து நின்றான் ஹரி.

ஏஞ்சலும் அவன் பின்னோடு எழுந்து நின்றிட, கடுகடு முகத்துடன் திருவரங்கநாதன் முன்னே வர, அவர் பின்னே மிக பவ்யமாக வந்தான் வெங்கி.

‘நல்லவேளை அப்பாவை கூப்பிட்டுக்கிட்டு வந்துட்டான்…’ ஹரியின் மனது தம்பியை நினைத்து சற்றே ஆஸ்வாசம் கொண்டது.

எங்கே தந்தை தன் மேல் உள்ள கோவத்தில் வீட்டுற்கு வராமல் போய்விடுவாரோ என்று பயந்துக் கொண்டல்லவா அமர்ந்திருந்தான். அவரைக் காணவும் மனம் நிம்மதியானது…

தந்தையின் ஒரு சொல்லிற்கு அத்தனை மதிப்புண்டு ஹரியிடம், வேலை விஷயத்தில் கூட சற்று அழுத்தமாக கூறியிருந்தால், பாத்திரக் கடையில் அமர்ந்திருப்பான். இருந்தும் மகனின் மனதை புரிந்துக் கெண்டவரால், அவ்வாறு இறுக்கிப் பிடிக்க முடியவில்லை… ஆனால் இது அது போல் அல்லவே, நம்பவைத்து கழுத்து அறுத்தது போல் அல்லவா காதல், கல்யாணம் என்று வந்து நிற்கிறான். நினைக்க நினைக்க அவருக்கு கோபம் மட்டுப்பட மறுத்தது.

வந்தவர் அவர்கள் இருவரையும் திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் அறைக்குள் செல்ல முயல, “எங்கங்க போனிங்க… காலையில இருந்து எத்தனை முறை போனை போடுறேன் ஒரு முறையாவது எடுக்கக் கூடாதா… சாப்பாட்டுக்கும் வீட்டுக்கு வரலை உடம்புக்கு என்னத்துக்கு ஆகும்… மாத்திரை போடுற மனுஷன் இப்படியா நடந்துக்குறது…?” அக்கறையாக கணவரை கடிந்துக் கொண்டார் பிரபாவதி,

மனைவியின் அழைப்பில் திருவரங்கநாதன் நின்றாலும், முகத்தில் இருந்த கடுகடுப்பு சற்றும் இளக்கம் கொள்ளவில்லை…

“மனசு முழுக்க நிறைஞ்சி போயிருக்கு சாப்பாடு ஒன்னு தான்டி குறை... கொண்டு வந்து என் தலையிலையே கொட்டு… ” என்றபடி உள்ளே சென்று விட்டார்.

கணவரின் கோபத்தில் முகத்தை தொங்கப் போட்டுக் கொண்ட, பிரபாவதி சின்ன மகனைப் பார்த்தார்.,

“இப்போ என்னம்மா…? நான் போய் அவருக்கு ஊட்டனுமா‌…?” என்றான் சிங்கத்தின் வாயிற்குள் கையை வைக்கும் பீதியுடன்.

“டேய்…” பிரபாவதி அவனை அதட்ட வாய் எடுக்கவும்,

கையெடுத்து கும்பிட்டவன் “போதும் தாய்க்குலமே மறுபடியும் ஆரம்பிச்சிடாத … அவரை மலையிறக்கி கூட்டிட்டு வர்றதுக்குள்ள பாதி உசுரு போயிடுச்சி… மீதிய நீ பேசியே போக வைச்சிடாத ” என்றான் பாவமாக.

“நீங்க யாரும் எதுவும் பண்ணத் தேவையில்லை…. என் புருஷனை பாத்துக்க எனக்கு தெரியும்… என்ன தான் தாயும் மகனும் ஒன்னுனாலும் வாயும் வயிறும் வேற வேறதான்னு காமிச்சிடுதுங்க…. அவர் சத்தமாக முனங்கியபடியே ஒரு தட்டில் சாதத்தை போட்டு வீராப்புடன் அரங்கநாதனுக்கு எடுத்துச் செல்ல,

அவர் முனுமுனுப்பதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவன் “அம்மா பிள்ளையா இருந்தாலும், வாயும் வயிறும் வேற வேறையா தானேடா இருக்கும் ஹரி… இந்த பிரபா புரியாம பேசுது” அண்ணனின் காதில் தன் சந்தேகத்தை கேட்க,

“டேய் அவங்க ஏதோ கோபத்துல திட்டுறாங்க விடேன்டா…” என்றான் ஹரி தளர்வாக

“அது ஏதோ கோவம் இல்லை பிரதர். நீ பண்ண வேலையால வந்த கோவம். ஒத்த மேரேஜ் டோட்டல் குடும்பமும் டேமேஜ்… என்னை மட்டும் ஸ்பெசலா வைச்சி செய்யுது பிரபா…” அண்ணனை நக்கலாக வாரியவன் பிரபாவதி செல்வதை பார்த்ததும்,

“அப்படியே உனக்கும் ஒரு தட்டுல சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டு போயிடு பிராபா…” என்றான் சத்தமாக

திரும்பி அவனை ஒரு முறை முறைத்தவர் அறைக்குள் சென்று மறைய உடனே பின்னோடு சென்ற வெங்கி அறையை எட்டி பார்த்தான்.

பிரபா கணவரை சமாதானம் செய்வது தெரிந்தது. வீம்புக்கென்று முறுக்கிக் கொண்டிருந்தவரை பேசி சரிக் கட்டுவதைப் பார்த்து விட்டு திரும்பியவன்,

“வாங்க வாங்க சாப்பிடலாம் எனக்கு பசிக்குது” இருவரையும் சாப்பிட அழைத்தான் வெங்கி.

நாற்காலி நுணியினை கீறியபடியே “பச் எனக்கு வேண்டாம் டா… எங்களால தான் அவரு சாப்பிடாம இருக்காரு… மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு” என்றான் ஹரி வருத்தமாக,


அவனையும் நாற்காலியையும் மாறி மாறி பார்த்தவன் “அதுக்கு நீ ஏண்டா ச்சேரை சுரண்டுறா…?? அதெல்லாம் பிரபா அவரை அதட்டி மிரட்டி திங்க வைச்சிடும்… சாப்புடுற நேரத்துல நீயும் கொலையா கொள்ளாத வாடா பசிக்குது…” என்றான் வெங்கி அழுது விடும் பாவனையில்.

ஹரி இன்னும் இடத்தை விட்டு நகராமல் இருக்க சாப்பாட்டு மேசையை ஏக்கத்துடன் பார்த்திருந்த ஏஞ்சலின் புறம் பார்வையை திருப்பியவன் “அண்ணி உங்களுக்கு பசிக்குதா இல்லையா…?” என்றான் சட்டமாக.

சாப்பாட்டுக்கு ஏங்கிக் கொண்டிருந்தவளோ, பூனை குட்டிப் போல தலையை மேலும் கீழும் வேகமாக ஆட்டிட,


“அந்த தடிமாடு எக்கேடோ கெட்டு போறான்… நீங்க வாங்க அண்ணி நாம சாப்பிடலாம்” என‌ இருவருக்கும் சாதத்தை பறிமாறினான்.

சாப்பாட்டை பார்த்ததும் ஏஞ்சலின் முகம் பளிச்சென மாறிவிட, மேசைக்கு பக்கத்தில் வேகமாக வந்தவள் கணவனையும் கையோடு இழுத்து வந்து அமர வைத்ததில், வேறு வழியின்றி ஹரியும் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.



இரவு பூச்சிகளின் சத்தம், ரீங்காரமாய் காதை நிறைத்திருந்தது.… உடல் அசதியிலும், காலையில் இருந்து காபி ஷாப்பிலும், வீட்டிலும் மல்லுக்கட்டியதில் வெங்கியின் கண்கள் சற்றே தூக்கத்திற்கு கெஞ்சியது..,

உடலை குறுக்கி சோம்பல் முறித்து, “குட் நைட் அண்ணி… குட் நைட்‌ அண்ணா…” இருவருக்கும் இரவு வணக்கத்தை வைத்தவன், அறைக்கு செல்ல மாடிப்படிகளில் கால் வைத்த நேரம்,

“ பெரியவனை உன் கூட கூட்டிட்டு போ வெங்கட்…” என்றார் பிரபா எங்கோ பார்த்து…

“வாட்….??!” அதிர்ந்து திரும்பி பார்த்தது வேறு யாரும் அல்ல சாட்சாத் வெங்கியேதான்…

“என்னடா இப்போ எதுக்கு அதிர்ச்சியா வாத்து கோழின்னு உளறிக்கிட்டு இருக்க…?” பிரபா அவனை என்னமோ ஏதோ என பார்க்க,

“அது வந்து… அது… அது இல்லமா…” அண்ணனுக்கும் அண்ணிக்கும் கேட்கா வண்ணம் பிரபாவின் புறம் குனிந்து சிறு குரலில் கேட்டான் வெங்கி.

“எதுடா எங்கேயாவது புரியுறா மாதிரி பேசுறியா…?” அவன் கேட்பது புரியாமல் எரிச்சலானர் பிரபா,

“என்ன பிரபா நீ… ஒன்னுமே தெரியாம இருக்க… அவர் குமட்டில் இரண்டு குத்து குத்தியவன்…? “சின்ன புள்ள… பச்சப்புள்ள… நான் என்ன சொல்லுவேன்… அதான் அது…”

அவன் நாணி கோணி சட்டை காலரை வாயில் வைத்து கடித்து வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே சொல்லவும், அதில் ஓரளவுக்கு விஷயம் புரிபட, கடுப்பானவர், “எடு அந்த தொடப்பக்கட்டைய, வயசுக்கு தகுந்தா மாதிரியா பேசுற…?” பிரபா உஷ்ணமாகிட விட,

“அட, இருமா… இரு..‌. எதுக்கு இப்போ அந்த தொடப்பக்கட்டை எடுக்குற காலையில இருந்து ஶ்ரீ ராம ஜெயம் சொல்றா மாதிரி மூச்சிக்கு முன்னூறு முறை தொடப்பக்கட்டையை எடுக்க சொல்லிட்டு இருக்க… இதுக்கு அந்த பெருமாள் பெயரை சொன்னாலாவது புண்ணியம் கிடைக்கும்…” என்றான் ஆதங்கத்துடன்,

“ம்கூம் அப்படிச் சொல்லிக் கூட உன் வாய் அடங்குதா பாரு…” அவனை நொடித்துக் கொண்டவர், “கால்யாணம் தான் நாள் கிழமை பாக்காம பண்ணிக்கிட்டு வந்தாச்சி மத்ததாவது சரியா நடக்கட்டும் இன்னும் ஒரு‌ மாசத்துக்கு அவன் அங்க தான் படுக்கனும்” என்றார் திட்டவட்டமாக,

“ஏதே… கல்யாணம் பண்ணவன் கூட நான் படுக்கனுமா…! புலம்பியே சாகடிப்பானுங்களே… என் படுக்கை இன்னைக்கு வாட்டர் டேங்கு மேல தானா…?” வெங்கியின் மனதிற்குள் ஒரு குரல் புலிம்பிக் கொண்டிருந்தது.

