எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

பிருதுவி பிரளயம் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-40

Active member
😊உங்கள் அனைவரின் ஆதரவையும், அன்பையும் எதிர்நோக்கி தொடங்குகிறது எனது இந்த பயணம். இங்கு "பிருதுவி பிரளயம் " கதை கூடிய விரைவில் ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களாய் பதிவிடப்படும்❤
 

NNK-40

Active member
பிருதுவி என்பது பூமி எனில்
பூமி என்பது பெண்ணல்லவா?


பிருதுவி 1 :


"மா! ஏன் இங்க இப்படி இருக்கு. நம்ப இடம் இப்படி இருக்காது தான" என கேட்டு தன் அன்னையை குழப்பத்துடன் பார்த்தாள் அந்த ஐந்து வயது சிறுமி.


"இது உனக்காக அப்பா வாங்குனது டா.. இனி இதுக்கு பக்கத்துல தான் நம்ப வாழபோறோம் அதோ தெரியுது பாரு அதான் நம்ப வீடு" என குழந்தைக்கு சற்று தூரத்தில் தெரிந்த வீட்டை காட்டினார் பூமிகா.


"அப்போ இங்க என்னமா வரும்?" என தாங்கள் நிற்கும் இடத்தை கேட்க,


"உனக்கு என்ன பிடிக்குமோ அதுதான் இங்க வரும்டா. அதான் அம்மா அப்படியே வச்சிருக்கேன்"


"எனக்கு பிடிச்சதா? அது எப்படி இங்க வரும் யார் வாங்கிட்டு வருவா?"


"யாரும் வாங்கமாட்டாங்கடா குட்டிமா"


"அப்போ எப்படி மா வரும்"


"அதை நீ தான் டா வரவைக்கனும்" என்ற அன்னை மகளின் உயரத்திற்கு ஏதுவாய் மண்டியிட்டு அமர்ந்தவர் அவளின் முகத்தை தன்னை நோக்கி திருப்பினார்.


குழந்தையின் விழிகளை தன்னை காண செய்து,
"குட்டிமா! நிக்ககூட இடம் தரமாட்டோம்னு அடிச்சு விரட்டுன ஆளுங்களுக்கு மத்தியில கஷ்டபட்டு படிச்சு, முன்னேறுன உங்க அப்பா நமக்காகனு ஆசையா வாங்குனது இது ஒன்னு தான் டா. அவரோட போதாத காலம் ஆக்சிடென்ட்ல போய்ட்டாரு. இனி நீதான் எப்பவும் இதை பத்திரமா பார்த்துக்கனும் சரியா"


அன்னை சொல்வது சரியாய் புரியாதபோதும் அன்னையின் முகத்தில் தெரியும் மகிழ்ச்சி தான் 'சரி' என்றால் தான் தொடரும் என அந்த குழந்தைக்கு புரிந்ததோ என்னவோ, 'சரி மா' என தலையை ஆட்டினாள்.


சிறிது நேரம் விளையாடி களைத்தவள் திடிரென நினைவு வந்தது போல், "மா! நம்ப இதுக்கும் ஒரு பெயர் வைப்போமா?" எனக் கேட்டாள்.


மகளின் கேள்வியில் அவருக்கு கணவரின் நினைவு வர கலங்க தொடங்கிய கண்களை இமைகள் சிமிட்டி அடக்கியவர்,


"தாராளமாடா.. நமக்குனே ஒரு பெயர் இருக்குடா அந்த பெயரை இனி உபயோகபடுத்தவே முடியாதோ-ன்றது தான் உங்க அப்பாக்கு பெரிய கவலையா இருந்துச்சு"


உணர்வுகள் அற்ற குரலில் சொல்லிய அன்னையின் கரங்களை பற்றிய பிள்ளை, "என்ன பெயர் மா?" என கேட்டாள்.


தன் முகம் பார்த்தபடி நிற்கும் மகளின் உச்சி மோர்ந்தவர் "பிருதுவி" என உச்சரித்தார்.


(***********)


பிரளயம் :


மணி இரவு பன்னிரெண்டை கடந்த வேளையில், ஆள்அரவமற்ற நெடுஞ்சாலையில் எதிரே வரும் ஒருசில வாகனங்களையும் நொடிநேரத்தில் கடக்கும் அசுரவேகத்துடன் சென்று கொண்டிருந்தது அந்த நீலநிற லம்போகினி.


"கொஞ்சம் கனவுகள்
கொஞ்சம் நினைவுகள்
நெஞ்சை நஞ்சாக்கி
செல்லும் கொஞ்சும்
உறவுகள் கெஞ்சும்
பிரிவுகள் கண்ணை
துண்டாக்கி துள்ளும்
"


தன் நிலைக்கு ஏற்ப காருக்குள் ஒலிக்கும் பாடலில் அதை இயக்குபவனின் இதழ்கள் விரக்தியில் ஏளனத்துடன் வளைய, மாறாய் நெஞ்சமோ பாடலின் பொருளை மெய்ப்பிப்பது போல் ஒருவளின் நினைவு நஞ்சாய் தாக்கியதில் விம்மியது.


'நோ.. ஈஷ்வர்! அவ உன்னை விரும்பவே இல்லை. எல்லாமே உன்னோட கற்பனை மட்டும் தான்' என்று தன் மூளை சொன்ன உண்மையை ஏற்க தான் அவனின் மனமும் விரும்புகிறது.


ஆனால் பாலும் மனம் கொண்ட காதலது அவளை பற்றியே மீண்டும் மீண்டும் எண்ணி களைகிறதே. அதிலும் இன்று அவன் வாயாலே அவர்களின் பெயரில்லா உறவிற்கு முற்றுபுள்ளி சாத்தியமாகியிருந்ததே.


இன்று நடந்தவைகளை நினைக்க நினைக்க அவனின் மனதின் துயரம் அதிகரித்தது. துயர் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவன் கைகளில் காரின் வேகமும் அதிகரித்தது. அவன் கண்களுக்கு எதிரே விரிந்திருக்கும் சாலையன்றி தன்னவளின்
நினைவுகளே முன் எழுந்தது.


அதன் விளைவாய், 'என்னோட காதல் உனக்கு ஒன்னுமே இல்லையாடி.. என்னோட காதல் உன்னை ஒரு துளி கூட காதலிக்க வைக்கலையாடி'


என தொண்டை கிழிய கத்த வேண்டும் போல் எழுந்த உணர்வை காரின் 'ஸ்டியரிங் வீலை' கெட்டியாய் பற்றிய கரங்கள் மூலம் அடக்க முயன்றான்.


ஆயினும் உணர்வுகள் கட்டுக்குள் அடங்காமல் போக, செல்லும் வேகம் மிக அதிகம் என தெரிந்தபோதும் அவனின் கரங்கள் கட்டுபாடில்லாமல் இன்னும் வேகத்தை கூட்டியது. அவனின் அந்த அசுரவேகமே தற்கொலை செய்ய விளைகிறானோ என்னும் அச்சத்தை அவ்விருளுக்கும் ஏற்படுத்தியது.


அவனின் உணர்வுகளை அடக்கும் வித்தை அவளன்றி அறிந்தது அவர்கள் இருவரையும் வசிகரிக்கும் பாடல்களே ஆகும். இப்பொழுதும் அவனின் உச்சபட்ச கோவத்தை அடக்க அவளில்லாமல் போக அதை செவ்வெனே செய்தது காரில் தொடர்ந்து ஒலித்த பாடல்.


"நீ வந்தாய் என் வாழ்விலே
பூ பூத்தாய் என் வேரிலே
நாளையே நீ போகலாம்
என் ஞாபகம் நீ ஆகலாம்"



இந்த பாடலை கேட்கும்பொழுதெல்லாம் தவிப்புடன் தன்னை நோக்கும் பெண்ணின் விழிகளுக்கு ஆறுதலாய் தான் அசைக்கும் தலையசைப்பிலே த்ருப்தியாய் புன்னகை சிந்துபவளின் பூ முகம் அவன் நினைவடுக்கில் மேலெழும்பியது.


என்றோ அவள் சிந்திய அப்புன்னகை இன்றைய அவனின் காயம் கொண்ட மனதிற்கு மருந்தாய் அமைந்தது.


இதுவரை கொண்ட வேகம், கோபம் என அனைத்தும் கரைந்து காதல் கொடுத்த காயத்தின் வலி மட்டுமே மிஞ்ச 'மானம் கெட்ட மனமே.. கொஞ்சம் கூட வெக்கமேயில்ல உனக்கு' என்னும் விரக்தி தான் அவனுள்.


மீண்டும் மீண்டுமாய் மூடிய வீட்டிற்குள் சட்டமாய் நுழையும் வேண்டா விருந்தாளியாய் அவளின் நினைவுகள் வாட்டியெடுத்ததில் அவனுக்கு மூச்சடைத்தது. அதில் முன்பே வேகத்தை தனித்திருந்தவன் தற்பொழுது சாலையோரமாய் காரை நிறுத்தி அதிலிருந்து இறங்கினான்.


நேரம் நள்ளிரவை கடந்தபோதும் அவ்விடத்தில் மின்சார விளக்குகள் வெளிச்சத்தை சிறிதாய் வழங்கி கொண்டிருக்க, அவனின் காரின் முன்பக்க விளக்குகளும் போதிய வெளிச்சத்தை தந்துக் கொண்டிருந்தது.


'நோ ஈஷ்வர்! நோ! அவளை பத்தி யோசிக்காத' காரிலிருந்து வெளியில் வந்திருந்தவனின் இதழ்கள் இடைவிடாமல் புலம்ப, கால்கள் ஓரிடத்தில் நிற்காமல் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தது.


இத்தனை நேரமாய் அவனின் அத்தனை அலைபுறுதல்களையும் கண்ணெடுக்காமல் கண்டிருந்த ஒரு உருவம் இருநிமிடங்கள் சென்று மெதுவாய் அவன் அருகே வந்தது.


"ஹாய் பாஸ்! லவ் ப்ராப்ளமா?" யாருமில்லா சாலையில் திடீரென கேட்ட குரலில் ஒருநிமிடம் ஈஷ்வருக்கு உடல் தூக்கிவாரி போட்டது .


திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தவன் முன் சிகப்புவண்ண சட்டை, வெள்ளை நிற பேண்ட் என தனது வெளுத்த நிறத்திற்கு ஏற்றவாறு உடையணிந்து அட்டகாசமாய் நின்றிருந்தான் இளைஞன் ஒருவன்.


தான் கேட்டதற்கு பதிலின்றி திடுக்கிட்டவனை கண்டு வெண்பற்கள் மின்ன சிரித்தவன், "என்ன ப்ரோ! ஆளில்லா மிட்நைட்ல பேய் மாதிரி வந்து பயமுறுதிட்டேனா?" என கேட்டான்.


'யாரிவன்?' என்ற யோசனையுடன் அவனுக்கு பதிலளிக்காமல் நின்றவன் எதிரிலிருப்பவனை மேலிருந்து கீழாய் ஆராய்ந்தான்.


சிரித்த முகமாய், கம்பீரத்துடன் நின்றிருந்தவனின் கண்கள் 'என்னுடன் நட்பு கொள்' என தூண்டும் வண்ணம் இருந்தது.


"ப்ரோ! என்ன இப்படி பார்க்குறீங்க? நான் ஒன்னும் வழிப்பறி கொள்ளையனோ.. கொலைகாரனோ இல்ல. ப்ளீஸ்! சீ மீ நார்மல்" என்க,


ஏற்கனவே காதல் தந்த வலியில் இருந்தவனுக்கு புதியவனின் பேச்சுகள் எரிச்சல் தந்தது போலும், "ப்ச்" என தலையை கோதிக்கொண்டவன் காரின் பக்கம் திரும்ப விளைந்தான்.


"ஹே ப்ரோ! திரும்பவுமா?" என புதியவன் அதிர்ச்சியாய் கேட்க, ஈஷ்வர் 'எதற்கு இந்த அதிர்ச்சி?' என பார்த்தான்.


"ப்ரோ! இங்க பாருங்க எனக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒருமாசம் கூட முழுசா ஆகலை. கல்யாணம் ஆன பத்துநாள்லயே முக்கியமான வேலை இதை மட்டும் முடிச்சி குடுத்துட்டு போ-னு சொன்ன மேலிடத்து ப்ரஷர்ல அவசரஅவசரமா சென்னை வந்தவன் நான்.


இத்தனை நாளா கோவபட்டு பேசாம இருந்த பொண்டாட்டி இன்னிக்கு அவளாவே கால் பண்ணி இன்னிக்காவது வருவீங்களானு கேட்டும் வாய்ப்பில்லையே ராஜா வாய்ப்பில்லையேனு சோகமா தலையாட்டுனவன் நான்"


என புதியவன் நீளமாய் பேசி நிறுத்த எதிரில் இருந்தவன் விசித்திரமாய் பார்த்ததில்,


"புரியுது ப்ரோ புரியுது.. பைத்தியமா இவன்? எதுக்கு இதை எல்லாம் என்கிட்ட சொல்றான்னு தான பார்க்குறீங்க? பொண்டாட்டிகிட்ட வரமுடியாதுனு சொன்னப்றமும் மனசு கேக்காம அவசரஅவசரமா கிளம்பி பஸ் கிடைக்காம ஃப்ரெண்டு கிட்ட பைக்கை கடன் வாங்கி, நடுவுல அது பஞ்சராகினு பெரிய போர்களத்தையே கடந்து போனவனை அசுரவேகத்துல காரை ஓட்டி பயமுறுத்தி பின்னாடியே வரவைச்ச உங்க கிட்ட சொல்லாம வேற யார்கிட்ட பாஸ் நான் என் கதையை சொல்றது"


கடகடவென அடுக்கியவனுக்கு மூச்சு வாங்கியது.


புதியவனின் இத்தனை நீள பேச்சிற்கு அவன் "ஹே!" என ஒற்றை வார்த்தையுடன் 'தன்னால் வந்தானா?' என்னும் அதிர்வாய் புருவம் உயர்த்தினான்.


"அட! நான் இரண்டு நிமிஷம் மூச்ச புடிச்சி என் ஃபுல் ஹிஸ்டிரியே சொல்லிருக்கேன் நீங்க என்ன 'ஹே' னு ஒத்தை வார்த்தை சொல்றீங்க" என இடவலமாய் தலையசைத்தான் புதியவன்.


"ஹேய் மேன்! உனக்கு புதுசா கல்யாணம் ஆகிருக்கு. நீ உன் ஃவைப்பை பார்க்க ஊருக்கு போற எனக்கு புரியுது பட் என் கார் ஸ்பீட் பார்த்து என் பின்னாடி வந்தனு சொன்னது தான் புரியலை?" என்றான்.


"ப்ரோ! லம்போகினி வேகமாக போற வண்டி தான் ஆனா அதுக்குனு ஒருத்தன் டயர்ல நெருப்பு பொறி வர அளவுக்கு வேகமா போனா பார்க்குறவங்களுக்கு பக்குனு இருக்காதா? நீங்க போன வேகத்துக்கு யார் மேல மோத போறீங்களோ இல்ல எது மேல மோதி சூசைட் பண்ணிக்க போறீங்களோனு நான் பதறிபோய் வந்தா நீங்க லவ் பெயிலியர்ல சூசைட் பண்ணிக்கனும்ன்ற பொறுப்பு கூட இல்லாம இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் ராஜநடை நடக்குறீங்க" என கண்ணடித்தான்.


அவன் சொன்ன முன்பாதியை கவனமாய் கேட்டவன் பின்பாதியில் புதியவனை முறைத்து, "லவ் பெயிலியர்லாம் ஒன்னும் இல்ல" என உறுமினான்.


அவனின் புலம்பலை கேட்டே லவ்பெயிலியர் என தான் சொன்னதை நிதர்சனமாய் மறுப்பவனிடம், "அப்போ அவ்வளவு வேகமா காரை ஓட்டியதுக்கு வேற என்ன காரணம் ப்ரோ?" என பார்க்க,


"காரணமா? இது என்ன காதலா காரணம் இருக்கனும்னு சொல்றதுக்கு.. இப்போலாம் அது ஒன்னு தான் காரணத்துக்காக வருது" சம்பந்தமேயில்லாமல் பேசியவனின் பேச்சில் மிஞ்சிய வலி அது காதலின் வலிதான் என புதியவனுக்கு தெளிவுற செய்தது.


அதனால் ஆறுதலாய், "ப்ரோ! இந்த உலகத்துல காரணம் இல்லாம எதுவுமே நடக்காதுன்றபோ காதல் மட்டும் எந்த காரணமும் இல்லாம தான் வரனுமா என்ன? காதலுக்கும் காரணம் இருக்கலாம் தப்பில்ல ப்ரோ" என்றான்.


அதில் அவன் முறைக்க, இருகைகளையும் சரணடைவது போல் துக்கியவன், "ப்ரோ! உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருது தெரியல. ஆனா நான் சொல்றதை நல்லா உங்க மனசுல பதிய வச்சுக்கோங்க.


காதல் வெறும் மூணு எழுத்து தான் ஆனா அந்த மூணு எழுத்து ஒரு தடவை நம்ப வாழ்க்கையில் நுழைஞ்சிட்டா அது ஜெயிச்சாலும் சரி தோத்தாலும் சரி நம்ப வாழ்க்கையோட கடைசி நிமிஷம் வரைக்கும் எதாவது ஒரு விதத்துல நம்பகிட்ட இருந்துட்டே தான் இருக்கும்.


நம்ப வாழ்க்கையில ஒருநாள் போடபோற சட்டையவே இது நமக்கு அழகா இருக்குமா? நமக்கு ஏத்தமாதிரி இருக்குமானு ஆயிரம் காரணங்களை ஆராய்ஞ்சி தான எடுக்குறோம். அப்போ ஆயுசுக்கும் வரபோற காதலுக்கு காரணம் இருந்தா தப்பில்லையே.


ப்ரோ! சிம்பிளா சொல்லனும்னா, நம் வாழ்க்கையே காரணங்களால் ஆனது தான்.. அந்த வாழ்க்கையை ஆள போற காதலை காரணங்களால கட்டமைக்கிறது தப்பில்லையே" என்றான்.


புதியவனின் பேச்சின் ஜாலத்தில் இவன் இதழ்களில் புன்னகை நெளிய இத்தனை நேரம் இருந்த சந்தேகம் நீங்கி அவன் புறமாய் தன் வலக்கரம் நீட்டினான், "ஐம் உலகேஷ்வரன்.. ட்ரெய்னிங் போலிஸ் ஆபிஸர்" என்ற அறிமுகத்துடன்.


அவனின் அறிமுகத்தில் புதியவனுக்கு 'ஆத்தி போலீஸ்காரன் கிட்டையா இவ்வளவு நேரம் வாயாடுனோம்' என பக்கென்றான போதும் தனது வலக்கரத்தை அவனுடன் இணைத்து,


"இரயில் சிநேகம் மாதிரி ஏற்பட்ட இந்த சாலை சிநேகத்துக்கு அறிமுகம் தேவையில்லை ப்ரோ" என தன் பெயரை சொல்லாமல் அசடுவழிந்தவன்,


"உங்களை பார்க்குறதுக்கு முன்னாடியே உங்க மேல ஒரு பாசம் எனக்கு வந்துருச்சோ என்னவோ உங்க பின்னாடியே வந்துட்டேன். ஆனா இப்போ அதிகநேரம் ஆகிடிச்சு நீங்களும் கொஞ்சம் மைண்ட் சரியாகிட்டீங்க இனி விபரீத முடிவுக்கு எதுவும் வரமாட்டீங்கனு நம்புறேன். தென் நான் கிளம்பட்டுமா ப்ரோ" என கேட்டான்.


இத்தனை நேரம் வாய்கிழிய தன்னிடம் உரையாடியவன் தான் காவலன் என அறிந்தபின் பெயரை கூட சொல்லாமல் செல்ல விளைவதில் ஈஷ்வருக்கு சிரிப்பு வந்தது.


வாய்விட்டு நகைத்தவன், "ஹேய் மேன்! யாருனே தெரியாதவன்கிட்ட தன் கல்யாணத்தை பத்தி கதைகதையா பேசுனவனுக்கு போலிஸ்காரன்கிட்ட பெயரை சொல்றதுல அவ்வளவு பயமா? ஹாஹா! எனி வே.. இன்னிக்கு நடந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு நான் இவ்வளவு சீக்கிரம் சிரிப்பேன்னு நினைச்சு கூட பார்க்கலை. இந்த சிரிப்பை எனக்கு கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப ரொம்ப நன்றி" என்றான்.


இத்தனை பேச்சிற்கும் இருவரின் கரங்களும் இணைந்தே இருந்தது. அதை உணர்ந்த புதியவன் விடைபெறுவதற்காய் கரத்தை பார்க்க தெளிந்த முகத்துடன் ஈஷ்வரனும் அவனுக்கு விடையளித்தான்.


புன்னகையுடன் விடைபெற்று தன் இருசக்கர வாகனத்தை அவன் கிளப்பிகொண்டு செல்ல, ஈஷ்வரும் மீண்டுமாய் தன் பயணத்தை தொடர்ந்தான் முன்பிருந்த வேகமின்றி நிதானமாய் இதழ்களில் நெளியும் புன்னகையுடன்.


நான்கு வருடங்களுக்கு பிறகு :


ஜனவரி 29,காலை 5.30 மணி.



படபடவென புகைப்படம் எடுக்கும் சத்தமும், 'வழியை விடுங்க வழியை விடுங்க' என்ற சில குரல்களும், பூட்ஸ் கால்கள் எழுப்பிய 'தட் தட்' என்ற சத்தமுமாய் சென்னை மாநகரத்தின் புரசைவாக்கம் பகுதியின் அக்காலை வேளை மிகவும் பரபரப்புடன் விடிந்திருந்தது.


"ஏட்டையா! யார் முதல்ல பார்த்தது? அவர்களை முன்னாடி வர சொல்லுங்க"


"ஸ்டீபன்! ஃபாரென்ஸிக் டிபார்ட்மெண்ட் இன்னுமா வரலை. போன் பண்ணி எங்க இருக்காங்கனு விசாரிங்க"


"கான்ஸ்டபிள்ஸ் முதல்ல மக்களை இங்க கூட்டம் சேராம அப்புறபடுத்துங்க"


கடகடவென ஒவ்வொருவருக்கும் கட்டளை இட்டபடி நடந்த இன்ஸ்பெக்டர். தணிகைச்செல்வன் தன்மேல் எதோ விழுந்ததில் என்னவென்று கீழே பார்க்க வெள்ளைநிற தாள் ஒன்று சுருட்டி கிடந்தது.


குனிந்து அதை எடுத்து பார்க்க, "ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி எந்தன் வழிதேடி" என்று படிக்கும்பொழுதே அது சினிமா பாடல் என தெரிந்துவிட,


'எவன் அவன் குப்பையை தூக்கி போட்டதுனு தெரியலை' என மெல்லமாய் திட்டியவன் பின்னால் கேட்ட அழுத்தமான பூட்ஸ் ஓசையை கொண்டே வருவது யாரென அறிந்து முகத்தை சுருக்கினான்.


கையிலிருந்த காகிதத்தை தூக்கிபோடகூட தோன்றாமல் அருகில் இருந்த கான்ஸ்டபிளிடம் கொடுத்தவன் நெடிய மூச்செடுத்தான். பின் தன் முகத்தை சரிசெய்தபடி பின்னால் திரும்பி, "குட் மார்னிங் சார்!" என சத்தமாய் சல்யூட் வைத்தான்.


"இது குட்மார்னிங் கிடையாது தணிகைச்செல்வன்! வெரிவெரி பேட் மார்னிங், சம்பவத்தை பத்தி நமக்கு தகவல் வந்து எவ்வளவு நேரம் ஆகுது இன்னும் எந்த வேலையும் நடந்த மாதிரி தெரியலையே"


கண்களில் இருந்த கூலர்ஸை கழட்டி தன் கூர்விழியால் தணிகைச்செல்வனை குத்திட்டியாய் கிழித்தான் ஈஷ்வரன்.. அஸிஸ்டென்ட் கமிஷ்னர் உலகேஷ்வரன்.


'நமக்கு தகவல் வந்து அரை மணிநேரம் கூட இன்னும் ஆகலை ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வந்து சேரவே பத்து நிமிஷம் ஆகுது இதுல நான் என்ன பண்ணிருக்கனும்னு இந்த மனுஷன் எதிர்பாக்குறாரு தெரியல'


தனக்குள் முனங்கிய தணிகைச்செல்வன் வெளியே முகத்தை வெறுமையாய் வைத்திருந்தான்.


"வெறுமையா மூஞ்சை வச்சா நீங்க எதுவும் யோசிக்கலைனு அர்த்தம் ஆகிடாது மிஸ்டர்.தணிகைச்செல்வன். எப்பவும் உணர்வுகளை காட்றவன் முகத்தை வெறுமையா வெக்கிறான்னா அவன் தனக்குள்ள நினைக்கிறது வெளிய தெரியகூடாதுனு நினைக்கிறானு அர்த்தம்"


அழுத்தமாய் உரைத்த உலகேஷ்வரனை கண்டு சலிப்புடன், "சார்! நான் என் மூஞ்சை எப்படி வச்சாலும் நீங்க எதாவது சொல்லதான் செய்றீங்க"


அவனை முறைத்த ஈஷ்வர் மீண்டும் எதோ சொல்ல முற்பட அதற்குள் தடயவியல் துறையை (ஃபாரென்ஸிக் டிபார்ட்மெண்ட்) சேர்ந்தோர் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்.


நால்வர் கொண்ட குழுவாய் அவர்கள் வந்து, "சார்" என இவன் முன்னே நின்றனர்.


"வந்ததே லேட் இதுல ஸ்கூல் பசங்க மாதிரி என்ன சார்னு நிக்கிறீங்க.. போய் வேலைய பாருங்க" என உலகேஷ்வரன் பல்லை கடித்ததில் அந்த நால்வரும் பதறியடித்து வேலை பார்க்க செல்ல அவர்களின் பதட்டத்தில் தணிகைச்செல்வனுக்கு குதுகலமாய் போனது, 'அப்பாடி திட்டு வாங்க நமக்கு கம்பெனிக்கு ஆள் வந்துட்டாங்க பா" என்று.


"தணிகை! மைதானத்து வாசல்ல கிடந்த 'கை'-யை வந்திருக்க தடயவியல் துறை ஆளுங்ககிட்ட காட்டுங்க. மைதானத்துக்குள்ள நம்ப ஆளுங்களை தவிர ஊடகமோ, மக்களோ வராம பார்த்துக்கோங்க"


ஊருக்கு சற்று ஒதுக்குபுறமாய் இருந்த ஒரு மைதானத்தின் நுழைவாயிலில் தான் இத்தனை நேரம் உலகேஷ்வரனும்-தணிகைச்செல்வனும் நின்று உரையாடியது.


அந்த மைதானத்தின் வாயிலில் வெட்டபட்ட எரிந்திருந்த ஒரு மனித கையும், மைதானத்தின் மத்தியில் மண்குவியலும் குவிந்திருப்பதாய் வந்த தகவலே தணிகைச்செல்வன் தங்கள் காவல்படையை திரட்டிக் கொண்டு இங்கு வந்த காரணம்.


தகவல் கிட்டியவுடனே சம்பவ இடத்திற்கு விரைந்து வந்த தணிகைச்செல்வன், தன்னால் முயன்ற வரை உலகேஷ்வர் வருமுன் அனைத்தையும் செய்யமுயன்று முடியாததால் தற்பொழுது அவனிடம் திட்டு வாங்கிக்கொண்டு நின்றான்.


