எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கானல் நீரில் காகித ஓடம் கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-90

Moderator
ஹாய் பேபிஸ் நானும் வந்துட்டேன். தை முதல் நாள் பொங்கல் அன்று கதையை ஆரம்பிக்கிறேன். படிச்சிட்டு உங்களுடைய உற்சாகத்தை எனக்கு கொடுங்கள்.

அனைவருக்கும் இனிய பொங்கல் தின நல்வாழ்த்துக்கள்.

அப்புறம் பேபிஸ் இது ஒரு ஹாரர் கலந்த பேண்டஸி கதை சோ லாஜீக் எல்லாம் எதிர்பார்க்காதீங்க. சந்தோஷமா வாங்க படிச்சிட்டு ஜாலியா வந்து கமெண்ட் பண்ணுங்க.



அத்தியாயம்- 1

வெள்ளிக்கிழமை இரவு முழு சித்ரா பௌர்ணமி நிலவு தங்க நிறம் போல் மிகவும் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது.

சித்திரை மாதத்தில் வரும் பௌர்ணமியான இந்நாளில் தான் பூமியில் இருந்து பூநீறு உருவாகும். ஆதி காலத்திலே ஒருவித உப்பு தோன்றும் என்று சித்தர்கள் பெரும் தவத்தால் கண்டுப்பிடித்து இருந்தனர். பின்னர் அதற்கு பூநீறு என்று பெயரிட்டு இருந்தனர்.

இப்படிப்பட்ட அறியா உப்பின் சக்தியை பெறுவதற்காகவே, பல வருடங்கள் தவம் இருந்து தியானம் செய்த பல சித்தர்கள் நம்பிமலை, கொல்லிமலை, பொதிகை மலை, தீர்த்த மலை, திருவண்ணாமலை, சதுரகிரி மலை, இலங்கையில் கதிர்காமம், கபிலவத்தை, வேலோடு மலை உள்பட பல்வேறு மலைகளில் வலம் வருவார்கள்.

இதில் பாதி சித்தர்கள் மனிதன் கண்களுக்கு அகப்படுவார்கள். சிலர் தெய்வத்தின் சக்தி அருள் கிடைத்து நம் கண்களுக்கு தெரியாமல் வலம் வருவார்கள்.

அப்படி வலம் வருபவர்களை நாம் தெரிந்தோ தெரியாமலோ தொந்தரவு செய்து விட்டோம்... ஆக்ரோஷம் கொண்டு நம் பக்க நியாயத்தை கூட கருத்தில் கொள்ளாமல் சாபத்தை கொடுத்து விடுவார்கள்.

சித்ரா பௌர்ணமி தினத்தன்று சித்திரை நட்சத்திரமும், பவுர்ணமி திதியும் சேர்வதால் கடலில் நீராடுவது மிகவும் நல்லது என்று நம் முன்னோர்கள் கணித்து உள்ளனர்.

கடலில் நீராடினால் இதுவரை சம்பாதித்த பாவங்கள் அனைத்தையும் கரைத்து விடலாம் என்பது ஐதீகம்.

அன்றைய தினம் கடலில் புனித நீராட வருபவர்களுக்காக சித்தர்கள், ரிஷிகள் தயாராக காத்து இருப்பார்கள் என புராணங்களில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. எனவே கடலில் புனித நீராடினால் சித்தர்களின் ஆசி பரிபூரணமாக நமக்கு கிடைக்கும்.

அன்றைய தினம் "மூலிகை குளியல்" செய்வதால் அனைத்து வித தோஷங்களில் இருந்தும் விடுதலை பெறுவதாக போகர் சொல்கிறார்.

சித்தர்கள் மட்டுமில்லை. சித்தர்களால் சாபம் பெற்று தண்டனை அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கும் மானிட பிறவிகளும் மூலிகை குளியலால் சாபத்திலிருந்து விமோச்சனம் பெறலாம்.

அதே போல் சித்ரா பௌர்ணமியான இன்றைய நாள் இரவு பல சித்தர்கள் மூலிகை குளியலுக்காக சென்றுக் கொண்டு இருக்க,

அந்நேரம் பல வருடங்களாக பாதுகாப்பாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சிவனின் நெற்றிக்கண் பதிக்கப்பட்ட நீல நிற கல்லை தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு இருட்டான பாதையில் தன் உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக ஓடிக் கொண்டு இருந்தாள் சைதன்யா.

"சைத்து இன்னும் கொஞ்ச தூரம் தான்டி. கடல் பக்கம் போயிட்டா போதும், அந்த பௌர்ணமி வெளிச்சம் இந்த கல்லுல பட்டு உயிர்த்தெழும். அதுக்கு அப்புறம் அந்த சிவனே எல்லாத்தையும் பார்த்துப்பார். உன்னோட நம்பிக்கையை மட்டும் விட்டுறாதே" என்று தனக்கு தானே தைரியத்தை கூறியபடி மூச்சு வாங்க ஓடிக் கொண்டு இருந்தாலும், சிவப்பெருமான் மீது அதீத பக்திக் கொண்ட சைதன்யாவின் நம்பிக்கை அவளே அறியாமல் உயிர் பயத்தில் சிறிது சிறிதாக இழக்க தொடங்கியது என்னவோ உண்மை தான்.

தன் பக்தியின் நம்பிக்கை குறைந்துக் கொண்டு போவதை உணர்ந்த சிவனின் நெற்றிக்கண் நீல நிற கல் மீதம் இருந்த தன் பிரகாசத்தை இழந்து போக, மேலும் சோதனைக்கு ஆளானாள் சைதன்யா.

எப்பொழுதுமே தன் மீது அதிகபடியான அன்பையும் பக்தியையும் வைத்து இருக்கும் பக்தர்களை மிகவும் சோதித்து பார்ப்பது தானே அந்த சிவனின் வேலையே. எந்த ஒரு இக்கட்டான நிலையிலும் அதாவது உயிரே போகும் நிலை வந்தால் கூட அவர் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை மட்டும் அவர் பக்தர்கள் இழந்து விடவும் மறந்து விடவும் கூடாது என்று கர்வம் கொண்டவர் ஆயிற்றே அந்த சிவன்.

அப்படி இருக்க தன் நெற்றிக்கண்ணின் நீல நிற கல்லின் ஒரு பகுதியை பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொண்டு இருப்பவளுக்கு எப்படி அந்த நெற்றிக்கண் உரியவரின் மீது நம்பிக்கை குறையலாம்.

வெகுதூரம் ஓடியவளுக்கு கடல் கண்ணில் படாமல் அது ஒரு பக்கம் ஆட்டம் காட்ட, அந்த மாணிக்கம் நிறைந்த கல்லை களவாடுவதற்காக பின்னாலே துரத்திக் கொண்டு வந்தவர்கள் இப்பொழுது சைதன்யாவிற்கு மிக அருகில் வந்து விட்டார்கள்.

அவளால் அதற்கு மேல் சுத்தமாக ஓட காலில் தெம்பு இல்லாமல் போக, மூச்சு வாங்கியபடி அங்கே இரண்டு பக்கமும் வரிசையாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு இருந்த கார்களுக்கு நடுவில் ஒளிந்துக் கொண்டு வாயை பொற்றியபடி மூச்சு வாங்கினாள்.

விடும் மூச்சு சத்தம் கூட திருடர்களுக்கு கேட்க கூடாதென்று வாயை பொற்றியளுக்கு மூச்சு வேறு அடைத்துக் கொண்டது.

சட்டென்று பொற்றிய கரத்தை எடுத்து பெரு மூச்சு விட்டாள். பின் சுற்றி முற்றி தப்பிக்க ஏதாவது வழி இருக்கிறதா என்று தேட ஆரம்பித்தாள்.

அப்பொழுது அவள் தலை முடியை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டே "டேய் ஆடு இங்கே இருக்கு" என்று குரல் கொடுத்தான் அவளை துரத்த வந்தவர்களில் ஒருவன்.

மாட்டிக் கொண்டதை உணர்ந்த சைதன்யாயோ தன் தலை முடியை பிடித்து இருந்தவனிடம் வலியில் "அண்ணா முடியை இழுக்காதீங்க அண்ணா ரொம்ப வலிக்குது" என்று தன் முடியை அவன் கையிலிருந்து பிரிக்க முயன்றாள்.

அண்ணா என்ற சொல்லை கேட்டதுமே அந்த திருடனுக்கு கண் வேர்த்து போய் நீர்த்துளிகள் கோர்த்து "அண்ணாவா?" என்று மிகுந்த பாசத்துடன் கேட்டான்.

அதை கேட்டு சட்டென்று சைதன்யா தலையை நிமிர்த்தி பார்த்து 'ஓ அண்ணன் தங்கச்சி சென்டிமென்ட் வீக்னெஸா இவன்' என்று நினைத்தவளுக்கு புது நம்பிக்கை பிறக்க, "ஆமா அண்ணா. நீங்க அப்படியே என்னோட அண்ணன் சுப்ரமணி போலவே ரொம்ப அழகா கொழு கொழுனு இருக்கீங்க. அவனுக்கு நான்னா ரொம்ப உயிரு. எனக்கு சின்னதா வலி..." என்று சொல்லியவள் உடனே "ஸ்ஸ்ஸ்..." என்று அவன் பிடித்து இருந்த முடியை பார்வையால் காட்டி "வலினா கூட சுப்ரமணியால தாங்கிக்கவே முடியாது. உங்களை போல தான் அவனுக்கும் சட்டுனு கண்ணெல்லாம் வேர்த்திடும்" என்று கூற,

அடுத்த கணம் அவள் தலை முடியை பிடித்து இருந்த கையை எடுத்தவன் மெல்ல நாய் குட்டியை தடவி விடுவது போல் வலித்த இடத்தை தடவி கொடுத்து "இப்போ வலிக்குதாம்மா?" என்று கேட்டான்.

அவளோ கண்களில் நீலிக் கண்ணீரை வர வைத்துக் கொண்டு "இ... இல்லை அண்ணா... இல்லை" என்று அந்த சரோஜா தேவி அம்மாவையே மிஞ்சும் அளவிற்கு நடித்தாள் சைதன்யா.

ஆனால் அவள் மனமோ 'சண்டாள புடிச்ச பையன், எருமைமாட்டு கையை என் தலையில் வச்சி தடவி, தலையை கலைச்சி விட்டானே ச்ச' என்று உள்ளுக்குள் திட்டியவள் அங்கே நின்ற கார் கண்ணாடியை பார்த்து கலைந்த தலை முடியை சரி செய்தாள்.

அச்சமயம் அவர்கள் அருகில் ஓடி வந்த மற்ற ரவுடிகள் "ஏய் ஒழுங்கா அந்த மாணிக்க கல்லை கொடுடி" என்று கத்திக் கொண்டு சைதன்யாவை நெருங்க, சட்டென்று சைதன்யா அவளுக்கு கிடைத்த புதிய அண்ணன் பின்னால் ஒளிந்துக் கொண்டு பாப்பா போல் பாவமாக முகத்தை வைத்து அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து "அண்ணா..." என்றாள்.

அவ்வளவுதான் அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் ஆயிரம் யானை பலம் வந்தது போல் அவனின் புத்தம் புதிய தங்கையை நெருங்கி வந்தவனின் நெஞ்சில் எட்டி உதைத்தவன் "யாரை அடிக்க வர? அவ இப்போ எனக்கு தங்கச்சிடா" என்று கர்ஜித்தான்.

அதை கேட்டு மற்றவர்கள் அதிர்ந்து போக, அடி வாங்கி கீழே நெஞ்சை பிடித்துக் கொண்டு உருண்டவன் அந்த வலியிலும் "ஏய் அந்த பொண்ணு கிட்ட யாரும் போகாதீங்கடா. இவன் எந்த அளவுக்கு தொழில நேர்மையா இருப்பானோ அதை விட தங்கச்சி பாசம் முத்தி போய் மூளை இழந்த முட்டாப் பையன்" என்று கத்தினான்.

அதை கேட்டு யார் அதிர்ச்சி ஆனார்களோ இல்லையோ அதிகபடியான மின்னல் தாக்கி ஆடிபோனது என்னவோ சைதன்யா தான்.

'அய்யோ இவன் அண்ணன் சைக்கோவா!' என்று கண்கள் விரிய தனக்குள்ளே கேட்டுக் கொண்டவள் அடுத்த நொடி அடி வாங்கியவன் அருகில் ஓடிச் சென்று கொலை செய்ய வந்தவர்களிடமே "அய்யோ அண்ணா தெரியாம அவரை அண்ணானு சொல்லிட்டேன். ப்ளீஸ் முதல என்னை காப்பாத்துங்க" என்று மெதுவாக கேட்டாள்.

சைதன்யா அருகில் வந்ததும் தரையில் கையை ஊன்றியபடி பின்னால் சென்றவன் "ஏம்மா கொஞ்சம் தள்ளி போ. அப்புறம் உன்னை போட வந்த நாங்க தான் இவன் கையால உயிரை விடணும்" என்று இப்பொழுது அவன் கெஞ்ச ஆரம்பிக்க,

சுற்றி நின்றவர்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. குழப்பத்துடன் ஒருத்தர் முகத்தை ஒருத்தர் பார்த்துக் கொள்ள, அப்பொழுது "என்னடா சொன்ன என் தங்கச்சிகிட்ட?" என்று கர்ஜனையோடு கேட்டுக் கொண்டே கீழே விழுந்தவனின் அருகில் வந்தான் அந்த அண்ணன்.

அவன் வருவதை பார்த்ததுமே அனைவரும் தலைதெறிக்க ஓட, அவர்கள் பின்னால் இப்பொழுது அவர்களை துரத்திக் கொண்டு,

"அய்யோ என்னைய காப்பாத்தாமலே போறீங்களே" என்று கத்திக் கொண்டே ஓடினாள் சைதன்யா.

சைதன்யாவின் பின்னால் அந்த பெரிய உடலை வைத்துக் கொண்டு ஓட முடியாமல் ஓடியபடி "தங்கச்சிம்மா நீ எங்க போற? அண்ணன் இங்கே இருக்கேன்" என்று வர, அவனை திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி ஓடியவளின் மீது அந்த வழியாக வேகமாக வந்த ஒரு கார் சைதன்யாவை அடித்து தூக்கியது.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 2

ஏழு நட்சத்திர ஹோட்டலில் உள்ள கார் பார்க்கிங்கில் மிடுக்காக நடந்து வந்துக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

அவன் அருகில் சிறிது தள்ளாடியபடி "ஏன் மச்சி நீயும் தான் குடிச்சி இருக்க. ஆனால் ஸ்டடியா நடக்குற. பட் நானு இவ்வளவு தான்" என்று தன் கட்டை விரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் குறைத்துக் காட்டி "குடிச்சேன், என்னால மட்டும் நேரா நடக்கவே முடியல. ஒரு வேளை பாதையை வளைச்சி வளைச்சி கட்டி வச்சி இருக்கான்னுங்களா?" என்று குடி போதையில் விக்கிக் கொண்டே பேசினான் கார்த்திக்.

அதற்குள் கார் அருகில் வந்த அகத்தியன் கார் கதவை திறந்துக் கொண்டு "எனக்கு என்னுடைய லிமிட் தெரியும் கார்த்திக். உனக்கு உன்னுடைய லிமிட் தாண்டிடும் அவ்வளவு தான் வித்தியாசம். சரி கார்ல ஏறு உன்னை ட்ராப் பண்ணிட்டு நான் கிளம்புறேன். நைட் ஒரு கிளைண்ட் மீட்டிங் இருக்கு. அதுக்கு போய் நான் ரெடியாகணும்" என்று சொல்லிக் கொண்டே காரை எடுத்தான்.

கார்த்திக்கோ நண்பன் அருகில் அமர்ந்தபடி "இப்படி பேய் போல வேலை செஞ்சு பணத்தை சேர்த்து என்னடா பண்ண போற? உனக்கு என்ன குடும்பமா இருக்கு?" என்று அதீத போதையில் தன்னையும் மீறி கார்த்திக் கேட்டு விட,

நண்பனின் கேள்வி சட்டென்று வலியை ஏற்படுத்தினாலும் அதை அடக்கிக் கொண்டு "குடும்பம் இருந்தா தான் பணத்தை சம்பாதிச்சி சேர்த்து வைக்கணுமா என்ன?" என்று கேட்டவனின் கோபத்தின் அளவு கார் சீறி பாய்ந்த வேகத்தில் தெரிந்தது.

அகத்தியன் அனைவராலும் வரவேற்க கூடிய ஆண்மகன் தான். அனைத்து அம்சங்களும் அவனுக்கு கச்சிதமாக இருந்தது. பார்த்ததும் பெண்கள் பித்து பிடித்து போகும் அளவுக்கு ஆணழகன் தான் அவன். பெண்கள் என்ன? ஆண்களும் அவனின் அழகில் மயங்கி தான் இருந்தார்கள். அழகில் மட்டும் போதைக் கொள்ள மாட்டார்கள் அவனிடத்தில், அவனின் ஆளுமையும் அகந்தையையும் பார்த்து பிரமித்து போய் இருக்கிறார்கள்.

அதனாலே சில பணக்கார ஆண்களுக்கு அகத்தியன் என்றாலே பிடிக்காது. ஒரு சிலருக்கு அகத்தியனை பிடிக்கவும் செய்தது.

பிடிக்காதவர்கள் அவனை வீழ்த்தி விட்டு அவன் இடத்திற்கு தான் வர வேண்டுமென்று ஆசைக் கொண்டு உள்ளனர்.

பிடித்தவர்கள் அவன் மீது இனக் கவர்ச்சி விருப்பம் உடையவர்கள்.

அதில் அகத்தியனின் நண்பன் கார்த்திக்கும் அடங்குவான். ஆனால் என்ன மற்ற முதலைகள் போல் இல்லாமல், நண்பன் அழகின் மீதும் கர்வத்தின் மீதும் பொறாமை மட்டும் கொண்டு இருப்பவன். மற்றபடி அகத்தியன் என்றால் கார்த்திக்கு அத்தனை பிரியம்.

அதற்காக கார்த்திக் தன்னினப் பால் கவர்ச்சி கொண்டவன் அல்ல. நண்பனை பிடிக்கும் அவ்வளவே தான்.

அகத்தியன் இல்லாமல் கார்த்திக் எங்கும் சென்றதில்லை. அகத்தியனும் அப்படி தான் கார்த்திக் இருந்தால் மட்டுமே பார்ட்டிகளில் கலந்துக் கொள்வான்.

நண்பன் மீதும் நண்பனின் குடும்பத்தின் மீதும் அதிகம் பாசமும் அக்கறையும் கொண்டவன் அகத்தியன். சிறு வயதிலிருந்தே குடும்பத்தை இழந்து தனிமையில் வாழ்ந்து வந்தவனுக்கு வரமாக கிடைத்தவர்கள் தான் கார்த்திக்கின் குடும்பம்.

இதோ இப்பொழுது கூட, கார்த்திக்கின் பெண் தோழி ஒருவளுக்கு பிறந்த நாள் என்று தான் அகத்தியனை வலுக்கட்டாயமாக உடன் அழைத்து வந்து இருந்தான் கார்த்திக். வந்து இருந்தான் என்று சொல்வதை விட, அவனையே அறியாமல் அழைத்து வர வைத்து இருந்தனர் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

கார்த்திக்கின் தோழியின் பெயர் ஜான்வி. பணத்திலே புரளுபவள். தாத்தா வழி செல்வாக்கு கொண்டவளின் பின்னால் அலையாத ஆண்களே இல்லை. அதில் கார்த்திக்கும் அடக்கம்.

எப்படியாவது ஜான்வியை திருமணம் செய்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறான் கார்த்திக்.

ஆனால் ஜான்வியின் பார்வையில் சிக்கியது என்னவோ நம் அகத்தியன் தான். அவனின் அழகிலும் மிடுக்கிலும் வெகுவாக அவன் பால் கவரப்பட்டவள், அவனை தன் கைக்குள் வைத்துக் கொண்டு கர்வத்தோடு வலம் வர வேண்டும் என்று பேராசைக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

ஆனால் அகத்தியன் பெண்களையும் சரி ஆண்களையும் சரி அவனை நெருங்க விட்டதில்லை கார்த்திக் மற்றும் கார்த்திக்கின் குடும்பத்தை தவிர. மற்றவர்களை ஒரு எல்லைக்குள் வைத்து இருப்பவன் அவன். இரு பாலினம் மீது விருப்பம் கொள்ளாதவன்.

தனிமையை வெகுவாக விரும்புபவன். இப்பொழுது வரை தனிமையில் தான் வாழ்கிறான்.

ஆனால் இனி...

அந்த இருளான சாலையில் காரை வேகமாக ஓட்டிக் கொண்டு வந்தவனின் கவனம் தன்னையும் அறியாமல் அந்த முழு நிலா பௌர்ணமியின் மீது செல்ல, அவன் கார் அந்நொடி சாலையில் ஓடி வந்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவின் மீது ஏறியது.

சைதன்யாவிற்கு முன்னால் ஓடிக் கொண்டு இருந்தவர்கள் கார் வேகமாக வருவதை பார்த்ததுமே விலகிச் செல்ல, பின்னால் ஓடி வந்த சைதன்யா சுதாரிப்பதற்குள் அகத்தியனின் கார் அவளை தூக்கி வீசி இருந்தது.

பெரிய சத்தத்துடன் கார் நிற்க, அகத்தியனும் கார்த்திக்கும் ஸ்தம்பித்து போய் விட்டனர்.

கார்த்திக்கோ "டேய்..." என்று நண்பனை பார்க்க,

அகத்தியனோ அவசர அவசரமாக இருக்கை பட்டையை கழட்டிக் கொண்டு வெளியேற போனான்.

சட்டென்று நண்பனின் கரத்தை பிடித்து தடுத்த கார்த்திக் "எங்கே போற?" என்று பயத்தில் கேட்டான்.

அவனை கடுப்பாக பார்த்த அகத்தியன் "லூசாடா நீ? அந்த பொண்ணுக்கு என்ன ஆச்சுனு பார்க்க வேணாமா?" என்று சொல்லிக் கொண்டே நண்பனின் கரத்தை தட்டிவிட்டு கீழே இறங்கி வந்தவன் குருதி வழிய அந்த தார் ரோட்டில் உயிருக்கு போராடிக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவின் அருகில் வேகமாக ஓடினான்.

கார் அடித்து தூக்கியதில் சைதன்யா பத்தடி தள்ளிக் கொண்டு போய் விழ, இதை பார்த்த ரௌடிகளோ அங்கே வரிசையாக நின்று இருந்த கார்களுக்கு பின்னால் சென்று ஒளிந்துக் கொண்டனர்.

ஆனால் சைதன்யாவின் அருகில் திடீரென்று முளைத்த அண்ணன் மட்டும் மண்டியிட்டு சிறு பிள்ளை போல் கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு "தங்கச்சிம்மா... தங்கச்சிம்மா..." என்று தேம்பி தேம்பி அழுதபடி அமர்ந்து இருந்தான்.

அவனை விசித்திரமாக பார்த்தபடி வந்த அகத்தியன் சைதன்யாவின் அருகில் அமர்ந்து அவளை திருப்பினான்.

தன் உயிர் போகும் நிலையிலும் சைதன்யா அந்த கல்லை தன் நெஞ்சோடு அணைத்தபடியே கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

முகம் எல்லாம் உதிரம். பேச்சு மூச்சு இல்லாமல் கிடந்தவளை பார்த்து, அகத்தியனின் இதயம் வேகமாக துடிக்க ஆரம்பிக்க, அவளை தொட்டு திருப்பியதில் ரத்தம் படிந்த தன் கரத்தை வலித்த இதயத்தின் மீது வைத்து அழுத்தினான்.

அதில் சைதன்யாவின் குருதி அகத்தியனின் இதயப்பகுதியின் மீது ஒட்டிக் கொண்ட கணம், பெரிய மூச்சோடு கண்களை திறந்த சைதன்யா முதலில் பார்த்தது என்னவோ அகத்தியனை தான்.

மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கியபடி அகத்தியனை பார்த்தவள் கரம் தானாக எழுந்து அவன் கன்னத்தை வருடி கொடுத்து "வந்துட்டீங்களா அகத்தியன்? உங்களை தேடி தான் வந்தேன்" என்று சொல்லிக் கொண்டே அவள் இதயத்தோடு அணைத்து இருந்த அந்த நீல நிற கல்லை அவன் கரத்தில் திணித்து இருவரின் கரத்தையும் இணைத்தபடி இருந்த கல்லை அவனின் இதயத்தின் அருகில் எடுத்துச் சென்று அழுத்திக் கொண்டு "இது உங்களுக்கு சேர வேண்டியது. பத்திரமா பார்த்துக்கோங்க" என சொல்லிவிட்டு அவள் தலை அப்படியே அவன் மடி மீது சாய்ந்தது.

இவ்வளவு நேரம் ஒளி இழந்து இருந்த அந்த நீல நிறம் தன்மை கொண்ட நெற்றிக்கண் குருதி வழிந்த இருவரின் கரத்தோடு சேர்த்தபடி காளையவனின் உயிர் துடிப்பு பகுதியோடு வைத்த அந்த கணம் மீண்டும் ஒளிர தொடங்கியது.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம் - 3

சைதன்யா கொடுத்த நீல நிற கல்லையும் அவளையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே இருந்த அகத்தியன் அருகில் வந்த கார்த்திக் "டேய் என்னடா பண்ற? வாடா போயிடலாம்" என்று தங்களை யாராவது கவனிக்கிறார்களா என சுற்றி முற்றி பார்த்தான் கார்த்திக்.

ஆனால் அகத்தியனோ அவளை விட்டுச் செல்ல மனம் இல்லாமல் "ஹாஸ்பிடல் கொண்டு போலாம்டா" என்று சொன்னவன் அப்பொழுது தான் சைதன்யாவின் முகத்தை ஆழமாக பார்த்தான்.

பின் தன் நண்பனை திரும்பி பார்த்து "இந்த பொண்ணை எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும்டா" என்று சொன்னதை கேட்டு அதிர்ந்த கார்த்திக்,

"ஏற்கனவே தெரியுமா? எப்படி?" என்று கேட்டான்.

அகத்தியனோ "இன்னிக்கு காலையில தான் பார்த்தேன். கிளைன்ட் மீட்டிங் கேன்சல் ஆயிடுச்சுனு அப்செட்ல உன்னை பார்க்க வரும் போது கார் பார்க்கிங்ல என்று நடந்ததை சுருக்கமாக சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

பார்க்கிங்கில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு இருந்த அவன் காரில் அகத்தியன் கதவை திறந்துக் கொண்டு ஏறிய கணம் வேகாக யாரோ ஒரு பெண் காரில் ஏறி பதற்றமாக அமர்ந்தாள்.

திடீரென்று தன் காரில் ஏறிய முகமூடி அணிந்து இருந்த பெண்ணை பார்த்த அகத்தியன்,

"ஹலோ யாரு நீ? ஒழுங்கா காரை விட்டு இறங்கு" என்று மிரட்டினான்.

சைதன்யாவோ உயிர் பயத்தில் அகத்தியனின் இருக்கரத்தையும் பிடித்துக் கொண்டு "ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் என்னை கொலை பண்ண வரானுங்க சார். ஒரு இரண்டு நிமிஷம் மட்டும் காருக்குள்ள ஒளிஞ்சிக்கிறேன்" என்று கெஞ்ச ஆரம்பித்தாள்.

அகத்தியனோ இரக்கம் என்பது துளியும் இல்லாமல் "உன்னை கொலை பண்ண வந்தா எனக்கு என்ன வந்துச்சு? ஃபர்ஸ்ட் காரிலிருந்து இறங்கு. முன்ன பின்ன தெரியாத உனக்கு நான் ஏன் உதவி செய்யணும்?" என்று முகத்தை அருவெறுப்பாக வைத்துக் கொண்டு பேசியவனை வெறுப்பாக பார்த்த சைதன்யா,

"ச்சீ நீயெல்லாம் மனுஷனா? ஒரு அழகான வயசு பொண்ணு உயிருக்கு ஆபத்துனு உன் கிட்ட வந்து உதவி கேட்டா, மனசாட்சியே இல்லாமல் இருக்க. ஒரு இரண்டு நிமிஷம் உன்னோட கார்ல நான் ஒளிஞ்சிட்டு இருக்கிறதினால என்ன வந்திட போகுது?" என்று கோபத்துடன் கேட்க,

ஏற்கனவே சரியில்லாத மனநிலையில் இருந்த அகத்தியன், முன் பின் தெரியாத ஒரு பெண் தன்னை கேவலமாக பேசுவதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் விறுவிறுவென காரிலிருந்து இறங்கியவன் அங்கே கட்டை, கத்தி, அருவாளோடு சைதன்யாவை தேடிக் கொண்டு இருந்தவனை நோக்கி சொடக்கிட்டு படும் நக்கலாக,

"ஹலோ பாஸ் நீங்க தேடுற அந்த அழகான திருட்டுப் பொண்ணு என் கார்ல தான் மறைஞ்சி இருக்கா. வந்து அவளை பிடிச்சிட்டு போங்க" என்று சொன்னதை கேட்டு சைதன்யாவிற்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

'அட மூளையில்லாத முட்டாப் பையலே. விட்டா இவனே கையை பிடிச்சி அவனுங்க கிட்ட பிடிச்சி கொடுப்பான் போல. ஒரு உதவி கேட்டது தப்பா' என்று தன் மனதிற்குள் புலம்பிக் கொண்டே அடுத்த பக்கம் கதவை திறந்துக் கொண்டு மீண்டும் அங்கே இருந்து ஓட தொடங்கினாள் சைதன்யா.

அவள் ஓடுவதை திரும்பி பார்த்த அகத்தியன் அப்பொழுது தான் அவள் முகத்தை மறைத்து இருந்த துணி விலக, அவள் முகத்தை பார்த்தான்.

தெளிவாக இல்லை என்றாலும் பார்த்ததுமே கண்டுபிடிக்கும் அளவிற்கு அகத்தியனின் மனதில் அவளின் வதனம் பதிந்து இருந்தது. பின் காரை எடுத்துக் கொண்டு அங்கே இருந்து கிளம்பினான் அகத்தியன்.

அகத்தியன் சொன்னதை கேட்ட கார்த்திக்கோ "அடப்பாவி காப்பாத்த சொன்ன பொண்ணை நீயே போட்டு தள்ளிட்ட" என்று கேட்ட நண்பனை நிமிர்ந்து முறைத்து பார்த்த அகத்தியன் "டேய் விட்டா நான் தான் வேணும்னே ஆளை வச்சி இவளை மர்டர் பண்ண சொன்னது போல நீயே வாக்குமூலம் கொடுப்ப போல" என்று கோபமாக கேட்டான்.

கார்த்திக்கோ அமைதியாக நண்பனை முறைத்து பார்த்தவன் "அடிச்ச போதை எல்லாம் தெளிஞ்சுடுச்சி" என்று சொல்லிக் கொண்டே அகத்தியனை பார்த்து "இன்னும் ஏன்டா இப்படியே அந்த பொண்ணை மடியில தாங்கிட்டு இருக்க? எழுந்து வா போகலாம். இங்கே சுத்தி சிசிடிவி கேமரா இல்ல. ஆள் நடமாட்டமும் இல்ல. இவளை நீ கொலை செஞ்சதுக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. சோ இப்படியே எஸ்கேப் ஆகிடலாம் வந்திடு" என்று பேசியவனின் பார்வை அப்பொழுது தான் அங்கே தடிமாடு போன்ற உருவத்தில் இருந்த ஒருவன் சிறு பிள்ளை போல் அழுதுக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்து "ஆனால் இங்கே ஒருத்தன் இருக்கான்டா" என்றான்.

அப்பொழுது அந்த திடீர் அண்ணனோ "சார் ப்ளீஸ் சார் எப்படியாவது என் தங்கச்சியை காப்பாத்துங்க" என்று வாய் திறந்து பேச ஆரம்பிக்க,

"டேய் நான் சொல்றதை கேளு இவளை இப்படியே விட்டுட்டு வந்திடு" என்று கார்த்திக் மீண்டும் கூறினான்.

அகத்தியனோ கார்த்திக் சொன்னதை கேட்டு சற்று கோபத்துடன் "பைத்தியம் மாதிரி பேசாதடா. தப்பு நம்ம மேல" என்று சொன்னதை கேட்ட கார்த்திக் இடைபுகுந்து "உன் மேல" என்று திருத்தினான்.

அகத்தியனோ தன் கோபத்தை இழுத்து பிடித்து வைத்து கண்களை அழுத்தமாக மூடி திறந்தவன் "சரி என் மேல தப்பை வச்சிட்டு அப்படியே விட்டு வர சொல்றீயா?"

"காலையில அப்படி தானேடா விட்டு போன? இப்போ மட்டும் என்ன அக்கறை?" என்று கேட்ட நண்பனை பார்த்தவனின் கோபம் எல்லைகளை கடந்து போனது.

ஆத்திரமாக பற்களை கடித்த அகத்தியன் "அப்போ இருந்த சூழ்நிலை வேற. இப்போ இருக்கிற நிலைமை வேற. ஆக்சிடென்ட் பண்ணிட்டு அப்படியே விட்டு வர சொல்ற. அந்த பொண்ணுக்கு இன்னும் உயிர் இருக்கு. ஹாஸ்பிடல் கொண்டு போனா காப்பாத்திடலாம்" என்றான்.

அந்த அண்ணனோ இருவரும் மாறி மாறி பேசிக் கொண்டு மட்டும் இருப்பதை பார்த்தபடி "யாராவது ஒருத்தர் என் தங்கச்சியை காப்பாத்துங்க சார். இல்லைனா விடுங்க நானே அவளை ஹாஸ்பிட்டல் கொண்டு போறேன்" என்று சைதன்யாவை தூக்க வர,

அவனை சட்டென்று தடுத்த அகத்தியன் "நானே கொண்டு போறேன்" என்றான்.

அதை கேட்ட கார்த்திக்கோ "இது தேவையில்லாத வேலை அகத்தியன். மர்டர் கேஸாக வாய்ப்பு இருக்கு. நாளைக்கே பேப்பரில் 'பிஸ்னஸ் மேன் மிஸ்டர் அகத்தியன் குடி போதையில் அழகான இளம் பெண்ணின் மீது காரை ஏற்றி கொலை செய்து விட்டார்' என நியூஸ் வரும். அந்த நியூஸை உன்னோட ஷேர் ஹோல்டர் எல்லாம் பார்த்தாங்கனு வை உன் பிஸ்னஸ் என்னவாகும் தெரியுமா?" என்று கேட்டான்.

கார்த்திக்குக்கோ எப்படியாவது அங்கே இருந்து தப்பித்து போக வேண்டும் என்ற எண்ணம். தேவையில்லாத பிரச்சனையில் மாட்டிக் கொண்டு திண்டாட அவன் தயாராக இல்லை.
அதிலும் நம் பத்திரிக்கை ஆட்களை பற்றி தெரியாதா என்ன? சிறு துரும்பை பெரியதாக்க எந்த எல்லைக்கும் போவார்கள் அல்லவா.

கார்த்திக் சொன்னதை கேட்ட அகத்தியனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. நண்பனை முறைத்து பார்த்து "நீ கிளம்பு கார்த்திக். எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் நான் பார்த்துக்கிறேன்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சைதன்யாவை தன் கரங்களில் ஏந்தினான்.

அப்பொழுது மயக்கம் தெளிந்து மெல்ல இமைகளை திறந்த சைதன்யா "அ...கத்...தியன்" என்று சொல்லிக் கொண்டே மீண்டும் இமைகளை அழுத்தமாக மூடிக் கொண்டாள்.

தன் பெயரை சொல்லி கூப்பிட்டதும் அகத்தியனின் புருவம் இடுங்க 'இவளுக்கு எப்படி என்னை தெரியும்?' என்று யோசிக்க, கார்த்திக்கும் இதே கேள்வியை தான் கேட்டான்.

அகத்தியனோ உதட்டை பிதுக்கி தெரியாது என்று இருப்பக்கமும் தலையை ஆட்டியவன் நண்பனிடம் கார் கதவை திறக்க சொன்னான்.

கார்த்திக்கோ "இப்போவும் சொல்றேன். இது நமக்கு தேவையில்லாத வேலை அகத்தியா. இவளை இப்படியே விட்டுரு அதான் அவள் அண்ணன் இருக்கான்ல அவன் பார்த்துப்பான். நீ போய் எந்த பிரச்சனையிலும் மாட்டிக்காத" என்று திரும்ப திரும்ப கூறியதை கேட்டு தன் உயிர் நண்பனை முதல் முறை வெறுப்பாக பார்க்க ஆரம்பித்தான் அகத்தியன்.

பின் அங்கே அவர்களுடன் தவிப்பாக நின்று இருந்தவனிடம் கார் கதவை திறக்க சொல்ல, அவனும் சென்று அவசரமாக கதவை திறந்து விட்டான். அந்த அண்ணனும் சைதன்யாவின் அருகில் அமர்ந்து அவள் தலையை தன் மடியில் வைத்து மெதுவாக வருடிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.

சைதன்யாவை பின்னிருக்கையில் கிடத்திய அகத்தியன் அவனை விசித்திரமாக பார்த்தபடி ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்து நண்பனை முறைத்து பார்த்தான்.

கார்த்திக்கோ சுற்றி முற்றி பார்த்து விட்டு வேறு வழியில்லாமல் காருக்குள் நண்பன் அருகில் அமர, அகத்தியனின் கார் அந்த இடத்திலிருந்து சீறி பாய்ந்தது.

அகத்தியனின் கார் சென்றதும் தான் மறைந்து இருந்த ரவுடிகள் வெளியே வந்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

பின் அதில் இருந்த ஒருவனோ தன் கைப்பேசியில் யாரோ ஒருவருக்கு அழைப்பு விடுத்து நடந்ததை கூறியவன் "அந்த தங்கச்சி சென்டிமென்ட் பைத்தியக்காரன் நந்தீசரனும் அவங்க கூட போயிட்டான் பாஸ். அந்த கல்லும் நீங்க யார்கிட்ட போய் சேர கூடாதுனு இவ்வளவும் பண்ணீங்களோ இப்போ அவன் கிட்டையே சேர்ந்துடுச்சி பாஸ். அந்த சைதன்யா சொன்ன மாதிரி சேர்த்துட்டாள்" என்று கூறியதை கேட்டவன் கைப்பேசி அங்கே இருந்த சுவரின் மீது பட்டு தூள் தூளாக பறந்தது.

அழைப்பில் இருந்தவனோ பயங்கரமான சத்தம் கேட்டு திடுக்கிட்டவன் அடுத்த நொடி அழைப்பை துண்டித்து விட்டு அவனுடன் இருந்த ஆட்களை அழைத்துக் கொண்டு அகத்தியன் போன திசையை நோக்கிச் சென்றனர்.

அதே சமயம் அங்கே கடலில் நீராட செல்ல இருந்த ஒரு சித்தரோ பலமாக சிரித்தபடி "அவனோட சாபத்தை நீக்க போராடி அவன் கிட்டையே போய் சேர்ந்துட்ட போல" என்று முழு பௌர்ணமி நிலவைப் பார்த்து சத்தமாக கத்தினார்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 4

அவர்கள் சென்ற சாலையில் இருப்பக்கமும் ஒரு மருத்துவமனை கூட மூவரின் கண்களிலும் புலப்படவில்லை. எத்திசையில் நோக்கினாலும் அனைத்தும் இருளாகவே இருந்தது.

அகத்தியனுக்கோ மிச்சம் மீதம் இருந்த பொறுமை வேறு சிறிது சிறிதாக குறைய ஆரம்பிக்க, கார்த்திக் மீண்டும் பழைய புராணம் பாட ஆரம்பித்து விட்டான்.

"இங்க பாரு அகத்தியா ஒரு ஹாஸ்பிடல் கூட காணோம். சொல்றதை கேளு இந்த பொண்ணையும் அந்த ஆளையும் அப்படியே இங்கேயே இறக்கி விட்டுடுவோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தவனை முறைத்து பார்த்த அகத்தியன் மீண்டும் சாலையில் கண் பதித்தான்.

அப்பொழுது சற்று தொலைவில் ஒரு வீடு போன்ற அமைப்பு கொண்ட இடத்தில் பச்சை நிறம் கொண்ட விளக்கு மின்னிக் கொண்டு இருக்க, அதை பார்த்த அகத்தியனுக்கு ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை பிறந்தது போல் அந்த இடத்தை நோக்கி காரை வேகமாக செலுத்தினான்.

அந்த இடத்தை நெருங்க நெருங்க அவன் நினைத்தது போலவே அது சிறிய மருத்துவமனைகளில் வெளியே மின்னும் மருத்துவமனையை குறிப்பிடும் குறியீடு என்று தெளிவாக தெரிந்தது.

உடனே காரை நிறுத்திய அகத்தியன் அவசரமாக கீழே இறங்கி பின் இருக்கைக்கு சென்று சைதன்யாவை இருக்கரத்தாலும் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே போக முயன்றான்.

ஆனால் கதவு தாழ்ப்பாள் போட்டு இருப்பதை உணர்ந்த அகத்தியன் நண்பனை முறைத்து பார்க்க, உடன் கார்த்திக்கோ "டேய் கதவு பூட்டு போட்டு இருந்தா நான் என்னடா செய்ய முடியும்?" என்று அவசரமாக கேட்டான்.

அகத்தியனோ சைதன்யாவை கரங்களில் வைத்துக் கொண்டு சுற்றி முற்றி யாராவது இருக்கிறார்களா என்று தேட ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் கண்ணுக்கு எட்டின தூரம் வரை ஒருத்தரும் இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் இல்லாமல் போக, மிகவும் சோர்ந்து போன அகத்தியனின் நம்பிக்கை ஏனோ சிறிது குறைய ஆரம்பித்தது.

அந்நேரம் முகத்தை தீவிரமாக வைத்து இருந்த கார்த்திக் "அகத்தியா ஒரு ஐடியா. நீ இந்த பொண்ணை இப்படியே விட்டு வர போறதில்லைனு தெரிஞ்சுடுச்சி. அதனால என்ன பண்ணுவோம் இவளை தூக்கிட்டு நேரா உன் வீட்டுக்கு போயிடலாம். அப்புறம் என்னோட டாக்டர் ப்ரெண்ட் ஒருத்தன் இருக்கான்ல அவனை வர சொல்லி வீட்ல வச்சே இந்த பொண்ணுக்கு ட்ரீட்மென்ட் பார்க்கலாம்" என்று கூறியதை கேட்டு ஒரு நொடி யோசித்தவன் பின் கார்த்திக்கை பார்த்து,

"இப்போ தான் உருப்படியா ஒரு விஷயத்தை சொல்லி இருக்க" என்று சொல்லிக் கொண்டே மீண்டும் சைதன்யாவை காரில் கிடத்தி விட்டு காரை எடுக்க போக, அப்பொழுது கண்ணீர் மல்க நந்தீசரன் யாருடனோ கைப்பேசியில் பேசிவிட்டு வருவதை பார்த்த அகத்தியன் "சீக்கிரம் கார்ல ஏறுங்க. உங்க தங்கச்சியை எப்படியாவது காப்பாத்திடலாம்" என்று கூறினான்.

நந்தீசரனோ இல்லை என்பது போல் இருப்பக்கம் தலையை ஆட்டியவன் "இந்த பொண்ணு என் தங்கச்சி இல்ல சார். நான் கொலை பண்ண வந்த பொண்ணு" என்று சொன்னதை கேட்டு அகத்தியனுக்கும் கார்த்திக்கும் தூக்கி வாரி போட்டது.

"அடப்பாவி கொலை பண்ண வந்த பொண்ணை கொலை பண்ண முடியாம ஆக்சிடென்ட் ஆகிடுச்சினா இவ்வளவு நேரம் அழுதுக்கிட்டு இருந்த" என்று கார்த்திக் கேட்க,

அகத்தியனோ "அப்போ இவ்வளவு நேரம் ஒரு கொலைகாரனையா பக்கத்துல வச்சிட்டு சுத்திட்டு இருந்தோம்" என்று இருவரும் மாறி மாறி சொல்ல, நந்தீசரனும் சிறு பிள்ளை போலவே அழுதுக் கொண்டு கண்ணீரை துடைத்தபடி,

"கொலை பண்ண வந்தவன் தான் சார் நான். ஆனால் இந்த புள்ள என்னை பார்த்து அண்ணன்னு சொல்லிடுச்சி. எனக்கு ஒரு தங்கச்சி இருக்கா சார். அப்படியே இவளை போலவே இருப்பா. இவ அண்ணன் சொன்னதும் எனக்கு என் தங்கச்சி ஞாபகம் வந்துடுச்சி சார். யாராவது என்னை அண்ணன் சொல்லிட்டா, அண்ணனோட மெட்டீரியலுக்கு உடனே மாறிடுவேன் சார்" என்று சொன்னதை கேட்டு மற்ற இருவரின் முகமும் அஷ்டகோணலாக மாற,

"இது ரொம்ப பழசா இருந்தாலும் இப்போ பார்க்கும் போது புதுசா தான் இருக்கு. சரி அதான் அண்ணன் மெட்டீரியலுக்கு தாவிட்டீங்கல்ல வாங்க போகலாம். நம்ம நேரத்தை கடத்த கடத்த நீங்க கொலை பண்ண வந்த உங்க தங்கச்சிக்கு தான் ஆபத்து" என்று கூறிய கார்த்திக்கை கேவலமாக முறைத்து பார்த்தான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கோ "என்ன உண்மையை தானேடா சொன்னேன்" என்று நண்பனை நோக்க, அகத்தியனோ "இன்னிக்கு யார் முகத்துல முழிச்சேனோ எல்லாம் பைத்தியங்களாவே மீட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்" என்று புலம்பியவன்,

"சரி இப்போ நீங்க என்ன பண்ண போறீங்க. நிச்சயமா ஒரு கொலைகாரனை இதுக்கு மேல என் கூட வச்சிட்டு நான் சுத்த தயாரா இல்லை" என்று உறுதியாக கூறியதை கேட்ட கார்த்திக்,

"அப்போ நீ தான்..." என்று பேச வந்தவனை மூடும்படி சைகை செய்து விட்டு நந்தீசரனை பார்த்தான்.

அவனோ "நானே நினைச்சாலும் இப்போ உங்க கூட வர முடியாது சார். என்னோட பாஸ் என்னை உடனே வர சொல்லி உத்தரவு போட்டு இருக்காரு. நான் உடனே போகணும். நீங்க இந்த பொண்ணை காப்பாத்தினதும் எனக்கு ஒரு தகவல் சொல்லுங்க" என்று தன் கைப்பேசி இலக்கத்தை கொடுக்க,

"ஏன் கொலை பண்ணி போடவா?" என்று கார்த்திக் கேட்டான்.

கார்த்திக்கை முறைத்து பார்த்த நந்தீசரன் "இந்த பொண்ணை கொலை பண்றனோ இல்லையோ முதல உன்னை போட்டு தள்ளுறேன்" என்று மிரட்டவும் கார்த்திக் உடனே அகத்தியன் பின்னால் சென்று நின்றுக் கொண்டான்.

அகத்தியனோ "கார்த்திக் கார்ல ஏறு" என்றவன் நந்தீசரனை கோபமாக பார்த்து விட்டு தன் காரை எடுத்துக் கொண்டு அங்கே இருந்து புறப்பட, அவர்கள் பின்னாலே வந்த ரவுடிகளோ நந்தீசரனை சுழன்றுக் கொண்டனர்.

பின் அவனை அங்கே இருந்து அழைத்துக் கொண்டு நேராக தங்கள் முதலாளி இருக்கும் இடத்தை நோக்கிச் செல்ல,

அகத்தியனுக்கோ ஆயிரம் கேள்விகள் இப்பொழுது மனதிற்குள் சுழன்றுக் கொண்டு இருந்தது.

'யார் இந்த பெண்? எதற்காக என்னை தேடி வந்தாள்? என்னை எப்படி தெரியும்? ஏதோ ஒன்னு என் கையில கொடுத்தாளே' என்ற கேள்விகளோடு தன் மேல் சட்டையின் பாக்கெட்டை தடவினான், அதனுள் சைதன்யா கொடுத்த கல் இருக்க, அதை தன் நெஞ்சோடு தட்டிக் கொடுத்தவன் வாகனம் சரியாக அகத்தியனின் பங்களாவின் முன் வந்து நின்றது.

முதலாளியின் கார் சத்தத்தை வைத்தே அந்த வீட்டின் காவலாளி ஓடி வந்து கேட்டை திறந்து விட, அகத்தியனும் காரை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளேச் சென்றான்.

பின் காரிலிருந்து இறங்கிய அகத்தியன் பின்னிருக்கைக்கு சென்று சைதன்யாவை தூக்கிக் கொண்டு வீட்டினுள் செல்ல, கார்த்திக்கோ விருப்பமே இல்லாமல் அவர்கள் பின்னால் நடந்தான்.

இதை நுழைவாயின் அருகில் நின்று பார்த்துக் கொண்டு இருந்த காவலாளியோ "என்ன இது நம்ம ஐயாவுக்கு பொம்பளைங்க பழக்கம் எல்லாம் இல்லையே. இப்போ என்ன புதுசா ஒரு பெண்ணை தூக்கிட்டு போறாரு. என்ன விஷயமா இருக்கும். ஒருவேளை இந்த கார்த்திக் சாரோட பழகுற பொண்ணா இருக்குமோ. எல்லாம் இந்த கார்த்திக் சாரை சொல்லணும். நல்லா இருக்கிற எங்க ஐயாவையும் கெடுத்து விடுறாரு" என்று அவ்வீட்டின் காவலாளி கார்த்திக்கை திட்ட, இதே போல் தான் வீட்டின் உள்ளே இருந்த மற்ற பணியாளர்களும் அகத்தியன் ஒரு பெண்ணை தூக்கிக் கொண்டு மாடி ஏறி போவதை பார்த்து தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்தபடி சொல்லி வைத்தது போல் கார்த்திக்கையே திட்டினார்கள்.