“என்னடா…சொல்ல சொல்ல மரம் மாதிரி நிக்குற…?” பிரபா சத்தமிட்டதில் யோசனை கலைந்தவன்,

“ஒன்னுமில்ல தெய்வமே… என் நிலைமையை நினைச்சி பாத்தேன்…” சோகமே உருவாக வெங்கி தன் அறைக்கு செல்ல அன்னை பேசுவதை எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஹரி மனைவியிடம் கண்களால் விடைபெற்று தம்பியின் பின்னால் சென்றான்.

தன்னை தனியாக விட்டு செல்லும் கணவனையே விழியகலாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஏஞ்சலினை ம்கூம்… என தொண்டையை கனைத்து தன்னை திரும்பி பார்க்க வைத்த பிரபா, ‌‌

“இது அவன் ரூம் தான்… கதவை உள் பக்கம் தாழ்ப்பாள் போட்டு படுத்துக்க… சொன்னது புரியுதுல்ல..?” என்றவருக்கு ஆம் என்பது போல மருண்ட விழிகளுடன் தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டியவளின் பாவனையை பார்க்க பாவமாக தான் இருந்தது…

இருந்தும் வீம்பு குறையாமல் “சரி நீ உள்ள போ…” முகம் கொடுக்காமல் கடுகடுவென பேசியவர் தங்களது அறைக்கு சென்று விட்டார்.

வழக்கம் போல காலையில் கேட்ட பாட்டு சத்தத்தில் புலம்பியவாறே கண் விழித்த வெங்கி அருகில் அண்ணன்‌ இல்லாததை கண்டு நாலா புறமும் கண்களை சுழற்றி தேடியவன் பால்கனியின் புறம் எட்டி பார்க்க, அங்கே நின்றிருந்தான் தமையன்.

“என்னடா அண்ணா இங்க நிக்குற வேலைக்கு கிளம்பல…?” என்றபடி அவன் அருகில் வந்தான் வெங்கி.

“இல்லடா ஒரு வாரம் லீவ் அப்ளை பண்ணி இருக்கேன்”.

“ஆமா வீட்டுல இருந்து நீ என்னடா பண்ணப்போற… அதான் ஒன்னும் இல்லன்னு சொல்லிட்டாங்களே…” அவன் நக்கலாக கேட்கவும்,

“பச் வெங்கி கொஞ்சம் சீரியஸா பேசுடா…”

“பண்றது எல்லாம் சிறப்பா பண்ணிட்ட… இதுல நான் சீரியஸா வேற பேசனுமா…” அவன் சடைத்துக் கொள்ள

“டேய் கொஞ்சம் புரிஞ்சிக்கோயேன் டா…” ஹரி கெஞ்சவும்,

“சரி சரி சொல்லு மேன்…” வெங்கி பெரிய மனது பண்ணி விட்டு கொடுக்க

“அவளை தனியா விட்டு எப்படிடா கிளம்பறது… அப்பாவை விடுடா… அம்மாவாவது என்னை புரிஞ்சிப்பாங்கன்னு பாத்தேன் அவங்களும் அவகிட்ட முகம் கொடுத்து கூட, பேச மாட்டுறாங்க…” சோகமே உருவாக சொல்லும் அண்ணனின் பேச்சில் சீரியஸ் மோடுக்கு மாறியவன்,.

“நீ பக்கத்துலேயே கோழி மாதிரி அடை காத்துக்கிட்டு இருந்தா எப்புடி டா பேசுவாங்க… அண்ணியை விட்டு கொஞ்சம் விலகி இரு பிரபாவே தானா பேசும்…” என்றான் தாய் மீது இருந்த நய்பிக்கையில்.

“ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுடாடா இனியாவது சந்தோஷமா இருப்பான்னு நினைச்சி தான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்…” என்றான் ஹரி கவலையானக் குரலில்

“ஏன்‌ அண்ணிக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா?…”

ம்…. பெருமூச்சொன்றை வெளியேற்றியவன் “அவ வீடே பிரச்சனை தாண்டா… காசு பணம் இல்லன்னாலும் மனசுக்கு புடிச்சது செய்து சந்தோஷமா வாழுறவங்க மத்தியில, பணத்தாசையும் பேராசையும் புடிச்ச அம்மாவுக்கு பொண்ணா பிறந்த ஏஞ்சல் எப்படி டா சந்தோஷமா இருப்பா… எங்க காதல் தெரிஞ்சதுல இருந்து தினம் தினம் நரகம் தான்… அம்மான்னு ஒருத்தர் இருந்தும் இல்லாததது போல தான்டா” என்றான் வாட்டமாக

“அப்போ ரோஜாக் கூட்டம் படத்துல வர்ற ரேகா மாதிரின்னு சொல்லு…”


“அதை விட மோசமா இருப்பாங்கடா,” என்றதும்,

“அப்போ டெரர் பீஸ்ஸு… ஆமா அண்ணிய கூட்டிட்டு வந்துட்டியே அந்த டெரர் பீஸு சும்மாவா இருந்திருக்கும்…” வெங்கி சந்தேகம் கேட்க,

“நீ இருக்கற தைரியத்துல தான்டா கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்…” என்றான் தம்பியை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து

“என்னடா வெல்லம் திங்குறவன் ஒருத்தன்… விரல் சூப்புறது ஒருத்தங்குறா மாதிரி சொல்ற… நீ தானேடா கல்யாணம் பண்ண என்னை அடிவாங்க விட்றுவ போல இருக்கே…இந்த டாடா சுமோல எல்லாம் அடியாளுங்கள போட்டு வருவாங்களே அப்படி வந்துடுவாங்களோ…!?” வெங்கி புலம்பிய புலம்பலில் ஹரிக்கு சிரிப்பு குமிழிட அடக்க முடியாமல் வாய்விட்டு சிரித்து விட்டான்.

“இங்க நான் புலம்புறேன் நீ சிரிக்கிற.?” வெங்கி புருவம் சுருக்கிட,

“பயப்படாதடா…” சித்துக்கொண்டே கூறிய ஹரி, “அதெல்லாம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல வைச்சி பேசி முடிச்சாச்சி… இனி அவங்களால நமக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராது…” என்றதும் தான் வெங்கிக்கு மூச்சே வந்தது.

‘சே… நான் கூட இந்த ரைட்டருக்கு புத்தி வந்து நம்மல கூட டெரர் ஹீரோவா நினைச்சி நாலு பைட் சீனு வைச்சிட்டாங்களோன்னு தப்பா நினைச்சி சந்தோஷப்பட்டுட்டேன்…’ அவன் மனதிற்குள் என்னை கிண்டலடித்து கழுவி ஊற்றியது எல்லாம் ஹரிக்கு எங்கே தெரிய போகிறது… உடனே மனைவியை நினைத்து சீரியஸ் மோடிற்கு மாறியவன்

“தப்பு பண்ணிட்டேனோன்னு தோனுது வெங்கி…” வருத்தமாக ஒலித்தது ஹரியின் குரல்..

“எது அண்ணியை லவ் பண்ணதா…”

டேய் என பல்லை கடித்து வெங்கியின் முதுகில் ஹரி ஒரு அடியை வைத்திட, முதுகை தேய்த்து விட்டுக்கொண்டே “வொய் மேன் வொய்…” அண்ணனை பாவமாக பார்த்தான் வெங்கி,

“அப்படி சொன்னா என் லவ்வுக்கு என்னடா மரியாதை இருக்கு… கல்யாணத்துக்கு கொஞ்சம் யோசிச்சி இருக்கலாம்னு தோணுச்சி ஆனா வேற வழி இல்லாம தான் இந்த முடிவுக்கு வந்தேன்… இதை எப்படி அம்மா அப்பாவுக்கு புரிய வைக்குறதுன்னு தான் தெரியலன்னு சொன்னா என் லவ்வை தப்பா சொல்ற…” தவிப்புடன் சொல்லும் அண்ணனின் தோளில் கையிட்டு கொண்டவன்,

“சாரி பா….” வடிவேலுவின் பாணியில் மன்னிப்பை வேண்டியவன் “நம்ம அம்மாவை பத்தி உனக்கு தெரியாதா… இப்போ நீ சொல்லாம கொல்லாம இப்படி கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்திருக்கியேன்னு தான் தான் கோவம்… பிரபா மனசு தங்கம்… சீக்கிரமே அண்ணியை அவங்க ஜோதில ஐக்கியமாக்கிகுவாங்க… நீ ப்ரியா இரு… ஆபீஸ் எல்லாம் லீவு போடாத அண்ணியை பிரபாக்கிட்ட விட்டுட்டு போ… என்ன நடக்குதுன்னு பாத்துடலாம்…” அண்ணனை தேற்றி அலுவலகம் கிளம்ப சொல்லியவன் தானும் காபி ஷாப்பிற்கு செல்ல ஆயத்தமாகினான்.

வெங்கியின் அறைக்குள் அழுக்கு உடைகளை எடுக்க வந்த பிரபா பிள்ளைகளின் பேச்சில் அப்படியே நின்று விட்டார். ஆரம்பத்தில் சற்றே கோவம் வந்தாலும், அடுத்தடுத்த பேச்சுகளில் நிதானித்தவர், கடைசி வார்த்தைகளில் இளகியே விட்டார். பிள்ளைகள் தன் மேல் வைத்திருக்கும், நம்பிக்கையில் நெகிழ்ந்தவருக்கு, கண்கள் கலங்கி விட, அவர்கள் அறியும் முன்னரே அங்கிருந்து சென்று விட்டார்.