அவனை சொல்லியும் என்ன செய்ய? இது போன்ற சம்பவங்கள் அவர்களுக்கு புதிதில்லையே. அதனால் என்ன காரணத்தால் இப்படி நடந்திருக்கும் என்ற கேள்வியை தவிர பெரியதாய் அங்கு எவருக்கும் எவ்வித அதிர்ச்சிகளோ, அசூயைகளோ இல்லை.


அதனால் விடிந்தும்விடியா அவ்வேளையில் அனைவரும் தூக்கம் வழியும் கண்களுடன் பொறுமையாய் வேலை செய்ததில் தணிகைச்செல்வனால் இந்த அரைமணிநேரத்தில் ஒன்றுமே செய்திருக்க முடியவில்லை.


உலகேஷ்வரின் வருகைக்கு பிறகு தான் அவனின் திட்டிற்கு பயந்தே அங்கு வேலைகள் மடமடவென நடந்தது. அடுத்த அரைமணி நேரத்திற்குள்ளாக அந்த நீண்ட மைதானத்தின் நடுவில் குமிக்கபட்டிருந்த மணல்கள் அப்புறப்படுத்தபட்டிருக்க அதன் நடுவில் கிடந்த அவ்வுடல் தற்பொழுது அனைவரின் பார்வைக்கும் அகபட்டது.


இடது கை காணாமல் போயிருக்க முகம் இருக்கும் இடம் முழுக்க தீயினால் கருகி இருந்த அவ்வுடலில் வேறு காயங்கள் எதுவும் இல்லை.


இத்தனை நேரம் எரிந்திருந்த 'கை'யையும், அவ்விடத்தையும் ஆராய்ந்திருந்த தடயவியல் ஆய்வாளர்கள் சடலத்தின் அருகில் வந்தனர். பலமுறை பல சலடங்களை பார்த்து பழகியவர்கள் இந்த சடலத்தையும் பத்தோடு பதினொன்றாய் எண்ணி அதனை ஆராய்ந்தனர்.


அவர்கள் அவ்வுடலின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் உன்னிப்பாய் ஆராய, அவர்களை ஒரு பார்வையாலும் அந்த உடலை ஒரு பார்வையாலும் உலகேஷ்வரன் ஆராய்ச்சியாய் பார்த்திருந்தான்.


அவனைபோலவே அவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்திருந்த தணிகைச்செல்வனின் மற்றொரு பார்வையோ எந்த நேரத்தில் எதை சொல்வானோ அல்லது கேட்பானோ என ஈஷ்வரையே பார்த்திருந்தான்.


அவன் எண்ணம் சரிதான் என்பதை போல் இத்தனைநேரம் சாதாரணமாய் இருந்த ஈஷ்வரின் விழிகள் சடலத்தின் மேல் சிறு சுருக்கத்துடன் விழ, அடுத்த நொடி தணிகைச்செல்வன் அந்த சடலத்தை நெருங்கிருந்தான்.


"என்னாச்சு சார்? உங்களுக்கு எதாவது தோணுதா?" என படபடப்பாய் கேட்டவன் பார்வையால் அந்த சரீரத்தை ஆராய்ந்தான்.


"ம்ம்!" என அவனுக்கு தலையசைத்த ஈஷ்வர் தடயவியல் ஆய்வாளரிடம்,


"சார்! சடலத்தோட நெஞ்சுபகுதி கிட்ட பூத கண்ணாடியை (மேக்னிஃபையிங் க்ளேஸ்) வைங்க. அங்க என்னவோ எழுதியிருக்க மாதிரி இருக்கு" என்றான்.


அவன் சொன்னதை போல் வைத்து பார்க்க சடலத்தின் நெஞ்சில் எழுதியிருந்த வார்த்தை ஒவ்வொரு எழுத்தாய் பளிச்சென தெரிந்தது.


அவர் ஒவ்வொரு எழுத்தாய் பார்க்க, அருகே நின்றிருந்த தணிகைச்செல்வன் அந்த எழுத்துகளை ஒவ்வொன்றாய் சத்தமாய் உச்சரித்தான்.


'யா'- 'வு' -ம்' -'பி' -'த்' -'த'- 'னி'-'ன்' - 'சி'- 'த்'- 'த' - 'ம்'


அவனின் உச்சரிப்பின் முடிவில் அவ்வெழுத்துக்களை கோர்த்த ஈஷ்வர் "யாவும் பித்தனின் சித்தம்" என சத்தமாய் உரைத்தான்.


- தொடரும்.
 
Last edited:

NNK-40

Active member
முதல் அத்தியாயத்துக்கான உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் டியர்ஸ்

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிரளயம் என்பது அழிவெனில்,
அழிவை தருவதா? தடுப்பதா?


பிருதுவி 2:


"ஒய்! உன் பேர் என்ன" அதட்டலாய் கேட்ட குரலில் பயந்து பார்த்தவளின் பால்முகத்தை பரிவாய் பார்த்தவன்,


"ருத்ரா! இப்படி சத்தமா பேசகூடாது, பாரு அந்த பாப்பா பயந்துட்டாங்க" என்று தன் சகோதரனுக்கு சொன்னான் அந்த பத்து வயது சிறுவன்.


அண்ணன் சொல் கேட்டு, "பயந்துட்டீங்களா பாப்பா நான் சாரி, இனி அப்படி பேசமாட்டேன் சரியா. என்னோட பெயர் ஆருத்ரன். இவர் என் அண்ணன் பிரபஞ்சன்" என்றவனை கண்டு நட்பாய் புன்னகைத்தாள் அந்த ஏழுவயது பாவை.


"பசங்களா! வகுப்புக்கு போகாம இங்க என்ன பண்றீங்க?" என கேட்டபடி அங்கு வந்தார் மத்தியவயது ஆண் ஒருவர்.


"ப்பா!" என அவரை கட்டிகொண்ட பிள்ளைகளை தானும் அணைத்தவர், இவளை கண்டு புன்னகைத்தார்.


"என்ன சொல்றாங்க இந்த குட்டி பாப்பா. யார் இவங்க" என கேட்டவரிடம்,


"ப்பா! இந்த பாப்பா ரொம்ப நேரமா இங்க தான் நின்னிட்டு இருந்தாங்க. தனியா இருக்காங்களேனு தம்பி தான் நம்ப கூட நிக்கலாம்னு சொன்னான்" தம்பி அவளை அதட்டியதை சொல்லாமல் அவனின் எண்ணத்தை மட்டும் தந்தைக்கு தெரியபடுத்தினான் அந்த நல்ல அண்ணன்.


அவனை விழிவிரித்து பார்த்த பாவைக்கு அவனின் எண்ணம் புரியாதபோதும் தம்பிக்கு ஏற்றுவரும் அவனின் குணம் அவளின் மனதில் பதிந்தது.


அந்நேரத்தில் "இங்க என்னடா பண்ணுற பிருதுவி கிட்ட தினம் போகனும்னு சொல்லி இருக்கேன்ல" என்றபடி வந்தார் பூமிகா.


அவர் சொன்னது அவர்களின் இடமான பிருதுவியை, தமையன்கள் புரிந்துகொண்டதோ பெண்ணவளின் பெயர் 'பிருதுவி' என்று.



(************)


பிரளயம் :


'யாவும் பித்தனின் சித்தம்'. உலகேஷ்வரனின் குரல் சத்தமாய் ஒலித்தது.


"பித்தன் சித்தனா ஒருவேளை இந்த ஆளு உயிரோடு இருக்கப்போ சாமியாரா இருந்துருப்பானோ?" தணிகைச்செல்வன் தனது எண்ணத்தை சொல்ல, இடவலமாய் தலையசைத்து அதை மறுத்தான் உலகேஷ்வரன்..


அவன் ஏதேனும் சொல்வானா என அனைவரின் பார்வையும் அவன் புறமே இருப்பதை உணர்ந்த ஈஷ்வர், "என்ன என்னையே பார்த்துட்டிருக்கீங்க... சீக்கிரம் வேலையை முடிங்க" என பொதுவாய் உத்தரவிட்டவன்,


"தணிகைச்செல்வன்! ஆள் யார் என்னனு தகவல் கிடைக்குதானு பாருங்க. இவங்களோட நீங்களும் போய் கையோட தடயவியல் அறிக்கையும் (பாரென்ஸிக் ரிப்போர்டை) வாங்கிட்டு வந்து என்னை பாருங்க"


என அவனுக்கு தனியாய் சில வேலைகளை அளித்தவன் யோசனையுடனே அங்கிருந்து கிளம்பி சென்றான்.


வேலைகள் அனைத்தும் மடமடவென நடந்ததில் அன்று மாலையே அறிக்கையுடன் உலகேஷ்வரனின் அறை முன்பு நின்றான் தணிகைச்செல்வன்.


ஆனால் அவனிடம் அத்தனை அவசரமாய் அறிக்கையுடன் மட்டுமே வரவேண்டும் என்றிருந்தவன் அலுவலகத்திலே இல்லை. உலகேஷ்வர் உத்தரவிட்டிருந்த காரணத்தால் மதிய உணவை கூட தவிர்த்து கடமை கண்ணியம் கட்டுபாடு என வந்திருந்தவனுக்கு இதில் கடுப்பாகியது.


"சும்மா சும்மா நம்மளை மட்டும் எதுலையும் வேகமும் விவேகமும் இருக்கனும், போலிஸ்காரனோட பொறுமை பல குற்றாவளிகளுக்கு தப்பிக்கிற வழியா மாறகூடாதுனு ஆயிரத்தெட்டு கதை அடிப்பாரு. இப்போ இவர் மட்டும் எங்க போனாரோ"


என முணுமுணுத்தவனின் இதழ்களிலே அதை நமுத்து போக செய்வது போல் கரத்தில் ஒரு கோப்புடன் அலுவலகத்தினுள் நுழைந்தான் உலகேஷ்வரன்.


உள்ளே சென்று தன் இருக்கையில் இலகுவாய் அமர்ந்தவன் தணிகைச்செல்வனையும் உள்ளே அழைத்தான்.


"வாங்க தணிகை! அப்றம் சொல்லுங்க எந்த எண்ணெய்?"


அவன் கேட்பது புரியாமல், "சார்! புரியலை?" என்க,


"என்ன தணிகைச்செல்வன்! இத்தனை நேரம் உங்க மனசுகுள்ளவே என்னை எண்ணெய் சட்டியில போட்டு பொறிச்சிருப்பீங்களே அதான் கேட்டேன் எந்த எண்ணெய் கடலெண்ணையா? பாமாயிலா?"


"சார்! சார்! அப்படிலாம் இல்ல சார். நான் போய் உங்களை ச்சே ச்சே" பதறி மறுத்தவனை நக்கலாய் பார்த்தவன்,


"ஆஹான்! சரி கொடுங்க" என கையை நீட்டினான்.


சட்டென்று அவன் எதை கேட்கிறான் என புரியாமல் முழிக்க,


"என்னை பொறுமையா அப்றம் திட்டிக்கோங்க இப்போ உங்க கைல இருக்க அந்த ஃபைலை கொடுங்க" என்றான்.


"சார்! இல்ல சார்" என தடுமாறியபடியே கோப்பை கொடுத்தவனிடம் இருந்து அதை வாங்கியவன் பின் தான் கொண்டு வந்திருந்த கோப்பை அவனிடம் கொடுத்தான்.


"என்ன சார் இது?" என கேட்டபடியே அதை வாங்கிய தணிகைச்செல்வன் , உலகேஷ்வரன் தான் கொடுத்த கோப்பிற்குள் ஆழ்ந்திருப்பதை கண்டு தானே தன் கைகளில் இருந்ததை ஆராய்ந்தான்.


அடுத்த பத்து நிமிடங்கள் அவ்விடத்தில் அமைதி மட்டுமே நிலவியது. தன்னிடம் இருந்த கோப்பை முழுதாய் ஆராய்ந்ததன் அடையாளமாய் தணிகைச்செல்வன் புருவங்கள் நெரிய நிமிர அவனையே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான் உலகேஷ்வரன்.


"சார்! இதுல மூணு வருஷம் முன்னாடி நடந்த சில வழக்குகள் பற்றிய தகவல்கள் சுருக்கமா இருக்கு சார். ஆனா இது எதுக்காக இப்போ?"


காலையில் ஒரு கொலை நடந்திருக்க அதை பற்றி விசாரிக்காமல் இப்பொழுது எதற்காக இந்த செயல்? என்னும் கேள்வியை உலகேஷ்வரிடம் எழுப்பினான் தணிகைசெல்வன்.


"அதுல இருக்க எல்லாத்தையும் முழுசா பார்த்துட்டீங்களா தணிகை?"


"ஆமா சார்! சில வழக்குகள் கொலைகள்னு நிருபிக்கபட்டு குற்றவாளிக்கு தண்டனையும் கொடுக்கபட்டிருக்கு. சில வழக்குகள் இன்னும் தீர்க்கபடாம இருக்கு"


"சரி தணிகை! இந்த வழக்குகள்ல உங்களுக்கு குறிப்பிட்டதக்கதா வேற எதுவும் தெரியலையா?"


ஒரு நொடி தனக்குள்ளே தான் வாசித்ததை மீண்டுமாய் யோசித்து பார்த்த தணிகைச்செல்வன், "இல்ல சார்!" என்றான்.


"ம்ம்! இந்த வழக்குக்கும் இப்போ நம்ப கையில வந்திருக்குற வழக்குக்கும் எதாவது சம்பந்தம் இருக்கும் நினைக்கிறீங்களா?"


"இல்லை" என தலையசைக்க வந்தவன் உலகேஷ்வரின் சவாலான பார்வையில், 'ஆத்தி இந்த மனுஷன் பார்வையே சரியில்லையே. வேலை மெனக்கெட்டு இவரே போய் தகவல்களை எல்லாம் சேகரிச்சிட்டு வந்திருக்கிறதை பார்த்தா இதுக்கும் இப்போ வந்திருக்க வழக்குக்கும் சம்பந்தம் இருக்கும்போலயே'


அவனின் மனசாட்சி எச்சரிக்க அதை கலைப்பது போல், "என்ன தணிகை கேட்ட கேள்விக்கு பதில் வரல?" என கேட்டான் உலகேஷ்வரன்.


"ம்க்கும்! க்கும்! இருக்கு சார் இருக்கு சார்.. சம்பந்தம் இருக்கு " என உலற,


"சரி அப்போ என்ன சம்பந்தம் சொல்லுங்க?"


'இந்த மனுஷன் கிட்ட வந்து இப்படி சிக்கிட்டியேடா தணிகை' என தன்முன் இருந்த மேஜையை பார்த்தபடி தனக்குள்ளே மானசீகமாய் தலையில் அடித்துகொண்டவன் நிமிர்ந்து அவனை பார்த்து பாவமாய் "சார்ர்ர்!" என இழுத்தான்.


"சரி! நம்ப அந்த விஷயத்துக்கு அப்றம் வருவோம். இப்போ காலையில் நம்ப கைக்கு வந்த வழக்கை பத்தி பார்ப்போம். அந்த சடலம் யாரோடதுனு எதாவது தெரிஞ்சிதா?"


"சார்! பிரேத பரிசோதனை அறிக்கைபடி அவர் வயது குறைந்தது 32 இருக்கலாம், அவர் இறந்து சரியா 12 மணிநேரம் ஆகுது அதாவது நேத்து ஈவ்னிங் 6 மணிக்கு. அவரோட முகம் ரொம்ப சிதைஞ்சி போயிருக்கிறதால அதை திரும்ப வடிவமைக்க தடயவியல் துறை ஆளுங்க (ஃபாரென்ஸிக் டிபார்ண்ட்மெண்ட்) தடயவியல் மானுடவியல்ல (ஃபாரென்ஸிக் ஆன்த்ரோபோலாஜி) இருந்து ஆள் கேட்டிருக்காங்க சார்"


"ஓ! அப்படியா" என கேட்டவன் மேஜையில் இருந்த தன் அலைப்பேசியை எடுத்து பார்த்தான். அதில் என்ன இருந்ததோ அவனின் இதழ்கள் சிறியதாய் ஒரு புன்னகையை சிந்தின.


அவனின் புன்னகையை அதிசயமாய் பார்த்தபடி நிற்கும் தணிகைச்செல்வனை கண்டு தொண்டையை கனைத்தவன், "தணிகை! முகம் சிதைஞ்சிருக்குனு தெரிஞ்ச உங்களுக்கு அது எதனாலனு தெரியலையா?" என மீண்டும் பேச்சை தொடர்ந்தான்.


"சார்! ஏன் தெரியாம? முகத்தை நெருப்பால எரிச்சிருக்காங்க சார்ர்ர்" என இழுத்தவன் கண்கள் மின்ன தன் கைகளில் இருந்த கோப்பை பார்த்தான்.


"சார்! சார்! எனக்கு புரிஞ்சிடுச்சி சார்! நீங்க என்கிட்ட கொடுத்த இந்த கோப்புல இருக்க எல்லா வழக்குகளையும் எதோ ஒருவிதத்துல இறந்தவங்க நெருப்பால பாதிக்கபட்டிருக்காங்க"


"சரியா சொன்னீங்க தணிகைசெல்வன்! அதேதான்" என்றவன் எழுந்துகொண்டான்.


"சார்! ஆனா இதுல மூணு வருஷத்துக்கு முந்தின வழக்குகள் மட்டும் தான் இருக்கு? ஏன் குறிப்பா இந்த வருஷம் மட்டும்"


"அதுக்கு பதில் காலையில் நாம பார்த்த சடலத்தின் நெஞ்சு பகுதியில் இருந்த வார்த்தைகள் தான். அதை நான் வேலையில சேர்ந்த முதல் வருடத்தில் எதோ ஒரு வழக்குல பார்த்திருக்கேன் தணிகை. நெருப்புல வெந்து கருகியிருந்த உடல்ல கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் தெரிவது போல் இருந்த அந்த வார்த்தை.. ம்ம்ம் எந்த வழக்குனு தான் நியாபகம் வரல அதான் மொத்தமா எல்லாம் தூக்கிட்டு வந்தாச்சு"


தனது இடுப்புவாரை (பெல்ட்) சரிசெய்து மேஜையில் இருந்த தொப்பியை அணிந்தவனின் இதழ்கள் கடைசியாய் "யாவும் பித்தனின் சித்தம்" என உச்சரித்து பார்த்தது.


உச்சரித்தபடி வெளியில் சென்றவனை தொடர்ந்த தணிகைச்செல்வன், "சார்! இப்போ நாம எங்க போகபோறோம் சார்" என கேட்டான்.


"போகபோறோம் இல்லை தணிகை போகபோறேன். நீங்க இங்கேயே இருந்து இந்த வழக்குகள்ல இருக்க எல்லா புகைப்படங்களையும் உன்னிப்பா பார்த்து அந்த வார்த்தைகள் இருக்க சடலம் எந்த வழக்குனு கண்டுபிடிங்க"


"சார்! அதை கண்டுபிடிக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகபோகுது. நான் ஏட்டையா கிட்ட சொல்லி பார்க்க சொல்றேன்" என்றவனின் வார்த்தைகள் உலகேஷ்வரனின் முறைப்பில் தேய்ந்தது.


"ஒரு இன்ஸ்பெக்டரா இருந்து இந்த சின்ன சின்ன வேலை எல்லாம் நான் பார்க்கனுமானு நினைக்கிறீங்களோ தணிகை? ஆனா மன்னிச்சிக்கோங்க! என்னோட தலைமை கீழ வரும் முன்னையே இதெல்லாம் நீங்க யோசிச்சிருக்கனும். இங்க எப்பவும் எல்லா வேலையும் என் கண்காணிப்புல தான் இருக்கும். யாருக்கு என்ன வேலைனும் நான் தான் முடிவு பண்ணனும்"


என உறுமியவன் தொடர்ந்து,


"இதுல நீங்க நினைக்கிற மாதிரி அந்த வார்த்தைகள் இருக்க சடலத்தை கண்டுபிடிக்கிறது சுலபம் இல்லை. ஏன்னா அந்த வார்த்தைகள் அப்போ பெருசா பார்க்கபட்டிருந்தா நிச்சயம் என்ன வழக்குனு எனக்கு மறந்திருக்காது. அதனால கொலைகாரனுக்கும் அந்த வார்த்தைக்கும் சம்பந்தபடுத்தி யாரும் அதை தெளிவா புகைபடம் எடுத்திருக்கமாட்டாங்க. நீங்களா இருந்தா கொஞ்சம் உன்னிப்பா பார்ப்பீங்கனு தான் உங்களை சொல்றேன்" என்றான் தணிவாய்.


பேசிக்கொண்டே இருவரும் வெளியில் இருந்த ஜீப்பிடம் வந்திருக்க உலகேஷ்வரனிடமிருந்து விளக்கத்தை அதுவும் பொறுமையாய் அவன் சொன்னதை எதிர்பார்க்கா ஆச்சரியம் தணிகைச்செல்வன் முகத்தில்.


அதிலே அவனின் சிறு வருத்தம் கூட எங்கோ ஓடி செல்ல புன்னகையுடன், "சார்! நீங்க இவ்வளவு பொறுமையா பேசி இன்னிக்கு தான் நான் பார்க்குறேன். ஒருவேளை இப்போ வீட்டுக்கு தான் போறீங்களோ?" என்று தன் குறும்புத்தனத்தை காட்டினான்.


"பார்த்தீங்களா கொஞ்சம் இடம் கொடுத்தா ஆரம்பிக்கிறீங்க" என பொய்யாய் முறைத்த உலகேஷ்வரன்,


"ம்க்கும்! நான் வீட்டுக்கு போகலை... தடய அறிவியல் துறை(ஃபாரென்ஸிக் டிபார்ட்மென்ட்) போய் தடயவியல் மானுடவியல்(ஆன்த்ரோபோலாஜிஸ்ட்) ஆள் வந்தாச்சா? முகத்தை வடிவமைச்சிட்டாங்களானு செக் பண்ண போறேன்"


"சார்! நான் கேட்டுட்டே வந்துட்டேன் அவங்க முகம் தயாராகிட்டா நமக்கு வரைபடம் அனுப்புறேன்னு சொன்னாங்க. உங்களுக்கு ஏன் அலைச்சல்"


"அவங்க அனுப்புற வரை நாம ஏன் காத்திருக்கனும் தணிகைசெல்வன். நான் நேர்லயே போய் அந்த முகம் எப்படி இருக்குனு பார்க்கிறேன்" என்றவனின் இதழ்களின் ஓரம் சின்னதாய் புன்னகை நெளிந்தது.


அதை கண்டுவிட்ட தணிகைச்செல்வனுக்கு பின்பே அவன் செல்ல விளையும் காரணம் புரிய,


"புரிஞ்சிடுச்சு சார்ர்ர்... புரிஞ்சிடுச்சு! நீங்க உண்மையாவே அந்த சடலத்தோட முகத்தை மட்டும் தான் பார்க்க போறீங்க வேற யார் முகத்தையும் இல்ல. ம்ம்ம்ம் சரிசரி சார்" என்றவன் உலகேஷ்வரன் திட்டுவதற்குள் அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான்.


தடயவியல் துறை அலுவலகம், சென்னை:


கண்ணாடி கதவை தள்ளியபடி உள்நுழைந்த உலகேஷ்வரனை கண்டு அங்கிருந்தோர் செய்து கொண்டிருந்த வேலைகளை நிறுத்தி ஒரு நிமிடம் யார் என பார்த்தனர்.


"ப்ச்! இந்த போலிஸ்காரங்க தொல்லை பெருந்தொல்லையா இருக்கு. சும்மா சும்மா வந்து நின்னா நாங்க வேலையை பார்க்குறதா வேணாமா. டாக்டர்ஸ்! உங்க வேலையை பாருங்க" சத்தமாகவே புலம்பி தன் வேலையாட்களை அதட்டிய அந்த பெரியவருக்கு ஐம்பது வயது இருக்கும்.


காதோரம் நரைத்தமுடியும், தங்க சட்டமிட்ட (ஃப்ரேம்) கண்ணாடியுமாய் வெண்ணிற கோட் அணிந்திருந்தார். உள்ளே வந்தவனை சிறிதும் கண்டுக்கொள்ளாமல் தன் தோளை ஒரு முறை குழுக்கியவர் தன் வேலையை தொடர்ந்தார்.


அவருக்கு மேல் அலட்சியத்துடன் அவரை சிறிதும் பொருட்படுத்தாதவன் தன் நீண்ட கால்களால் அழுத்தமான அடிகள் வைத்து அவ்வறையின் ஓரம் இருந்த வேறு ஒரு சிறு அறைக்குள் நுழைய சென்றான்.


அதை கண்டு,"அட! நில்லுங்க சார்! கமிஷனர் சார்" கத்திய பெரியவர் கைகளில் அணிந்திருந்த கையுறையை கலற்றியபடி, "என்ன வேணும் உங்களுக்கு?" என முறைப்பாய் விசாரித்தார்.


"டாக்டர்! நீங்க என்ன ஓட்டலா நடத்துறீங்க விதவிதமா டிபன், சாப்பாடுனு கேக்குறதுக்கு. வச்சிருக்குறது நாலு ஃபைல், இரண்டு கம்ப்யூட்டர், ஊதுனா பறந்து போற ஆறு ஸ்டாஃப். இதுல நான் என் கேஸ் ஃபைலை தான கேட்பேன்"


நக்கலடித்தவனை முறைத்தவர் தன் அருகே வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவரிடம்,


"டாக்டர் வேலன்! உயர் அதிகாரியா இருந்துட்டு இத்தனை மெத்தனமா இருக்ககூடாதுனு இவருக்கு சொல்லுபா. கேஸ் ரிப்போர்ட்டை நம்ப ரொம்ப நேரம் முன்னவே இன்ஸ்பெக்டர்.தணிகைச்செல்வன் கிட்ட கொடுத்தாச்சுனு சொல்லு"


உறுமியவரின் பேச்சை தூசு போல் நினைத்தான் போலும் தன் இடது கை சுண்டுவிரலை காதுக்குள் விட்டு ஆட்டி 'உஸ்' என ஊதினான்.


"மெத்தனமா இருக்குறதுக்கு நாங்க ஒன்னும் அப்பன் கொடுத்த காசுல வேலைக்கு வரல டாக்டர். வேலன்! அந்த ஈர வெங்காயம் என் கைக்கு வந்து ரொம்ப நேரம் ஆச்சுனு சொல்லுங்க இவர்கிட்ட"


"அப்றம் என்ன தேவைக்கு இங்க வந்திருக்காராம் சாருனு கேளுங்க டாக்டர்.வேலன்"


"டாக்டர். வேலன்! உங்க சாருக்கு வேலை இல்ல சும்மா சும்மா வேலன் வேலன்-னு பினாத்திட்டிருப்பாரு நீங்க போய் உங்க வேலையை பாருங்க" என்றவன் மீண்டும் அவ்வறைக்குள் நுழைய முற்பட்டான்.