தங்கள் முதலாளிக்காக இவ்வளவு நேரம் தங்கள் உறக்கத்தை விட்டு முழித்துக் கொண்டு இருந்தவர்களுக்கு இப்பொழுது மெல்ல மெல்ல உறக்கம் எட்டி பார்க்க, அகத்தியன் சாப்பிட வருவானா இல்லையா என்று தெரியாமல் முழித்தபடி இருந்தார்கள்.

அகத்தியனோ நேராக சைதன்யாவை அவன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்று மெத்தையில் கிடத்தி விட்டு இடுப்பில் இருக்கரத்தையும் வைத்து "உப்..." என்று ஊதியவன் கழுத்தை இருப்பக்கமும் திருப்பி நெட்டி முறித்து "கார்த்திக் உன்னோட ப்ரெண்டுக்கு கால் பண்ணுடா" என்று சொல்லிக் கொண்டே திரும்பி பார்த்தவனுக்கு கடும் சினமே வந்து விட்டது.

என்ன தான் கார்த்திக்கு போதை சற்று தெளிந்து இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் இருக்க தானே செய்யும். இவ்வளவு நேரம் மட்டையாகாமல் இருந்ததே பெரிய விடயம் அல்லவா. அதனால் தான் என்னவோ அகத்தியனின் அறைக்குள் நுழைந்ததுமே அப்படியே அங்கே இருந்த குட்டி சோபாவில் சரிந்தவன் தன்னையும் மீறி நொடியில் உறங்கி விட்டான்.

அதை பார்த்த அகத்தியனுக்கு தான் நண்பனின் மீது கொலைவெறி ஆனது. ஆனாலும் என்ன செய்திட முடியும் போதையின் பிடியில் மட்டையாகி விட்டான் என்று புரிந்துக் கொண்ட அகத்தியன் மூச்சை நன்றாக இழுத்து விட்டு சைதன்யாவை பார்த்தான்.

அவளை பார்த்தால் அடிப்பட்டது போல் மயக்கத்தில் இல்லாமல் நிம்மதியாக உறங்குவது போல் தெரிய, "இப்போ இவ மயக்கத்துல இருக்காளா இல்லை நல்லா தூங்கிட்டு இருக்காளா" என்று புலம்பியவன் இதற்கு மேல் நண்பனை நம்பி எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை என்று புரிந்துக் கொண்டு தன் கைப்பேசியை எடுத்து அவனுக்கு தெரிந்த மருத்துவரை வர வைக்கலாம் என நினைத்தான்.

ஆனால் கைப்பேசியோ தன் சக்தி குறைந்து உயிர் இல்லாமல் இருக்க, அதை பார்த்து மேலும் கடுப்பான அகத்தியன் இதற்கு பிறகு இப்படியே விட்டால் சரியாக வராது என எண்ணியவன், தானே கலத்தில் இறங்க தயாரானான்.

சட்டையின் கை மடிப்பை இருப்பக்கமும் மடக்கி விட்டவன், அறைக்கு வெளியேச் சென்று "வெதுவெதுப்பான தண்ணீயும் அப்புறம் காயத்தை சுத்தப்படுத்தி அதுக்கு மேல போட்டு விடுற மருந்தையும் கொண்டு வாங்க" என்று உரக்க கத்தியவன் மீண்டும் உள்ளேச் சென்று சைதன்யாவை பார்த்தான்.

முதல் முறை அவன் அறைக்குள் ஒரு பெண் நுழைந்து இருக்கிறாள். அதுவும் அவனின் சொகுசான மெத்தையில் படுத்து கிடந்தவளை இப்பொழுது தான் நிதானமாக பார்க்க தொடங்கினான் அகத்தியன்.

தலை முடியெல்லாம் கலைந்து நெற்றியின் ஓரத்தில் ரத்தம் வழிய, மூடிய இமைகள் சிறு அசைவும் இன்றி, நாசியின் நுழைவாயிலிலும் உதிரம் வழிந்து காய்ந்து இருக்க, உதடோ யாரோ கடித்து வைத்தது போல் வீங்கி இருப்பதை பார்த்தவனுக்கு சட்டென்று புரையேறி விட, அடுத்து அவன் கருவிழி பெண்ணவளின் கழுத்தின் பக்கம் செல்ல போன கணம்,

"ஐயா சுடுதண்ணி" என்று பணியாளரின் பணிவான குரல் அவனை தடுத்தது.

இருமியபடி தலையை தட்டிக் கொண்டே அவரை திரும்பி பார்த்தவனின் பார்வை ஏனோ அவனே அறியாமல் கோபத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு இருந்தது.

எதனால் இந்த சினம் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

ஒருவேளை பெண்ணின் மீது இருந்த அவனின் சிந்தனையை கலைத்து விட்டதால் வந்த கோபமாக இருக்குமோ?

அவரை உள்ளே வர விட்ட அகத்தியன், சைதன்யாவிற்கு தேவையான முதலுதவியை செய்து தலையில் கட்டு போட்டு விட்டவன் அடிப்பட்டு இருந்த இடத்தில் எல்லாம் மருந்துகளை தடவினான்.

பின் அவரிடம் அனைத்தையும் எடுத்து போக சொல்லிவிட்டு அவரை அங்கே இருந்து அனுப்பினான்.

அந்த பணியாள் சென்றதும் ஒருமுறை சைதன்யாவை திரும்பி பார்க்க, அப்பொழுது அவளின் இமை சிறிதாக அசைவு கொடுப்பது போல் இருக்க, உடனே ஒரு ஆர்வத்தில் அவளை நெருங்கியவன் "ஏய்..." என்று அவள் கன்னத்தை தட்டிய கணம், சட்டென்று அவன் கரத்தை பிடித்த சைதன்யா அப்படியே அவனை இழுத்து தன் மேல் போட்டுக் கொண்டவள் அகத்தியனை கட்டிபிடித்தபடியே மறுபக்கம் திரும்பி அவன் மார்பில் முகம் புதைத்து மிகவும் வசதியாக கண்களை மூடினாள் சைதன்யா.

இதை எதையும் எதிர்பார்க்காத அகத்தியனோ திகைத்து போக, முதல் முறை ஒரு பெண்ணின் அணைப்பும் வாசமும் அவனின் இதய துடிப்பை அதிகரிக்க செய்ய, அதில் அந்த நீல நிற கல் மிகவும் பிரகாசமாக மின்ன ஆரம்பித்தது.

அதன் தாக்கத்தால் அடிப்பட்டு இருந்த சைதன்யாவின் காயங்கள் தானாக சரியாக மெல்ல அவளின் மூடிய இமைகளை திறந்து நிமிர்ந்து அகத்தியனை பார்த்தாள் சைதன்யா.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 5

இருளடைந்த நடுசாமத்தில் வயதான தோற்றம் கொண்ட ஆண் பெண் இருவர் தங்கள் உயிரை கையில் பிடித்துக் கொண்டு அவசரமாக அந்த காட்டுப்பகுதிக்குள் நுழைந்தார்கள்.

போகும் வழியில் அவர்கள் பாதையில் கவனம் இருந்தாலும் இதயமோ திக் திக் என்று வேகமாக துடிக்க ஆரம்பித்தது.

சுமார் அரை மணி நேரத்தில் கடக்க வேண்டிய குதிரையூற்றை அவர்களின் வேக நடையில் இருபது நிமிடத்தில் கடந்து மேலும் வழுக்குபாறை வழியாக சங்கிலி பாறைக்குச் சென்றடைந்தார்கள். பாதை வழுக்கும் என்பதாலும் வழியில் சிறு சிறு நீரோடைகள் ஓடுவதாலும் இதன் பின் சிறிது மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

சங்கிலி பாறையைத் தொடர்ந்து கோரக்நாத் குகைக்கு அடைந்து இருக்க, இருவருக்குமே மூச்சு வாங்க ஆரம்பித்து விட்டது.

ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே, இருவரின் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிந்தபடியே இருந்தது.

அதில் அந்த பெரியவரோ "முத்தே நீ குகைக்கு பக்கத்திலே இருடி. நான் பாறை நீர் வழியை தாண்டி போய் இரட்டை லிங்கம் குகைக்கு பக்கத்துல நம்ம சித்தர் இருக்காரானு பார்த்துட்டு சேதி என்னனு கேட்டு வரேன்" என்று தன் துணைவியின் உடல் நலம் கருதி முத்தையா கூற,

கணவனை முறைத்து பார்த்த முத்தழகோ "எனக்கு வயசாகிடுச்சி தான்ய்யா. அதுக்காக என் புள்ளைக்கு என்னாச்சினு தெரிஞ்சுக்காம நான் விட போறதில்லை. இந்த காடுகளின் காக்கும் தெய்வமான வனதுர்க்கை, மலைகளின் காவல் தெய்வமான பிலாவடி கருப்பசாமி என்னை நம்ம சித்தர் கிட்ட அழைச்சி போகும்" என்று அந்த வயதிலும் தொடர்ந்து மேல்நோக்கி நடந்தார்.

சொல் பேச்சை கேட்க மாட்டாள் என்று தெரிந்து மனைவியின் பின்னால் முத்தையாவும் மூச்சு வாங்க ஏற, பதினைந்து நிமிடத்தில் அடைய வேண்டிய சுந்தர மகாலிங்கம் கோயிலை அரைமணி நேரம் கடந்து தான் அடைந்தார்கள் இருவரும்.

ஆரம்பத்தில் இருந்த வேக நடை இப்பொழுது இரு பெரியவர்களிடமும் இல்லை. சோர்ந்து போய் விட்டார்கள்.

சந்தான மகாலிங்கம் கோயிலை கடந்து பெரிய மகாலிங்கம் சன்னிதானத்தை அடைந்தவர்களுக்கு அதற்கு மேல் நடக்க முடியாமல் சோர்வாக அங்கே இருந்த பாறையின் மீது அமர்ந்தவர்கள் சுற்றிமுற்றி பார்த்தார்கள். கண்ணுக்கு எட்டின தூரம் வரை அவர்கள் தேடி வந்த சித்தர் அகப்படவேயில்லை.

ஆம் அது சதுரகிரி மகாலிங்கம் கோவில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு மலைக்கோயிலாகும். மலைகள் அடங்கிய காட்டுப் பகுதி கிராமம் அது.

அதில் வசித்துக் கொண்டு இருப்பவர்கள் தான் இந்த முத்தையாவும் முத்தழகும். சிவனின் மீது அதீத பக்தி கொண்டவர்கள்.

கண்மூடிக் கொண்டு சிவனுக்காக எதையும் செய்ய கூடியவர்கள் இருவரும். எதுவாக இருந்தாலும் அந்த சிவன் பார்த்துக் கொள்வார் என்று பெரும் நம்பிக்கை உடையவர்கள்.

சிறிது நேரம் ஓய்வுக்கு பின் இருவரும் மெல்ல எழுந்துக் கொள்ள, அப்பொழுது பாறைக்கு அந்த புறத்திலிருந்து "சோர்வு போய் விட்டதா?" என்று ஒரு குரல் கேட்க, இருவருக்குமே தூக்கி வாரி போட்டது.

உடனே பாறையின் பின்னால் சென்றவர்கள் அங்கே தியானத்தில் அமர்ந்து இருந்த சித்தரை பார்த்ததுமே பணிவாக மண்டியிட்டு தரையில் குனிந்தபடி,

"சித்தர் சாமி எங்களை மன்னிச்சிடுங்க. நீங்க அமர்ந்து இருந்த பாறை மேல நாங்க ஓய்வு எடுக்க உட்கார்ந்துட்டோம். மன்னிச்சிடுங்க சித்தர் சாமி" என்று இருவருமே பயத்துடன் வணங்கினர்.

அவரோ இமைகளை திறக்காமலே "என்ன செய்திக்காக என்னை தேடி வந்தீர்கள்?" என்று கேட்க,

அவர்களோ மேலும் பணிவான குரலில் "குடிசையில ஏத்தி வச்ச சிவனோட விளக்கு தானா கீழே விழுந்து உடைஞ்சி போயிடுச்சி சாமி. அதை பார்த்ததிலிருந்து எங்களுக்கு மனசு என்னவோ செய்யுது. எங்க பிள்ளைக்கு ஏதாவது ஆபத்தாகி இருக்குமோனு பயமா இருக்கு. நீங்க தான் இதுக்கு ஒரு நல்ல பதிலை சொல்லணும்" என்று கேட்டனர்.

அவரோ இமைகளை திறக்காமலே "இப்போ நீ எந்த பிள்ளைக்காக கவலைப்படுகிறாய் முத்தழகு?" என்று கேட்டு அவர்களை அதிர வைக்க, இருவருக்குமே இப்பொழுது ஒரு வார்த்தை கூட வெளி வரவில்லை.

அதை உணர்ந்த சித்தரோ "போ... போ, எது நடக்கணும்னு விதி இருக்கோ அது நடந்து தான் ஆகணும்" என்று கூறியவர் பலமாக சிரித்தபடி அங்கே இருந்து மெல்ல மெல்ல மறைந்தார்.

முத்தையாவும் முத்தழகும் நிமிர்ந்து சித்தர் அமர்ந்து இருந்த இடத்தை நோக்க, அந்த இடம் வெறுமையாக இருப்பதை பார்த்து அவர்கள் மனமும் வெறுமை சூழ்ந்துக் கொண்டது.

அவர்களுக்கான பதில் கிடைத்தும் கிடைக்காமலும் புரிந்தும் புரியாமலும் அங்கே இருந்து தளர்ந்த நடையோடு மீண்டும் அவர்கள் குடிசையை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

மெல்ல விழிகளை திறந்த சைதன்யாவோ தனதருகில் மிகவும் நெருக்கமாக படுத்து இருந்த அகத்தியனை பார்த்தவள் புருவம் சுருங்க, எதுவும் கூறாமல் மீண்டும் விழிகளை மூடிக் கொள்ள,

அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த அகத்தியனின் மனமோ 'ஒருவேளை திரும்ப மயங்கிட்டாளோ. இவளுக்கு நிறைய அடிப்பட்டு இருந்துச்சே. முதல இவளை தூக்கும் போது தையல் போடுற அளவுக்கு வெட்டு இருந்துச்சி. ஆனால் நான் மருந்து போடும் போது அந்த காயத்தை காணுமே? காயம் எப்படி தானா மறையும்?' என்று நினைத்து முடிப்பதற்குள் "ஆ..." என்று கத்திக் கொண்டே அவனை எட்டி உதைத்து மெத்தையிலிருந்து கீழே தள்ளி இருந்தாள் சைதன்யா.

அவள் பேய் போல் எட்டி உதைத்ததில் உருண்டு கீழே விழுந்த அகத்தியனும் சைதன்யாவுடன் சேர்ந்து "ஆ... அய்யோ அம்மா" என்று தொடையை பிடித்துக் கொண்டு உருள, சைதன்யாவோ அடுத்த கணம் போர்வையுடன் எழுந்து நின்றவள் குதித்தபடி தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று சுற்றி முற்றி பார்த்தாள்.

இருவரின் சத்தத்திலும் மெதுவாக கண்களை திறந்து பார்த்த கார்த்திக்கோ, சைதன்யா வெள்ளை போர்வையுடன் திரும்பி நின்று குதித்துக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்து பேய் தான் என்று பயந்து போனவன்,

"அய்யோ பேய்... பேய்... பேய், யாராவது என்னை காப்பாத்துங்க" என்று அவனும் ஒரு பக்கம் கத்த ஆரம்பிக்க, அவன் குரல் கேட்டு திரும்பி பார்த்த சைதன்யாவும் மீண்டும் கத்திக் கொண்டே கட்டிலிலிருந்து கீழே இறங்க, மூவரின் அலறல் சத்தமும் கேட்டு அந்த வீடே அதிர ஆரம்பித்தது.

கார்த்திக்கோ "பேய்" என்று கத்திக் கொண்டே அவசரமாக எழுந்து நிற்க, சைதன்யாவோ "எங்கே பேய்?" என்று கேட்டுக் கொண்டு பயத்தில் அவனை வந்து கட்டிக் கொண்டாள்.

அதில் கார்த்திக் மேலும் பயந்து போய் கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு, அந்த பயத்தில் "நீ தான்டி பேய்" என சொல்லிக் கொண்டே சைதன்யாவை பிடித்து ஆவேசமாக தள்ளி விட்டான்.

அவன் தள்ளி விட்ட வேகத்தில் சைதன்யா அந்த மெத்தையிலே சென்று விழுந்தவள் அப்படியே மயங்கி விட, அதை பார்த்த அகத்தியனோ திகைத்து போய் எழுந்து நின்றான்.

ஆனால் அவனால் சுத்தமாக நிற்க கூட முடியவில்லை. அப்படி ஒரு வலி தொடை இடுக்கில்.

கால்கள் இரண்டையும் குறுக்கிக் கொண்டு நின்றவன் கோபமாக நண்பனை முறைத்து பார்த்து,

"கொஞ்சம் கூட அறிவு இல்லையாடா உனக்கு? அந்த பொண்ணை பார்த்தா பேய் போலவா இருக்கு? இப்போ தான் அவளே மயக்கம் தெளிஞ்சு எழுந்தா. அதுக்குள்ள திரும்ப தள்ளி விட்டு மயக்கமாகிட்டா" என்று சொன்னபடி நொண்டிக் கொண்டு சைதன்யாவின் அருகில் சென்றான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கோ இப்பொழுது தான் முழு போதையும் உறக்கமும் தெளிந்து சைதன்யாவை பார்த்தான்.

மெத்தையில் பப்பரப்பாயென்று கைகால்கள் எல்லாம் விரித்தபடி, முடியெல்லாம் முகத்தில் படர்ந்து மயங்கி இருந்தவளை பார்த்து உள்ளுக்குள் திக்கென்றாலும் ஒரு மூச்சுடன், "இவளை பார்த்ததுமே பேயை பார்க்கிற போல இருந்துச்சிடா. அதான் பயத்துல என்ன பண்றேன் தெரியாம பிடிச்சி தள்ளிவிட்டேன்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சைதன்யாவின் அருகில் வர முயன்றவனை தடுத்த அகத்தியன்,

"கிட்ட வராத. நானே பார்த்துக்கிறேன்" என்று கூறி விட்டு மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அவளை இழுத்து நன்றாக படுக்க வைத்தவன் அவள் ஆடைகள் விலகி இருப்பதை பார்த்து சங்கடத்துடன் ஒரு போர்வையை எடுத்து போர்த்தி விட்டு குளிரூட்டியை போட்டு விட்டான்.

கார்த்திக்கோ "இப்போ எதுக்கு ஏசியை போடுற. அதான் ரூமே கூலிங்கா இருக்கே. எனக்கு ஒன்னும் வேர்த்து போகலடா" என்றவனை முறைத்து பார்த்து,

"உனக்காக இல்ல. இவளுக்காக" என்றவன் "நீ எவ்வளவு ஃபோர்ஸ்ஸா தள்ளி விட்டு இருந்தா இவ இப்படி சட்டுனு மயங்கி போய் இருப்பா" என்று தன்னையும் அறியாமல் யாரென்று தெரியாத பெண்ணை நினைத்து கவலைக் கொண்டான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கோ "ஏய் நான் அவ்வளவு வேகமா எல்லாம் தள்ளி விடலடா. அவ ஸ்ட்ராங்கா இல்ல. அதான் நான் தள்ளினதும் மயங்கிட்டா" என்று சொன்னதை கேட்டு அகத்தியன் நண்பனை முறைத்துக் கொண்டே நிற்க முடியாமல் நின்று இருந்தான்.

அவன் ஒரு மாதிரி நெளிந்தபடி நின்று இருப்பதை பார்த்த கார்த்திக் "ஆமா நீ ஏன் இப்படி கோணல் மானலா நின்னுட்டு இருக்க?" என்று கேட்டு நண்பனை ஆராய்ந்தான்.

அவனோ 'சைதன்யா எட்டி உதைச்சதை சொன்னா கிண்டல் பண்ணியே சாகடிச்சிடுவான்' என்று நினைத்து அமைதியாக இருக்க நினைத்தவனின் மனம் மீண்டும் 'இவ ஸ்ட்ராங்கா இல்லனு எப்படி சொல்றான் இவன். ஒரே உதையில என் நாடி நரம்பெல்லாம் டேமேஜ் ஆகிடுச்சு. ஆனால் இவன் ஒரே தள்ளு தான் தள்ளி விட்டான். அதுக்கே இவ மயங்கி போயிட்டாளே. ஒருவேளை கார்த்திக் சொன்ன மாதிரி இவ ஸ்ட்ராங் இல்லையோ? இல்லனா கார்த்திக் அவ்வளவு ஸ்ட்ராங்கா இருக்கானா என்ன? அப்போ ஒரு பொண்ணு கிட்ட அடிவாங்குற அளவுக்கு நம்ம ஸ்ட்ராங் இல்லாம போயிட்டோமா?' என்று தீவிரமாக சிந்தித்துக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

அப்பொழுது கார்த்திக் "சரிடா டாக்டருக்கு போன் பண்ணி வர சொல்லுவோம். இந்த பொண்ணுக்கு ட்ரீட்மெண்ட் பார்க்கணும்ல" என்று சொன்னதை கேட்டு,

"என் போன் ஆப்பாகிடுச்சிடா. சார்ஜ் போட்டு இருக்கேன்" என்று அகத்தியன் கூற,

"ஓகேடா லேண்ட்லைன்ல இருந்து கால் பண்ண வேண்டியது தானே?" என்று கேட்டான்.

அதை கேட்ட அகத்தியனோ "நம்பர் ஞாபகம் இல்லடா" என்றிட,

"சரிடா என் போன்ல இருந்து பண்ணுவோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே கைப்பேசியை எடுத்தான்.

உடனே அகத்தியன் தடுத்து "உன் கண்ணை நல்லா திறந்து அவளை பாரு. எங்கேயாவது அடிப்பட்ட மாதிரி காயமோ தழும்போ ரத்தமோ இருக்கானு" என்று சொன்னதை கேட்டு கார்த்திக்கும் சைதன்யாவை உற்று பார்த்தான்.

ஆம் அகத்தியன் கூறியது போல் சைதன்யாவின் உடம்பில் சிறு நகக்கீறல் கூட எங்கேயும் இல்லை.

அதை பார்த்து அதிர்ச்சியுடன் நண்பனை பார்த்த கார்த்திக் "இது எப்படிடா சாத்தியம்?" என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டான்.

அகத்தியனும் எனக்கு தெரியாது என்பது போல் உதட்டை பிதுக்கியவன் "சரி இவ இங்கேயே தூங்கட்டும். காலையில எழுந்ததும் நம்ம எல்லாத்தையும் விசாரிச்சி தெரிஞ்சிக்கலாம். இப்போ நம்ம அடுத்த ரூம்ல போய் ரெஸ்ட் எடுப்போம்" என்று கூறி அதிர்ந்து நின்று இருந்த நண்பனை இழுத்துக் கொண்டு பக்கத்து அறைக்குள் நுழைந்தான்.

கார்த்திக்கோ அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு வராதவன் "மச்சி இது ஏதோ தப்பா தெரியல" என்று சொல்ல,

"எஸ் கார்த்திக். பட் என்னனு சரியா தெரியாம நம்ம எந்த மூவ்வும் எடுக்க முடியாது" என்றான்.

"நம்ப ஏன் போலீஸ்கிட்ட போக கூடாது?" என்று கேட்ட கார்த்திக்கை வெட்டுவது போல் பார்த்த அகத்தியன்,

"போனா உடனே நம்மள தான் பிடிச்சி ஜெயில போடுவாங்க" என்றான்.

"அதுவும் சரிதான்" என்று சொன்ன கார்த்திக்கிடம் "இப்போ தூங்கு கார்த்திக், எதுவா இருந்தாலும் நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்" என்றவன் தன் மாற்று உடையை எடுக்க அவன் அறை நோக்கிச் சென்றான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கும் யோசனையோடு அப்படியே அங்கே இருந்த மெத்தையில் படுத்து விட, அகத்தியனோ மெதுவாக அவன் அறையின் கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளேச் சென்று கபோர்டில் உள்ள அவன் ஆடையை எடுத்தவன் கரம் அணிந்து இருந்த சட்டை பாக்கெட் எதிலோ உரசவும் பாக்கெட்டிலிருந்த கல்லை எடுத்து பார்த்தான்.

நீல நிறத்தில் ஜொலித்துக் கொண்டு இருந்த கல்லை பார்த்தவன் விழி அப்படியே நகர்ந்து அங்கே துயில் கொண்டு இருந்தவளில் படிந்தது.

'இதை எதுக்கு என் கிட்ட கொடுத்தா? இந்த கல் பார்க்க விலைமதிக்க முடியாத பொக்கிஷம் போல இருக்கு. ஒருவேளை இந்த கல்லை தேடி தான் காலையில் இவளை துரத்திட்டு வந்தானுங்களா?' என்று தீவிர சிந்தனையுடன் அந்த நீல நிற கல்லை பத்திரமாக அவன் கபோர்டினுள் உள்ள சிறு லாக்கரில் வைத்து பூட்டினான் அகத்தியன்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 6

மறுநாள் காலையில் அந்த அரண்மனை போன்று இருந்த பங்களாவில் உள்ள பணியாளர்கள் தங்களுக்குள் நேற்று நடந்ததை பற்றி கிசுகிசுத்துக் கொண்டே வேலைகளை செய்தனர்.

அதில் ஒருவரோ "நேத்து ஐயா ரூமுல இருந்து ஒரே சத்தமா வந்துச்சில. அப்படி ஐயாவும் அவர் ப்ரெண்டும் சேர்ந்து அந்த பொண்ணை என்ன பண்ணாங்களோ தெரியல" என்று சொல்ல,

உடனே மற்றவரோ "ஆமாக்கா ரொம்ப சத்தமா இருந்துச்சு. அதுவும் அந்த பொண்ணோட குரல் தான் ரொம்ப அதிகமா வந்துச்சு. பாவம் அந்த புள்ளை. நைட் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து அந்த பொண்ணை என்னவெல்லாம் சித்திரவதை பண்ணாங்களோ" என்று அவர்கள் கற்பனைக்குச் சென்று விட,

இன்னொரு பணிப்பெண்ணோ "அது எப்படிக்கா இரண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரே பெண்ணை..." என்று ஏதோ பேச வந்தவளின் வார்த்தைகள் மாடிப்படியை பார்த்ததும் அப்படியே நின்று விட்டது.

பேசிக் கொண்டு இருந்தவள் கப்சிப் என்று வாயை மூடிக்கொண்டு வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்ததுமே மற்றவர்களுக்கும் புரிந்தது அவர்கள் முதலாளி வருகிறார் என்று.

அதனால் மற்றவர்களும் தங்கள் வாயை மூடிக் கொண்டு பரப்பரப்பாக வேலையை செய்ய ஆரம்பித்தனர்.

அந்நேரம் "ஆமா யாரு அந்த இரண்டு பேரும் ஒரு பொண்ணும் என்ன பண்ணாங்க?" என்று அவர்கள் அருகில் புதியவளின் குரல் கேட்க,

பேசிக் கொண்டு இருந்த மூவருக்குமே தூக்கிவாரி போட, சட்டென்று மூவரும் நிமிர்ந்து அவளை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தனர் அவள் கேட்ட கேள்வியில்.

அங்கே தலைமுடியெல்லாம் கலைந்து, ஆடைகள் முழுவதும் கசங்கி, தூங்கி எழுந்ததில் அவள் வதனம் சற்று உப்பி போய், தலையை சொரிந்தபடி நின்று இருந்தது வேறு யாருமில்லை நம் சைதன்யாவே தான்.

ஏற்கனவே கண்டமேனிக்கு அவர்கள் கற்பனையில் திளைத்து இருந்தவர்களுக்கு விடிந்ததும் சைதன்யா வந்து நின்ற கோலத்தை பார்த்ததும் மேலும் அவர்கள் கற்பனைக்கு தீனி போட்டது போல் ஆகிவிட்டது.

அவள் நின்று இருந்த கோலத்தை பார்க்கும் யாருக்குமே அப்படி ஒரு கற்பனை தான் மனதிற்குள் ஓடும்.

அதில் ஒருவரின் மனதிலோ 'நம்ம என்ன அவ்வளவு சத்தமாவா பேசினோம். அய்யோ இந்த பொண்ணுக்கே கேட்டு இருக்குனா? அப்போ நம்ம ஐயாவுக்கும் கேட்டு இருக்குமா? அப்படி கேட்டு இருந்தா நம்ம வேலை?' என்று பணிபுரியும் வேலையை பற்றி சிந்தித்து கவலைக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

மற்றவரோ 'அய்யோ நாங்க பேசினதை ஐயா கிட்ட போட்டு கொடுத்திடுவாங்களா?' என்று படபடப்புடன் நிற்க,

இன்னொருவரோ 'ஆத்தி இன்னிக்கு என் வேலை போறது உறுதி போலவே' என்று மூவரும் பயந்துக் கொண்டு இருந்தனர்.

சைதன்யா கேட்டதுக்கான பதில் வராமல் போக, அடுத்து "ஆமா இது யாரோட வீடு?" என்று சுற்றிமுற்றி பார்த்துக் கொண்டே கேட்டாள் பெண்ணவள்.

அதை கேட்டு மூவரில் ஒருவளோ "இது எங்க ஐயா வீடு" என்று கூற,

"யார் உங்க ஐயா?" என்று அடுத்த கேள்வி கேட்டாள்.

'ஒரே சமயத்தில் இரண்டு பேர் கூட இருந்தா எப்படி தெரியும்?' என்று ஒரு பணியாளர் மனதில் நினைத்துக் கொண்டே, "நேத்து நைட் உங்களை தூக்கிட்டு வந்தாங்களே அவங்க தான்" என்று சொன்னதை கேட்டு முகத்தை சுழித்தவள்,

"தூக்கிட்டு வந்தாங்களா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும் போது நேற்று இரவு அகத்தியனுக்கு உதவி செய்த பணியாள் அவசரமாக அங்கே ஓடி வந்தார்.

"ஆமாங்கம்மா, நீங்க நேத்து நைட் மயக்கத்தில் இருந்தீங்க. உங்களுக்கு அடிப்பட்டு இருந்துச்சி. எங்க ஐயாவும் அவர் ப்ரெண்டும் தான் உங்களை காப்பாத்தி இங்கே அழைச்சி வந்து மருந்தெல்லாம் போட்டாங்க. இப்போ உங்களுக்கு எப்படிம்மா இருக்கு?" என்று பேசிக் கொண்டே சைதன்யாவின் காயத்தை ஆராய்ந்தவரின் விழிகள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்துக் கொண்டது.

அதை கேட்டு மூன்று பணிப்பெண்களோ ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ள,

சைதன்யாவோ குனிந்து தன் உடலை பார்த்தாள். முகத்தை தொட்டு பார்த்தாள், கால்களை நீட்டி பார்த்தாள், கரங்களை உயர்த்தி திருப்பி திருப்பி பார்த்தாள் எங்கேயும் அடிப்பட்டதிற்கான அடையாளமே இல்லை. ஏன் சிறு கீறல் கூட இல்லை. தன் உடலை முழுமையாக பரிசோதித்த சைதன்யா இப்பொழுது நிமிர்ந்து எதிரே வியப்புடன் நின்று இருந்தவரை பார்த்து,

"எனக்கு அடியே படலையே?" என்றாள்.

அந்த பணியாளுக்குமே அதிர்ச்சி தானே? நேற்று இரவு உயிர் இருக்கிறதா இல்லையா என்று இருந்த பெண்ணா இது? என்று வியப்பாக பார்த்துக் கொண்டே, "அதான்ம்மா எனக்கும் புரியல. ஆனால் நைட் நான் தான் அகத்தியன் ஐயா கூட இருந்து உங்களுக்கு மருந்து போட உதவி பண்ணேன்" என்று சொன்னதை கேட்ட சைதன்யாவின் உதடோ,

"அகத்தியனா?" என்று முணுமுணுத்தது. ஆனால் அவள் நினைவுகளில் நடந்த சம்பவம் எதுவுமே பதியவில்லை. அவ்வளவு ஏன் அவள் யாரென்றே அவள் மறந்து போனது தான் விதியே?

அங்கே நின்று இருந்த அனைவரையும் மாறி மாறி பார்த்தவள் மிரட்சியுடன் "உண்மைய சொல்லுங்க. யார் நீங்க எல்லாம். ஏன் எனக்கு எதுவுமே நினைவுல இல்ல. என்னை எதுக்கு இங்கே கடத்திட்டு வந்தீங்க? ஆமா முதல நான் யாரு?" என்று மீண்டும் மீண்டும் இதே கேள்வியை கேட்டு கத்த ஆரம்பித்து விட்டாள் சைதன்யா.

நினைவு இழக்கும் அனைவருக்கும் உருவான அச்சம் தான் இப்பொழுது சைதன்யாவிடமும். ஆனால் என்ன இவளின் பயம் அதிகபடியாக மாற, யாரிடமும் பதில் வராமல் போகவும் பலமாக கத்த ஆரம்பித்து விட்டாள்.

அவள் போடும் சத்தம் கேட்டு உள்ளே வெளியே என்று வேலை செய்யும் அனைத்து பணியாளர்களும் அங்கே குவிந்து விட, கூட்டத்தை பார்த்ததுமே சிறுப்பிள்ளை போல் மேலும் அவள் சத்தம் அதிகமாக மேல் அறையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த அகத்தியன் சட்டென்று எழுந்துக் கொண்டான்.

கார்த்திக்கோ "டேய் யாராவது அந்த ரேடியோவை ஆஃப் பண்ணுங்கடா" என்று கத்தி விட்டு மீண்டும் உறங்க ஆரம்பித்தான்.

கீழே சத்தம் இன்னும் அதிகமாக ஆரம்பிக்க, மெத்தையிலிருந்து தாவி எழுந்த அகத்தியன் அவசர அவசரமாக கீழே சென்றான்.

அங்கே சைதன்யா பயத்தில் மேஜையின் மீது இருந்த கத்தியை கையில் எடுத்து எதிரே இருந்தவர்களை பார்த்து நீட்டியபடி கத்திக் கொண்டு இருக்க,

அதை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துவிட்டு அவசரமாக அவள் அருகில் வந்த அகத்தியன் நொடியும் தாமதிக்காமல் அவள் கரத்திலிருந்த கத்தியை உருவி தூரம் எறிந்து விட்டு அவளின் இரு பக்க தோள்களையும் பிடித்து தன்னை பார்க்க வைத்தான் அகத்தியன்.

சட்டென்று ஒரு தொடுதலில் சைதன்யாவின் சத்தம் அடங்கி போக, அகத்தியனின் தொடுதலில் அவள் உடல் சில்லிட்டு போனது.

பயத்தில் கோலிக்குண்டு கருவிழியை அங்கும் இங்கும் உருட்டிக் கொண்டு இருந்தவளை பார்த்த அகத்தியன் "என்னாச்சி? ஏன் இப்படி கத்திட்டு இருக்க? உனக்கு மயக்கம் தெளிஞ்சிடுச்சா?" என்று அடுக்கு அடுக்கான கேள்விகளை கேட்டான்.

அவளோ அவனை இமைக்காமல் பார்த்தபடி நின்று இருந்தவள் கரம் தானாக மேலெழும்பி அவன் கன்னத்தை ஆசையாக தொட்டு பார்த்து "நீங்க இன்னும் சாகலையா?" என்று கேட்டாளே பார்க்கலாம், சுற்றி இருந்த அனைவருக்குமே தூக்கிவாரி போட்டது.

அகத்தியனுக்கோ சுருக்கென்று கோபம் எழ, அவளை தீயாய் முறைத்து பார்த்தான்.

காலையில் எழுந்தவுடனே இவ்வார்த்தைகளை கேட்டால் யாருக்கு தான் கோபம் வராது. அதிலும் கோபத்திற்கே தலைவனாக இருப்பவனிடமே இக்கேள்வியை கேட்டால் எப்படி?

"என்ன உளறிக்கிட்டு இருக்க?" என்று பற்களை நறநறவென கடித்தபடி அவன் கேட்க,

அவளோ அமைதியாக நிற்காமல், அவன் மேனியில் முழுவதும் அவள் கரத்தை மேயவிட்டாள்.

அதில் அவன் நெளிய ஆரம்பிக்க, சுற்றி இருந்தவர்களோ கூச்சத்தில் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டனர்.

ஏற்கனவே அங்கே இருப்பவர்கள், இருவரை பற்றியும் அவர்கள் கற்பனைக்கு நினைத்துக் கொண்டு இருக்க, இவளோ அதை உறுதி செய்யும் வகையில் விடிந்ததுமே நடு கூடாரத்தில் அவன் தேகத்தில் தன் விரல்களை நடனமாட விட்டு இருந்தாள்.

அகத்தியனுக்கோ அவளின் தொடுகை சங்கோஜமாக மாற, கோபம் தலைக்கேறியவன் போல் அவளை பிடித்து கோபமாக தள்ளி விட்டான்.

சைதன்யாவோ அவன் தள்ளி விட்டதெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமல் "அப்போ நீங்க இன்னும் சாகலையா அகத்தியன்?" என்று முகம் பிரகாசிக்க கேட்டாள்.

"நான் ஏன்டி சாகணும்?" என்று அகத்தியன் கோபமாக கேட்க, சட்டென்று அவள் தலையில் ஏதோ இடி விழுந்து வலியை கொடுப்பது போல் தலையில் சுள்லென்று வலி வர, தலையை இரு கையிலும் பிடித்துக் கொண்டு "ஆ..." என்று கத்த ஆரம்பித்தாள் சைதன்யா.

அவளின் அந்த 'ஆ..." என்ற சத்தமே பெரிய மைக்செட் போட்டது போல் அனைவரின் காதிலும் ரீங்காரம் அடிக்க, அலாரமே இல்லாமல் கடுப்புடன் மேலே இருந்த அறையில் கார்த்திக் எழுந்து அமர்ந்து காதுகளை இருக்கரத்தாலும் பொற்றிக் கொண்டு,

"எவன்டா அது இவ்வளவு பெரிய அலாரமை வச்சிது. காது கொய்ங்னு... இருக்கு" என்று அந்த அறையை சுற்றி சுற்றி அலாரத்தை நிறுத்துவதற்காக தேடினான்.

ஆனால் சத்தம் அந்த அறையிலிருந்து வரவில்லை என்று உணர்ந்தவன், ஒலி வரும் இடத்தை நோக்கி நடந்தான்.

கிட்ட நெருங்க நெருங்க சத்தம் அதிகமாக, காதில் 'ங்...' என்ற ஒலி மட்டுமே இப்பொழுது அவனுக்கு கேட்டது.

அவனுக்கே இப்படி என்றால் சைதன்யாவின் அருகில் நின்று இருந்த அகத்தியனும் மற்றவர்களும் எந்த நிலையில் இருப்பார்கள்.

சந்தேகமே வேண்டாம் அனைவரின் காதுகளிலும் ரத்தம் வாரத குறை தான்.

அகத்தியனுக்கோ காலையில் இப்படி ஒரு இம்சையிடம் சிக்கிக் கொண்டது நினைத்து கடுப்பாக இருக்க, அவள் இடும் சத்தத்தில் சைதன்யாவின் அருகில் கூட அவனால் செல்ல முடியவில்லை.

கார்த்திக்கோ மேல் படியிலிருந்து இக்காட்சியை பார்த்தவனுக்கு "யப்பா... இது குரலா இல்ல மைக்கே இல்லாத ஸ்பீக்கரா? இந்த கிழி கிழிக்குறா" என்று முணுமுணுத்தவன் எதற்கு வம்பு என்று கீழே செல்லாமல் மீண்டும் அறைக்குள் நுழைந்தவன் செவிகளை நன்றாக பொற்றிக் கொண்டான்.

பணியாட்களோ அவள் கத்துவதை தாக்கு பிடிக்க முடியாமல் ஒவ்வொருவராக வெளியேறிச் செல்ல அகத்தியனால் தான் அவளை அப்படியே விட்டுச் செல்ல முடியாமல் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சைதன்யாவின் அருகில் சென்றவன் அவள் வாயை பொற்றினான்.

அப்படி இருந்தும் அவள் கத்தும் சத்தம் வெளியே கேட்க, அவள் காதருகே சென்று "இப்போ எதுக்குடி இப்படி கத்திக்கிட்டு இருக்க?" என்று எரிச்சலாக கேட்டான்.

அவளோ அதே சத்தத்துடன் "எனக்கு ரொம்ப தலை வலிக்குது அகத்திதிதியயயன்ன்ன்ன்" என்று கத்த,

"அய்யோ கொஞ்சம் கத்துறதை நிறுத்து. அப்போ தான் தலை வலி போகும். இப்படி கத்துனா தலை வலிக்காம என்னாகும்?" என்று கூறியவனுக்கு,

அவள் கத்தும் சத்தத்தை எப்படி நிறுத்துவது என்று தெரியாமல் திணறி தான் போனான் அகத்தியன்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 7

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் சமத்துப்பிள்ளையாக டைனீங் டேபிள் மீது அமர்ந்து பரப்பி கிடந்த உணவுகளை வேக வேகமாக வாய்க்குள் திணித்துக் கொண்டு இருந்தாள் சைதன்யா.

ஆம் பசியில் தான் அவள் அப்படி ஒரு கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு இருந்தாள். கடும்பசியில் வயிற்று வலியை விட தலைவலி அவளுக்கு ஏற்பட, அதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் கத்த ஆரம்பித்து விட்டாள்.

அகத்தியனுக்கு அவளின் கத்தலை எப்படி நிறுத்துவது என்று தெரியாமல் முழித்தவனின் மூளையோ ஒரு கணம் பொறுமையாக யோசித்து, அவளை பிடித்து "உனக்கு பசிக்குதா என்ன?" என்று கேட்டான்.

பசி என்ற சொல்லை கேட்டதுமே சைதன்யாவின் விழி சற்று பிரகாசிக்க, தலை டிங்கு டிங்கென்று மேலும் கீழும் ஆம் என்பது போல் ஆடியது.

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் பணிப்பெண்கள் தங்கள் முதலாளியின் உத்தரவுபடி சைதன்யாவிற்கு தேவையான உணவுகளை தயாரித்து மேஜை மீது வைக்க, அதை மிளிரும் நயனங்களால் பார்த்தவள் பல் கூட துலக்காமல் அமர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டாள்.

அவள் அப்படி உண்பதை எதிரே அமர்ந்து முகத்தை சுழித்தபடி பார்த்துக் கொண்டு இருந்த அகத்தியனோ "பசிக்காகவா அப்படி கூச்சல் போட்டுக்கிட்டு இருந்த?" என்று கேட்டான்.

"ம்..." என்று பேசி நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பாமல் சாப்பிடுவதிலே குறியாக இருந்தாள் சைதன்யா.

ஆனால் அகத்தியனோ அடுத்தபடியாக "அது எப்படி என்னை மட்டும் ஞாபகம் இருக்கு? ஆனால் உன்னை மறந்துட்ட?" என்று கேட்க, அவசரமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தவள் கரம் அப்படியே தடைப்படு நிற்க, விழிகளோ அவனை ஏறிட்டு பார்த்து விட்டு எதுவும் கூறாமல் மீண்டும் உண்பதில் கவனத்தை செலுத்தியது.

அகத்தியனுக்கோ கடுப்பாகி விட "கேட்கிறேன்ல" என்று கர்ஜித்தவன் "நீ யாருனு தெரியல எனக்கு. உன்ன பார்த்ததிலிருந்து எனக்கு தலைவலி தான். இதுல அந்த ரவுடிங்க வேற, எப்போ உன்னை போட்டு தள்ள வர போறானுங்கனு தெரியல" என்று பேசிக் கொண்டு இருந்தவனை பார்த்தபடி பெரிய சைஸ் முட்டை ஒன்றை அப்படியே எடுத்து தன் வாய்க்குள் திணித்துக் கொண்டாள் சைதன்யா.

சைதன்யாவின் செயல் அகத்தியனின் கோபத்திற்கு தீனி போட்டது போல் ஆக, உணவு மேஜை மீது ஆக்ரோஷமாக இரு கரத்தையும் தட்டிக் கொண்டே எழுந்தவன், ஒருவர் பசியில் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருப்பதை கருத்தில் கொள்ளாமல் அங்கே நின்று இருந்த பணிப்பெண்களை பார்த்து "அடுத்த பைவ் செகண்ட்ல டேபிள் மேல இருக்கிற எல்லா உணவையும் எடுத்திட்டு போகணும். இனி இவ சாப்பிடுறதுக்கு என் அனுமதி இல்லாமல் ஒரு சின்ன பிஸ்கெட் கூட கொடுக்க கூடாது" என்று சொன்னதை கேட்டு அதிர்ந்து போனவர்கள், அகத்தியன் மீது இருந்த பயத்தில் கடகடவென மேஜை மீது இருந்த உணவு பாத்திரங்களை அவசர அவசரமாக எடுத்து உள்ளே வைக்க ஆரம்பித்தனர்.

அதை பார்த்த சைதன்யாவிற்கு கோபம் துளிர்க்க மெதுவான குரலில் "எனக்கு இப்போ சாப்பாடு வேணும் அகத்தியன்" என்று அழுத்தமாக கூறினாள்.

அவள் மெதுவாக கூறினாலும் அது தெளிவாக அவன் காதில் விழ அவளின் விழிகளை பார்த்துக் கொண்டே இரு கரத்தையும் டேபிள் மீது வைத்து அவளை நோக்கி குனிந்தவன் "சாப்பாடு வேணும்னா நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லு. அப்படி பதில் சொல்லிட்டா இன்னிக்கு ஒரு நாள் இங்கேயே தங்கிட்டு நல்லா வயிறார சாப்பிட்டு போகலாம்" என்று சாப்பிடுவதற்காக டீல் பேசினான் அந்த கோபக்காரன்.

அதை கேட்ட சைதன்யாவோ அவனை பார்த்து நக்கலாக "சரி கேளுங்க. ஆனால் எண்ணி மூணே கேள்வி தான்" என்றவள் மூன்று விரல்களை தூக்கி காட்டி மற்றொரு கரத்தால் அங்கே இருந்த தண்ணீரை எடுத்து வாயில் மெலிதாக ஊற்ற ஆரம்பித்தாள்.

ஆனால் குடித்த தண்ணீர் தொண்டைக்குள் இறங்கியது போலவே அகத்தியனுக்கு தெரியவில்லை.

தண்ணீரை மட்டும் குடித்துக் கொண்டே இருக்கிறாளே தவிர அவள் தொண்டை குழி ஏறி இறங்காமல் அப்படியே ஆணி அடித்தது போல் ஒரே இடத்தில் நின்று இருக்க, அவனோ தலையை உலுக்கி விட்டு மீண்டும் பார்த்தான்.

இப்பொழுதும் அவள் தொண்டை குழி அப்படியே தான் இருக்க, திகைப்புடன் தண்ணீரை குடித்துக் கொண்டு இருந்தவளை பார்த்தவன்,

"ஆமா நீ தண்ணீ குடிச்சிட்டு இருக்க. ஆனால் உன்னோட தொண்டை குழி ஏறி இறங்காம அப்படியே நிக்குதே?" என்று வியப்பாக கேட்டான்.

அந்த கணம் அவள் தொண்டை குழி ஏறி இறங்கி வாயிக்குள் அவள் அடக்கி வைத்து இருந்த மொத்த தண்ணீரும் டக்கென்று வயிற்றுக்குள் செல்ல, சைதன்யாவோ "அது ஒன்னுமில்லை எனக்கு தண்ணீயை வாய்க்குள்ள வச்சி அடக்குற திறமை இருக்கு அதான்" என்று கூறிவிட்டு "ஒரு கேள்வி முடிஞ்சுது" என்று அசால்ட்டாக பதில் அளித்தவள் மூன்று விரலில் ஒன்றை மடக்கினாள்.

அதை கேட்டு அகத்தியன் அதிர்ச்சி அடைந்து கோபமான குரலில் "ஏய் என்ன விளையாடுறீயா?" என்று அடுத்து கேட்க,

"இல்ல உங்க முன்னாடி பாதி சாப்பாடு சாப்பிட்ட கையோடு உட்கார்ந்து நீங்க கேட்கிற கேள்விக்கு பதில் சொல்லிட்டு இருக்கேன். அப்புறம் இரண்டாவது கேள்வி முடிஞ்சுது" என்று நிதானமாக இரண்டாம் விரலை மடக்கிக் கொண்டு அவள் கூற, அதில் மிகவும் கடுப்பாகி போனவன்,

"என்னை பார்த்தா என்ன பைத்தியக்காரன் மாதிரி தெரியுதா? இதெல்லாம் கேள்வினு பதில் சொல்லிட்டு இருக்க" என்று கர்ஜனையாக கத்தியவனின் கோபத்தை தூண்டி விடுவது போல்,

"உங்களை பார்க்கும் போது பைத்தியம் மாதிரி தெரியல. ஆனா கேள்வி கேட்கும் போது கொஞ்சம் அப்படி தான் தெரியுது. இப்போ மூணு கேள்வி முடிஞ்சுது நான் சாப்பிடலாம்ல" என்று மூன்றாம் விரலையும் மடித்து விட்டு கேட்டவளை கடும் சினத்தோடு முறைத்து பார்த்துக் கொண்டு நின்றான் அகத்தியன்.