தி காபி கிளப் கஃபே… காலை எட்டு மணிக்கே பரப்பரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“டோக்கன் நம்பர் டுவெண்டி” தானியங்கியில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்த பெண்ணின் குரல் ஒலிக்க காபி ஆடர்களை விநியோகித்து கொண்டிருந்தான் அருண்… விவேக் உள்ளே சிற்றுண்டிகளை தயாரிக்கும் வேலையில் இருக்க, வெங்கி பில்லிங் கவுண்டரில் பக்கத்தில் வேலை செய்துக் கொண்டிருந்தான்.

அண்ணா சாரை பாக்கனும் பெண்ணின் குரல் கேட்க ஆர்டர்களை விநியோகித்து கொண்டிருந்த அருண் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கு ‌‌வெள்ளை நிற காட்டன் சுடிதாரில் அவள் உடையை விட வெளுப்பாக ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள்.

“நீங்க….?”

“என் பெயர் ஶ்ரீ அண்ணா… இங்க வேலை இருக்குன்னு சொல்லி இருந்தாங்க… நான் அமுதம் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் ஹோட்டல் மேனேஜ்மென்ட் ல பைனல் இயர் ஸ்டூடன்ட் இங்க பார்ட் டைம் ஜாப் இருக்குன்னு கேள்விப்பட்டு வந்தேன்… என்று அவள் தகவல்களை முழுவதும் கூறியதும்,

அவளை யோசனையாக பார்த்த அருண், “ஒரு நிமிஷம்மா…” வெங்கியின் அருகில் சென்று நிலவரத்தை கூறினான்.

“என்னது பொண்ணா… அதெல்லாம் வேண்டாம்டா…இங்க செட்டாகாது போக சொல்லு…” வெங்கி உடனடியாக மறுப்பை தெரிவித்திட,

“டேய் நம்ம காபி ஷாப்புக்கு ஒரு பொண்ணு இருந்தா நல்லா இருக்கும் டா… இந்த பையலுங்க முகத்தை பாத்து பாத்தே சலிச்சிப் போச்சி… பாரு அந்த பொண்ணு வந்தவுடனே கடை எவ்வளவு ப்ளசண்டா தெரியுது மகாலட்சுமி மாதிரி இருக்கா டா…”

அருண் பேசிக் கொண்டேயிருக்க, நக்கலாக பார்த்தவன் “எனக்கு அப்படி ஒன்னும் தெரியலையே… எப்பவும் போலத்தான் இருக்கு… ஆமா நீ ஏன் இவ்வளவு ரெக்கமண்டேசன் பண்ற…” வெங்கி ஒரு மார்கமாக அருணை பாரத்தான்.

“ம்கூம் அது ஒன்னு தான் மச்சா குறை… அந்த புள்ள என் கிட்ட பேசின முதல் வார்த்தையே அண்ணான்னு தான்… இந்த அழகுல அந்த பொண்ணை நான் பார்த்துட்டாலும் விளங்கிடும்”
அவன்‌ அலுத்துக்க கொள்ள

“அதெல்லாம் சரி வராது மச்சி..

நம்ம எல்லாம் ஆம்பள பசங்கடா, ஒரு பொண்ணு எப்புடி இங்க செட் ஆகும்… ரிஸ்க் மச்சி நீ ஏதாவது சொல்லி அனுப்பு இரண்டு நாள் பாக்கலாம் வேற யாராவது வருவாங்க” என்றவன், அடுத்த ஆர்டர் போடும் பணியில் இறங்கி விட்டான்.

ஶ்ரீயிடம் வந்த அருண் “சாரிமா அவன் வேண்டாங்குறான்… நீங்க வேற இடத்துல டிரை பண்ணுங்க” அவன் கூறி அனுப்ப பார்த்தான்.

“அண்ணா நம்பிக்கையா வந்துட்டேன்… ஒரு ஆறுமாசம் தான் அதுக்கு அப்புறம் நான் சொந்த ஊருக்கே போயிடுவேன்… எனக்கு கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க வேணும்னா நானே வந்து அவர் கிட்ட பேசவா…. “ என்றாள் ஶ்ரீ.

சிறிது யோசித்தவன் சரி வா நீயே பேசு… என்றவன், முதலில் விவேக்கிற்கு போன் செய்து விஷயத்தை கூறி பில்லிங் இடத்திற்கு வரச் சொல்லி போனை வைத்தவன், ஶ்ரீயை அழைத்துக் கொண்டு வெங்கியிடம் சென்றான்.

“சார்…”

எஸ் என நிமிர்ந்து பார்த்தவனின் கண்கள் ஒரு நொடி விரிந்து, பின் இயல்பு நிலைக்கு வந்து, அவளையே அளவெடுக்க,

அருகில் நின்றிருந்த அருணை பார்த்து புருவம் உயர்த்தினான் வெங்கி…

“நான் எவ்வளவோ சொல்லிட்டேன்டா மாப்ள, உன்னை பாத்து பேசுறேன்னு சொன்னாங்க… காசா பணமா பேசத் தானே கேட்டாங்க அதான் கூட்டிட்டு வந்தேன்… வெங்கியிடம் கூறியவன்,

“நீ என்னமோ சொல்லனும்னு சொன்னியே சொல்லுமா… ஶ்ரீயிடம் கூறிய அருண், ஒன்றும் தெரியாதவன் போல ஒதுங்கி நின்றான்.

“சார் ஒரு ஆறு மாசம் தான் சார்… பார்ட் டைம் வேலை பாத்து நானே எனக்கான செலவை பாத்துக்கனும்னு ஒரு சுச்சிவேஷன்… இவினிங் டைம்னா கூட ஓகே தான்… ஆறு மாசம் தான் சார் அப்புறம் நான் சொந்த ஊருக்கே போயிடுவேன்… நான் எல்லா டிஷ்ஷஸும் நல்லா பண்ணுவேன் சார் வேணுமானா சமோசா பஜ்ஜி எல்லாம் போட்டு வரட்டுமா…” அவள் உற்சாகத்துடன் பேசிட,

“எல்லாம் உன் வேலை தானே என வெங்கி அருணை முறைக்க, விவேக்கும் அருணுடன் நின்றுக் கொண்டு அனைத்தையும் கேட்டான்… அந்த பெண்ணின் நடவடிக்கையும் திருப்தியாக இருக்க,
அப்புறம்‌ என்ன மச்சான்‌ நல்ல பொண்ணா இருக்கு நமக்கும் உதவியா இருக்கும்… விவேக்கும் வெங்கியிடம் சிபாரிசு செய்ய,

ஶ்ரீயிடம் எதுவும் பேசாமல் “ என்னடா விளையாடுறிங்களா கல்யாணத்துக்கு பொண்ணை தேடுறா மாதிரி, இவன் நல்ல பொண்ணுன்னு சர்டிபிகேட் கொடுக்குறான், நீ என்னமோ மகாலட்சுமி மாதிரி இருக்குன்னு சொல்ற என்னடா என்னடா நடக்குது இங்க… “ இருவரையும் தனியே தள்ளிக்கொண்டு வந்த வெங்கி அவர்களிடம் கடுப்படித்தான்.,

“மச்சி டேய்… ஏண்டா இப்படி மனசாட்சியே இல்லாத மாதிரி பேசுற…? அந்த பொண்ணை பாத்தா உனக்கு பாவமா இல்ல…. ஏதோ வேலைன்னு கேக்குது நம்மால முடிஞ்ச ஹெல்ப் பண்ண போறோம் அவ்வளவு தானே…” பெரிய மலையை புரட்டி அந்த பக்கம் போட்டது போல கையை தட்டி பாவனையாக சொன்னவனின் பேச்சில் கோபம் வர,

“டேய் கொலை காண்டு ஆகுது… ரொம்ப ஓவரா போற மகனே… அவ யாருன்னே தெரியல ரொம்ப பாசம் பொங்குது” வெங்கி அருணின் மீது பாய்ந்தான்.

“என்னடா என்ன… இன்னையிலிருந்து அந்த பொண்ணை நான் தங்கச்சியா தத்தெடுத்துக்கிட்டேன்டா அதான் இந்த பாசம்…சரி சரி வா என் தங்கச்சி ரொம்ப நேரமா வெளியே நிக்குறது, எனக்கு கால் வலிக்குது நாம போவோம்…” அருண் கிளம்ப, விவேக்கும் அவனுடன் கிளம்பினான்.

“அவன் தான் லூசு மாதிரி பண்றான்னா நீயுமாடா…?” விவேக்கை பார்த்து வெங்கி தலையில் அடித்துக்கொள்ள, “எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டிங்க என்னமோ பண்ணி தொலைங்க” என வெங்கி, அவர்களுடனே வந்து நின்றான்.

“நாளையில இருந்து வேலைக்கு வந்துடும்மா காலையில 8 to 10 சாயந்தரம் உனக்கு காலேஜ் எப்படின்னு பாத்துட்டு வா என்றான் அருண்…” பாசம் பொங்க…

‘இவன் ஏன் இப்படி பொங்கு பொங்குன்னு பொங்குறான்’ வெங்கி அவர்களையே பாத்தான்.

ஶ்ரீயின் முகம் சந்தோஷத்தில் விகசிக்க ரொம்ப தேங்கஸ்ணா தேங்கஸ் சார்… தேங்க்ஸ் விவேக் சார் … மூவரையும் பார்த்து நன்றிக் கூறியவள், நாளை வேலைக்கு வருவதாக கூறிச் சென்றாள்.

நண்பர்கள் இருவரையும் பார்த்தவன் “ஒரு முடிவோட தான்டா இருக்கிங்க… ஆளு யாரு என்ன ஏதுன்னு தெரியாம வேலைக்கா சேக்குறிங்க ரெண்டு பேரும்… இருடி எதுலயாவது சிக்குவிங்க அப்ப இருக்கு உங்களுக்கு” வெளிப்படையாக அவர்களை வறுத்தவன், பில்லிங் இடத்திற்கு சென்று விட்டான்.