"அப்போ கமிஷ்னர் சாருக்கு மட்டும் வேலை எதுவும் இல்லையாமா?" கிண்டலாய் கேட்டவருக்கு அவன் பதில் சொல்லும் முன்,


"அட என்ன இது எப்போபாரு இரண்டுபேரும் ஏட்டிக்கு போட்டியா பேசுறீங்க. சார்! டாக்டர் தான் பேசுறாருனா நீங்களும் அவரோட மல்லுக்கு நிக்கனுமா? நாங்க பாவம் சார் ஏற்கனவே டீ கூட குடிக்காம வேலை பார்த்துட்டு இருக்கோம்" கெஞ்சலாய் சொன்ன வேலனின் குரலில் சிரித்தபடி தான் வந்த விவரத்தை சொன்னான் உலகேஷ்வரன்.


"டாக்டர்! என்ன விஷயம்னா.. நீங்க கொடுத்த ரிப்போர்ட்ல இறந்தவரோட உடல்நிலை, இறந்த நேரம், இறந்த விதம்னு இதை பத்தி தான் இருக்கு. ஆனா நாங்க இந்த வழக்குல முக்கியமானதா கருதுறது சடலத்தோட நெஞ்சு பகுதில குத்தியிருக்க 'பச்சை'-யை தான். அதை பத்தின தகவல்களை கேக்க தான் நானே நேர்ல வந்தேன்"


வழக்கமில்லா வழக்கமாய் பொறுமையாய் பதிலளிப்பவனை கண்டு சொக்கலிங்கதிற்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தாலும் அதை காட்டிக் கொள்ளாமல் அவன் சொன்னதை ஆராய இத்தனை நேரமாய் உலகேஷ்வரன் நுழைய முற்பட்ட அறைக்குள் செல்ல பார்த்தார்.


அதற்குள் டாக்டர். வேலன், "சார்! நான் தான் அந்த சடலத்தை ஆய்வு (எக்ஸமைன்) செய்தேன். முதல்ல அந்த வார்த்தைகள் பார்த்தேன் தான். அப்றம் இப்போதான் எழுதுறது, வரையறதுனு நிறைய உடம்புல பண்ணிக்கிறாங்களேனு நினைச்சிட்டேன். அதுல ஒன்னும் வித்தியாசமா இல்லை சார்" என்றான்.


"அப்படி எந்த விஷயத்துலையும் நம்ப கவனகுறைவா இருக்ககூடாது டாக்டர்.வேலன். நம்ப கொடுக்குற சின்ன விஷயம் கூட குற்றவாளியை கண்டுபிடிக்க தேவையானதா இருக்கலாம். அதேபோல இந்த கண்ணாடி சுவர்களுக்கு மத்தியில இருக்குற வரை ஒரு விஷயம் முக்கியமா இல்லையானு நான் தான் முடிவு பண்ணனும்" மேல் அதிகாரியாய் கடுமையாய் எச்சரித்துவிட்டு மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்த ஒரு கலவை குடுவையுடன் அவ்வறைக்குள் நுழைந்தார்.


அவ்வறையில் சடலத்தின் முகத்தை வடிவமைக்கும் பணியில் தடயவியல் மானுடவியல் ஆய்வாளர் ஈடுபட்டிருக்க, அனுமதி பெற்ற டாக்டர்.சொக்கலிங்கம், தன் கையில் இருந்த மஞ்சள் நிற கலவையில் பஞ்சை நனைத்து சடலத்தின் நெஞ்சு பகுதியில் தடவினார்.


இருநிமிடங்கள் இடைவெளிவிட்டு சின்னஞ்சிறிய கத்தியால் அந்த எமுத்துகளில் ஒன்றில் கோடிட்டவர் , சிறுமொட்டுகள் ( buds) மூலம் அவ்விடத்தை துடைத்தார்.


பின் பூதகண்ணாடியால் அவ்விடத்தை பார்த்தவர்,


"மை குட்னஸ்! இந்த பச்சை குத்தி ரொம்ப நாள் ஆகலை" நிம்மதி பெருமூச்சுடன் அந்த இடத்தில் இருந்து சிறிதளவு தோளை எடுத்து ஒரு சிறு குடுவையில் இட்டு அதில் அங்கிருந்த ஒரு கலவையை ஊற்றி கலக்கியவர் அதை மோர்ந்து பார்க்க அவர் விழிகள் ஆச்சரியமாய் விரிந்தது.


வேகமாய் அவ்வறை விட்டு அவர் வெளியில் வந்ததில் உலகேஷ்வரன் 'என்ன?' என்று அருகே வருவதை கண்டுக்கொள்ளாமல் அங்கிருந்த கணினியின் முன் அமர்ந்தவர் தன் கையுறைகளை கழட்டிவிட்டு எதையோ தேடத் தொடங்கினார்.


அவர் தேடியதற்கு என்ன விடை வந்ததோ, "அட இது நிஜம் தானா?" என ஆச்சரியத்துடன் சத்தமிட்டார்.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே 😍

 

NNK-40

Active member

பிருதுவி 3:


"அப்பா! நாம மட்டும் இங்க இருக்கோம் அவங்களாம் அங்க இருக்காங்க ஏன் அப்படி?" என தூரத்தில் இருந்தவர்களை சுட்டிகாட்டி கேட்ட பிரபஞ்சனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியாமல் விழித்தார் விநாயகம்.


பின், "அவங்களும் சீக்கிரமே இங்க வருவாங்க பிரபஞ்சா! எல்லாமே பழையபடி சீக்கிரம் மாறும். அதுக்கு அந்த பிருதுவி தான் கருணை காட்டனும்" என்க,


"பிருதுவியா அவ ஏன்ப்பா கருணை காட்டனும்" என அவன் அவர்களின் தோழியை எண்ணி கேட்டான்.


அது புரிந்த அவனின் தந்தையோ, "நான் சொன்ன பிருதுவி பூமாதேவி பிரபஞ்சா"என்றார்.


"பூமாதேவியா அப்படினா கடவுள்னு சொல்லி குடுத்திருக்கீங்க சரியா பா" என கேட்டு தந்தை தலையசைத்ததும்,


"அந்த கடவுள் ஏன்பா முதல்ல நம்மளுக்கு கருணை காட்டலை இப்போ மட்டும் எப்படி ப்பா கருணை காட்டுவாங்க?"


சிறியவனின் கேள்வியில் வாயடைத்து நின்றார் விநாயகம்.


(*********)


பிரளயம் :


"அட! இது நிஜம் தானா" என்ற டாக்டர்.சொக்கலிங்கத்தின் குரலில் உலகேஷ்வரன் கேள்வியாய் அவர் முகம் பார்த்தான்.


அவனின் பார்வை உணர்ந்து, "கமிஷ்னர் சார்! உங்களோட சந்தேகம் சரினுதான் எனக்கும் தோணுது சடலத்தோட நெஞ்சுபகுதியில இருக்கிற பச்சை தான் இந்த கேஸ்ல முக்கியமான எவிடென்ஸ் போல"


"தெளிவாக சொல்லுங்க டாக்டர் சார்!"


"ஓகே! இந்த கலவையை கொஞ்சம் மோர்ந்து பாருங்க" என தான் இத்தனை நேரம் ஆராய்ந்த அந்த குடுவையை உலகேஷ்வரனின் முன் நீட்டினார்.


அவர் கொடுத்ததை வாங்கி முகர்ந்தவன், "இதுல மஞ்சள் வாசனை வருது கூடவே எதோ ஒரு கீரை வாசனையும்" யோசனையாய் சொன்னவனை ஆமோதித்து,


"கீரையே தான் இந்த பச்சை குத்துறதுக்கு தேவையான மை- யை கீரையில் இருந்து எடுத்திருக்காங்க"


"வாட்! கீரையில இருந்து மையா ?"


"எஸ்! சொல்லபோனா இப்போ தான் பச்சை குத்துறதுக்கு என்னஎன்னவோ இரசாயனங்களை (கெமிக்கஷ்ஸ்) உபயோகிக்கிறாங்க. முன்னாடி எல்லாம் மஞ்சள் மற்றும் அகத்திகீரையை அரைச்சு அதை எரிச்சு நீரில் கலந்து தான் உபயோகிச்சாங்கனு நான் கேள்விபட்டிருக்கேன். அது இப்போ இதை பார்த்து நியாபகம் வந்ததால தான் உறுதிபடுத்திக்க இதைபத்தின தகவலை தேடிப் பார்த்தேன்"


"இந்த மை-யில் உயிரை கொல்லுற நஞ்சு எதாவது கலந்திருக்கா டாக்டர்" ஒருவித ஆர்வத்தோடு கேட்டவனிடம் இடவலமாய் தலையசைத்தவர்,


"அப்படி எதுவும் இல்லை..ஆனா இந்த பச்சை இவர் இறக்குறதுக்கு சில நிமிடங்கள் முன்னாடியோ அல்லது இறந்தபிறகோ தான் குத்தபட்டிருக்கனும். ஏன்னா சடலத்தோட ரத்தமாதிரியை சோதித்த போது நமக்கு இந்த 'மை' பத்தி எதுவும் தெரியலை. அப்படினா இந்த பச்சையின் 'மை' இவரோட ரத்தத்துல கலக்கவே இல்லனு அர்த்தம்"


"அப்போ இந்த பச்சையை இவர் உடம்புல குத்துனது கொலைகாரனா இருக்க தொன்னூறு சதவீதம் வாய்ப்பிருக்குல டாக்டர்"


தீவிரமான முகபாவத்துடன் கேட்ட உலகேஷ்வரனிடம் "வாய்ப்பிருக்கு கமிஷ்னர் சார்" என்றார்.


அந்நேரம் ஈஷ்வர் அங்கு வர காரணமாய் இருந்த அறையின் கதவு திறக்கபட, "டக்டக்" என்று காலணிகள் (ஷூ) சத்தமிக்க இரு கால்கள் விரைந்து வந்தது.


அதன் ஒலியிலே 'வருவது யார்?' என அறிந்ததில் இத்தனை நேரம் கடுகடுவென இருந்த உலகேஷ்வரனின் உடல் தானாய் இளக அவனிடம் இருந்து இலகுவான பெருமுச்சு வெளிபட்டது.


அவன் நிற்பதை அறிந்திருந்தபோதும் அறியாதது போல் அவனை சிறிதும் கண்டுகொள்ளாத அவ்வுருவம் சொக்கலிங்கத்திடம், "டாக்டர்! அந்த சடலத்தோட முகத்தை வடிவமைச்சாச்சு இப்போ நீங்க அதை பார்க்கலாம்" என்றதில் வேகமாய் அவர்கள் புறம் வந்தான் உலகேஷ்வரன்.


"அந்த முகம் எப்படி இருக்கு யாழ்! இதுக்கு முன்னாடி எங்கேயாவது பார்த்த முகமா?" பரபரப்பாய் கேட்டவனை பார்த்த 'உடையாள்' என்னும் அந்த பெண்,


"இல்லை கமிஷ்னர் சார்! அது எனக்கு பரிச்சையமான முகமா தோணலை. அந்த முகம் யாரு என்னனு நீங்க தான் கண்டுபிடிக்கனும்" அவளின் பதிலில் 'கமிஷ்னர் சார்' என்னும் வார்த்தை அதிக அழுத்தத்துடன் வெளிவந்ததில்,


"வெல் மிஸ்ஸஸ்.உடையாள்உலகேஷ்வரன் நான் அந்த சடலத்தை பார்க்கலாமா?" நிமிர்வாய் கேட்டவனின் குரல் தான் ஒரு காவல்ஆய்வாளர் என்னும் திமிருடன் வெளிவந்தது.


அதற்கு உடையாள் சொக்கலிங்கத்தை பார்க்க, அவர் 'வாருங்கள்' என்பது போல் தலையசைத்து தான் முதலில் அவ்வறைக்குள் சென்றார்.


அவரை தொடர்ந்து உடையாளும், அவள் பின் உலகேஷ்வரனும் சென்றனர்.


எண்பது சதவீதம் நெருப்பால் சிதைந்திருந்த முகத்தை தான் கற்ற கல்வியின் மூலம் மீண்டுமாய் கச்சிதமாய் வடிவமைத்திருந்தாள், தடயவியல் மானுடவியல் துறையை சேர்ந்த உடையாள்.


தன் கண்முன் இருக்கும் முகத்தை உற்று கவனித்த உலகேஷ்வரன் இதற்குமுன் இவ்வுருவத்தை எங்காவது கண்டிருக்கிறோமா என தனக்குள் ஓட்டி பார்த்தான்.


எங்கும் எதிலும் கண்டதுபோல் தோன்றாததில் "ப்ச்" என்ற சலிப்புடன் தனது கைப்பேசியை எடுத்தவன் அந்த முகத்தை புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டான்.


அந்த புகைப்படத்தை தணிகைசெல்வனின் எண்ணிற்கு அனுப்பி வைத்தவன் உடையாளிடம்,


"ரொம்ப நன்றி மிஸஸ்.உடையாள்உலகேஷ்வரன்" என்றவன், சொக்கலிங்கத்திடம் "நான் கிளம்புறேன் டாக்டர், நீங்க இந்த முகத்தை ஸ்கேன் பண்ணி இதுக்கு முன்னாடி இருக்க உங்க ரெக்கார்ட்ஸோட ஒப்பிட்டு பார்த்து எதாவது கண்டுபிடிக்க முடியுதானு பாருங்க" என்று விடைபெற்றுக் கொண்டான்.


அவன் செல்லும் திசையை பார்த்திருந்த உடையாள், "டாக்டர்! இங்க என்னோட வேலை முடிஞ்சது. இனி நான் கிளம்பலாமா?" குரலில் அவசரத்துடன் கேட்டவளை ஆதுரமாய் பார்த்து புன்னகைத்தவர்,


"போலீஸா இருக்கிறது அவ்வளவு சுலபம் கிடையாது உடையாள். ஏகபட்ட பிரச்சனைகள், புதுபுது சவாலான வழக்குகள்னு நிறைய விஷயங்களை சமாளிச்சுதான் ஆகனும்" என்றார்.


"எனக்கும் அது புரியுது மாமா! ஆனாலும் அவர் எதோ குழப்பத்துல இருக்காரு இப்போ நான் அவர் பக்கத்துல இருக்கனும்னு எனக்கு தோணுது அப்றம் அவரும் அதைதான் எதிர்பார்பாரு மாமா. நான் கிளம்புறேன்"


அலுவலகத்தில் சந்திக்கையில் எப்பொழுதும் உடன் வேலை செய்பவர் என்னும் முறையிலே பேசும் உடையாள் இன்று கணவனிடம் கண்ட மாற்றத்தில் தன் வழக்கத்திற்கு மாறாய் சொக்கலிங்கத்தை உறவுமுறை சொல்லி அழைத்தவள் அங்கிருந்து விரைந்து நகர்ந்தாள்.


சில நிமிடங்கள் மட்டுமே கண்டிருந்தபோதும் கணவனின் முகமாற்றத்தில் உடனடியாக கிளம்ப முற்பட்ட மருமகளின் செயலில் சொக்கலிங்கத்திற்கு நான்கு வருடம் முன்பு இவர்கள் திருமணத்தை தான் எதிர்த்தது தவறு தான் என்று மீண்டும் ஒருமுறை ஊர்ஜிதமாகியது.


"தணிகைச்செல்வன்! நீங்க அந்த போட்டோ காஃபியை எல்லா ஸ்டேஷனுக்கும் அனுப்பியாச்சா? இறந்தது யார் என்னனு சீக்கிரம் தெரியனும். சரி நான் கொடுத்த கேஸ் ஃபைல்ஸ் எல்லாம் பார்த்து முடிச்சிட்டா எனக்கு சொல்லுங்க "


சமையலறையில் தேநீர் தயாரித்தபடி அலைப்பேசியில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தவனை கண்டபடி தங்கள் அறைக்குள் நுழைந்தாள் உடையாள்.


சில நிமிடங்களில் தன்னை தூய்மை செய்து கொண்டுவந்தவள் மெத்திருக்கையில் சாய்ந்தபடி புருவங்கள் சுருங்க யோசித்துக்கொண்டிருந்த உலகேஷ்வரனின் அருகே அமர்ந்தாள்.


அவளின் வருகையில் நிமிர்ந்தவன் தன்முன் இருந்த தேநீர் கோப்பையை எடுத்து நீட்ட புன்னகையுடன் அதை வாங்கியவள் அவனை பார்த்து கண் ஜாடை காட்ட, அடுத்த நொடி அவளின் மடி அவனின் தலையனை ஆனது.


தேநீர் கோப்பையை ஒரு கையில் ஏந்தியபடி மற்றொரு கரத்தால் தன் தலை கோதும் மனைவியின் செயலில் இருந்த மென்மையில் உலகேஷ்வரனின் யோசனையில் சுருங்கிய புருவங்கள் சிறிதுசிறிதாய் நேர்பட, இதழ்களில் மெல்லிய புன்னகை கூட தவழ்ந்தது.


சில நிமிடங்கள் அந்த சுகத்தை ரசித்தவன் மெல்ல அவளின் கரத்தை தன் கரத்தினுள் அடக்கி அதற்கு மென்முத்தம் பதித்து "யாழ் என்னுடைய உடையாள்" என்றான் அழுத்தமாய்.


அவனின் அழுத்தத்தில் தன் மேலான அவனின் உரிமையுணர்வு அப்பட்டமாய் வெளிப்பட அதை ரசித்தபடியே, "இப்போ டென்ஷன் சரியாகிடிச்சா அத்தான்" என கேட்டாள்.


"உடையாள் இருக்கையில் உலகேஷ்வரனுக்கு ஏது டென்ஷன்" கண்களை திறந்து அவளை பார்த்து குறும்பாய் புன்னகைத்தான்.


"டென்ஷன் இல்லாம தான் அங்க ஆபிஸ்ல அந்த ரூம்குள்ள உடனே வந்தே ஆகனும்னு அடம்பிடிச்சீங்களா?"


மனைவியின் கேள்வியில் அவன் ஒற்றை புருவம் உயர்த்த,


"என்ன பார்வை? உங்களோட ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குள்ள அச்சாய் பதிஞ்சிருக்கு-த்தான். நீங்க இரண்டு தடவை அந்த ரூம் வாசல் வரை வந்தீங்கனு எனக்கு தெரியும். எப்படியும் உள்ள வருவீங்கனு எதிர்பார்த்தேன் ஆனா மாமா மட்டும் தான் வந்தாரு . அதான் கடகடனு வேலையை முடிச்சி நானே வெளியே வந்தேன்"


தன்னுள் இத்தனை ஆழ்ந்திருப்பவளின் நெற்றியை தன் நெற்றி கொண்டு முட்டியவன்,


"ஆமா யாழ்! இந்தமுறை என் கைக்கு வந்த கேஸ் என்னவோ என்னை உள்ளுக்குள்ள ரொம்ப குடையுது. எனக்கு நெருக்கமான வழக்கா இது மாறும்னு ஒரு உள்ளுணர்வு அதான் டென்ஷன். அப்போதான் தடய அறிவியல் துறைக்கு போறதா உன்னோட மெஸேஜ பார்த்தேன். உன்னை உடனே பார்த்தா கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் உணர்வேன்னு தான் அங்க வந்தேன்"


உணர்வுபூர்வமாய் பேசியவன் சட்டென குரலில் குறும்பை கொண்டுவந்து, "ஆனா சிவ பூஜைக்கு நடுவில் கரடி வரமாதிரி பூஜை தொடங்கும் முன்னவே உன் மாமனார் நடுவுல வந்து நின்னுட்டாரு" என்றான்.


அவனின் மார்பில் பட்டென அடித்தவள், "எப்போபாரு மாமாவை வம்பிழுக்குறதே உங்களுக்கு வேலையா போச்சு" என்றாள்.


இப்படி இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்த வேளையில் உலகேஷ்வரனின் கைப்பேசி அழைத்தது.


மோடாவில் இருந்த பேசியை எட்டி பார்த்த உடையாள், "அத்தான்! தணிகை அண்ணா தான் கூப்பிட்றாங்க" என்ற அடுத்த கணம் எழுந்து அவசரமாய் அவ்வழைப்பை ஏற்றான் உலகேஷ்வரன்.


"சொல்லுங்க தணிகை! என்னாச்சு நான் சொன்னது எந்த வழக்குனு கண்டுபிடிச்சீங்களா?"


அந்த பக்கம் என்ன பதில் வந்ததோ, "ப்ச்! இல்லை தணிகை, எனக்கு நிச்சயமாய் தெரியும் அந்த வார்த்தைகளை நான் பார்த்திருக்கேன். ம்ம் சரி, நான் அதை பார்த்துக்கிறேன். நீங்க இறந்தது யார்னு தகவல் எதாவது கிடைச்சிருக்கானு பாருங்க" என்றுவிட்டு வைத்தான்.


அவன் பேசும் இடைவெளிக்குள் கோப்பையை எடுத்து சென்று கழுவி வைத்துவிட்டு வந்தவள் கணவனின் முகம் மீண்டும் யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்ததை கண்டு, "என்னாச்சு அத்தான்?" என கேட்டாள்.


"ஒன்னுமில்ல யாழ்! நான் ஒரு விஷயத்தை பார்த்த நியாபகம் இருக்கு ஆனா அதை எங்க எப்போ பார்த்தேன்னு தான் நியாபகம் வரமாட்டேங்குது"


என்று மொட்டையாய் சொன்னவனை முறைத்து பார்த்தாள்.


"ம்க்கும்! நாங்க மட்டும் எங்க வேலை நேரம் முடிஞ்ச அடுத்த நிமிஷம் அடுத்து எந்த வேலை இருந்தாலும் அதை அப்படியே தூக்கிட்டு வந்து வீட்டில வச்சி பார்க்கனும் அதை இவங்களும் பார்க்கலாம். இதே இது அவங்க மட்டும் வேலையை பத்தி ஒத்தவார்த்தை சொல்ல மாட்டாங்க" முனங்கியபடியே சமையலறைக்குள் செல்ல முற்பட்ட உடையாளின் பேச்சில் உலகேஷ்வரனுக்கு மண்டையில் மணு அடித்தது.


"யாழ்.. யாழ்!" என சத்தமாய் அழைத்தவன் அவள் அருகே சென்று "நீ இப்போ என்ன சொன்ன? வீட்ல உன் வேலை எல்லாம் கொண்டு வந்து செய்வ அதை நானும் பார்ப்பேன்னு தான சொன்ன"


அவனின் தீவிரமான முகபாவத்தில் 'அடடா! நம்ப விளையாட்டா சொன்னதுக்கு அத்தான் கோச்சிகிட்டாங்களோ' என முழித்தாள்.


தடயவியல் மானுடவியல் துறையில் கல்லூரியிலே முதல் மாணவியாய் வந்து இன்று வரை பல வழக்குகளில் முக்கிய பணிகள் பல ஆற்றியிருக்கும் உடையாள் தன் கணவனின் முன் ஒன்றும் அறியா பிள்ளையாய் நின்றிருந்தாள்.


அதில் வாய்விட்டு நகைத்த உலகேஷ்வரனை ஆச்சரியமாய் பார்த்தபடியே வீட்டிற்குள் வந்தார் உலகேஷ்வரனின் தந்தை மற்றும் உடையாளின் மாமாவான டாக்டர்.சொக்கலிங்கம்.


"என்னம்மா உடையாள்! இன்னிக்கு மழை அடிச்சு ஊத்த போகுது போலயே, காலையில் காயவச்சிட்டு போன துணி எல்லாம் எடுத்துட்டியா" என கிண்டல் அடித்தார்.


"ப்ச்! இது எல்லாம் காமெடினு சொன்னா காமெடிக்கே அசிங்கம். அவரோட மொக்கையை எல்லாம் கேக்க நமக்கு நேரம் இல்லனு சொல்லிட்டு வா யாழ்"


சிறுகுரலில் மனைவிக்கு மட்டும் கேட்குமாறு முனங்கியவனிடம்,


"ஷ்ஷ்! மாமாவை இப்படி பேசாதீங்கனு எத்தனை தடவை சொல்றது" என மென்குரலில் அதட்டிய உடையாள்,


"மாமா! அவர் இப்போ கையில எடுத்திருக்க வழக்கு சம்பந்தமா பேசிட்டிருந்தாரு மாமா" என்று மாமனாருக்கு விளக்கினாள்.


"ம்ம் சரி சரி! எனக்கு ஒரு காபி கொண்டு வா மா" என அவளை அனுப்பிய சொக்கலிங்கம் மகனும் அவள் பின் செல்வதை கண்டு,


"அடேய் நில்லுடா உன்கிட்ட பேசனும்" என சத்தமிட்டார்.


அவரின் சத்ததில் முகத்தை சுருக்கியபடி அவரின் எதிரில் வந்தமர்ந்த மகனை கண்ட சொக்கலிங்கத்திற்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.


சென்னை மாவட்டத்தையே தன் கட்டுபாட்டில் வைத்திருக்கும், ஊடக துறைகளை கேள்வி கேட்கவே அஞ்ச செய்யும் காவல் ஆய்வாளன் தன் முன் சிறு பிள்ளையென அமர்ந்திருப்பதில் அவருள் தந்தையாய் ஓர் கர்வம் தோன்றியது.


தன் நீண்டநேர அமைதியில் பொறுமையின்றி அமர்ந்திருப்பவனை உணர்ந்து தொண்டையை கனைத்து தன் கவனத்தை ஒன்றிணைத்தவர்,


"ஈஷ்வர்! நீ இப்போ எடுத்திருக்க வழக்குல அந்த சடலத்தோட உடம்புல இருக்க பச்சை முக்கிய ஆதாரமா தோணுதுல"


கேள்வியாய் வினவியவரிடம் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் 'ஏன் இந்த கேள்வி?' என்பதாய் பார்த்தான்.


"ஆபிஸ்ல மட்டும் வாய் கிழிய பேசுவான் வீட்ல ஒத்த வார்த்தை வராது" என முனங்கியவர்,


"நான் சொன்னமாதிரி அந்த பச்சை குத்துறதுக்கான மை இயற்கை முறையில் உருவாக்கபட்டது தான். ஆனா அந்த மாதிரி மை-கள் குறிப்பிட்ட சில இடங்கள்ல தான் கிடைக்குமாம் டா. எனக்கு சில வருடம் முன்னாடி என்னோட நண்பன் டாக்டர். சரவணன் தான் இப்படி ஒரு மை இருக்குனு சொல்லிருந்தான்" என்றார்.


இவர்கள் பேசிய சங்கதியில் உடையாள் ஒருநிமிடம் தாமதித்து தன் செயல்களை தொடர்ந்தாள்.


ஈஷ்வர் தந்தையிடம், "டாக்டர்.சரவணன் பெங்களூர்ல தான இருக்காரு. அவர் கிட்ட இது சம்பந்தமா பேசுனீங்களா ப்பா "


"ம்ம் ஆமா! முன்னாடி எதோ பேச்சுவாக்குல தான் இதை பத்தி நாங்க பேசியிருந்தோம். அதான் அவனுக்கு அதை பத்தி இன்னும் எதாவது விவரம் தெரியுமானு கேக்க போன் பண்ணேன். ஆனா என்னனு தெரியலை எடுக்க மாட்டிக்கிறான்" என்றார் கவலையாய்.

இங்கு உலகேஷ்வரனிடம் எந்த சரவணனை பற்றி சொக்கலிங்கம் கவலையுடன் பேசுகிறாரோ அந்த சரவணன் பலநூறு கிலோமீட்டர் தூரங்களுக்கு அப்பால் தன் உயிரை காத்துக்கொள்ள மூச்சுவாங்க ஓடிக்கொண்டிருந்தார்.


- தொடரும்.