அவனுக்கோ ஆத்திரம் கட்டுக்கடங்காமல் எகிறிக் கொண்டே போக, அதற்கு மேல் அங்கே நின்றால் அவளை எதாவது காயப்படுத்தி விடுவோமோ என்று அந்த கோபத்திலும் சற்று நிதானமாக யோசித்தவன் திரும்பி பணிப்பெண்களை பார்த்து இரு கரத்தையும் விரித்து,

"அண்டா நிறைய சோத்தை ஆக்கி கொட்டுங்க. தின்னுக்கிட்டே இருக்கட்டும்" என்று எரிச்சலாக கத்திவிட்டு மாடி ஏறிச் சென்றான்.

அவன் கூறி விட்டுச் செல்வதை "ஹான்..." என்று வாயை பிளந்து பார்த்துக் கொண்டு நின்ற பணிப்பெண்களை நோக்கி,

"அதான் உங்க பாஸே சொல்லிட்டாருல. போய் அண்டாவுல சோறு கிண்டுங்க" என்று மிகுந்த நக்கலாக கூறியவள் விழி அவள் முன்னே மாடிபடி ஏறிக் கொண்டு இருந்த அகத்தியன் மீது புன்னகையுடன் படிந்து,

'எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் இந்த கோபம் மட்டும் உங்களை விட்டு போகவே இல்லை அகத்தியன். ஆனாலும் இப்போ இருக்கிற அகத்தியனுக்கு கோபம் மட்டும் தான் முன்னாடி நிக்குது. ஆனால் என்னுடைய அகத்தியனுக்கு இந்த கோபத்துக்கு முன்ன அவனுடைய காதல் தான் முன்னாடி நிற்கும். அந்த காதலுக்காக தான் நான்...' என்று நினைத்தவளின் வார்த்தைகள் தொண்டையில் அடைத்துக் கொண்டது.

விழி மூடி தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டவள் பணிப்பெண்களை பார்த்து "மிச்சம் எடுத்துட்டு போன சாப்பாட்டை கொண்டு வாங்க" என்று சட்டமாக கூறினாள்.

அவர்களும் அங்கே நடப்பது எதுவுமே புரியாமல் மீண்டும் அனைத்து உணவுகளையும் மேசை மீது அடுக்கினர்.

மேலே வந்த அகத்தியனுக்கோ கோபம். யாரென்று தெரியாத ஒரு பெண்ணை வீட்டில் வைத்து இருப்பது அவனுக்கு துளியும் பிடிக்கவில்லை விருப்பமுமில்லை. வெளியே போ என்று அவள் கழுத்தை பிடித்து தள்ளி விட அவனுக்கு ஒரு நொடி போதும், ஆனால் அதை செய்ய விடாமல் அவன் மனம் எதோ ஒரு தடை போட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

நொடியில் ஒருவரின் மனதை காயப்படுத்திட கூடியவன் தான் அகத்தியன்.

இவளையும் காயப்படுத்தி வீட்டை விட்டு துரத்த நினைக்கிறான், ஆனால் அவளை காயப்படுத்த விடாமல் எதோ ஒன்று அவனை உள்ளுக்குள் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

அது என்னவென்று தான் அவனுக்கும் விளங்கவில்லை.

அந்த கோபம் தான், சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தவளின் சாப்பாட்டை பறிதெடுத்தது.

சரி கேள்வி கேட்டாவது அவளை பற்றி தெரிந்துக் கொள்ளலாம் என்று எண்ணியே கேள்விக் கேட்க நினைத்து மொக்கை வாங்கிக் கொண்டு வந்து இப்பொழுது சினத்தோடு நிற்கிறான்.

கார்த்திக்கோ நண்பனின் கோபத்தை அறியாமல் "என்ன வாய்டா அந்த பொண்ணுக்கு. பஜாரி மாதிரி கத்திக்கிட்டு இருக்கா. ஸ்ஸப்பா... காதுல இருந்து ரத்தமே வந்துடுச்சி. பொண்ணா அது பேய் மாதிரி இருக்கா" என்று அவன் பாட்டுக்கு பேசிக் கொண்டு இருக்க, அதை எதையும் காதில் வாங்காத அகத்தியனோ,

"கார்த்திக் எனக்கு இன்னிக்கு ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. கண்டிப்பா கேன்ஸல் பண்ண முடியாது. நான் அட்டன்ட் பண்ணி தான் ஆகணும். சோ நான் மீட்டிங் முடிச்சிட்டு வரதுக்குள்ள அந்த பொண்ணை எப்படியாவது வீட்ல இருந்து துரத்தி விட்டுடு" என்று மிகவும் தீவிரமாக பேசிக் கொண்டு இருந்தவனை மலைப்பாக பார்த்த கார்த்திக்,

"எதே நான் துரத்தணுமா? என்னடா விளையாடுறீயா? கொஞ்சம் நேரத்துக்கு முன்னாடி பார்த்தல எப்படி காட்டு கத்து கத்தினானு. என்னால எல்லாம் அந்த பஜாரி கூட மல்லுக்கட்ட முடியாது. அதுவும் இல்லாமல் நான் நேத்து நைட்ல இருந்து வீட்டுக்கே போகல. சோ நான் கிளம்புறேன்" என்று கிளம்ப போனவனின் கரத்தை பிடித்து தடுத்த அகத்தியன் சிடுசிடுவென,

"அம்மா கிட்ட நான் பேசிக்கிறேன். அவளை இங்கே இருந்து அனுப்புற வழியை பாரு. நீ மட்டும் அந்த பொண்ணை வீட்டை விட்டு துரத்திட்டனா, நீ பிக்கப் பண்ண நினைச்ச அந்த ஜான்வியை சொடுக்கு போடுற நேரத்துல உனக்கு பிக்கப் பண்ணி விடுறேன்" என்று சைதன்யாவை வீட்டை விட்டு துரத்த நண்பனிடம் டீல் பேசினான் அகத்தியன்.

ஆனால் அவன் மனமோ 'அய்யோ ஒருத்தியை விரட்டி அடிக்கிறதுக்கு என்ன என்ன வேலை எல்லாம் செய்ய வேண்டி இருக்கு' என்று தன்னை தானே துப்பிக் கொண்டது.

ஜான்வி என்ற பெயரை கேட்டதுமே கார்த்திக்கு அனைத்துமே மறந்து போய் விட்டது.

கண்கள் மின்ன "நிஜமா தான் சொல்றீயா? அந்த பைத்தியக்காரியை நான் விரட்டி அடிச்சிட்டா நீ எனக்கு ஜான்வியை செட் பண்ணி குடுப்பியா?" என்று கேட்டான்.

அகத்தியனுக்கோ உள்ளுக்குள் கேவலமாக இருந்தாலும் ஆம் என்று தலையை ஆட்டியவன் கலந்தாய்விற்கு நேரமாவதை உணர்ந்து அவசர அவசரமாக குளித்து விட்டு தயாராகிச் சென்றான்.

கீழே இறங்கும் போது அங்கே டிவியின் முன் கால் ஆட்டியபடி கையில் முறுக்கு அடங்கிய கிண்ணத்தை வைத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டு அரண்மனை படத்தை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவை பார்த்து 'யார் வீட்ல, யார் அதிகாரமா உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துட்டு இருக்கிறது' என்று பொறிந்தாலும் அவளை முறைத்துக் கொண்டே வெளியேச் சென்றான்.

நண்பன் சென்றதும் மாடியில் நின்று டிவி பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவை நோட்டமிட்ட கார்த்திக் 'பேய் படம் பார்த்துட்டு இருக்கியா? பாரு பாரு அந்த பேயை வச்சே உன்னை இந்த வீட்டை விட்டு ஓட விடுறேன். நீ ஓடினதும் ஜான்வி எனக்கு தான்' என்று ஒரே குஷியாக சைதன்யாவை அகத்தியன் அரண்மனையிலிருந்து வெளியேற்ற திட்டம் போட ஆரம்பித்தான்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 8

அலுவலகத்தில் மீட்டிங் அறையில் ஒரு இன்வெஸ்ட்மென்ட் பத்தின மும்மரமான பேச்சு வார்த்தையில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு இருந்த அகத்தியனின் கைப்பேசி "ப்புர்ர்... ப்புர்" என்று ஒலி எழுப்ப, அதை கண்டுக் கொள்ளாத அகத்தியன் தன் எதிரே அமர்ந்து இருந்த வியாபாரியிடம் டீலை பத்தி மட்டும் பேசினான்.

அவரோ அகத்தியனின் கைப்பேசி சிறு அதிர்வை கொடுத்துக் கொண்டு இருப்பதை கவனித்தவர் "சார் உங்களுக்கு போன் வருது" என்று கூற,

"இட்ஸ் ஓகே சரவணன். அப்புறம் பேசிக்கிறேன்" என்று தொடர்பை அலட்சியம் செய்தான்.

சரவணனோ "ஏதாவது முக்கியமான காலா இருக்க போகுது சார்" என்று சொல்ல, அகத்தியனும் கைப்பேசி திரையில் ஒளிர்ந்துக் கொண்டு இருந்த கார்த்திக்கின் பெயரை பார்த்து விட்டு முகம் சுருக்கியவன் மனம்,

'ஒருவேளை அந்த பொண்ணை வீட்டை விட்டு விரட்டி அடிச்சிட்டானா? அதை பத்தி சொல்ல தான் போன் பண்றானோ? ஆனால் இரண்டு மணி நேரத்துல எப்படி அந்த பொண்ணை வெளியே அனுப்பி இருப்பான். அவளோட நீல கல்லு வேற நம்ம கிட்ட தானே இருக்கு. அதை வாங்காம எப்படி போய் இருப்பா' என்று சிந்தனைகள் ஓட, சரவணனிடம் "எக்ஸ்க்யூஸ் மீ" என சொல்லி விட்டு கைப்பேசியை எடுத்துக் கொண்டு ஜன்னல் பக்கம் வந்தான்.

அதற்குள் கார்த்திக் நான்கு ஐந்து தடவை அழைத்து விட்டு இருந்தான்.

அகத்தியன் அழைப்பை ஏற்காமல் இருப்பதை பார்த்து கடுப்பான கார்த்திக், "இங்கே ஒருத்தன் உயிருக்கு போராடிட்டு இருக்கான். இவனுக்கு மீட்டிங் முக்கியமா போச்சா?" என்று ஒரு பக்கம் முகம் முழுவதும் வீங்கி, சிறு பிள்ளை போல் அழுதுக் கொண்டே மீண்டும் அகத்தியனுக்கு தொடர்பு கொண்டான்.

இம்முறை அகத்தியன் அழைப்பை ஏற்று 'ஹலோ' என்று சொல்லும் முன் "மச்சான்... என்னை எப்படியாவது காப்பாத்துடா" என்று வீங்கி போன வாயோடு 'ஓவென்று' ஒப்பாரி வைத்தான் கார்த்திக்.

கார்த்திக்கின் சத்தத்தில் காதிலிருந்து சிறிது கைப்பேசியை தள்ளி பிடித்தவன் பற்களை கடித்துக் கொண்டு "நீ எது சொல்றதா இருந்தாலும் தமிழ்ல சொல்லு. இல்லையா இங்கிலீஷ்ல சொல்லு. எனக்கு கொரியன் லாங்வேஜ் எல்லாம் தெரியாது" என்று சொன்னானே பார்க்கலாம்.

அவ்வளவு தான் கார்த்திக்கோ அதிர்ந்து போய் "எதே கொரியன் லாங்வேஜ்ஜா?" என்று நெஞ்சில் கையை வைத்துக் கொண்டவன் 'ஓவென்று' மீண்டும் அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

அகத்தியனோ நெற்றியை நீவிக் கொண்டு திரும்பி சரவணனை பார்க்க, அவரோ கைப்பேசியில் மூழ்கி இருக்க, கார்த்திக்கிடம் மெல்லிய குரலில் "இப்போ எதுக்குடா பொம்பளைங்க மாதிரி ஒப்பாரி வச்சிட்டு இருக்க?" என்று எரிச்சலாக கேட்டான்.

எதிர்முனையில் பட்டென்று அழைப்பை துண்டித்து இருந்தான் கார்த்திக்.

அதை பார்த்த அகத்தியனோ "என்ன கேட்டுட்டேனு இப்போ போனை கட் பண்ணான்" என்று அவன் முணுமுணுத்து முடிப்பதற்குள் வீடியோ காலில் அகத்தியனுக்கு அழைத்து இருந்தான் கார்த்திக்.

அகத்தியனுக்கோ எரிச்சல் மேல் எரிச்சலாக இருந்தது. ஆனாலும் நண்பன் அழுதுக் கொண்டு பேசியது அவன் நினைவில் இருக்க, காதில் ப்ளூடூத்தை பொருத்திக் கொண்டு கைப்பேசியை தன் முன் வைத்து அழைப்பை ஏற்று நண்பனின் முகத்தை பார்த்த அகத்தியனுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

விழிகள் விரிய "என்னடா இது முகம் எல்லாம் வீங்கி போய் இருக்கு?" என்று சற்று சத்தமாக கேட்டு விட, சரவணனோ என்னவென்று அகத்தியனை திரும்பி பார்த்தான்.

அதை கவனித்த அகத்தியன் நண்பனிடம் அமைதியாக இருக்க சொல்லிவிட்டு, சரவணனை பார்த்து "ஒரு பைவ் மினிட்ஸ்" என்று அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு அந்த அறையிலிருந்து வெளியே வந்தவன் எதிரே இருந்த அவன் அறைக்குள் நுழைந்த அடுத்த கணம் மீண்டும் கைப்பேசியை உயர்த்தி நண்பனை பார்த்தான்.

கார்த்திக்கோ இப்பொழுது வரை அழுது ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டு இருக்க, அதில் கோபம் கொண்ட அகத்தியன் "ச்சீ பொண்ணு மாதிரி அழாம என்னாச்சினு சொல்லு. ஆமா உன் முகத்துல யாரு இப்படி பிராண்டி வச்சது?" என்று கேட்டான்.

கார்த்திக்கோ கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு "அரண்மனை பேய்டா" என சொன்னதை கேட்டு அகத்தியன் குழப்பத்தோடு "இல்ல எனக்கு புரியல" என்றான்.

அதை கேட்ட கார்த்திக் இந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் என்ன நடந்தது என்று சுருக்கமாக நண்பனிடம் கூற ஆரம்பிக்க,

நாம் விரிவாக பார்க்க ஆரம்பிக்கலாம்...

அகத்தியன் போனதும் சைதன்யாவை மாடியிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டு நின்று இருந்த கார்த்திக்கோ அவளை எப்படி இந்த வீட்டை விட்டு துரத்தி விடுவது என்று தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டு இருந்தவனின் பார்வை டிவியில் ஓடிக் கொண்டு இருந்த அரண்மனை பேய் படத்தின் மீது படிந்தது.

அதை பார்த்த கார்த்திக் "செம ஐடியா. பொண்ணுங்களுக்கு இந்த பேய், கரப்பான் பூச்சி, கம்பளி பூச்சி, வண்டு பூச்சினா பயம். இந்த வீட்ல கம்பளி பூச்சி கரப்பான் பூச்சி இருக்க வாய்ப்பில்லை. சோ நம்மளே பேய் மாதிரி வேஷம் போட்டு போய் அவளை பயப்பட வச்சி இங்கே இருந்து ஒரே விரட்டு தான் விரட்டி விட்டுடலாம்" என்று படும் குஷியாக திட்டம் போட ஆரம்பித்தவன் பேய் வேஷம் போடுவதற்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கைப்பேசியில் கூகுள் மூலம் தேட ஆரம்பித்தான்.

அப்பொழுது அவன் தலைக்கு மேல் ஏதோ ஒன்று தலையை வைத்து அழுத்தியபடி நிற்பதை உணர்ந்தவன் திடுக்கிட்டு போனான்.

தன் தலைமீது என்ன அழுத்திக் கொண்டு இருக்கிறது என்று மெல்ல கரத்தை உயர்த்தி தடவி பார்த்தவனுக்கு ஏதோ ஒன்று பிசுபிசுவென்று இருக்க, அதை எடுத்து பார்த்தான்.

சிவப்பு நிறத்தில் ரத்தம் போல் இருப்பதை பார்த்தவனுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

தன் தலைமீது எதோ ஒரு பெரிய பூச்சி செத்து விழுந்து இருப்பதாக நினைத்து சற்று பயம் கொண்ட மனமோ 'ஆனா செத்த பூச்சி உர்... உருனு சத்தம் போடுமா என்ன?' என்று நினைத்தவன் மூளையோ அது என்னவாக இருக்ககூடும் என யோசித்தபடி தன் கைப்பேசியின் கேமராவை ஆன் செய்து தலைக்கு மேல் உயர்த்தி பிடித்து ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்து பார்த்தான்.

பார்த்தவன் விழிகள் பெரியதாக விரிந்து அப்படியே அதிர்ச்சியில் இருக்க, கரங்களோ நடுங்க ஆரம்பிக்க... துடித்துக் கொண்டு இருந்த இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தி விட்டது போல் அப்படியே ஸ்தம்பித்து போய் அமர்ந்து இருந்தவனின் முகம் வெளிறி போனது.

நடுங்கிய உதடு "ஈ... ஈஈ... ஈஈஈ... மேக்கப் போட்ட ஹன்சிகா பேய் தானே அது" என்று சொன்னவனின் தலைமீது எறி அமர்ந்து இருந்த அந்த பேயோ அவன் தலையை பிடிச்சி டிங்கு டிங்கு என்று ஆட்டி அவனை அலற வைக்க, எழுந்து ஓடி தப்பிக்க பார்த்தவனை எந்த பக்கம் ஓடினாலும் அது சுவராக மாறி அவனின் முகத்தின் மீது முட்டி மோதி அவனுக்கு பலமாக அடிபட வைத்தது.

கார்த்திக்கோ சத்தமாக "என்னை காப்பாத்துங்க..." என்று கத்தினாலும் ஒருவருக்குமே அவனின் கதறல் கேட்கவேயில்லை.

கீழே அதே சமயம் சைதன்யா பலத்த குரலில் சிரித்தபடி பார்த்துக் கொண்டு இருந்ததும் அதே போன்ற ஒரு காட்சி தான். (ஸ்டோரூமில் சந்தானம் அடிவாங்கும் காட்சி)

கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணிநேரம் அவனை புரட்டி அடித்த பேயே டயர்டாகி 'ச்சீ பே. எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்குறானே' என கடுப்பாக அங்கே இருந்து பறந்துச் செல்ல, அதை விழி விரித்து பார்த்தவனுக்கு ஈரக்குலை நடுங்கி போனது.

நடந்ததை அழுதுக் கொண்டே சொன்னவனோ "சீக்கிரமா வாடா என்னை வந்து காப்பாத்து. நம்ம வீட்ல பேய் இருக்கு மச்சான். அதை நான் என் இரண்டு கண்ணால பார்த்தேன். பேயை பத்தி பேசின என்னையே இந்த புரட்டு புரட்டி இருக்குனா, பேய் படத்த பார்த்துட்டு இருந்த அந்த பஜாரியை என்ன காட்டு காட்டுச்சோ தெரியலையே" என்று நெளிந்துக் கொண்டு கூறினான் கார்த்திக்.

அகத்தியனோ முகம் சுருங்க கார்த்திக் சொன்னதை யோசித்தவனுக்கு ஏனோ பேயின் மீது எல்லாம் சுத்தமாக நம்பிக்கை இல்லை.

ஆனால் நண்பன் இருந்த கோலத்தை பார்த்தவனுக்கு என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை.

ஏதோ ஒன்று தவறாக நடந்து இருக்கிறது என்று உணர்ந்தவன் கார்த்திக்கிடம் "வரேன்" என்று மட்டும் கூறி அழைப்பை வைத்து விட்டு, உடனே தன் மடிக்கணினியில் வீட்டில் பொருத்தி வைக்கப்பட்டு இருந்த சிசிடிவி கேமரா மூலம் என்ன நடந்து இருக்கும் என்று ஆராய தொடங்கினான்.

கார்த்திக் கூறியது போல் படம் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவை முறைத்து விட்டு அவன் அறைக்குள் செல்வது வரைக்கும் தெளிவாக இருக்க. அதன் பிறகு கார்த்திக் சென்ற அறையின் சிசிடிவியில் ஏதோ கோளாறு வந்தது போல் க்ரீச் என்ற சத்தத்துடன் அடுத்த இரண்டு மணி நேரம் கழித்து, அதாவது கார்த்திக் அகத்தியனுக்கு தொடர்புக் கொண்ட நேரத்திலிருந்து காட்ட ஆரம்பித்தது.

அகத்தியனோ அதிர்ச்சியாக வீடியோவை மீண்டும் பின்னோக்கி ஓட விட்டு பார்த்தான். அப்போதும் அதே போல் வர, சந்தேகமாக மற்ற கேமராவை ஆராய்ந்தான். அனைத்துமே நன்றாக வேலை செய்தது.

அந்த சமயம் சைதன்யா எழுந்து டிவி அருகில் சென்று வேறு ஏதாவது சிடி கிடைக்கிறதா என்று டிவி மேசையின் ட்ராவை திறந்து தேடுவது தெரிய, அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று உற்று பார்த்தவனுக்கு அவள் அடுத்து டிவியில் ஓட விட்ட படத்தின் பெயர் தெளிவாக தெரியவும் இங்கே கார்த்திக்கின் அறையில் இருந்த கேமரா ஸ்கிரீன் மெல்ல மெல்ல பொரி பொரியாக மாறுவதை பார்த்து திகைத்து போய் விட்டான் அகத்தியன்.

சட்டென சைதன்யா ப்ளே செய்த படத்தின் பெயரை பார்த்துக் கொண்டே "தி கான்ஜுரிங்" என்று உச்சரித்த அந்த கணம்,

கார்த்திக்கின் அறையில் மீண்டும் அலறல் சத்தம் வர தொடங்கியது.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 9

திகைத்து போன அகத்தியன், கார்த்திக்கு அவசர அவசரமாக கைப்பேசியில் தொடர்பு கொள்ள, அதுவோ "நீங்கள் அழைக்கும் நபர் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் உள்ளார்" என்று வர, அழைப்பு போகாமல் இருப்பதை பார்த்து அதிர்ந்தே விட்டான்.

இப்படியே இருந்தால் சரி வராது என்று எண்ணியவன், தன் காரியதரிசியை அழைத்து "மிஸ்டர் சரவணன் கூட இருந்த மீட்டிங்கை உடனே கேன்சல் பண்ணிடுங்க. நான் அவசரமா வெளியே போக வேண்டியது இருக்கு. சரவணன் கூட இன்னொரு நாள் மீட்டிங்க்கு ஸ்கெடியூல் போட்டுடுங்க" என்று பரபரப்பாக கூறிக் கொண்டே தன் காரின் சாவியையும் கைப்பேசியையும் எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான் அகத்தியன்.

அப்பொழுது காரியதரிசி நித்திஷோ "ஆனால் சார், இது பல கோடி இன்வெஸ்ட்மென்ட் பத்தின ப்ராஜெக்ட். நீங்க அவரோட ஷேர் மார்க்கெட்டில் இன்வெஸ்ட்மென்ட் பண்றதா சொல்லி தான் இன்னிக்கு அப்பாயின்மென்ட் போட்டோம். திடீர்னு கேன்சல் பண்ண சொன்னா" என்று அவன் பேசிக் கொண்டே அகத்தியன் பின்னால் சென்றான்.

அகத்தியனோ கார் கதவை திறந்துக் கொண்டே "பணம் கொடுக்கிறது நம்ம. சோ வாங்கணும் நினைக்கிறவங்க கொஞ்சம் வெயிட் பண்றதுல தப்பு இல்லையே" என்று சொல்லி விட்டு பட்டென்று கதவை அடித்து சாத்தியவன் புயல் வேகத்தில் காரை செலுத்த தொடங்கினான்.

தன் முதலாளி கூறி விட்டுச் செல்வதை கேட்டு உறைந்து போன நித்திஷோ "என்னாச்சி இவருக்கு. எப்போவும் நம்ம கிட்ட பணம் இருக்குனு ஒருத்தரை எதுக்காகவும் வெயிட் பண்ண வைக்க கூடாதுனு சொல்றவரு. இன்னிக்கு எதிர்மறையா பேசிட்டு போறாரே?" என்று குழப்பத்துடன் அதே சமயம் சிறு சங்கடத்துடன் சரவணனை காணச் சென்றான்.

அகத்தியன் அவசர வேலையாக சென்றதையும் மீட்டிங்கை இன்னொரு நாள் வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று கூறியதையும் பணிவாக சரவணனிடம் எடுத்து சொல்ல,

அவனோ தொழிலில் போட வேண்டிய முதலீட்டை நினைவில் நிறுத்தி தன் ஆதங்கத்தை மறைத்துக் கொண்டு "இட்ஸ் ஓகே நித்திஷ். இன்னொரு நாள் பார்த்துக்கலாம்" என்று சொன்னவன் விறுவிறுவென அங்கே இருந்து வெளியேறினான்.

வெளியே வந்தவன் தன் கைப்பேசியை எடுத்து 'மிஸ்டர் டெவில்' என்ற பெயர் சேமித்து வைத்து இருந்த எண்ணுக்கு அழைத்தான்.

எதிர்முனையில் தொடர்பு ஒரே அழைப்பில் ஏற்கப்பட சரவணனோ "சாரி பாஸ், அந்த அகத்தியனை நிறுத்தி வைக்க முடியல. ஆபிசிலிருந்து கிளம்பிட்டான். எங்கே போறான்னு தெரியல. இந்த டீல் மட்டும் ஓகே ஆகி இருந்துச்சினா" என்று சொல்லிக் கொண்டே உயரமான அந்த கட்டிடத்தை நிமிர்ந்து பார்த்து "தியன் கேப்பிடல் லிமிடெட் (வர்த்தக மூலதனம்) கம்பெனி நமக்கு சொந்தமாகி இருக்கும். அப்புறம் அந்த அகத்தியனையும் போட்டு தள்ளி இருக்கலாம்" என்று பற்களை கடித்துக் கொண்டு கூறினான்.

அதை கேட்ட மிஸ்டர் டெவில் "முட்டாள்" என்று மட்டும் கூறிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தவன் அருகில் நின்று இருந்த அவனின் பி.ஏவிடம் "அகத்தியனை ஃபாலோ பண்ண சொல்லு. ஒருவேளை அவன் அவனோட வீட்டுக்கு போற மாதிரி தெரிஞ்சா, அகத்தியனை வீட்டுக்கு போக விடாம தடுக்க சொல்லு. தடுக்க முடியலனா போட்டுற சொல்லு. எப்படியோ முப்பது வயசுல சாக போறவன் தானே. சோ நம்ம ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி நல்லபடியா நரகத்துக்கு வழி அனுப்பி வச்சிடலாம்" என்று சொல்லி சத்தமாக சிரித்தான் அவன்.

அதை கேட்ட பி.ஏ வும் அகத்தியனின் வீட்டை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டு இருந்த ஆட்களுக்கு அழைத்து விவரங்களை கூறி முடித்தான்.

அதே நேரம் இங்கே கார்த்திக்கோ யார் பெத்த பிள்ளையோ, என்ற ரேஞ்சில் அடிகள் வாங்கிக் கொண்டு மூக்கில் ரத்தம் வழிய அழுதுக் கொண்டே சிக்னல் கிடைத்த போனிலிருந்து நண்பனுக்கு அழைத்தான்.

அகத்தியன் என்ன தான் அதிவேகமாக காரை ஓட்ட தொடங்கினாலும் நேரம் ஆக ஆக திடீரென்று அவன் காருக்கு முன்னும் பின்னும் நிறைய கருப்பு கலர் கார்கள் ஊர்ந்துக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்து தன் காரின் வேகத்தை குறைத்தவன் கடுப்பாக ஹாரன் அடித்துக் கொண்டு இருந்தான்.

"இவனுங்க வேற. நேரம் காலம் தெரியாம விளையாடிட்டு இருக்கானுங்க" என்று எரிச்சல் அடைந்தான்.

சரியாக கார்த்திக்கிடமிருந்து அழைப்பு வரவும் இம்முறை தாமதிக்காமல் உடனே அழைப்பை ஏற்றான்.

கார்த்திக்கோ "மச்சான்..." என்று பெரும் குரலோடு அழ ஆரம்பிக்க, அகத்தியனோ "என்னடா இந்த முறை காஞ்சுரிங்கா?" என்று ஒரு யூகத்தில் தான் கேட்டான்.

அதை கேட்ட கார்த்திக் "ஆமாடா..." என்று அழ ஆரம்பித்தவன் "சீக்கிரமா வாடா. என்னால அடி தாங்க முடியல. இங்கே என்ன நடந்துட்டு இருக்குனு புரியலடா. எல்லாமே மர்மமா இருக்கு. என்னால இந்த ரூமை விட்டு வெளியே போகவே முடியலடா. அப்படி என்னடா இருக்கு இந்த ரூம்ல" என்று சுற்றி முற்றி பார்த்து அழுதபடியே கேட்டான்.

அப்பொழுது தான் திடீரென்று அகத்தியனுக்கு அந்த கல் ஞாபகம் வர, 'ஒருவேளை அந்த கல்லால இருக்குமோ? அது என்ன சூனியம் செய்த கல்லா?' என்று யோசிக்க தொடங்கியவன், "வந்துட்டே இருக்கேன்டா. நான் வர வரைக்கும் நீ வாய் திறந்து எதை பத்தியும் பேசாதே. வாயை பொத்திக்கிட்டு அமைதியா இரு. நீ என்ன பேசுறீயோ அது தான் உனக்கு நடந்துட்டு இருக்கு" என்று கூறிவிட்டு அழைப்பை வைத்தான்.

கார்த்திக்கோ அடிப்பட்ட இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு அகத்தியனின் அறையை பயத்துடன் சுற்றி பார்த்தான்.

ஆம் காலையில் அகத்தியன் போனதும், சைதன்யாவை முறைத்துக் கொண்டு திட்டம் போட நுழைந்த இடம், அகத்தியனின் பழைய அறை தான். அதாவது நேற்று இரவு சைதன்யாவையும் அந்த நீல நிற கல்லையும் வைத்து இருந்த அதே அறை தான் அது.

அகத்தியன் கூறியது போல் வாயை பொற்றிக் கொண்டு கண்களை மூடி ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து விட்டான் கார்த்திக்.

இங்கே இவ்வளவு கலவரங்கள் நடந்துக் கொண்டு இருக்க, அங்கே ஹாலில் அமர்ந்து படம் பார்த்து சலித்து விட்டது போல் சோம்பல் விட்ட சைதன்யா, எழுந்து மதிய சாப்பாடு தயாராகி விட்டதா என்று சமையல் அறையில் காணச் சென்றாள்.

சைதன்யா வருவதை பார்த்ததும் அனைவரும் சற்று பதற்றமடைய அவளோ "மதியம் என்ன சாப்பாடு?" என்று கேட்டுக் கொண்டே சமைத்து வைத்து இருந்த பாத்திரங்களை திறந்து பார்த்து முகத்தை சுழித்தாள்.

"என்ன எல்லாமே காய்கறியா இருக்கு? இந்த நான்வெஜ் எல்லாம் சமைக்க மாட்டீங்களா?" என்று கேட்டாள்.

அவர்களோ "ஐயா வெஜிடேரியன்ம்மா" என்று கூற, சைதன்யாவோ "அட நானும் தான் வெஜிடேரியன். ஆனால் இந்த மட்டன், மீன், கோழி வாசனை எல்லாம் ரொம்ப பிடிக்கும். இத்தன நாள் சாப்பிட முடியாம போச்சு. இப்போ என்ன தெரியல இதெல்லாம் சாப்பிடணும்னு ரொம்ப ஆசையா இருக்கு. சோ எனக்காக மட்டன் சுக்கா செஞ்சி தரீங்களா?" என்று ஆசையாக கேட்டவளை பாவமாக பார்த்து இல்லை என்பது போல் தலையை ஆட்டினார்கள்.

அதை பார்த்த சைதன்யாவிற்கு சிறு கோபம் எட்டி பார்க்க, அந்நேரம் வீட்டினுள் திபு திபுவென்று ஆட்கள் நுழையும் சத்தம் கேட்டு என்னவென்று வெளியேச் சென்று பார்த்தாள்.

முன்னறையில் ஒரு பத்து பதினைந்து பேர் கத்தி கட்டையோடு வந்து நிற்பதை பார்த்து விழிகளை விரித்தவள் "இவனுங்க இங்கேயும் வந்துட்டானுங்களா? அய்யோ அந்த கல் வேற இங்கே தானே இருக்கு. அதை எடுத்துட்டு போக வந்துட்டானுங்களா? இப்போ என்ன செய்யுறது அகத்தியன் வேற வீட்ல இல்ல. அந்த கார்த்திக்" என்று மேல் மாடியை பார்த்து "அவன் இப்போ சண்டை போடுற நிலையில் இல்லையே. என்ன செய்யலாம் நம்ம தான் சமாளிக்கணும் போலவே" என்று முணுமுணுத்தவள், ஆழ்ந்து மூச்சை எடுத்துக் கொண்டு "சரி சமாளிப்போம். எவ்வளவு பண்ணியாச்சி இதை பண்ண மாட்டோமா?" என்று கெத்தாக அவர்கள் முன் சென்று நின்றாள்.

சைதன்யாவை பார்த்ததுமே அனைவரும் திகைத்து போய் இரண்டடி பின்னால் செல்ல, அந்த கூட்டத்தில் இருந்த நந்தீசர் மட்டும் சைதன்யாவை பார்த்ததுமே "தங்கச்சிம்மா..." என்று அழைத்துக் கொண்டே அவள் அருகில் போக நினைத்தவனை தடுத்து,

"பாஸ் சொன்னது ஞாபகம் இல்லையா?" என்று கேட்டான் அருகில் நின்று இருந்தவன்.

அவனை திரும்பி முறைத்து பார்த்த நந்தீசரோ வேறு வழியில்லாமல் அமைதியாக நின்று விட, அதை கேலியாக பார்த்த சைதன்யா,

"என்னுடைய அகத்தியன் வரதுக்கு முன்னாடி எல்லாரும் இங்கே இருந்து ஓடி போயிடுங்க. இல்ல அவன் கையால அடிவாங்கியே செத்துடுவீங்கடா. அவனோட அடி ஒவ்வொன்னும் இடி போல இருக்கும்" என்று அங்கும் இங்கும் நடந்துக் கொண்டே வசனம் பேசினாள்.

அப்பொழுது கார்த்திக்கின் அறை கதவு தானாக திறக்கப்பட, அடுத்த கணம் விழுந்து எழுந்து தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று வெளியே ஓடி வந்து படிகளில் வேகமாக கீழே இறங்கியவன் சைதன்யாவின் அருகில் வந்து நின்றதும் அப்படியே அதிர்ந்து நின்று, அழுது விடும் குரலில்,

"யாருடா நீங்க எல்லாம். இப்போ தான்டா பேய் கிட்ட அடிவாங்கிட்டு வந்து இருக்கேன். அதுக்குள்ள கட்டை அருவாளோடு வந்து நிக்கிறீங்க. கொஞ்சம் கூட கேப் விட மாட்டீங்களாடா? அடிவாங்க கூட என் கிட்ட தெம்பு இல்லடா" என்று ஓவென்று அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

கார்த்திக்கின் நிலைமையை பார்த்து அந்த ரவுடிகளே பாவமாக ஒரே சமயத்தில் "ச்சு... ச்சு... ச்சு..." என்று கொட்டி "ரொம்ப புரட்டி எடுத்துடுச்சோ?" என்று சரியாக கேட்டனர்.

அவனோ "ரொம்ப ரொம்ப..." என்று சொல்ல. கூட்டத்தின் தலைவன் போல் இருந்தவனோ "சரி நீ ஓரமா போய் உட்காரு. உன்னை நாங்க அடிக்க மாட்டோம். எங்களோட டீலிங் எல்லாம் இந்த சைதன்யாவோட முடிச்சிக்கிறோம்" என்று கார்த்திக்கிற்கு பாவம் பார்த்தனர்.

கார்த்திக்கோ அருவாள் கட்டையோடு சுற்றி நின்றிருந்த ஆட்களை பார்த்துவிட்டு, அந்த நிலையிலும் ஒரு பெண் முன்னால் தன் கெத்தை விட்டு கொடுக்க கூடாதென்று நெஞ்சை நிமிர்த்தியபடி "எந்த டீலிங்கா இருந்தாலும் என் கிட்ட பேசுங்க. போயும் போயும் ஒரு பொண்ணு கிட்ட உங்க வீரத்தை காட்ட போறீங்களா? ஆம்பளைங்களாடா நீங்க?" என்று வலியை மறைத்துக் கொண்டு வீர வசனம் பேசியவனை,

"ஸ்ஸப்பா..." என்று சுண்டுவிரலை காதில் குடைந்தபடி பார்த்தான் அந்த தலைவன்.

"இவனுக்கு இன்னும் என்ன சீனுனே தெரியல போல. இங்க பாரு நீ பேய் கிட்ட அடிவாங்கிட்டு வந்து இருக்கனு தான் உனக்கு பாவம் பார்த்தோம். ஏன்னா பேயோட அடி எப்படி இருக்கும்னு இங்கே நிக்கிற ஒவ்வொருத்தனுக்குமே நல்லாவே தெரியும்" என்று சொன்னதை கேட்ட கார்த்திக்கோ,

"அப்போ நீங்க எல்லாம் என் இனமாடா?" என்று பாசமாக கேட்டான்.

அனைவரும் சிறுப்பிள்ளைகள் போல் ஆம் என்று தலையை ஆட்ட, "பாசக்கார பயலுங்க" என்று சொன்ன கார்த்திக்கை கேவலமாக பார்த்த சைதன்யா,

"இவனுங்களா பாசக்கார பையலுங்க. இவனுங்க உன்னோட ப்ரெண்ட் அதான் அகத்தியனை போட்டு தள்ள வந்து இருக்கானுங்க" என்று சொன்னதும் திகைத்து போய்,

"என்னது?" என்று கேட்டான்.

சைதன்யாவோ "என்ன என்னது? உண்மைய தான் சொல்றேன். இவனுங்க இங்க பாசமழை பொழிய வரல. நம்மள பாயசம் பண்ண வந்து இருக்கானுங்க" என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே ரவுடிகளில் ஒருவன் முன்னே வந்து சைதன்யாவை அடிக்க கட்டையை ஏந்த, சட்டென்று சுதாரித்த சைதன்யாவோ அருகில் அதிர்ச்சியுடன் நின்று இருந்த கார்த்திக்கை பிடித்து தன் முன் நிறுத்தவும் ஏந்திய கட்டை அவனின் தலையை பதம் பார்க்கவும் அதே நேரம் அகத்தியன் வீட்டிற்குள் நுழையவும் சரியாக இருந்தது.

வாசலில் வந்து நின்ற அகத்தியனின் கண்ணில் பட்டது என்னவோ ஒரு ரவுடி கார்த்திக்கின் மண்டையை அடித்து உடைப்பது தான்.

அதை பார்த்து விட்டு அமைதியாக நின்று விடுவானா என்ன அகத்தியன். அடுத்த கணம் என்ன ஏது என்று எதை பற்றியும் விசாரிக்காமல் மின்னல் வேகத்தில் உள்ளே புகுந்து கார்த்திக்கின் தலையில் கட்டையை வைத்து அடித்தவனின் முதுகில் ஒரே ஏத்து தான் ஏத்தி குப்புற விழ வைத்தான்.

அதன் பின் அங்கே பேச்சுவார்த்தைக்கு என்ன வேலை அடிதடி சண்டை தான்.

கார்த்திக்கோ ரத்தம் வழியும் தன் தலையை இருக்கரத்தாலும் பிடித்தபடி பின்னால் நின்று இருந்த சைதன்யாவை திரும்பி பார்த்து, "நான் பாட்டுக்கு பேய் கிட்ட அடிவாங்கிட்டு சிவனேனு தானே கிடந்தேன். என்னைய வீர வசனம் எல்லாம் பேச வச்சிட்டு, அடி வாங்கவும் விட்டு ரத்தம் வழிய விட்டியே. அப்படி நான் உனக்கு என்ன பாவம் பண்ணேன்?" என்று கேட்டான்.

சைதன்யாவோ அவனை பாவமாக பார்த்து "வீர வசனம் பேச சொன்னது நான் இல்லையே. அப்புறம் ப்ரெண்டுக்காக ரத்தம் எல்லாம் கொட்ட மாட்டீங்களா?" என்று கேட்டவளை வெட்டுவது போல் பார்த்து விட்டு திரும்பி நண்பனை பார்த்தான்.

அங்கே அவனோ ரவுடிகளுடன் சண்டை போட ஆரம்பித்து விட, கார்த்திக்கோ "அய்யோ இவன் வேற எதை பத்தியும் விசாரிக்காம அடிச்சிட்டு இருக்கானே" என்று நொந்து போய் அப்படியே படிக்கட்டில் அமர்ந்து விட்டான்.

சைதன்யாவோ அகத்தியன் சண்டை போடுவதை பார்த்து விட்டு 'இப்போ எதுக்கு ஆடு தானா போய் என்னைய வெட்டுங்கடானு தலையை கொடுக்குதுனு தெரியலையே' என்று யோசித்தவள் சுற்றி பரபரப்பாக சண்டையிட்டுக் கொண்டு இருந்தவர்களை நோட்டமிட ஆரம்பித்தவளின் பார்வை கூர்மையானது.

முதுகை காட்டி சண்டை போட்டு கொண்டு இருந்த அகத்தியனை நோக்கி ஆவேசமாக நந்தீசர் பள பளவென மின்னும் கூர்மையான கத்தியை குத்துவது போல் உயர்த்திக் கொண்டு போக, அதை கவனித்த சைதன்யாவோ சலிப்பாக இருப்பக்கமும் தலையை ஆட்டியவள் "நீங்க எல்லாம் திருந்தவே மாட்டீங்களாடா? அதான் ஹீரோயின் இங்கே இருக்கேனே. ஹீரோக்கு ஒரு ஆபத்துனா ஹீரோயின் சும்மா விட்டுருவாளா?" என்று தனக்கு தானே கெத்தாக பேசிக் கொண்டு அகத்தியனுக்கும் நந்தீசருக்கும் நடுவில் சென்று சண்டையிட தயாராக, அதற்குள் கார்த்திக்கும் நந்தீசர் அகத்தியனை தாக்க வருவதை பார்த்து விட்டவன்,

பயத்தில் "அகத்தியா?" என்று கத்தி விட, அவனின் சத்தத்தில் அகத்தியன் திரும்பி பார்க்க, அகத்தியனை குத்துவதற்காக முன்னே நோக்கிய கத்தியோடு நந்தீசரும் கார்த்திக் இருக்கும் திசையை திரும்பி நோக்க, நடுவில் சென்று சைதன்யாவும் அதே நேரம் இருவருக்கும் இடையில் வந்து நிற்கவும் அகத்தியனை கொலை செய்ய வந்த நந்தீசரின் கூர்மையான கத்தி, சைதன்யாவை தாக்கிக் கொண்டு அவளின் இடுப்பின் பின் பக்கம் வந்து நின்றது.

இக்காட்சியை பார்த்த அனைவரும் ஸ்தம்பித்து போய் நிற்க, கார்த்திக்கோ விழிகளை விரித்து உறைந்து போய் அப்படியே நின்று விட, நந்தீசரோ திடுக்கிட்டு கத்தியிலிருந்து கையை எடுக்க,

அகத்தியனுக்கு துடித்துக் கொண்டு இருந்த இதயம் துடிப்பதையே நிறுத்தி விட்டது போல் அவன் நாடி நரம்பு மொத்தமும் தன் துடிப்பே செயலிழந்தது போல் இருந்தது.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 10

நந்தீசர் அகத்தியனை கத்தியால் குத்துவதற்கு பதில் சைதன்யாவை குத்தி விட, அதை பார்த்த மற்ற ரவுடிகளோ திடுக்கிட்டு போய், அங்கே இருந்து வெளியே ஓட ஆரம்பித்தவர்களில் சிலர் நந்தீசர் அதிர்ந்து அப்படியே நின்று இருப்பதை பார்த்து, அவனையும் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துக் கொண்டு அந்த இடத்திலிருந்து தலைத்தெறிக்க ஓடி விட்டனர்.

அவர்கள் மட்டுமா? அவ்வீட்டின் பணியாளர்களும் திகைத்து போய், பயத்தில் ஒவ்வொருவராக வெளியேறி விட, அதிர்ந்து போன கார்த்திக்கோ உதடு நடுங்க,

"எ...ன்...ன ரத்...தமே வரல" என்று சொன்னவன் உறைந்து போய் நின்று இருந்த அகத்தியனை பயந்த விழிகளோடு பார்த்தான்.

அகத்தியனுக்கும் பேரதிர்ச்சி தான். கத்தியால் காயப்பட்டும் ஒரு துளி உதிரம் கூட அவள் மேனியிலிருந்து உதிரவில்லையே என்று உறைந்து போய் பார்த்தவன் விழி ஏன் என்று தெரியாமல், விழி நீர் சுரக்க, ஒற்றை கண்ணிலிருந்து வழியும் நீரோடு ஏறிட்டு சைதன்யாவின் நயனங்களை நோக்கினான்.

அத்தனை நேரம் நின்ற இடத்திலிருந்து ஆடவனின் முகத்தின் உணர்வுகளையே பார்த்துக் கொண்டு அப்படியே நின்று இருந்த சைதன்யாவின் கண்களில் அத்தனை வலிகள் தேக்கிக் கொண்டு தன் எதிரே வலி நிறைந்து பார்வையோடு நின்று இருந்த அகத்தியனை பார்த்தாள்.

இருவரின் விழிகளும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக் கொள்ள, இருவருக்குமே சொல்லில் அடங்காத வலி ஏற்பட, சைதன்யாவோ ஆழமாக அகத்தியனையே பார்த்தவள் மனம் 'என்னை மன்னிச்சிடுங்க அகத்தியன். நீங்க எனக்கு கொடுத்த வலியை நான் உங்களுக்கு கொடுத்துட்டேன்' என்று உணர்வுபூர்வமாக நினைத்தாள்.

அவள் நயனங்களை பார்த்துக் கொண்டு நின்று இருந்த அகத்தியனின் கண் முன் மின்னல் போல் 'நான் உனக்கு இந்த வலியை கொடுத்து இருக்க கூடாதுடி. என்னை மன்னிச்சிடு' என்று குருதி வழியும் அவன் பிம்பம் வந்துச் செல்ல, ஆடி போன அகத்தியன் பாதம் தடுமாறி பின்னால் நகர, அதற்குள் கார்த்திக்கோ நண்பனின் அருகில் வந்தவன்,

"டேய் என்னடா பேயை இவ்வளவு நேரம் வெறிக்க பார்த்து சைட் அடிச்சிட்டு இருக்க? வாடா இங்கே இருந்து ஓடிடலாம்" என சொல்லி அகத்தியனை கட்டாயப்படுத்தி அங்கே இருந்து இழுத்துக் கொண்டுச் சென்றான்.

அகத்தியனுக்கோ தன்னை சுற்றி என்ன நடந்துக் கொண்டு இருக்கிறது என்று கூட உணராது, உயிரே இல்லாத ஆன்மாவின் நேத்திரங்களையே பார்த்தபடி நண்பனின் இழுப்புக்குச் சென்றான்.

சைதன்யாவும் அவனின் விழிகளை மட்டுமே பார்த்தபடி இருக்க, அகத்தியனின் உடல் மறையும் நொடி கூட இருவரின் நயனங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று ஆழமாக ஒன்றிக் கொண்டது.

அகத்தியன் வீட்டை விட்டு வெளியேறியதும் ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்து விட்ட சைதன்யா குனிந்து தன் வயிற்றில் சொருகி இருந்த கத்தியை உருவி எடுத்து தூர வீசியவள்,

"எது நடக்க கூடாதுனு நினைச்சேனோ அது நடந்துடுச்சி. அகத்தியனுக்கு இப்போ என்ன பதில் சொல்றது? அய்யோ அவனால இந்த வலியை தாங்கிக்க முடியாதே? நான் ஏற்கனவே செத்து போயிட்டேன்னு தெரிஞ்சா என்ன பண்ணுவார்?" என்று தலையை இருக் கரத்தாலும் பிடித்துக் கொண்டு அப்படியே அங்கே இருந்த சோபாவில் தொப்பென்று அமர்ந்தவள் எண்ணங்கள் முழுவதுமே இப்பொழுது அகத்தியனை பற்றி தான்.

அதே நேரம் நண்பனை அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்த கார்த்திக்கோ, அகத்தியனை காரில் உட்கார வைத்து, தானும் காரில் ஏறியவன் வேகமாக அங்கே இருந்து காரை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டான்.

நுழைவாயிலை தாண்டும் போது, வேலையாட்கள் அங்கே கைகளை பிசைந்துக் கொண்டு பயத்துடன் நின்று இருப்பதை பார்த்தவன் காரை நிறுத்தி விட்டு கண்ணாடியை மட்டும் கீழே இறக்கி அவர்களை பார்த்து "பேயிக்கு பயந்து எவனாவது ஒருத்தன் இங்கே இருந்து போனாலும் அவனுக்கு சமாதி தான். ஒழுங்கா உள்ளே போய் அந்த பேயை பிடிச்சி வைங்க. நாங்க போய் பேய் பிடிக்கிறவரை அழைச்சி வரோம்" என்று தன் பயத்தை மறைத்துக் கொண்டு மிரட்டி விட்டுச் சென்றான்.

அவர்களோ விக்கித்து போய் நிற்க, கார்த்திக்கோ வேகமாக காரை கிளப்பி இருந்தான்.