நமுட்டு சிரிப்புடன் வெங்கியை பார்த்த அருணும், விவேக்கும் “உன்னை கடந்து தான் மச்சி எங்களை டச் பண்ணவே முடி
யும்…” காலரை தூக்கி விட்டுக்கொண்ட இருவரும் அவர்கள் வேலையை பார்க்க சென்றனர்.

Thread 'உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கருத்து திரி' https://www.narumugainovels.com/threads/10672/
 
Last edited:

NNK-72

Moderator
களிப்பு ❤️ 6

“டேய் குட்டிமா, அதோ அங்க ரெட் டீ ஷர்ட் போட்ட அங்கிள் இருக்காரே அவர்கிட்ட இந்த ரெட் ரோசையும் லெட்டரையும் கொடுக்குறியா…?”

பாதி முகத்தை துப்பட்டாவால் மூடிக் கொண்டிருந்த உபய், சிறிது தூரத்தில் நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த வெங்கியினை தன்னுடன் அமரந்திருந்த சிறுவனிடம் காட்டினாள்.

ஐஸ்கிரீமை சுவைத்து கொண்டிருந்த அச்சிறுவன் “நோ நான் போக மாட்டேன்” என , தலையை இடவலமாக ஆட்டிட,…

“டேய் டேய் குட்டி… ப்ளீஸ் டா இனி அக்கா உன்னை டெய்லி இங்க கூட்டிட்டு வர்றேன்… இதோ இந்தா இந்த சாக்லேட் கூட வைச்சிக்கோ…” அவள் பேக்கெட்டுக்குள்ளிருந்து டைரி மில்க் சாக்லேட்டை எடுத்து காட்டி கொண்டே கேட்க,

“இப்போது ஓகே…” என அவளிடமிருந்து சாக்லேட்டை வாங்கிக்கொண்டு, “இந்த ஒரு வாட்டி தான் போவேன் அப்புறம் தொல்லை பண்ணக் கூடாது” என சட்டம் பேசியது அந்த ஐந்து வயது வாண்டு.

“ஓகே… என் செல்லகுட்டி….” அவனுடைய இரு கன்னங்களிலும் முத்தம் வைத்தவள்… “யார் கொடுத்தான்னு கேட்டா தெரியாதுன்னு சொல்லிடு… அக்காவை மட்டும் காட்டி கெடுத்துடாதடா பட்டுக் குட்டி…” என அவனுக்கு சொல்லிக் கொடுத்து வெங்கியிடம் அனுப்பினாள்.

“டேய் மாப்ள, இங்க பாரேன் இவங்கிட்ட டீரீட்டு கேட்டு இங்க கூட்டிட்டு வந்தா, அழுத முஞ்சியா உட்காந்து இருக்கான், காயப்பட்ட மனசை ஐஸ் கிரீம் கொடுத்து ஆத்தலாம்னு பாத்தா ஏண்டா இப்படி அழுகுறான்…” விவேக், அருணை கலாட்டா செய்ய

“ஏன்டா ஏண்டா…. இப்படி பண்றிங்க… இன்னைக்கு என் லவ் பிரேக்கப் ஆகி இருக்கு…. என்னை பீல் பண்ண விடுங்க டா…” இருவரையும் தள்ளி விட்டு அருண் சோக கீதம் வாசித்தான்…

“டேய், அந்த வயலினை கொஞ்சம் மூடுடா…… காது வலிக்குது…” சுண்டு விரலை காதில் விட்டு குடைந்துக் கொண்டே வெங்கி அருணை நக்கலடிக்க,

“நான், லவ் ஃபெயலியர்ல இருக்கேன் டா… கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்லாம இப்படி நக்கலடிச்சிகிட்டு, டீரீட்டு கேட்டு உட்காந்து இருக்கிங்க…. உங்களுக்கெல்லாம் ஒரு லவ்வு கூட செட் ஆகாதுடா…” அருண் இரண்டு பேரையும் சத்தமிட்டு சாபம் விட,

“அட கிரகம் புடிச்சவனே… வாயை பினாயிலை ஊத்தி கழுவுடா, இன்னும் ஒன்னு கூட செட்டாகலையேன்னு இருந்தா சாபமா விடுற…?” விவேக் அருண் மேல் தண்ணீரை ஊற்ற, அருண் விவேக் மேல் தண்ணீரை ஊற்றி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

“அடச்சீ நிறுத்துங்க‌… லவ் ஃபெயிலியருன்னு சொல்லிட்டு இங்க விளையாடிட்டு இருக்க…! எல்லாரும் உங்களை தான் பாக்குறாங்க…” அடித்துக் கொண்டிருந்த இருவரையும் வெங்கி தடுத்து நிறுத்தியதும் அருணுக்கு அவன் காதலியின் ஞாபகம் வந்துவிட,

“அவ என்னை வேண்டா சொல்லுவான்னு நான் நினைச்சி கூட பாக்கலலயே டா…” அருண் மீண்டும் அவன் புலம்பலை தொடங்கினான்

அவன் புலம்பலில் தலையில் அடித்து கொண்ட வெங்கி,

“மச்சி, இது உனக்கு செட்டாகாதுன்னு அப்பவே எங்களுக்கு தெரியும்… கழுத எது சொன்னா கேக்குது… அதான் அனுபவின்னு விட்டுட்டோம்… இப்போ பாரு நீ சோகமா உட்காந்து இருக்க… ஆத்துல ஆயிரம் மீன் இருந்தாலும் சோத்துல இருக்கறது தான் நமக்கு சொந்தமுன்னு போயிட்டே இருக்கனும் மாப்ள…” அவன் எதுகை மோனையில் சொல்லவும்,

அவனை வியப்பாய் பார்த்த இருவரில் அருண் தன் நிலையை மறந்து …

“ மாப்ள, என்னடா மீனு கருவாடுன்னுல்லாம் பேசுற…? அண்ண, கிறிஸ்டின் பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டான்னு நீ பாய் பொண்ணை ஊஷார் பண்ண நினைச்சிட்டியா…? கல்யாணம் சொல்லி பண்றியோ இல்ல சொல்லாம பண்றியோ…! பிரியாணி மஸ்ட் மச்சி…” அருண் சொல்லியதில் அவனை கொலைவெறியுடன் முறைத்த வெங்கி,

“நாயே, நீ லவ் பெயிலியர்… அதை மறந்துட்டு இல்லாத ஒன்னை இருக்குறதா ஊரை கூட்டிடாத… பிரபா துடப்பக்கட்டையோட என்னை தேடிக்கிட்டு வந்துடும்…” மூடிக்கிட்டு பீல் பண்ணி தொலை…” வெங்கி அவனை எச்சரிக்கை விடுத்தான்.,

வெங்கியை ஏற‌ இறங்க பார்த்த அருணுக்கு மறுபடியும் காதலித்த பெண் ஞாபகம் வரவும் “அவ என்னை வேண்டான்னு சொல்லிட்டா மச்சா…” என வராத கண்ணீரை துடைத்தான்.

“இந்த ஆத்து ஆத்துறானே பங்கு இவன் ஆள் பெயர் என்ன…?” வெங்கி விவேக்கிடம் கேட்க

“காயத்திரி மச்சா இவருக்கு மட்டும் காயூ…” விவேக் உதட்டை குவித்து முத்தமிடுவது போல வளைத்து அந்த பெயரை சொல்லவும்,

“என்னடா பேரு இது…? காயத்திரி காயாத திரியுன்னு…!!” வெங்கியின் நக்கலில் அவனை கடுப்போடு பார்த்தான் அருண்.

இவர்கள் மூவரும் ஒருவருக்கொருவர் கலாய்த்து பேசிக்கொண்டிருக்க அவர்களின் அருகே வந்து நின்ற குட்டி வாண்டு
அங்கிள் இந்தாங்க என தன்னிடமிருந்த லெட்டரையும் ரோசையும் நீட்டினான்.

அவனையும் பூவையும் மாறி மாறி பார்த்தவன்,

“டேய் யார்ரா நீயீ…… ஆள் தெரியாம மாத்தி கொடுத்துட்டு போயிடாத டா இந்த மாமாவுக்கு கொடுக்க சொன்னாங்களா…? இல்ல, அந்த மாமாவுக்கு கொடுக்க சொன்னாங்களா…?” என்றான் வெங்கி மற்ற இருவர்களையும் கோர்த்து விடும் நோக்கில்,

“நீங்க தானே ரெட் டீ ஷர்ட் போட்டு இருக்கிங்க உங்களுக்கு தான் கொடுக்க சொன்னாங்க… இந்தாங்க பிடிங்க…” தெளிவாக கூறிய வாண்டு, அவன் கரங்களில் அந்த கடிதத்தையும் பூவையும் கொடுத்தான்….

யார் என தெரியாமல் சுற்றும் முற்றும் திரும்பி பார்த்து குழம்பிய வெங்கி, கீழே பார்க்க அந்த வாண்டையும் காணாது திருதிருத்து நின்றவன்,

“குட்டி சத்தான் தப்பிச்சிடுச்சி…” வெங்கி என முனுமுனுத்துக் கொண்டே மற்ற இருவரையும் பார்க்க அவர்கள் ஆர்வமாக அவன் கையில் இருப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“டேய் எருமைங்களா…. நான் தான் அதிர்ச்சியில் சிலை மாதிரி நின்னுட்டேன் உங்களுக்கு என்னடா கேடு வந்தது… அந்த பையனை புடிச்சி இருந்தா இந்த நேரத்துக்கு இந்த லெட்டரை யாரு குடுத்ததுன்னு தெரிஞ்சி இருக்கும்ல” இருவரையும் பார்த்து கடுப்பாகிட,

அவன் திட்டுவதை கூட பெருட்படுத்தாமல் அதை இந்த காதில் வாங்கி அந்த காதில் விட்டவர்கள், “முதல்ல பிரி மாப்ள உள்ள என்ன இருக்குன்னு பாக்கலாம்…” விவேக் வேகமாக அவன் அருகில் வந்து நிற்க, அருண் இன்னொரு பக்கம் வந்து நின்றான்.