 

NNK-40

Active member
ஹாய் டியர்ஸ்😍உங்களின் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்😍

கருத்து திரி :
 

NNK-40

Active member

பிருதுவி 4 :


"பிருதுவி! எதுக்கு இதை இப்படியே வச்சிருக்கீங்க எதாவது செய்யலாமே" என்ற பிரபஞ்சனின் கேள்விக்கு,


"அம்மாகிட்ட நானும் கேட்டேன். அம்மா நான் விரும்பினது இங்க வரனும் சொன்னாங்க. ஆனா எனக்கு என்ன செய்யுறதுனு தெரியலையே"


அவர்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து சற்று தள்ளி இருந்த காட்டை காண்பித்து,
"என்ன செய்யுறதுனு அவங்ககிட்ட கேட்கலாமே" பிரபஞ்சன் ஆங்காங்கு குடில்களில் வசித்து வந்த மக்களை சுட்டிகாட்டி சொல்ல,


"அவங்க எல்லாம் பாவம்ல! நாம அவங்களுக்கு எதாவது செய்யனும். ஆனா முடியாதே" மனம் இருந்தும் செய்யும் வழி அறியாத வருத்தம் அவள் வார்த்தைகளில்.


"ஏன்?"


"ஏன்னா என்ன அர்த்தம்? நாம சின்ன பசங்க, நம்மாள என்ன செய்யமுடியும்?"


"பிரபஞ்சத்தால முடியாதது எதாவது இருக்கா என்ன? நான் சொன்ன பிரபஞ்சம் என்னை " சிரித்தபடி சொன்னவனின் பேச்சின் பொருள் புரியாமல் முறைத்து பார்த்த பாவை பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.


"அட! என்ன நீ எப்போ பாரு முறைச்சிட்டே இருக்க?" அதையும் சிரிப்புடன் கேட்டவனை கண்டு,


"நீங்க ஏன் எப்பவும் சிரிச்சிட்டே இருக்கீங்க?" என கேட்டாள்.


"அதுவா! இந்த பிரபஞ்சம் எப்பவும் நம்ப என்ன கொடுத்தாலும் நமக்கு நல்லதை தான் தருமாம் அதேபோல நானும் மத்தவங்களுக்கு சிரிப்பை மட்டும் தான் தரனும்னு எங்க அப்பா சொல்லுவாரு அதான்"


நீண்டதாய் விளக்கம் அளித்தவனிடம், "ஆனா பிரபஞ்சத்துக்கு கோபம் வரதுனாலதான் பூகம்பம்,புயல், சுனாமிலாம் வருதுனு எங்க அம்மா சொல்லிருக்காங்களே"


"ம்ம்! ஆமா தான் ஆனா எனக்குதான் கோபமே வராதே அதனால நான் சிரிப்பை மட்டும் தான் எல்லோருக்கும் கொடுப்பேன்"


இயற்கை என்றுமே வரம் தர தான் எண்ணுகிறது.. மனிதர்கள் தான் அதை சாபமாக்கி கொள்கிறார்கள்.

(*********)


பிரளயம் :


பெங்களூர் :


அடர்ந்திருந்த மரங்களுக்கு இடையே ஒளிந்திருந்த நிலவு பயந்தபடியே ஓரக்கண்ணால் எட்டிஎட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்ததில் அந்த பெரிய காட்டிற்குள் சில நொடிகள் வெளிச்சம் வருவதும் சில நொடிகளிலே இருள் ஆக்கிரமித்தும் காணும் நம்மையும் பயத்தில் ஆழ வைத்தது.


அவ்விருளிலும் தன் உயிரை காத்துக்கொண்டே ஆக வேண்டுமென பலமுறை கீழே விழுந்தாலும் மீண்டும் மீண்டுமாய் எழுந்து மூச்சிரைக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தார் டாக்டர்.சரவணன்.


வழியும் வியர்வையை துடைத்தபடி பின்னால் திரும்பிதிரும்பி பார்த்து ஓடியவரின் உடல் எங்கும் ஊற்றாய் பெருக்கெடுத்தது வியர்வை துளிகள். வேகமூச்சுகளுடன் இணைந்து சத்தமாய் தாளமிட்ட இதயதுடிப்பின் ஓசையில் எந்நொடி அது அதிர்ந்து அறுந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் அவ்வப்பொழுது இதயத்தின் புறம் கை வைத்து அழுத்தியபடி ஓடிக் கொண்டிருந்தார்.


நீண்ட நெடுந்தூரம் ஓடியது போல் தோன்ற ஓரிடத்தில் நின்றவர் குனிந்து முன்னங்கால்களில் கைகளை ஊன்றி மூச்சுவாங்கினார். அவரின் பார்வையோ பாதுகாப்பாய் ஏதேனும் இடம் கிடைக்குமா என சுற்றுபுறத்தை ஆராய்ந்தது.


அந்தோ பரிதாபம் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் என்று சொல்வதைவிட பார்வையை தூரம் செல்லவிடாமல் தடுத்தபடி அடர்ந்து படர்ந்து பரவியிருந்தது காட்டு செடிகளும், கொடிகளும், மரங்களும்.


'என்ன செய்வது?' என யோசித்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு அப்பொழுது தான் அவ்வித்தியாசம் தெரிந்தது. காற்றும், பறவைகளும் மட்டுமே அங்கு நிலவிய அமைதியை கலைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தது போய் நாய் ஒன்று "வொவ் வொவ்" என குறைக்கும் ஓசை கேட்டது.


அதில் அவர் திடுகிட்டு நிமிர அவரின் திடுகிடலை உயிர் பயமாய் மாற்றி முகத்தை ரத்தபசையின்றி வெளுக்க செய்தது அந்த பாடல்.


"மனிதத்தில் மிருகம் அதிகமடா
மிருகத்தில் மனிதம் அதிகமடா
மிருகத்தை உயிராய் பார்க்கின்றேன்
மனிதனின் உயிரை எடுக்கின்றேன்
"


தனக்கு பின்னால் வெகு அருகில் கேட்ட குரலில் அவர் அதிர்ந்து திரும்ப அங்கு நின்றிருந்தவனை கண்டு பின்னெட்டு வைக்க விளைந்து கால் தடுக்கி கீழே விழுந்தார்.


"அட என்னடா ப்ரௌனி! இவர் உன்னை பார்த்து இப்படி பயப்புட்றாரு" என தன் கைகளில் இருந்த அடர் காவிவண்ண அல்சேஷன் வகை நாயின் முகத்துடன் தன் முகத்தை தடவியபடி கேட்டவனின் முகமெல்லாம் புன்னகை மட்டும்தான்.


அதே புன்னகை முகத்துடன் டாக்டரின் புறம் திரும்பியவன், "டாக்டர் சார்! நான் தான் வெட்டி பையன் நீங்க அப்படியா? உங்களுக்காக ஏகபட்ட ஆளுங்க காத்திட்டிருப்பாங்களே. அதனால செல்லகுட்டி அடம்பிடிக்காம சீக்கிரம் எங்கிட்ட வந்து இதை குத்திக்கோங்க. வாங்க வாங்க" என கொஞ்சலாய் அழைத்தான்.


அச்சத்தில் குளித்திருந்த டாக்டர்.சரவணன், "வேண்டாம் என்னைய விட்ரு.. என்னை ஒன்னும் பண்ணிடாத" என கத்தினார்.


"அடடா! நான் எவ்வளவு பொறுமையா பேசுறேன் நீங்க ஏன் இப்படி சின்னபிள்ளைதனமா கத்துறீங்க டாக்டர். அமைதியா எங்கிட்ட வாங்க பார்ப்போம்"


சிரித்தமுகமாய் சொன்னவனின் விழிகளில் தெரிந்த கொலைவெறியில் எழுந்து ஓட முயன்றவரை கண்டவன் ,"ப்ரௌனி கேட்ச் ஹிம்" என குரல் கொடுத்த அடுத்தநொடி அந்த அல்சேஷன் டாக்டரின் ஒரு காலை கவ்வியது.


"ஆஆஆ" என வலியில் அலறியபடி காலை விடுவிக்க முயன்றவரை தன் சுட்டுவிரல் கொண்டு கீழே சாய்த்தவன் அவர் அருகே ஒரு கல்லை எடுத்துபோட்டு அதில் அமர்ந்தான்.


அவரின் நெஞ்சு பகுதிக்கு சற்று அருகே அமர்ந்திருந்தவனிடம் இருந்து அவர் தவழ்ந்தபடி நகர பார்க்க, "ப்ரௌனி" என குரல் கொடுத்தவன் தன் வேலையை தொடர்ந்தான்.


அவன் கட்டளைக்கு ஏற்ப ப்ரௌனியும் இதுவரை கடித்துக் கொண்டிருந்த காலில் இருந்து மற்றொரு காலுக்கு தாவ அவனோ பொறுமையாய் தன் ஆடைக்குள் இருந்து அவ்வூசியை எடுத்தான்.


அதில் கறுப்பு நிறத்தில் ஒரு திரவம் நிரப்பபட்டிருக்க, மீண்டும் தன் ஆடைக்குள் கரம் நுழைத்தவன் குடுவை ஒன்றை எடுத்தான்.


நாயின் கடியில் ஏற்கனவே பாதி உயிர் போனதுபோல் அறை மயக்கத்திலிருந்த டாக்டர் அவன் கையில் இருந்த குடுவையின் பெயரை பார்த்து "ஆஆ... வேண்டாம் வேண்டாம்" என தீனமாய் அலறினார்.


அந்த அலறல் எல்லாம் காதிலே விழவில்லை என்பது போல் நிதானமாய் தன்னிடமிருந்த ஊசியில் அந்த குடுவையில் இருந்ததையும் ஏற்றியவன் டாக்டரின் சட்டையை விளக்கினான்.


பொறுமையாய் அவரின் நெஞ்சில் தான் நினைத்ததை பச்சை குத்த டாக்டரின் உயிரை கரைக்கும் அலறல் அந்த காட்டையே உலுக்கியது.


அவனோ அதற்கு மாறான ரசனையுடன் மெல்லிய குரலில், "இரவே இருளாய் இல்லை என்றால்
நிலவின் வெளிச்சம் தெரியாது
அரக்கன் ஒருவன் இல்லை என்றால்
இறைவன் மகிமை புரியாது
" என பாடியபடி எழுதிமுடித்த நேரம் டாக்டரின் உயிரும் அவரின் உடலை விட்டு பிரிந்திருந்தது.


அதை பற்றி சிறிதும் அக்கறைபடாதவனோ அவரின் நெஞ்சின் தோல்கள் பொசிங்கிபோக தான் எழுதி இருந்த வார்த்தைகளையே புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தான்.


"யாவும் பித்தனின் சித்தம்"


சென்னை :


"சார்ர்ர்" என அலறிய தணிகைச்செல்வனின் குரலில் கைப்பேசியை தன் காதைவிட்டு அகற்றிய உலகேஷ்வரன் காதை குடைந்தான்.


பின், "என்னாச்சு தணிகை, எதுக்காக இப்படி கத்துறீங்க?" மனைவியை தொந்தரவு செய்யகூடாதென மெதுவாய் பேசியபடி அறையைவிட்டு வெளியில் வர,


"ஈஷ்வர்! ஈஷ்வர்!" என சத்தமாய் அழைத்தபடி அங்கு வந்தார் சொக்கலிங்கம்.


அவரின் குரலில் உடையாளும் உறக்கம் கலைந்து என்னவோ ஏதோ என்று அங்கு வந்ததில் உலகேஷ்வரன் தந்தையை தீயாய் முறைத்தான்.


அதை எல்லாம் கண்டுகொள்ளும் நிலையில் இல்லாத அவனின் தந்தை, "ஈஷ்வர்! சரவணனை யாரோ கொலை பண்ணிட்டாங்களாம் டா. நான் தான் கடைசியா அவன் நம்பருக்கு கால் பண்ணேனு எனக்கு இப்போ தான் பெங்களூர் போலீஸ்ல இருந்து கால் வந்துச்சு"


பதட்டத்துடன் படபடத்தவரை கண்டு அவரின் அருகே சென்ற உடையாள், "மாமா மாமா! பதட்டபடாதீங்க!" என்று தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.


இத்தனை நேரம் இவர்கள் பேசுவதை எல்லாம் பேசியின் மறுபுறத்தில் இருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த தணிகைச்செல்வன், "சார்! நானும் இந்த கொலையை பற்றி சொல்ல தான் உங்களுக்கு கால் பண்ணேன்" என்றார்.


அதில் அண்டை மாநிலத்தின் வழக்கை பற்றி எதற்காய் இந்த இரவு நேரத்தில் என்னிடம் சொல்லவேண்டும் என்ற சந்தேகத்தில், "தணிகை! நம்ப கையில எடுத்திருக்க வழக்குக்கும் டாக்டர் சரவணனோட கொலைக்கும் எதாவது சம்பந்தம் இருக்கா?" என மிகச்சரியாய் கேட்டான்.


"எஸ் சார்! நீங்க சொன்னீங்களே அந்த வார்த்தைகள் இருக்க சடலத்தை கண்டுபிடிக்க சொல்லி, இதுக்கு முன்னாடி நடந்த கொலைகள்னு நீங்க கொடுத்த வழக்குகள்ல பார்க்காத அந்த வார்த்தையை கொலை செய்யபட்ட டாக்டர்.சரவணனோட சடலத்துல பார்த்ததால தான் உங்களுக்கு இந்த நேரத்துல் கூப்பிட்டேன் சார்" என்றான்.


அவன் சொன்னதில் உலகேஷ்வரன் ஒருநிமிடம் அமைதியாக, "என்னங்க என்னாச்சு? தணிகை அண்ணா தான போன்ல ? என்ன சொல்றாரு அவரு?" என கேள்விகளாய் அடுக்கினாள் உடையாள்.


அதில் கலைந்தவன், "ஓகே தணிகைசெல்வன்! மணி இரண்டாச்சே நான் இப்போ கமிஷ்னர்கிட்ட பேசுறேன் காலையில் ஒரு நாலுமணி போல நம்ப பெங்களூர் கிளம்புற மாதிரி இருக்கும் தயாரா இருங்க" என்றுவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தான்.


"அத்தான்! நானும் மாமாவும் உங்களோட வரோம்" என்ற உடையாளின் பேச்சில் குறுகிட்ட சொக்கலிங்கம்,


"இல்லமா! நான் வரல.. அங்க வந்து அவனை அப்படி பார்க்குற தெம்பு எனக்கு இருக்குமானு தெரியலை. என் சார்பா நீ ஈஷ்வரோட போய்ட்டுவா" என்றார்.


சடலங்களை வெறும் பொம்மைகளாய் உருவகம் கொண்டு அதன் நிலையை கண்டறியும் தடயவியல் துறையின் முதன்மை அதிகாரி இன்று ஒரு சடலத்தை காண தயங்கியதில் அவர் மனம் எத்தனை பலவீனபட்டுள்ளது என்பதை உணர்ந்தனர் உலகேஷ்வரனும், உடையாளும்.


மறுநாள் மதியம் 1 மணியளவில்,


"ஹாய் இன்ஸ்பெக்டர்! நான் உலகேஷ்வரன், டாக்டர்.சரவணன் எங்க குடும்ப நண்பர் தான் நாங்க அவரோட உடலை பார்க்கலாமா" என பெங்களூர் காவலர்களிடம் விசாரித்து கொண்டிருந்தான் உலகேஷ்வரன்.


அவன் பின்னே சற்று தள்ளி உடையாளும், தணிகைச்செல்வனும் நின்றிருந்தனர்.


"அண்ணா! நம்ப தமிழ்நாடு காவல்துறை ஆளுங்கனு சொன்னாலே நம்ப கேக்கிற தகவல்களை இவங்க கொடுத்துடமாட்டாங்களா? இவர் ஏன் குடும்ப நண்பர்னு சொல்லனும்"


"இல்ல மேம்! எப்பவும் ஒரு மாநிலத்தோட காவல் அதிகாரிகள் தங்களோட வழக்குகள் பற்றி அடுத்த மாநிலத்து அதிகாரிகள் கிட்ட அத்தனை சுலபமா பகிரமாட்டாங்க. அதுவும் டாக்டர்.சரவணன் வேற இங்க ரொம்ப பெரிய ஆள். அதனால அவரோட வழக்குல ரகசியத்தை தான் கடைபிடிப்பாங்க" என உடையாளுக்கு விடையளித்தான் தணிகைசெல்வன்.


அதுபோல் தான் அங்கு உலகேஷ்வரனுக்கும் பதில் கிடைத்தது.


"சாரி மிஸ்டர்.உலகேஷ்வரன், நீங்க தமிழ்நாடு காவல்அதிகாரினு எங்களுக்கு தெரியும். இன்னும் டாக்டர். சரவணனை கொலை பண்ண கொலையாளி யார்? என்ன காரணம்னு எதுவும் கண்டிபிடிக்காத நிலையில அவரோட முகத்தை அன்றி முழு சடலத்தை எங்களால இப்போ உங்ககிட்ட காட்டமுடியாது" என்றார்.


"வெறும் முகத்தை பார்த்து நாங்க என்ன பண்ணபோறோம்?" என தணிகைச்செல்வன் முனங்க உலகேஷ்வரன் அவர்கள் புறம் திரும்பி உடையாளிடம் தலையசைத்தான்.


அவள் அருகே வர, "யாழ்! இவங்களோட போய் டாக்டர். சரவணனோட முகத்தை பார்த்துட்டு வா" என்றவனின் கண்கள் அவள் கண்களுக்கு செய்தி ஒன்றை அனுப்பியது.


அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றவுடன் உலகேஷ்வரனின் அருகே வந்த தணிகைச்செல்வன், "சார்! இந்த போலீஸ்காரங்க வேணும்னு பண்றாங்க சார். முகத்தை பார்த்து என்ன கண்டுபிடிக்கமுடியும்?" என புலம்பினான்.


அதை கண்டுக்கொள்ளாமல் நின்றிருந்த உலகேஷ்வரன் ஐந்து நிமிடத்தில் வெளியில் வந்த உடையாளை கண்டு, "புலம்பினது போதும் போகலாம் தணிகை" என்று தாங்கள் வந்த வண்டியில் சென்று ஏறினான்.


மூவரும் அமர்ந்து சிறிதுதூரம் சென்றபின்பே உடையாளை திரும்பி பார்த்தான் உலகேஷ்வரன்.


"அத்தான்! டாக்டர்.சரவணனோட சடலம் அவர் வீட்டுப் பக்கத்துல இருந்த தெருவோரத்துல கிடைச்சதா தான் சொல்றாங்க. ஆனா அவரோட தலைமுடிகள்ல காட்டு மணலும் சிறுசிறு சருகுகளும் இருக்கு. கொலைகாரன் அவரை எதாவது காட்டுபகுதியில் கொண்ணுட்டு அப்றம் இங்கு கொண்டுவந்து போட்டிருக்க வாய்ப்பிருக்கு."


"மேம்! எப்படி மேம்? அஞ்சு நிமிஷம் தான் உள்ள போனீங்க அதுக்குள்ள எப்படி மேம் இப்படி?"


"மிஸஸ்.உலகேஷ்வரன்-னா சும்மாவா தணிகை" விறைப்பாய் சொன்ன உலகேஷ்வரனின் இதழ்களோ ரகசியமாய் புன்னகைத்தது.


"ஆங்" என தணிகைச்செல்வன் திகைக்க, "ம்க்கும்" என சிரிப்புடன் நொடித்தாள் உடையாள்.


சிறிதுநேரம் அமைதியாய் கழிய, "ஆமா அண்ணா! டாக்டரோட மரணம் பத்தி மாமாக்கே ராத்திரி போலீஸ் மூலமாக தான் தெரிஞ்சுது, ஆனா நீங்க அதுக்கு முன்னவே இவருக்கு போன் பண்ணீங்களே எப்படி?" என கேட்டாள்.


"என்னோட ப்ரெண்ட் இங்க போலிஸ் மா. நேத்து திடிர்னு கால் பண்ணி பேசிட்டு இருந்தவன் வேற ஒரு போன் வரவும் இப்படி ஒரு வழக்குனு சொல்லிட்டு கிளம்புனான். அதோட கொஞ்சநேரத்துல சடலத்தோட புகைப்படத்தையும் அனுப்பி வைச்சான்"


என்ற தணிகைச்செல்வன் அப்பொழுது தான் நினைவு வந்ததில் "சாரி சார்! நான் இதை உங்ககிட்ட காட்டவேயில்ல" என அந்த புகைப்படத்தை காட்ட முற்பட,


"அது எப்படி? ரகசியம் காக்க நினைக்கிற வழக்கு சம்பந்தபட்ட சடலத்தோட புகைப்படைத்தை நண்பராவே இருந்தாலும் எப்படி ஒரு அதிகாரி பகிர்ந்திருபாரு" உடையாள் வாய்விட்டு சந்தேகமாய் கேட்ட அதே கேள்வியை தான் உலகேஷ்வரனும் தன் கண்களில் தாங்கியபடி தணிகைச்செல்வனை பார்த்தான்.


அப்பொழுது தான் அப்படி ஒரு கேள்வியே தணிகைச்செல்வனுக்கும் எழுந்தது. உடனே தன் நண்பனுக்கு அழைத்துவிட்டான்.


நீண்டநேரமாய் அழைப்பு சென்று கொண்டே இருக்க மறுபுறம் அழைப்பு ஏற்கபடவே இல்லை.


"சார்! அவன் போன் எடுக்கலை" தவறாய் எதோ நடப்பது போன்ற எண்ணத்தில் தவிப்பாய் சொன்னவனிடம்,


"விடுங்க தணிகை! நம்ப இப்போ டாக்டரோட வீட்டுக்கு போய் பார்த்துட்டு உங்க நண்பரை நேராவே பார்க்க போகலாம்" என முடித்துக்கொண்டான்.


அடுத்து டாக்டர்.சரவணனின் வீட்டிற்கு சென்றவர்கள் அவர் மனைவி மற்றும் மகனிடம் சொக்கலிங்கத்தின் மகன் மற்றும் மருமகள் என அறிமுகமாகி சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு வந்தனர்.


"சார்! இவங்க எல்லோரும் பேசுறதை பார்த்தா அந்த டாக்டர் ஒரு வாயில்லா பூச்சி போல தெரியுது அவரை யார் சார் கொலை பண்ணிருப்பாங்க" என தணிகைச்செல்வன் சந்தேகமாய் கேட்க,


"வாயில்லா பூச்சி தான் கொடுமையான விஷத்தை தனக்குள்ள அடக்கி வச்சிருக்கும் தணிகை" என உலகேஷ்வரன் சொல்ல,


"அத்தான் சொல்றது சரிதான் அண்ணா! எனக்கும் அந்த டாக்டர் மேல அவ்வளவு நல்ல எண்ணம் கிடையாது" என்றாள் உடையாள்.


"ஏன் மேடம் அப்படி சொல்றீங்க?"


"என்னோட இன்டெர்ன்ஷிப் இவர் கிட்டதான் பார்த்தேன் அண்ணா. என்னவோ அந்த வழக்குல அவர் அத்தனை உண்மையா இருந்த மாதிரி எனக்கு தெரியலை. சொல்லபோனா மாமா கேட்டு தான் என்னையும் அவர் அந்த சடலத்தோட முகத்தை சீரமைக்கிற வேலையில சேர்த்துகிட்டாரு. முதல்ல அந்த வழக்குல அத்தனை ஆர்வமா இருந்தவர் அந்த முகத்தை வடிவமைச்ச மறுநாளே என்னை அங்க இருந்து கிளம்ப சொல்லிட்டாரு"


"ஏன் அப்படினு எதாவது தெரிஞ்சிதா மேடம்?"


"ஆமா! என்னோட வேலைக்கு நான் பண்ண இன்டர்ன்ஷிப்போட விவரங்கள் தேவைபட்டதால மாமா தான் அந்த வழக்கு சம்பந்தமா நாங்க பண்ண வேலை பத்தின விபரங்களையும், புகைப்படங்களையும் வாங்கி கொடுத்தாரு. அதுல தான் தெரிஞ்சுது இறந்தது அதாவது அந்த சடலம் இந்த ஊர் மந்திரியோட மகன்னு. எதிர்கட்சி ஆளுங்கதான் திட்டம் போட்டு தன் மகனை எரிச்சு கொண்ணுட்டாங்கன்றது மந்திரியோட விவாதம்"


இத்தனைநேரம் அவள் சொல்வதனைத்தையும் தணிகைச்செல்வனை போல் அமைதியாய் கேட்டு வந்த உலகேஷ்வரன் அவள் இறுதியாய் 'எரித்து கொன்றதாய்' சொன்னதில் அதிர்ந்து 'க்ரீச்' என சத்தம் எழும்ப வண்டியை நிறுத்தி இருந்தான் .


- தொடரும்...










 

NNK-40

Active member
உங்களது கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே😻

கருத்து திரி :
 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 5 :


"இந்த இடத்தை பார்க்கும்போதுலாம் இதோட வெறுமை என்ன தாக்குது. ம்ஹூம் ஏன் தான் எல்லோரும் இப்படி அடம் பிடிக்கிறாங்களோ"


வெறுமையாய் இருக்கும் நிலத்தை கண்டபடி கவலையுடன் சொன்னவனிடம்,


"அப்போ நீங்களே எதாவது பண்ணவேண்டியது தானா?" என கேட்டாள் அவள்.


"பண்ணமும் ஆனா இங்க இல்ல. இது உனக்கானது நான் எனக்கானதை வேற எங்காவது தான் தேடனும்"


அதற்கு வழிகிட்டுமா என அறியா தவிப்பில் ஒருநொடி கலங்கியபோதும் அதை மறைத்து சிரித்தபடி தன்னை பார்த்தவனை தன் கண்களை உருட்டி முறைத்தாள் அவள்.


"இதுக்கு பேர் முறைக்கிறதா பிருதுவி?" கன்னகதுப்புகளில் சிரிப்பை அடக்கியபடி கேட்ட பிரபஞ்சனின் கண்கள் அந்த சிரிப்பை அப்பட்டமாய் காட்டிகொடுத்தது.


மலர்ந்து மணம் வீசும் மலரை போல் மனதுக்கு புத்துணர்வை அளிக்கும் அவனின் கண்களின் பாஷை அந்த சின்னஞ்சிறு சிட்டுக்கு புரியாததில் கோவத்தில் சிலிர்த்துக்கொண்டு ஓடினாள்.


பழக்கபட்ட இடம் என்ற போதும் கோவத்தில் அவள் பாதையை கவனிக்காமல் ஓட அங்கு பரவிபடர்ந்திருந்த கொடிகளில் அவளின் கால்கள் சிக்கி கீழே விழுந்தாள்.


"ம்மா" முனங்களுடன் விழுந்திருந்தவளின் அருகே பதட்டதுடன் வந்தவன், "என்ன பிருதுவி மா! பார்த்து நடக்கமாட்டியா? எங்கேயாவது அடிபட்டிருக்கா என்ன?"


அக்கரையாய் விசாரித்தவனின் அன்பு அவளுள் சக்கரையாய் கரைந்தாலும் அவன் அழைத்த பெயரால் எரிச்சல் கொண்டாள்.


தான் கேட்டும் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தவளை கண்டவன் "பிருதுவி என்னாச்சு" என கேட்க,


நீண்ட நயனங்களால் பார்வையாலே அவனை பஸ்மாக்குவதுபோல் பார்த்தவள்,"ஹான் பிருதுவிக்கு பிரளயம் ஏற்பட்டுடுச்சு" என முறைத்தாள்.


"அட எதுக்கு இந்த கோபம்?"