நேராக அகத்தியன் கம்பெனிக்கு தான் நண்பனை அழைத்து வந்தான். அவனுக்கும் இச்சமயத்தில் வேறு எங்குச் செல்வது என்று தெரியவில்லை. அவன் வீட்டிற்குச் செல்வது இப்பொழுது நல்லதுக்கில்லை என்று உணர்ந்தவன், வேறு வழியின்றி கம்பெனிக்கே அழைத்து வந்து விட்டான்.

கார் பார்க்கிங்கில் காரை நிறுத்தி விட்டு சிலை போல் அமர்ந்து இருந்த நண்பனை உலுக்கியவன்,

"டேய் அகத்தியா?" என்று அகத்தியனை உசுப்ப, கோமாவில் இருந்து எழுந்தது போல் அதிர்ந்து திரும்பியவன் கார்த்திக்கை பார்த்து, "என்னடா" என்று அமைதியாக கேட்கவும்,

கார்த்திக் அதிர்ச்சியாக "என்னடாவா? டேய் என்ன ஆச்சு உனக்கு? மந்திரிச்சி விட்டவன் போல இருக்க. பேயை பார்த்து பயந்துட்டியாடா? அதான் நண்பன் நான் இருக்கேன்ல. உன்னை அந்த பேய் கிட்ட இருந்து காப்பாத்தி தூரமா அழைச்சி வந்துட்டேன்" என்று சொன்னவனை எந்த சலனமும் இல்லாமல் பார்த்து விட்டு மீண்டும் முன்னோக்கி திரும்பிக் கொண்டு தீவிரமாக எதை பற்றியோ யோசிக்க ஆரம்பித்தான் அகத்தியன்.

அந்நேரம் அவன் கைப்பேசி அலற, யாரென்று எடுத்து பார்த்தவன் புருவம் சுருங்கியது.

கார்த்திக்கும் எட்டி யாரென்று பார்த்தான். அதில் பைரவன் என்று இருக்க, "இப்போ எதுக்குடா இவன் கால் பண்றான்?" என்று கேட்டான்.

"தெரியல" என்று சொன்ன அகத்தியன் அழைப்பை ஏற்று ஒன்றும் பேசாமல் அமைதியாக ஒலிபெருக்கியில் போட்டான்.

எதிர்முனையிலும் அமைதியாக இருக்க, சற்று எரிச்சல் அடைந்த அகத்தியன் "ஹலோ" என்றான்.

"பரவாயில்லை பேசிட்ட" என்று கம்பீரமான ஒரு குரல் ஒலிக்க,

அதை கேட்டு பொறுமை இழந்த கார்த்திக் "பேசுறதுக்கு தானே போன் பண்ண?" என்று கேட்டான்.

"ஓ உன்னோட ஜால்ராவும் உன் கூட தான் இருக்கானா? இந்நேரம் பேயை பார்த்த ஷாக்குல துண்டை காணும் துணியை காணும்னு ஓடி போய் இருப்பான்ல நினைச்சேன். இன்னுமா உன் கூட ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கான்" என்று நக்கலாக பேசியதை கேட்டு அகத்தியனும் கார்த்திக்கும் அதிர்ந்து தான் போனார்கள்.

கார்த்திக்கோ 'இவனுக்கு எப்படி தெரியும்?' என்று யோசிக்க,

"அப்போ உனக்கு எல்லாமே தெரிஞ்சு இருக்கு ரைட்?" என்று அகத்தியன் சரியாக கேட்க,

சத்தமாக சிரித்த பைரவனோ "எதிரியை வீழ்த்தணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா அவனை பத்தின விவரங்களை விரல் நுனியில் தெரிஞ்சு வச்சி இருக்கணும் அகத்தியன். உனக்கு தெரியாததா என்ன?" என்று சொன்னவனிடம்,

"அப்போ அந்த பொண்ணை பத்தியும் தெரிஞ்சி வச்சி இருக்க சரியா?" என்று கேட்டான்.

"கண்டிப்பா" என்று திமிராக கூறிய பைரவன் "இன்னொரு இன்ட்ரஸ்டிங்கான விஷயம் சொல்லட்டா?" என்று கேட்டு பைரவன் நிறுத்த, அகத்தியன் அமைதியாக அவன் என்ன சொல்ல போகிறான் என்று எதுவும் நடுவில் பேசாமல் இருந்தான்.

பைரவனோ "சைதன்யாவை கொலை பண்ணதே நீ தான். அது உனக்கு தெரியுமா? தெரியாது. ஆனா எனக்கு தெரியும்" என்று சொல்லி சத்தமாக சிரித்தவன் முன் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்து உதட்டில் வைத்து ஊதினான்.

அகத்தியனின் முகம் யோசனையில் சுருங்கி "சைதன்யாவா...?" என்று கேள்வியோடு நிறுத்தினான்.

அவனுக்கு தான் இதுவரை அவளின் பெயர் கூட என்னவென்று தெரியாது அல்லவா.

அதை கேட்ட பைரவனோ ஏளனமாக "அதான் இப்போ ஒரு பேயை பார்த்து பயந்து போய் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தீங்களே அந்த பேயே தான்" என்று சொன்னவன் சட்டென்று அமைதியாக மாறி தீவிர குரலில்

"ஆனா அகத்தியன் இன்னிக்கு சைதன்யாவால நீ மிஸ்ஸாகிட்ட. பட் உன்னோட சாவு கன்பார்ம்" என்றான்.

அதற்கு மேல் பைரவன் பேசுவதை கேட்க விரும்பாத அகத்தியன் "ம்... ம்... ஐயம் வெயிட்டிங்" என்று கூறிவிட்டு பட்டென்று அழைப்பை துண்டித்து விட்டு "அந்த பொண்ணு பேய் என்கிற வரைக்கும் பைரவனுக்கு தெரிஞ்சி இருக்கு. அப்போ அவளை பத்தியும் தெரிஞ்சி இருக்கும். நான் எப்போ சைதன்யாவை கொலை பண்ணேன்?" என்று கேட்டான் கார்த்திக்கிடம்.

பைரவன் சொன்னதை அதிர்ச்சியுடன் கேட்டபடி அமர்ந்து இருந்த கார்த்திக்கோ நண்பனின் கேள்விக்கு "கூடவே இருந்த எனக்கே எப்போனு தெரியலடா?" என்று சொன்ன நண்பனை ஒரு முறைப்புடன் பார்த்தான் அகத்தியன்.

பின் காரிலிருந்து இறங்கியவன் சுற்றி வந்து கார்த்திக்கை கீழே இறங்கும்படி சொல்ல, அவனும் "எதுக்குடா?" என்று கேட்டபடி கார் கதவை திறந்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினான்.

"வீட்டுக்கு போறேன்" என்று சொன்னதை கேட்டு பயந்த கார்த்திக்,

"இப்போ எதுக்குடா வீட்டுக்கு போற? அங்க பேய் இருக்குடா" என்றான்.

"அதுக்கு?" என்று கேட்ட அகத்தியனிடம்,

"இப்போ அது உன்னோட வீடு இல்லை. பேய் வீடு. நம்ம பேய் ஓட்டுற யாரையாவது அழைச்சி போய் அந்த பேயை விரட்டி விட்டு அப்புறம் நம்ம விட்டுக்குள்ள போகலாம்" என்று பயத்துடன் சொன்னான் கார்த்திக்.

"அது என்னோட வீடு கார்த்திக். ஒரு பேய்க்காக எல்லாம் என் வீட்டை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. அண்ட் என்னை சுத்தி என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சிக்கணும்னா வீட்டுக்கு போய் தான் ஆகணும். நீ கூட வரதா இருந்தா வா. இல்லனா நான் மட்டும் போறேன்" என்றவன் கார்த்திக்கின் பதிலை கூட கேட்காமல் காரை எடுத்துக் கொண்டு அங்கே இருந்து புறப்பட்டே விட்டான் அகத்தியன்.

கார் போவதை அதிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்த கார்த்திக், "அடேய் அங்க பேய் இருக்குடா..." என கத்தியது காற்றில் தான் பறந்தது.

எவ்வளவு வேகமாக காரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் அடுத்த பதினைந்து நிமிடத்தில் வீட்டினுள் நுழைந்து இருந்தான் அகத்தியன்.

உள்ளே வந்தவன் "சைதன்யா... சைதன்யா..." என்று கத்தியபடி வீட்டிற்கு வர,

அவளின் பெயரை முதல் முறை உச்சரித்ததை கேட்டு வலி நிறைந்த இதழ் புன்னகையோடு செவிக்குள் வாங்கிக் கொண்டாள் சைதன்யா.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 11

"சைதன்யா... சைதன்யா" என்று அழைத்துக் கொண்டே வந்த அகத்தியன் ஒரு நொடி அப்படியே நின்று விட்டான். அங்கே அவனுக்காக காத்திருப்பது போல் அவள் சோபாவில் அமர்ந்துக் கொண்டு வாசலையே வெறித்து பார்த்தபடி இருந்தாள்.

சைதன்யாவை பார்த்ததுமே அவனுக்குள் சிறு பதற்றம் உண்டானது. அவளை பார்த்து அவன் பயப்படவில்லை. ஆனால் இதயத்துடிப்பின் வேகத்தால் பதற்றம் ஏற்பட்டது.

ஏன் இந்த பதற்றம் என்று தன்னை தானே அமைதியாக்கி ஆழ்ந்து மூச்சை எடுத்து விட்டவன் மெல்ல அவளை நோக்கிச் சென்றான்.

அகத்தியன் தன் அருகில் வருவதை பார்த்து எழுந்து நின்ற சைதன்யாவோ அவன் முகத்தை தான் குறுகுறுவென பார்த்தாள்.

தன்னை கண்டு பயம் கொள்கிறானா? என்ற எண்ணத்தில் அவனையே பார்த்தபடி நின்று இருந்தவள் முன் சொடக்கிட்டு அவன் கண்களை பார்க்க வைத்தான்.

இருவரின் விழிகளும் ஒன்றோடு ஒன்று ஆழமாக உரசிக் கொள்ள, அந்நொடி 'உந்தன் மைதீட்டிய நயனங்கள் என்னை வசியம் செய்வதின் மாயம் என்னவோ?' என்று அவனின் பிம்பம் மீண்டும் மின்னல் போல் அவன் கண்களுக்குள் வந்துச் செல்ல, அதில் சற்று தடுமாறி பின்னால் விழ போனவனின் தோள்களை பிடித்து "பார்த்துங்க" என்று நிறுத்தினாள் சைதன்யா.

அவளின் தொடுகையில் சட்டென்று நிதானத்திற்கு வந்தவன் பட்டென சைதன்யா பிடித்து இருந்த கரத்தை வேகமாக தட்டி விட்டான்.

கோபத்துடன் "யாரு நீ? எதுக்காக இங்க வந்து இருக்க? நீ ஒரு ஆன்மாவா?" என்று பற்களை கடித்து கேட்டான்.

சைதன்யாவோ கைகளை பிசைந்துக் கொண்டு என்ன கூறுவது எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல் திணறி போனாள்.

'இவருக்கு உண்மை என்னனு தெரிய வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சா?' என்று எண்ணியவள் தலை நிமிர்ந்து எதிரே கோபமாக நின்று இருந்தவனை பார்த்தாள்.

அகத்தியனோ "இப்போ சொல்ல போறீயா? இல்லையா? நீ பேயா இருந்தா, கார்த்திக் மாதிரியும் மத்தவங்க மாதிரியும் பயந்து ஓடி போவேனு நினைச்சியா? இது என்னுடைய சாம்ராஜ்ஜியம். இந்த இடத்தை விட்டு உன்னை விரட்டாம விட மாட்டேன். ஆனால் அதுக்கு முன்னாடி எனக்கு உண்மை என்னனு தெரிஞ்சாகணும். நீயும், அந்த கல்லும் என்னை தேடி எதற்காக வந்தீங்கனு நான் தெரிஞ்சிக்கிட்டே ஆகணும். அதிலும் அந்த பைரவனுக்கு உன்னை பத்தின எல்லா விஷயமும் தெரிஞ்சி இருக்கு. சோ அப்போ உனக்கும் அவனை பத்தி தெரிஞ்சி இருக்கும்னு தான் நினைக்கிறேன்" என்று சொன்னதை கேட்டு திகைத்து போனாள் சைதன்யா.

திகைப்புடனே "அந்த பைரவன் திரும்ப வந்துட்டானா?" என்று கேட்டாள்.

அகத்தியனோ "திரும்ப வந்துட்டானா? புரியல" என்று கேள்வியோடு நிறுத்தி அழுத்தமாக அவளை பார்த்தான்.

அவனின் பார்வையின் அழுத்தமே கேள்விக்கான அனைத்து விடைகளையும் கூறியே ஆக வேண்டும் என்பது போல் உத்தரவாக தெரிய, சைதன்யாவோ மூச்சை நன்றாக இழுத்து விட்டவள் இமையை மூடி ஒரு கணம் அப்படியே நின்றாள்.

அவள் செவிகளிலோ "பதில் தெரிந்துக் கொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது யாழிசை" என்று கேட்கவும் உதட்டில் மெல்லிய புன்முறுவல் தோன்ற, தெளிவான சிந்தனையோடு அகத்தியனை பார்த்தவள், "உட்கார்ந்துட்டு பேசலாமே. ஆனால் நான் பேசி முடிக்கிற வரைக்கும் நீங்க நடுவில் எதுவும் பேச கூடாது. கேட்கவும் கூடாது" என சொல்லியவள் அவன் கரம் பற்றி அமர வைத்து அவளும் அவனின் அருகாமையிலே அமர்ந்தவள் அவன் கரத்தை பிடித்து இருந்த கையை அகற்றாமல் அகத்தியனின் முன்ஜென்ம கதையை கூற தொடங்கினாள்.

**********************************

"மிகப்பெரிய மாமுனிவரின் வம்சா வழியில் பிறந்தவர் தான் நீங்களும் உங்கள் உடன் பிறந்த பைரவனும்.

சித்தர்களுக்கெல்லாம் முதன்மையான தலைவர் அவர்.

ஞானத்திற்கும், அறிவிற்கும் அதிபதி. அறம்,பொருள், இன்பம் என நாடி வருபவருக்கு அள்ளிக் கொடுக்கும் ஈசனின் தீவிர பக்தன் அவர்.

அப்படிப்பட்ட மாமுனிவரின் வம்சத்தை சேர்ந்த பைரவனுக்கு இதில் எதிலுமே நம்பிக்கை இல்லாமல் போனது தான் விதி. ஆனால் நீங்கள் உங்களுடைய முன்னோரின் ஞானம் பெற்று இருந்ததால் அந்த மாமுனிவரை போல் நீங்களும் ஒரு தீவிர சிவன் பக்தனாக மாற முயன்றுக் கொண்டு இருந்த சமயம்" என்று அகத்தியனின் பூர்வ ஜென்ம கதையை சுருக்கமாக விவரிக்க ஆரம்பித்தாள் சைதன்யா.

சதுரகிரி மகாலிங்கம் கோவில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு மலைக்கோயில் மற்றும் மலைகள் அடங்கிய காட்டுப் பகுதி கிராமம் அது.

அங்கே வசித்து வந்த தம்பதியருக்கு அகத்தியன், பைரவன் என்னும் இரட்டையர்கள் பிறந்தார்கள்.

இவர்கள் பிறந்து வளர்ந்த சிறு காலத்திலே கோவிலை பராமரித்துக் கொண்டிருந்த அவர்கள் தாய்,தந்தை இறைவனிடம் சரணடைந்து விட, அதன் பிறகு இருவருமே ஒருவருக்கு ஒருவர் துணையாகி போனார்கள்.

அகத்தியன் அவனின் வம்சத்தின் மூத்தவரரான மாமுனிவரின் ஞானத்தையும் அருளையும் பரிபூரணமாக பெற்று இருந்ததால், அனைத்திலும் சிறந்தவனாகவே திகழ்ந்தான்.

ஆனால் பைரவனோ அகத்தியனிற்கு நேர் எதிர். எதிலும் நம்பிக்கை என்று ஒருதுளி கூட வைக்காதவன். தன் தாய், தந்தை இறப்பிற்கு காரணம் அந்த ஈசன் தான் என்று அவர் மீது வெறுப்பை வளர்க்க ஆரம்பித்தான்.

அதன் விளைவு நன்மையை விடுத்து தீமையின் பாதையை நோக்கி அவனை அழைத்துச் சென்றது.

அகத்தியன் எவ்வளவு அறிவுரைகளை நிதானமாக எடுத்து கூறியும் தமையனின் சொல் பேச்சை கேட்காமல் மந்திரம் தந்திரம் என்று அதன் பின்னால் சென்று விட, அகத்தியனுக்கு தான் உள்ளுக்குள் பயம் குடிக் கொண்டது.

இப்படி இளையவன் ஈசனை எதிர்த்து அனைத்து காரியங்களையும் செய்துக் கொண்டு இருக்கிறானே அதன் விளைவு பைரவனுக்கு எப்படிப்பட்ட பலனை கொடுக்கும் என்று அகத்தியனால் சிந்தித்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை.

பைரவனை எண்ணி கவலையில் சுற்றிக் கொண்டு இருந்தவனின் கவனம் ஒரு நாள் ஆற்றுபாதையின் பக்கம் செல்ல, அங்கே நீராடிக் கொண்டு இருந்த மங்கையின் உடல்வனப்பில் தன்னையே மறந்து போன அகத்தியனின் சிந்தனைகள் வேறு எங்கோ செல்ல, திடுக்கிட்டு போன அகத்தியன்,

"சிவ சிவ..." என்று திரும்பிக் கொண்டு நெஞ்சில் கை வைத்து காற்றை ஊதி தன்னை நிதானத்திற்கு கொண்டு வந்தவன் மனமோ 'ச்சைக் என்னது இது. ஒரு பூவுடலை கண்டு மதிமயங்கி போய் விட்டேன். துணையவளின் வனப்புகளை மட்டுமே உரிமையாக ரசிக்க வேண்டும். ஆனால் நானோ யாரென்று தெரியாத ஆடவளின் வனப்புகளை பார்த்து மெய் மறந்துவிட்டேனே. அப்படி என்றால் இந்த மாயோள் தான் எந்தன் சரிபாதியோ?' என்ற கேள்வியோடு சிந்தனையில் நின்று இருந்தவன் முன் தன் உடலை முழுமையாக உடைகளால் மறைத்துக் கொண்டு அவன் முன் முறைத்தபடி வந்து நின்றாள் யாழிசை.

ஆம் எதிர்காலத்தின் சைதன்யா தான் கடந்த காலத்தின் யாழிசை ஆவாள்.

தன் முன்பு நீராடிய ஈரம் சொட்ட சொட்ட நின்று இருந்தவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் தலை சட்டென்று மண்ணை நோக்கி குனிந்துக் கொள்ள, அதை பார்த்த யாழிசையோ,

"இத்தனை நேரம் எம்மை ரசித்து விட்டு இப்பொழுது மண்ணை பார்ப்பதின் அர்த்தம் என்னவோ?" என்றவள் "ஒருவேளை மண்ணென்று என்னை நினைத்து பார்த்து விட்டீரோ?" என்று கேலியாக கேட்டாள்.

அதை கேட்டு திகைத்து போன அகத்தியன் "அப்படி இல்லை பூமகளே" என்று ஆரம்பித்தவனை பார்த்து ஆச்சர்யத்துடன்,

"அட நான் பூவரசனின் மகள் என்று சரியாக எவ்வாறு கூறினீர். என்னை பின்தொடர்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்களா என்ன?" என்று சற்று அதட்டலாக யாழிசை கேட்கவும்,

அதிர்ந்து போன அகத்தியன் மண்ணை பார்த்தபடி இல்லை என்று வேகமாக தலையை ஆட்டினான்.

'பூவரசனின் மகளா இவள்? எப்பொழுதும் குடிசையில் தானே இருப்பாள் என்று கேள்விப்பட்டு இருக்கிறேன். ஆனால் இன்று தான் நேரில் கண்டு இருக்கிறேன். அதுவும் இவ்வாறு...' என்று மீண்டும் அவன் எண்ணங்கள் வேறு எங்கோ செல்ல தலையை உலுக்கி தன்னை நிதானத்திற்கு கொண்டு வந்தான் அகத்தியன்.

யாழிசையோ ஆடவனின் செய்கைகளை வெகுவாக கவனித்தபடி அவன் பால் ஈர்த்த இதயத்தை இழுத்து பிடித்துக் கொண்டு மெலிந்த குரலில் "முழுமையாக கண்டு விட்டீரா?" என்று மறைமுகமாக கேட்டாள்.

யாழிசை எதை பற்றி அறிய விரும்புகிறாள் என்று புரிந்துக் கொண்ட அகத்தியன் ஒரு முறை கூட தலையை நிமிர்த்தாது ஆம் என்று தலையை ஆட்ட, அதை கேட்டு விழிகளை விரித்தாலும், உள்ளுக்குள் நாணம் ஏற்பட, அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல்,

"அப்படியென்றால் எம்மை நீர் தான் மணமுடிக்க வேண்டும்" என்று கூறினாள்.

அதை கேட்டு சட்டென்று தலை நிமிர்த்தி பார்த்த அகத்தியன், காந்தையவளின் நயனங்களை பார்த்து சரியென்பது போல் தலையை ஆட்ட, யாழிசையோ "விரைவாக வந்து என் தந்தையிடம் விவாகத்தை பற்றி பேசுங்கள்" என்று கூறிவிட்டு சிட்டாக அங்கே இருந்து ஓடியேவிட்டாள் யாழிசை.

அதற்கு மேல் அவளாலும் அவன் முன்பு நாணத்தை மறைத்துக் கொண்டு நிற்க முடியவில்லை போல்.

முதல் முறை தன் மேனியை தீண்டிய ஒரு ஆடவனின் பார்வையை எண்ணி வெட்கம் கொள்ள, முதல் பார்வையில் தோன்றும் காதல் போல் அவர்களுக்குள்ளும் நேசம் விதைய ஆரம்பித்தது.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 12

அடுத்த நாளே யாழிசை தந்தை பூவரசனை சந்திக்க அவர்கள் இல்லம் நோக்கி சென்றுக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

பூவரசனும் அவர் குடும்பமும் அதே மலைகாட்டு பகுதியில் சிவனுக்கு சேவகம் செய்துக் கொண்டு வாழ்ந்து வருபவர்கள்.

பூவரசனின் மனைவி மலையரசி. மகள் யாழிசை. அன்றாடம் உணவு உண்கிறார்களோ இல்லையோ ஆனால் சிவனை பற்றியும் சிவ சிவ என்று சொல்லாமல் இருந்ததில்லை.

நேற்று வரை மகளை இல்லத்தையும் கோவிலையும் தாண்டி எங்கும் அனுப்பி வைக்காதவர், அவ்வளவு ஏன் எவர் கண்களிலும் காட்டாதவர், முன்தினம் மகளின் வற்புறுத்தலால் மனைவியுடன் வெளியே நீர்வீழ்ச்சியை காண அனுப்பி வைத்தார்.

அங்கே ஒரு ஐதீகம் இருந்தது. மணம் முடிக்கும் வரை பெண்பிள்ளைகள் குடிலை சுற்றியும் பின் கோவிலுக்கும் மட்டுமே செல்ல வேண்டும். திருமணம் முடிந்ததும் கணவனின் துணையோடு அவள் எங்கும் வேண்டுமானாலும் செல்லலாம்.

அது சித்தர்களும் முனிவர்களும் வாழும் இடமும் என்பதாலும், முனிவர்களின் தவத்தை பெண்பிள்ளைகள் தெரியாமல் கூட கலைத்து விட கூடாது. இதனால் சாபத்திற்கு உள்ளாவார்கள் என்று பத்திரமாக குடிசையிலே வைத்து இருப்பார்கள்.

ஆனால் ஆடவர்களுக்கு இந்த எந்த ஐதீகமும் இல்லை போல்.

இன்று, குடிலின் அருகில் தானே நீர்வீழ்ச்சி இருக்கிறது என்று எண்ணியே பூவசரன் யாழிசையை மனைவியுடன் அனுப்பி வைத்து இருந்தார்.

இத்தனை நாட்கள் தாய் அள்ளி வரும் நீரில் உடலை சுத்தம் செய்துக் கொண்டு இருந்தவளுக்கு கண்ணெதிரே அருவி போல் கொட்டும் நீரை கண்டதும் எதை பற்றியும் சிந்தை கொள்ளாமல் மேனியிலிருந்த ஆடைகள் முழுவதையும் அகற்றி விட்டு நீராட இறங்கி விட்டாள்.

இந்நேரம் தான் அகத்தியன் யாழிசையை கண்டு திரும்பி நின்றது.

ஆனால் அவள் தாயோ ஆடி போக, அடுத்த கணமே மகளை வெளியே இழுத்து அதட்டியவர் "இது பாவம் யாழிசை. இது அனைவரும் உரிமை கொண்டாடும் நீர்வீழ்ச்சி. இதில் பெண்ணின் உடல், அதுவும் இவ்வாறு மேனியில் சிறு ஆடையின்றி நீராடுவது பாவம். இப்பொழுது இந்த பாவத்தை நீ செய்து விட்டாய். இதன் பலன் என்னவாக இருக்குமோ என்று தெரியவில்லை" என மகளிடம் ஆடைகளை அணிந்துக் கொண்டு பின்தொடர சொல்லி அழுதபடி கணவனிடம் செய்தி கூற இல்லம் நோக்கி ஓடினார் மலையரசி.

தாய் கூறியதை கேட்டு அதிர்ந்து போனாலும் யாழிசை "தெரிந்தே நான் ஒன்றும் தவறு செய்யவில்லையே. அந்த ஈசனின் புதல்வி நான். எம்மை போய் அவர் தண்டிப்பாரா என்ன? அதுவும் நீரின் தாயே ஒரு பெண் கடவுள் தானே?" என்று தனக்கு தானே கேட்டுக் கொண்டு ஆடையை எடுத்து தேகத்தை சுற்றியவள் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு தோன்ற தலை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அங்கே நின்று இருந்த ஆடவனை கண்டு "இது அகத்தியன் ஆயிற்றே. அவ்வப்போது தந்தையிடம் உரையாடும் பொழுது, தூர நின்று இவரை பார்த்து இருக்கிறேன். இவர் எங்கே இங்கே?" என்று முணுமுணுத்தவளுக்கு தூக்கிவாரி போட, எதையும் யோசிக்காமல் அவன் முன்பு வந்து முறைத்து பார்க்க ஆரம்பித்தவள் ஆடவனின் வசீகரமான வதனத்தையும் பொறுமையான குணத்தையும் கண்டு வியந்து போய் தான் மறுநாள் அவள் தந்தையிடம் வந்து திருமணத்தை பற்றி கேட்க சொன்னாள்.

குடிசைக்கு வந்த மலையரசியோ கண்ணீரோடு கணவனிடம் அனைத்தையும் கூற, பூவசரனோ ஆடிப்போய் நெஞ்சில் கை வைத்துக் கொண்டார்.

"என்ன கூறுகிறாய் மலையரசி. இது மிகப்பெரிய பாவம் ஆயிற்றே. இதற்காக தான் பிள்ளையை எங்கும் அனுப்பாமல் இருந்தேன். இன்று அனுப்பியது என் தவறு தான். உடனே மகளை அழைத்துக் கொண்டு புறப்படு அந்த சிவனிடம் பாவ மன்னிப்பு கேட்போம்" என்று பதற்றதுடனும், பயத்துடனும் சொல்லிக் கொண்டே கோவிலை நோக்கிச் சென்றனர்.

அதற்குள் யாழிசையும் வந்து விட, கோபம் கொண்ட பூவசரன் அவள் கரம் பற்றி இழுத்துச் சென்றார்.

கோவிலை நெருங்கும் நேரத்தில் பாறைக்கு பின்னால் இமைகளை மூடி அமர்ந்து இருந்த ஒரு சித்தரின் குரல் "தண்டனை அனுபவித்து தான் ஆக வேண்டும்" என சொல்லி சிரித்தபடி உடனே மறைந்து போனது.

அதை கேட்டு மூவருக்குமே அதிர்ச்சியாக இருக்க, பூவரசனோ அவசர அவசரமாக மகளை இழுத்துக் கொண்டு சிவனின் முன் மண்டியிட்டு பாவ விமோச்சனம் வேண்டினார்.

தந்தையின் பதற்றமும் தாயின் கண்ணீரும் திடீரென கேட்ட குரலிலும் தான் யாழிசைக்கு விளங்க ஆரம்பித்தது அவள் செய்தது மிகப்பெரிய தவறு என்று.

உடனே அவளும் மனம் உருகி "எம்மையாளும் ஈசனே. தெரியாமல் செய்த தவறுக்கு நீர் என்ன தண்டனை கொடுத்தாலும் அதை முழுமனதாக நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் என் தாயிற்கும் தந்தைக்கும் எந்த தண்டனையும் அளித்து விடாதீர்" என்று கண்ணீர் மல்க அவள் வேண்டினாள்.

வேண்டியவள் மனதினுள் அந்த சிவனின் முகமோ சாந்தமாக சிறு புன்னகையுடன் அமர்ந்து இருப்பது போல் தோன்றியது யாழிசைக்கு. 'ஈசனின் அமைதியான புன்னகைக்கு பின்னால் இருக்கும் விபரீதம் என்னவாக இருக்கும்?' என்று சிந்தித்துக் கொண்டே இமைகளை திறந்தாள்.

அன்றைய பொழுது முழுவதும் மூவருமே அந்த கோவிலில் தான் இருந்தார்கள்.

அதன் பின்பு தான் சோர்வாக குடிசையை நோக்கிச் செல்ல, யாழிசையோ மீண்டும் அந்த சித்தர் குரல் கேட்கிறதா என்று சுற்றி முற்றி பார்த்துக் கொண்டே நடந்தாள்.

மறுநாள்.

யாழிசை குடிலை நோக்கி நடந்துச் சென்றுக் கொண்டு இருந்த அகத்தியனின் விழிகளில், தூரத்தில் அவனின் உடன் பிறந்தவன் சில மந்திரம் உச்சரிப்பவர்களுடன் மலைபாதையை நோக்கிச் செல்வதை கண்டு வேகமாக அவர்களை நோக்கி ஓடினான் அகத்தியன்.

ஆனால் அதற்குள் பைரவனும் அவனுடன் இருந்த ஆட்களும் அங்கே இருந்து வேறு திசையை நோக்கிச் சென்று விட, அவர்களை சுற்றும் முற்றும் தேடிய அகத்தியன் தம்பியை காணாது மீண்டும் யாழிசையின் குடிசையை நோக்கிச் சென்றான்.

யாழிசையோ அகத்தியன் வருவதை குடிலின் சிறு ஓட்டை வழியாக பார்த்தவள் உள்ளம் பூரிப்பாக மாற, திடீரென்று அகத்தியன் வேறு திசையை நோக்கி ஓடுவதை கண்டதும், பதற்றமாகி போனாள்.

அவளால் அந்த குடிசையை விட்டு கூட வெளியே வர முடியாது அல்லவா.

பதற்றத்துடனே 'இவர் அத்திசையை நோக்கி ஏன் ஓடுகிறார்?' என்று கவலையோடு யோசித்துக் கொண்டு இருந்த கணம் மீண்டும் அகத்தியன் அவர்கள் குடிசையை நோக்கி வருவதை கண்டு குதுகலித்தாள்.

வெளியே அமர்ந்து பூவை தொடுத்துக்கொண்டு இருந்த மலையரசி அகத்தியன் வருவதை பார்த்து விட்டு, அவசரமாக உள்ளேச் சென்று கணவனிடம் கூறினார்.

பூவரசனும் "இப்பொழுது எதுக்கு அவர் இங்கு வருகிறார்?" என்று கேட்டபடி வெளியே வர, அகத்தியனும் அங்கு வந்து சேர்ந்தவன் மிகவும் பணிவுடன் இருவரையும் வணங்கினான்.

பூவரசனும் மலையரசியும் அவனை அழைத்து திண்ணை போன்ற வடிவு கொண்ட இடத்தில் அமர வைத்தவர்கள், அவன் அருந்துவதற்காக தண்ணீர் கொடுத்தனர்.

அதை வாங்கி பருகி விட்டு அவர்களை பார்த்து நேரடியாக "நான் உங்கள் மகளை மணமுடிக்க விரும்புகிறேன். அதற்கு தங்கள் சம்மதம் வேண்டும்" என்று கேட்டு விட, பூவரசனும் மலையரசியும் வியப்பாக அகத்தியனை பார்த்தனர்.

அகத்தியன் இவ்வாறு கேட்டதும் அவர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இல்லை. அதற்கு மாறாக வியப்படைந்து தான் போனார்கள்.

அவர்களுக்கும் அகத்தியனின் முன்னோர்கள் பற்றியும், அகத்தியனின் நற்குணங்களும் பணிவு, அறிவு என்று அனைத்தும் தெரியும் அல்லவா.

அதிலும் அவனை சிறு வயதிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவர்கள் தானே. அதனால் மறுக்க அவர்களுக்கும் காரணம் தெரியவில்லை. மனமும் இல்லை.

மகளின் துடுக்கு தனத்திற்கும் பிடிவாத குணத்திற்கும் அகத்தியன் போன்ற பொறுமையான மனிதன் தான் யாழிசைக்கு சரியாக இருக்கும் என்று பூவரசனே பல முறை மலையரசியிடம் கூறி இருக்கிறார்.

இதை அவ்வப்போது யாழிசையும் செவிகளில் வாங்கியதால் தான், தந்தையும் தாயும் அலாதி நம்பிக்கை வைத்து இருந்த அகத்தியனிடம் தன்னை திருமணம் செய்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொண்டாள்.

இதற்கு எல்லாம் முதல், யாழிசை வீட்டை தேடி பூக்கள் வாங்க வருபவர்கள், அனைவரும் அகத்தியனின் பெருமைகளை பற்றியும், புத்தி கூர்மை பற்றியும், சிவன் மீது அவன் கொண்ட பக்தியை பற்றியும் வாய் ஓயாமல் பேசி விட்டுச் செல்வதை குடிசையினுள் இருந்து செவிகளில் வாங்கிக் கொண்டவள், குடிசையின் துளையிலிருந்து அடிக்கடி அகத்தியனை பார்த்து முகம் சிவந்து போவாள்.

அவனின் ஆளுமையான நடையும், கம்பீரமாக திகழும் அவன் முகமும், சிவனை போன்ற சாந்தமான புன்னகையும் என்று அவனை வெகுவாக ரசித்தவள் தான் அவள்.

ஆனால் ரசனைக்கு உள்ளவனே தனக்கு துணையாக வருவான் என்று அவள் சொப்பனம் கூட கண்டதில்லை.
 

NNK-90

Moderator
(மு.கு : இக்கதையில் வரும் நிகழ்வுகள் என் கற்பனை மட்டுமே. யாரையும் காயப்படுத்துவதற்கு இல்லை.)

அத்தியாயம்- 13

சொப்பனம் கனவில்லை என்றாலும், இதோ அகத்தியன் துணைவியாக இன்று அவன் இல்லத்தில் இருந்தாள் யாழிசை.

அகத்தியன் திருமணத்திற்கான சம்மதம் கேட்டதும், யாழிசையின் தாய் தந்தை மகிழ்வுடன் ஒப்புக் கொண்டு விட, அதன் பிறகு விரைவாக இருவரின் திருமணமும் இறைவன் முன்னிலையில் நடந்து முடிந்து இருந்தது.

அகத்தியன் இல்லத்தில் இருந்த சிவனின் விளக்கை ஏற்றி தங்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் நிம்மதியாகவும் சந்தோஷமாகவும் வாழ வேண்டும் என்று மனதார வேண்டிக் கொண்டனர் இருவரும்.

தன் திருமணத்திற்கு பைரவனை எப்படியாவது வர வைக்க வேண்டும் என்று பல வழிகளில் முயன்றவனுக்கு இளையவன் எத்திசையில் இருக்கிறான் என்று தெரியாமலே போய் விட்டது. அதன் வேதனை ஒரு புறம் மனதில் இருந்தாலும், யாழிசையுடனான வாழ்க்கையின் பயணத்தை மிகவும் ரசித்து வாழ ஆரம்பித்தான் அகத்தியன்.

அச்சமயம் தான் குடிலை சுத்தம் செய்துக் கொண்டு இருந்த யாழிசையின் விழிகளில் கனம் நிறைந்த ஒரு பெட்டி கிடைக்க, அதை எடுத்து என்னவென்று திருப்பி திருப்பி பார்த்தாள் மாயோள்.

அந்த நேரம் வெளியேச் சென்று விட்டு வந்த அகத்தியன் மனைவியின் கரத்திலிருந்த பெட்டகத்தை பார்த்ததும் விரைவாக அவள் அருகில் சென்று யாழிசை கரத்திருந்த பெட்டியை வாங்கினான்.

கணவனின் இந்த அதிரடி செயலில் ஒரு கணம் அச்சம் கொண்டாலும், "இதன் உள்ளே அப்படி என்ன பொக்கிஷம் இருக்கிறது என்று என்னிடமிருந்து இப்படி பறித்து எடுக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள் யாழிசை.

அவனோ தன்னில் சரிபாதியாக இருக்கும் துணைவியிடம் எதையும் மறைக்க விரும்பாதவன் கரத்திலிருந்த பெட்டியை மெதுவாக திறந்துக் காட்டினான்.

பெட்டியை திறந்ததும் உள்ளே இருந்து கண்ணை மறைக்கும் அளவிற்கு ஒரு வெளிச்சம் வர, மின்னல் போன்று வந்த வெளிச்சத்திலிருந்து தன் கண்களை புறங்கை கொண்டு மறைத்தவள் மெல்ல மெல்ல ஒளி குறையவும் அவளும் விழிகளை மறைத்து இருந்த தன் கரத்தை எடுத்து அந்த நீல நிற கல்லை பார்த்து வியந்து போனாள்.

அதே வியப்புடன் "இது... இது ஈசனின் நெற்றிக்கண் போன்ற வடிவத்தை கொண்டு உள்ளதே?" என்று கேட்டபடி அதன் அழகை தொட்டு பார்த்தாள் யாழிசை.

அகத்தியனும் புன்னகைத்துக் கொண்டு "ஆம்" என்று சொல்லி பெட்டியை மூடி பத்திரமாக அந்த நீல நிற கல் கொண்ட பெட்டகத்தை எடுத்து வைத்தவன் "இது அந்த சிவபெருமானின் நெற்றிக்கண் வடிவமைப்பு கொண்ட மாணிக்கக்கல் தான். காலம் காலமாக இந்த மாணிக்கக் கல்லை நம் குலத்தில் இருப்பவர்கள் பத்திரமாக பாதுகாத்துக் கொண்டு வருகிறார்கள். இப்பொழுது நம்மிடம் அந்த பொறுப்பு வந்து இருக்கிறது. நமக்கு பிறகு நம் சந்ததிகளுக்கு இப்பொறுப்பு போய் சேரும்" என்று சொன்னதை கேட்டு புரியாமல் யாழிசை பார்க்க,

அகத்தியனோ, "இந்த பூலோகத்தில் எப்படி நன்மைகள் இருக்கிறதோ அதே போல் தீமைகளும் நிறைந்து இருக்கிறது. எம் முன்னோர்களான மாமுனிவர் ஒருவர் கடும் தவத்தை கொண்டு ஈசனின் கழுத்தில் இருக்கும் அரியிடம் மாணிக்கம் பொறிந்த இந்த கல்லை வரமாக பெற்றுக் கொண்டார். அதாவது சிவனின் நெற்றிக்கண் கல் உருவம் போன்று இருக்கும், நம்மிடம் உள்ள நீல நிற மாணிக்கம்.

இந்த மாணிக்கக் கல் நமக்கு வரமாக கிடைத்ததால், அதை தீயவர்கள் கையில் சென்று விடாமல் நாம் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்" என்று சொல்லிக் கொண்டே போன கணவனை இடைமறித்து,

"ஒருவேளை தீயவர்களிடம் இந்த கல் சென்று விட்டால் என்ன ஆகும் சாமி?" என்று கேட்ட துணைவியை பார்த்து,

"வரமாக கிடைத்த மாணிக்கத்தை பத்திரமாக பார்த்துக்க முடியாமல் போனதுக்கு நமக்கு சாபம் கிடைக்கும்" என்று கூறி முடிக்க, திடுக்கிட்ட யாழிசை நெஞ்சில் கை வைத்துக் கொண்டு "சாபம் கிடைக்குமா? ஆனால் நாம் வேண்டுமென்று மாணிக்கத்தை தொலைத்து விட போவதில்லை அல்லவா?" என்ற கேள்வியோடு கணவனை பார்க்க,

அவனோ பொறுமையாக "ஆம் வேண்டுமென்றே எந்த செயலும் இப்பூவுலகில் யாருமே செயலாற்றுவதில்லை. ஆனால் தம் உயிரை விட மேலாக பாதுகாக்க பட வேண்டிய அந்த சிவனின் சொத்தை நாம் தெரியாமல் தொலைத்து விட்டாலும், அவரின் கோபத்திற்கு ஆளாவது நிச்சயம் தானே. அதன் விளைவுகளும் நாம் அனுபவித்தாக வேண்டியது தானே" என்று சொல்லிக் கொண்டே அமர்ந்தான் அகத்தியன்.

யாழிசையோ அதை கேட்டு மேலும் அதிர்ந்தவள் "அப்படியென்றால் அந்த மாணிக்கத்தை உரியவனிடமே ஒப்படைத்து விடலாமே?" என்றாள்.

"வரமாக கொடுத்த எந்த பொருளையும் அந்த ஈசன் திரும்ப பெற்றுக் கொள்ள மாட்டான் என்று உமக்கு தெரியாதா?" என்று சொன்னான்.

மீண்டும் யாழிசை ஏதோ கேட்க வர, பெண்ணவளின் கரத்தை பிடித்து இழுத்து தன் அருகில் அமர வைத்தவன் "கேள்விகள் போதும் யாழ். இருளே வந்து விட்டது, உறங்க வேண்டாமா?" என்று கேட்டான்.

அவளோ கணவனின் அருகாமையில் முகம் சிவந்து போக, "ம்..." என்று தலையை ஆட்டியவள் படுக்கை விரிப்பை விரித்தாள்.

விரிப்பில் படுத்து இருந்த கணவனின் படர்ந்து இருந்த மார்பின் மீது தலை வைத்து சாய்ந்து இருந்த யாழிசை, ஆடவனின் மார்பு ரோமங்களை தன் விரல்களால் சுற்றி சுற்றி விட்டவளின் கரத்தை சட்டென பிடித்த அகத்தியன்,

"எந்தன் மீது மயக்கம் கொள்ளாமல், ரோமங்களில் விளையாடுவது சரியா?" என்று தொண்டை குழி ஏறி இறங்க கேட்கவும், அதில் நாணம் கொண்ட பாவையோ,

"நான் விளையாடும் ரோமங்கள் உங்கள் உறுதியான மார்பில் தானே உள்ளது" என்று மெல்லிய குரலில் சொல்ல, அவன் முகத்தருகில் அவளை இழுத்து வந்தவன், பெண்ணவளின் கருவிழிகளை பார்த்துக் கொண்டே,

"ரோமங்களுடன் விளையாடுவதை நிறுத்தி விட்டு என்னுடன்..." என்று பேச போனவனின் வாயை பொற்றியவள்,

"போதும்..." என்று அவளும் ஏதோ சொல்ல வர, சட்டென்று உதட்டின் மீது இருந்த அவள் நீண்ட மெல்லிய விரலில் மென்மையாக இதழ் பதிக்க, மெதுவாக யாழிசையின் இமைகள் மூடிக் கொள்ள, ஆடவனின் உணர்ச்சிகள் எழ தொடங்க, அவளை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டு மங்கையின் ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாக உருவி எடுத்தவன் அதை தூரம் எறிந்து விட்டு, பூ போன்று இருந்த நுண்ணிடையை மெல்ல மெல்ல ஆக்ரமித்தல் செய்ய இருவரின் உணர்வுகளும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக் கொள்ள, உணர்ச்சிகளின் பிடியில் தேகத்தில் இருந்த இருவரின் ரோமங்களும் சில்லிட்டுக் கொண்டு எழ, அதன் தகிப்பை நங்கையவளின் அங்கத்தினுள்ளே உணர்ச்சியூட்டிதை தாங்க முடியாமல் அவளுள் அடக்கி விட்டே விலகி படுத்தவன் மெதுவாக திரும்பி அவளை பார்த்தான்.

ஆடவனின் வேகத்தை தாக்கு பிடிக்க முடியாமல் வதங்கி போய் சுருண்டு இருந்த மாதங்கியை இழுத்து தன்னுடன் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டவன் கவனம் கூட அந்த கணங்கள், அந்திகாவலனின் ஒளி அழகு ஓவியமாக ஆடைகள் இன்றி சோர்ந்து போய் படுத்து இருந்த தனக்கு சொந்தமான பூமகள் மேனியின் மீது தொட்டு விட கூடாது என்பதில் தவிப்பாக இருந்தவன், அவளுக்கு தன் தேகத்தையே விரிப்பாக கொடுத்து இருந்தான் அகத்தியன்.

அன்றாடம் இவர்கள் நேசம் இப்படியே ஒருவர் மீது ஒருவருக்கு ஆழமாக விதைய ஆரம்பிக்க, அதன் பலனாக அடுத்த மாதமே யாழிசை அகத்தியனின் உயிரை தன் கருவில் சுமக்க ஆரம்பித்து இருந்தாள்.

ஏற்கனவே மனைவியை உள்ளங்கையில் வைத்து தாங்குபவன் அவன், தன் உயிரை சுமந்துக் கொண்டு இருப்பவளை தன் உயிருக்கும் மேலாக மிகவும் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்து இருந்தான்.

அருகிலே இருந்ததால் யாழிசையின் தாய் தந்தை அவளை நன்றாக பார்த்துக் கொள்ள, ஆனந்தத்தில் திளைத்து போய் இருந்தாள் யாழிசை.

கருவை சுமந்துக் கொண்டு இருந்த யாழிசை ஆசைப்பட்டதால் நீர்வீழ்ச்சிக்கு அழைத்து வந்து இருந்தான் அகத்தியன். அங்கே இருந்த சிறு பாறையின் மீது அமர்ந்து மனைவியை தன் அணைப்புக்குள் வைத்துக் கொண்டு "முதல் முதலாக நாம் சந்தித்த இடம் அல்லவா யாழிசை இது. எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் இந்த இடத்தையும் உன்னையும் என்னால் மறந்து போக முடியாது" என்று சொன்னவனை விட்டு விலகி அவன் விழிகளை பார்த்துக் கொண்டு,

"ஒருவேளை அடுத்த ஜென்மத்தில் தாங்கள் என்னை மறந்து போய் மணந்துக் கொள்ளாமல் வேறு ஒருவளை மணந்தால் என்ன செய்வதோ? அப்போ என்னையும் இந்த நீர் நிலத்தையும் மறந்து தானே போவீர்?" என்று கேலியாக ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி கேட்டவளை ஆசையாக பார்த்து,

"உந்தன் மைதீட்டிய நயனங்கள் என்னை வசியம் செய்வதின் மாயம் என்னவோ?" என்று நெற்றியில் இருந்து அவள் செவ்விதழ் வரை விரல்கள் வருடியப்படி கேட்டான்.

அதை கேட்டு நாணம் கொண்ட யாழிசை கன்னங்கள் சிவக்க "எந்தன் கேள்விக்கான விடை இது இல்லையே" என்று தலையை குனிந்துக் கொண்டு புன்னகைத்தபடி சொன்னவளின் கன்னத்தை தன் இருக்கரத்தாலும் பிடித்து உயர்த்தி அவள் கருவிழிகளை ஆழமாக பார்த்து "எந்த ஒரு ஜென்மத்தில் நான் மீண்டும் ஜனித்தாலும் அந்த ஜனனத்தின் நோக்கம் உன்னை அடைவதாக தான் இருக்கும் யாழிசை. இப்பூவுலகம் அழியும் வரை நம் நேசம் இருந்துக் கொண்டே தான் இருக்கும். நான் உமக்கு சொந்தமானவனாக மட்டும் தான் இருப்பேன்" என்று உணர்வுபூர்வமாக பேசியதை கேட்டு யாழிசையின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிய,

அச்சமயம் "அதற்கு முன்பு இந்த ஜென்மத்தில் நீங்கள் இருவரும் உயிருடன் இருப்பீர்களா என்று பார்ப்போம்" என சத்தமாக சொல்லிக் கொண்டே முகம் எல்லாம் கருப்பு நிறத்தை பூசியபடி கையில் பெரிய கோலுடன் அவர்களுக்கு முன் வந்து நின்றான் பைரவன்.

அவனை அக்கோலத்தில் பார்த்ததுமே யாழிசை அச்சம் கொண்டு கணவனின் பின்னால் தன்னை மறைத்தபடி நின்றுக் கொண்டாள்.

அகத்தியனும் அவளை பாதுகாப்பது போல் முன் நிற்க, பைரவனோ அவர்களை அச்சுறுத்துவது போல் பார்த்து உருமினான்.

சிவனின் மீது நம்பிக்கை இல்லாத பைரவனை, பல தீய மந்திரவாதிகள் சுலபமாக தங்கள் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து இருந்தனர்.

பல வித்தைகளை அவன் முன் காட்டி பைரவனை மந்திரவாதிகள் தான் சிறந்தவர்கள் என்றும் சக்தி
கொண்ட தெய்வங்கள் என்றும் அடி ஆழ்மனதுவரை பதியும் வரைக்கும் அவனை நம்ப வைத்து இருந்தனர் தந்திரவாதிகள்.