“உங்க ஆர்வத்துல தீயை வைக்க…. இருங்க பிரிக்கிறேன்…” இருவரையும் முறைத்துக்கொண்டே கடிதத்தை பிரித்தான் வெங்கி.

“தொலைவேன் என்று தெரியும் ஆனால் உனக்குள் இப்படி மொத்தமாய் தொலைவேன் என்று நினைக்கவில்லை என்னை விழவைத்த உன் பேச்சும் பார்வையும் எப்போதும் எனக்கே சொந்தம் கொள்ள ஆசை கொள்கிறேன்…”

இப்படிக்கு
உன்னுள் தொலைந்தவள்,
I love you,
You love’s me…

அவள் உருகி உருகி எழுதி இருப்பதை பார்த்தவன்,

“என்னடா இது லவ் லெட்டரு…?” அதிர்ந்த வெங்கி. அவள் பெயர் எங்காவது எழுதப்பட்டு இருக்கிறதா என்று முன்னும் பின்னும் திருப்பி பார்த்தான்.

‘சாரி நோ சான்ஸ்’ என்பது போல வெள்ளை காகிதம் ஈ என்று அவனை பார்த்து இளிக்க, நண்பர்கள் இருவரையும் யோசனையாக பார்த்தவன்,

“டேய் உண்மைய சொல்லுங்கடா நீங்க தானே இப்படி பண்றிங்க..? அவர்கள் இருவரின் மீதும் சந்தேகம் கொண்டு கேட்டான்.

“உனக்கு நான்‌ ஏண்டா லவ் லெட்டர் எழுதனும்…?” விவேக் வாந்தி எடுப்பது போல பாவனை செய்ய,

“மச்சா நானே இப்போ லவ் ஃபெயிலியர்ல இருக்கேன்… அதுக்குள்ள இன்னொன்னா…?” அருண் வேகமாக மறுக்க,

“சீ அவனா நீயி…” விவேக் அருணை சீண்ட முவரும் ஒருவரை ஒருவர் சாடிக்கொண்டு இருப்பதை பார்த்த உபய்

தலையில் அடித்துக் கொண்டு “லெட்டரை குடுத்தது நானு, அவனுங்களுக்குள்ளயே அடிச்சிக்குறானுங்களே இவனுக்கு எப்போ லவ்வு வந்து நான் எப்போ ப்ரப்போஸ் பண்றது…. வேற ஏதாவது தான் ஐடியா பண்ணனும்” கடுப்பாகி அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.

…..

“என்னதான் கோவம் இருந்தாலும், மூனு நாளா இப்படித்தான் நேரங்கழிச்சி வீட்டுக்கு வருவீங்களா… அவங்க பண்ணது தப்புதான் அதுக்கு வீட்டுக்கு வராம இருந்தா எல்லாம் சரியா போயிடுமா? ம் சொல்லுங்க…‌? சரியாப் போயிடுமா…?”

“ஒழுங்கா சாப்பிடுறது இல்ல.. மத்திரை போடுற மனுஷன் உடம்பை கவனிச்சிக்கிறது இல்ல… ம் வாயை திறங்க…” என கையிலிருந்த மாத்திரை வாயில் போட்டு விட்டு, நீரை குடிக்க கொடுத்து வாயை துடைத்து விட்டார்,

“நாலு பேரு முன்னாடி தலை குனியுறா மாதிரி வேலை பண்ணி வைச்சிட்டு வந்து இருக்கான்…? வெளியே தெருவுல போக முடியுதா…? பாக்குறவன் எல்லாம் துக்கம் விசாரிக்குறா மாதிரி விசாரிக்குறானுங்க…. சொந்தக்காரன் முன்னால எப்படி தலை நிமிந்து நடப்பேன்… நாளைக்கு எவன் வந்து நம்ம வீட்டுல சம்மந்தம் பேசுவான்” அவர் கோபத்துடன் மொழிய,

“சரி விடுங்க… நடந்தது நடந்துப் போச்சி இனி அது பத்தி பேசி பயன் இல்ல… இனி நடக்க வேண்டியதை பாக்குறதை விட்டு இதையே பேசிட்டு இருந்தா எப்படி… எனக்கும் கோவம் தான், என்ன பண்றது நமக்கும் அவங்கள விட்டா யாரும் இல்லை அவங்களுக்கும் நம்மை விட்டா யாரும் இல்லை…” அவர் பேசிக்கொண்டே செல்ல,

சட்டென மனைவியை முறைத்தவர் “என்னடி அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்றியா…? உனக்கு அறிவு கெட்டு போச்சா…? நீ ஏத்துக்கலாம்டி என்னால அவன் பண்ணதை ஏத்துக்க முடியாது…” வீராப்போடும் விரைப்போடும் கூறியவர் மெத்தையில் சரிந்து கண்களை மூடிக்கொள்ள…

“பூனை கண்ணை மூடிக்கிட்டா பூலோகமே இருண்டு போயிடுச்சின்னு நினைக்குமா அந்த மாதிரி இருக்கு…!!!”

“என்கிட்ட சண்டைப் போட்டுக்கிட்டு கண்ணை மூடி படுத்துட்டா…? எல்லாம் சரியாகிடுச்சா…?” கணவருக்கு கேட்க வேண்டுமென சத்தமாக பேசிக்கொண்டிருந்த பிரபா ‘சரி நடக்கறது நடக்கட்டும்’ என கடவுளை மனதார பிரத்தித்துக் கொண்டு மெத்தையில் சரிந்து கண்கள் மூடி உறக்கத்தை தழுவினார்.

….

தூக்கம் வராமல் நடந்ததையே நினைத்துக் கொண்டு அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக‌ நடந்துக் கொண்டிருந்தாள் ஏஞ்சல், கதவை யாரோ தட்டுவது போன்ற சத்தத்தில் தன்னிலை மீண்டவள், கதவைத் திறந்து பார்க்க அங்கே ஹரி நின்றிருந்தான்.

ஏஞ்சல் சுதாரிப்பதற்குள் அவளை தள்ளிக்கெண்டு சட்டென அறைக்குள் புகுந்த ஹரி கதவை சாற்றி தாழ்ப்பால் போட்டு மனைவியின் புறம் திரும்பிட,

அதிர்வில் விரிந்த கண்களோடு கணவனை பார்த்தவள் “என்னங்க இந்த சமயத்துல இங்க வந்து இருக்கீங்க ஆன்ட்டி பாத்தா திட்ட போறாங்க… சீக்கிரம் இங்கிருந்து போங்க…” என்றாள் பயத்துடன்.

“பொண்டாட்டிய ஆசையா பார்க்க வந்தா இப்படித்தான் விரட்டுவியா? அவன் முறுக்கிக் கொள்வது போல் பேசிட,

“என்னங்க… என்னென்னமோ பேசுறீங்க உங்கள உங்க தம்பி கூட தானே படுக்க சொன்னாங்க… ஆனா நீங்க இங்க இருக்கிங்க யாராவது பார்த்தா தப்பா நினைக்க போறாங்க போங்க….” அவள் தயக்கத்துடன் கூறிட,

கட்டின பொண்டாட்டிய தனியா விட்டுட்டு எவனாவது தம்பி கூட போய் படுப்பானா…?” அவன் கிறக்கமான பார்வையுடன் மனைவியின் அருகில் செல்ல,

ஒவ்வொரு அடியாக வைத்து பின்னாடியே சென்றவள், “என்னங்க ரூட்டெல்லாம் மாறுது தப்பு தப்பா பேசுறீங்க…” அவள் சுடிதார் தலைப்பினை முறுக்கி கொண்டே தலையை உயர்த்தி பார்த்தாள்.

“இப்படி ஒரு அழகான பொண்டாட்டிய பக்கத்தில் வைச்சிக்கிட்டு எப்படி சும்மா இருக்க சொல்ற …” அவன் பேசிக்கொண்டே அவளை‌ சட்டென இழுத்துக் கொண்டு கட்டில் மீது அமர, இவளுக்குத்தான் நெஞ்சில் நீர் வற்றிய உணர்வு.

இதயம் படப்படக்க விழிகள் இரண்டும் தெரித்து விடுவது போல அவனை பார்த்தவளுக்கு, கை கால் எல்லாம் ஆட்டம் கண்டது.

மனைவியின் பாவனைகளை ரசித்துக் கொண்டே இருந்தவன் சட்டென சிரித்து விட்டான்,

"ஏன் இப்படி சிரிக்கிறிங்க...?" பாவமான குரலில் அவள் வினவ,

"சிரிக்கமா... இப்படி அப்பிராணியா இருக்கயேடி... மேலும் சிரித்தவன், அவள் வெளிறிய முகத்தை நிமிர்த்தி,

அடியே பொண்டாட்டி உன்னை ஒன்னும் பண்ணல சும்மா தான் வந்தேன்… ரெண்டு நாளா உன்கிட்ட எதுவும் பேச முடியல அதான் பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தா நீ என்னமோ என்னை திருட்டு பைய ரேஞ்சுக்கு லுக்கு விடுற”

அவன் வார்த்தைகளில் ஆஸ்வாசம் ஆனவள், “பச் ஹரி ஏன் இப்படி பேசுறிங்க… ஏற்கனவே என்னால தான் இங்க பிரச்சனை இப்பவும் … ஏதாவதுன்னா அதான் சொன்னேன் எனக்கு மட்டும் ஆசையா உங்களை விரட்டி விட …” அவன் சட்டை பட்டனை திருகிக் கொண்டே சொல்ல,

“போதும் டி… அதை திருகி கையோட எடுத்து கொடுத்துடாத” அவன் கிண்டலில் களுக்கென சிரித்தாள் ஏஞ்சல்.

அவள் முகவாயை நிமிர்த்தியவன் “நீ ஓகே வா தானே இருக்க….? உனக்கு இங்க கம்பஃர்டபலா இருக்கா…?” என்றான் அக்கறையாக அவள் கண்ணோடு கண் நோக்கி,

அவன் அக்கறையும் அன்பும் அவளுக்கு திகட்டாத தித்திப்பை கொடுக்க, சட்டென அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்துக் கொண்டவள், “நான் இங்க சந்தோஷமா இருக்கேன் ஹரி… ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ்…” என்றாள் உள்ளார்ந்து.