"பின்ன எத்தனை வருஷமா உங்களுக்கு என்னை தெரியும் எதோ முதல்முறை ருத்ரன் தெரியாம என் பெயரை பிருதுவினு சொல்லிட்டான். அதுக்காக இன்னும் அப்படியே கூப்புடுறீங்க?"


"ஹாஹா! நான் என்ன பண்ணட்டும் எனக்கு அப்படியே பழகிடுச்சே"


"ச்சு! எல்லாம் இந்த ருத்ரனால வந்தது. எருமைமாடு" என அவள் ஆருத்ரனை வறுத்தெடுத்தாள்.


"அட உங்க அம்மா தான உன்னை 'பிருதுவி' னு சொன்னாங்க" அவங்களை தேடி வந்த ஆருத்ரன் தன் செயலுக்கு காரணம் சொன்னான்.


"அடேய் நீ தப்பா புரிஞ்சிகிட்டு எங்க அம்மாவை சொல்லாத. அம்மா சொன்னது எங்க நிலத்தை" என அவள் சிலிர்த்துக்கொண்டு வர,


"அதுசரி நிலத்துக்குலாம் பேர் வைப்பீங்கனே எனக்கு உங்களை பார்த்தபின்னாடி தான் தெரியுது. இந்த பைத்தியகார ஐடியாவ நீதான் குடுத்தியா?"


"நமக்கு அந்த வார்த்தை சாதாரணமா இருக்கலாம் ருத்ரா... ஆனா எங்க அப்பாக்கு இது தான் அவர் வாழ்நாள் சாதனை" என்றவளின் கண்கள் அங்கிருந்த பெயர்பலகை தான் பார்த்தது.


அதில், "பிருதுவி" என பெரிய எழுத்துகளால் எழுதியிருந்தது.


(************)


பிரளயம்:


"க்ரீச்" என்ற சத்தத்துடன் வண்டி நின்றதில் தணிகைச்செல்வனும், உடையாளும் தங்களின் பேச்சை நிறுத்தி உலகேஷ்வரனை பார்த்தனர்.


"என்னாச்சு சார்?" என்ற தணிகைசெல்வனின் கேள்வியை ஒதுக்கியவன்,


"யாழ்! நீ இப்போ பேசிட்டிருந்த வழக்கு பத்தின விபரங்கள் நம்ப கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகு உன் கைக்கு வந்ததா?"


"ஆமாத்தான்! நீங்க கூட அந்த வழக்கை அவங்க அவசரஅவசரமா முடிச்ச விதத்தை வாசிச்சிட்டு எல்லா ஊரு போலிஸும் இப்படி தான் இருக்காங்கனு இரண்டு நாளைக்கு மூஞ்சை தூக்கி வச்சிட்டு திரிஞ்சீங்க"


அப்பாவி போல் அவள் சொன்ன விதத்தில் தணிகைச்செல்வன் மௌனமாய் சிரிக்க உடையாளை முறைத்தான் உலகேஷ்வரன்.


"தணிகை! நான் நம்ப வழக்கு சம்பந்தமான வார்த்தைகளை பார்த்தது ஏன் யாழ் சொல்ற அந்த வழக்கா இருக்க கூடாது. உடனே நம்ப அந்த வழக்கை பத்தின தகவல்களை சேகரிக்கனும்" என அவர்களின் கவனத்தை தாங்கள் கொண்டுள்ள வேலையின் புறம் திருப்பினான்.


"சார்! ஆமா சார்! அப்படி இருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கே. ஆனா இந்த ஊர் சம்பந்தபட்ட வழக்கோட தகவல்களை நம்பகிட்ட காட்டுவாங்களா சார்? நம்ப வேற அன்அபிஷியலா தான வந்திருக்கோம்"


டாக்டர். சரவணனின் கொலை தங்கள் கரத்திற்கு வந்த கொலை வழக்கோடு சம்பந்தபட்டதா என்று முழுதாய் அறியும்முன் யாருக்கும் தெரியபடுத்த வேண்டாம் என்று உலகேஷ்வரனும், தணிகைசெல்வனும் தனிபட்ட முறையில் விடுமுறை எடுத்து இங்கு வந்துள்ளனர்.


என்ன செய்வது தங்களின் மேலதிகாரியிடம் விஷயத்தை தெரிவிப்போமா? என இருவரும் விவாதிக்க உடையாள்,


"அண்ணா! உங்க நண்பர் தான் உங்களுக்கு டாக்டர்.சரவணன் கொலை பத்தின செய்தியை சொன்னது. நீங்க ஏன் அவர்கிட்டயே மந்திரி மகனோட கொலை வழக்கை பத்தி விசாரிக்க கூடாது?" என கேட்டாள்.


அவளின் யோசனையில் ஆண்களின் முகம் பளிச்சிட்டது. அடுத்து வண்டி வேகமெடுக்க இருபதாம் நிமிடத்தின் முடிவில் அவர்கள் மூவரும் தணிகைச்செல்வனின் நண்பனின் வீட்டில் இருந்தனர்.


"ஏய் தணிகை! வா வா! எப்படி இருக்கடா? உன்னை பார்த்து எவ்வளவு வருஷம் ஆகுது. நீங்களும் வாங்க சார் வாங்க மேடம்" என குதுகலித்து அவனை கட்டிக்கொண்டான் அவனின் நண்பன் மானவ்.


"சசி! சீக்கிரம் நாலு காபி கொண்டு வர சொல்லுமா" என உள்ளே குரல் கொடுத்தவர் நம்மவர் மூவரையும் கூடத்தின் இருக்கையில் அமர செய்தார்.


"சொல்லு மச்சான் என்ன விஷயம்? கல்யாணம் எதாவுதா?" கண்ணடித்து விசாரித்த நண்பனை முறைத்த தணிகைச்செல்வன்,


"ஏன்டா டேய் உனக்கு என்னாச்சோனு நான் பதறி வந்தா பேச்சை பாரு"


அவன் சொல்வது புரியாமல் "எனக்கு என்னடா ஆக போகுது?" என கேட்டான் அவனின் நண்பன்.


"கொஞ்ச நேரம் முன்ன அத்தனை போன் பண்ணனே ஏன்டா எடுக்கலை?"


"ஓ அதுவா? என்னோட போனை நேத்து மதியத்துல இருந்து காணோம்டா. அதை செயலிழக்க (டீஆக்டிவேட்) செய்யசொல்லனும் வேற. போலிஸ்காரன் கிட்டயே எவனோ கைவரிசையை காட்டிட்டான்டா. ஆனா மச்சான் அவன் மட்டும் யார்னு தெரியட்டும் இருக்கு அவனுக்கு"


பற்களை கடித்து நறநறத்த நண்பனிடம், " ஆனா நீ நேத்து நைட் கூட" என தொடங்கிய தணிகைச்செல்வனின் தொடையை தட்டிய உலகேஷ்வரன்,


"ஹாய் மானவ்! என்னை உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும்" என்றவனுக்கு மானவ் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து,
"தணிகை சொல்லிருக்கான் சார்" என்றான்.


"மானவ்! இவங்க என்னோட மனைவி உடையாள், இவங்க தமிழ்நாடு தடயஅறிவியல் மானுடவியல் துறையில் வேலை பார்க்குறாங்க. இவங்களோட முதல் வேலையே இங்க இப்போ ஆளுங்கட்சி மந்திரியா இருக்க திரு. சண்முகபாண்டியோட மகன் கொலை வழக்கு தான். அந்த வழக்கு சம்பந்தமா இப்போ இவங்களுக்கு சில விபரங்கள் தேவைபடுது. அதுக்காக தான் நாங்க டாக்டர். சரவணனை தேடி வந்தோம். ஆனா அதுகுள்ள இப்படி நடந்துடுச்சு"


'வேறு வழி இல்லையே' என்னும் சோகத்துடன் உலகேஷ்வரன் பேசுவதை கண்டு உடையாளும் தணிகைச்செல்வனும் ஒருவரைஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.


"மேடம்! அங்க போலிஸ் கிட்ட குடும்பநண்பர்னு சொன்னாரு இங்க உங்க வேலைக்காக பார்க்க வந்தோம் சொல்றாரு.. மேடம் இது நடிப்பு மேடம்"


தற்பொழுது அதிகமாய் பகிரபடும் போன்மிகளில் (மீம்ஸ்) வருவது போல் சொன்னவனின் குரலில் உடையாள் சிரித்துவிட, திரும்பி இருவரையும் முறைத்தான் உலகேஷ்வரன்.


அதில் இருவரும் கப்சிப் ஆக மானவ், "ஆமா சார்! நானும் இப்போ தான் விஷயத்தை கேள்விபட்டேன் டாக்டர்.சரவணனை யாரோ கொலை பண்ணிட்டாங்களாமே"


புதிதாய் அறிந்தது போல் சொன்னவனை கண்டு, உடையாள் தணிகைச்செல்வனை சந்தேகமாய் பார்க்க ,


"மேடம்! நிஜமா இவன் சொல்லி தான் எனக்கு விஷயம் தெரியும் மேடம்" என்று அவன் தனது அலைப்பேசியை கூட எடுத்து அழைப்புகளை காட்டினான்.


தறபொழுது இவர்களை கண்டுகொள்ளாத உலகேஷ்வரன், "மானவ்! இப்போ நாங்க அந்த மந்திரி மகனோட கொலை வழக்கை பத்தி எப்படி தெரிஞ்சிக்கிறது. உங்களுக்கு அதை பத்தி எதாவது தெரியுமா" என இயல்பாய் கேட்பது போல் விசாரித்தான்.


"எனக்கு அவ்வளவாக தெரியாது சார்! செய்திகள்ல பார்த்தவரை முதல்ல சடலம் யார்னு தெரியாத வரைதான் அது கொலை வழக்கா இருந்துருக்கு. எப்போ மந்திரியோட மகன்னு தெரிஞ்சுதோ அப்போ அது அப்போதைய எதிர்கட்சி சதினு சொல்லி முடிச்சிட்டாங்க. சொல்லபோனா திரு.சண்முகபாண்டியன் அடுத்த தேர்தல்ல திரும்பவும் ஜெயிச்சதே இந்த அனுதாப ஓட்டை வச்சிதான்" என்றார்.


"ஓஓ! ஆனா மானவ்.. நீங்களும் அது கட்சி ஆளுங்க வேலை தான்னு நினைக்கிறீங்களா?" மெதுவாய் போட்டு வாங்க,


"சார் எனக்கு அவ்வளவா தெரியாது சார்! அந்த ராகேஷ் அதான் சார் மினிஸ்டர் பையன் அவன் ஒரு பொண்ணை காதலிச்சான் சார். அந்த பிள்ளையை அவன் ஏமாத்திட்டதாகவும், அந்த கோவத்துல பொண்ணோட அண்ணன் பழிவாங்கிட்டானும் சில செய்திகள்லாம் அப்போ பரவியது சார்.


ஆங்! அந்த ஆளை கூட சந்தேகத்துல கைது பண்ணாங்க. அப்றம் அவன் மேல தப்பில்லைனு மந்திரியே விடுவிக்க உதவிகள் செஞ்சாருனும் செய்திகள் வந்துச்சு சார். அப்றம் கட்சிகாரங்களாம் உள்ள வந்து வழக்கு திசைமாறிடிச்சு. இதை தவிர எனக்கு வேற அவ்வளவாக தெரியாது சார்"


"அவ்வளவா தெரியாது அவ்வளவா தெரியாதுனு சொல்லியே உங்க நண்பர் அத்தனையும் சொல்லிட்டாரே எப்படி அண்ணா?" நமட்டு சிரிப்புடன் மெதுவாய் கிண்டல் செய்தாள் உடையாள்.


அதன்பின் காபி குடித்து பொதுவாய் பேசியபின் சிறிது நேரத்தில் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.


செல்லும் வழியில், "அங்க நான் எவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை பேசிட்டிருக்கேன் இரண்டுபேரும் அரட்டை அடிச்சிட்டு இருக்கீங்க" உலகேஷ்வரன் வண்டியை ஓட்டியபடி இருவரையும் அதட்ட,


"சார்! நிஜமா நேத்து ராத்திரி மானவ் சொல்லிதான் சார் எனக்கு விஷயம் தெரியும். இவன் என்னனா காலையில் இருந்தே போனை காணோம்னு சொல்றான். அதான் சார் டென்ஷன்ல மேடம்கிட்ட புலம்பிட்டிருந்தேன்."


"புலம்புறதை தவிர வேற உருப்படியான யோசனை இருந்தா சொல்லுங்க தணிகை. நேத்து காலையில நமக்கு ஒரு சடலம் கிடைச்சிருக்கு, அந்த சடலத்துல இருந்த அதே வார்த்தைகள் அன்னிக்கு ராத்திரியே வேற ஒரு ஊர்ல கொலை செய்யபட்ட வேறு ஒரு சடலத்துல இருக்கு. இது இரண்டுத்துக்கும் என்ன எப்படி சம்பந்தம்னு யோசிங்க" என அதட்டியவன்,


"யாழ்" என்க,


தணிகைச்செல்வனை திட்டும்பொழுதே சுதாரித்த உடையாள் கைப்பேசியை தீவிரமாய் ஆராய்ந்தபடி, "அத்தான்! மானவ் அண்ணா சொன்னதுல மந்திரியோட மகன் வழக்குல ஊடகங்கள் மூலமா தான் நமக்கும் தகவல்கள் கிடைக்கும் போல . அதனால் நான் செய்திகள்ல நீங்க தேடுற புகைபடம் கிடைக்குதானு பார்க்குறேன்" என்றுவிட்டாள்.


அவள் சொன்னது சரிதான் என தலையாட்டி கொண்ட உலகேஷ்வரன் கவனத்தை சாலையின் புறம் திருப்பினான்.

பாதி வழியில் சாலையில் எதோவேலை நடப்பதால் வழிகள் மாற்றிவிடபட, இவர்களின் வாகனம் ஒரு குறுகிய சாலையில் பயணத்தை தொடர்ந்தது.


சிறுதொலைவு கடந்தபின் சாலையின் இருபுறமும் மரங்களும், கொடிகளும் காற்றுடன் கலந்த மஞ்சள் வாசமும் என அந்த பகுதியே வேறு ஒரு இடத்திற்கு வந்தது போல் மாயதோற்றம் அளிக்க கைப்பேசியில் இருந்த உடையாளின் கவனம் சாலையில் பதிந்தது.


"வாவ்! அருமையான இடமா இருக்கே" என்றபடி பாதி திறந்திருந்த ஜன்னல் கதவுகளை முழுதாய் இறக்கிய உடையாள் பெங்களூரின் குளுமையை தற்பொழுதுதான் உண்மையாகவே உணர்வதை போல் இருகரங்களையும் கொண்டு அணைத்தபடி உடலை குறுக்கினாள்.


அவளின் மேலும் கவனத்தை வைத்திருந்த உலகேஷ்வரன் அவளின் கண்களின் ரசிப்பை கண்டு அவள் கேட்காமலே வாகனத்தை நிறுத்தினான்.


அதில் இதழோரம் மின்னும் புன்னகையுடன் உடையாள் வண்டியை விட்டு இறங்க எங்கிருந்தோ அவர்களை நோக்கி குரைத்தபடியே ஓடி வந்தது அடர் காவிவண்ண அல்சேஷன் .


"ஏய் ச்சூ ச்சூ!" காரை விட்டு இறங்கிய தணிகைச்செல்வன் அதனை அதட்ட,


"விடுங்க அண்ணா! எவ்வளவு க்யூட்டா இருக்கான் இவன்" என அதன் அருகே அமர்ந்து கொஞ்சியவளை பார்த்து,


"ஆத்தி! பார்க்க மென்மையா இருக்காங்களேனு நினைச்சா இவங்க என்னனா இம்மாம் பெருசா இருக்குறத குழந்தை போல கொஞ்சுறாங்க நம்ப சாருக்கு கொஞ்சமும் சலைச்சவங்க இல்லை போலயே" என்று மனதினுள் புலம்பதான் முடிந்தது அவனால்.


"அத்தான்! இவன் ரொம்ப அழகா இருக்கான்ல. ச்சோ சூவீட்! அத்தான்.. எனக்கு இந்த இடம் கூட ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு . இதுக்கு முன்ன இந்த இடத்தை நான் பார்த்ததே இல்லை. காத்துலயே மஞ்சள் வாசனை எப்படி வருது பாருங்களேன். ஒருவேளை இங்க மஞ்சள் சாகுபடி பண்றாங்களோ ?"


சந்தேகம் கேட்டவளின் கண்கள் அலைபுறுதலுடன் எதையோ சுற்றுவட்டாரத்தில் தேடியது. அவளின் கேள்விக்கு "இருக்கலாம்" என்பதுபோல் தோள் குலுக்கியவனை கலைத்தது அழைப்பேசியில் வந்த அழைப்பு.


அவன் அழைப்பை ஏற்று வாகனத்தின் புறம் திரும்பி அதன் மேல் ஒரு கரத்தை வைத்தபடி பேசதொடங்க, இங்கு அவனின் பின்புறம் உடையாள் கொஞ்சிகொண்டிருந்த நாயை தேடி வந்தான் அந்த நெடிய மனிதன்.


அவனின் வரவை கண்டதும் நாய் குறைப்பதை நிறுத்தி ஓடிசென்று அவன் காலருகில் நின்று வாலாட்டியது.


"ப்ரௌனி! ஜ்ஜூ ஜ்ஜுஜூ! ஏன் இவ்வளவு சத்தம்? பட்டுக்கு பசி வந்துடுச்சோ" சிறுபிள்ளையை கொஞ்சுவதுபோல் ஒற்றைகாலை மடக்கி அமர்ந்து அதன் முகத்தோடு முகம் வைத்து கொஞ்சியவனின் முகத்தில் தான் எத்தனை வசிகரம்.


"ப்பா! இந்த மனுஷன் தான்டா நிஜமா வெள்ளாவில வெச்சு வெளுத்தாப்ல இருக்காரு. என்னா கலரு என்னா கலரு. அதுவும் அவர் போட்டிருக்க நீல நிற சட்டைக்கும் வெள்ளை பேண்டுக்கும் அந்த நிறம் சும்மா அப்படி தூக்கி குடுக்குது பாருங்களேன்"


வாய்பிளந்து அவனை ரசித்து விமர்சித்த தணிகைச்செல்வனின் செயலில் உடையாளுக்கு வெடி சிரிப்புதான்.


மனைவியின் சிரிப்பில் திரும்பிய உலகேஷ்வரனுக்கு அந்த புதியவன் அவள் முன் அமர்ந்திருந்ததால் முகம் தெரியாததில் தணிகை அவளருகே இருந்ததில் பயமின்றி திரும்பி தன் பேச்சை தொடர்ந்தான்.


"ஹாய் சார்! இவன் செம்ம க்யூட் இந்த இடத்தை போலவே" உற்சாகமாய் சொன்ன உடையாளை பார்த்த புதியவனின் முகமெல்லாம் புன்னகை தான்.


"நன்றி நன்றி! இது எங்க இடம் தான்" என அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது உலகேஷ்வரன் தணிகைச்செல்வனை அழைக்க, உடையாள் மட்டும் பேச்சை தொடர்ந்தாள்.


"ஓ அப்படியா! இங்க மஞ்சள் வாசனை வருதே மஞ்சள் விளைவிக்கிறீங்களா?" ஆர்வத்துடன் விசாரித்தவளிடம்,


"ஆமா! இங்க சூரியகாந்தி, ரோஜானு பல வகை பூக்களும் மஞ்சளும் சாகுபடி பண்றோம்" என்றான்.


அவனிடம் எதையோ கேட்க விளைந்து பின் வேணடாமென்ற முடிவுடன்,"ரொம்ப அருமை! சரி நாங்க கிளம்பனும் சார் நன்றி.. நான் உடையாள்" என விடைபெறும் விதமாய் அவள் கை நீட்ட,


அவளுக்கு பின்னால் தனக்கு முதுகாட்டியவாறு தணிகைச்செல்வனுடன் உரையாடி கொண்டிருந்தவனை பார்த்த புதியவன் கண்களில் மின்னல் வெட்ட குறுஞ்சிரிப்புடன், "நான் பிரபஞ்சபித்தன்" என அவளின் கைப்பற்றி குழுக்க சாலையில் வாகனங்களின் சத்தம் குறுகிட்டது.


பின் அவள் விடைபெற்று வாகனத்தின் பக்கம் செல்ல இவர்களை ஆழ்ந்து பார்த்தபடி திரும்பி தன் வழி நடந்தவனை தொடர்ந்து குறைத்தபடி ஓடியது அந்த அல்சேஷன்.


அதன் சத்தத்தில் திரும்பிய உலகேஷ்வரனுக்கு புதியவனின் முதுகின்புறமுமே தென்பட அவன் இருந்த சூழ்நிலையில் அவனின் முகத்தை கூட பார்க்காததை உணர்ந்து மனைவியை பார்த்தான்.


அவள் முகம் தெளிவாய் இருந்ததில் 'வந்தவனிடம் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை' என காவலனாய் உறுதிபடுத்திக் கொண்டவன், "யாழ்! சீக்கிரம் வா! டிஜிபி- கிட்ட இருந்து தான் போன் நம்பளை உடனே வரசொல்றாரு. எதோ பிரச்சனைனு நினைக்கிறேன்",


என்றவன் அந்த நெடியவன் சென்ற திசையை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க, மரங்களுக்கு மத்தியில் அமைந்திருந்த பெயர்பலகையில் "பிருதுவியின் தொடக்கம்" என எழுதியிருந்தது.


"மணி இப்பவே மூணு.. எப்படியும் சென்னை போய் சேர பத்தாகிடும்" சோர்ந்த குரலில் சொல்லியபடி வண்டியில் அமர்ந்த உடையாளின் புறம் அவன் கவனம் திரும்பியது.

அதில் அந்த பெயர்பலகையின் அருகே வேறொரு காட்சி அவன் கண்ணில் தென்பட்டாலும் அந்நொடி அவனின் கருத்தில் அது ஆழ பதியாததால் அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

இந்த நொடி கண்ணில் பட்டும் தவறவிட்ட அக்காட்சியை தேடி மீண்டும் இங்கு வரவேண்டி இருக்கும் என்பது தெரியாமல் சென்னையை நோக்கி சீறிப்பாய தொடங்கியது அந்த வாகனம்.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 6 :


"ருத்ரா! உங்க அண்ணன் ஏன் சோகமா இருக்காரு?" என்றவளின் கேள்வியில்
சற்று தள்ளி தந்தையுடன் அமர்ந்திருந்த அண்ணனை பார்த்தான் ஆருத்ரன்.


"இல்லையே! அண்ணன் எப்பவும் போல தான இருக்காரு. இதோ இப்போகூட சிரிச்சிட்டே தான் வராரு பாரு"


அவன் சொன்னதுபோல் இவர்கள் பார்வையை உணர்ந்து இவர்கள்புறம் வந்தவனின் முகம் புன்னகையுடன் தான் இருந்தது.


ருத்ரன் சொன்னதை ஏற்காதவள், "உங்களுக்கு என்னாச்சு ஏன் சோகமா இருக்கீங்க?" நேரடியாய் பிரபஞ்சனிடம் கேட்டாள்.


அவளின் கேள்வியில் அவனுக்கு தான் உணரும் உணர்வுகள் என்னவென்று தெரியவில்லை.


அதனால் "என்ன?" என அந்த கேள்வியையும் புன்னகையுடனே கேட்டவனிடம்,


"சும்மா சும்மா சிரிக்காதீங்க, நெருக்கமானவங்ககிட்ட கூட உணர்வுகளை வெளிபடுத்த முடியாத வாழ்க்கை என்ன வாழ்க்கை?" அதட்டலாய் கேட்டவளை கண்டு அண்ணன் தம்பி இருவருக்கும் ஆச்சரியம் தான்.


"அட பொண்ணுங்க சீக்கிரமாவே வளர்ந்துடுவாங்கனு சொல்றது நிஜம் தான் போலேயே. என்னமா பேசுறா நம்ப செல்லபொண்ணு" பிரபஞ்சனின் தந்தை அவளை சிலாகித்து அருகே வர,


பிரபஞ்சனோ, "அம்மாடியோவ்! இவளால நம்பளை இவ்வளவு உணரமுடியுதா?" என ஆச்சரியபட்டான்.


உடல்நிலை சீர்கேடால் அவர்களுடன் இணைய முடியாவிட்டாலும், படுத்தபடி இவர்கள் அனைவரையும் கவனித்திருந்த பூமிகா மகளின் மாற்றத்தை அவதானித்தபடி யோசனையுடன் பார்த்திருந்தார்.


(********)


பிரளயம்:


இரவு பத்துமணி என்று அடித்து சொன்னால் கூட எவரும் நம்பமாட்டார் போல் அந்த பண்ணைவீட்டின் முன் அத்தனை கூட்டம் கூடியிருக்க, அங்கு எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்குகளும் கதிரவனுக்கு சவால் விடுவது போல் வெளிச்சத்தை வாரி இறைத்து கொண்டிருந்தது.


"நமக்கு தான் தலையெழுத்து சடலத்தை காவல் காக்கனும்னு இவனுங்க ஏன்யா இன்னும் கோழி அடைகாக்குறாப்ல இங்கயே நிக்குறாங்க?"


இந்நேரத்திலும் வெளியே காத்திருக்கும் ஊடகதுறை ஆட்களை கண்டு ஒரு காவலர் தன் சக காவலரிடம் கேட்டுகொண்டிருந்தார்.


"நமக்கு இது பொழப்புனா அவங்களுக்கு செய்தி சேக்குறது தான பொழப்பு சார். பாவம் நம்பளாச்சு ஏழு மணி போல தான் இங்க வந்தோம். இவங்களாம் நம்ப ஆளுங்க மதியம் வந்ததுல இருந்தே இங்க தான் இருக்காங்க சார்" என அவர் சொல்ல,


"அதுவும் சரிதான்யா! நம்ப ஈஷ்வர் சார் அவ்வளவு சீக்கிரம் விடுமுறைலாம் எடுக்க மாட்டாரு. இன்னுக்குனு அதிசயமா அவர் இல்லாதப்போ இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்திருக்கு பாரேன்"


"அதான் சார்! அவர் வரவரை இந்த சடலம் இப்படியே தான் இருக்கனும்னு டிஜிபி சார் வேற சொல்லிட்டாரு போல அதான் நம்பளை காவலுக்கு அனுப்பிருக்காங்க"


அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே வெளியில் அனைவரும் பரபரப்பாகும் சத்தம் கேட்டது.


சீறிக்கொண்டு வந்த காவலர் வாகனம் மூன்றும் அடுதடுத்து நிறுத்தபட அதிலிருந்து வந்தவர்களில் உலகேஷ்வரனிடம்,


"நேற்று தான் ஒரு சடலம் கிடைத்த நிலையில் இப்போ அடுத்த சடலம் கிடைச்சிருக்கே இதை பத்தி என்ன நினைக்கிறீங்க?" என்று ஒரு பத்திரிகையாளர் கேட்க,


"சார்! நேற்று நடந்த கொலை வழக்கை பத்தி விசாரிக்க கூட இல்லாம அவசரமா இன்னிக்கு நீங்க விடுமுறை எடுத்ததா சொல்றாங்களே அது உண்மையா?" என கேட்டார் மற்றவர்


வேறுவொருவரோ, "சார்! இந்த இரண்டு மரணத்துக்கும் எதாவது சம்பந்தம் இருக்குமா?" என்க,


கடைசியாய் கேட்டவரை சற்று கூர்ந்து நோக்கியவாறே எவரின் கேள்விக்கும் பதிலளிக்காமல் வேகஎட்டு வைத்து அவ்வீட்டிற்குள் சென்றான் உலகேஷ்வரன்.