பைரவனுக்கும் தீமைகள் மீது அலாதி பிரியம் ஏற்பட தொடங்க, அதன் பாதையிலே நடக்க தொடங்கினான்.

முழுமையாக ஈசனை வெறுத்து ஒதுக்கியவன், உடன் சேர்ந்து தன் சகோதரனையும் ஒதுக்கி இருந்தான்.

அதன் விளைவு இப்பொழுது பைரவனின் மூளையை அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து, தெய்வ அம்சங்கள் நிறைந்த அந்த நீல நிற மாணிக்கக் கல்லை அகத்தியனிடமிருந்து எடுத்து வரும்படி வசியம் செய்து அனுப்பி வைத்து இருந்தனர்.

"பைரவன் இத்தனை நாட்களாக எங்கே இருந்தாய்? உம்மை தேடாத இடமில்லை. என்ன கோலம் இது?" என்று கேட்ட தமையனை பார்த்து கோப கணங்கள் வீச,

"தேடினாயா? என்னையா? தேடினால் கிடைக்காமல் போக கூடிய பொருள் அல்லவே நான். தொலைத்த பொருளை கூட தேடி எடுப்பார்கள். ஆனால் தெரிந்தே தொலைத்த உடன் பிறந்த சகோதரனை தேடினாய் என்று பொய் உரைக்கிறாயே இது தான் நீ வணங்கும் சிவன் கற்றுக் கொடுத்ததோ?" என்று ஈசனின் மீது வெறுப்பாக பேசியவனை பார்த்து அகத்தியனுக்கும் கோபம் துளிர்க்க ஆரம்பிக்க, அவனை நம்பி இருப்பவளை மனதில் நிறுத்தி தன் கோபத்தை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவன்,

"தவறு செய்கிறாய் பைரவன். இத்துடன் அனைத்தையும் விட்டு விடு. எம்மை ஆளும் ஈசனிடம் மண்டியிட்டு சரணடைந்து உளமார்ந்த மன்னிப்பு வேண்டு"

"மன்னிப்பா? நானா? அதுவும் அந்த சிவனிடம்?" என்று கேட்டு பலமாக சிரித்தவன்,

"நான் சுவாசிக்கும் மூச்சே நின்று போனாலும் ஒரு பொழுதும் அந்த சிவனிடம் மண்டியிட மாட்டேன்" என்று கூறியவன் "வீண் விவாதங்கள் எதற்கு? எனக்கு தேவை உன்னிடம் உள்ள நம் முன்னோர்களின் சக்தி வாய்ந்த அந்த மாணிக்கக் கல் தான். அதை என்னிடம் ஒப்படைத்து விட்டால். உங்கள் இருவரையும் பிழைத்து போங்கள் என்று சுவாசிப்பதற்கு விட்டு விடுவேன். இல்லையெனில் பிடிவாதம் பிடித்தால் நீங்கள் வாழ்வதற்கு வாழ்க்கையே இல்லாமல் அழித்து விடுவேன்" என்று சொல்லி உறுமிக் கொண்டே தமையனை நெருங்க,

யாழிசையோ மேலும் அச்சம் கொண்டு கணவனை ஒட்டிக் கொண்டு நின்று விட, அகத்தியனால் ஒரு அடி கூட நகர முடியாமல் போனது.

"என் பிராணனே போனாலும் மாணிக்கக் கல்லை உன்னிடம் ஒப்படைக்க மாட்டேன் பைரவன். நன்மைகளை செய்ய வேண்டிய மாணிக்கத்தை வைத்து, நீ தீயவைகளை செய்ய ஆரம்பித்து விடுவாய். அதற்கு ஒரு காலமும் நான் விட மாட்டேன்" என்று அகத்தியன் உறுதியான குரலில் அழுத்தமாக கூற,

"அப்படி என்றால் உங்கள் இருவரின் உயிரையும் பறித்து விட்டு, அந்த கல்லை எனக்கு சொந்தமாக்கிக் கொள்கிறேன்" என்றான்.

அதே நேரம் மகளை காண வந்த பூவரசனும் மலையரசியும் இக்காட்சியை காண "மகளே..." என்று இருவரும் தவிப்புடன் அழைத்தனர்.

பயத்தில் இருந்த யாழிசை தாய் தந்தையின் குரலை கேட்டதும் எதை பற்றியும் சிந்திக்காமல் அவர்களை நோக்கி ஓட ஆரம்பிக்க, அகத்தியனோ "யாழ்..." என்று அவளை காக்க அழைத்துக் கொண்டு பின்னால் செல்ல, அதற்குள் இதை தனக்கு சாதகமாக ஆக்கிக் கொண்ட பைரவன் யாழிசையை தாக்குவதற்கு பறந்து வந்து அவளுக்கு முன் நின்றவன் கையில் வைத்து இருந்த மந்திரங்கள் நிறைந்த கூர்மையான அந்த கோலை ஓங்கி இருந்தான் யாழிசையின் உயிரை எடுப்பதற்கு.

அதில் அவளின் மொத்த நாடியும் ஸ்தம்பித்து போய் அப்படியே நின்று விட்டவள், அச்சத்தில் நகர கூட மறந்து போய் அப்படியே தன் கருவை தாங்கிக் கொண்டு இமையை இறுக்கமாக மூடியவளின் முன் பாதுகாவலனாக வந்து நின்ற அகத்தியன் நெஞ்சில் இறங்கி இருந்தது பைரவன் ஏந்திய கூர்மையான மந்திரக்கோல்.

இதை சற்றும் எதிர்பார்க்காத மற்ற இருவரும் "அய்யோ..." என்று கத்த, அந்த சத்தத்தில் இமைகளை திறந்து பார்த்த யாழிசை துடித்துக் கொண்டு இருந்த இதயத்தை பிய்த்து எடுப்பது போன்ற வலியை உணர்ந்தவள் "அய்யோ சாமி" என கத்தியபடி அவன் விழிகளை பார்த்தாள்.

அகத்தியனோ தன் உயிர் பிரியும் வேளையிலும் "அச்சத்தில் என்னை நம்பாமல் ஓடியதன் காரணம் என்ன யாழிசை...?" என்று அழுத்தமாக கேட்டவன் கரம் நெஞ்சில் இறங்கி இருந்த மந்திரக்கோலை உருவி எடுத்து சற்றும் தாமதிக்காமல் சிவந்த விழிகளோடு, உடன் பிறந்த சகோதரனின் இதயத்தின் பகுதியை குத்தி கிழித்து இருந்தான்.

ஆம் தன்னை முழுமையாக நம்பாமல் போன மனைவிக்காகவும் தன் உயிரில் ஜனனம் கொண்ட குழந்தையையும் காப்பாற்றுவதற்காக உடன் பிறந்த சகோதரனையே மாய்த்து இருந்தான் அகத்தியன்.

பைரவனோ இதை எதிர்பார்க்காதவன் அப்படியே மண்டியிட்டபடி "எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் உன் ஜீவனை எடுக்க அவதரித்து வருவான் இந்த பைரவன்" என்று சபதம் எடுத்துக் கொண்டே தன் இறுதி சுவாசத்தை நிறுத்தி இருந்தான்.

உடன் பிறந்தவனின் இறப்பையும் துணையவள் தன் மீது வைக்காத நம்பிக்கையையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அகத்தியன்,

மீண்டும், "அச்சத்தில் என்னை நம்பாமல் ஓடியதன் காரணம் என்ன யாழிசை?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அவள் கருவிழிகளை பார்த்தபடியே தன் ஜீவனை துறந்திருந்தான் அகத்தியன்.

"இந்த வலியை கொடுத்தற்கு என் உயிரை போக விட்டு இருக்கலாமே" என்று கதறியபடி அவன் அருகில் மண்டியிட்டு அழுதாள் யாழிசை.

அதே நேரம் அங்கே தவத்தில் இருந்த ஒரு முனிவரின் மூடிய விழிகளும் கலங்க, இமைகளை திறந்தவர் மடிந்து போய் இருந்த இருவரின் உடலை பார்த்துக் கொண்டே கதறிக் கொண்டு இருந்த மூவரின் முன்பும் தோன்றி,

"தவறு செய்து விட்டாய் அகத்தியன். கோபத்திலும் ஆத்திரத்திலும் மூடனாகி விட்டாய். சிறிது காத்திருந்தால் அனைத்துமே நன்மையில் முடிந்து இருக்கும் அல்லவா" என்று இறந்து கிடந்த சடலத்தை பார்த்து சொன்னவரை திகைப்புடன் கண்ணீரோடு பார்த்த யாழிசை,

"என்ன கூறுகிறீர்கள் ஐயா?" என்று கேட்டாள்.

யாழிசையை திரும்பி பார்த்த முனிவர் "சிவனின் மாணிக்கத்தை பாதுகாக்க பிறந்தவன் இவன். அவன் கரங்களால் அவனின் சந்ததிகள் கையில் பொறுப்பை கொடுக்க வேண்டும் என்பதே விதி. ஆனால் அதனை செய்யாமல் உந்தன் மீது வைத்திருந்த காமுறுதலுக்காக தன் கடமைகள் அனைத்தையும் மறந்து மூடனாகி விட்டான். அனைத்தும் நீ ஆரம்பித்து வைத்தது தான். ஆதலால் முடிவையும் நீயே கொடுக்க வேண்டும்" என்று சொன்னவரின் பாதத்தில் விழுந்த பூவரசனும் மலையரசியும்,

"அய்யோ சாமி எங்கள் மகளே இப்பொழுது தான் கணவனை இழந்து இருக்கிறாள். அதுவும் ஒரு உயிரை சுமந்துக் கொண்டு. கோபத்தில் சாபம் அளித்து விடாதீர்கள்" என்று மன்றாட.

"அவள் எப்பொழுதோ சாபம் பெற்று விட்டாள். என்று கங்கையாக பூஜை செய்யும் நீரில் ஆடைகள் இன்றி நீராடினாளோ அன்றே சாபத்திற்கு உள்ளாகி விட்டாள். அவளின் சாபம் தான் இன்று அவள் கணவனின் மரணத்திற்கு காரணம். இவள் மணக்க போகும் மணாளனின் உயிர், எப்பொழுது உருவாக ஆரம்பிக்கிறதோ அப்பொழுது அந்த உயிருக்கு சொந்தமானவனின் உயிர் இப்பூமியிலிருந்து பிரிந்து போகும் என்பதே சாபம்" என்று சொன்னதை கேட்டு திக் பிரம்மை பிடித்தது போல் நின்று விட்டாள் யாழிசை.

பூவரசனும் மலையரசியும் கண்ணீரோடு இரு கரம் கூப்பியடி நின்று இருக்க.

யாழிசையோ "ஆனால் பாவம் செய்தது நான் அல்லவா. அதன் விளைவு நானே தான் அனுபவிக்க வேண்டும்" என்று கேள்வி எழுப்ப.

"அதான் இப்பொழுது இதயம் முழுவதும் நேசம் வைத்தவனின் இறப்பின் வலியை சுமந்துக் கொண்டு உன் வாழ்நாள் இறுதி வரை வாழ போகிறாயே" என்று சொன்னவர் அங்கே இருந்து அகல போக, சட்டென்று அவர் காலடியில் மண்டியிட்ட யாழிசை.

"இது முற்றிலும் தவறு சாமி. பாவம் செய்தவளின் உயிரை பறித்து இருக்கலாமே"

"பிராணனை பறித்தால் ஒரு முறை மட்டுமே வலியை அனுபவிக்க கூடும். அதுவே உன் காமுறுதனின் கணவன் உயிர் பிரிந்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் வலி அல்லவா. இந்த சாபம் உன்னோடு மட்டும் நின்று விடாது. இனி வரும் நூற்றெட்டாவது தலைமுறைக்கு வரை ஜனனம் கொள்ளும் ஆண்மகன்கள் அனைவரும் அவர்களின் அடுத்த சந்ததி உருவாகும் நேரத்தில் தங்கள் உயிரை விடுவார்கள்" என்று சிறிதும் இதயம் ஒன்று இருக்கிறதா என்று எண்ணும் அளவிற்கு பேசுபவரை பேச்சற்று போய் பார்த்தாள் யாழிசை.

பின் அங்கே இருந்து மறைந்து போகும் நொடி "உந்தன் சாபம் முற்றிலும் நீங்க வேண்டும் என்றால், நூற்றெட்டாவது தலைமுறையில் உதயமாகும் உங்கள் மூவரின் அடுத்த ஜென்மத்தில் உந்தன் தலைமுறையின் சாபத்தை நீக்கு."

ஆம் நூற்றெட்டாவது தலைமுறையில் தான் இவர்கள் மூவரின் ஜனனமும் ஒன்றாக நிகழும் என்பதே விதி.

அதன் விதிபடி இன்று நிகழ்கால முன்ஜென்மத்தின் நினைவோடு ஆன்மாவாக அவளின் நேசத்திற்கு உரியவன் முன் அனைத்தையும் சொல்லி முடித்து இருந்தாள் யாழிசை என்னும் சைதன்யா.

***********************************

அனைத்தையும் கேட்ட அகத்தியனோ விருட்டென்று கோபமாக அவளிடமிருந்து தன் கரத்தை உருவி எடுத்தவன்,

"நீ ட்ரெஸே இல்லாம போய் அருவில குளிச்சதுக்கு நான் ஏன்டி சாகணும்?" என்று கேட்டவனை,

திகைத்து போய் விழிகளை விரித்து பார்த்தாள் சைதன்யா.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 14

அகத்தியன் அவ்வாறு கேட்பான் என்று எதிர்பார்க்காத சைதன்யா "ஏன் இப்படி பேசுறீங்க. அந்த அகத்தியன் எனக்காக சாக கூட தயாரா இருந்தாரு" என்று பேச வந்தவளை தீயாய் முறைத்து பார்த்து,

"அந்த அகத்தியன் சாகலாம். ஆனால் இவன்" என்று தன்னை சுட்டிக் காட்டி "இந்த அகத்தியன் சாக மாட்டான். அதுவும் ஒரு பொண்ணுக்காக. அண்ட் நீ சொன்ன கதை நல்லா இருந்துச்சி. பட் என்னால தான் நம்ப முடியல. ஏன்னா, அந்த பைரவன் என்னுடைய பிசினஸ் எதிரி. அண்ட் நான் என்னோட அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே புள்ளை தான்" என்றவன்,

"நீ எப்போ என் வீட்டை விட்டு போக போற?" என்று இறுக்கமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்டான் அகத்தியன்.

இறுகிப் போன அவன் முகத்திலிருந்து என்ன யோசிக்கிறான் என்று சைதன்யாவால் கணிக்க முடியாமல் போக, "ஒரு நூற்றெட்டு நாள் ஆகும்" என்று அவளும் அவனை போல் இறுக்கமாகவே பதில் அளித்தாள்.

"அதுவரைக்கும் இங்க இருந்து என்ன பண்ண போற?" என்று கேட்டவனை அனலாக முறைத்தவள் "நான் பேய் என்றதையே மறந்துட்டு சர்வ சாதாரணமா பேசிட்டு இருக்கீங்க. என்னோட பவர் என்னனு காட்டினா நீங்க தாங்க மாட்டீங்க" என அவனை சும்மா மிரட்டுவதற்காக சைதன்யா பேச,

அதை கேட்டதும் தான் அகத்தியனுக்கு அவள் இப்பொழுது பேயாக இருப்பது நினைவு வர, உள்ளுக்குள் சற்று பயந்தாலும் அதை முகத்தில் காட்டாமல் "நீ பேயா இரு. இல்ல நாயா இரு. ஆனால் என் வீட்ல இருந்து வெளியே போய் எதுவா வேணாலும் இரு" என்று கூறிவிட்டு விறுவிறுவென மாடி ஏறி அவன் அறைக்குள் சென்று கதவை அடித்து சாற்றினான்.

அந்த சத்தத்தில் சைதன்யாவின் இமை ஒரு கணம் மூடி திறக்க "என்ன இவன் நம்ம சொல்றதையே நம்ப மாட்டிக்கிறானே? இதுவே என்னுடைய அகத்தியனா இருந்தா நான் என்ன சொன்னாலும் நம்புவாரு. ஆனால் இவன்" என்று வாய் விட்டு புலம்பியவள் அகத்தியனின் அறை கதவு பட்டென்று திறப்பதை பார்த்ததும் நெஞ்சில் கை வைத்து பயந்து போய் மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அகத்தியனோ "அவன் முட்டா பையன் நீ சொல்ற கதை எல்லாம் நம்புவான். ஆனால் நான் அப்படி இல்லை. அப்புறம் முக்கியமான விஷயம் நான் உன்னோட அகத்தியனும் இல்லை. இவன் வேற மாதிரி" என்று மீண்டும் தன்னை சுட்டிக்காட்டி விட்டு சொன்னவன் கதவை சாற்றிக் கொண்டான்.

சைதன்யாவோ அதிர்ச்சியுடன் "நான் இங்கே கீழே பேசுறது எப்படி மேலே இருக்கிற அவருக்கு கேட்டுச்சி" என்று தனக்கு தானே கேட்டவளின் நினைவில் சட்டென்று அந்த மாணிக்கக் கல் வந்து போக, "ஓ எந்தன் ஈசனின் கல்லின் மாயமோ" என்றவளுக்கு கடுப்பாக இருந்தது "ச்சைக் பேய்க்கு இருக்கிற மரியாதையே போச்சு இவனால. அய்யோ ரொம்ப பசி எடுக்குது. வெறுப்பா வேற இருக்கே. இந்த கார்த்திக் பையன் இருந்தாலாவது அவனை வச்சி ஏதாவது விளையாடலாம். இப்போ என் கூட என்னோட அகு மட்டும் தானே இருக்காரு. பாவம் அவரே செத்து போய் அடுத்த ஜென்மம் எடுத்து பிறந்து டயர்ட்டா இருப்பாரு. இப்போ நான் யார் கூட விளையாடுறது?" என்று புலம்பிக் கொண்டே இருந்தாள்.

மேலே அகத்தியன் அறைக்குள் காதை பொற்றிக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் நடந்தவன் 'அய்யோ இவ எதுக்கு இப்படி ஓயாம கத்திட்டே இருக்கா? கீழே இருந்து இவள் பேசுறது ப்ளூடூத் ஏர்பட்ஸ் இல்லாமல் எனக்கு எப்படி தெள்ளத் தெளிவா கேட்குது' என்று யோசித்தவனின் செவியில் அவன் செத்து போய் டயர்ட்டாக இருப்பதை சொன்னதை கேட்டு,

"ஏதே செத்து போய் டயர்ட்டா இருப்பேனா? அய்யோ விட்டா இவளே என்னை போட்டு தள்ளிட்டு தான் போவா போலையே. கார்த்திக்கை வச்சி விளையாடினது போதாதுனு இப்போ என்னைய வச்சி விளையாட போறாளா?" என்று இவனும் புலம்பியபடி மெத்தையில் விழுந்தவன் இறுக்கமாக கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

கீழே கடுகடுவென அமர்ந்து இருந்த சைதன்யாவோ வாசலில் நிழலாடுவது போல் தெரிய யாரென்று எட்டி பார்த்தாள்.

அங்கே நடுங்கிக் கொண்டு நின்று இருந்தவர்கள் வேறு யாருமில்லை. அவ்வீட்டின் பணியாளர்கள் தான். என்ன தான் பேய் மீது அதீத பயம் இருந்தாலும், உள்ளேச் சென்று இருந்தது அவர்கள் முதலாளி அல்லவா. அந்த விசுவாசம் இருக்க தானே செய்யும். தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டு அவர்கள் முதலாளிக்கு என்ன நடந்தது என்று பார்க்க வந்தனர் நம்பிக்கையோடு.

அவர்களை பார்த்ததும் சைதன்யா "உள்ளே வாங்க. யாராவது திரும்ப வெளியே போகணும்னு நினைச்சீங்க. ஓடுறதுக்கு கால் இருக்காது" என்று மிரட்டும் குரலில் அவள் சொல்ல, அடுத்த நொடி அனைவரும் திடுதிப்பென்று உள்ளே நுழைந்து இருந்தனர்.

இவள் பேசுவது அனைத்துமே அகத்தியனின் செவிகளிலும் விழுந்துக் கொண்டே இருந்தது. மெத்தையில் படுத்தவனுக்கு சைதன்யாவின் குரல் காதுக்குள் எரிச்சல் கொடுக்க, அருகிலிருந்த தலையணையை எடுத்து காதோடு ஒற்றிக் கொண்டு அப்படியே படுத்து விட்டான்.

அவனுக்கும் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசிக்க நேரம் வேண்டும் அல்லவா.

அங்கே கீழே "என்னை பார்த்தா பயமா இருக்கா?" என்று சைதன்யா கேட்க, அவர்களுக்கோ ஆம் என்று தலையை ஆட்டுவதற்கு கூட பயமாக தான் இருக்கிறது என்று எப்படி சொல்வார்கள்.

அதை புரிந்துக் கொண்ட சைதன்யா "என்னை பாருங்க நான் எவ்வளவு அழகா க்யூட்டா இருக்கேன். என்னை பார்த்து பயந்து போகலாமா? அந்த கடவுள் சத்தியமா சொல்றேன் உங்களை யாரையும் எதுவும் நான் செய்ய மாட்டேன். நீங்க எப்போதும் போல இந்த வீட்ல இருக்கலாம். என்னை போல ஒருத்தி இருக்குறானு மறந்திடுங்க. அகத்தியன் பாவம்ல அவருக்கு நேரத்திற்கு உணவு எல்லாம் கொடுக்கணும்ல" என்று பேசி பேசி அவர்களின் மனதை சிறிது மாற்றி இருந்தாள் சைதன்யா.

தங்கள் முதலாளிக்காக அவர்கள் அங்கேயே இருக்க நினைத்தாலும், மற்றொரு பக்கம் பயமாகவும் இருந்தது அவர்களுக்கு. எங்கே அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினால் அவர்களுக்கு முன் சிரித்தபடி நிற்கும் பிசாசு ஏதாவது செய்து விடுமோ இல்லை அவர்கள் உயிரை எடுத்து விடுமோ என்று நடுக்கத்துடனே அங்கேயே இருக்க முடிவு செய்து அவர்களுக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் சென்றனர்.

அனைவரும் சென்றதை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவோ சோபாவில் அப்படியே விழுந்தவள் இமைகள் அப்படியே உறக்கத்தை தழுவ ஆரம்பிக்க, அவள் குரல் கேட்பது நின்றதும் அகத்தியனும் சோர்வில் தன்னையும் அறியாமல் அப்படியயே தூங்க ஆரம்பித்து இருந்தான்.

ஆனால் வெகுநேரம் சைதன்யாவால் தூங்க முடியவில்லை. சலித்துக் கொண்டு சோபாவிலிருந்து எழுந்தவள்,

அவன் உறங்கி விட்டானா என்று தெரிந்துக் கொள்வதற்காக... நேராக அவன் அறைக்குச் சென்றவள் கதவை தட்ட கூட தோன்றாமல் தடாலென்று கதவை திறந்துக் கொண்டு அவன் மெத்தையின் அருகில் சென்று நின்றாள்.

அவனோ அசந்து உறங்கிக் கொண்டிருக்க... அவனையே உற்று நோக்கியவள்,

"இவன் நிஜமா தூங்கிட்டானா? இல்ல நடிக்கிறானா?" என்று தனக்கு தானே கேட்டுக் கொண்டவள் விரல் யோசிப்பது போல் தன் தவடையை தடவிக் கொண்டது.

"ஐடியா... இவன் தூங்கிட்டானா இல்லையானு செக் பண்ணிடலாம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே அவன் முகத்தருகே குனிந்தவள் ஆழ்ந்து மூடி இருந்த அவன் இமைகளில் ஒன்றை வலுக்கட்டாயமாக திறந்து பார்த்தாள் சைதன்யா.

தொடுதலை உணர்ந்த அகத்தியனின் உறக்கம் மெல்ல கலைந்து மற்றொரு இமையையும் மெதுவாக திறந்தான்.

அவன் முன் தன் பற்களை காட்டிக் கொண்டு மிக அருகில் அவள் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு,

"எனக்கு தெரியும் நீ இன்னும் தூங்கி இருக்க மாட்ட நடிப்பனு" என சைதன்யா கூற,

அரை உறக்கத்தில் இருந்தவனுக்கோ அவளின் குரல் ராட்சசன் போல் கேட்க, போதாதற்கு அவளின் வதனம் அவன் நெருக்கத்தில் இருக்க...

அரண்டு போய் எழுந்து அமர்ந்தவன் அடுத்த நொடி மெத்தையிலிருந்து குதித்து எழுந்து நின்றான் அகத்தியன்.

அவளோ பொத்தென்று அதே மெத்தையில் குப்பற விழ...

அகத்தியனோ "லூசாடி நீ? இந்த அர்த்த ராத்திரியில் பேய் போல வந்து தூங்கிட்டேனானு கண்ணை திறந்து பார்க்கிற?" என்று கர்ஜித்தான்.

அவளோ பாவமாக "நான் ஒன்னும் கண்ணை திறக்கல... இமையை தான்" என்று சொல்ல வர,

"அடிங்" என்று அவன் கரத்தை உயர்த்தியே விட்டான் அவளை அறைவதற்கு.

அவளோ அவனை முறைத்து பார்க்க... அவளின் முறைப்பை கண்டவன், உயர்த்திய கரத்தை அப்படியே தன் பின்னங்கழுத்தை தடவி கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு,

"காலையிலிருந்து இம்சை பண்ணிட்டு தானே இருக்க. அட்லீஸ்ட் நைட்டாவது என்னை நிம்மதியா தூங்க விடலாம் இல்லையா?" என்று பொறுமையாக கேட்டான்.

அவனின் செயலில் களுக் என சிரித்தவள் தன் பார்வையை மாற்றிக் கொண்டு "இல்ல எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது அதான். நீ ஏதாவது சமைச்சி தரீயா?" என்று கேட்டாள் சைதன்யா.

அவனோ அதிர்ந்து "வாட் நானா? அதான் அத்தனை வேலைக்காரங்க இருக்காங்கல்ல. அவங்கள யாரையாவது எழுப்பி விடு... குண்டா குண்டாவா உனக்கு சமைச்சி கொட்டுவாங்க" என்று கடுப்பாக கூறியவன் அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் சமையல் உடையை அணிந்துக் கொண்டு முகத்தை சிடுசிடுவென வெடிக்க விட்டபடி அவளுக்காக சமைத்துக் கொண்டு இருந்தான் இந்த அகத்தியன்.


அதை பார்த்த பணியாளர்களோ பயத்தில் நடுங்கியபடி நின்றுக் கொண்டு இருந்தனர்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 15

அங்கே பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்த பணியாளர்களை உள்ளே போகும்படி சைகை செய்தான் அகத்தியன்.

அவர்களும் அடுத்த நொடி சரியென்று தலையை ஆட்டி விட்டு விறுவிறுவென உள்ளேச் சென்று விட, சைதன்யாவிற்காக செய்த உணவை எடுத்து வந்து மேசையின் மீது வைத்தான் அகத்தியன்.

சைதன்யாவோ முகமெல்லாம் பிரகாசமாக நாற்காலியில் அமர்ந்தவள் அவனுக்கு நன்றி என்று கூட கூறாமல் உணவை எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பிக்க, அவளை பார்த்து "நீ ஒரு பேய் தானே? பேய்க்கு எல்லாம் பசிக்குமா என்ன?" என்று சந்தேகமாக கேட்டான் அகத்தியன்.

சைதன்யாவோ வாயில் உணவை வைத்தபடி "ஏன் பேய்க்கு எல்லாம் பசிக்காதா? உங்களை மாதிரி மனுஷங்களை விட என்னை மாதிரி ஆன்மாவுக்கு எல்லாம் பசியே தீராது தெரியுமா?" என்று சொன்னவளை சலிப்பாக பார்த்து,

"சரி சாப்பிட்டு முடிச்சதும் என் வீட்டை விட்டு போயிடணும்" என்று அகத்தியன் சொல்ல,

அதை கேட்டவளுக்கு சட்டென்று விக்கிக் கொள்ள, அவனை ஏறிட்டு பார்த்தவள் "அதான் டைம் லைன் சொன்னேன்ல. நூற்றெட்டு நாள் முடிஞ்சதும் நீங்களே இருக்க சொன்னாலும் என்னால இங்க இருக்க முடியாது. சோ கிளம்பிடுவேன்" என்று உணர்ச்சிகளற்று அவள் கூற,

"ஆனால் அத்தனை நாள் என்னால ஒரு பேயை என் வீட்டுக்குள்ள வச்சிட்டு சமைச்சி கொடுத்துட்டு இருக்க முடியாது. ஆபிஸ்ல என்னை பார்த்தாவே பயந்து நடுங்கி போவாங்க. ஆனால் இப்படி ஒரு பேய்க்கு பணிவிடை செய்துட்டு இருக்கேன்னு வெளியே தெரிஞ்சா என்னோட பிரெஸ்டிஜ் என்ன ஆகிறது?" என்று கேட்டான்.

சைதன்யாவோ "பிரெஸ்டிஜோ இல்ல ப்ரீத்தியோ அதெல்லாம் ஒரு டேமேஜ்ஜூம் ஆகாது. நான் எப்போவும் வீட்ல தானே இருக்க போறேன். உங்க கூட ஆபிஸ் எல்லாம் வர மாட்டேன். அப்புறம் அந்த மாணிக்கக் கல் எங்க இருக்கோ அங்க மட்டும் தான் என்னோட உருவம் மத்தவங்க கண்ணுக்கு தெரியும். சோ கவலைப்படாம இருங்க சாமி" என்றவளை பார்த்து,

"அடிங்கு இந்த சாமி கீமினு கூப்பிட்ற வேலை வச்சிக்காத. சாமி சாமினு கூப்பிட்டு ஒருத்தனை போட்டு தள்ளுனது போதாதா? சாமினு கூப்பிட்டு திரும்ப போட்டு தள்ள பார்க்கிறியா என்ன? இனி ஒரு தரம் சாமினு கூப்பிட்டு பாரு அப்புறம் திரும்ப உன்னை சாகடிச்சிடுவேன். சாமியாம் சாமி?" என்றவன் கோபமாக சைதன்யாவை முறைத்து பார்த்தான்.

அவளோ யாருக்கோ யாரோ திட்டுவது போல் தான் உண்டு தன் சாப்பாடு உண்டு என்று சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்க, அவளை வெறுப்பாக பார்த்து விட்டு மீண்டும் சமையலறைக்குள் நுழைந்தவன் அங்கே அவன் சமைத்த இடத்தை சுத்தம் செய்து விட்டு மாட்டி இருந்த ஏப்ரானை கழட்டிய கணம், வாசலின் கதவு மெதுவாக திறந்தது.

அகத்தியன் சமையலறையிலிருந்தே யாரென்று எட்டி பார்க்க, சைதன்யாவோ வாயில் பாதி உணவை வைத்தபடி யாரென நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அங்கே சிறிதாக திறந்த கதவின் வழியாக தலையை மட்டும் நுழைத்து சைதன்யா உள்ளே இருக்கிறாளா என்று ஆராய்ந்தான் கார்த்திக். சைதன்யா சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்தவன் மீண்டும் தலையை வெளியே இழுத்துக் கொண்டான்.

அதை பார்த்த அகத்தியனோ 'இவன் என்ன பண்றான் இந்த டைம்ல?' என்று யோசிக்க, சைதன்யாவோ மர்மமாக புன்னகைத்துக் கொண்டவள் "ஆடு தானா வந்து தலையை நீட்டுதே" என்று மெதுவாக முணுமுணுக்கவும்,

அது அகத்தியன் செவிகளிலும் விழ, "ஒரு சம்பவம் நடக்க போறது உறுதி போலவே. சரி அப்படி என்ன தான் நடக்குதுனு பார்ப்போம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே அப்படியே சமையலறை வாசலில் சாய்ந்து மார்புக்கு நடுவே கைகளை கட்டிக் கொண்டு இறுக்கமாக நின்று இருந்தான்.

வெளியே "அய்யா சாமியாரே உள்ளே தான் அந்த பேய் இருக்கு. சீக்கிரம் போய் அந்த பேயை அடிச்சி பிடிங்க. என் ப்ரெண்ட் வேற உள்ள மாட்டிக்கிட்டு" என்று மேலும் பேச போனவனை தன் கரம் நீட்டி தடுத்தவன்,

சைகையாலே 'யாம் இருக்க பயமேன்' என்பது போல் செய்து விட்டு அகத்தியன் வீட்டினுள் நுழைந்தான் கார்த்திக் அழைத்து வந்த போலி ஆசாமி.

திரும்ப வாசல் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு இருவரும் வாசல் பக்கம் பார்த்தனர்.

அங்கே உடல் முழுவதும் விபூதியை பூசிக் கொண்டு நெற்றியில் நிலா அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் அதை ஈடு செய்யும் அளவிற்கு பெரிதாகவே வட்டவடிவில் மஞ்சளையும் குங்குமத்தையும் பொட்டாக வைத்து இருக்க. முதுகில் பள்ளிகூடப் பை மாட்டிக் கொண்டு இருப்பது போல் தென்னந்துடப்பத்தை சுற்றி வைத்து தோளில் கட்டிக் கொண்டு இருக்க, கழுத்திலிருந்து அவன் முட்டிக் கால் வரை காய்ந்து போன எலுமிச்சை பழத்தை மாலையாக கோர்த்து போட்டுக் கொண்டு இருக்க, இடுப்பின் பின் புறம் பிஞ்ச செருப்புகளை சொருகி இருக்க, ஒரு கரத்தில் வேப்பிலையும் மற்றொரு கரத்தில் சின்ன ப்ளூடூத் பாக்ஸில் 'கோல விழியம்மா, ராஜ காளியம்மா, பாளையத் தாயம்மா, பங்காரு மாயம்மா,முத்து மாரியம்மா, பத்ர காளியம்மா,முண்டக் கன்னியம்மா, எங்க சென்னியம்மா' என்று ஒலிக்க விட்டு இருந்தவனை
பார்த்ததுமே அகத்தியனுக்கே மெலிதாக சிரிப்பு வந்து விட, சைதன்யாவோ தன் சிரிப்பை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, தான் ரொம்ப நல்லப்பிள்ளை என்பது போல் அமர்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தாள்.

அவர்களின் புன்னகைக்கு காரணமான அந்த போலி சாமியாரோ வீட்டை சுற்றி பார்த்தவன், "இவ்வளவு பெரிய வீடா? அப்போ இன்னிக்கு ஒரு கை பார்த்திட வேண்டியது தான். கிடைக்கிற எல்லா பொருளையும் சுருட்டிக்கிட்டு போயிடணும்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சைதன்யாவில் படிந்தது அவன் பார்வை.

"என்ன இது இந்த அன்டைம்ல ஒரு பியூட்டி க்யூட்டா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு இருக்கு. ஒருவேளை அந்த மாங்கா மண்டையன் சொன்ன பேய் இந்த பியூட்டியா? ச்சே இருக்காது. இந்த காலத்துல பேயா? அதுவும் இவ்வளவு அழகான சூப்பர் பிகர் போய் எப்படி பேயா இருக்க முடியும்?" என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டே சைதன்யாவின் அருகில் சென்றான்.

அதுவரை சிறு புன்னகையுடன் அவனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த அகத்தியனின் முகம் சைதன்யாவை பார்த்து "பிகர்" என்று அவன் கூறியதை கேட்டதும் இறுகி போக, கட்டி இருந்த அவன் கரங்களோ புடைத்துக் கொண்டது.

சைதன்யாவின் அருகில் சென்றவன் "ஏய் பாப்பா" என்று அழைத்தான்.

அதை கேட்டு சைதன்யா நிமிர்ந்து அவனை பார்க்க, அகத்தியனுக்கு சிறிது சிறிதாக கோபம் எழ ஆரம்பிக்க, அந்த கோபத்தை மேலும் ஏற்றிவிடுவது போல் சைதன்யாவோ,

"ஹாய் ஹேன்ட்சம்" என்றாளே பார்க்கலாம், அகத்தியன் கழுத்து நரம்புகள் புடைத்துக் கொண்டு கிளம்ப, பற்களை கடித்து தன்னை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நின்று இருந்தான்.

அவனுக்கே ஏன் தனக்கு இத்தனை கோபம் எழுகிறது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் ஆத்திரமாக இருந்தது, சைதன்யா இன்னொருவனை பார்த்து ஹேன்ட்சம் என்று கூறியதை கேட்டு.

அந்த போலி சாமியாரோ படு குஷியாக "யாரு ஹேன்ட்சம் நானா?" என்று கண்கள் மின்ன கேட்டவன் குஷியாகவே "ஆமா நீ என்ன பாப்பா இந்த நேரத்துல தனியா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு இருக்க? இந்த வீட்ல வேற பேய் இருக்காம். இப்படி அழகான பொண்ணு தனியா இருக்கலாமா?" என்றான்.

சைதன்யாவோ "நான் அவ்வளவு அழகாவா இருக்கேன்?" என்று கண்களை சிமிட்டி கேட்கவும், அகத்தியனின் வயிற்றில் புகை வராத குறை தான்.

போலி சாமியாரோ "பின்ன இல்லையா? உன்னை பார்க்கும் போது அப்படியே ஓடி போன என்னோட காதலி மாதிரியே இருக்கு" என்று பேயிடம் பேச்சு வார்த்தை நடத்திக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று தெரியாமலே அவன் பாட்டுக்கு கதை கதையாக அளந்துக் கொண்டு இருக்க,

வெளியே கார்த்திக்கோ, "வெரி பவர்ஃபுல் சாமியார் அவரு. இந்நேரம் அந்த பேய் கழுத்திலே நாலு தட்டு தட்டி பாட்டில பிடிச்சி இருப்பாரு. இப்போ நம்ம உள்ள போனா சரியா இருக்குமா? இல்ல இல்ல சாமியாரு வெளியே வந்ததுமே உள்ள போகலாம். நான் ஏற்பாடு பண்ண இந்த வீர தீர செயலை பார்த்து அகத்தியன் என்னை எப்படி எல்லாம் பாராட்ட போறானோ தெரியலையே" என்று கனவு காண ஆரம்பித்தான்.

அதே நேரம் உள்ளே சைதன்யாவோ அழுவது போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அந்த போலி சாமியாரை அருகில் வரும்படி சைகை செய்ய, அவனோ 'ஒரு அழகான பொண்ணு என் கன்னத்தை காட்ட சொல்லுதே. அய்யோ எனக்கு சந்தோஷம் தாங்க முடியல. கிடைச்சதை சுருட்டிக்கிட்டு போலாம்னு வந்தா, இங்கே வேற ஒன்னு கிடைக்க போகுது போலவே. என்னோட இந்த பிறவி பலனே இதுவா தான் இருக்கும்' என்று சந்தோஷத்துடன் அவள் அருகில் செல்ல,

அவளோ "அங்க பாருங்க" என்று சமையலறையை காட்ட, அவனும் தலையை திருப்பி பார்த்த கணம், "நீங்க பிடிக்க வந்த பேயே அவன் தான். சீக்கிரம் போய் பிடிங்க. இல்லனா என்னை சாப்பிட வச்சே கொன்னுடுவான்" என்று சொல்ல,

அவள் சொன்னது அகத்தியன் செவிகளிலும் விழ, அவளை முறைத்து பார்த்தவன் விழி இப்பொழுது போலி சாமியார் மீது அனலாக பதிந்தது.

அங்கே ஒருவன் நின்று இருப்பதையே இப்பொழுது தான் பார்த்த போலி ஆசாமியோ திடுக்கிட்டு போய் "அய்யோ பேய்" என்று அலறினான்.

அதை கேட்டு சைதன்யா சத்தமாக சிரித்து விட, அகத்தியனோ எரிச்சலுடன் "யாரு நான் பேயா?" என்று கேட்டான்.

அவனோ "பின்ன இல்லையா?" என்றவன் சாப்பிட்டு முடித்து இருந்த சைதன்யாவின் கரத்தை பிடித்து இழுத்து "வா பாப்பா இங்க பேய் இருக்கு. நம்ம ஓடிடலாம்" என்று அழைக்க, சைதன்யாவை பிடித்து இருந்த அவன் கரத்தை அழுத்தமாக பார்த்தபடி அவர்கள் அருகில் அகத்தியன் வரவும்,

அவளோ "உங்களுக்கு பேய்னா ரொம்ப பயமா?" என்று கேட்க, ஒரு பெண் முன்னால் தன் கெத்து போய் விட கூடாது என்று நினைத்தவன் அகத்தியனை பார்த்தபடி,

"ச்சே ச்சே, பேய் எல்லாம் பயம் இல்லை. ஆனால் சந்திரமுகி படத்துல வர அந்த முப்பது அடி பாம்பை பார்த்தா தான் பயமா இருக்கும்" என்று அவன் சொல்லி முடித்த கணம், பிடித்து இருந்த அவனின் கரத்தில் ஏதோ வழுக்கிக் கொண்டு இருப்பதை உணர்ந்து என்னவென்று குனிந்து தன் கரத்தை பார்த்தவன் கை நடுக்கம் எடுக்க, அப்படியே ஏறிட்டு சைதன்யாவை பார்த்தான்.

அவன் கூறிய அந்த முப்பது அடி பாம்பாக அவள் மாறி இருக்க, அதை பார்த்தவன் ஈரக்குலையே நடுங்கி போனது.

அவர்களை நெருங்கி வந்த அகத்தியனே பயத்தில் அப்படியே நின்றவன் இரண்டடி பின்னால் செல்ல, உறைந்து போய் இருந்த அந்த போலி சாமியாரோ "ப... பம்பு... ச்சைக் பா...பாம்பூபூபூபூபூபூ" என்று கத்திக் கொண்டே அங்கே இருந்து வெளியே ஓடி வந்தவனை பிடித்த கார்த்திக்,

"என்ன சாமி அந்த பேயை பிடிச்சிட்டீங்களா?" என்று கேட்க,

அவனோ அவனின் கரத்தை தட்டி விட்டவன் "யோவ் உள்ள பேய் இருக்குனு சொன்னியே, பாம்பு இருக்குனு சொன்னீயாய்யா" என்று திட்டி விட்டு துண்டை காணும் துணியை காணும் என்று தலைதெறிக்க ஓடியே விட்டான்.


"பாம்பா? இங்கேயா? அதெப்படி எனக்கு தெரியாம இங்க ஒரு பாம்பு இருக்கும்" என்றவன் மெதுவாக தலையை மட்டும் நீட்டி உள்ளே எட்டி பார்த்தவன், அங்கே படம் எடுத்தபடி அகத்தியன் முன் இருந்த பாம்பை பார்த்து அப்படியே மயங்கி சரிந்தான் கார்த்திக்.

கதையை படிச்சி கதையை பத்தி ஒரு இரண்டு வரி கமெண்ட் போட்டதே ஒரு இரண்டு பேர் தான். இப்போ அவங்களையும் காணோம். நான் இப்போது எங்கே போய் அவர்களை தேடுவேன்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 16

பாம்பாக மாறிய சைதன்யாவை பார்த்ததுமே அகத்தியனுக்கு உள்ளுக்குள் பயம் ஏற்பட தொடங்க, அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் அவனை நோக்கி ஊர்ந்தபடி வந்த சைதன்யாவை பார்த்துக் கொண்டு நின்று இருந்தான் அகத்தியன்.

சைதன்யாவும் அகத்தியனிடம் விளையாட நினைத்து அவன் அருகில் செல்ல, அந்த நேரம் நண்பன் முன் இருந்த பாம்பை பார்த்து பயத்தில் மயங்கி போய் கார்த்திக் விழ, அந்த சத்தத்தில் இருவரும் வாசலை நோக்க, சைதன்யா பாம்பாக மாறியதையே மறந்து விட்டு சட்டென அவளை பிடித்து தள்ளி விட்டு கார்த்திக்கை நோக்கி ஓடினான் அகத்தியன்.

அகத்தியன் தள்ளியதும் சைதன்யா அவள் உருவத்திற்கு மாறிவிட, கையை தேய்த்துக் கொண்டு "ப்பா என்ன அடி, ஒரு பாம்புனு பயம் இருக்கா பாரு இவருக்கு" என்று தனக்கு தானே பேசியவளை திரும்பி பார்த்து,

"உண்மையான பாம்புக்கு பயப்படலாம். ஆனால் போலி பாம்புக்கு எப்படி பயப்பட முடியும். அப்படி பயந்து இருந்தா இதோ இவனை போல தான் மயக்கம் போட்டு விழுந்து இருக்கணும்" என்று கூறியவன் கார்த்திக்கை தூக்கிக் கொண்டு போய் அங்கே இருந்த சோபாவில் கிடத்தினான்.

பின் சைதன்யாவை பார்த்து "தண்ணீ" என்று கையை நீட்ட, அவளும் அதை எடுத்துக் கொடுக்கவும் கார்த்திக்கின் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து கன்னத்தை தட்டி அவன் பேர் சொல்லி அழைத்தான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கும் மெதுவாக இமைகளை திறந்தவன் படுத்து கிடந்த நிலையிலே சுற்றி முற்றி பார்த்தான்.

சட்டென்று பாம்பின் நினைவு வர, வெடுக்கென்று எழுந்து அமர்ந்தவன் "மச்சி இங்கே பாம்பு இருக்கு. வாடா போலாம்" என்று அகத்தியனின் கரத்தை பிடித்து இழுத்தான்.

அகத்தியனோ கார்த்திக் கரத்தை எடுத்து விட்டு "பாம்பு எல்லாம் இல்லடா. நீயே பாரு இங்க ஒரே ஒரு பேய் மட்டும் தான் இருக்கு" என்று சைதன்யாவை சுட்டிக்காட்டி சொல்ல, அவன் பேய் என்ற வார்த்தையை கேட்டு அவளுக்கு சுருக்கென்று வலித்தாலும், வெளியே புன்னகையுடன் கார்த்திக்கை பார்த்து, ஆம் என்பது போல் டிங் டிங் என்று தலையை ஆட்டினாள்.

கார்த்திக்கோ அப்பொழுது தான் சைதன்யாவை பார்த்தான். அவளை பார்த்ததுமே அவன் அகத்தியன் மீது தாவிக் கொண்டு "மச்சான் பேய்டா. வாடா இங்கே இருந்து போயிடலாம்" என்று பயத்தில் கதற,

அவர்கள் நின்று இருந்த நிலையை பார்த்து சைதன்யா வாய் விட்டு சிரித்தாள். அகத்தியனோ டக்கென்று நண்பனை தள்ளி விட்டவன் சைதன்யாவை பார்த்து முறைக்க, அவளோ கப்சிப் என்று வாயை மூடிக் கொண்டாள்.

அகத்தியன் தள்ளியதும் "டேய் பேய்னாலும் வர மாட்ற. பாம்புனாலும் வர மாட்ற. அப்படி என்னடா உனக்கு இந்த வீடு மேல வெறி இருக்கு?" என்று கத்த,

"ஏன்னா இது என்னுடைய வீடு. என் அம்மா வாழ்ந்த வீடு. என்னோட அப்பா நான் பிறக்குறது முன்னாடியே இறந்து போயிட்டாரு. என்னை இந்த அளவுக்கு கஷ்டப்பட்டு வளர்த்து விட்டது என்னோட அம்மா தான். அவங்க வேணா இப்போ என்னோட இல்லாம இருக்கலாம். பட் அவங்க வாழ்ந்த இந்த வீடு எப்போவும் என் கிட்ட மட்டும் தான் இருக்கும்" என்று ஆவேசமாக பேசியவன் பின் பயத்தில் நின்று இருந்த நண்பனை பார்த்த அகத்தியன் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்துக் கொண்டு,

"இங்கே பாரு கார்த்திக். இவ பேய் தான். ஆனால் நம்மள எதுவும் செய்ய மாட்டா. கொஞ்ச நாள் தான் அப்புறம் இவளே போயிடுவா. அதுவரை நமக்கு பிடிக்கலைனாலும் நம்ம பொறுத்துட்டு தான் போகணும். ஒரு சில விஷயம் எல்லாம் ஏன் நடக்குதுனு தெரியாது. ஆனால் அது நடக்க ஏதோ ஒரு காரணம் கண்டிப்பா இருக்கும். சோ இவளை பார்த்து நீ பயப்பட தேவையில்லை. இவ கிட்ட நீ ஜாலியா பேசி பாரு. அப்புறம் நீயே நினைச்சாலும் அவள் உன்னை விட மாட்டா" என்று கடைசியில் கூறிய வார்த்தையை அழுத்தமாக கூறினான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கின் பயத்தை போக்குவதற்காக மட்டுமே அகத்தியன் வேறு வழியில்லாமல் சைதன்யாவை பற்றி சின்னதாக நல்ல விஷயம் சொல்ல, மனமோ 'ராட்சசி எப்போ என் வீட்டை விட்டு போவானு தெரியல' என்று சொல்லிக் கொண்டது.

கார்த்திக்கோ "ஏதே பேய் கிட்ட ஜாலியா பேசி பழகணுமா?" என்றவன் சைதன்யாவை பார்த்தான். அவள் அப்பொழுதும் புன்னகையுடனே மேலும் கீழும் தலையை ஆட்ட, அதை பார்த்த கார்த்திக்கோ "பார்க்கவே பயமா இருக்குடா" என்றான் அகத்தியனிடம்.