“ஏய்… மக்கு பொண்டாட்டி” அவள் நெற்றியோடு நெற்றி முட்டியவன் “ரொம்ப யோசிச்சி, இருக்கும் மூளையும் கரைச்சி வைச்சிடாத என்ன புரியுதா… இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான் எல்லாம் சரியாகிடும்… அப்புறம் நாம சந்தோஷமா இருக்கலாம்…” அவளை தன் நெஞ்சோடு அணைத்து நெற்றியில் முத்தம் வைத்தான்…

அதில் முகம் மலர்ந்தவள், அவன் முகத்தை ஏக்கமாக பார்த்தாள் “என்னடி?” என்றான் அவள் நாடி பிடித்து

“சாரி …”

“எதுக்கு… “

“என்னால தானே, நீங்க திட்டு வாங்குறிங்க… நான் மட்டும் அந்த நிலைமையில இல்லாம இருந்து இருந்தா இந்நேரம் நீங்க சந்தோஷமா இங்க இருந்து இருப்பிங்கல…” என்றாள் கண்களில் துளிர்த்த நீரோடு,

“நம்ம கல்யாணம் எப்போ நடந்தாலும் இப்ப நடக்கறது தான் நடந்து இருக்கும்… என்ன இப்போ சீக்கிரமா நடந்துடுச்சி அவ்வளவு தான் … நீ எதை பத்தியும் நினைக்காத நிம்மதியா தூங்கு…” அவள் தலையை வருடிவிட்டு தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக்கொள்ள

ம்… அவளும் அவன் மார்பில் சாய்ந்தவாரே பதிலை கொடுக்க சன்னமாக சிரித்துக் கொண்டவன்,
அவளுக்கு தைரியம் கூறி, அறையிலிருந்து வெளியேறினான்.


……

அறையை திறந்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த ஹரியை ஒரு மார்கமாக ஏற இறங்க பார்த்த வெங்கி,

“டேய் அண்ணா… எங்கடா போயிட்டு வர்ற…?” என்றான்‌ விசாரணையாக.

“ஏஞ்சலை பாத்துட்டு வர்றேன்…” ஹரியின் பதிலில் மெத்தையில் இருந்து சட்டென எழுந்தவன் “என்னது அண்ணி ரூமுக்கா…?” என்றான் வெங்கி அதிர்வாக,

“என்னடா ஷாக் அடிச்சா மாதிரி தூள்ளி குதிச்சி எந்திரிக்கிற…?
ஹரியின் கேள்விக்கு,

“ நீ, சொன்ன விஷயம் அப்படி ராசா…. நீ மட்டும் அண்ணி ரூம் போனது பிரபாவுக்கு தெரிஞ்சா என்ன நடக்கும்னு தெரியுமா…?”

“சொன்னாதானே…. நீதான் சொல்ல மாட்டியே… என் தங்க கம்பில‌…” ஒரு கூடை ஐசை தம்பியின் தலையில் கொட்டி‌, அவன் தாடையை பிடித்து ஹரி ஆட்ட,

அவன் கையை தட்டி விட்டவன், “ஐஸ் வைச்சது போதும்… நேத்துல இருந்து, ஒரே குளிர் ஜொரமா இருக்கு… எதுக்கும் நீ கொஞ்சம் தள்ளியே நில்லு…” என அண்ணனை தள்ளி நிறுத்தியவன்

“நான் சொல்ல மாட்டேன்ற மிதப்புல தானே இருக்க… என்னமோ முதல் நாளு கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு… எல்லாம் பேசின இன்னைக்கு எங்க போச்சி அதெல்லாம்…” வெங்கி, கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்க,

“அதெல்லாம் எங்கேயும் போகல அவ கொஞ்சம் நர்வசா இருந்தா அதான் போய் பேசிட்டு வந்தேன்…" என்ற ஹரியின் உதடுகள் ஏஞ்சலை நினைத்து ரகசிய புன்னகையில் நெளிய,,

இவன் ஏன் இப்படி சிரிச்சி வைக்கிறான்… சிரிப்பே ஒரு‌ மார்கமா இருக்கு…. உள்ளுக்குள் அண்ணனை சந்தேகமாக பார்த்தவன் “பேசிட்டு தானே வந்த… அப்படியே படுத்து தூங்கிடு…. இந்த கல்யாணம் ஆனவனுங்க கூட படுக்க கூடாதுன்னு சொல்றது சரியா தான் இருக்கு… இவனுங்க எப்போ எதை பண்ணுவானுங்கன்னே தெரியல… நாளையிலிருந்து இவன் கூட படுக்க கூடாது… இவன் பண்றதை

பிரபா பார்த்தா அதுக்கும்‌ என்னை தான் வைச்சு செய்யும் ” புலம்பியபடியே, வெங்கி தூங்க முயன்றான்..

……


Thread 'உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கருத்து திரி' https://www.narumugainovels.com/threads/10672/
 
Last edited:

NNK-72

Moderator
களிப்பு ❤️ 7

தி காஃபி கிளப்


இள மஞ்சள் நிற விளக்கு ஒளி எங்கும் வியாபித்திருக்க, மெல்லிய வயலின் இசை அந்த இடம் முழுவதும் ஆக்கிரமித்திருந்தது. இன்று மஞ்சள் நிற தீம் போல மஞ்சள் ரோஜாக்கள் மேஜையில் மேலிருந்த குடுவையில் அழகாக வீற்றிருந்தது


அந்திச்சாயும் மாலை நேரம், வறுத்த காபி கொட்டையின் நறுமணம் வேறு வேலை செய்த அலுப்புடன் வரும் நபர்களுக்கு சொர்க்க வாசலை திறந்து வைத்தது போன்ற உணர்வை கொடுக்க, ச்சாட் மசாலா உணவு வகைகளை தயார் செய்துக் கொண்டிருந்தான் விவேக்..


அவனுடன் பேசிக்கொண்டே தலையில் தொப்பியும் கழுத்தில் மாட்டிய ஏப்பிரனுடன். கட்லட் செய்ய மாவை பிசைந்து வைத்திருந்த ஶ்ரீ, பஜ்ஜிற்கு மாவை கரைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.


வெங்கி, அப்போது தான் காஃபி ஷாப்பிற்குள் நுழைந்தான். கடுகடு முகத்துடன் பில்லிங்கில் இருந்த அருணை பார்த்தவன்,


“என்ன மச்சி ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கா மாதிரி இருக்கு….” அருணை மேலும் கடுப்பேற்றியவன், அங்கிருந்த ஆர்டர்களை‌ ஆற அமர பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.


அவனை கடுப்புடன் பார்த்தவன், “நான் சந்தோஷமா இருக்கேன் அதை நீ பார்த்தா…!! ஏன்டா ஏன் வயித்தெரிச்சலை கிளப்புற… பார்றா அங்க…” வாடிக்கையாளர்கள் அமர்ந்திருந்த டேபிளை கண்களால் சுட்டிக் காட்டினான் அருண்.


கல்லூரி மாணவர்கள் தங்கள் பெண் தோழிகளுடன் வீட்டிற்கு தெரியாமல் கடலை வறுப்பதையும், வேலை செய்யும் இளைஞர்கள் தங்கள் காதலியுடன் நேரம் போவதே தெரியாமல் கண்களால் காதல் மொழி பேசுவதையும் கண்டவனுக்கு அதெல்லாம் கருத்தில் பதியாமல், “சூப்பர் டா… இன்னைக்கு ஷாப்ல கஸ்டமர்ஸ் அதிகம் தான் ல” என்றான் தொழிலை நினைத்து,


“நாசமா போச்சி… அவனவன் வந்து அரைமணி நேரமாச்சி மாப்ள… ஒருத்தனும் இடத்தை விட்டு எழுந்துக்கல, அதுலையும் அந்த முக்குல பாரு… ஒரு மணி நேரமா அந்த காஃபியை உத்து உத்து பாத்துக்கிட்டு என் வயித்து எரிச்சலை கொட்டுறானுங்க டா…” அருண் தன் ஆற்றாமையை வெங்கியிடம் கொட்ட,


“அதுக்கு ஏண்டா இப்படி வயிறு எரியுற… வேணும்னா எவன்கிட்டயாவது அவன் லவ்வரை ஒரு அரைமணி நேரம் கடனா கேட்டு பேசிட்டு அப்படியே காபி குடிச்சிட்டு வாயேன்…” வெங்கியின் நக்கலில்,


சிலிர்த்து எழுந்தவன், “எதுக்கு என்னை அவ சங்குலையே மிதிக்கவா…. போற உயிரு இப்படியே போகட்டும்… ஆனா‌ ஒன்னு என்னை வெறுப்பேத்துற‌ எவனுக்கும் இந்த ஜென்மத்துல கல்யாணம் ஆகாதுடா…” அருணின் சாபத்திற்கு


“என்னமோ முதல் லவ்வு பிரேக்கப் ஆனா மாதிரி ஓவரா பீல் பண்ற, இதுவே எத்தனாவதுன்னு நோட்ல எழுதி வச்சி இருக்கியா எரும…” வெங்கி கலாய்த்ததில் அருண் அவனை முறைக்க,


“சரி சரி விடு… கோச்சிக்காத” நண்பனின் தோளில் கையிட்டு அவனை சமாதனப் படுத்தியவன், “அப்புறம் எங்க மச்சா உன் பாசமலர் ஆள காணும்” என ஶ்ரீ‌யை பற்றி விசாரித்தான் வெங்கி.


“எல்லா உள்ளத்தான் இருக்கு… என்னத்தையோ கிண்டு கிண்டுண்ணு கிண்டிட்டு இருந்தது, இப்போ முடிஞ்சி இருக்கும்… போய் பாரு பின்னாடியே வரேன்” என்றவன் அடுத்த ஆள் வரவும் பில் போட, வெங்கி சமையல் செய்யும் இடத்தை நோக்கி நடந்தான்.


வழியில் தெரிந்த நபர்களிடமெல்லாம் பேசியபடியும் சிரித்தபடியும் வரும் வெங்கி ஶ்ரீயின் கண்களில் பட மிகுந்த கவனத்தோடு தன் வேலைகளை பார்க்கலானாள்.


“என்ன மச்சா… எல்லாம் ரெடியா…?” விவேக்கின் அருகில் நின்றுக் கொண்ட வெங்கி அவன் செய்து வைத்திருந்ததில் சிறிது எடுத்து வாயில் போட்டான்.