அது ஊரோரம் இருந்த பண்ணை வீடு அவ்வீட்டில் விலாசமாய் கூடம், ஒரு சமையலறை, எட்டு அறைகள் என எல்லாம் கீழேயே இருந்தது. மேலே வெறும் மொட்டைமாடி தான்.வாசலுக்கும் வீட்டிற்கும் மிகபெரிய இடைவெளி இருக்க, வெளியே வீட்டை சுற்றி மரங்கள் அடர்த்தியாய் வளர்ந்து அவ்வீட்டையே வெளியுலக பார்வையில் இருந்து சற்று மறைத்து தான் வைத்திருந்தது.


அதனால் தானோ என்னவோ நேற்று காலை இறந்திருந்தவரின் சடலத்தை இன்று மாலையில் கண்டெடுத்துள்ளனர்.


உலகேஷ்வரன் அவ்வீட்டினுள் நுழையும் பொழுது மாலையில் காவலர்கள் இங்கு வந்தபொழுது எப்படி இருந்ததோ அப்படியே தான் இன்னும் இருந்தது.


கூடத்தில் எவ்விடமும், எப்பொருளும் சிறிதும் கலையாமல் எவ்வித சண்டையும் இங்கு நடக்கவில்லை என்பதை பறைசாட்டி கொண்டிருந்தது.


வீட்டை கடந்து பின்புறம் நடக்க, அங்கு பரந்த தோட்டத்தின் மத்தியில் இருந்த சிறிய மண்மேட்டில் சட்டமாய் அமரவைக்கபட்டிருந்தது அந்த உடல்.


உலகேஷ்வரனின் கண்கள் அந்த சடலத்தை தான் உற்றுநோக்கியது. . இருருகரங்களும் கட்டபட்டிருக்க, சம்மணமிட்டு அமர வைக்கபட்டிருந்த அந்த சடலம் சொல்ல வரும் செய்தி என்னவென்று தான் அவன் ஆழ்ந்து பார்த்து கொண்டிருந்தான்.


"சார்! நம்ப வரனும்ன்றதுக்காக தான் இன்னும் சடலத்தை இங்க இருந்து எடுக்காம இருக்காங்க" தணிகைச்செல்வனின் குரலில்,


"ம்ம்! இந்த இடத்துல எதையும் விடாம புகைப்படம் எடுத்தாச்சுல?"


"எஸ் சார்! நான் விசாரிச்சுட்டேன் தடயவியல்துறை எல்லா வேலையும் பக்காவா முடிச்சிட்டாங்க. இன்னும் சடலத்தை மட்டும் தான் ஆய்வு செய்யனும்"


என அவன் சொல்ல,


"சரி! அப்போ சடலத்தை தடயவியல் துறை கொண்டு போக சொல்லுங்க" என்றவன் அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் அந்த தோட்டத்தையும், சடலத்தையும் தன் ஜல்லடை பார்வையால் ஆராய்ந்தான்.


"வீட்டினுள் இடமிருக்க எதற்காக இங்க இப்படி தோட்டதின் மத்தியில மண்ணை குவிச்சு இந்த சடலத்தை அமரவைக்கனும்" என்ற சிந்தனையுடன் அனைத்தையும் பார்த்திருந்தவனை கலைத்தது டிஜிபியின் வருகை.


வந்தவர் உலகேஷ்வரனை வீட்டிற்குள் அழைத்து வெளியில் கண்காட்ட, அங்கு


"நமது மாநிலத்தின் முன்னால் அமைச்சர் திரு.சச்சிதானந்தம் பட்டினபாக்கத்தில் உள்ள அவரது பண்ணவீட்டில் கொலை செய்யபட்டுள்ளார்"


"உதவி காவல் ஆய்வாளர். உலகேஷ்வரன் அவர்களின் வருகைக்காய் காத்திருந்தத போலிஸார்"


"அடுத்தடுத்து இரண்டு சடலங்கள்!! கொலையாளி யார்?"


என வாயில் வந்த வார்த்தைகளை வினாக்களாய் மாற்றி ஆளுக்கொரு ஒலிபெருக்கியை (மைக்) கையில் பிடித்தபடி திரு. சச்சிதானந்தத்தின் வீட்டின் முன் முகாமிட்டிருந்தனர் ஊடக துறையினர்.


"வெளியே பார்த்தீங்க தான உலகேஷ்வரன்! மீடியாவும், மக்களும் இந்த சம்பவத்தை நிச்சயம் பெருசாக்குவாங்க. உடனடியா இதை செய்தது யாருனு நம்ப கண்டுபிடிச்சே ஆகனும் உலகேஷ்வரன்"


"இந்த வழக்கு அத்தனை சுலபத்துல முடியும்னு எனக்கு தோணலை சார்"
தோட்டதில் தடயவியல்துறையினர் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த திரு.சச்சிதானந்தத்தின் உடலை பார்த்தவன் தானாய் டிஜிபி -க்கு பதிலளித்திருந்தான்.


முதல்முறையாய் உலகேஷ்வரனிடமிருந்து இத்தகைய வார்த்தைகள் வந்ததில் டிஜிபி திகைத்து விட்டார்.


"என்ன ஆச்சு உலகேஷ்வரன். ஏன் அப்படி சொல்றீங்க?" என வினவ,


கவனத்தை இங்கு கொண்டு வந்தவன், "சார்! நேத்து நமக்கு கிடைச்ச சடலத்துக்கும் இப்போ இங்க நடந்திருக்க கொலைக்கும் சம்பந்தம் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்" என்றவனின் கண்கள் சடலம் இருந்த மண்மேட்டை பார்த்தது.


"என்ன சொல்றீங்க உலகேஷ்வரன்? கொலை செய்யபட்டிருக்கிறது சாதாரண மனுஷர் இல்லை, இந்த மாநிலத்தின் முன்னால் அமைச்சர் தெரியும் தான? இவருக்கும் நேற்று நமக்கு கிடைத்த சடலத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கும்னு நினைக்கிறீங்க. அந்த சடலத்தின் முகத்தை வடிவமைச்சாச்சு தான ஏதாவது தகவல்கள் தெரிஞ்சுதா?" என விசாரித்தார்.


"இதுவரை யாரும் அவரை தெரிந்ததாய் சொல்லி வரலை சார்"


"மற்றவர்களுக்கு தெரியல்ல சரி! இந்த அமைச்சர் உங்க மாமனார் தான உங்க மனைவியோட அப்பாதானே. நீங்க தான் இவருக்கும் நேற்று கிடைத்த சடலத்துக்கும் சம்பந்தம் இருக்கும்னு சொல்றீங்க. அவர் யார்னு உங்களுக்கு கூடவா தெரியல? ஆங்! கவனிச்சேன், இறந்தது திரு.சச்சிதானந்தன் -னு தெரிஞ்சும் தடயவியல் துறை தலைமை அதிகாரி இங்க வரலை போலயே"


எல்லாம் தெரிந்திருந்தும் புதிதாய் கேட்பது போல் கேட்பவரே கண்டு உலகேஷ்வரனுக்கு கோபம் வந்தாலும் தன் கோபத்தை காட்டும் நேரம் இது அல்ல என்று அமைதியாய் நின்று இருந்தான்.


ஆனால் அப்பொழுது உலகேஷ்வரனிடம் எதையோ சொல்ல வந்திருந்த தணிகைச்செல்வன் இதை கேட்டு, "வழக்கமா தடயவியல் துறை தலைமை அதிகாரி எப்பவும் ரொம்ப அவசியம் இல்லாம சம்பவ இடத்துக்கு வரது இல்லை தானே சார்" என்றுவிட்டான்.


அவனின் குறுக்கீடில் டிஜிபியின் முகம் கருத்ததென்றால் உலகேஷ்வரனுக்கு உதட்டோரம் குறுநகை எட்டிபார்த்தது.


"இதெல்லாம் நல்லா பேசுங்க கொலைகாரன் யாருனு மட்டும் கண்டுபிடிக்காதீங்க ம்ஹூம்" என உறுமியபடி டிஜிபி அங்கிருந்து கிளம்பிவிட அவரின் திடிரென்ற கடுப்பு எதற்கென்று தெரியாமல் தணிகைச்செல்வன் திருதிருத்தான்.


"தணிகை! அவர் சொன்னதை எல்லாம் கண்டுக்காதீங்க, வாங்க" என அழைத்த உலகேஷ்வரனின் பின்செல்ல இருவரும் தோட்டத்தில் வந்து நின்றனர்.


இதற்குள் நகரும் படுக்கையில் படுக்க வைக்கபட்டிருந்த சடலத்தின் கரங்கள் இன்னும் கட்டபட்டபட்டிருக்க நெஞ்சினோரம் அமிலத்தால் பொசுங்கி இருந்தது.


சடலத்தை ஆழ பார்த்த உலகேஷ்வரன் "வேலன் சார்! கொஞ்சம் சடலத்தோட நெஞ்சுபகுதி கிட்ட பூதகண்ணாடியை காட்டுங்களேன்" சற்று தள்ளி மணல்மேட்டை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தவனை அழைத்தான்.


முதல் சடலத்திலே நெஞ்சினோரம் இருக்கும் பச்சை தான் ஆதாரம் என உலகேஷ்வரன் தடயவியல் துறை அலுவலகம் வந்தே சொல்லியிருந்ததில் வேலன் விரைந்து சென்று பூதகண்ணாடியை எடுத்து வந்தான்.


ஆனால் இம்முறை நெஞ்சுபகுதி பொசுங்கி இருந்ததில் அந்த வார்த்தைகள் அத்தனை தெளிவாய் தெரியவில்லை.


அதில் பூதகண்ணாடியை தான் வாங்கிய உலகேஷ்வரன் சடலத்தின் அருகே சென்றான். அந்த முகம் அவன் வாழ்வின் இறுதி வரை காணவே கூடாது என்று எண்ணியிருந்த முகம்.


வேறு வழியின்றி கடமை முன்நிற்க, அவரின் கரங்களை கட்டியிருந்த கயிரை விலக்கியவன் அவரின் நெஞ்சுபகுதியை ஆராய்ந்தான்.


"தணிகைசெல்வன்! அந்த புகைப்படத்தை காட்டுங்க" என திரும்பாமல் வெறும் கையை மட்டும் நீட்ட,


ஒரு நொடி புரியாமல் முழித்து பின் சுதாரித்தவன் தனக்கு வந்திருந்த டாக்டர். சரவணன் படத்தை எடுத்து நீட்டினான்.


அந்த புகைப்படத்தையும் தன்முன் உள்ள சடலத்தையும் பார்த்த உலகேஷ்வரன்,"ம்ம்! கிட்டதட்ட இரண்டுமே ஒரே மாதிரி தான் இருக்கு"
என்ற உலகேஷ்வரனின் பார்வைக்கு சடலத்தின் வலதுகைவிரல்கள் பட்டது.


மறுகரத்தையும் பார்த்தவன்,"கொலைகாரன் இவரோட வலதுகை விரல்களை எரிச்சிருக்கான். ம்ம்.. முதல் சடலத்துல இடதுகை எரிஞ்சிருந்ததுல தணிகைசெல்வன்?" என கேட்க,


"சார்! அப்போ நூறு சதவீதம் மூணு கொலைக்கும் சம்பந்தம் இருக்குனு ஊர்ஜிதமாகிடிச்சு. ஆனா முதல்ல கிடைச்ச சடலம் யாரு என்னனே தெரியலை. ரெண்டாவதா கிடைச்ச டாக்டர். சரவணன் நம்ப ஊரே இல்ல. இந்த முன்னாள் அமைச்சரோட கொலை வழக்கை மட்டும் வச்சி நம்ப என்ன சார் பண்ணபோறோம்?" கேட்டவனுக்கு மலைப்பாய் இருந்தது.


"தணிகை! ஒரே ஒரு வழக்கு அதுவும் யார் என்னனு தெரியாம முழிச்சிட்டிருந்தோம். இப்போ அதோட சம்பந்தபட்டதா நமக்கு இரண்டு வழக்கு கிடைச்சிருக்கு. இது போதாதா நம்ப ஆட்டத்தை ஆரம்பிக்க"
என்றவன் டாக்டர்.வேலனிடம்,


"எனக்கு இந்த சடலத்தோட முழு தடயவியல் அறிக்கையும் நாளைக்கு வேணும் வேலன் சார்" என்றான்.


தொடர்ந்து,"தணிகை! நீங்க டாக்டர்.சரவணனோட தடயவியல் அறிக்கை சம்பந்தமா அவர் மகன்கிட்ட பேசி அது என்னாச்சுனு கேட்டுக்கோங்க" என்றான்.


அனைவருக்கும் வேலைகளை பிரித்து கொடுத்த உலகேஷ்வரன் தன் மனைவியும் தந்தையும் இருக்கும் நிலை அறிய வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.


அவன் எண்ணியது போலவே இருவரும் உறங்காமல் அமர்ந்திருக்க,


"யாழ்! எனக்கு பசிக்குது சாப்பாடு எடுத்துவை நான் குளிச்சிட்டு வந்துடுறேன். ப்பா! யாழ் இதுவரை உங்களுக்கு உதவி பண்ண வழக்குகள் பத்தின விபரங்கள் எனக்கு வேணும். உங்களால எதாவது பண்ணமுடியுமானு பாருங்க"
என இருவருக்கும் வேலை கொடுத்து சென்றான்.


குளித்து வந்தவன் சாப்பிட்டு முடித்து தந்தையுடன் சிறிது நேரம் பேசியிருக்க என்றுமில்லாத இன்றைய மகனின் நடவடிக்கையில் சிரிப்புடன்,


"டேய் இப்போ எதுக்கு என் கூடவே சுத்திட்டிருக்க. உன் அப்பன் ஒன்னும் 'என்ன இருந்தாலும் ஒரு உயிர் போயிடிச்சே'னு உட்கார்ந்து அழுவுற ஆள் இல்ல. அவன்லாம் இத்தனை நாள் உயிரோடு இருந்ததுக்கு தான் நான் அழுதிருக்கனும். அவனை எல்லாம் ஒரு ஆளாவே நான் பார்க்கலைடா" என்றார்.


"இப்போ பேசுவீங்க... இந்த பேச்சு நாலு வருஷம் முன்ன எங்க போச்சு?"


"அடேய்! இப்போ ஏன்டா அத பேசுற"


"நான் பேச தான் செய்வேன். நான் போலிஸ்காரனா இருந்தாதான் உங்க மருமகளை எனக்கு கட்டிதருவேன்னு நாலு வருஷம் முன்ன சொன்னவருதான நீங்க. இதோ இவளும் நான் போலிஸ்ன்ற ஒரே காரணுத்துகாக தான என்னை காதலிச்சா. அதுகெல்லாம் காரணம் இந்த மனுஷன்தான"


பலவருட கோபம் நொடியில் வெளியில் வர தீயாய் தகித்தவனின் வார்த்தை அனல் அருகே இருந்த உடையாளின் நெஞ்சை பொசுக்கியது. அதில் வேதனையுடன் அவள் நிமிர்ந்து பார்க்க தற்பொழுது தவிப்பது உலகேஷ்வரனின் முறையானது.


என்ன தான் மனைவியின் மேல் தவறில்லை, தன்னை அவள் மிகவும் நேசிக்கிறாள் என புரிந்திருந்தாலும் பேச்சுகேனும் எப்படி அன்று அவள் தன்னை மறுத்திருப்பாள் என்ற கோபத்தின் வெளிபாடுதான் அவ்வபொழுது இப்படி வெளிவருகிறது.


என்ன செய்வது விதி ஒருவரின் வாழ்க்கையை ஒட்டியே மற்ற சிலரின் வாழ்வையும் கட்டமைக்கிறதே. இவனின் கோபதாபங்கள் எங்கு எவரின் வாழ்வுடன் முடிச்சிட்டுள்ளதோ எவர் அறிவர்?


- தொடரும்
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே😍

கருத்து திரி:

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 7:


"என்ன பாக்குறீங்க? உங்களோட உணர்வுகளை நீங்க தான் வெளிபடுத்தமாட்டீங்க அதுக்காக நானும் அப்படியே இருக்கமுடியாது"


அதட்டலாய் சொல்லிய பெண்ணின் குரல் அந்த காலி இடத்தில் சத்தமாய் கேட்டது.


"ஷ்ஷ்! பிருதுவிமா மெதுவா பேசு? எதுக்கு இவ்வளவு கோபம்?" ஆதுரமாய் கேட்டவனை பார்வையில் எரித்தவள்,


"உங்க சமாதானம் எல்லாம் எனக்கு வேணாம். மாமா என்கிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டாரு. எனக்கு எதாவது தேவைனா உங்ககிட்ட தான வரேன். நீங்க ஏன் அப்படி இல்ல" பெண்ணவளின் வார்த்தைகள் ஆதங்கத்துடன் வந்தது.


அவள் சொல்வது நிஜம் தான், இவர்களை அறிந்தது முதலே ஆருத்ரனுக்கு எதுவொன்றென்றாலும் தந்தைக்கு முன் பிரபஞ்சனே அனைத்தும் செய்வதை கண்டு அவளும் தன் தேவைகளுக்கும் தன் தாயிடம் அன்றி பிரபஞ்சனையே நாடுவாள்.


பூமிகாவிற்கு பல துயரங்களின் விளைவால் உடல்நலம் அடிகடி சரியின்றி போக எவரும் சொல்லாமலே சின்னவளின் பொறுப்பை தானாய் ஏற்றிருந்தான் பிரபஞ்சன். அவளும் தன் பொறுப்பு என்ற எண்ணம் தான் அவனுள். அவனின் அந்த எண்ணம் அவளுக்கு தந்த உரிமை தான் இன்று அவனையே கேள்வி கேட்க வைத்தது.


"சரிடா நான் இனி எதுனாலும் உன்கிட்ட சொல்றேன் சரியா?" அவளின் கோபம் குறைக்க அவன் சொல்ல,


அவளோ முறைத்தபடி, "நீங்க எதுவும் சொல்லவேணாம் இதை பிடிங்க போதும்" என தன் பையில் இருந்து சில பேப்பர்களை எடுத்து அவன் முன் நீட்டினாள்.

(*********)


பிரளயம் :


ஈஷ்வரின் கோபத்துடன், உடையாளின் மௌனத்துடன், சொக்கலிங்கத்தின் வருத்தத்துடன் என்று அந்த இரவு
மெல்ல கடக்க அதை காண விரும்பா நிலவு சூரியனை விரைந்தழைத்தது.


விடியலிலே, "யாழ்! முக்கியமான வேலையா போறேன். அப்பாகிட்ட ராத்திரி உன்னோட வழக்குகள் சம்பந்தமான தகவல்கள் கேட்டிருந்தேன். அதை மட்டும் அவர்கிட்ட கேட்டு எடுத்து வைக்கிறியா?" என கேட்டு நின்ற உலகேஷ்வரனிடம்,


"சரி த்தான்!" என சொல்லி வழியனுப்பினாள் உடையாள்.


இரவு எதுவும் நடவாததுபோல் இருவரும் சகஜமாய் இருந்ததை கண்ட பின் தான் சொக்கலிங்கத்திற்கு நிம்மதி ஆனது.


விடியலிலே வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய உலகேஷ்வரன் சென்று நின்றது அவர்களுக்கு முதல் சடலம் கிடைத்த புரசைவாக்கம் மைதானத்தின் வாசலில் தான்.


மைதானம் அந்த தெருவின் மத்தியில் இருக்க அதன் வாயிலில் நின்றவாறு தெருவின் இருபக்கமும் விழிகளை சுழட்டினான்.


தூக்கம் வடியும் கண்களுடன் அப்பொழுதுதான் அங்கு வந்து சேர்ந்த தணிகைச்செல்வனிடம், "வாங்க தணிகை! உங்களுக்கு என்ன தோணுது. வழக்கை அடுத்து எப்படி கொண்டுபோறதுனு எதாவது யோசனை பண்ணியிருக்கீங்களா?"


என கேட்டதில் அவன், 'ம்க்கும்! நேத்து முழுக்க வெட்டியா பெங்களூரை சுத்தி அந்த குளிர் கூட இன்னும் உடம்பை விட்டு போகலை அதுக்குள்ள இப்படி விடிஞ்சும் விடியாத வேலையில வரவைச்சு யோசனை பண்ணியானு கேட்டா நான் என்ன செய்வேன் பெருமாளே!' என மனதிற்குள் புலம்பினான்.


அவனின் அமைதியில், "என்ன தணிகை! எதோ தீவிரமா யோசிக்கிறீங்க போலயே"


"ம்க்கும்! சார் வழக்கு நம்ப கைக்கு வந்து சேர்ந்த மூணு நாள்லையும் மூணு டெட்பாடியை பார்க்கதான என்னைய கூட்டிட்டு போனீங்க. இதுல நான் எங்க இருந்து என்னனு யோசிக்கிறது" என அவனையே கேட்டான்.


"இப்படி சாக்கு சொல்லிட்டே இருந்தா கொலைகாரன் முன்னாடி வந்து நின்னா கூட ஆஆ னு வேடிக்கை பார்த்து நிக்க வேண்டியது தான்" என அதட்டியவனுக்கு தெரியவில்லை ஏற்கனவே அந்த சம்பவத்தை தணிகைச்செல்வன் நடத்திமுடித்து விட்டான் என்று.


"இங்க பாருங்கள் தணிகை! இந்த மைதானத்துல தான் நமக்கு முதல் சடலம் கிடைச்சிருக்கு. தடயவியல் துறை அறிக்கைபடி அந்த மனுஷன் இறந்தது முந்தைய நாள் மாலை ஆறு மணிக்கு. இங்க வாங்க"


என்றபடி மைதானத்தின் நடுவில் சடலம் இருந்த இடத்திற்கு கூட்டிசென்றவன் அங்கு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் காவலர்கள் வட்டமிட்டிருந்த இடத்தை காட்டி,


"இதோ இந்த இடத்தில் தான் சடலத்தை வச்சி அதுக்கும் மேல மணலால குவிச்சு இருந்துச்சு சரியா?" என கேட்டான்.


"ஆமா சார்! பார்க்க என்னவோ மொத்தமா மணலை அள்ளி கொட்டுனாப்ல இருந்துச்சு"


"ரொம்ப சரி! அப்போ அவனுக்கு அதுக்கான மண்ணு எங்க இருந்து கிடைச்சது தணிகை?" என கேட்டான்.


"சார்! அது" என அந்த மைதானத்தை சுற்றி கண்களை ஓட்டினான் தணிகைச்செல்வன்.


அவனுக்கும் கீழ் சிலர் இந்த வழக்கில் இருக்க, அவர்களிடம் தான் இந்த இடத்தை ஆய்வு செய்யும் பணியை கொடுத்திருந்தான் தணிகைச்செல்வன். அவர்கள் இந்த மணலை பற்றி எதுவும் குறிப்பிடாதது தற்பொழுது தான் தோன்றியது.


"என்ன தணிகை! தேடி முடிச்சிட்டீங்களா? நம்ப கீழ இருக்க ஆட்களை நம்பகூடாதுன்றது என்னோட எண்ணம் இல்லை. முன்னை போல என் நாடு, என் மக்கள்னு உழைக்குற ஆட்கள் இப்போ நம்ப துறையில் இல்லைன்றது தான் என் எண்ணம்.


அதை நான் தப்புனும் சொல்லலை! மனித மனங்கள் காலத்துக்கு ஏற்பவும், அவங்க அவங்க சூழ்நிலைக்கு ஏற்பவும் மாறிகிட்டே தான் இருக்கும். நம்மளால முடிஞ்சவரை நம்மளோடதை நம்மளே பார்க்குறது தான் இந்த காலத்துல சரிபட்டு வரும். யார்கிட்ட ஒப்படைச்சாலும் அந்த வேலை சரியாதான் செய்யபடுதானு நாமளும் பார்க்கனும் " என்றான்


அவனின் விளக்கத்தில் "சாரி சார்!" என்க,


"இதுல சாரி கேட்க ஒன்னுமில்ல! வாங்க நம்ப விசாரனையை தொடங்குவோம்" என்ற ஈஷ்வர் மைதானத்தின் வாயிலை நோக்கி நடந்தான்.


"சார்! நான் கான்ஸ்டபிள் ஸ்டீபனை தான் இங்க எல்லோரையும் விசாரிக்க சொல்லிருந்தேன் சார். இந்த மைதானம் ரொம்ப நாளா உபயோகத்துல இல்லாததால இங்க வாட்ச்மேன் கூட யாரும் இல்லையாம்" என தனக்கு வந்த தகவல்களை பகிர்ந்தவாறு அவனை பின்தொடர்ந்தான்.


"யார் முதல்ல பார்த்தது தணிகை?"


"பால்காரர் சபரி -ன்றவர் சார். அவர் தினம் இந்த வழியா தான் சைக்கிள்ல போவாராம். அவர் வரும்போது அந்த எரிஞ்ச கை மைதானத்தோட வாசல்ல விழுந்து கிடந்திருக்கு. அதை பார்த்து அவர் அலறனுதுல வாக்கிங் போயிட்டிருந்த ஒன்று இரண்டு பேர் வந்திருக்காங்க. அவங்க சேர்ந்து தான் நமக்கு தகவல் தந்தது"


என அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே வழக்கம்போல் அவ்வழியே தன் சைக்கிளை மிதித்தபடி வந்தார் பால்காரர் சபரி.


இவர்களை இங்கு பார்த்துவிட்டு அவர் நிற்க உலகேஷ்வரனின் பார்வையில் தானாய் அவர்களிடம் வந்தவர், "சார்!" என்றழைத்தார்.


"சொல்லுருங்க சபரி! நீங்க எப்போ எத்தனை மணிக்கு அன்னிக்கு இங்க வந்தீங்க? என்ன பார்த்தீங்க?" என உலகேஷ்வரனே விசாரித்தான்.


"சார்! அன்னிக்கு நான் இங்க வரும்போது மணி ஒரு அஞ்சரை இருக்கும் சார். காலைல இங்க இருக்க அமைதி எனக்கு பிடிக்கும் சார். அதனால இந்த பக்கம் கொஞ்சம் பொறுமையா தான் சைக்கிளை மிதிப்பேன். அன்னிக்கும் அப்படி நான் வரும்போது தான் சார் பார்த்தேன்.


இதோ இங்கயே தான் சார் கருப்பா கொஞ்சம் நீட்டமா எதோ ஒன்னு கிடந்துச்சு சார். என்னடா இதுனு இறங்கி கிட்டபோனப்போ தான் சார் அது மனுஷகையினு தெரிஞ்சுது. பயத்துல என்னையும் மீறி அலறிட்டேன் சார்.


என் சத்தம் கேட்டு இரண்டு மூணு பேர் வந்தாங்க சார். அப்பறம் தான் உங்களுக்கு தகவல் கொடுத்தோம் " என அவர்கள் நின்றிருந்த இடத்தையும் சுட்டி காட்டினார்.


இதற்கு முன் பலரிடம் விசாரனையில் சொல்லியிருந்ததை அப்படியே அவர் சொல்ல, உலகேஷ்வரனின் கண்கள் இங்கிருந்து மைதானத்தின் மத்தி தெரிகிறாதா என ஆராய்ந்தது.