அகத்தியனோ சைதன்யாவை பார்த்து விட்டு "ஆமா பேய்னா பார்க்க பயமா தானே இருக்கும். போக போக பழகிடும் விடு" என்றவன் "சரி இரண்டு நாளா நீ வீட்டுக்கே போகல. சோ நீ கிளம்பு கொஞ்ச நாளைக்கு இந்த பக்கம் வராதே. எதுவா இருந்தாலும் ஆபிசுக்கு வந்து பேசு" என்று நண்பனை அங்கே இருந்து போக சொல்ல,

கார்த்திக்கோ முடியாது என்பது போல் இருப்பக்கமும் தலையை ஆட்டியவன் "பேய் கிட்ட எல்லாம் உன்னை தனியா விட்டு போக முடியாதுடா. நீயும் வா நம்ம வீட்டுக்கு போலாம். கொஞ்ச நாளைக்கு நீ உன் வீட்டை பேய்க்கு வாடகைக்கு விட்டதா நினைச்சிக்கோ" என்றான்.

அகத்தியன் நண்பனை திரும்பி முறைத்து பார்க்க, சைதன்யாவோ கடுப்பானவள் "என்னது பேய்க்கு வாடகையா? வாடகைக்கு பணம் கொடுக்க என் கிட்ட காசு இல்லையே" என்றவளை கேவலமாக பார்த்து வைத்தான் அகத்தியன்.

அதை கண்டவள் "அட போங்கடா. பேசிக்கிட்டே இருக்கீங்க. எனக்கு கேட்டு கேட்டு டயர்ட்டாகிடுச்சி. நான் போய் தூங்குறேன். நீங்க பேசி ஒரு முடிவுக்கு வந்ததும் போய் தூங்குங்க. குட் நைட்" என்று சொல்லி விட்டு அடுத்த கணம் அங்கே இருந்து மறைந்து போய் நேற்று அகத்தியன் படுக்க வைத்திருந்த அவன் அறைக்குள் தோன்றினாள்.

பின் அங்கே இருந்த மெத்தையில் கைகால்களை பரப்பி விரித்துக் கொண்டு அப்படியே கட்டிலில் விழுந்தாள் சைதன்யா.

கீழே கார்த்திக்கோ சட்டென்று அவள் மறைந்து போனதை பார்த்து பயத்தில் அகத்தியனின் கரத்தை பிடித்துக் கொள்ள, அவனோ குனிந்து அவன் கரத்தை பார்த்தவன் "யாராவது இப்படி நம்மளை பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க தெரியுமா?" என்று நண்பனின் கரத்தை உதறி விட்டு,

"இப்படி நீ பயந்துட்டே இருப்பேனு தான் உன்னை வீட்டுக்கு கிளம்ப சொல்றேன். சைதன்யாவால எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராது. சோ நீ என்னை பத்தி கவலைப்படாம கிளம்புடா" என்று கார்த்திக்கை அங்கே இருந்து முதலில் பத்திரமாக வீட்டுக்கு அனுப்ப நினைத்தான்.

ஆனால் கார்த்திக் பிடிவாதம் பிடிக்க, அவனுக்கு மேல் பிடிவாதமாக கார்த்திக்கை வலுக்கட்டாயமாக அங்கே இருந்து அவனின் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கோ வீட்டுக்கு போகும் வழியெல்லாம் புலம்பிக் கொண்டு போக, 'சைதன்யா விஷயம் வெளியே வேற யாருக்கும் தெரியக் கூடாதுனு சொல்லிட்டான். இப்போ அவனை பேய் கிட்ட இருந்து எப்படி காப்பாத்துறது?' என்று யோசித்தபடி வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.

கார்த்திக்கை அனுப்பி விட்டு அகத்தியனோ வீட்டின் நடுவில் நின்று, அந்த மாளிகையை சுற்றி கண்களை சுழல விட்டான்.

பின் இழுத்து பெருமூச்சி விட்டவன் "அந்த கல் இருக்கிற இடத்துல சக்தி அதிகமா இருக்கு. அதுவும் அவளால அவ நினைச்ச உருவத்துக்கு மாற முடியுது" என்று இப்பொழுது பாம்பாக மாறியதும் காலையில் இரு பேய் உருவத்திற்கு மாறி இருப்பதை புரிந்துக் கொண்டும் அகத்தியன் சரியாக யோசித்தான்.

'சோ அந்த கல்லை வச்சி யார் என்ன வேணாலும் பண்ணலாம். ஆனால் இந்த கல்லை பத்தியும் சைதன்யாவை பத்தியும் பைரவனுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது. இதெல்லாம் விட இத்தனை வருஷம் வெளி உலகத்திற்கு வராத பைரவன் இப்போ எதுக்காக என்னை டார்கெட் பண்றான். பிஸ்னஸ்ல கூட எனக்கு போட்டியா வந்தான். ஆனால் அப்போ கூட நேரடியா என்னோட மோதாமல் அவனோட பிஏ வை வச்சி தான் எல்லா டீலும் பண்ணான். ஆனால் இப்போ அவனாவே வாலண்ட்ரியா என் கிட்ட பேச என்ன காரணமா இருக்கும்?' என்று தீவிர சிந்தனையோடு அவன் அறை கதவை திறந்தவன் விழிகள் அகல விரிய, தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்கியது சைதன்யா கால் கைகளை பரப்பிக் கொண்டு உறங்கிக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்து.

சட்டென்று கதவை சாற்றி விட்டு திரும்பியன் மார்பு பகுதி ஏறி இறங்க. மூளையோ 'ச்சைக் அவ ஒன்னும் உயிர் உள்ள ஒரு பொண்ணு இல்லை. உயிரே இல்லாத ஆன்மா. அவளை பார்த்துட்டு இப்படி டெம்ப்ட் ஆகுற அகத்தியா? போன ஜென்ம ஞாபகம் உனக்கு வந்து இருந்தாலும், இந்த ஜென்மத்துல அவ யாரோ தான். போன ஜென்மத்துல உன்னை நம்பாதவளுக்காக உயிர் விட்ட மாதிரி இந்த டைம் அப்படி ஒரு தப்பை பண்ணிடாத. இப்போ உன்னோட உயிர் தான் ரொம்ப முக்கியம். அவ தான் இப்போ செத்து போயிட்டால்ல. சோ நீ அவளை ஒரு பேயா பார்த்தா போதும்' என்று தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டவன் மனமோ,

'இருந்தாலும் போன ஜென்மத்துல அவ உன்னோட மனைவி' என்று எடுத்து கூற, மூளையோ 'அடிங் செருப்பு பிஞ்சிடும். பேய்க்கு உணர்ச்சிகள் எல்லாம் இருக்காதுனு கேள்விப்பட்டு இருக்கேன். ஆனால் நான் மனுஷன் தானே' என்று சொல்ல,

மனமோ 'ஓ ஒரு ஆன்மாவை பார்த்து உன் கண்ட்ரோல் மிஸ்ஸாகுதா என்ன? உன்னை சொல்லி குத்தமில்லை. ஒரு பேயை கூட விட்டு வைக்காத உலகம் தானே இது' என்று தத்துவம் பேச ஆரம்பிக்க, கடுப்பான அகத்தியன் விறுவிறுவென்று மற்றொரு அறைக்குச் சென்று படுத்து உறங்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

மறுநாள் வழக்கம் போல் பணியாட்கள் எழுந்து வேலைகளை செய்துக் கொண்டு இருந்தாலும் அடிக்கடி மாடிப்படியை பார்த்து பயந்துக் கொண்டே வேலையை தொடர்ந்தனர்.

அப்பொழுது கம்பெனி செல்ல அகத்தியன் தயாராகி கீழே வர, அனைவரும் பயந்தபடி அவன் பின்னால் எட்டி பார்த்தனர்.

அகத்தியன் பின்னால் யாரும் வராமல் இருப்பதை பார்த்து நிம்மதி பெருமூச்சி விட்டவர்கள் அகத்தியனுக்கு உணவு பரிமாற, அவனோ நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி மேல்மாடியை பார்த்தவன் இதழ் ஏளனமாக சிரித்துக் கொண்டது.

அவனையே பார்த்தபடி அவன் அருகில் அமர்ந்து இருந்த சைதன்யாவோ "அகத்தியன் அகத்தியன். உங்க கண்ணுக்கும் நான் தெரியலையா? காலையில இருந்து யாரு கண்ணுக்குமே நான் தெரிய மாட்டிக்கிறேன். உங்க கண்ணுக்காவது தெரியுறேனா? ரொம்ப பசியா இருக்குங்க. ப்ளீஸ் என்னை பாருங்க" என்று அவனை தொட முயல்கிறாள் ஆனால் முடியவில்லை.

காற்றில் மட்டுமே அவள் கரம் அசைந்துக் கொண்டு இருந்தது.

காற்றையே பிடிக்க முடியாத கரங்களால் தன்னவனை பிடிக்க முயல்வது மூடத்தனம் என தெரிந்தும் அதை முயன்றுக் கொண்டே இருந்தாள் சைதன்யா.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 17

அகத்தியனை அழைத்து அழைத்து சோர்ந்து போன சைதன்யாவிற்கு கண்கள் எல்லாம் குளமாகிவிட்டது.

இனி தான் யார் கண்ணுக்கும் தெரிய மாட்டோமா என்று பயம் கொண்டவள் மீண்டும் அகத்தியனின் கரத்தை காற்றில் பிடிக்க முயன்றாள்.

திரும்ப தோல்வியை சந்தித்தவளுக்கு அழுகையாக வர, இப்பொழுது தான் அழுதாலும் யாருக்கும் தெரிய போவதில்லை என்று அறிந்தவளின் மனகுமறல் சிறிது சிறதாக வெளியேற தொடங்கியது. இத்தனை நாள் அடக்கி வைத்த அனைத்து வலிகளும் அழுகையாக வெளியேற வாய் விட்டே கதறி அழுதாள்.

அவளின் கண்ணீர் ஏனோ உரியவனுக்கு எதையோ உணர்த்த, உண்ட உணவு சட்டென்று தொண்டையில் சிக்கிக் கொள்ள, இரும ஆரம்பித்தான்.

அவசரமாக தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்தவன் நெஞ்சின் மீது கையை வைத்து 'ஏன் ஒரு மாதிரி அன்ஈசியா இருக்கு' என்று நினைத்துக் கொண்டே அவன் அருகில் இருக்கும் இடத்தை பார்த்தான்.

அந்த இடம் அவன் விழிகளுக்கு வெறுமையாக தான் தெரிந்தது. ஆனால் அகத்தியன் இருமியதும் விக்கித்து போய் தன் அழுகையை நிறுத்தியவள் அவனையே தான் இமைக்காமல் பார்த்தபடி அகத்தியன் பார்த்த இடத்தில் அமர்ந்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

சைதன்யாவோ 'நம்ம அழுறதை இவரால உணர முடியுதா?' என்று யோசிக்க, அதற்குள் அகத்தியன் பாதி உணவிலிருந்து எழுந்து கரத்தை சுத்தம் செய்தவன் "இன்னிக்கு அவ அதான் அந்த பேய் இங்க வர மாட்டா. சோ நீங்க எந்த பயமும் இல்லாமல் எப்போவும் போல வேலையை பாருங்க" என்று கூறிவிட்டு தன் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பினான்.

அகத்தியன் கூறியதை கேட்டு திடுக்கிட்ட சைதன்யா 'அப்போ மாணிக்கக் கல் இங்கே இல்லையா? அதான் நான் யாருக்கும் தெரியல. அப்படினா இதுக்கு காரணம் அகத்தியனா தான் இருக்கணும். அந்த கல்லை எங்கே கொண்டு போய் வச்சி இருக்காரு. கார்த்திக் கிட்ட கொடுத்துட்டாரா? கல் இல்லாத இடத்துல நான் தெரிய மாட்டேன்னு இவருக்கு தெரியும் தானே. அப்படி இருந்தும் ஏன் இவ்வாறு செய்யணும். ஒருவேளை அகத்தியனுக்கு என்னை பிடிக்கலையா?' என்று தீவிரமாக யோசித்தவளுக்கு இப்பொழுது அகத்தியன் மீது கோபம் எழ, அங்கே இருந்து மறைந்தவள் அகத்தியன் ஓட்டிக் கொண்டு இருந்த காரினுள் தோன்றினாள்.

அகத்தியனும் எதை பற்றியோ தீவிர சிந்தனையில் இருக்க அப்பொழுது அவனின் காரியதரிசியிடமிருந்து அழைப்பு வர, அலைப்பேசி காரின் ப்ளூடூத் உடன் கனெக்ட் செய்து இருந்ததால் அப்படியே பட்டன் மட்டும் தட்டினான்.

எதிர்முனையில் "சார் மிஸ்டர் சரவணன் வந்து இருக்காரு. நேத்து கேன்சல் ஆன மீட்டிங்கை இன்னிக்கு தொடரலாம்னு சொல்றாரு. அவருக்கு ரொம்ப டைம் இல்லையாம். அதனால இந்த டீலிங்கை இன்னிக்கே முடிச்சிடணும்னு கேட்கிறார்" என்று சொல்லி முடிக்க,

"ஓகே நித்திஷ் நான் இன்னும் ஒரு டென் மினிட்ஸ்ல வந்திடுவேன். நீ மீட்டிங்க்கு ஏற்பாடு பண்ணு" என்று அழைப்பை துண்டிக்க போக,

நித்திஷோ "அப்புறம் சார் நேத்து லேட் நைட் நீங்க" என்று பேச வர, அகத்தியனோ,

"நேர்ல வந்து பேசுறேன்" என்று கூறிவிட்டு பட்டென்று அழைப்பை துண்டித்தான்.

சைதன்யாவோ அனைத்தையும் கேட்டபடி அவன் காரில் இலகுவாக பின்னிருக்கையில் படுத்துக் கொண்டு "உங்களுக்காக என் உயிரையே விட்டு இருக்கேன். ஆனால் நீங்க மனசாட்சியே இல்லாமல் என்னை பார்க்கவே கூடாதுனு மாணிக்கத்தை எங்கேயோ கொண்டு போய் ஒளிச்சி வச்சி இருக்கீங்களா?" என்று அவனுக்கு திட்டிக் கொண்டே வந்தாள்.

அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் காரும் அகத்தியன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைய, சைதன்யாவின் ஆன்மாவோ சிறு மங்கலாக வந்து போனது.

அதை கவனிக்காத இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கி அகத்தியன் முன்னே நடக்க, சைதன்யாவோ நிமிர்ந்து தியன் கம்பெனியை பார்த்தான்.

மிகவும் பிரம்மாண்டமாக இருந்த கட்டிடத்தை பார்த்தவள் "இவ்வளவு பெரிய கம்பெனி வச்சி இருந்தா அதை புடுங்க தான் யாருக்கா இருந்தாலும் ஆசை வரும்" என்று சொல்லிவிட்டு பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றியவள் அகத்தியனின் பின்னால் சென்றாள்.

கம்பெனிக்குள் செல்ல செல்ல சைதன்யாவின் ஆன்மா நிழலாக வந்து வந்து செல்ல அகத்தியனுக்கு காலை வணக்கம் வைத்தவர்கள் அனைவரும் ஒருமுறை அவன் முதுகை திரும்பி பார்த்தபடி "ஏதோ சார் பின்னாடி ஷேடோ தெரியுதுல" என்று தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்தபடி சென்றனர்.

லிப்டில் ஏறிய அகத்தியன் ஒரு பேச்சுக்கு கூட அவன் பின்னால் திரும்பி பார்க்கவில்லை. தன் கைப்பேசியில் மூழ்கி போனவன் லிப்ட் கதவு திறக்கவும் அதிலிருந்து வெளியேறியவன் முன்னே வந்த நித்திஷிடம் "மீட்டிங் ரூமுக்கு போகலாம். முதல இந்த டீலிங்கை முடிச்சிடலாம்" என்று பேசியபடி மீட்டிங் அறையை நோக்கிச் செல்ல, நித்திஷோ பின்னால் திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி தயக்கத்துடன் நடந்தவன் தன் முதலாளியிடம் 'பின்னால் யாரோ வராங்க சார்' என்று சொல்ல முயன்றுக் கொண்டு இருந்தான்.

ஆனால் அகத்தியன் அவன் பேசுவதற்கான வாய்ப்பே கொடுக்காமல் பேசிக் கொண்டே மீட்டிங் அறைக்குள் செல்ல,

அங்கே சரவணன் கைப்பேசியில் மும்முரமாக எதையோ டைப் செய்துக் கொண்டு இருந்தான்.

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு சரவணன் நிமிர்ந்து பார்க்க, அகத்தியன் "ஹலோ சரவணன்" என்று கையை குலுக்க,

சரவணனின் விழிகளோ அதிர்ச்சியில் விரிந்தபடி "சை... சைதன்யா" என்று சொன்னான்.

சைதன்யாவும் அப்பொழுது தான் சரவணனை பார்த்தாள். இவ்வளவு நேரம் அகத்தியன் முதுகுக்கு பின்னால் நடந்தபடி வந்தவள் தான் யாருக்கும் தெரியவில்லை என்ற எண்ணத்தில் அலுவகத்தை சுற்றி சுற்றி பார்த்துக் கொண்டே நடந்தபடி அகத்தியனின் பின்னாலே வந்தாள் அவள் நித்திஷை கூட கவனிக்கவில்லை.

இப்பொழுது சரவணன் சைதன்யா பெயரை உச்சரித்ததை கேட்டு தான் உணர்ந்தாள் தான் இப்பொழுது மற்றவர்கள் கண்களுக்கு புலப்படுகிறோம் என்று.

அப்பொழுது தான் அந்த மாணிக்கக் கல் இங்கே எங்கேயோ தான் இருக்கிறது என்று புரிந்துக் கொண்டாள்.

சைதன்யாவின் பெயரை கேட்டதும் அகத்தியன் திடுக்கிட்டு திரும்பி பார்க்க, அதே நேரம் "ஏய் பிராடு நீயா?" என்று சைதன்யா கொலைவெறியுடன் கேட்டாள்.

அகத்தியனோ "ஏய் நீ எப்படி என் ஆபிசுக்கு வந்த?" என்று கேட்க,

அவளோ அசால்ட்டாக "உங்க கூட உங்க கார்ல தான்" என்றாள்.

அகத்தியனோ அவளை முறைத்து பார்த்து நித்திஷ், சரவணன் முன்பும் எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ள விரும்பாதவன் சரவணனை பார்த்து "எக்ஸ்க்யூஸ் மீ" என்று விட்டு, சைதன்யாவின் கரத்தை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு அவன் அறைக்குச் சென்றான்.

பின்னால் வர முயன்ற நித்திஷிடம் கண்களாலே வேண்டாம் என்பது போல் தலையை ஆட்ட, நித்திஷும் அமைதியாக வெளியவே நின்றான்.

அவன் கேபினுக்குள் வந்ததும் அவள் கரத்தை வேகமாக விட்டவன் "இப்போ எதுக்குடி ஆபிஸ் வந்த. வீட்ல தான் உன் தொல்லை தாங்க முடியலனா. இங்கேயும் நீயே வந்து நிக்குற. உன்னை பார்த்தாவே எரிச்சலா இருக்கு" என்று முகத்தை கடுமையாக வைத்துக் கொண்டு கூறியவனை பார்த்து பேச்சற்று போனாள் சைதன்யா.

சட்டென்று அவளின் முகம் வாடி விட, அதை கூட கருத்தில் கொள்ளாதவன் "நீ கேட்ட அந்த நூற்றெட்டு நாள் யார் கண்ணுக்கும் தெரியாமல் என் வீட்ல ஏதோ ஒரு மூளையில இருந்துட்டு போயிடுவேனு போனா போகட்டும் விட்டா, நீ என் ஆபிஸ் வரைக்கும் வந்துட்ட. நேத்து என்னடி சொன்ன என் கிட்ட. வீட்டை விட்டு வேற எங்கேயும் போக மாட்டேனு தானே சொன்ன? அதுக்காக தான் வீட்ல இருக்கிறவங்க உன்னை பார்த்து பயப்பட கூடாதுனு நைட்டோட நைட்டா அந்த மாணிக்கக் கல்லை கொண்டு வந்து ஆபிஸ்ல வச்சேன். ஆனால் நீ, என் உயிரை வாங்குறதுக்குனே என் முதுகு பின்னாடி ஏறிக்கிட்டு வந்து இருக்க. ஏன் ஒரு வாட்டி உனக்காக என் உயிரை விட்டது போதாதா? இப்போவும் விடணுமா என்ன?" என்று ஆக்ரோஷமாக கத்தியவனை விழி நீரோடு பார்த்தவள் தன் ஒற்றை கரத்தை நீட்டி,

"இதுக்கு மேல நீங்க பேசினா நான் உண்மையாவே மரணித்து விடுவேன் போல. போதும் இவ்வளவு வெறுப்பு என் மேல வச்சி இருக்கீங்கனு தெரிஞ்சி இருந்து இருந்தா அந்த மாணிக்கக் கல்லை உங்க கிட்ட ஒப்படைச்சிட்டு உடனே கிளம்பி இருப்பேன். அந்த கடவுள் கொடுத்த நூற்றெட்டு நாள் வரத்தை உங்க கூட சேர்ந்து இருந்து கழிக்கணும்னு ஆசையா இருந்தேன். ஆனால் அது உங்களுக்கு சுத்தமா பிடிக்கல. நான் கிளம்புறேன். இந்த கல் உங்க கிட்டையே திரும்ப வந்ததால் உங்க சாபம் நீங்கிடுச்சி. சோ நீங்க இதுக்கு அப்புறம் யாரையாவது கல்யாணம்" என்று சொல்லும் போதே அவள் நெஞ்சம் அடைத்துக் கொள்ள, வலியை முழுங்கியவள் "யாரை வேணாலும் கல்யாணம் பண்ணி குழந்தை பெத்து நீண்ட ஆயுளோட வாழலாம்" என்று கூறியவள் அங்கே இருந்து சட்டென்று மறைந்து போனாள்.

சைதன்யா திடீரென்று மறைந்து போனதை பார்த்து திகைத்து போனவன் அப்பொழுது தான், தான் பேசிய வார்த்தையின் வீரியத்தை உணர்ந்தான்.

"ச்சைக்" என்று தலையை இருக்கரத்தாலும் பிடித்தபடி அங்கே இருந்த சோபாவில் தொப்பென்று அமர்ந்தவன் "எனக்குள்ளே ஏன் இவ்வளவு கோபம். அவளை பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் கடந்த ஜென்மத்தில் என்னை நம்பாமல் போனது மட்டுமே நினைவில் வந்து ஒட்டிக் கொள்கிறது. அதன் விளைவு என்ன பேசுறோம் என்று தெரியாமல் அவளை காயப்படுத்த கண்டமேனிக்கு திட்டி விடுகிறேன்" என்று புலம்பியவன் அறை கதவு தட்டப்பட,

"வெயிட்" என்று கூறிய அகத்தியன் இருக்கரத்தாலும் அழுத்தமாக முகத்தை தேய்த்துக் கொண்டு ஆழ்ந்து மூச்செடுத்து விட்டு கதவை திறந்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.

நித்திஷோ அகத்தியன் பின்னால் பார்க்க, அகத்தியனும் திரும்பி பார்த்து விட்டு "வாட்" என்றான்.

நித்திஷோ "நத்திங் சார்" என்றவன் "உங்க கூட வந்த பொண்ணு..." என்று தயங்க,

"அவ போய்ட்டா" என்று சர்வ சாதாரணமாக அகத்தியன் கூறிவிட்டு மீட்டிங் அறைக்குள் நுழைய, நித்திஷோ அதிர்ந்தபடி 'நான் இவ்வளவு நேரம் வெளியேவே தானே இருந்தேன். சார் ரூமுல இருந்து யாருமே வரலையே' என்று தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டு அவனும் அகத்தியனை பின் தொடர்ந்தான்.

கோபித்துக் கொண்டு போன சைதன்யா எப்படியோ வீட்டிற்கு தான் சென்று இருப்பாள் என்று நம்பிய அகத்தியன் வேலையை பார்க்க, அங்கே சைதன்யாவோ அழுதுக் கொண்டே நீண்ட சாலையில் நடந்துச் சென்றாள்.

உள்ளே வந்த அகத்தியனை கண்டதும் சரவணன் தனக்குள் தோன்றிய அதிர்ச்சியை காட்டிக் கொள்ள விரும்பாதவன் சற்று நேரத்துக்கு முன் சைதன்யாவின் பெயரை குறிப்பிட்டதை கூட காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

அகத்தியனின் முகத்தை பார்த்தே தான் கூறியதை கவனிக்கவில்லை என்று புரிந்துக் கொண்டவன் மூச்சு பெருமூச்சாக வெளிப்பட்டது.

அகத்தியனோ நித்திஷ் கொடுத்த பைலை புரட்டி பார்த்துக் கொண்டு இருக்க, சரவணனின் மனதிலோ,

'அந்த சைதன்யா இந்நேரம் இறந்து போய் இருப்பானு தானே பாஸ் சொன்னாரு. அப்புறம் எப்படி அகத்தியனுடன் இருக்கா. ஒருவேளை அவள் இன்னும் சாகலையா? அப்படினா முதல இந்த விஷயத்தை பாஸ்க்கு சொல்லணும். அந்த சைதன்யா உயிரோட இருக்கிறது நமக்கு ஆபத்து தான்' என்று நினைத்தவன் கரம் கைப்பேசியில் வேகமாக டைப் செய்ய, அவனையே அழுத்தமாக பார்த்தபடி இலகுவாக அமர்ந்து இருந்தான் அகத்தியன்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 18

கைப்பேசியில் மும்மரமாக டைப் செய்துக் கொண்டு இருந்தவனின் உள்ளுணர்வில் தன்னை யாரோ பார்த்துக் கொண்டு இருப்பது போல் உணர்த்த, சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தான் சரவணன்.

அங்கே அகத்தியன் தான் சரவணனையே அழுத்தமாக பார்த்தபடி இருந்தான்.

மாணிக்கக்கல் சக்தியால் சரவணனின் மன ஓட்டங்கள் அகத்தியனுக்கு தெள்ள தெளிவாக கேட்க, மர்மத்தின் பதிலை தெரிந்துக் கொள்வற்காக சரவணனையே பார்த்தான்.

அகத்தியனின் அழுத்தமான பார்வை சரவணனுக்குள் கிலியை உண்டு பண்ண, எச்சிலை கூட்டி முழுங்கியவன் பயத்துடனே "அ...து" என்று ஏதோ பேச தொடங்க,

அகத்தியனோ சட்டென்று நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து நின்றான். பின் தன் கோட்டை இழுத்து விட்டபடி ஒவ்வொரு அடியாக சரவணனை நோக்கி நடந்துக் கொண்டே "எனக்கு தேவையான பதில், இப்போ நீ யாருக்கு சைதன்யாவை பத்தி சொல்ல போற? அண்ட் உனக்கும் அவளுக்கும் என்ன சம்மந்தம் என்பது மட்டும் தான். இந்த கேள்விக்கு பதில் மட்டும் சொல்றதுக்காக நீ வாயை திறக்கலாம். மற்றபடி நீ வேற எதை பத்தி சொல்லவும் வாயை திறக்க கூடாது" என்று கட்டளையாக சொல்லிய அகத்தியன் சரவணனின் அருகில் வந்து நின்றான்.

அகத்தியன் தனதருகே வந்து நின்றதும் தானாக சரவணன் எழுந்து நிற்க, அகத்தியனோ அனல் கக்கும் விழியோடு அவனையே எரித்து விடுவது போல் பார்த்தான்.

சரவணனுக்கோ உயிர் பயம் சிறிது சிறிதாக தோன்ற, மீண்டும் ஏதோ சொல்ல வாய் திறந்தவனை கர்ஜிக்கும் பார்வையோடு "நான் கேட்டதுக்கு மட்டும் பதில்" என்றான் அழுத்தமாக.

அதை கேட்டு சரவணனுக்கு திக் திக் திக்கென்று இருந்தது. எப்படி உண்மையை கூறுவது என்று யோசித்தான். மனதிலோ 'அய்யோ பைரவன் பாஸ்க்கு மட்டும் இப்போ நான் அகத்தியன் கிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்னு தெரிஞ்சா என் நிலைமை என்னாகும். இதுக்கு அப்புறம் நான் உயிரோட இருக்கிறதே கஷ்டம் தான். உண்மையை சொன்னா பைரவன் பாஸ் என்னை கொன்றுவாரு. உண்மையை சொல்லலன்னா அகத்தியன் கொன்றுவாரு. இப்போ நான் என்ன செய்யுறது. இந்த சைதன்யா எதுக்கு இங்க வந்தாளோ தெரியல. பாஸ் கொடுத்த ஒருவேலையையும் சரியா முடிக்கிறது இல்லை. ஆனால் அவளை மட்டும் தனியா கவனிப்பாரு. அப்படி என்ன லவ்வோ' என்று தனக்குள்ளே குழம்பி போனவனின் மனகுமறல் அனைத்தையும் கேட்டபடி இறுகி போய் நின்று இருந்தான் அகத்தியன்.

'இவன் பைரவனோட கையாளா? அந்த சைதன்யா இந்த ஜென்மத்துல பைரவனோட காதலியா? இதையெல்லாம் எதை பத்தியும் சொல்லாமல் கடந்த கால நினைவுகளை பத்தி மட்டும் சொல்லிட்டு நல்லவ வேஷம் போட்டுக்கிட்டு திரிஞ்சி இருக்கா அவ. வீட்டுக்கு போய் இருக்கு அவளுக்கு' என்று பற்களை கடித்து தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

ஏன் எதற்கு இந்த கோபம் என்று தெரியாமலே சினத்தை அடக்கிக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

சரவணனோ தீவிர சிந்தனைக்கு பின் பயத்துடனே "நான் பைரவன் சார் கிட்ட தான் வேலை பார்க்கிறேன். சைதன்யா எங்க பாஸோட குருஜியோட பொண்ணு" என்று அவன் கேட்டதுக்கு மட்டும் பதில் கூற.

"குருஜி பொண்ணா?" என்று அகத்தியன் புருவத்தை சுருக்கி கேட்ட, சரவணன் ஆம் என்பது போல் தலையை ஆட்டியவன்,

"இதுக்கு அப்புறம் என் கிட்ட எதை பத்தியும் கேட்காதீங்க சார். நான் கிளம்புறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு அங்கே இருந்து ஓட பார்க்க, அவனை தடுத்து நிறுத்திய அகத்தியனோ "குருஜினா யாரு?" என்று கேட்டான்.

சரவணனோ "இதுக்கு மேல நான் ஏதாவது சொன்னா என் உயிர் போயிடும் சார். ப்ளீஸ் புரிஞ்சிக்கோங்க" என்று கெஞ்சியவன் அகத்தியன் அசந்த நேரத்தில் அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டு அங்கே இருந்து ஓட ஆரம்பித்தான்.

இவ்வளவு நேரம் நடப்பதை பார்த்து திகைத்து போய் நின்று இருந்த நித்திஷோ, தன் முதலாளியை தள்ளி விட்டு ஓடும் சரவணனை பிடிக்க போக, அகத்தியனோ வேண்டாம் என்று தடுத்து விட்டான்.

"சார் அவன்..." என்று சொல்ல,

"அவனை விடு நித்திஷ். திரும்ப வர மாட்டான்" என்றவன் "சரவணன் டீலிங் பேச வரும் போது பேக்ரவுண்ட் விசாரிக்க மாட்டியா?" என்று கடுமையாக கேட்டான்.

நித்திஷோ அவசரமாக "விசாரிச்சேன் சார். அவனோட கம்பெனியில் ஷேர்ல எங்கேயும் பைரவன் என்ற பெயரே இல்லை. தனியா தொழிலை தொடங்கி சாதிக்க நினைப்பது போல தான் சொன்னான். அதான்..." என்று இழுக்க, அவனை சலிப்பாக பார்த்த அகத்தியன் தனக்குள்ளும் இதே கேள்வியை கேட்டுக் கொண்டான்.

ஆனால் அதற்கான பதில் நித்திஷ் கூறியது போலவே தோன்ற, ஆழ்ந்து மூச்சு எடுத்து விட்டவன் 'பிஸ்னஸ்ல இப்படி சறுக்கல் வரது சகஜம் தான். இதுக்கு அப்புறம் நான் இன்னும் தீவிரமா இருக்கணும். நேத்து நைட் அந்த கல்லை இங்கே கொண்டு வந்தது எவ்வளவு நல்லதா போச்சு' என்று யோசித்தவன் எண்ணங்கள் முழுவதும் இப்பொழுது சைதன்யாவை சுற்றியே இருக்க,

'இந்நேரம் வீட்டுக்கு போய் இருப்பா. எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா அந்த பைரவனை காதலிச்சிட்டு, இப்போ செத்து போனதுக்கு அப்புறம் என் கிட்ட வருவா' என்று நினைத்தபடி தன் அறைக்குச் சென்று லாக்கரில் வைத்து இருந்த மாணிக்கக் கல்லை எடுத்து தன் பாக்கெட்டில் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தவன் நித்திஷிடம் "நான் கிளம்புறேன். ஏதாவது முக்கியம்னா மட்டும் கால் பண்ணு" என்று கூறிவிட்டு விறுவிறுவென சென்றான்.

நித்திஷோ "ஓகே சார்" என்று கூறி அவனுக்கு கார் கதவை திறந்து விட்டான்.

காரில் ஏறிய அகத்தியனின் மனதிலோ 'அவள் ஏன் பைரவனை பத்தி என் கிட்ட எதையும் சொல்லலை' என்ற சிந்தனைகள் மட்டுமே ஓடிக் கொண்டு இருக்க, வீடு வந்து சேர்ந்தவன் நேராக மாடிபடி ஏறி அவன் அறைக்குள் சென்று கதவை தட்டாமலே ஏதோ ஞாபகத்தில் திறந்து பார்த்தான்.

அங்கே சைதன்யா இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் போக, யோசனையோடு கீழே வந்தவன் வீட்டை சுற்றி பார்த்தான்.
ஆனால் எங்கேயும் அவளின் ஆன்மா புலப்படவில்லை.

மனதிலோ 'மாணிக்கக்கல் நம்ம கிட்ட தானே இருக்கு' என்று பாக்கெட்டை தொட்டு பார்த்து உறுதி செய்துக் கொண்டவன் 'இங்கே இருந்து இருந்தால் இந்நேரம் நம்ம கண்ணுக்கு தெரிஞ்சி இருக்கணுமே. ஆனால் வீட்ல இருக்கிற போலவே இல்ல. இன்னும் வீட்டுக்கு வரலயா? ஒருவேளை வீடு தெரியாம எங்கேயாவது தொலைஞ்சி போயிட்டாளோ' என்று மூடத்தனமாக யோசித்தவன் மனதில் ஏனென்றே தெரியாமல் சிறு வலி ஏற்பட தொடங்கியது.

'ரொம்ப அதிகமா திட்டிட்டோமா? அவளால தான் நினைச்ச இடத்துக்கு போக முடியுமே. இன்னும் இங்கு வரலனா?' என்று யோசித்தபடி பாக்கெட்டிலிருந்த மாணிக்கக் கல்லை மெதுவாக இரு விரலால் உரசினான்.

அப்பொழுது தான் நினைவு வந்தவனாக "ச்சே கல் எங்கு இருக்கோ அங்கே தானே அவ சக்தி வேலை செய்யும். ஆபிஸ்ல இருந்ததால அவளால் அங்கே இருந்து மறைஞ்சி போய் இருக்க முடியும். கல் இல்லாமல் அவள் சக்தி எதுவுமே ஒர்க் ஆகாதுல" என்று தனக்கு தானே கூறிக் கொண்டவன் வேகமாகச் சென்று காரை எடுத்தான்.

காரை எடுத்து விட்டான் ஆனால் எங்குச் சென்று அவளை தேடுவது என்று தெரியாமல் ஒரு நிமிடம் தயங்கியவன் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் காரை அவன் கம்பெனி போகும் சாலையிலே மெதுவாக ஓட்ட ஆரம்பித்தான்.

அப்படியே விழிகளை சுழற்றி சைதன்யா எங்கேயாவது தென்படுகிறாளா? என்று தேடவும் ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் அவன் விழிகளுக்கு அவள் தென்படவேயில்லை. கிட்டத்தட்ட அன்று பொழுது சாயும் வேளை வரை சைதன்யாவை தேடிக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

அவளை முதல் முறையாக பார்த்த இடத்திலிருந்து, காரை ஏற்றி கொலை செய்த இடம் முழுவதும் பார்த்து விட்டான். எங்கேயும் அவள் இல்லை.

வீட்டுக்குச் சென்று இருப்பாளோ என்று இரண்டு முறை வீட்டிற்கு கூட வந்துச் சென்று விட்டான். அவள் வரவேயில்லை.

மனதின் பயம் வேறு அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. போலீஸில் கூட புகார் அளிக்க முடியாத நிலை அல்லவா அவனுக்கு. அவளை பற்றியும் அவர்கள் கடந்த காலத்தை பற்றியும் எதுவும் தெரியாமல் இருந்து இருந்தால் எப்படியோ போகட்டும் என்று விட்டு இருப்பான். ஆனால் முன் ஜென்மம் நினைவுகள் அனைத்தும் அவனுள் இருக்க, ஏனோ அவளை அப்படியே விட முடியவில்லை அகத்தியனால்.

ஒருவேளை அவள் அவனுடையவள் என்று உணர ஆரம்பித்து விட்டானோ! இல்லை மனைவியாகவே நினைத்து விட்டானா? அவனுக்கு மட்டுமே அது வெளிச்சம்.

தேடி தேடி சோர்ந்து போனவன் காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு கார்த்திக்கு அழைத்தான்.

காலையிலிருந்து கார்த்திக் பல முறை அகத்தியனுக்கு அழைத்து பார்த்து, அவன் எடுக்கவில்லை என்ற கடுப்பில் இருந்தவன், நண்பனிடமிருந்து அழைப்பு வருவதை கண்டு அடுத்த ரிங்கிலே தொடர்பை ஏற்று காதில் பொருத்தியவன்,

"ஏன்டா காலையிலிருந்து எத்தனை போன் பண்றேன். ஒரு காலாவது எடுத்து என்ன நிலைமைனு சொல்லி இருக்கலாம்ல. என்னையும் வீட்டு பக்கம் வர கூடாதுனு சொல்லிட்ட. என்னால இங்க நிம்மதியாவே இருக்க முடியலடா. யார் கிட்டையும் எதையும் சொல்லவும் முடியல" என்று படபடவென பொறிந்து தள்ளினான் கார்த்திக்.

அகத்தியனோ சோர்வான குரலில் "சைதன்யாவை காணோம்டா" என்று கூற,

அதை கேட்டு கடுப்பானவன் "ம் போலீஸ்ல போய் கம்ப்ளைன்ட் குடு. பேயை தேடி பிடிச்சி தருவாங்க" என்று சிடுசிடுவென்று கூறினான்.

எதிர்முனையில் அகத்தியன் இருக்கையில் சாய்ந்து அமைதியாக இருக்க, கார்த்திக்கே தான் பேச தொடங்கினான்.

"இங்க பாருடா அந்த பேயே உன்னை விட்டு போயிடுச்சினு சந்தோஷப்படு. அதை விட்டு பேயை காணும்னு பீல் பண்ணிட்டு இருக்க. நானே உன்னை பேய் கிட்ட தனியா விட்டு இருக்கோமேனு பயந்து போய் இருந்தேன். இப்போ தான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு" என்று அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன்,

தூரத்தில் இருந்த பூங்காவில் உள்ள ஊஞ்சலில் சோகமாக அமர்ந்து ஆடிக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவை பார்த்து முகம் மலர உற்சாகமான குரலில் "ஏய் சைத்துவை கண்டுபிடிச்சிட்டேன்டா. நசநசனு பேசாம போனை வை" என்று பட்டென்று அழைப்பை துண்டித்து விட்டு காரிலிருந்து இறங்கி பூங்காவினுள் ஓடினான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கோ துண்டிக்கப்பட்ட அழைப்பை பார்த்து "என்னது நான் நச நசனு பேசிட்டு இருக்கேனா? அட பைத்தியக்கார பையலே, ஒரு பேயை கண்டுப்பிடிச்சதுக்கு இவ்வளவு சந்தோஷமா போனை கட் பண்றான். இதெல்லாம் எங்கே போய் முடிய போகுதோ தெரியல. அழகான பேயை கூட சிங்கிளா சுத்த விட மாட்டுறானுங்களே" என்று புலம்பி விட்டு அவன் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

சைதன்யாவின் முன் வந்த அகத்தியனோ மூச்சு வாங்க பாதியாக குனிந்தவன் முட்டியில் கை ஊன்றி "எங்கடி போன. உன்னை காணோம்னு காலையிலிருந்து ரோடு ரோடா தேடிக்கிட்டு இருக்கேன்" என்று ஏதோ தொலைந்து போன பொண்டாட்டியை கண்டுபிடித்தது போல் அவன் வார்த்தைகள் இருக்க,

அகத்தியனை புருவம் சுருக்கி பார்த்தாள் சைதன்யா.

அவனோ "கேட்கிறேன்ல எங்கே போய் தொலைஞ்ச. வீட்டு அட்ரஸ் மறந்து போயிட்டியா?" என்று கேட்டான்.

சைதன்யாவோ அவனையே வெறித்து பார்த்தபடி அமர்ந்து இருந்தாளே தவிர ஒரு வார்த்தை அவனிடம் பேசவில்லை.

அவளின் மௌனம் இன்னுமே அவனுக்கு கடுப்பேற்ற, அவளை நெருங்கி ஊஞ்சலிருந்து இழுத்து நிற்க வைத்தவன், ஒற்றை கரத்தை அழுத்தமாக பிடித்து,

"உன் கிட்ட தான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கேன் சைதன்யா. பதில் சொல்லு. டைம் என்னாகுது தெரியுமா? இவ்வளவு நேரம் வீட்டுக்கு வராமல் எதுக்கு வெளியே சுத்திக்கிட்டு இருக்க?" என்று கோபமாக கேட்டவனை ஆழ்ந்து பார்த்து,

"ஏன்னா நான் தான் பேயாச்சே" என்று சொன்னதை கேட்டு அவன் ஒரு கணம் அப்படியே நின்று விட,

பின் ஆழ்ந்து மூச்சு எடுத்த அகத்தியன் "பேய்க்கு கூட இங்க பாதுகாப்பு இல்லடி" என்றவன் பைரவன் நினைவு வர "ஆமா உனக்கும் அந்த பைரவனுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?" என்று கேட்டான்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 19

பைரவனின் பெயரை கேட்டதுமே சைதன்யாவின் முகம் இருண்டு போக, "அதை ஏன் நீங்க கேட்கிறீங்க?" என்று கேட்டாள்.

சைதன்யாவின் முக மாற்றத்தை கவனித்த அகத்தியனின் புருவம் இடுங்க, "ஏன்னா நான்..." என்று சொல்ல வந்தவனுக்கு ஏதோ ஒன்று தடுக்க, மீதி வார்த்தையை தொண்டைக்குள்ளே முழுங்கிக் கொண்டவன், "ஏன்னா நீ போன ஜென்மத்துல என்ன நடந்ததுனு சொல்லிட்ட. ஆனால் இந்த ஜென்மத்துல என்ன நடந்துச்சி. இந்த மாணிக்கக் கல் எப்படி உன் கிட்ட வந்துச்சுனு நீ சொல்லவேயில்லை. ஏன்னா கடந்த காலத்துல மாணிக்கக் கல் எங்கே இருக்குனு உனக்கும் எனக்கும் மட்டும் தான் தெரியும். அப்படி இருக்க, இந்த ஜென்மத்துல இருக்கிற பைரவனுக்கு எப்படி அந்த மாணிக்கக் கல்லை பத்தி தெரியும். அண்ட் இந்த ஜென்மத்துல இருக்கிற உனக்கும் எப்படி தெரிஞ்சிது?" என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே போனவனை யோசனையோடு பார்த்து வைத்தாள் சைதன்யா.

அவளின் சந்தேகப் பார்வை அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று தடுமாற வைக்க, சட்டென்று "ஏய் சைத்து உனக்கும் பைரவனுக்கும் இடையில என்ன இருக்குனு நான் சந்தேகப்படல" என்று தன்னிலை விளக்கம் அளிக்க முயன்றவனை இடைநிறுத்தி,

"உங்க விளக்கம் எனக்கு வேணாம். என்ன நடந்துச்சினு நானே சொல்றேன். ஆமா நீங்க நினைக்கிற மாதிரி இந்த ஜென்மத்துல நான் முதல் முதலா காதலிச்சது உங்க தம்பி பைரவனை தான்" என்று சொன்னதை கேட்டு அகத்தியனின் முகம் மட்டும் இல்லை உடல் முழுவதும் இறுகி போக, அழுத்தமாக அவளையே பார்த்துக் கொண்டு நின்று இருந்தான்.

மேலும் தொடர்ந்த சைதன்யாவோ "இது காதல்னு சொல்ல முடியாது அகத்தியன். ஏன்னா காதல் இருந்து இருந்தால் அந்த கல்லை எடுத்ததும் நான் பைரவன் கிட்ட தான் போய் இருக்கணும். இப்படி உங்க கிட்ட வந்து கஷ்டப்பட்டு இருந்து இருக்க தேவையில்லை" என்றவள் அவனை ஒரு கணம் பார்த்து விட்டு மேலும்,

"என்னோட அப்பா ஒரு குருஜி. மெடிசனால குணப்படுத்த முடியாத நோய்களை கூட அவரோட சித்த ஆயுர்வேத மூலிகை மருந்தால குணப்படுத்திட முடியும்.

இயற்கை மருத்துவம் எனச் சொல்லப்படும் சித்த
மருத்துவத்தின் மருந்துகளை சித்தர்கள் மூலிகை, தாது மற்றும் சீவப் பொருட்களில் இருந்து தயாரிக்கின்றனர். அவரோட சந்ததியில் பிறந்தவர் தான் என்னோட அப்பா. அவருக்கும் இயற்கையாவே இந்த சித்த மருத்துவத்தின் மீது பெரிய ஈடுபாடு இருந்தது.

அதனால என்னோட தாத்தா கிட்ட இருந்து என் அப்பா சித்த மருத்துவத்தை பற்றி கத்துக்கிட்டாரு. அதுக்கு அப்புறம் எங்க இடத்தை தேடி நிறைய பேர் அவங்களோட நோயை குணப்படுத்த வருகை தந்தாங்க. என் அப்பாவால குணப்படுத்தவே முடியாது என்று ஒரு நோயாளியை கூட திருப்பி அனுப்பினதில்லை.

அப்போ தான் ஒரு அம்மா எழுந்து நடக்கவே முடியாத அவங்களோட குழந்தையை எங்க குடிலுக்கு அழைச்சி வந்தாங்க. எப்படியாவது என் பையனை நடக்க வச்சிடுங்கனு கெஞ்சி அழுதாங்க. எங்க அப்பாவும் சரிம்மானு சொல்லி அந்த பையனுக்கு தேவையான சிகிச்சையை ஆரம்பிச்சாரு. ஆனால் நாட்களும் காலங்களும் தான் கடந்து போனது. அந்த பையனை எழுந்து நடக்க வைக்க முடியல. ஆனால் உட்கார்ந்து நகரும் அளவுக்கு அவனுக்கு மூலிகை மருந்து உதவியா இருந்துச்சி. எங்க அப்பாவை நம்பி வந்த அந்த அம்மாவோட நம்பிக்கை எந்த ஒரு கட்டத்திலும் குறைந்து போகல. ஆனால் அந்த பையனுக்கு தான் வயது ஏற ஏற எல்லாத்திலும் எரிச்சலும் கோபமும் பிடிப்பின்மையும் வர ஆரம்பிச்சிது.

அப்போ தான் நான் எங்க அப்பாவோட சித்த மருத்துவ குடிலுக்கு போயிட்டு வர ஆரம்பிச்சேன். பைரவனை பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். அந்த நேரம் அவனுக்கு என்னை பிடிக்க ஆரம்பிக்க, எனக்கும் அவன் எழுந்து நடக்க முடியாமல் வீல் சேர்ல இருக்கிறதை பார்த்து பரிதாபம் ஏற்பட தொடங்கியது.

அதுக்கு அப்புறம் நாங்க ரொம்ப க்ளோஸ் ப்ரெண்ட் ஆனோம். அப்போ தான் அந்த பையனோட அம்மா அவங்களோட இன்னொரு பையனை பார்த்துட்டு வந்திடுறேனு சொல்லிட்டு போனவங்க திரும்ப வரவேயில்லை.

பைரவனோட பத்து வயசுல அவனை எங்க கிட்ட ஒப்படைச்சிட்டு போனவங்க. இதோ இந்த நிமிசம் வரைக்கும் அவங்க திரும்ப வரவேயில்லை.

ஏற்கனவே தான் ஒரு ஊனமானவன்னு தன் மீதே கோபம் கொண்டு இருந்த பைரவனுக்கு அவனோட அம்மா அவனை அப்படியே அனாதை மாதிரி விட்டு போன வலி வேற சேர்ந்துடுச்சி. அதுக்கு அப்புறம் அவன் எல்லார் கிட்டையும் பேசுறதையே நிறுத்திட்டான். அவ்வளவு ஏன் சிரிக்கிறதை கூட மறந்து போய்ட்டான்.

ஆனால் அவன் பேசி சிரிக்கிற ஒரே ஆள்னா அது நான் மட்டும் தான். இதனால அங்க இருக்கிறவங்க எல்லாரும் நாங்க விரும்புறோம்னு நினைச்சிக்கிட்டாங்க. அப்புறம் குடிலில் இருந்தே அவன் படிக்க ஆரம்பிச்சான். என்ன தான் அவன் கால் ஊனமா இருந்தாலும் அவன் ரொம்ப திறமையானவன், அறிவுதிறன் அதிகம். நானே சில சமயம் அவனோட புத்தி கூர்மையை கண்டு வியந்து போய் இருக்கேன்.