“அதெல்லாம் ரெடியாதான் இருக்கு… ஆமா சார் எந்த கலெக்டர் ஆஃபீஸ் ல போய் கையெழுத்து போட்டுட்டு இவ்வளவு லேட்டா வர்றிங்க…?” என்றான் விவேக் சற்றே நக்கலாக


“ஏன் சொன்னா கூட வரப்போறியா… இதுக்கு ஸ்ட்ரெயிட்டா எங்க போயிட்டு வர்ற நாயேன்னு கேட்டு இருக்கலாம்…” வெங்கி கூறவும்,


உடனே விவேக் “உன் ஆசையை‌ ஏன் கெடுப்பானே சரி, எங்க போயிட்டு வர்ற நாயே” என்றான் சிரியாது,


அவனுடன் நின்றிருந்த ஶ்ரீ, விவேக், வினவியதில் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் வாய் விட்டு சிரித்து விட, அதில் புருவம் உயர்த்தி கைகளை கட்டி அவளையே பார்த்தான் வெங்கி.


அவன் பார்வை தன்‌மேலயே நிலைக்கவும் தடுமாறி சிரிப்பை நிறுத்தியவள் “சா… சாரி” என்றாள் சன்னக் குரலில்.


அக்செப்டட் என அவள் உதிர்த்த வார்த்தைகளை கைகளில் ஏந்தி தலைக்கு மேல் தூக்கி எறிந்தது போல பாவனை செய்தவன், மேடம் இன்னைக்கு என்ன செய்யப் போறிங்க என்றான் அதே தோரணையுடன்,


“அது நிறைய இருக்கு சார்… ஆனா, இன்னைக்கு ஆப்பிள் பஜ்ஜி சக்கரைவள்ளி கிழங்கு கட்லெட்” என்றாள் கண்களில் மகிழ்ச்சி பொங்க,


“என்னம்மா ஏதேதோ சொல்ற சைன்ஸ் லேபுக்குள்ள எக்ஸ்பிரிமெண்ட் பண்ற மாதிரி இருக்கு… நீ முதல்ல சமைப்பியா..?” என்றான் சற்றே கிலி பிடித்த குரலில்,


“சார் நான் ஹோட்டல் மேனேஜ்மென்ட் ஸ்டூடன்ட் சார் என்றாள் பெருமை பொங்க இவர்களின் சம்பாஷணைகளை வேடிக்கையாக பார்த்துக் கெண்டிருந்தான் விவேக்.


“அதுக்கு தான் கேக்குறேன் மா…நீ பாட்டுக்கு ஏதாவது செய்யுறேன்னு போயி… இருக்க நாலு கஸ்டமரையும் விரட்டி விட்டுடாத, அப்புறம் எங்க அப்பா அவர் கடையில ஈயம் பித்தளை பாத்திரத்தை விக்க வைச்சிடுவாறு” என்றான் பீதியான குரலில்,


“அப்படியெல்லாம் நடக்காது சார்… அதுக்கு நான் கேரண்டி வேணும்னா ஒன்னு டேஸ்ட் பண்ணி பாருங்க அப்புறம் சொல்லுங்க” அவள் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் கூறவும்,


அதை மறுக்க முடியாமல் சரி என்று அரை மனதாகவே தலையாட்டியவன் அவள் என்னென்ன செய்கிறாள் என விவேக்குடன் பேசிக்கொண்டே நோட்டம் விட்டான்.


அழகாக இதய வடிவில் இருந்த ஆப்பிள் ஸிலைஸ்களை பஜ்ஜி மாவில் முக்கி எண்ணெயில் பொறித்தவள், கட்லட் மாவை பேனில் வைத்து நேர்த்தியாக ஷேலோ பிரை செய்து, அவனிடம் இரண்டையும் நீட்டி “சார் டேஸ்ட் பண்ணுங்க” என்றாள் ஆர்வத்துடன்.


“நம்பி சாப்பிடலாமா…? இந்த எக்ஸ்பீரிமெண்டுல சோதனை எலி நாங்க தானாம்மா…?” என்றான் வெங்கி கிண்டலாக,


“சார்…” என்றாள் சற்றே உரிமையாக


“சரி சரி…” என்றவாறே அவன் வாயில் வைக்க ‘டேஸ்ட் நல்லா தான் இருக்கு’ அடிமனம் ஒத்துக் கொண்டாலும்,


“ஏதோ ஒன்னு குறையுறா மாதிரி இல்ல…”, குறையாக கூறி அவளிடம் அதே கெத்தை மெய்டெய்ன் பண்ணிக் கொண்டிருந்தான் வெங்கி.


“அவனுக்கு நாக்கு செத்து போச்சி போல, நீ இன்னும் ரெண்டை வெய் மா” என்றவாறு விவேக் தட்டை நீட்ட,


“நல்லா இருக்கா விவேக் சார்…” அவள் உற்சாத்துடன் இன்னும் இரண்டு எடுத்து விவேக்கின் தட்டில் வைக்க சத்தமில்லாது தனது தட்டை நீட்டினான் வெங்கி,


அவன் தட்டை நீட்டவும் என்னவென பார்க்க “என்ன லுக்கு வைய்யும்மா‌… என்னமோ உன் தாத்தா வீட்டு சொத்தை கேட்டா மாதிரி, இந்த பார்வை பாக்குற…” கெத்து குறையாது கேட்டதில் இதழ்கள் சிரிப்பை உதிர்க்க நினைத்தாலும் அவன் பார்வையை எண்ணி அதை தன் இதழுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு அவனுக்கும் வைத்தாள்.


“சாப்பிட்டுக்கிட்டே இருங்க, அண்ணாக்கு கொடுத்துட்டு வரேன்” என்றவள் வேகமாக ஒரு பிளேட்டில் செய்ததை நிறைத்துக் கொண்டு அருணிடம் விரைந்தாள்.


“அவனுக்கு தானே போ போ…” நடக்க போவதை முன் கூட்டியே அறிந்தவன் போல ஒரு வித சுவாரஸ்யமான தோணியில் உரைத்தான் வெங்கி.


“அண்ணா இந்தாங்கண்ணா” அவன் முன் நீட்டியதை பார்த்ததும் அருணுக்கு முகம் அஷ்ட கோணலாகிட, ஏற்கனவே கடுகடுப்புடன் இருந்தவன் “என்னது இது” என்றான் சலிப்புடன்.


“அப்பிள் பஜ்ஜி, சக்கரைவள்ளி கிழுங்கு கட்லெட்… நல்லா இருக்கும் டிரை பண்ணி பாருங்கண்ணா” என்றாள் ஆர்வத்துடன்,


“ஏம்மா தங்கச்சி ஆப்பிளை தான் ஹார்டின் ஷேப்ல கட்டி பண்ணி வைச்சி இருக்க, போன போகுது விடு…. இந்த கட்லட்டாவது வட்டமா சதுரமா போட கூடாதாம்மா” என்றான் ஆற்றாமையுடன்…


“அண்ணா இது காஃபி ஷாப் இங்க லவ்வர்ஸ்” என்று அவள் ஆரம்பிக்கவும்,


“போதும் மா போதும் சாப்புட்டுக்குறேன் நீ போ” அவளை உள்ளே அனுப்பியவன் அதை வேக வேகமாக குத்தி குதறி வேக வேகமாக சாப்பிட தொடங்கினான்.


ஒளிந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த வெங்கியும் விவேக்கும் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களை நோக்கி வந்தவள், “அண்ணா ஏன் ரொம்ப விரக்தியா பேசுறாரு” என்றாள் சோகமாக,


“அவன் அப்படித்தான், போக போக செட் ஆகிடுவ” என ஶ்ரீயிடம் கூறியவன்,


“இதை எப்படி மாப்ள ப்ரோமோட் பண்றது…” என்றான் விவேக்கிடம்


“அதுக்கும் ஒரு ஐடியா இருக்கு சார்… டெய்லி ஸ்பெஷலை டிஸ்பிளேல வைச்சிடுங்க நேம் நீயூவா இருக்கறதுனால கண்டிப்பா வாங்குவாங்க…” என்றாள் ஶ்ரீ


“இது வொர்க் அவுட் ஆகுமா..?” வெங்கி சந்தேகமாக கேட்க,


“இப்போ பாருங்க” என்றவள் அவள் கூறியது போலவே டிஸ்பிளேயில் அன்றைய ஸ்பெஷலை எழுதி வைத்தவள், பில்லிங் இடத்தில் வருபவர்களிடம் இன்றைய மெனுவை விளக்கி டேஸ் செய்து பார்க்க கூறினாள்.


இரண்டு பேர் அதை வாங்கவும் செய்ய சுவையை பற்றி அவர்களிடமே கேட்டாள்.


“அட்டகாசமா இருக்கு சிஸ்டர் ரெண்டு பிளேட் கட்லட் பார்சல் ஒரு செட் பஜ்ஜி பார்சல்” என்றதும் அவளுக்கு துள்ளி குதிக்காத குறைதான்,


“ஓகே சார்… தேங்க் யூ” அவர்களிடம் தன் நன்றியை உரைத்தவள், வெங்கியிடம்,


“சார் இப்போ இதெல்லாம் தான் டிரெண்டே… இதே போல இன்னும் நிறையா இருக்கு ஆந்திரா ஸ்பெஷல், கேரளா ஸ்பெஷல், கர்நாடக ஸ்பெஷல் டீ டைம் ஸ்நாக்ஸ் போட்டு பாருங்க சும்மா அள்ளும்…


அப்புறம் கவுண்டர்ல 90s கிட்ஸோட ஸ்பெஷல் ஐட்டம்ஸ் இந்த தேன் மிட்டாய், புளிப்பு மிட்டாய், கம்மரகட், எள் உருண்டை, பப்பரமிட்டாய், எலந்தபழம் வடை இதெல்லாம் வைச்சி பாருங்க நல்லா போகும் சார் காஃபி ஷாப்புல காஃபி மட்டும் தான் விக்கனும்னு இல்ல இதுவும் விக்கலாம் சார்” என்றாள் ஶ்ரீ படபடவென,


“ஶ்ரீ சொல்றதும் நல்ல ஐடியாவா நான் இருக்கு நாம இதை டிரை பண்ணலாமேடா” விவேக் யோசனையாக அருணை பார்க்க,


“பண்ணலாங்குற…?” அவன் வெங்கியை பார்த்தான்.