"சரி சபரி! நீங்க கையை பார்த்து பயந்த சத்தத்துல எல்லோரும் வந்துட்டாங்க அப்றம் அவங்க தகவல் சொன்னாங்கனு சொல்றீங்க. ஆனா எங்களுக்கு தகவல் வந்ததே மைதானத்து வாசல்ல கையும், மைதானத்து மத்தியல மண்குவியலும்னு தான? மண்குவியலை எப்படி கண்டுபிடிச்சிங்க'"


இதற்கு முன் யாரும் இந்த கேள்வியை கேட்காததில் தடுமாறிய சபரி ஒருநிமிடம் யோசித்து, "ஆமா சார், முதல்ல அந்த கையை மட்டும் தான் நான் பார்த்தேன். நான் அலறுனதுல வந்தவங்கள்ல ஒரு தம்பிதான் 'இங்க கை கிடக்குதுனா அப்போ அந்த மனுஷமக்க உடலும் இங்க தான இருக்கனும் ஒருவேளை மைதானத்து உள்ள இருக்குமோனு' சந்தேகமா கேட்டு எங்களையும் உள்ள கூட்டிபோனாரு. அப்போ தான் நாங்க மணல் குவிஞ்சிருக்குறதை பார்த்தோம் சார்" என்றார்.


"அப்படி சந்தேகபட்டு சொன்னது யார் சபரி?"


"யாருனுலாம் எனக்கு தெரியலை சார். வாக்கிங் வந்திருப்பார் போல சார். அந்த தம்பி பார்க்க நல்ல சிகப்பா சிவப்பு சட்டை வெள்ளை பேண்ட்னு நல்ல டிப்டப்பா பணக்காரவூட்டு பசங்க மாதிரி இருந்தார் சார்" என்றவரிடம் நன்றி சொல்லினுப்பி வைத்த உலகேஷ்வரன் சில நொடிகள் அப்படியே நின்றிருந்தான்.


"என்னாச்சு சார்?" என தணிகைச்செல்வன் கலைக்க,


"அந்த சிகப்பு சட்டை யாரு என்னனு விசாரிக்க சொல்லுங்க தணிகை" என்றவாறு அந்த தெருவில் நடைபோட்டான்.


"சார்! அந்த சிகப்பு சட்டைய சந்தேகபடுறீங்களா சார்? ஏன் சார் கொலை பண்ண வரவன் எவனாவது டிப்டாப்பா கிளம்பி வருவானா சார்?"என்று பின் தொடர்ந்தான் தணிகைச்செல்வன்.


"அதேபோல வாக்கிங் போகவும் நல்லா ட்ரெஸ் பண்ணி கிளம்பி வரனும் அவசியமில்லையே தணிகை" என்றான் பதிலுக்கு.


இதற்குள் அவர்கள் அந்த தெருவிற்கு அடுத்த தெருவின் முடிவிற்கே நடந்து வந்திருக்க,


"சரி தணிகைசெல்வன்! நீங்க போய் குளிச்சிட்டு நேரா முன்னாள் அமைச்சர். சச்சிதானந்தத்தோட பண்ணை வீட்டுக்கு வந்திடுங்க. வரும்போது டாக்டர்.வேலன் கிட்ட ரிப்போர்ட் ரெடியா என்னனு கேட்டு வாங்கிட்டுவாங்க" என விடைபெற,


'என்கூட அந்த மனுஷனையும் தான இராத்திரி ஒரு மணி வரை கூட வச்சிருந்தாரு. அதுகப்றம் என்னத்தை அவர் அந்த சடலத்தை ஆய்வு செஞ்சிருப்பாருனு இந்த மனுஷன் காலையிலையே ரிப்போர்டை கேக்குறாரு' என மனதிற்குள்ளே புலம்பியவன் வெளியே அவன் சொன்னதெற்கெல்லாம் தலையை ஆட்டிக்கொணடான்.


அவனிடம் விடைபெற்று வீட்டிற்கு வந்த ஈஷ்வர் கண்டது மெத்திருக்கையில் அமர்ந்தபடி மடிகணினியை பார்வையிட்டிருந்த உடையாளை தான்.


"வந்துட்டீங்களா" என அவள் எழ போக, "இரு யாழ்! நான் குளிச்சிட்டு வந்துடுறேன்" என்றவன் விரைந்து குளித்துவிட்டு அவள் அருகே வந்தமர்ந்தான்.


உடையாள் அவனிடம் சொக்கலிங்கம் அனுப்பிய தான் கையாண்ட வழக்குகள் சம்பந்தமான புகைப்படங்களை ஒவ்வொன்றாய் காட்ட கண்கள் அதில் பதியமறுத்து மனைவின் முகத்திலே படிந்தது உலகேஷ்வரனுக்கு.


அவன் கவனம் புகைப்படத்தில் இல்லை என்றுணர்ந்த உடையாள் அவன் தோள்தொட்டு அசைத்து, "அத்தான்! என்னாச்சு?" என விசாரித்தாள்.


"சாரி யாழ்! நான் உன்னை ரொம்ப கஷ்டபடுத்திட்டேன். எப்படி சொல்ல? இப்பவும் எனக்கு அந்த நாளை நினைச்சா அவ்வளவு கோவம் வருது. நீ சொன்ன 'போலிஸ்ன்ற காரணத்துகாக உங்களை காதலிச்சே'ன்ற வார்த்தை என்னை கொல்லுது. அன்னிக்கு இருந்த உன்னோட சூழ்நிலை உன் மனநிலை எல்லாமே எனக்கு இன்னிக்கு தெரியும், அது புரியவும் செய்யுது ஆனாலும் என் மனசு"


என அவன் தடுமாற புன்னகையுடன் அவன் கரம் பற்றியவள், "அத்தான் எனக்கு எப்போ அந்த சிகப்பு சட்டைகாரரை கண்டிபிடிச்சு தருவீங்க" என கேட்டாள்.


தான் பேசுவதற்கு சம்பந்தமில்லாமல் அவள் பேசியதில் அவன் முழிக்க, "அத்தான்! நாலுவருஷம் முன்னாடி என் மேல கோபத்தோட காரை எடுத்துட்டு போனப்போ உங்ககிட்ட வந்து ஒருத்தர் பேசினார். அவர் சொன்னப்றம் தான் நீங்க திரும்பி வீட்டுக்கு வந்து என்கிட்ட அமைதியா என்ன விஷயம்னு கேட்டீங்கனு நீங்க தான சொன்னீங்க" என அபிநயம் பிடித்த மனைவியை ரசித்தவனை ரசித்தபடி தொடர்ந்த உடையாள்,


"அந்த மனுஷன் மட்டும் அன்னிக்கு பேசாம இருந்திருந்தா இன்னுமே என்மேல கோவத்துல தான இருந்திருப்பீங்க. இப்போ நம்ப கல்யாணம் மூடிஞ்சு மூணு வருஷத்துக்கு அப்றமுமே இவ்வளவு கோபம்னா அப்படி நடக்காம இருந்திருந்தா எவ்வளவு கோபமா இருந்திருப்பீங்களோ. அப்படி நடக்காம தடுத்த அந்த சிகப்பு சட்டைகாரரை நான் பார்த்து நன்றி சொல்ல வேண்டாமா?" என சிரிப்புடன் கேட்டாள்.


"சரிதான் யாழ்! எனக்குமே இது அடிகடி தோணும். ஆனா அதுகப்றம் அவன் என் கண்ணுலயே படலயே"


என தன் மனதை சரிசெய்ய பேச்சை மாற்றிய மனைவிக்கு தக்கபடி பதிலளித்த உலகேஷ்வரனின் மண்டைக்குள்,


"அந்த தம்பி பார்க்க நல்ல சிகப்பா, சிவப்பு சட்டை, வெள்ளை பேண்ட்னு நல்ல டிப்டப்பா பணக்காரவூட்டு பசங்க மாதிரி இருந்தார் சார்" என்ற சபரியின் வார்த்தைகள் ஓடியது.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤

கருத்து திரி :
 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 8 :


"அண்ணா அவளை என்ன சொன்னீங்க? காலையில ரூம்குள்ள போனவ சாப்பிடகூட வெளிய வரலனு ஆண்ட்டி வருத்தபடுறாங்க"


என்ற ருத்ரனின் சத்தத்தில் எட்டி பார்த்த அவர்களின் தந்தை, "என்னாச்சு பிரபஞ்சா! பூமிகாவை வருத்தபடுற வைக்குற மாதிரி எதுவும் நடக்கமா பார்த்துக்கோனு சொல்லிருக்கேன்ல" என்றார்.


"ப்பா! எல்லாம் பிருதுவியால வந்தது. நான் சொன்னா கேக்கமாட்டா ஆண்ட்டி கிட்டயே நான் பேசிக்கிறேன்" என்றவனை 'என்ன விஷயம்?' என்று கேள்வியாய் பார்த்தனர் மற்ற இருவரும்.


"ப்பா! அவ பிருதுவியோட பத்திரத்தை கொண்டு வந்து கொடுக்குறா, அவளுக்கு சொந்தமானத எனக்கு தரனும்னு நினைக்கிறா பா.. சொன்னாலும் புரிஞ்சிக்கமாட்றா. அது அவ அப்பா அவளுக்காகனு கொடுத்தது ப்பா"


"அதே தான் நானும் சொல்றேன். எனக்கு சொந்தமானதை யாருக்கு வேணும்னாலும் நான் குடுக்கலாம் தான" என்றவாறு அங்கு வந்து நின்றாள் அவனின் பிருதுவி.


அவளின் கையை பிடித்தபடி தடுமாறி நின்ற அவளின் அன்னையும், "ஆமாபா! பிருதுவி சொல்றபடி அந்த இடத்தை நீயே எடுத்துகோ. நான் இல்லனா அப்றம் நீங்கதான இவளுக்குனு இருக்கீங்க "


"அப்படி சொல்லாதீங்க ஆண்ட்டி! பிருதிவிக்கு நம்ப எல்லோரும் இருப்போம். அவளுக்கு சொந்தம்னு ஒரு ஊரே இருக்கு" என்றவனின் பார்வை தூரத்தே இருந்த அடர்ந்த வனத்தை தொட்டுவந்தது.


அவன் பார்வை புரிந்த பெண்ணவள், "நிச்சயம் அவங்க எனக்காக இருப்பாங்க ரஞ்சன். ஆனா அவங்க இருக்காங்கனு நீங்க என்னை விட்றமாட்டீங்கன்றது நிச்சயம்னா இதை வாங்கிக்கோங்க" என்றவளின் பிடிவாதம் தான் இறுதியில் வென்றது.


(*********)


பிரளயம் :


முன்னாள் அமைச்சர் திரு. சச்சிதானந்தம் இல்லம்:


"சார்! இந்த ஆள் நிஜமா நம்ப ஏசியோட மாமனாரா?"


கான்ஸ்டபிள் ஸ்டீபனின் சந்தேகத்தில் பதறிய தணிகைச்செல்வன், "சும்மா இருங்க சார்! இது மட்டும் சாரோட காதுல விழுந்தது என் காது கிழிற அளவுக்கு திட்டும் கால் உடையுற அளவுக்கு வேலையும் கொடுத்து சாவடிச்சிடுவாரு" என்க,


"ஏன் சார்! நம்ப ஏசி உங்க கிட்ட நல்லாதான பேசுறாரு அப்றம் ஏன் அவர் பேர் சொன்னாலே பதறுறீங்க. போங்க சார்" என அசால்ட்டாய் சொல்லிய ஸ்டிபனை கண்டு,


'ம்ஹூம்! அவர் பக்கத்துல ஒருநாள் வேலை பார்த்தா புரியும் உங்களுக்கு. மனுஷன் எந்த நேரத்தில் என்ன கேள்வி கேப்பாருனு ஸ்கூல் பையனை மிரள வைக்குற வாத்தியார் மாதிரில நம்பளையும் செய்யுறாரு ' என மனதில் புலம்பியவன் வெளியே,


"ஸ்டீபன் சார்! கதை பேசுனது போதும் போய் அக்கம்பக்கத்துல விசாரிங்க" என அவரை அனுப்பியவன் வீட்டின் கூடத்தை கண்களால் அலசினான்.


அன்று மைதானத்தில் மணலை பற்றிய தகவலை தவறவிட்டது போல் இங்கு எதையும் தவறவிட்டு விடகூடாது என்ற கவனத்துடன் வீட்டின் ஒவ்வொரு இடத்தையும் லேசர் பார்வையால் ஆராய்ந்தான்.


அப்படியும் அவன் பார்வையில் எதுவும் பெரியதாய் தட்டுபடாததில் தோட்டதிற்கு செல்ல முயன்றவன் எண்ணத்தை தடுத்தபடி வீட்டிற்குள் நுழைந்தான் உலகேஷ்வரன்.


"என்ன தணிகை! நம்ப முன்னாள் அமைச்சர் வீடு என்ன சொல்லுது?" என்றபடி அவனும் தன் பங்கிற்கு பார்வையை சுழலவிட,


"இங்க முழுக்க நான் பார்த்துட்டேன் சார்! நமக்கு பிரோஜனமா எதுவும் கிடைக்கலை. ஸ்டடீபனை வெளியே விசாரிக்க அனுபிருக்கேன். நம்ப இனி சடலம் கிடைச்ச தோட்டத்தை மட்டும் பார்க்கனும்" என்ற தணிகைசெல்வனின் பேச்சை கேட்டபடியே கூடத்தை தாண்டி உள்ளே அறைக்கு சென்றான் உலகேஷ்வரன்.


அவன் நுழைந்த அறை நன்கு விசாலமாய் கட்டில், மெத்திருக்கை, குட்டி குளிர் சாதன பெட்டி, ஒரு ஓரமாய் குளியலறை என சகல வசதியுடன் இருந்தது. அவ்வறையை பார்வையிட்ட உலகேஷ்வரன் சுவற்றில் இருந்த புகைப்படங்களையும் கண்ணுற்றான்.


தோட்டதிற்கு செல்லாமல் அறைக்கு சென்றவன் பின்னால் வந்த தணிகைச்செல்வன்,"சார்! இது சச்சிதானந்தத்தோட அறை, இந்த அறையையும் பார்த்தாச்சு. சந்தேகபடுற மாதிரி எதுவும் கிடைக்கலை. இங்க மட்டும் இல்ல இந்த வீடு முழுக்கவே எதுவும் சந்தேகபடுற மாதிரியோ, சச்சிதானந்தம் தவறானவரு அப்படினோ எதுவும் கிடைக்கலை" என்றான்.


அதில் புகைப்படங்களை விட்டு அவன்புறம் திரும்பிய உலகேஷ்வரனின் கவனம் ஒரு நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் புகைப்படங்கள் இருந்த பக்கம் சட்டென திரும்ப 'என்னவோ' என தணிகைச்செல்வன் அவன் அருகே வந்து பார்த்தான்.


அங்கு சுவரில் மாட்டபட்டிருந்த பல புகைப்படங்களுக்கு மத்தியில் இருந்த ஒரு படத்தை சுட்டிகாட்டிய உலகேஷ்வரனின் சைகையில் அதை அங்கிருந்து கலட்டி எடுத்தான்.


"என்னாச்சு சார்" என்ற கேள்வியுடன் அதை அவனிடம் நீட்ட,


"இதுவரை நம்ப கைக்கு வந்த இரண்டு சடலம் மற்றும் டாக்டர். சரவணன்னு மூணு வழக்குகளுக்கு என்ன சம்பந்தம்னு ஒருவழியா கண்டுபிடிச்சிட்டோம் தணிகைசெல்வன்" என்று சத்தமாய் விசிலடித்தவனை கண்டு தணிகைசெல்வனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.


அவன் கையில் இருந்த புகைபடத்தில் இறந்த சச்சிதானந்தனுடன் இன்னும் மூவர் சிரித்தபடி நின்றிருந்தனர். அது யார் என பார்ப்பதற்குள் உலகேஷ்வரன் படத்துடன் நகர்ந்துவிட்டான்.


"சார்! எனக்கும் என்ன விஷயம்னு சொல்லுங்க சார்" பாவமாய் கேட்டவனை பார்த்து சிரித்தவன் பதில் சொல்ல வாயெடுக்க தணிகைச்செல்வனின் கைப்பேசி இசைத்தது.


"டாக்டர்.வேலன் தான் சார்" என்றபடி அழைப்பை ஏற்றவனிடம்


"சார்! ரிப்போர்ட்ஸ் ரெடி" என்றார் டாக்டர்.வேலன்.


"பரவாயில்லையே இவ்வளவு சீக்கிரம் முடிச்சிட்டீங்களா?"


"சார்! திரு.சச்சிதானந்தம் பாடியை எக்ஸமின் பண்ணப்றம் இந்த வழக்கு ரொம்பவே முக்கியமான வழக்குனு எனக்கு தோணுச்சு சார். அதான் உடனே உங்களுக்கு தெரியபடுத்தலாம்னு போன் பண்ணேன். நீங்க இப்போ நேர்ல வரமுடியுமா சார்" என்றார்.


'அட பிக்காலிபயலே உன் கடமை உணர்ச்சிக்கு ஒரு அளவில்லையாடா? ஒரு இரண்டு நிமிஷம் பொறுத்து போன் பண்ணகூடாதா. இனி இந்த வழக்குகளுக்கு என்ன சம்பந்தம் இருக்கும்னு என்னயவே யோசிக்க சொல்வாறே இந்த மனுஷன் '


தணிகைச்செல்வனின் புலம்பலுக்கு ஏற்ப விஷயம் கேள்வியுற்ற உலகேஷ்வரன், "தணிகை! நான் தடயவியல் துறை வரைக்கும் போய்ட்டு வரேன். நீங்க மத்த வேலைகளுக்கு இடையில இந்த வழக்குகளுக்கு நடுவுல என்ன சம்பந்தம்னு யோசிச்சு வைங்க" என்றான்.


'இந்தா சொல்லிட்டாருல' என மனதில் முணுமுணுத்தவன், "சார்! டாக்டர்.வேலன் நேர்ல வர சொல்றதை பார்த்தா ரொம்ப முக்கியமான விஷயமா தெரியுது நானும் உங்களோட வரட்டுமா சார்?" என கேட்டான்.


இரு நொடி யோசித்தவன் பின் 'சரி' என தலையசைத்ததில் இருவரும் சேர்ந்தே தடயவியல் துறை சென்றனர்.


தடயவியல் துறை அலுவலகம்:


சச்சிதானந்தன் உடலும், மைதானத்தில் அவர்களுக்கு கிடைத்த உடலும் அருகருகே வேறுவேறு மேடையில் கிடத்தபட்டிருக்க அதற்கு இடையில் நின்றபடி சச்சிதானந்தனின் உடலில் எதையோ ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார் டாக்டர்.வேலன்.


"சொல்லுங்க டாக்டர்.வேலன்! திரு.சச்சிதானந்தன் உடம்புலையும் நம்ப எதிர்பாக்குற அந்த வார்த்தைகள் தான் இருக்கோ"


உள்ளே நுழையும் பொழுதே அக்கேள்வியுடன் வந்த உலகேஷ்வரனை கண்டு, "சார்! எப்படி கண்டுபிடிச்சீங்க" என வியந்தார் டாக்டர்.வேலன்.


"நீங்க வேற அவர் வழக்கோட முக்கியமான தடயத்தையே (க்ளு) கையில வச்சிருக்காரு. நமக்கு தான் இன்னும் சொல்லலை" மனதாங்கலுடன் சொன்னான் தணிகைசெல்வன்.


அவனை கண்டுகொள்ளாத உலகேஷ்வரன் சச்சிதானந்தனின் உடல் அருகே சென்று நெஞ்சு பகுதியை பார்க்க, அதுவோ குறிப்பிட கூடிய அளவிற்கு பொசுங்கி இருந்தது.


"என்ன இது அமிலத்தை ஊத்தினா இப்படி வடிவமா பொசுங்காதே" அதை பார்த்து சந்தேகத்துடன் கேட்டான் தணிகைச்செல்வன்.


"ம்ம்...சரி தான் தணிகைசெல்வன்! அமிலத்தை ஊத்தினா இப்படி வராது ஆனா அமிலத்தை வச்சு எழுதுனா வரும்" என வேலனுக்கு முன் சொல்லிருந்தான் உலகேஷ்வரன்.


அவன் மேலும் ஏதேனும் சொல்வானோ என அவன் முகத்தையே தணிக்கைச்செல்வன் பார்க்க, அவனோ "எனக்கு இவங்க இரண்டுபேரோட பிரேத பரிசோதனை அறிக்கையை காட்டுங்க வேலன்" என்றான்.


அவர் இரு கோப்புகளை எடுத்து நீட்ட
அதை வாசித்தவன்,


"வெல்! செவ்வாய் கிழமை காலையில ஆறு மணி போல நமக்கு கிடைச்ச சடலம் தீரஜோடது, அறிக்கைபடி அவர் இறந்த நேரம் முதல்நாள் அதாவது திங்கள் கிழமை மாலை ஆறுமணிக்கு. ஆனா இரண்டாவதா நமக்கு கிடைச்ச சச்சிதானந்தம் சடலத்தோட அறிக்கையில அவர் இறந்த நேரம் முதல் நாள் காலை ஏழு மணினு இருக்கு" என்க,


"சார் ஒருநிமிஷம் தீரஜ்னு நீங்க யாரை சொல்றீங்க?"


"அதான் அவர் தெளிவா முதல்ல கிடைச்ச சடலம்னு சொன்னாரே சார்" என்ற வேலனின் குறுக்கீட்டில்,


"என்ன முதல்ல கிடைச்ச சடலம் யாருனும் நீங்களே கண்டுபிடிச்சீட்டீங்களா?" தனக்கு தெரியவில்லையே என்ற ஆதங்கத்துடன் கத்தினான் தணிகைச்செல்வன்.


"ஷ்ஷ்! தணிகை! நான் போறவழியில உங்களுக்கு எல்லாம் சொல்றேன். இப்போ இதை முடிப்போம்" என அவனை அதட்டினான் உலகேஷ்வரன்.


டாக்டர்.வேலன், "சார்! நீங்க சொன்ன மாதிரியே இரண்டு கொலைக்கும் சம்பந்தம் இருக்கு. இங்க பாருங்க" என உலகேஷ்வரனால் தீரஜ் என்றழைக்கபட்ட சடலத்தை காட்டிய டாக்டர்.வேலன்,


"இந்த சடலத்துல ரொம்பவே சின்னதா எழுதியிருக்க எழுத்துகளை நாம் முன்னவே பார்த்தோம். 'யாவும் பித்தனின் சித்தம்' இதான் அந்த வார்த்தை சரியா? இது இவரோட இடதுபுற நெஞ்சு பகுதியில் ஆரம்பிச்சு இதோ இந்த இடம் வரை வருது" என அவ்வெழுத்துகள் இடம்பெற்றிருந்த அளவை சுட்டியவர்,


சச்சிதானந்தத்தின் சடலம் அருகே சென்று நின்று, "இங்க பாருங்க இவரோட உடல் நெஞ்சுபகுதி பொசுங்கி இருக்க அளவும் கிட்டதட்ட இதே அளவு தான். அதேபோல இவர் அதாவது சச்சிதானந்தனோட மரணம் அதிகளவிலான அமிலம் தாக்கி நெஞ்சு பகுதி ஆழமா பொசுங்கியதால தான் ஏற்பட்டிருக்கு. அந்த பகுதியை ஆராய்ஞ்சதுல அமிலத்து கூட, முதல் சடலத்துல இருந்து நமக்கு கிடைச்ச அதே மையும் கிடைச்சிருக்கு"


என தான் ஆராய்ந்ததை கூறி முடித்தார். அவர் முடிக்கும் வரை குறிக்கிடாமல் கேட்டிருந்த உலகேஷ்வரனும், தணிகைச்செல்வனும் இந்த விளக்கத்தில் சற்று குழம்பிதான் போயினர்.


"அதாவது கொலைகாரன் தீரஐோட கொலையில அவனோட தலையை எரிச்சிருந்தாலும் சாதாரண 'மை' கொண்டு தான் பச்சைய குத்திருக்கான். ஆனா சச்சிதானந்தத்துக்கு அந்த மையோட அமிலத்தையும் கலந்திருக்கான் சரியா" என உலகேஷ்வரன் தனக்கு புரிந்ததை கேட்டான்.


தணிகைசெல்வனோ, "இதான் எனக்கு புரியலை. கொலைகாரன் முதல்ல சச்சிதானந்தனை கொலை செய்ததே சுலபமான வழிதான? எதுக்காக அடுத்த கொலையில அதே செய்யாம அந்த மனுஷனோட தலையை மட்டும் எரிச்சு, கையை கட் பண்ணி அதையும் எரிச்சு அவனை மைதானத்துக்கு கொண்டு வந்து எங்க இருந்தோ மண்ணையும் கொண்டு வந்து போடனும்?" என கேட்டான்.


இத்தனை நேரம் அமைதியாய் இருந்த உலகேஷ்வரன் இந்த கேள்விக்கு மட்டும், " ஏன்னா கொலைகாரன் ஒவ்வொரு கொலையிலையும் நமக்கு எதையோ சொல்ல வரான் இல்லனா எதையோ தெரியபடுத்த நினைக்கிறான்" என்றுரைத்தான்.


அந்நொடி முதல் டாக்டர்.வேலனிடம் விடைபெற்று வந்து இதோ தங்களது வாகனத்தில் சென்று கொண்டிருக்கும் நேரம் வரை தணிகைச்செல்வனின் மனதில் 'கொலைகாரன் என்ன தெரியபடுத்த விரும்புறான்' என்ற கேள்வி மட்டுமே ஓட மெதுவாகவே வாகனத்தை ஓட்டி வந்தான்.


அவனையே கவனித்து வந்த உலகேஷ்வரன் சாலையில் போக்குவரத்து சமிக்ஞை (ட்ராபிக் சிக்னல்) போட்டபின்பும் நிற்காதவனை கண்டு "தணிகை! தணிகைச்செல்வன்" என சத்தமாய் அதட்டினான்.


அதில் பதறி சுதாரித்த தணிகைச்செல்வன் அவசரமாய் வண்டியை நிறுத்த, "வண்டி ஓட்டும் போது கவனமா ஓட்டனும்னு மக்களுக்கு வகுப்பெடுக்குற நம்மளும் அதை பின்பற்றனும்" என உறும,


"ஆத்தி! நல்லா இருந்த மனுஷனை நானே அடிகடி சொறிஞ்சு விடுறனே. கடவுளே இன்னிக்கு என் காது பஞ்சர் ஆகாம காப்பாத்துபா"


என அவன் மனதில் வேண்டியது கடவுளுக்கு கேட்டது போல் நான்கு சக்கரவாகனம் ஒன்றிலிருந்து பாடல் சத்தமாய் ஒலிக்க அதனுடன் உள்ளிருப்பவர்களும் பாட சாலையில் வேகஅளவை தாண்டி இவர்களை கடந்து வேகமாய் சென்றது.


"அந்த வண்டியை மடக்குங்க தணிகை" என்ற உலகேஷ்வரனின் தன்மேலான கவனம் திரும்பியதில் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லியடி அந்த வாகத்தை பிடிக்க துரத்தினான்.


சிலநிமிடங்களிலே அவ்வண்டியை மடக்கிபிடிக்க தனது இடுப்புவாரை (பெல்ட்) சரிசெய்தபடியே இறங்கிய உலகேஷ்வரனின் கூர் பார்வையில் அந்த வண்டியில் இருந்த இளைஞர்கள் அனைவரும் அடுத்தடுத்து இறங்கினர்.