அப்புறம் காலம் போக போக, நானும் அவனும் வளர ஆரம்பித்தோம். அவன் இருந்த இடத்தில் இருந்தே பிஸ்னஸ் செய்ய ஆரம்பித்தான். ஆரம்பத்தில் எல்லாமே தோல்வியில் தான் முடிஞ்சிது. ஆனால் போக போக அவன் தொழிலில் ராஜாவாக வளர ஆரம்பித்தான். அதிகம் பணம் இருக்கிறவன் கிட்ட மத்தவங்களை அடக்கி ஆளுற திறமையும் சேர்ந்தே வந்திடும் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணம் பைரவன் தான். அப்ப தான் சரவணன் வந்து பைரவன் கம்பெனியில் ஜாயின் பண்ணான்.

எனக்கு இந்த பிஸ்னஸ் எல்லாம் விருப்பமே இல்லை. சோ நானும் என் அப்பாவோட சேர்ந்து ஆயுர்வேத மருத்துவத்தை கத்துக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போ தான் ஒருநாள் சதுரகிரி மலைக்கு போக வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாச்சு. சதுரகிரி மலைனு சொன்னதுமே பைரவனுக்கு என்னாச்சினு தெரியல. எங்க கூட பைரவனும் வருவதா சொல்லி ஒரே பிடிவாதம். அவனுக்கே அந்த சமயம் ஏன் அவ்வளவு பிடிவாதமா இருந்தோம்னு தெரியலனு அடிக்கடி சொல்லுவான். வீல்சேர்ல எப்படி மலை ஏற முடியும்னு என் அப்பாவும் கேட்டு பார்த்து சோர்ந்து போயிட்டாரு.

அவன் சொன்ன ஒரே பதில் சைதன்யா என்னை பத்திரமா மலைக்கு கூட்டி போவானு தான். அதை கேட்டு எனக்கு பேச்சே வரல. அவன் அம்மா மேல வைக்காத அந்த நம்பிக்கை என் மீது பைரவன் வச்சி இருக்கிறதை பார்த்து நான் பிரமிச்சு போயிட்டேன். அந்த சமயத்துல தான் அது காதல்னு தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்டேன். அப்புறம் வேற வழியில்லாமல் பைரவன் கிட்ட வேலை செய்ற பணியாளர்ளை வைத்து மலை ஏற பல்லக்கு மாதிரி ஒரு பொருளை உருவாக்கி, ஆட்களை வைத்து பைரவனை தூக்கிட்டு மலை ஏறினோம்.

இதுவரை வெளி உலகத்தையே வெறுத்து பார்க்க விரும்பாதவன், சதுரகிரி மலையை அத்தனை ரசனையோடு பார்த்து ஆனந்தம் கொண்டான்.

அப்படியே மலையை சுத்தி பார்த்துட்டு இருந்த நேரம் தான், எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மாற்றம் உருவாக தொடங்குச்சு. அதுவும் அந்த நீர்வீழ்ச்சி கிட்ட போனதும், எனக்கும் சரி பைரவனுக்கும் சரி மூச்சே விட முடியல. இரண்டு பேருக்கும் நெஞ்சு எல்லாம் அடைக்கிற மாதிரி ஆகிடுச்சி.

அப்போ தான் திடீரென்று ஒரு சித்தரோ முனிவரோ யாரென்று எங்களுக்கு சரியா தெரியல, எங்க கண்ணு முன்னாடி தோன்றினார். அதுவும் என் கண்ணுக்கும் பைரவன் கண்ணுக்கும் மட்டும் தான் தெரிஞ்சாரு.

நானும் பைரவனும் அந்த சித்தர் கிட்ட பேசுறதை பார்த்து கூட வந்தவங்க யார் கிட்ட பேசுறேனு சுத்தி சுத்தி பார்த்துட்டு இருந்தாங்க.

அப்பொழுது தான் அந்த சித்தர் நம்மளோட பூர்வ ஜென்மத்து கதையையும், மாணிக்கக் கல்லை பற்றியும் சொன்னாரு. அந்த மாணிக்கக் கல்லை உங்களை கண்டுபிடிச்சி ஒப்படைச்சா தான் நம்ம வம்சத்தோட சாபம் போகும்னு சொன்னாரு.

அதே சமயம் சாபம் நீங்கும் வேளை என் ஆன்மா என்னோட உடலில் இருக்காது. ஆன்மா வெளியே வந்த நாளிலிருந்து நூற்றெட்டாவது நாள் முடிவுக்குள் என் உடலை கண்டுபிடித்து ஆன்மா தேகத்துடன் சேர்த்து விட்டால் மீண்டும் நான் உயிரோட வருவேன் சொன்னாரு. உயிரோடு வரும் சமயம் நான் அனைத்தையும் மறந்து இருப்பேனும் சொன்னாரு. அந்த மாணிக்கக் கல்லால எதை வேணாலும் சாதிக்க முடியும்னு சொன்னாரு.

இதையெல்லம் கேட்ட பைரவனோட கிரிமினல் மைண்ட் அந்த மாணிக்கக் கல்லை வச்சி அவனோட ஊனத்தை சரி செய்ய நினைச்சான். ஆனால் அந்த கல்லை என்னை தவிர வேற யாராலயும் தொட கூட முடியாதுனு அப்புறம் தான் புரிஞ்சிக்கிட்டான்.

அதை தெரிஞ்சிக்கிட்ட பைரவன் அந்த சதுரகிரியிலே என்னோட அப்பாவையும் அம்மாவையும் கைதிகளா சிறைப்பிடிச்சி வச்சிட்டு என்னை அந்த கல்லை எடுத்து வர சொன்னான்.

அப்போ தான் பைரவனோட இன்னொரு ரூபத்தை நாங்க பார்த்து பயந்து போனோம். பைரவனை சின்ன வயசுல இருந்து என் அப்பா எவ்வளவு நல்லா பார்த்துக்கிட்டாரு தெரியுமா அகத்தியன்... அப்படி பட்டவரை அடிமை கைதியாக்கி நம்ம வாழ்ந்த அந்த இடிந்து போய் பழமையா இருந்த குடிலிலிருந்து என்னை அந்த மாணிக்கத்தை எடுக்க வச்சான்.

அற்புதம் வாய்ந்த அந்த மாணிக்கக் கல்லை தொடும் வரைக்கும் சித்தர் சொன்னதை நான் முழுசா நம்பவில்லை. ஆனால் எப்போ அந்த மாணிக்கக் கல்லை எடுத்தேனோ அப்போவே எனக்கு எல்லாமே ஞாபகம் வந்துடுச்சு. அதுக்கு அப்புறம் எப்படி நான் பைரவன் கிட்ட அந்த மாணிக்கக் கல்லை ஒப்படைப்பேன். அதான் உங்களை தேடி கண்டுபிடிச்சி வந்தேன்.

உங்களை கண்டுபிடிக்க உதவியா இருந்ததே என் அப்பா தான். மாணிக்கக் கல் எக்காரணம் கொண்டும் அந்த கெட்டவன் கையில சேர்ந்திடவே கூடாதுனு உறுதியோடு இருந்தவர், பைரவனோட அடியாட்களை ஏமாத்தி என்னை அங்கே இருந்து தப்பிக்க வச்சி, அவரோட ப்ரெண்ட் மூலமா உங்களை பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டு என்னை உங்க கிட்ட அனுப்பி வச்சாரு. ஆனால் அவருக்கு தெரியும் இப்போ உயிரோட போற அவரோட மகள் திரும்ப வரவே மாட்டானு. ஆனாலும் அவர் மனசை கல்லாக்கிட்டு என் அம்மாவை சமாதானம் செய்து என்னை மாணிக்கக் கல்லோடு உங்க கிட்ட அனுப்பி வச்சாரு. இப்போ அந்த மாணிக்கக் கல் உரியவனிடமே சேர்ந்துடுச்சி. எப்படியோ என் அப்பாவுக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சி இருக்கும். நான் உயிரோட இல்லை என்ற செய்தியும் போய் இருக்கும்" என்று முழுமையாக சொல்லி முடித்தவளின் கண்ணிலிருந்து இரு சொட்டு கண்ணீர் உருண்டோட, சைதன்யா கூறியதை எல்லாம் அப்படியே காட்சிகளாக விரிவுப்படுத்தி பார்த்தவன் மூளையில் அவள் கூறிய அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சிந்தனையில் ஒன்றே ஒன்று மட்டும் ஆழமாக படிய, சட்டென்று அவளை நெருங்கி அவள் தோள் பற்றி,

"என்ன சொன்ன என்ன சொன்ன, நூற்றெட்டாவது நாள் முடிவுக்குள்ள உன்னோட பாடியை தேடி பிடிச்சா நீ திரும்ப உயிரோட வர முடியுமா?" என்று அகத்தியன் ஆர்வமாக கேட்க, சைதன்யா திடுக்கிட்டு போனாள்.
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 20

அதே நேரம் மலைபகுதியில் உள்ள ஒரு இருளான இடத்திலிருந்த குடிசைக்குள் தன் நகரும் வண்டியின் உதவியோடு உள்ளே நுழைந்தான் பைரவன்.

அவனை அங்கே பார்த்ததுமே குடிலினுள் இருந்த முத்தையாவும் முத்தழகும் அரண்டு போய் எழுந்து நிற்க, பைரவனோ அவர்களுக்கு முன் வந்து நின்றவன்,

"என்னை நம்ப வச்சி ஏமாத்திட்டீங்கல்ல?" என்று தன் கர்ஜிக்கும் குரலில் கேட்டான்.

முத்தையாவோ தைரியத்தை வரவைத்துக் கொண்டு "நம்பினவங்களை ஏமாத்துறது எங்க வேலை இல்லை பைரவா. உன்னை சின்ன வயசுல இருந்து பார்த்து பார்த்து வளர்த்த எங்களை உன்னோட சுயநலத்துக்காக அடைச்சி வச்சி இருக்க பாரு. அங்க சிகிச்சைக்காக எத்தனை உயிர் இருக்குனு உனக்கு நல்லா தெரிஞ்சும் அதை பத்தி சிறுதுளி கூட கவலை கொள்ளாமல் இருக்கீயே உனக்கு மனசாட்சி இல்லையாடா?" என்று ஆக்ரோஷமாக கேட்டார்.

பைரவனோ சத்தமாக சிரித்தவன் "மனசாட்சியா? அதுவும் என் கிட்டையா? நெவர். எனக்கு இதயமே இருக்கானு டவுட் தான். நீங்க என்னனடானா மனசாட்சியை பத்தி பேசுறீங்க" என்றவன் சட்டென்று முகத்தை கடுமையாக்கி "ஒரு மாணிக்கக் கல்லுக்காக பெத்த மகளோட உயிரையே பணயம் வச்சி இருக்கீங்களே நீங்க எல்லாம் மனசாட்சியை பத்தி பேசலாமா?" என்றான் எகத்தாளமாக.

அதை கேட்ட முத்தழகோ "அது சாதாரண கல்லா இருந்து இருந்தா எப்படியோ போகட்டும்னு விட்டு இருப்போம் பைரவா. ஆனால் அது அந்த சிவனோட கழுத்துல இருக்கிற நாகத்தோட வரம். அப்படி பட்ட பொக்கிஷத்தை போயும் போயும் உன் கிட்ட கொடுப்போம்னு நினைச்சியா? எங்க உயிரே போனாலும் சிவனோட எந்த ஒரு பொக்கிஷத்தையும் உனக்கு சொந்தமாக விட மாட்டோம்" என்றவர் பைரவனை முறைத்து பார்த்தார்.

பைரவனோ நக்கலாக சிரித்தவன் "அது சரி. இரண்டு பேரும் அந்த சிவனோட தீவிர பக்தர்களாச்சே. ஆனால் பாருங்க இப்படிபட்ட உண்மையான பக்தர்களுக்கு அவரு நியாயத்தை செய்யாம அநியாயமா உங்க பொண்ணோட உயிரை பறிச்சிட்டாரு" என்று சொன்னதை கேட்டு தாயிற்கும் தந்தைக்கும் உள்ளம் குமுறினாலும் தங்கள் வலியை எதிரியிடம் காட்டாமல் வலியை மென்றுக் கொண்டு நின்று இருந்தார்கள்.

அதை கண்டு கடுப்பான பைரவன் "அந்த மாணிக்கக் கல்லை எப்படி என் கிட்ட கொண்டு வரணும்னு எனக்கு தெரியும். மாணிக்கக் கல் என் கிட்ட வர வரைக்கும் நீங்க இரண்டு பேரும் இங்கேயே கிடந்து சாகுங்க" என்று கர்ஜித்து விட்டு தன் ஆட்களிடம் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துக் கொள்ளும்படி சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான்.

பின் தன் அருகில் நின்று இருந்த பிஏ விடம் "சரவணனை போட்டாச்சா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அங்கே இருந்த பல்லக்கில் மாறி அமர வைக்க கட்டளையிட்டான்.

பிஏவும் "போட்டாச்சி சார்" என்க,

பல்லக்கில் அமர்ந்த பைரவனோ "இப்படிபட்ட வேஸ்ட் பீஸ் எல்லாம் இனி என் கண்ணு முன்னாடி கொண்டு வராதீங்க" என்றவன் "சைதன்யாவோட பாடியை நம்ம இடத்துல இருந்து மாத்தி முத்தையாவோட குடிலுக்கு எடுத்துட்டு போய் யாருக்கும் தெரியாம என்னோட அறையில மறைச்சி வச்சிடுங்க" என்று கட்டளைகளாக பிறப்பித்துக் கொண்டுச் சென்றான் பைரவன்.

இதே நேரம் "இல்ல அப்படி ஒன்னு நடக்க வாய்ப்பே இல்ல" என்று சொன்ன சைதன்யா அவன் கரத்தை தட்டி விட்டவள் "நீங்க கிளம்புங்க. நான் இப்படியே எங்கேயாவது போயிடுவேன்" என்று அங்கே இருந்து நடக்க போனவளின் கரத்தை அழுத்தமாக பிடித்த அகத்தியன்,

"என்னை நம்பலையா?" என்று அவளை துளைத்தெடுக்கும் பார்வையோடு கேட்டான்.

அவனின் பார்வையின் வீச்சே எதை உணர்த்துகிறது என்று அறிந்தவள் "நம்பினதால தான் மாணிக்கக் கல்லை உங்க கிட்ட ஒப்படைச்சேன். போன ஜென்மத்துல தான் நம்ம கணவன் மனைவி. ஆனால் இந்த ஜென்மத்துல நீங்க யாரோ நான் யாரோ. அப்படி இருந்தும் உங்களை முழுசா நம்பி இருக்கேன்" என்றவள் "நான் போகணும் என்னை விடுங்க" என்று அவன் கையை விடுவிக்க முயன்றாள்.

அகத்தியனோ அவளை விடுவதாக இல்லை. மேலும் அழுத்தமாக சைதன்யாவின் கரத்தை பிடித்துக் கொண்டவன் "இப்போவும் என்னை நீ முழுசா நம்புறீனா. என் கூட வா. நம்ம எப்படியாவது உன் உடலை தேடுவோம்" என்று சொன்னதை கேட்டு,

"வேண்டாம்" என்று மறுத்தாள்.

அகத்தியனோ ஏன் என்பது போல் அவளை புருவம் சுருக்கி பார்க்க, அவள் மனமோ 'என் தேகம் கிடைத்து விட்டால் என் பழைய நினைவுகள் அனைத்தும் மறந்து விடும். அதிலும் முக்கியமாக நம் காதல். நீங்கள் என் மீது வைத்து இருந்த அந்த அழகான காதலை நான் மறக்க விரும்பவில்லை. உங்களையும் இழக்க விரும்பவில்லை' என்று உள்ளுக்குள் குமுறியவளின் குமுறல் அகத்தியன் செவிக்குள் விழ அவன் கண்கள் தானாக கலங்கி போனது.

காதலுக்காக தன் சரீரமே வேண்டாம் என்று கூறும் இந்த பேதையின் மூடத்தனத்தை என்னவென்று கூறுவது.

"முட்டாள்..." என்று திட்டியவன் அவளை வலுக்கட்டாயமாக அங்கே இருந்து அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றான் அகத்தியன்.

சைதன்யாவோ "ஏன் இப்படி என்னை இம்சை பண்றீங்க. நான் தான் வரலனு சொல்றேன்ல. எல்லாரையும் பேய் தான் இம்சை பண்ணும். ஆனால் இங்க ஒரு மனுஷன் பேயை இம்சை பண்ணிட்டு இருக்கான்" என்று சொல்ல,

அவள் கரத்தை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டே காரை ஓட்டிக் கொண்டு இருந்த அகத்தியன் "என்னடி பேச்சு வாக்குல அவன் இவன்னு சொல்ற?" என்று கேட்டான்.

அவனை திரும்பி முறைத்து பார்த்த சைதன்யா "இது ரொம்ப முக்கியம் பாருங்க. என் கையை விட்டு வண்டியை பார்த்து ஓட்டுங்க. நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன். அப்புறம் நீங்களும் செத்து போய் என் கூட ஆவியா திரிய வேண்டியது தான்" என்று சொன்னதை கேட்டு அவளை திரும்பி ஆழமாக பார்த்தவன் "ஏனோ உன்னை மீட் பண்ணி இரண்டு நாள் தான் ஆகுது. ஆனால் என்னை சுத்தி நம்ம கடந்த கால நினைவுகள் மட்டும் தான் ஓடிட்டு இருக்கு. அப்படி இருக்க கடந்த கால அகத்தியனா நான் இப்போ மாறி இருந்தா இந்நேரம் நான் உதிர்க்கும் சொற்கள்,

'நித்தமும் உன்னோடு இருக்க என் உயிரை விட கூட நான் தயாராக தான் இருப்பேன் யாழிசை' என்பது தான். ஆனால் அதை நான் சொல்ல மாட்டேன் ஏன்னா இவன் அவன் இல்லை" என்று சொன்ன அகத்தியனின் முகம் வலியால் காணப்பட, அவள் கரத்தை விடுவித்தான்.

அவன் கூறியதை கேட்ட சைதன்யாவுக்கு என்னவோ போல் இருக்க. அதற்கு மேல் எதை பற்றியும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.

ஆனால் அகத்தியன் பேச்சை தொடர்ந்தான். "பைரவனோட அம்மாவுக்கு என்னாச்சுனு ஏதாவது தெரியுமா?" என்று கேட்க,

சைதன்யா இல்லை என்பது போல் தலையை ஆட்ட, அதை பெருமூச்சு விட்டு பார்த்தவன், "அவங்க இறந்து பல வருஷம் ஆச்சு" என்றான்.

அதை கேட்டு சைதன்யா திகைத்து போக, அகத்தியனோ "அவங்க பார்க்கணும்னு சொல்லிட்டு வந்த பையன் நான் தான்" என்று சொன்னதை கேட்ட சைதன்யா,

"எனக்கு ஆல்ரெடி ஒரு கெஸ் இருந்துச்சி. இந்த ஜென்மத்திலும் நீங்க அண்ணன் தம்பியா தான் இருப்பீங்கனு" என்றவள், "ஆன்ட்டி எப்படி இறந்தாங்க?" என்று கேட்டாள்.

அகத்தியனோ "நாங்க ட்வின்ஸ் தான். எங்க அம்மா கர்ப்பமான உடனே எங்க அப்பா இறந்துட்டாருனு தூரத்து மாமா ஒருத்தர் சொல்லி கேள்விப்பட்டு இருக்கேன். அப்போ தான் இது எங்க அம்மாவுக்கு மட்டுமில்லை. எங்க அப்பாவோட பேமிலில பெண்கள் கர்ப்பம் ஆனாவே ஆண்கள் இறந்து போறாங்கனு. அதை தெரிஞ்சுக்கிட்ட எங்க அம்மா எதுக்காக இப்படி எல்லாம் நடக்குது. இதுக்கு முடிவு என்னனு தெரிஞ்சிக்க முயற்சி பண்ணாங்க. அப்போ தான் நாங்க பிறந்தோம். நான் நல்லா ஆரோக்கியமா தான் பிறந்தேன். ஆனால் என்னோட பிறந்த பைரவனுக்கு தான் உடலில் குறை. இது ட்வின்ஸா பிறக்குற சிலருக்கு நார்மலாவே நடக்கிறது தான். ஆனால் என் அம்மாவால ஒரு பையன் ஓடி ஆடி திரியுறதை பார்த்துட்டு இன்னொரு புள்ளை படுத்த படுக்கையா இருக்கிறதை பார்க்க முடியல. அப்போ தான் எங்க அம்மாவோட தூரத்து சொந்த தம்பி அதான் நான் சொன்ன மாமா ஒருத்தர் ஆயுர்வேதத்தை பத்தி சொல்லி பைரவனுக்கு ட்ரீட்மென்ட் எடுக்க சொன்னாங்க. இரண்டு பேரையும் ஒரே நேரத்துல பார்த்துக்க முடியாதுனு என்னை அந்த தூரத்து மாமா வீட்ல விட்டு பைரவனை மட்டும் அழைச்சி போனாங்க. அந்த மாமாவோ எங்க கிட்ட அதிக பணமும் சொத்தும் இருக்குனு என்னை நல்லபடியா பார்த்துக்கிட்டாரு. அது தான் நான் கடைசியா அவங்களை பார்த்தது. எனக்கு அப்போ என்ன வயசுனு கூட நினைவு இல்லை. ஏன் என் அம்மா முகம் கூட இப்போ எனக்கு சரியா ஞாபகம் இல்லை. எப்போதாவது அவங்களை பார்க்கணும்னு ஆசை வந்தா அவங்களோட கல்யாண போட்டோவை பார்த்துப்பேன்.

எனக்கு ஒரு தம்பி இருக்கான்னு நல்லாவே தெரியும். ஆனால் அவன் எப்படி இருப்பான்னு தான் எனக்கு தெரியாது. பிரிந்து போன என்னோட அம்மா ஒரு நாள் கார் ஆக்சிடென்ட்டில் இறந்து போயிட்டதா மாமா தகவல் சொன்னாரு. அம்மாவோட முகத்தை கூட என்னால கடைசி வரைக்கும் பார்க்க முடியல. ஏன்னா அந்த ஆக்சிடென்ட்ல அவங்க வந்த கார் மொத்தமாகவே தீ பிடிச்சி கருகி போயிடுச்சி. அதுக்கு பிறகு கொஞ்ச வருஷத்துல மாமாவும் இறந்துட்டாரு. அப்புறம் நான் தான் பிஸ்னஸை பார்த்துக்க வேண்டிய கட்டாயம். அப்புறம் என் லைப் அப்படியே போயிடுச்சி. என்னைக்காவது பிரிந்து போன தம்பி என்னை தேடி திரும்ப வருவான்னு தான் இன்னமும் எங்க அப்பா அம்மா வாழ்ந்த வீட்ல இருக்கேன். காலங்களும் வீட்டின் புதுமையும் மாறியதே தவிர என் தம்பிக்காக நான் காத்திருந்த காத்திருப்பு எப்பொழுதும் மாறியதே இல்லை.

இதை பத்தி கார்த்திக்குக்கு கூட தெரியாது. சொல்லி மத்தவங்களோட பரிதாபத்தை ஏற்க விருப்பமில்லை எனக்கு" என்றவன் கார் அவர்கள் வீட்டின் வாசலில் வந்து நிற்க,

சைதன்யாவோ "அப்போ என் கிட்ட மட்டும் சொல்றீங்களே" என்று கேட்டாள்.

"ஏன்னா உனக்கு தான் எல்லாமே தெரியுமே. அண்ட் உன் கிட்ட சொல்லணும்னு தோனுச்சி. இத்தனை வருஷம் இவ்வளவு பெரிய வீட்ல நான் தனியா தான் வாழ்ந்துட்டு இருந்தேன். என்ன தான் அத்தனை பணியாளர்கள் இருந்தாலும் எனக்கு எப்போவுமே தனிமை தான் பரிசாக கிடைச்சி இருக்கு. பட் இந்த இரண்டு நாள் உன் ஒருத்தியால வீடே நிறைந்து போய் கலகலவென இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு திருப்தி" என்று கூறிவிட்டு அகத்தியன் காரிலிருந்து இறங்க,

அவனை தொடர்ந்து வெளியே வந்த சைதன்யாவோ "அப்போ உங்களோட தனிமையை போக்குறதுக்காக தான் என்னை திரும்ப அழைச்சி வந்து இருக்கீங்க சரியா?" என்று கேட்டாள்.

அதை கேட்டு அவளை திரும்பி பார்த்த அகத்தியன் பார்வை அவளுள் ஆழமாக செல்ல, அவனின் பார்வையின் வீச்சை தாங்க முடியாமல் அதிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்வதற்காக "சரி சரி என்னை திரும்ப கூட்டிட்டு வந்துட்டீங்கல்ல. சோ என்னோட இம்சையை தாங்கிட்டு தான் ஆகணும். அதுக்கு முன்னாடி செமயா பசிக்குதுப்பா. காலையிலிருந்து எதுவும் சாப்பிடல. சாப்பிடவும் முடியல என்னால" என்றவள் வயிற்றை பிடித்துக் கொண்டு சொல்ல,

அதை பார்த்து சலிப்பாக தலையை ஆட்டியவன் "போய் சாப்பிடு" என்று கூறிவிட்டு சிறு புன்னகையோடு அங்கே இருந்து சென்றான் அகத்தியன்.

தனிமை எத்தனை கொடுமை வாய்ந்தது என்பதற்கு இங்கே இருவரின் வாழ்க்கையே போதுமானதாக அமைந்து போனது.

ஒன்று அகத்தியன் மற்றொருவன் பைரவன்.

கருவறையில் ஒற்றுமையாக இருந்தவர்களின் வாழ்க்கை இந்த உலகத்திற்கு வந்ததும் பிரிவு என்னும் தனிமையின் தீயில் எதிரிகளாக உருமாறி நிற்பது தான் விதியோ!
 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 21

உள்ளே வந்ததுமே அனைவரும் சைதன்யாவை கண்டு பயம் கொள்ள, அகத்தியன் தான் அவர்களை சமாதானம் செய்து சைதன்யாவால் நமக்கு எந்த ஆபத்தும் ஏற்படாது என்று நம்பிக்கை அளித்து அவர்களை சகஜமாக்கினான்.

அப்படி இருந்தும் பணியாளர்கள் சிறு பயத்துடனே இருக்க, அதை புரிந்துக் கொண்ட சைதன்யா அவர்களின் பயத்தை போக்குவதற்காக ஒரு பொய்யான சோகக் கதையை எடுத்து விட்டாள்.

அதை கேட்டு அனைவரின் மனமும் இரக்கம் கொள்ள, சைதன்யாவின் மீது இருந்த பயம் போய் பரிதாபம் தோன்றியது.

அதன் பின் அவளுக்கு வகை வகையாக உணவு சமைத்து கொடுக்க, அகத்தியன் சிறு புன்னகையுடன் அவன் அறைக்குச் சென்றான்.

அறைக்குள் நுழைந்ததுமே கார்த்திக்கு தொடர்பு கொண்டு, நாளை ஆபிஸ் வரும்படி கூறிவிட்டு அழைப்பை வைத்தவன் எண்ணங்கள் முழுவதும் சைதன்யாவின் உடலை தேடுவது எப்படி என்பது தான்.

எப்படியாவது அவனின் முன் ஜென்ம மனைவியின் சரீரத்தை தேடி கண்டுப்பிடித்து அவளை மீண்டும் உயிரோடு அழைத்து வர வேண்டும். அதன் பிறகு என்ன நடக்குதோ அது நடக்கட்டும் என்று உறுதியோடு ஒரு முடிவை எடுத்து இருந்தான்.

மறுநாள் மாணிக்கக் கல்லை வீட்டிலேயே பத்திரமாக வைத்து விட்டு கம்பெனிக்குச் சென்றான் அகத்தியன். அங்கு இவனுக்கு முன் கார்த்திக் கடுகடுவென அமர்ந்து இருக்க, அவனை பார்த்து பெருமூச்சி விட்டவன், நண்பனை அழைத்துக் கொண்டு மேல் தளத்திற்குச் (மொட்டைமாடி) சென்றான்.

அங்கே இதமான காற்று அவர்களை வரவேற்க, கார்த்திக்கோ கோபத்தில் கத்த ஆரம்பிக்க போனவனை தடுத்த அகத்தியன், நண்பனிடம் அனைத்தையும் கூறினான். எதை பற்றியும் மறைக்காமல் முழுமையாக கூறினான் அகத்தியன்.

அதை கேட்டு "பேய் சொன்னதை எல்லாம் நம்புறீயாடா?" என்று கேட்டான்.

நண்பனை ஆழமாக பார்த்த அகத்தியன் "அவளை இன்னொரு முறை பேய்னு சொல்லாத கார்த்திக். இப்போ வேணா அவ யாரோவா இருக்கலாம். ஆனால் கடந்த ஜென்மத்தில் அவள் என்னோட மனைவி" என்று அழுத்தமாக கூறியவனை திகைத்து போய் பார்த்த கார்த்திக்,

"டேய் பைத்தியக்கார பையலே. அந்த பேய் தான் ஏதேதோ கதை எல்லாம் உருட்டி விட்டு இருக்குதுனா நீயும் அதையெல்லாம் நம்பிட்டு இருப்பீயா?" என்று நண்பனை நினைத்து கவலைக் கொண்டவனின் வார்த்தைகள் ஆதங்கமாகவே வெளிப்பட்டது.

அகத்தியனோ நிதானமாக "சைதன்யா சொன்னது எதுவுமே பொய்யும் இல்லை உருட்டும் இல்லை கார்த்திக். அவளுக்கு எப்படி முன் ஜென்மம் நினைவு எல்லாம் வந்துச்சோ அதே போல எனக்கும் என்னோட முன் ஜென்மத்தின் நினைவுகள் முழுமையா வந்துடுச்சி. முன் ஜென்ம நினைவோடு சைதன்யாவை எப்படியோ போகட்டும்னு விட முடியாது இல்லையா? ஆயிரம் தான் இருந்தாலும் அவ என்னோட மனைவி. அவ இப்போ இப்படி இருக்கிறதுக்கு நான் தானே காரணம்" என்று சொன்னதை கேட்டு பேச்சற்று போய் நின்று விட்டான் கார்த்திக்.

அதிர்ச்சியில் நின்று இருந்தவனின் தோளை பிடித்து ஆட்டிய அகத்தியன் "ஒரு நிமிஷம் ஒரே ஒரு நிமிஷம் என்னோட இடத்துல இருந்து யோசிச்சு பாரு கார்த்திக். என் நிலைமை அப்போ புரியும்" என்று அமைதியாக பேசியவனை கண்டு ஆச்சரியம் தான் கார்த்திக்கு.

இவ்வளவு நிதானம் எப்போதும் நண்பனிடம் அவன் கண்டதில்லை அல்லவா. ஆழமாக நண்பனின் கண்களை பார்த்தான்.

அதில் தெரிந்த தவிப்பும் வேதனையையும் இப்பொழுது தான் உணர்கிறான். தன் பூர்வ ஜென்ம மனைவிக்கு இப்போது எதுவும் நேர்ந்து விட கூடாது என்று அவன் துடிக்கும் துடிப்பை புரிந்துக் கொண்டவன், அகத்தியனை கூர்மையாக பார்த்து,

"டேய் என்னோட ஒரே ஒரு கேள்விக்கு நீ இங்கே இருந்து" என்று அகத்தியன் கையை பிடித்து நண்பனின் இதயத்தில் வைத்து, "இப்போ நீ சைதன்யாவை லவ் பண்றீயா?" என்று கேட்டான்.

அக்கேள்வியில் அப்படியே ஒரு கணம் உறைந்து போய் நின்ற அகத்தியன் சிறிது தடுமாற்றத்துடன் "நிஜமா தெரியல கார்த்திக். ஆனால் அவளுக்கு ஒரு சின்ன வலியை கூட கொடுக்க கூடாதுனு தோணுது. ஒருவேளை என்னோட பூர்வ ஜென்ம நினைவுகள் எதுவும் வராம இருந்திருந்து நீ இந்த கேள்வியை கேட்டு இருந்தால் என்னோட பதில் அடுத்த செகண்ட் நோ என்று தான் வந்து இருக்கும். ஆனால் இப்போ என்னால அந்த நோ என்ற வார்த்தையை உபயோகிக்க முடியல. ஏதோ ஒன்னு இங்கே தடுக்குது" என்று நெஞ்சில் கைவைத்தபடியே பேசியவன் தன் இதயத்தையே சுட்டிக் காட்டினான்.

அகத்தியன் சொன்னதை கேட்ட கார்த்திக், சிறு புன்னகையுடன் "சரி மச்சி இப்போ சைதன்யாவோட பாடியை தேடி கண்டுப்பிடிச்சிட்டா அவள் திரும்ப வந்திடுவா தானே" என்று கார்த்திக் கேட்க,

நண்பனின் மாற்றத்தை கண்டு உள்ளுக்குள் குளிர்ந்து போனவன் ஆம் என்று தலையை ஆட்டினான்.

"பட் சைதன்யா பாடியோட அவ ஆன்மா சேர்ந்துடுச்சினா சைதன்யா உன்னை மொத்தமாவே மறந்திடுவாளேடா அப்போ என்ன பண்ணுவ?" என்று கேட்க,

அந்த வார்த்தையில் சுருக்கென்று வலித்த இதயத்தை அடக்கி விட்டு "தெரியல கார்த்திக். நான் அதை பத்தி இன்னும் யோசிக்கலை. முதல சைதன்யாவோட சரீரத்தை கண்டுப்பிடிக்கணும். அதுக்கு அப்புறம் இதை பத்தி பேசிக்கலாம்" என்று அந்த பேச்சுக்கு முற்றுபுள்ளி வைத்தான் அகத்தியன்.

அதன் பிறகு என்ன அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை சைதன்யாவின் உடலை தேடுவதில் தான் தீவிரமாக இருந்தது. சைதன்யா தேட வேண்டாம் என்று எவ்வளவு எடுத்து கூறினாலும் அகத்தியன் கேட்பதாக இல்லை.

முதலில் அவளை பார்த்த இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்தவர்கள், ஒவ்வொரு மருத்துவமனையாக தன் ஆட்களை வைத்து அன்று காரை ஏற்றி ஆக்சிடென்ட் செய்த தேதியை கூறி ஏதாவது சடலம் வந்ததா என்று விசாரிக்க ஆரம்பித்தனர் இருவரும்.

ஆனால் அப்படி எதுவும் அவர்கள் சொன்ன தேதியில் எந்த ஒரு விபத்தாகி யாரும் வரவில்லை என்று கூற குழப்பம் அடைந்த இருவரும் சுற்று வட்டாரத்தில் விசாரிக்க ஆட்களை அனுப்பி வைத்தனர். கிட்டத்தட்ட அவர்கள் சுற்றி இருந்த வட்டாரத்தில் உள்ள அனைத்து மருத்துவமனையிலும் விசாரித்து தோல்வியை சந்திக்க சோர்ந்து விட்டான் அகத்தியன்.

கார்த்திக் தான் நண்பனை தேற்றி தைரியம் கூற, அகத்தியனும் இன்னும் தீவிரமாக தேட ஆரம்பித்தான்.

இந்த விஷயம் பைரவன் செவிகளுக்கும் எட்டி இருக்க, அவனோ பலமாக சிரித்தவன்,

"தேடட்டும் தேடட்டும். அவனுங்க எங்க தேடினாலும் அவளோட பாடி கிடைக்க போறதில்லை. அந்த அகத்தியன் இந்த உலகத்தில் இருக்கிற மூலை முடுக்கெல்லாம் தேடி அலைவான். ஆனால் இந்த குடிலுக்கு வர மாட்டான். ஏன்னா அவனோட சிந்தனை இந்த குடிலுக்கு வரவே வராது" என்று சொல்லி ராட்சசன் போல் சிரித்தான் பைரவன்.

ஆம் பைரவன் கூறியது போலவே அகத்தியன் சிந்தனையில் சைதன்யா தந்தையின் குடில் நினைவுக்கே வரவில்லை என்பது தான் விதி.

தொலைத்த ஒரு பொருளை கண் எதிரே வைத்துக்கொண்டு அனைத்து இடத்திலும் தேடி அலைவோம். ஆனால் நாம் தேடுவது கண்ணெதிரே இருக்கும். சிறு தூசி போல் அது நம் கண்ணுக்கு புலப்படாமல் போய்விடும். அதே போல் தான் இப்போது அகத்தியனின் சிந்தனைகளுக்கு முத்தையாவோட குடில் சிறு தூசியாக தான் கண்களுக்கு தெரியாமலே போய் விட்டது.

அவர்களின் தேடல் வேட்டை நடந்துக் கொண்டு இருக்க, இதற்கு இடையில் கார்த்திக் வேறு சைதன்யாவுடன் நன்றாக பழக ஆரம்பித்து விட, இருவருக்குமே நட்பு என்னும் ஒரு நல்ல உறவு ஏற்பட்டது.

பிறகு கார்த்திக்கிடமும் சைதன்யா எடுத்து சொல்ல, அகத்தியன் போல் கார்த்திக்கும் அவள் சொல்வதை காது கொடுத்து கேட்கவில்லை.

அவளும் எடுத்து சொல்லி சொல்லி அலுத்து போய் விட்டு விட்டாள். அகத்தியன் வேறு அவளிடம் சிறிது கூட கோபம் கொள்ளாமல் நன்றாக பார்த்துக் கொண்டு அவளிடம் பேசி சிரிக்க ஆரம்பிக்க, அதில் தன்னையே மறந்து போய் அவனையே ரசித்துக் கொண்டு இருப்பாள். சைதன்யாவின் மனநிலை புரிந்து பல சமயங்களில் அகத்தியனுக்கு சொல்லில் அடங்காத வலி ஏற்பட, அதை மறைத்துக் கொண்டு அவளுடன் இருக்கும் நாட்களை வெறுப்பாக கடக்காமல் சந்தோஷமாக கடக்க ஆரம்பித்தான்.

ஆம் இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் இந்த ஜென்மத்திலும் மனதார விரும்ப ஆரம்பித்து இருந்தனர்.

யாரும் இல்லாமல் தனிமையில் வாழ்ந்த அகத்தியனின் வாழ்க்கையில் அந்த தனிமையை போக்க வந்தவளாக சைதன்யா மாறி இருக்க, அது இருவருக்குமே ஒரு வித பிணைப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தது.

அவர்களுக்கு தெரியும் இப்பொழுது அவர்கள் காதல் கானல் நீரில் காகித ஓடம் தான் என்று. அதனாலே இருவருமே தங்கள் நேசத்தை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

நாட்கள் செல்ல செல்ல அவ்வீட்டின் பணியாளர்களும் சைதன்யா ஒரு ஆன்மா என்பதையே மறந்து போய் அந்த வீட்டின் ஒரு ஆளாக நினைத்து சகஜமாக பேசி பழக ஆரம்பிக்க, அந்த மாளிகையே சந்தோஷத்தில் நிறைந்து போனது.

ஆனால் என்ன நேரமும் காலமும் யாருக்காகவும் எதற்காகவும் நின்று விடாது அல்லவா. ஆம் அவர்களுக்கான நாட்கள் தான் மிகவும் குறைந்துக் கொண்டே போனது. அதை சைதன்யா உணர்ந்தாளோ இல்லையோ, அகத்தியன் இன்னும் எண்ணி இருபதே நாட்கள் மட்டுமே மீதம் இருப்பதை பார்த்து தன்னை தானே வருத்திக் கொண்டான்.

பல இடங்களில் சைதன்யாவின் சரீரத்தை தேடி களைத்து விட்டார்கள். அவ்வளவு ஏன் கார்த்திக்குடன் சில ஆட்களை அனுப்பி சதுரகிரி மலையில் எங்கேயாவது சைதன்யாவின் உடலை மறைத்து வைத்து இருக்கிறார்களா என்று தேடி பார்த்து விட்டான் அகத்தியன். ஆனால் அனைத்திற்குமான பலன் பூஜ்ஜியத்தில் தான் வந்து முடிந்தது.

கார்த்திக்கும் சில முறை மனம் கேளாமல் "ஒருவேளை உன் தம்பி சைதன்யாவோட பாடியை எரிச்சி இருப்பானோ" என்று கேட்டு பார்த்தான்.

"இருக்காது" என்று கூறிய அகத்தியன் மனமோ அடித்து கூறியது நிச்சயமாக பைரவன் சைதன்யாவின் உடலுக்கு எந்த பாதிப்புமின்றி பத்திரமாக பாதுகாத்து தான் வைத்து இருப்பான் என்று. ஆனால் அது எங்கே என்று தான் அவனால் சிந்திக்க முடியவில்லை.

இப்படி அகத்தியனும் கார்த்திக்கும் வேதனையில் சுழன்றுக் கொண்டு இருக்க, யாரோ யாருக்காகவோ எதையோ தேடி அலைகிறார்கள் என்ற தோரணையில் இருக்கும் நாட்களை மிகவும் சந்தோஷமாக கடந்துக் கொண்டு இருந்த ஒரே ஆன்மா நம் சைதன்யா மட்டும் தான்.

இப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில் தான் கீழே இருந்து "அகத்தியன் அகத்தியன் அகத்தியன்" என்று அந்த பெரிய பங்களா அதிரும் அளவுக்கு கத்தி அவனை அழைத்துக் கொண்டு இருந்தாள் சைதன்யா.

அகத்தியனோ அப்பொழுது தான் ஒரு ஆன்லைன் மீட்டிங் ஒன்றில் இணைந்த தருணம்.

அவளின் குரல் பெரும் ஒலியை கொடுக்க, என்னவோ ஏதோ என்று பயந்து போனவன் அவசரமாக கீழே இறங்கி ஓடி வர, சைதன்யாவோ கூந்தல் முடியை விரித்து விட்டபடி டிவியை பார்த்து உடலை அங்கும் இங்கும் அசைத்தபடி அமர்ந்து இருந்தாள்.

அவள் அருகில் வந்து நின்றவனுக்கு அவளின் கோலத்தை பார்த்து ஒரு வினாடி பயந்து போய் தன் நெஞ்சை தடவி விட்டுக் கொண்டு "என்னடி இப்படி பேய் போல உட்கார்ந்துட்டு இருக்க?" என்று கேட்டான்.

சைதன்யாவோ தலையை திருப்பி அவனை பார்த்து கண் சிமிட்டியவள் "எனக்கு அதே போல தலைவாரி விடுடா" என்று டிவியில் ரிப்பிட் மோடில் ஓடிக் கொண்டு இருந்த காட்சியை காட்டினாள்.

அகத்தியனும் என்னவா இருக்கும் என்று டிவியை பார்க்க, அதில் ஒரு ஆங்கில பேய் படம் ஓடிக் கொண்டு இருக்க, ஒரு பேய் இன்னொரு பேய்க்கு தலையை வாரிக் கொண்டு இருந்தது.

அதை பார்த்து சுள்லென்று கோபம் கொண்டவன் "லூசாடி நீ? நீ கத்தினதும் என்னவோ ஏதோனு மீட்டிங்கை விட்டு ஓடி வரேன். நீ என்னடானா தலையை சீவ சொல்ற? அதுவும் அம்மா பேய் பொண்ணு பேய்க்கு தலை வாருது. அது போல வாரி விட சொல்ற"

"ஆமா நான் தான் பேயாச்சே" என சொன்னதை கேட்டு ஒரு கணம் அவனுள் வலி ஏற்பட, அதை மறைத்துக் கொண்டு,

"ஆனால் நான் பேய் இல்லையே?" என்றான்.

அவளோ "அப்போ போய் செத்து போ. அப்போ தான் என்ன போல பேயா வருவ" என்று சர்வ சாதாரணமாக அவள் சொல்ல,

"எதே செத்து போகணுமா? இப்படி வார்த்தைக்கு வார்த்தை செத்து போனு சொல்லாதடி சரியா?" என்று சொன்னவன் எப்படியோ அவள் சொன்னது போல் அவனை செய்ய விடாமல் விட மாட்டாள் என்று அறிந்தவன்,

"ஒரு பேயை கட்டிக்கிட்டு நான் படுற அவஸ்தை இருக்கே. என்னால முடியல சாமி" என்று புலம்பிக் கொண்டே சைதன்யா கேட்டது போல் அவள் தலை முடியை வாரி விட்டான் அகத்தியன். அவளுக்காக அவன் மொத்தமாகவே மாறி இருந்தான் அகத்தியன். இந்த மாற்றம் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தும் இருந்தது. வாழ்க்கையில் எந்த பிடிப்பும் இல்லாமல் ஓடிக் கொண்டு இருந்தவனுக்கு பொக்கிஷமாக சைதன்யா கிடைத்து இருக்கிறாள் என்று நினைத்து மிகுந்த சந்தோஷத்தில் திளைத்து இருந்தான் அகத்தியன்.

அவனை அப்படியே விடாமல் வேண்டுமென்றே "அகத்தியன் எனக்கு தூக்கம் தூக்கமாக வருது. இதில கால் வேற ரொம்ப வலிக்குது என்னை தூக்கிட்டு போய் ரூம்ல விடுங்களேன்" என்று கொஞ்சும் குரலில் சைதன்யா கேட்க,

அவள் கேட்கும் தோரணையே சரியில்லை என்பதை உணர்ந்த அகத்தியன் "ஏன்டி உன்னால தான் சொடுக்கு போடுற நேரத்துல மறைந்து போக முடியும்ல. அப்புறம் எதுக்கு என்னை தூக்கிட்டு போக சொல்ற. நீயே போய் படுத்து தூங்கு. எனக்கு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. நாளைக்கு மார்னீங் வேற ஆபிஸ்ல ஒரு பிஸ்னஸ் டீலிங் இருக்கு" என்று சொல்லிக் கொண்டே டிவியை நிறுத்தி விட்டு திரும்பி சைதன்யாவை பார்த்தான்.

அவளோ முகத்தை அழும் பிள்ளை போல் வைத்துக் கொண்டு உதட்டை பிதுக்கியபடி நின்று இருக்க, அவள் கீழ் உதட்டை கடித்துக் கொண்டு நிற்பதை பார்த்ததும் சட்டென்று தன்னிலை இழந்த அகத்தியனோ, தலையை உசுப்பிக் கொண்டு காற்றில் "உப்..." என்று ஊதி "மனுஷனை டெம்ப்ட்டாக்குறதே வேலையா வச்சி இருக்கா" என்று முணங்கியபடியே சட்டென்று அவளை தூக்கி தோளில் போட்டுக் கொண்டு மாடி ஏறினான் அகத்தியன்.

அவனின் செயலில் முதலில் திகைத்தாலும் பின் புன்னகையுடன் அவனுடன் ஒன்றிக் கொண்டாள்.

 

NNK-90

Moderator
அத்தியாயம்- 22

அறைக்குள் அவளை கீழே இறக்கி விட்ட அகத்தியன் "குட் நைட் டி" என்று கிளம்ப போனவனின் கரத்தை பிடித்து தடுத்து அவனிடம் ஒட்டிக் கொண்டு,

"போறீங்களா?" என்று கேட்டாள்.

தன்னிடம் உரசியபடி நின்று இருந்தவளை குனிந்து பார்த்தவன் "உன் பேச்சே சரியில்லைடி. ஒழுங்கா போய் படுத்து தூங்கு. நாளைக்கு மீட்டிங் இருக்கு" என்று அவள் பிடித்து இருந்த கரத்தை பிரித்து எடுத்தான்.

சைதன்யாவோ சிணுங்கலாக "அகத்தியன் இன்னிக்கு ஒன் டே நைட்" என்று பேச்சை இடை நிறுத்த,

"ஒன் டே நைட்?" என்று புருவம் உயரத்தி கேட்டான் அகத்தியன்.

"அது வந்து... இன்னிக்கு மட்டும் என் கூடவே ஸ்டே பண்றீங்களா?" என்று தயங்கியபடி கேட்டவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான் அகத்தியன்.

அவனுக்கும் ஆசை தான் அவளுடனான மீண்டும் ஒரு வாழ்க்கை இனிமையாக வாழ்வதற்கு. ஆனால் அது இதுவாக இருக்க கூடாது என்று உறுதியோடு இருந்தான் அகத்தியன்.

பெருமூச்சு விட்ட அகத்தியன் அவள் தோள்களை பிடித்து தன்னை பார்க்க வைத்தவன் "நீ ஏன் இப்படி கேட்குறனு புரியுது சைத்து. உன்னை அப்படியே மறைஞ்சி போயிடுனு விட்ற மாட்டேன். இன்னும் நம்ம கிட்ட இருபது நாள் இருக்கு. அதுக்குள்ள அந்த சிவனே நமக்கான வழியை காட்டுவாரு. சோ நீ எதை பத்தியும் யோசிக்காமல் போய் தூங்கு" என்று அவளை சமாதானம் செய்ய,

சைதன்யாவோ கலங்கிய விழியோடு "எத்தனை நாள்னு தெரியல ஆனால், இருக்கிற கொஞ்ச நாளில் உங்க கூட சந்தோஷமா இருந்துட்டு போயிடணும்னு தான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன் அகத்தியன். ஆனால் நாட்கள் குறைய குறைய பிரிவோட பயம் என்னை அதிகப்படியா வாட்டுது. உங்களை நிரந்தரமா விட்டு பிரிஞ்சி போறதுக்குள்ள அட்லீஸ்ட் ஒரு நாள் உங்களோட வாழ ஆசைப்பட்டேன்" என்று கூறியவளின் கண்ணீரை துடைத்து விட்டவன் தன் வலியை மென்றுக் கொண்டு,

"ஒரு நாள் என்னடி ஒரு நாள். இந்த அகத்தியனோட வாழ்க்கை முழுக்க நீ என்னோட தான் வாழ போற. உன்னோட இம்சை எல்லாத்தையும் நான் சந்தோஷமா அனுபவிக்க போறேன். இப்போ எதை பத்தியும் கவலைப்படாம அமைதியா தூங்கு" என்று அவளை மெத்தையில் படுக்க வைத்து போர்வையை எடுத்து போர்த்தி விட்டவனின் கரத்தை பிடித்து,

"அட்லீஸ்ட் ஒரு கிஸ்ஸாவது கொடுங்க அகத்தியன்" என்றாள்.