“பண்ணுங்க அண்ணா கண்டிப்பா சக்ஸஸ் ஆகும்” என்றாள் கட்டைவிரலை உயர்த்தி,


“அப்படி ஆகலனா…?” வெங்கியின் இடக்கான கேள்விக்கு


“ம்… சரி… எல்லாத்தையும் ஒரு ரேட்டு போட்டு என் சம்பளத்துல கழிச்சிடுங்க…‌” என்றாள் பட்டென,


“இரும்மா… முதல்ல உனக்கு சம்பளம் கொடுக்கலாமா வேணாமான்னு இன்னும் நாங்க முடிவே பண்ணலையே… !” என்றதும் அவள் பேந்தப்பேந்த விழிக்க அதில் திருப்தியானவன் “இந்த ஒரு மாசம் போகட்டும் உன் பர்பாமன்ஸ் பார்த்து அப்புறம் உனக்கு சம்பளம் தர்றதை பத்தி சொல்றோம்” என்றவாறு அவன் வேலையை பார்க்க சென்று விட்டான்.


அவனை உள்ளுக்குள் தாளித்தவள் சமைக்கும் இடம் விரைந்து விட விவேக்கும் அருணும் தான் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.


…..


நேரத்துடன் எழுந்து விட்ட ஏஞ்சல் அறைக்குள் குட்டி போட்ட பூனையை போல சுற்றிக்கொண்டு இருந்தாள்., வெளியே அடுக்கலையில் பாத்திரத்தை உருட்டிக் கொண்டிருக்கும் மாமியாரின் சத்தம் கேட்க, வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள்.


மாமனார் பூஜையறையில் இருப்பது தெரிய, மீண்டும் தலையை உள்ளுக்குள் இழுத்துக் கொண்டாள். ஏற்கனவே கோபத்தில் இருப்பவர் முன்னால் போய் நின்று, அவருக்கு பீபியை ஏற்ற வேண்டாம் என்ற நல்ல மனதோடு, அறைக்குள்ளயே முடங்கி விட, பிரபாவதி சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்தார்.


மணியை பார்க்க கடிகார முள்ளின் கூர் முனை ஏழை தொட்டிருந்தது… இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் வரை தன் பிடியிலையே நிலையாக நின்ற பிரபாவதிக்கு, ஹரியும், வெங்கியும் பேசுவதை கேட்டு, கொஞ்சம் தன் பிடியை தளர்த்திக் கொடுப்போம் என்ற எண்ணம் பிறக்க. தானே முதல் அடியை எடுத்து வைத்தார்.


மருமகள் தலையை வெளியே நீட்டி சிறிய மகனை போல எட்டி பார்ப்பதை பார்த்து விட்டவருக்கு, சட்டென சிரிப்பு வந்து விட்டது.

அதை யாருக்கும் தெரியாமல் இதழுக்குள்ளே மறைத்தவர், “இந்தாம்மா பாப்பா இங்க வா…” என்றார் கொஞ்சம் அதட்டல் தோணியில்.


படபடப்புடன் இருந்த ஏஞ்சலுக்கு பிரபாவதி அழைக்கவும், கை கால் எல்லாம் கிடுகிடுக்க ஆரம்பித்து விட்டதில், முகத்தில் பூத்த வியர்வை முத்துக்களுடன் அவர் முன் போய் நின்றாள்.


பூஜை அறையை‌ எட்டி பார்க்க, கணவர் இன்னும் கண்கள் மூடிய நிலையில் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்து விட்டு, மருமகளின் புறம் திரும்பவர் “ஏன் இப்படி வியர்த்து வழியுது…?” என்றார் அதே அதட்டல் தோணியில்,


“அது வந்து கொஞ்…கொஞ்சம் படபடப்பா இருக்கு” அவள் திக்கி திணற,


“நான் என்ன சிங்கமா புலியா என்னை பார்த்து பயப்புடுற, எல்லாம் உன்னை மாதிரி மனுஷி தான்… நீயெல்லாம் எப்படிம்மா காதலிச்சி கல்யாணம் பண்ண…?” அவளை அதிசயமாக பார்க்க,


“அது வந்து… அது … அவர்…” ஏஞ்சல் இழுத்ததில், ஓரளவு புரிந்து கொண்டவர்,


“அதுக்கு தான்‌ இந்த ஆம்பள பசங்களையே நம்பக் கூடாதுன்றது… வீட்டுல பொட்டி பாம்பா இருக்குதுங்க வெளியே அவுத்து விட்ட காளையாட்டும் சுத்தி இந்த வேலைய பாத்து வைச்சி இருக்குங்க…!!” மகனை ஜாடை மாடையாக திட்டியவர், “அதை விடு சரி நீ குளிச்சிட்டியா…?” என்றார் பிரபா


“ஓ…‌காலையிலையே குளிச்சிட்டேன் ஆண்ட்டி” சிறு பிள்ளையாக மாறி உடனே பதிலை தர.


“சரி… இன்னைக்கு நாள் கிழமை நல்லா இருக்கு… வா, வந்து விளக்கு ஏத்து” என்றவர்,


“கொஞ்சம் இரு, இந்த பூ பொட்டு குங்குமம் இதெல்லாம் வைச்சிப்பல்ல…?” என்றார் பிரபா. ‘எங்கே இதெல்லாம்‌ எனக்கு பழக்கம் இல்லை என்று கூறிவிடுவாளோ’ என்ற தவிப்புடன்.


“ஓ… நான் வைச்சிப்பேனே… சின்ன வயசில் இருந்தே இதெல்லாம் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் ஆண்ட்டி” என்றாள் மகிழ்ச்சியுடன், அவளுக்கு பிரபாவதி பேசியதே சந்தோஷமாகி இருக்க துள்ளிக் கொண்டு வந்தது பதில்.


கணவர் பூஜை முடிந்து வெளியே வரவும், அவளை பூஜை அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றவர் சாமி படத்தின் முன் இருந்த பூவை அவளிடம் கொடுத்து,


“ இதை தலையில் வைச்சிக்க… இந்தா தீ பெட்டி, விளக்கு ஏத்து” என்றார்.


இதையெல்லாம் பார்த்த அரங்கநாதனுக்கு முகம் கோபத்தில் கொந்தளிக்க, விருவிருவென கூடத்தில் சென்று அமர்ந்து விட்டார்.


ஏஞ்சல் பயத்தில் அப்படியே நின்று விட,


“ இங்க பாரு பாப்பா… நீ விளக்கை ஏத்து” என்றார் சட்டமாக, தெரிந்தோ தெரியமலோ வீட்டிற்கு வந்து விட்ட மருமகளை அப்படியே விட மனதில்லை… கணவருக்கு தெரியாமல் செய்யவும் மனமில்லை துணிந்து செயலில் இறங்கி விட்டார் பிரபா.


அவளுக்காக இல்லை என்றாலும் மகனுக்காகவது இதை ஏற்க தானே வேண்டும். அவன் செய்ததில் ஏதோ காரணம் இருக்குமென்று நம்பியவர், அவளுக்கான அங்கீகாரத்தை வழங்க நினைத்தார்.


“ஆண்ட்டி…” அவள் வெகுவாக தயங்க


அவள் தயங்குவதை பார்த்து, “உனக்கு விளக்கை ஏத்த தெரியாதா…?” என்றார். மெலிந்து விட்ட குரலில்,


அவர் குரலில் இருந்த ஏக்கத்தை அறிந்தவள், “இல்ல இல்ல விளக்கை‌ ஏத்த தெரியும்” அவரசரமாக உரைத்தவள், குத்து விளக்கு ஏற்றி கையை கூப்பிட, பிரபாவதியின் மனது அத்தனை நிறைந்து விட்டது.


சிறிது நேர வேண்டுதலுக்கு பின் கண்களை திறக்க, “உன் சாமிய கும்பிடு வேண்டான்னு இந்த வீட்டுல யாரும் சொல்ல மாட்டாங்க ஆனா, இந்த வீட்டுக்கும் ஒரு‌மதிப்பு மரியாதை இருக்கு, பாரம்பரியம் இருக்கு… அது மட்டும் மனசுல வைச்சிக்க,


நாங்க எல்லாம் அந்த காலத்து மனுஷங்க… காதல் கல்யாணத்தை எல்லாம் சரின்னு ஏத்துக்குற‌ பக்குவம்‌ எங்களுக்கு இல்லை… மனசு கொஞ்சம் கஷ்டமா தான் இருக்கு… இருந்தாலும் இது புள்ளைங்க வாழ்க்கை எங்களுக்கும் அக்கரை இருக்கு… எப்படியோ போன்னு விட முடியலை “என்றவர் கலங்கிய கண்களை துடைத்துக் கொண்டு, அவளுக்கு நெற்றி வகுட்டில் குங்குமத்தை வைத்து “சுமங்கலிங்க இங்க குங்குமம் வைக்கனும், என்றார்.


சட்டென ஏஞ்சல் அவர் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கிட பதறிய பிரபாவதி, “பாப்பா என்ன என்ன பண்ற எழுத்துரு” என்றார்.


“ப்ளஸ் பண்ணுங்க ஆண்ட்டி” அவள் விடாப்பிடியாக குனிந்தவாறே இருக்க,


பிரபா கணவரை அருகில் வரச்சொல்லி இறைஞ்சுதலாக பார்க்க, அவர் எங்கே இங்கே பார்த்தார். வீம்பாக அமர்ந்திருந்த மனிதரை உள்ளுக்குள் வறுத்தவர், மருமகள் காலில் விழுந்து இருப்பது நியாபகம் வரவும், “தீர்க்க சுமங்கலியா நல்லா இரும்மா என வாழ்த்தியவர் அவளுக்கு குடிக்க காபியை கொடுத்தார். மகன்களுக்கும் கொடுக்க சொல்லி மாடிக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

Thread 'உந்தன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் - கருத்து திரி' https://www.narumugainovels.com/threads/10672/

….
 
Status
Not open for further replies.
Top