அவனோ இல்லை என்று தலையை ஆட்டியவன் "கிஸ்ல ஆரம்பிச்சா அப்புறம் எங்கே போய் முடியும்னு எனக்கு தெரியும். சோ இப்போதைக்கு எதுவும் இல்லை" என்று அவள் கரத்தை எடுத்து விட்டு அங்கே இருந்து நகர ஆரம்பித்தான்.

சைதன்யாவோ கடுப்பாக "ஒரே ஒரு கிஸ் தானே கேட்டேன். அது கூட கொடுக்க முடியாதுனு சொல்லிட்டு போறீங்க. போங்க போங்க, உங்களை விட செம ஹாட்டா இருக்கிற ஆளை பார்த்து நான் சைட் அடிக்கிறேன். நீங்க நொந்து சாவுங்க" என்று திட்டிக் கொண்டே கண்களை மூட, அது அகத்தியனின் செவியில் நன்றாக விழவும் புன்னகைத்துக் கொண்டே,

"என்னை விட வேற எவன்டி உன் கண்ணுக்கு ஹாட்டா தெரிவான்னு நானும் பார்க்கிறேன்" என்று இறுமாப்போடு இரவு படுத்து உறங்க மறுநாள் அலுவலகத்திற்கு அவனுடன் வம்படியாக மாணிக்கக் கல் உதவியுடன் அகத்தியன் கம்பெனிக்கு வந்து இருந்தாள் சைதன்யா.

அகத்தியனும் வேறு வழியில்லாமல் சலிப்பாக தலையை ஆட்டி விட்டு அவளை தன்னுடனே வைத்துக் கொண்டு மீட்டிங்கை நடத்தி முடித்தவன் அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில் சைதன்யாவால் சூடான கடல் மண்ணில் பொறித்து எடுக்கும் வேர்கடலை போல் உள்ளுக்குள் வெடித்துக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

மீட்டிங் டீல் போட வந்த ஒரு பிஸ்னஸ்மேனிடம் தானாக சென்று பேச ஆரம்பித்த சைதன்யா அகத்தியனை வெறுப்பேற்ற நினைத்தாள்.

அகத்தியனோ பல்லை கடித்துக் கொண்டு "நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க சைத்து?" என்று தாழ்ந்த குரலில் கேட்க,

அவனை கண்டுக் கொள்ளாத சைதன்யாவோ "நீங்க எப்படி இவ்வளவு ஹாட்டா இருக்கீங்க?" என்று கேட்டபடி அவள் எதிரே தொப்பையும் மொட்டையுமாக அமர்ந்து பல்லை காட்டிக் கொண்டு இருந்தவனிடம் வழிந்துக் கொண்டு கேட்டாள்.

சைதன்யா சொன்னதை கேட்டு அந்த மொட்டைக்கு குதுகலமாக இருக்க, இங்கே அகத்தியனுக்கோ வயிற்றில் ஒரு லாரி நெருப்பை தூக்கி கொட்டியது போல் தகதகவென எரிந்துக் கொண்டு இருந்தது.

தன்னுடன் ஒருவன் வந்து இருக்கிறான் என்பதையே மறந்து போன சைதன்யாவோ அகத்தியனை மேலும் வெறுப்பேற்ற நினைத்து அந்த மொட்டையின் கரத்தை பிடித்துக் கொண்டு "வாங்க ரூமுக்கு போலாம்" என்று கண்களில் ஆசையை கூட்டி அழைக்க, அவ்வளவு தான் அதற்கு மேல் அகத்தியனால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் கோபத்தில் சட்டென்று எழுந்து விட்டான்.

மொட்டையும் சிரித்துக் கொண்டே எழுந்தவன் அகத்தியன் நிற்பதை பார்த்து சைதன்யாவிடம் "பேபி நீ என்னைய தானே ரூமுக்கு கூப்பிட்ட இவன்" என்று ஆரம்பித்தவனின் வார்த்தை அகத்தியனின் அனல் தெறிக்கும் பார்வையில் மாற்றிக் கொண்டு "இவர் ஏன் எழுந்து நிக்குறாரு?" என்று சிணுங்கலுடன் கேட்டான்.

அகத்தியனை திரும்பி பார்த்த சைதன்யாவும் அதுவரை இருந்த செல்ல குரலை மாற்றிக் கொண்டு வெறுப்பாக "இப்போ எதுக்கு எழுந்து நிக்குற? ஏன் நான் சந்தோஷமா இருக்கிறதை பார்க்க பொறுக்கலையா உனக்கு. நீ தான் எனக்கு சந்தோஷத்தை கொடுக்க மாட்டிக்கிற. இவர் கொடுக்கிற சந்தோஷத்தையும் ஏன் கெடுக்குற?" என்று கேட்டவளை கொலை செய்யும் வெறியோடு பார்த்த அகத்தியன்,

சட்டென்று மொட்டையை பிடித்து இருந்த சைதன்யாவின் கரத்தை பிரித்தெடுத்து "சந்தோஷம் தானே, நானே கொடுக்கிறேன். உனக்கும் இவனுக்கும் சேர்த்து" என்றவனின் பேச்சில் சட்டென்று இடை புகுந்த அந்த மொட்டையன்,

"ச்சீ நான் அந்த மாதிரி ஆம்பளை இல்லை" என்பதையே ஒரு மார்க்கமாக வெட்கப்பட்டு தான் கூறினான்.

சைதன்யாவோ பக்கென்று சிரித்து விட, அவளை திரும்பி தீயாக முறைத்து பார்த்தான் அகத்தியன்.

அவனின் அந்த பார்வை அவளுக்குள் கிலியை ஏற்படுத்த 'ரொம்ப ஓவரா போயிட்டோமோ?' என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டவளை பார்த்து,

"ரொம்ப ரொம்ப" என்று பற்களை நறநறவென கடித்தபடி சொன்னான் அகத்தியன்.

அதற்குள் அந்த மொட்டையனோ "பேபி..." என்று ஆரம்பிக்க முதலே "நித்திஷ்ஷ்ஷ்ஷ்..." என்று உக்கிரமாக அழைத்தான் அகத்தியன்.

அடுத்த நொடி உள்ளே வந்த நித்திஷோ, "சார்" என்று உள்ளே வர,

"இவரோட எல்லா டீலிங்கும் உடனே கேன்ஸல் பண்ணிடு. இதுக்கு எவ்வளவு நஷ்டம் வந்தாலும் பார்த்துக்கலாம்" என்று கட்டளை அளித்தான்.

அதை கேட்டு அந்த மொட்டையனும் சைதன்யாவும் அதிர்ந்து போக,

"சார் இது என்ன அநியாயமா இருக்கு" என்று பேச வந்தவனை பார்த்துக் கொண்டே நித்திஷிடம்,

"இப்போ இந்த நொடியே இவன் இங்க இருந்து போய் இருக்கணும்" என்று கோபத்தின் விளிம்பில் இருந்தவன் போல் கொதித்துக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

அகத்தியனின் இந்த கோபத்தை பார்த்து சைதன்யா நடுங்கி போக, தன் முதலாளி கூறியது போல் பணியாளர்களை வைத்து அந்த மொட்டையனை அங்கே இருந்து அப்புறப்படுத்தி இருந்தான் நித்திஷ்.

பின் அவனும் அங்கே இருந்து வெளியேறி இருக்க, இப்பொழுது அந்த அறையில் அகத்தியனும் சைதன்யாவும் மட்டுமே நின்று இருந்தனர்.

சைதன்யாவோ "சாரி அகத்தியன் நான் ஏதோ" என்று பேச தொடங்கியவளை இடை நிறுத்தி பேச வேண்டாம் என்பது போல் தன் சுண்டுவிரலை உதட்டின் மீது வைத்து சைகை செய்து தலையை இருப்பக்கமும் ஆட்டினான் அகத்தியன்.

சைதன்யாவோ அழுது விடும் குரலில் "ப்ளீஸ்... நான்" என்று பேச முயன்றவளின் கழுத்தை பிடித்து அவள் விழிகளை அழுத்தமாக பார்த்தபடி, நடுங்கிக் கொண்டு இருந்த அவளின் உதட்டை கவ்வி சுவைக்க ஆரம்பித்து இருந்தான் அகத்தியன்.

அகத்தியனின் இச்செயலை எதிர்பார்க்காத சைதன்யா உறைந்து போய் அப்படியே நின்று விட்டாள்.

அகத்தியனோ சில நொடிகள் அவளின் அதரங்களோடு வன்மையாக கவிபாடி விட்டு அவளை பின்னால் தள்ளி விட்டவன் "இதுக்கு தானே இவ்வளவும் பண்ண. இந்த சந்தோஷம் போதுமா?" என்று கோபத்தின் எல்லைகளை கடந்து போய் ஆக்ரோஷமாக கேட்டான்.

அவன் தள்ளியதில் சோபாவில் சென்று விழுந்தவள் கண்ணீரோடு அவனை ஏறிட்டு பார்த்து "ப்ளீஸ் இப்படியெல்லாம் பண்ணாதீங்க அகத்தியன். ரொம்ப வலிக்குது" என்று சொல்ல,

"அப்போ எனக்கு வலிக்காதா டி. எவனோ ஒருத்தன் கையை பிடிச்சிட்டு ரூமுக்கு கூப்பிடுற ஹாட்டா இருக்கான்னு சொல்ற. அப்போ எனக்கு எப்படி இருந்து இருக்கும். இங்க இங்க" என்று தன் நெஞ்சை சுட்டிக்காட்டியவன் "இங்க வலிச்சுதுடி. இதுவே நான் இப்படியெல்லாம் ஒரு பொண்ணு கிட்ட நடந்துட்டு இருந்தா நீ பார்த்துட்டு சும்மா இருப்பீயா?" என்று ஒரு நியாயமான கேள்வியை அவன் கேட்க, அதற்கு என்ன பதில் கூறுவது என்று தெரியாமல் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள் சைதன்யா.

அவளின் கண்ணீரை பார்த்ததும் தான் அகத்தியன் சுயநிலைக்கு வர, தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றான்.

சைதன்யாவோ முகத்தை மூடி அழ, இருக்கரத்தால் தன் முகத்தை அழுத்தமாக தேய்த்து விட்டவன் ஆழ்ந்து மூச்சை எடுத்து விட்டு, சலிப்பாக சைதன்யாவின் அருகில் அமர்ந்தான்.

அவன் அமர்ந்ததும் அப்படியே அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள் சைதன்யா.
 

NNK-90

Moderator
இறுதி அத்தியாயம்

இப்பொழுது அவளை சமாதானப்படுத்த வேண்டிய நிலையில் அவன் இருக்க, அவளை அணைத்தபடி அகத்தியனோ "இப்போ எதுக்குடி அழற. அழுது மேலும் என் கோபத்தை கிளப்பாத. ஏற்கனவே கடுப்புல இருக்கேன் சைதன்யா" என்று சொன்னவனை மேலும் ஒட்டிக் கொண்டு,

"என்னை மன்னிச்சிட்டேன் சொல்லுங்க. அப்போ தான் அழுறதை நிறுத்துவேன்" என்று டீல் போட்டவளை குனிந்து பார்த்து சலித்துக் கொண்டான் அகத்தியன்.

பின் "சரி சரி உன்னை மன்னிச்சிட்டேன் போதுமா? போய் முகத்தை கழுவிட்டு வா வீட்டுக்கு கிளம்பலாம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே எழ போனவனின் கோட்டை பிடித்து எழ விடாமல்,

"எனக்கு என் அப்பாவை பார்க்கணும் போல இருக்கு அகத்தியன்" என்று மூக்கை உறிஞ்சியப்படி கேட்டவளை எப்படி சமாதானம் செய்வது என்று தெரியாமல் இப்பொழுது திண்டாடியது என்னவோ அகத்தியன் தான்.

வேறு வழியில்லாமல் "சரி உங்க அப்பா எங்க இருக்காருனு கார்த்திக் கிட்ட சொல்லி தேட சொல்றேன்" என்று கூற,

அவளோ "சதுரகிரி மலையில தான் என் அப்பாவையும் அம்மாவையும் அடைச்சி வச்சி இருக்கான். அவங்களால அந்த மலையில இருக்கிற கோவிலுக்கு மட்டும் தான் போயிட்டு வர முடியும். வேற எங்கேயும் போக முடியாம ஆளை போட்டு பார்த்துக்க சொல்லி இருக்கான் பைரவன். அந்த பைரவனுக்கு கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்ல. எவ்வளவு நல்லது பண்ணி இருப்பாங்க என் அப்பாவும் அம்மாவும். ஆனால் அதை பத்தி கொஞ்சம் கூட அவன் யோசிக்கல. சரி அவங்களை கூட விடுங்க. இந்நேரம் எத்தனை நோயாளிங்க என் அப்பாவை தேடி குடிலுக்கு வந்து இருப்பாங்க. அவங்க நிலை எல்லாம் ரொம்ப பாவம் தானே" என்று கேட்டுக் கொண்டே அகத்தியனின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அகத்தியனுக்கோ குடில் என்று சொன்னதும் சட்டென்று ஏதோ ஒன்று இடிக்க, அடுத்த நொடி சைதன்யாவிடமிருந்து எழுந்தவன் தன் கைப்பேசியை எடுத்து கார்த்திக்கை அழைத்து, சைதன்யாவின் அப்பா குடிலை பற்றி விசாரிக்க சொன்னான்.

அகத்தியனையே பார்த்தபடி எழுந்த சைதன்யாவோ தன் கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு "இப்போ எதுக்கு அகத்தியன் எங்க குடிலை பத்தி விசாரிக்கிறீங்க? என் அப்பா அங்க இல்ல. நான் கடைசியா அவரை பார்த்தது சதுரகிரில தான்" என்று விளக்கம் அளித்தாள்.

அவனோ "ம்" என்று மட்டும் கூறியவனின் சிந்தனைகள் முழுவதும் அந்த குடிலை பற்றி மட்டுமே இப்பொழுது இருக்க, அந்நேரம் கதவை தட்டிக் கொண்டு உள்ளே வந்த நித்திஷோ,

"சார் நான் எவ்வளவு சொல்லியும் அந்த ஆளு போகாம பிடிவாதம் பிடிச்சிட்டு இருக்காரு. உங்களை ஒரே ஒருமுறை பார்க்கணும்னு கெஞ்சிட்டு இருக்காரு" என்று சொன்னான் நித்திஷ்.

அகத்தியனுக்கு கோபம் சற்று மட்டுப்பட்டு இருந்ததால் "சரி வர சொல்லு" என்று கூறிவிட்டு சைதன்யாவை பார்த்தவன் "அவன் போற வரைக்கும் நீ வாயை மூடிக்கிட்டு என் பக்கத்திலே இருக்க புரியுதா?" என்று கேட்டான்.

அவளோ தன் உதட்டின் மீது ஒற்றை விரலை வைத்து புரிகிறது என்பது போல் தலையை ஆட்ட, பெண்ணவளின் செயலில் சிறிது புன்னகத்தவன் விழி அவள் உதட்டில் படிய, எச்சிலை கூட்டி முழுங்கிக் கொண்டவன் சட்டென்று தலையை உசுப்பிக் கொண்டான்.

பின் அந்த மொட்டையன் மிகவும் பணிவுடன் உள்ளே வர, அவனை அமர வைத்து விட்டு அகத்தியனும் எதிரே அமர, அவன் அருகில் மிகவும் சமத்து பிள்ளை போல் அமைதியாக அமர்ந்துக் கொண்டாள் சைதன்யா.

ஆனால் சட்டென்று தன் முகத்தை கோபமாக மாற்றி இருந்தான் அகத்தியன். மொட்டையனை பார்த்ததுமே அகத்தியனுக்கு பற்றிக் கொண்டு வந்தது.

ஆனால் உள்ளே அந்த மொட்டையன் மட்டுமில்லாமல் உடன் நான்கு ஐந்து ரவுடிகள் போன்ற ஆட்கள் வர, அவர்கள் கரத்தில் வேறு பழங்கள் பூங்கொத்து என்று ஒருவரை கவரும்படியான பொருட்கள் வைத்து இருந்தனர். ஆத்திரம் கொண்ட அகத்தியன் நித்திஷை முறைத்து பார்த்தான்.

நித்திஷோ உள்ளே வந்த ஆட்களை பார்த்து திகைத்து போக, "சார்..." என்று ஆரம்பித்தவனை பேச வேண்டாம் என்பது போல் தடுத்து அந்த மொட்டையனை அனல் தெறிக்க பார்த்தான் அகத்தியன்.

ஆனால் அந்த மொட்டையனோ அகத்தியனின் கோபத்தை கண்டுக் கொள்ளாமல் அருகில் நின்று இருந்த நித்திஷை பார்த்து "நான் பக்கத்து அறையில் இருக்கிற கான்பிரன்ஸ் மீட்டிங் ஹாலில் இருக்கேன்" என்று மொட்டையாக கூறிவிட்டு தன் ஆட்களுக்கு கண்ஜாடை காட்டி விட்டுச் செல்ல, அகத்தியனின் புருவம் இடுங்கியது.

அவன் சென்றதும் ரவுடிகளும் கரத்திலிருந்து பொருட்களை அவன் முன் வைத்து விட்டு "எங்க பாஸ் உங்களுக்காக பக்கத்து ரூம்ல வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு. நீங்க போங்க ப்ளீஸ்" என்று ஒரு ரவுடி சொல்ல.

அதை கேட்ட அகத்தியன் சினத்தோடு சைதன்யாவை முறைத்து பார்க்க, சைதன்யாவோ பதற்றமாக "நான் எதுக்கு போகணும்?" என்று கேட்டாள்.

அவள் கேள்வியை கேட்டு முகம் சுளித்த ரவுடியோ "ச்சீ நீங்க இல்லை" என்று சொன்னதை கேட்டதும் அகத்தியனின் முகம் சுருங்க, சைதன்யாவோ கேள்வியாக பார்க்க நித்திஷும் புரியாமல் அவர்களை பார்த்து "பின்ன வேறு யாரு?" என்று கேட்டான்.

அந்த ரவுடியோ "வேற யாரு. எல்லாம் அகத்தியன் சார் தான். எங்க பாஸ்க்கு இப்போ இந்த பிசினஸ் டீலிங் தான் மிகவும் முக்கியம். அவரோட லைப்பே இந்த பிசினஸ்ல தான் இருக்கு. அதுக்காக அவர் எந்த எல்லைக்கும் போக ரெடியா இருக்காரு. அதான் ஒன் டைம் அகத்தியன் சாரோட கம்பெனி கொடுக்கவும் அவர் தயார்" என்று சொல்வதை கேட்டு கொதித்து விட்டான் அகத்தியன்.

"வாட்..!" என்று கோபமாக எழுந்தவனை பார்த்து மிரண்டு போன ரவுடிகளோ ஒரு அடி பின்னால் எடுத்து வைக்க, முன்னால் இருந்த ரவுடியோ தைரியத்தோடு,

"நீங்க தான் எங்க பாஸ்க்கு சந்தோஷம் கொடுக்குறேன்னு சொன்னீங்க. அதனால தான் நாங்க எல்லாரும் அவர் கிட்ட பேசி உங்களை திருப்திப்படுத்த சம்மதிக்க வச்சி இருக்கோம்" என்று கூற,

"கேட்கவே கண்றாவியா இருக்கு. ஒழுங்கு மரியாதையா எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு ஓடி போயிடுங்க. இல்ல உங்களை உண்டு இல்லைனு பண்ணிடுவேன்" என்று ஆவேசமாக பேசியவனின் கரத்தை பிடித்து இழுத்து உட்கார வைத்த சைதன்யா சிரிப்பை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டு "ஓ பிஸ்னஸ் எல்லாம் இப்படி பண்ணுவீங்களா?" என்று கேட்டாள்.

அவளை முறைத்து பார்த்த அகத்தியன் எப்பொழுது வேணாலும் வெடித்து விடும் நிலையில் அமர்ந்து இருந்தான்.

இதையெல்லாம் கேட்ட நித்திஷோ 'கருமம் கருமம் ரொம்ப நாராசமா இருக்கே' என்று புலம்பிக் கொண்டே தன் முதலாளியை பார்த்தான்.

அங்கே கடுகு போல் வெடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து இருந்தவனின் முன் பெரிய டெய்ரி மில்க் சாக்லேட்டை வைத்து விட்டு இரண்டடி பின்னால் சென்று பவ்வியமாக நின்ற அந்த மிக பெரிய ரவுடிகளை பார்த்து பொறுமை இழந்து தான் போனான் அகத்தியன்.

அகத்தியனின் சினத்தை பற்றி கவலைக் கொள்ளாத ரவுடிகளோ "சார் அகத்தியன் சார். ப்ளீஸ் கொஞ்சம் மனசை வைங்க. நாங்களும் பாவம் தானே. நீங்க நினைச்சா எல்லா காரியமும் சீக்கிரம் முடிஞ்சுடும். எங்க பாஸ் உங்களுக்காக அங்கே ரொம்ப ஆவலா வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு. இப்படி வீண் பிடிவாதம் பிடிக்காம ஒரு எட்டு வந்து பார்த்துட்டு போங்க" என்று கெஞ்சுதலாக கேட்க,

அகத்தியனோ "செம காண்டுல இருக்கேன். ஒழுங்கு மரியாதையா நீங்க எடுத்துட்டு வந்த திங்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு திரும்பி பார்க்காம போயிடுங்க. இல்லனு வைங்க நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்" என்று கர்ஜித்தான்.

அவன் ஆக்ரோஷமாக பேசிக் கொண்டு இருந்த சமயம் அகத்தியனின் முதுகு புறத்தை சுரண்டி,

"இவங்களை பார்க்கவே பாவமா இருக்கு... ஒன் டே தானே" என்று அவள் சொல்லி முடிக்கும் முன் தன் புறங்கையை உயர்த்தி அவளை அடிக்கச் சென்றவன் கடும் சினத்தை பற்களை கடித்துக் கட்டுபடுத்தியபடி,

"சாவடிச்சிடுவேன்டி உன்னை. ஒழுங்கா வாயை மூடிக்கிட்டு இரு. இல்லனு வை" என்று பேசியவனை பார்த்து பயந்து போய் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள் சைதன்யா.

அவள் அழுவதை பார்த்து இறுக்கமாக கண்களை மூடி திறந்த அகத்தியனோ "நித்திஷ் இன்னும் பைவ் மினிட்ஸ் இவங்களும் இவங்க எடுத்து வந்த திங்க்ஸீம் இந்த இடத்தை விட்டு போய் இருக்கணும்" என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்த போது அகத்தியனின் கைப்பேசி அலற, யாரென்று எடுத்து பார்த்தான்.

அதில் கார்த்திக் என்று இருப்பதை பார்த்ததும் உடனே அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்து "சொல்லுடா. ஏதாவது தெரிஞ்சிதா?" என்று கேட்டான்.

உடனே கார்த்திக்கோ "நீ நினைச்சது கரெக்ட் மச்சி சைதன்யா பாடியை இங்கே தான் வச்சி இருக்காங்க. இந்த குடிலை சுத்தி அந்த பைரவனோட ஆட்கள் நிறைய பேர் இருக்காங்க. அதுமட்டுமில்லை பைரவனும் இங்கே தான் இருக்கான்" என்று பேசிக் கொண்டு இருக்கும் போதே,

"மச்சி மச்சி நம்ம சைதன்யாவோட உடலை பெரிய வேன்ல வச்சி இங்கே இருந்து கிளம்புறாங்கடா. நான் என்னோட லைவ் லொகேஷனை உனக்கு ஷேர் பண்றேன். நீ ஃபாலோ பண்ணிட்டு வந்திடு" என்று லைவ் லொகேஷனை அகத்தியனுக்கு அனுப்பி விட்டு பைரவன் சென்றுக் கொண்டு இருந்த வாகனத்தை பின் தொடர்ந்தான்.

வாகனத்தில் சைதன்யாவின் உடலுக்கு அருகில் அமர்ந்து இருந்த பைரவனின் கைப்பேசி ஒலிக்க, அதை காதில் பொருத்தி "ம்" என்றான்.

எதிர்முனையிலிருந்த நந்தீசரோ "பாஸ் நீங்க ப்ளான் போட்டது போலவே கார்த்திக் உங்களை ஃபாலோ பண்ணிட்டு வராரு" என்று சொல்ல,

அதை கேட்டு வில்லனாக சிரித்த பைரவன் "வரட்டும் இன்னிக்கே இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டுறேன். எப்படியோ அந்த அகத்தியன் சைதன்யா ஆன்மாவோட தான் என்னை தேடி வருவான். சோ அந்த மாணிக்கக் கல்லும் எடுத்துட்டு தான் வருவான். இதெல்லாம் எங்கே ஆரம்பிச்சுதோ அதே சதுரகிரிலே இவங்க கதைக்கான எண்டு கார்ட் போட்டுடலாம். நீ என்ன பண்றனா முத்தையாவையும் முத்தழகையும் சதுரகிரில இருந்து நம்ம இடத்துக்கு மாத்திடு. ஐ மீன் குடிலுக்கு. அவங்க அங்கே இருந்தா நம்மளால மாணிக்கக் கல்லை எடுக்க முடியாது" என்று கூறிவிட்டு தொடர்பை வைத்தவன் அமைதியாக படுத்து இருந்த சைதன்யாவின் உடலை பார்த்தான்.

"சாரி சைத்து. உன்னை கொலை பண்ணனும்ங்கிறது என் நோக்கமில்லை. ஆனால் இன்னிக்கு என் கையால நீ சாக போறனு நினைக்கும் போது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு" என்று அவள் தலையை வருடி சொல்ல, இங்கே காரில் அமர்ந்து அகத்தியனோடு வந்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவின் ஆன்மா சிலிர்த்து போனது.

அருகில் அமர்ந்து வேகமாக காரை ஓட்டிக் கொண்டு இருந்த அகத்தியனை திரும்பி பார்த்த சைதன்யா "இப்போ நம்ம எங்கே போறோம் அகத்தியன்?" என்று கேட்டாள்.

"சொல்றேன்" என்று மட்டும் கூறிய அகத்தியனின் கவனம் முழுவதும் சாலையிலும் முன்னால் இருந்த லைவ் லொகேஷனிலும் தான் இருந்தது.

சைதன்யாவின் மனமோ எதோ ஒன்று தவறாக தோன்ற, "எனக்கு என்னவோ ஏதோ தப்பா நடக்க போறது போல பீல் ஆகுது அகத்தியன். இவ்வளவு நேரம் ரொம்ப ஹாப்பியா இருந்தேன். ஆனால் இப்போ ரொம்ப வேதனை தொண்டையை அடைக்கும்னு சொல்லுவாங்கல்ல. அப்படி இருக்கு" என்று சொன்னவளை ஒரு கணம் திரும்பி பார்த்த அகத்தியன் அவள் கரத்தை பிடித்து தன் கரத்தினுள் வைத்துக் கொண்டு கியர் போட்டான்.

அதன் பின் அவள் கரத்தை அவன் விடவேயில்லை. அவனுக்குமே எதோ ஒரு பாரம் நெஞ்சில் அழுத்துவது போல் தான் இருந்தது. அதற்கான காரணமும் அவனுக்கு தெரியும் தான். ஆனால் தன் சுயநலத்திற்காக அவளை அப்படியே விட முடியாது இல்லையா.

எதுவாக இருந்தாலும் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்ற முடிவோடு தான் அவளை அழைத்துக் கொண்டு சதுரகிரி மலைக்குச் சென்றுக் கொண்டு இருந்தான் அகத்தியன்.

சைதன்யாவோ அப்படியே இமைகளை மூடி அவன் தோள் மீது சாய்ந்துக் கொண்டவள் "என்னவோ நடக்க போகுதுனு மட்டும் புரியுது அகத்தியன். ஆனால் என்ன நடந்தாலும் என்னை விட்றாதீங்க. அகத்தியன் இல்லனா இந்த சைதன்யா இல்லை" என்று சொன்னவள் மூடிய விழியோரம் கண்ணீர் வழிய,

அகத்தியனின் மனமோ 'சைதன்யா இல்லை என்றால் தான் இந்த அகத்தியன் இல்லைடி. பூர்வ ஜென்மத்தில் நீ என்னை நம்பாமல் போனது போல் இப்பொழுதும் நம்பாமல் போய் விடுவீயோனு தான் பயமா இருக்கு. அப்படி ஏதாவது இப்போ நடந்தா இந்த அகத்தியன் மொத்தமா செத்துருவான்' என்று நினைத்துக் கொண்டே காரை ஓட்டினான்.

கிட்டத்தட்ட பல மணி நேரம் கழித்து சதுரகிரி மலையை அடைந்து இருந்தான் அகத்தியன். சைதன்யாவோ அப்படியே உறங்கி விட, அவளை எழுப்ப முயன்றான்.

ஆனால் சதுரகிரியை நெருங்கியதுமே அவளின் ஆன்மா ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்று விட, அவளை எழுப்பவே முடியவில்லை அகத்தியனால்.

என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அகத்தியன் தன் கோட் பாக்கெட்டில் பத்திரமாக இருந்த மாணிக்கக் கல்லை ஒரு முறை தொட்டு பார்த்தான். கல் பத்திரமாக அவன் வைத்த இடத்திலே தான் இருந்தது.

"அப்புறம் ஏன் இவ முழிச்சிக்க மாட்டிக்கிறாள்?" என்று முணுமுணுத்தவனின் இதயமோ சுருக்கென்று வலியை உணர, மூளையோ அனைத்தையும் கடந்து தான் வர வேண்டும் என்று அவளை தூக்கிக் கொண்டே மலையேற சொன்னது.

அவளை தோளில் சுமந்தவன் லைவ் லொகேஷனை பார்த்தான். அதுவோ சிக்னல் இல்லாமல் அணைந்து போக, சலிப்பாக உணர்ந்த அகத்தியன் இப்பொழுது எந்த வழியாக செல்வது என்று அந்த இடத்தையே சுற்றி சுற்றி பார்த்தான்.

அந்நேரம் அவன் அருகில் "வவ்" என்று அந்த பைரவனின் வாகனமான ஞாளி வந்து நிற்க. தலையை குனிந்து பார்த்தவனை ஒரு கணம் நோக்கி விட்டு வால் ஆட்டிக் கொண்டு முன்னால் நடக்க, என்ன நினைத்தானோ அவனுக்கே தெரியவில்லை சைதன்யாவின் ஆன்மாவை சுமந்துக் கொண்டு ஞாளியின் பின்னால் அகத்தியனும் நடந்தான்.

கிட்டத்தட்ட வெகு தூரம் வந்த ஞாளி ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் முன்னேறி செல்லாமல் நின்று விட, அதை பார்த்த அகத்தியன் "ஏன் நின்னுட்ட? முன்னாடி போ" என்று கூறினான்.

அப்பொழுது "யார் கிட்ட டா பேசிட்டு இருக்க?" என்று கேட்டுக் கொண்டே மூச்சு வாங்கியபடி கார்த்திக் முன்னால் இருந்து வர, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த அகத்தியன் "இதோ அந்த நா..." என்று கூற வந்தவனின் வார்த்தை அப்படியே பாதிலே நின்று விட்டது.

ஆம் அவன் பார்த்த இடத்தில் அந்த ஞாளி காணாமல் போய் இருக்க. யோசனையோடு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

அவன் மனமோ 'அனைத்தும் உம் செயலால் நடக்கிறது என்று புரிகிறது ஈசனே. உந்தன் பக்தனுக்கு வழி துணையாக பைரவனின் வாகனத்தை அனுப்பி வைத்ததற்கு நன்றி' என சொல்லிக் கொண்ட அகத்தியன்,

"சைத்து உடல் எங்கேடா?" என்று கேட்டான்.

கார்த்திக்கோ "தெரியலடா. நானும் அவங்க பின்னாடியே தான் போனேன். ஆனால் ஒரு கட்டத்துல திசை மாறி போயிட்டேன். சரினு திரும்ப வந்தா சுத்தி சுத்தி இங்கேயே தான் வந்து சேருறேன். உன் தம்பி சைதன்யாவோட பாடியை எங்கே எடுத்துட்டு போனான்னு தெரியலடா. சாரி டா அவங்களை மிஸ் மண்ணிட்டேன்" என்று பாவமாக கூறினான் கார்த்திக்.

அதை கேட்ட அகத்தியனின் நினைவுகள் அந்த நீர்வீழ்ச்சி பக்கம் செல்ல, கார்த்திக்கை பார்த்து "சரி நீ இங்கே இருந்து கிளம்புடா. நான் இனிமேல் பார்த்துக்கிறேன்" என்று தன்னால் நண்பனுக்கு எந்த ஆபத்தும் வர கூடாது என்று நினைத்தான்.

கார்த்திக்கோ "என்ன மச்சி எனக்கு ஏதாவது ஆகிடும்னு பயப்படுறீயா? வாழ்வோ சாவோ எதுவா இருந்தாலும் நான் உனக்கு துணையா தான்டா இருப்பேன். எது நடந்தாலும் பார்த்துக்கலாம் மச்சி நீ வா. நம்ம சைதன்யாவை காப்பாத்துவோம்" என்று மனதார பேசியவனை கண்டு நெகிழ்ந்து தான் போய் விட்டான் அகத்தியன்.

இதற்கு மேல் கார்த்திக்கை நிறுத்த முடியாது என்று தெரிந்துக் கொண்ட அகத்தியன் நீர்வீழ்ச்சியை நோக்கிச் சென்றான்.

கார்த்திக்கும் அவன் பின்னால் செல்ல, சரியாக அகத்தியன் யாழிசை வாழ்ந்த குடிலை அடைந்ததுமே அகத்தியனுக்கு மீண்டும் பழைய நினைவுகள் வந்து போக, மனதின் பாரத்துடனே முன்னேறிச் சென்றான் அகத்தியன்.

கார்த்திக்கும் இடிந்து போய் இருந்த மிகவும் பழமையான இடங்களை பார்த்தபடி நண்பனுடன் சென்றான்.

சரியாக நீர்வீழ்ச்சியை அடைந்ததும் "வெல்கம் மை பிரதர்" என்று ஒரு குரல் கேட்க, அங்கே அவர்களுக்கு முன் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்து இருந்தவனை அழுத்தமாக பார்த்தான் அகத்தியன்.

கிட்டத்தட்ட அவன் சாயல் தான். எந்த தம்பிக்காக இத்தனை வருடங்கள் காத்திருந்தானோ! வருடங்களா? இல்லை ஜென்மங்களாக காத்திருந்தானோ இன்று அதே சகோதரன் அவனுக்கு எதிரியாக எதிர்த்து அமர்ந்து இருப்பதை பார்த்து மனம் கனத்து போனது அகத்தியன்.

அதே சமயம் கோபமும் எழுந்தது. பைரவன் காலடியில் அவனவளின் வதனத்தை வைத்துக் கொண்டு ஒரு கூர்மையான வாலை அவள் கழுத்து பகுதியில் ஒரு இன்ச் தள்ளி வைத்துக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்து.

சைதன்யாவின் சரீரத்தை பார்த்ததுமே அகத்தியனின் தோளின் மீது இருந்த சைதன்யாவின் ஆன்மா சிறிது சிறிதாக மறைய ஆரம்பிக்க, அதை பார்த்து பதறி போன கார்த்திக்,

"டேய் சைத்துடா" என்றான்.

அகத்தியனோ பதறாமல் நிதானமாக "ஒரு ஆன்மா தன்னோட சரீரத்தை பார்த்ததும் உடலோடு சேர்ந்துக் கொள்ள போராடும். இப்போ சைதன்யா ஆன்மாவும் அப்படி தான். என்ன தான் அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாலும் அவளோட உடலை பார்த்ததுமே புவி ஈர்ப்பு சக்தி போல உடலோட சேர துடித்துக் கொண்டு போய் இருக்கு" என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தவனின் முன் சட்டென்று சைதன்யாவின் ஆன்மா காற்றில் தோன்றியது.

அதை பார்த்து அகத்தியன் திகைத்து போக, கலங்கிய விழியோடு 'என்னை ஏமாற்றி விட்டாய் அல்லவா' என்பது போல் அவனை பார்த்து கேட்பது போல் இருக்க, அகத்தியன் இல்லை என்பது போல் தலையை ஆட்ட, சைதன்யாவின் ஆன்மாவோ சட்டென்று அவன் கன்னத்தை ஏந்தி அவன் இதழில் இதழ் பதிக்க, அடுத்த கணம் அவளின் ஆன்மா அவள் யாக்கையோடு சேர்ந்துக் கொண்டது.

அதை மூவருமே விழி விரித்து பார்க்க, தன் ஆன்மாவோடு சேர்ந்த சைதன்யாவின் தேகம் தூக்கி தூக்கி போட, துடித்து போய் விட்டான் அகத்தியன்.

அவசரமாக சைதன்யாவின் அருகில் வர நினைத்தவனை தடுத்து நிறுத்தி இருந்தான் பைரவன் சைதன்யாவின் கழுத்து பகுதியில் கூர்மையான வாலை அழுத்தி.

அதை பார்த்து பதறிய அகத்தியனோ "நோ பைரவா. அவளை விட்ரு. உனக்கு தேவை மாணிக்கக் கல் தான். அது என் கிட்ட தான் இருக்கு. அதை உன் கிட்ட நான் ஒப்படைச்சிடுறேன். ஆனால் சைதன்யாவை நீ என் கிட்ட ஒப்படைச்சிடணும்" என்று கட்டளையாக கூறினான்.

அதை கேட்ட பைரவனோ சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டே "அட இந்த டீலிங் நல்லா இருக்கே. பரவால்ல நீ பிஸ்னஸ்மேனு நிரூபிச்சிட்ட. வளவளனு பேசாம நேரா விஷயத்துக்கு வந்த பாரு. அது தான் உன் கிட்ட எனக்கு பிடிச்சதே. அதனால தான் உன் கம்பெனியோட டீல் போட நினைச்சேன். ஆனால் அந்த சரவணன் சொதப்பி இப்போ செத்து போய்ட்டான். சரி எனக்கு தேவையான அந்த மாணிக்கக்கல்லை என் கிட்ட கொடுத்துட்டு உன்னோட ஆசை காதலி... ச்சே ச்சே முன் ஜென்ம மனைவியை சீக்கிரம் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைச்சி போ. இல்லனா செத்து போயிட போறாள். அப்புறம் லைப் லாங் வரை என்னை மாதிரி நீயும் தனிமரமா தான் இருக்கணும்" என்று கடைசி வார்த்தையை அழுத்தமாக கூறினான்.

அதை கேட்ட அகத்தியனோ ஒரு கணம் இமையை அழுத்தமாக மூடி "என்னை மன்னிச்சிடுங்க ஈசனே" என்றவன் கார்த்திக்கை பார்த்து "நான் கல்லை கொடுத்ததும் சைதன்யா கழுத்து கிட்ட இருக்கிற வாலை நீ உருவி எடுத்திடு. நான் சைதன்யாவை காப்பாத்திடுறேன்" என்று மெதுவாக கூறியவன் பைரவன் அருகில் செல்ல முயன்றான்.

பைரவனோ சட்டென்று "நீ வர வேணாம் பிரதர். என் ஆளு உன் கிட்ட வருவான். மாணிக்கக் கல்லை கொடுத்துட்டு அப்புறம் உன் ஆளை தூக்கிக்கோ" என்று கூறி கையிலிருந்த பட்டனை அழுத்த, மரத்திற்கு பின்னால் இருந்த நந்தீசர் அகத்தியனுக்கு முன்னால் வந்து நிற்க, அகத்தியனோ சிறிது தயக்கம் கூட இல்லாமல் பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த நீல நிற மாணிக்கக் கல்லை எடுத்து நந்தீசர் கையில் கொடுத்தான்.

பின் "சைதன்யா உனக்கு தங்கச்சினு சொல்லி இருக்க. உன்னோட தங்கச்சி உயிர் இப்போ அந்தரத்தில் இருக்கு. சோ ஒரே ஒரு வாய்ப்பு மட்டும் கொடு. எப்படியாவது உன் தங்கச்சியை காப்பாத்திடுறேன்" என்று மெல்ல அவன் காதுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி அகத்தியன் கூற, தங்கை என்ற சொல்லை கேட்டு இறந்த போன அவன் தங்கை நினைவு வந்து விழிகள் கலங்கி போனது நந்தீசரனுக்கு.

ஆனாலும் தன் முதலாளிக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டி நந்தீசர் அந்த மாணிக்கக் கல்லை எடுத்துக் கொண்டு பைரவனிடம் ஒப்படைத்தவன் கையோடு சைதன்யாவை தன் இருக்கரத்தாலும் தூக்கிக் கொண்டான்.

அதை புருவம் சுருக்கி பார்த்த பைரவன் அவனை தடுக்கவில்லை. நந்தீசரை பற்றி அவன் அறிவான். அதனாலே நந்தீசரை விட்டு விட்டான். கரத்திலிருந்த மாணிக்கக் கல்லை பிரமிப்புடன் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

அதற்குள் நந்தீசர் தூக்கிக் கொண்டு வந்த சைதன்யாவை ஓடிச் சென்று அகத்தியன் தன் கரத்தில் வாங்கிக் கொண்டவன் "கார்த்திக் சீக்கிரம் வா" என சொல்லி விட்டு மாற்று பாதை வழியாக சைதன்யாவை தூக்கிக் கொண்டு அந்த ஈசனின் இடத்திற்கு விரைந்து ஓட, சைதன்யாவின் தேகமோ வேகமாக துடிக்க ஆரம்பிக்க,

"இன்னும் கொஞ்சம் நேரம்டி. உன்னை எப்படியாவது காப்பாத்திடுவேன். உன் நம்பிக்கையை விட்றாத" என்று சொல்லிக் கொண்டே ஓடினான்.

கார்த்திக்கோ புரியாமல் குழப்பத்துடன் "மச்சி ஹாஸ்பிடல் அழைச்சி போவோம்டா" என்று சொல்ல.

"என் ஈசன் இருக்கும் போது எதுக்கு அங்கே எல்லாம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே ஈசன் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அகத்தியனோ அந்த சிவனுக்கு முன் சைதன்யாவின் உடலை வைத்து இருக்கரம் கூப்பி மனதார "உங்களை மட்டுமே முழுமையாக நம்பி வந்து இருக்கும் உந்தன் பக்தனின் நம்பிக்கையை காப்பாற்றுவீராக எந்தன் ஈசனே" என்று வேண்டிக் கொண்டே அவன் கோட்டின் மற்றொரு பாக்கெட்டிலிருந்த உண்மையான ஜொலிக்கும் மாணிக்கக் கல்லை எடுத்து சைதன்யாவின் இதயப்பகுதியின் மீது வைத்தான்.

அதை பார்த்த கார்த்திக் வாய் மேல் கையை வைத்துக் கொண்டு அதிர்ந்து நிற்க, சக்தி கொண்ட அந்த மாணிக்கக் கல் பட்டதும் துடித்துக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவின் உடல் மெல்ல மெல்ல துடிப்பை நிறுத்த, பின் மொத்தமாக அடங்கி போனது துடிப்பு.

அகத்தியனோ மாணிக்கக் கல் மீது இருந்து கரத்தை எடுக்காமல் இமை மூடி அந்த ஈசனையே துதித்துக் கொண்டு இருக்க, அடங்கிய இதயத்துடிப்பு ஏதோ ஒரு மின்னல் தாக்கியது போல் வேகமாக துடித்து எழ, "ஆ..." என்று வாயை திறந்து மூச்சை விட்டாள் சைதன்யா.

அவளின் இதயம் துடிப்பதை உணர்ந்த அகத்தியன் மெதுவாக இமைகளை திறந்து தன் முன்னே இருந்த ஈசனை பார்த்து இருக்கரம் கூப்பி மனதார நன்றி சொல்லியவன் சீரான மூச்சை விட்டுக் கொண்டு இருந்த சைதன்யாவை பார்த்தான்.

அவள் மயக்கத்தில் இருக்க, மெதுவாக அவளை தூக்கிக் கொண்டவன் அதிர்ச்சியிலிருந்த கார்த்திக்கை பார்த்து "போய் காரை எடுடா. இந்நேரம் பைரவன் கையில் இருக்கும் மாணிக்கக் கல் டூப்ளிகேட்னு கண்டுபிடிச்சி நம்மளை தேடி ஆளை அனுப்பி இருப்பான்" என்று உசுப்பினான்.

அதை கேட்ட கார்த்திக் "அப்போ அவன் கையில் கொடுத்தது போலியான மாணிக்கக் கல்லாடா?" என்று கேட்டான்.

"பின்ன உண்மையான மாணிக்கத்தை கொடுக்க சொல்றீயா?" என்று சொல்லிக் கொண்டே மலையிலிருந்து இறங்கினான்.

இதே சமயம் போலியான மாணிக்கக் கல்லை தூக்கி போட்டு உடைத்த பைரவனோ "உன்னை சும்மா விட மாட்டேன்டா அகத்தியன்... என்னை ஏமாத்திட்டல" என்று ஆக்ரோஷமாக கத்தியவனுக்கு திடீரென்று நெஞ்சில் வலி ஏற்பட, அருகிலிருந்த நந்தீசர் தான் அவனை தாங்கிக் கொண்டான்.

பைரவனோ நந்தீசரனை பார்த்துக் கொண்டு மெல்ல மெல்ல அவன் இமைகளை மூடினான்.

அகத்தியன் பின்னால் இறங்கிக் கொண்டு இருந்த கார்த்திக்கோ "எப்போடா போலியான மாணிக்கக் கல்லை வாங்கின?" என்று கேட்க,

அகத்தியனோ "இந்த எண்பது நாளும் சைதன்யாவோட பாடியை தேடிக்கிட்டு பிஸ்னஸை பார்த்துட்டு மட்டும் இருந்தேன்னு நினைச்சியா? என் கிட்ட இருக்கிற மாணிக்கக் கல்லை போல போலி செய்து வாங்கி வச்சி இருந்தேன். எனக்கு தெரியும் இப்படி ஒரு நாள் வரும் என்று. அதான் எல்லாத்துக்கும் தயாரா வந்தேன். எனக்கு என் தம்பியை எதிர்த்து நின்று சண்டை போட விருப்பமில்லைடா. என்னோட வலியை விட அவனோட வலி ரொம்ப பெருசு தான். ஆனால் அதுக்காக மாணிக்கக் கல்லை எடுத்து கொடுக்க முடியாது இல்லையா. ஒருவேளை என் கிட்ட அவன் மனசார உதவி கேட்டு இருந்தா அப்போ நான் யோசிச்சி இருப்பேன். ஆனால் எப்போ அவன் சைதன்யாவோட கழுத்துல கத்தியை வச்சானோ அப்போவே முடிவு பண்ணிட்டேன் எக்காரணத்துக் கொண்டும் மாணிக்கக் கல் பைரவனுக்கு கிடைக்க கூடாதென்று" என பேசிக் கொண்டே காரிடம் வந்து விட, பின்னிருக்கையில் சைதன்யாவோடு அமர்ந்துக் கொண்ட அகத்தியன் கார்த்திக்கிடம் வண்டியை எடுக்க சொன்னான்.

கார்த்திக்கும் காரை எடுத்து ஓட்டிக் கொண்டு "ஆனால் மச்சான் சைத்து கண்ணை முழிச்சதும் சைதன்யாவுக்கு நம்ம யாருங்கிறதை மறந்து போய் இருப்பாளே" என்று கேட்க,

அதை கேட்டு மெலிதாக புன்னகைத்த அகத்தியன் "மீண்டும் முதல இருந்து காதலிச்சிட்டா போச்சு. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்குடா அந்த ஈசன் எங்களை சேர்த்து வைப்பாரு. எப்படியோ என் காதலை இவளுக்கு புரிய வச்சிட்டாவே போதும். அப்புறம் சைதன்யாவோட அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் இவ உயிரோட இருக்கிறானு மட்டும் தெரியப்படுத்திடணும். இப்போதைக்கு சைதன்யாவை அவங்க கூட அனுப்ப கூடாது. ஏன்னா பைரவன் கொலை வெறில இருப்பான். அதுவே சைத்து என் கூட இருந்தா என்னை மீறி இவளோட இதை கூட புடுங்க முடியாது" என்று என்ன செய்ய வேண்டும் என கார்த்திக்கிடம் கூறிக் கொண்டு இருந்தான்.

பூர்வ ஜென்மம் போல் ஆயுதம் ஏந்தவில்லை இரத்தம் உதிர்க்கவில்லை காயங்கள் காணவில்லை. ஆனால் அனைத்தும் அவனின் புத்திகூர்மையால் நடத்தி முடித்து இருந்தார் அகத்தியன் மூலன் அந்த ஈசன்.

இத்தனை நாட்களாக கானல் நீர் போல் அவர்கள் காதல் இருக்க, இனி வண்ணங்கள் நிறைந்த மெய்யான உலகில் புதிதாக பூக்கும் பூவை போல் மீண்டும் இவர்களின் காதல் அத்தியாயம் தொடங்க நாம் வாழ்த்தி விடை பெறுவோம் நன்றி.

முற்றும்.
 
Status
Not open for further replies.
Top