"இந்த ரோட்ல இவ்வளவு வேகம் போதுமா என்ன,? இன்னும் கொஞ்சம் வேகமா போயிருக்கலாம்ல பாருங்க எங்க ஆளுங்க உங்களை இப்போ மடக்கிட்டோம்" அவர்களுக்காய் பாவபடுவதுபோல் பேசியவனின் பார்வையின் அனலோ அவர்களை பஸ்மமாக்க முயன்றது.


"சார்சார்! தெரியாம வந்துட்டோம் சார்" என பதற, இன்னுமே காருக்குள்


'ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி எந்தன் வழிதேடி வந்தது
அதன் வண்ணங்கள் மட்டும் இன்று விரலோடு உள்ளது.
தீக்குள்ளே விரல் வைத்தேன்தனித்தீவில் கடைவைத்தேன்
மணல்வீடு கட்டிவைத்தேன்
' என்று பாடல் சத்தமாய் ஒலித்து கொண்டிருந்தது.


உலகேஷ்வரனின் முறைப்பில் அவர்கள் அதை நிறுத்த,
அதற்குள் அங்கு வந்திருந்த சாலை காவலர்களிடம் கண்ணை காட்டிய உலகேஷ்வரன் அவர்களின் கடமையை செய்யும்படி கட்டளை இட்டான்.


அவர்களும் அந்த இளைஞர்களை சாலையின் ஓரமாய் அழைத்து சென்று அந்த காரையும் சாலையின் ஓரம் நிறுத்தினர். அனைத்தையும் பார்த்த பின்பே அங்கிருந்து நகர்ந்தவன் தன் பின்னே வராத தணிகைச்செல்வனை கண்டு திரும்பி பார்த்தான்.


திகைத்துபோய் நின்றிருந்த தணிகைச்செல்வனை கண்டு, 'அட அப்படி என்னத்தை யோசிக்கீறிங்க தணிகை? ஸ்டேஷன் போனப்றம் நானே சில விஷயங்களை சொல்றேன் வாங்க" என அருகே சென்று மெதுவாய் அதட்டியதில் அதிக பதட்டத்துடன் தன்னிலை திரும்பியவனை சந்தேகமாய் பார்த்தான்.


அவன் சந்தேகத்தை அதிகரிப்பது போல் தணிகைச்செல்வனும் காதோரம் வியர்வை வழிய, "சார்! சார்! நான் தெரிஞ்சு அதை பண்ணலை சார்" என மென்று முழுங்கியதில்,


"எதை பண்ணலை தணிகைசெல்வன" அழுத்தத்துடன் வந்த வார்த்தைகளில் சிறுகடினமும் சேர்ந்திருந்தது.


"சார்சார்! அந்த பாட்டு" என உலற,


"ப்ச்! எதுனாலும் சீக்கிரமா தெளிவா சொல்லுங்க" என அதட்டினான்.


"சார்! கொலைகாரன் எதோ சொல்லவரானு சொன்னீங்களே அவன் கொலைசெஞ்ச முறையவே நம்பளுக்கு ஏற்கனவே சொல்லிருக்கான் சார்" கடகடவென ஒப்பித்தான் தணிகைசெல்வன்.


அவன் சொன்னதில் "என்ன? எப்போ?" என அதிர்ந்தான் உலகேஷ்வரன்.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤😍

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 9 :


"தாங்க்ஸ் மா" கண்ணீர் படலத்துடன் தன்முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்த ஆருத்ரனின் தலையில் கொட்டியவள் அவனுக்கு தன் கையால் உணவூட்டினாள்.


"கண்டதையும் உலறி லூசுனு நிருபிக்காதடா" அதட்டியவளின் மடியில் தலை சாய்ந்த ருத்ரன்,


"நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லமா. எங்களை பத்தின உண்மை தெரிஞ்சவுடனே நீயும் மத்தவங்க மாதிரி நடந்துப்பியோனு நான் ரொம்ப பயந்தேன்"


அவனின் தலை கோதியவள், "அடிவாங்க போற ருத்ரா நீ ! யாரோ செஞ்ச தப்புக்கு நீங்க என்ன செய்வீங்க? அதோட நம்ப உறவு ஒன்னும் காய்ந்து போன சருகு இல்ல உதிர்ந்துபோக புரியுதா?"


அவனை நிமிர்த்தி கண்ணில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்தவளை கண்டு பிரபஞ்சனுக்கு அத்தனை நிம்மதியாய் இருந்தது.


நிம்மதியுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றவனை கண்டவள் ஆருத்ரன் இயல்புக்கு திரும்பும் வரை அவனைவிட்டு அகலாமல் இருந்தாள்.


பின் பிரபஞ்சனை தேடி வந்தவளின் பார்வையில், யாருமற்ற தனிமையில் சுவரோரம் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தவன் தென்பட்டான். அவன் காலருகே அமர்ந்திருந்தது அவர்கள் வளர்க்கும் குட்டி காவிவண்ண அல்சேஷன்.


எங்கோ வெறித்திருந்த பிரபஞ்சனின் கரங்கள் அந்த அல்சேஷனை தடவிகொடுக்க, அதுவோ அவனின் சோகத்தை உணர்ந்தது போல் அவனின் தொடையை உரசியபடி தன்னால் முடிந்த ஆறுதலை தந்தது.


அதை பார்த்தபடி அவன் அருகே சற்று தள்ளி அமர்ந்தவள், "அப்போ அதுக்காக தான் இத்தனைநாள் அவங்களோட சேராம தள்ளி இருந்தீங்களா?" என கேட்க ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தான்.


பின், "அழிவுக்கு காரணமான நாங்களே அதை மாத்திஅமைக்கனும்னு நினைச்சு தான் நான் இந்த விவசாய படிப்பே படிச்சேன். எல்லாமே பழையபடி மாத்தனும்னு நினைச்சேன். ஆனா அதுக்கு கூட எங்க பொறப்புக்கு வாய்க்காது போல"


என்றவனின் பார்வையின் வலி அவளுள்ளும் இறங்கியது.


(********)


பிரளயம் :


"ஸ்டீபன் உங்களை இன்ஸ்பெக்டர் சார் தேடுறாரு பாருங்க" என்ற காவலரின் குரலில் தான் குடித்துக் கொண்டிருந்த தேநீர் தம்ளரை அப்படியே வைத்துவிட்டு,


"சேட்டா! சார் வந்துட்டாரு சீக்கிரமா இரண்டு டீயை குடுத்துவிடு" என அந்த கடையில் சொன்னவர் குடுகுடுவென காவல் நிலையம் உள்ளே ஓடினார்.


"வாங்க ஸ்டீபன்! உங்களை தான் தேடிட்டிருந்தேன். அன்னிக்கு புரசைவாக்கம் மைதானத்துல வச்சு உங்ககிட்ட ஒரு பேப்பரை கொடுத்தனே நியாபகம் இருக்கா?" என சற்று பரபரப்புடன் கேட்டான் தணிகைச்செல்வன்.


"புரசைவாக்கம் மைதானத்துலயா" என யோசித்த ஸ்டீபனுக்கு அன்று அதிகாலையில் அந்த மைதானத்துக்கு தாங்கள் சென்றதும், தணிகைச்செல்வன் மேல் ஒரு பேப்பர் விழுந்ததும் நினைவிற்கு வந்தது.


"ஆமா சார்! அன்னிக்கு அந்த பேப்பரை நீங்க முழுசா பார்க்குறதுகுள்ள சார் வந்துட்டாருனு என்கிட்ட கொடுத்துட்டீங்க" என்றார்.


சற்று தள்ளி தனது நாற்காலியில் அமர்ந்து இவர்களை கவனித்து கொண்டிருந்த உலகேஷ்வரனை பார்த்தபடி, "அந்த பேப்பர் என்னாச்சு ஸ்டிபன். இருக்கா?" சிறிதும் நம்பிக்கையின்றி தான் கேட்டான்.


ஆனால் நேரம் அவன் பக்கம் இருந்தது போல், "எஸ் சார்! அந்த பேப்பரை நீங்க என்கிட்ட கொடுக்கவோ எவிடன்ஸ்ல வைக்க குடுக்கறீங்கனு நான் தான் அதுல வச்சேன். கொண்டு வரவா சார்" என்றவரை தெய்வத்தை காண்பது போல் கண்டவன்,


"ஆமாஆமா! உடனே கொண்டுவாங்க" என்று அனுப்பியவன் நிம்மதி பெருமூச்சுடன் உலகேஷ்வரனை பார்த்தான்.


"ரொம்ப பயந்துட்டேன் சார்! அன்னிக்கு அந்த பேப்பர்ல முதல் ஒரு வரியை தான் படிச்சேன் அதோட எனக்கு அதை பத்தின நினைவே இல்ல. இன்னிக்கு அந்த பசங்க வண்டியில் அந்த பாட்டோட வரிகளை ஒழுங்கா கேட்டப்றம் தான் நடந்த கொலைகளுக்கும் அந்த வரிகளுக்கும் சம்பந்தம் இருக்குனே தோணுச்சு" என்றான்.


அதற்குள் வந்திருந்த ஸ்டீபன்,
"சார் எடுத்துட்டு வந்துட்டேன்" என்று தன் கைகளில் இருந்த தடயங்கள் அடங்கிய கவரிலிருந்து அந்த காகிதத்தை எடுத்து கொடுத்தார்.


தணிகைச்செல்வன் வேகமாய் அதை பிரிக்க, "ஓகே ஸ்டீபன் நீங்க போங்க" என்று அவரை அனுப்பினான் உலகேஷ்வரன்.


"ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி எந்தன் வழிதேடி வந்தது
அதன் வண்ணங்கள் மட்டும் இன்று விரலோடு உள்ளது.
தீக்குள்ளே விரல் வைத்தேன்தனித்தீவில் கடைவைத்தேன்
மணல்வீடு கட்டிவைத்தேன்"



அந்த காகிதத்தில் இருந்ததை சத்தமாய் வாசித்த தணிகைச்செல்வன்,


"சார்! இந்த கடைசி வரிகளை பாருங்க நம்மளுக்கு கிடைச்ச சடலங்கள் நிலைமயோட இது அப்படியே ஒத்துபோகுது. நீங்க சொன்ன தீரஜ் அப்றம் சச்சிதானந்தன் இரண்டுபேரோட விரல்களும் எரிஞ்சிதான இருந்துச்சு. அவங்க உடல் கிடைச்ச இடங்களும் யாரும் அதிகமா வந்துபோகாத தனியான இடம் தான். அதோட இவங்க சடலம் கிடைச்ச இடத்துல நமக்கு மண் குவியலும் கிடைச்சுதே"


என்றவன் தொடர்ந்து,


"ஆனா சார்! இதுல டாக்டர்.சரவணன் கொலை எந்தவிதத்துலையும் சம்பந்தபட்ட மாதிரி தெரியலையே, அப்போ அது இந்த வழக்கோட வராதோ. அதை செஞ்சது வேற யாரோவா இருக்குமோ? ஏன்னா அவருக்கு தீ காயமும் இல்லை. அதோட அவரோட பாடி மக்கள் புலங்குற தெருவோரத்துல தான் கிடைச்சது" தன் சந்தேகத்தை கேட்டான்.


"எனக்கு என்னவோ அப்படி தோணலை தணிகை. டாக்டர்.சரவணனோட தலைமுடிகளுக்கு இடையில காட்டு மணல்கள் இருந்ததா உடையாள் சொல்லிருந்தாங்க இல்லையா?"


என்று யோசித்த உலகேஷ்வரன், "அந்த போட்டோவையும், பேப்பரையும் காட்டுங்க தணிகை" என கேட்டான்.


முதலில் காகிதத்தை பார்க்க, அதில் அந்த சினிமா பாடல் வரிகள் அச்சடிக்கபட்டு இருந்தது. அதை திருப்பி திருப்பி பார்த்தவன் பாடலை தவிர சிறு புள்ளி கூட அதில் இல்லாததில் சலிப்புடன் மேஜையில் போட்டான்.


அதில் அவ்வறையின் மின்விளக்கு வெளிச்சம் அந்த காகிதத்தில் விழ, பட அந்த வெள்ளைநிற தாளின் அச்சிடப்பட்ட வரிகளுக்கு அடியில் எதோ சில எழுத்துகளின் அச்சு தென்பட்டது.


கண்கள் மின்ன அதை உற்றுபார்த்த உலகேஷ்வரனுக்கு அவ்வார்த்தைகள் பிடிபடாமல் போக, "தணிகை! இங்க பாருங்க இதுல எதோ இருக்கு. இது என்னனு சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்க சொல்லுங்க" என்றான்.


"சாரி சார்! நான் கொஞ்சம் யோசிச்சு செயல்பட்டிருந்தா இந்த பேப்பரை அப்பவே பார்த்திருக்கலாம்" அதை வாங்கியபடி தயக்கமாய் சொல்லிய தணிகைச்செல்வனிடம்,


"விடுங்க தணிகை இப்போதான் இது நம்ப கையில கிடைக்கனும்னு இருந்திருக்கு?" என்றவன் அடுத்து மானவ் அலைப்பேசியில் இருந்து தணிகைச்செல்வனுக்கு வந்திருந்த புகைப்படத்தை பார்த்தான்.


கருவிழி விரிய, அச்சமும் வலியும் முகத்தில் பிரதிபலிக்க நெஞ்சுபகுதி ஆங்காங்கு பொசுங்கி இருந்தவரை பார்க்கவே பரிதாபமாய் இருந்தது.


அந்த நெஞ்சுபகுதியை பெரியதாக்கி பார்க்கும் பொழுது அந்த பொசுங்கிய இடங்களுக்கு இடையில் இருக்கும் வார்த்தைகள் அதைபற்றி அறிந்தவர்கள் யூகிக்கும் அளவில் இருந்தது.


அந்த புகைப்படத்தை பார்த்தபடியே சிந்தனை வயப்பட்டவன் இருநிமிடங்களில், "காட் இட்" என சத்தமிட்டான்.


"சார் என்ன சார்?" தணிகைச்செல்வன் ஆர்வமாய் முகம் பார்க்க,


"தணிகை! தீரஜோட பாடியை எக்சமைன் பண்ணதுல அந்த பச்சையோட 'மை' ரத்ததுல கலக்கலைனு சொன்னாங்கல. அதுக்கு காரணம் அவன் இறந்ததுக்கு அப்றம் உடல்ல பச்சை குத்துனதுனால இல்ல தணிகை. இவன் பச்சை குத்துனதுல தான் அவங்க இறந்திருக்காங்க"


"ஆனா சார்! அந்த 'மை'-ல தான் கொல்ற அளவுக்கு எதுவும் இல்லனு சொன்னாங்களே. அதோட கொலைகாரன் கொடுத்த பாட்டு வரில இதைபத்தி எதுவும் இல்லையே" தணிகைச்செல்வன் தன் எண்ணத்தை வெளிபடுத்தினான்.


"அதுதான் தணிகை எனக்கும் புரியலை. அந்த பாடல் படி பார்த்தா தீரஜ், சச்சிதானந்தம் இவங்க கொலை ஒத்துவர அளவுக்கு டாக்டரோட கொலை வரலை"


முணுமுணுத்தவாறு புகைப்படத்தின் ஒவ்வொரு இடங்களையும் பெரியதாக்கி பார்த்தான். அதில் அவர் கைகள் இரண்டும் கீழே தன் கால்களை எதிலிருந்தோ விடுவிக்க முயல்வது போல் இருந்தது. அதனுடன் அவர் உடலின் அடியில் மண் இருப்பதும் இப்பொழுது தெளிவாய் தெரிந்தது.


இதற்குமுன் இப்படி நுணுக்கமாய் ஆராயாததால் இது அவர்கள் கண்களுக்கு எட்டியிருக்கவில்லை.


"சார்! மண்ணு சார்! உடையாள் மேடம் சொன்னது சரிதான் போலயே சார்" என்க,


"ஆமா தணிகை! அதோட சச்சிதானந்தன் நெஞ்சுபகுதியில் இருந்த வார்த்தைகள் சுத்தமா தெரியாம பொசுங்கி இருந்துச்சு. ஆனா இது அத்தனை பொசுங்கி இருக்கலை. அதனால தான் உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கு. அப்படினா இந்த வார்த்தைகளை எழுதும் பொழுதே தான் கொலைகாரன் போட்டோ எடுத்து உங்களுக்கு அனுப்பிருக்கனும். அதனால் தான் சொல்றேன் இவன் பச்சை குத்துறப்போ அவங்க உயிரோட தான் இருந்திருக்கனும்"


உறுதியாய் சொன்னவனிடம்,"ஆனா அப்படி என்ன சார் இவனுக்கு வெறி? அதோட கொலை செஞ்சவன் எதுக்காக நமக்கு தடயத்தை விட்டு போகனும்?"


"இந்த வார்த்தைகள் நமக்கு தெரியுறது அவசியம்னு கொலைகாரன் திரும்ப ஒருமுறை நமக்கு தெரியபடுத்த முயற்சி பண்ணிருக்கான் தணிகை. எதுக்கும் நீங்க மானவ் கிட்ட டாக்டரோட எக்ஸமைன் ரிப்போர்ட் என்ன சொல்லுதுனு கேளுங்க" என்றான்.


இவர்கள் இங்கு தங்களிடம் கிடைத்த புகைப்படத்தையும், காகிதத்தையும் வைத்து ஆராய்ந்து கொண்டிருக்க அங்கு மணல்களை வைத்து ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தனர் டாக்டர்.சொக்கலிங்கமும், தடயமானுடவியல் அதிகாரி உடையாளும்.


"டாக்டர்! இது திரு.சச்சிதானந்தம் பாடிக்கு கீழே இருந்த மண். இதோட அந்த வீட்டு தோட்டத்துல இருந்த மண்ணை ஆராய்ந்து பார்க்குறப்போ இரண்டும் வேறவேறனு தெரியுது"
உடையாள் தன் ஆராய்ச்சியின் முடிவை சொல்ல,


நுண்நோக்கியின் வழியே பார்த்துகொண்டிருந்த டாக்டர்.சொக்கலிங்கம், "ஆனா சச்சிதானந்தம் பாடி கீழ இருந்த மண்ணும், தீரஜோட மண்குவியல்ல இருந்த மண்ணும் ஒண்ணுதான்னு என்னோட ஆய்வு சொல்லுது" என நிமிர்ந்தார்.


"சோ!" என உடையாள் இழுக்க, "அதேதான்" என முடித்தார் சொக்கலிங்கம்.


இங்கு காவல்நிலையத்தில் இன்னும் உலகேஷ்வரன் மற்றும் தணிகைச்செல்வன் இருவரும் அந்த புகைப்படத்தின் வழியே கிடைத்த தகவல்களை வைத்து ஏதேனும் செய்யமுடியுமா என முயன்று கொண்டிருந்தனர்.


தணிகைச்செல்வன் தன் நண்பன் மானவிற்கு அழைத்து, "மானவ்! எனக்கு டாக்டர்.சரவணனோட போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட் வேணும். இதை மட்டும் எனக்காக விசாரிச்சு சொல்லமுடியுமா?" என நண்பனாய் கோரிக்கை வைத்தான்.


மறுபுறம் உலகேஷ்வரனோ கணினியில் எதையோ தீவிரமாய் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.


அப்பொழுது உலகேஷ்வரனின் அலைப்பேசி அழைக்க அழைப்பு தடயவியல் துறையில் இருந்து என்றவுடன் உடனே அழைப்பை ஏற்றிருந்தான்.


"ஹலோ கமிஷனர் சார்! ஃப்ரியா இருக்கீங்களா வழக்கு சம்பந்தமா ஒரு தகவல் சொல்லனும்?" ஃபார்மலாய் சொக்கலிங்கம் கேட்க,


"எஸ் டாக்டர்! சொல்லபோனா உங்க தகவலுக்காக தான் காத்துட்டு இருக்கோம். சொல்லுங்க அந்த மணல்களை ஆராய்ந்தாச்சா? நமக்கு சாதகமா எதாவது தகவல் கிடைச்சிருக்கா?" என விசாரித்தான்.


அவனின் கேள்வியில் தணிகைச்செல்வனும் தன் அலைப்பேசியை வைத்துவிட்டு அருகே வர, மறுபுறமிருந்த சொக்கலிங்கம் தங்களின் ஆய்வு முடிவை சொன்னார்.


"இரண்டு சடலங்கள் பக்கத்துல இருந்தும் நமக்கு கிடைச்ச மண்ணும் ஒரே வகையை சார்ந்தது தான் கமிஷ்னர் சார். அப்றம் அந்த மண் நிச்சயம் சச்சிதானந்தன் வீட்டு தோட்டத்து மண் இல்லை" என்றார்.


அவர் சொன்னதை கவனமாய் கேட்டிருந்த இருவரும் அவர் அழைப்பை துண்டித்தபின் ஒருவரைஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.


"சோ! அந்த மண்ணும் கொலைகாரன் சம்பந்தபட்டதா இருக்கனும் சரியா சார்"


"ம்ம்ம்! வாய்ப்பிருக்கு தணிகைச்செல்வன் ஆனா அந்த மண்ல அப்படி என்ன இருக்கு?" என உலகேஷ்வரன் சிந்தையில் ஆழ்ந்தான்.


தணிகைச்செல்வனும் 'என்னவாய் இருக்கும்?' என்று யோசித்திருக்க அவன் கண்களில் தென்பட்டது உலகேஷ்வரன் அத்தனை நேரம் பார்த்திருந்த கணினி.


அங்கு, 'மந்திரி திரு.சண்மிகபாண்டியனின் மகன் கொலை' என்பதை ஆங்கிலத்தில் கொட்டை எழுத்தில் எழுதி கீழே அந்த வழக்கு சம்பந்தமான தகவல்களை வாரி வழங்கியிருந்தது ஓர் பத்திரிக்கை.


அதனை வாசித்தவன் கண்களுக்கு அதனுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த புகைப்படம் தெரிய அதில் மகன் ராகேஷின் தோள் மேல் கைவைத்தபடி நின்றிருந்தர் திரு.சண்முகபாண்டியன்.


அதை உற்று நோக்கியவன், "சார்! இது தான் மேடம் சொன்ன அந்த மந்திரியும் அவர் மகனுமா? நீங்க இதை இப்போ பார்க்குறீங்க அப்படினா இந்த வழக்குதான்" என அவன் முடிக்காமல் இழுக்க,.


"ஆமா தணிகை! நீங்க நினைக்கிறது சரிதான்" என்றவன் தொடர்ந்து,


"நான் ஆரம்பத்துல இருந்தே சொன்னது சடலத்துல இருக்க வார்த்தைகளை முன்னாடியே நான் பார்த்திருக்கேன்றது தான். ஆனா நான் கையாண்ட வழக்குகளிலோ இல்ல அந்த வருடத்தில் நம்ப ஊர்ல நடந்த வழக்குகளிலோ அப்படி எதுவும் இல்லைனு நீங்க சொல்லிட்டீங்க" எனவும்,


தணிகைச்செல்வனுக்கு முதல் நாள் உலகேஷ்வரன் ஒரு கோப்பை கொடுத்து ஆராய சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது.


"ஆமா சார்! நான் சொன்னவுடனே அந்த விஷயத்தை நீங்களே பார்த்துகுறதா சொன்னீங்க" என்றான்.


"ஆமா தணிகை! அது என்ன எப்படினு யோசனையில நான் இருந்தப்போ தான் உடையாளோட பேச்சு எனக்கு ஏன் அந்த வார்த்தைகளை அவங்க வழக்கு சம்பந்தமான புகைப்படங்களை பார்த்திருக்க கூடாதுனு தோணுச்சு. அதனால் நான் உடையாள்கிட்ட அவங்க இதுவரை கையாண்ட வழக்குகளோட விபரங்களை கேட்டிருந்தேன்"


என்றவனுக்கு அன்று காலையில் மனைவியுடன் நடந்த உரையாடல் கண்முன் வந்தது.


முந்திய இரவு கோபமாய் பேசியதற்கு உலகேஷ்வரன் உடையாளிடம் மனம் வருந்த அவன் வருத்தத்தை விரும்பாத உடையாளோ பேச்சை மாற்றினாள்.


அதன்பின் தனது மடிகணினியை அவனிடம் நீட்டியவள், "இதுல இதுவரை நான் பார்த்த அத்தனை வழக்குகள் சம்பந்தமான தகவல்களும் இருக்கு அத்தான்" என்றவளிடமிருந்து மடிகணினியை தான் வாங்கியவன் ஒவ்வொன்றாய் பார்த்து வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.


பலவழக்குகளை பற்றிய தகவல்கள் இருந்த போதும் பொறுமையாய் ஒவ்வொன்றையும் வாசித்தவன் ராகேஷின் வழக்கையும் வாசித்து முடித்தான்.


நீண்ட நேரமாய் குனிந்தபடி வாசித்திருந்தவன் கழுத்தை இடதுகையால் தடவியபடி நிமிர அவன் முன் சூடான தேநீர் நீட்டபட்டது.


மனைவியை பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"தாங்க்ஸ் யாழ்" என்றபடி அதை வாங்கி அருந்தினான்.


"உங்களோட இந்த குட்டி சிரிப்புக்காக எத்தனை டீ வேணும்னாலும் போட்டு கொடுக்கலாம்" என்ற உடையாள் மடிகணினியை தன்னை நோக்கி திருப்பினாள்.


அவன் வழக்குகளை வாசித்து முடித்திருக்க, அதை கண்டவள் வழக்குகள் சம்பந்தமான புகைப்படங்கள் இருந்த வேறொரு கோப்பை திறந்து ஒவ்வொன்றாய் பார்த்தாள்.


ஒவ்வொரு புகைப்படம் பார்க்கும் பொழுதும் உலகேஷ்வரனின் முகத்தையும் ஒருமுறை பார்க்க அவனும் இயல்பாய் தேநீரை அருந்தியபடி அதை பார்த்திருந்தான்.


வரிசையாய் புகைப்படங்கள் அடுத்தடுத்து வர, முடிவதற்கு ஒரு நான்கைந்து படங்கள் இருந்தபொழுது வந்த படத்தை கண்டவன் சாய்ந்திருந்த மெத்திருக்கையில் இருந்து முன்னாள் நிமிர்ந்தான்.


அதில் உடையாளின் கைகள் படத்தை மாற்றாமல் அவனை பார்க்க, கணினியில் தெரிந்ததோ ராகேஷின் வழக்கு சம்பந்தமான புகைப்படம் தான்.


அந்த புகைப்படத்தில் தலை இன்றி வெறும் முண்டமாய் இருந்த ராகேஷின் உடல் வெளுத்து காணப்பட அவனின் நெஞ்சில் சிறிய எழுத்துகளால் எழுதியிருந்த வார்த்தைகள் பூதக்கண்ணாடி இன்றியே தெளிவாய் தெரிந்தது.


அவை "யாவும் பித்தனின் சித்தம்" என்ற வார்த்தைகளே.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே😍

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 10 :

"பிருதுவி மா! எங்கடா போன?" யாருமற்ற இடத்தில் அவனின் குரல் சத்தமாய் ஒலித்தது.

தன் குரல் தனக்கே அமானுஷ்யமாய் கேட்டதில் 'இங்கு யாருமில்லையோ' என திரும்பி செல்ல விளைந்தவனை,

"அவ நாலுநாளா சாப்பிடவே இல்ல ப்பா. அழுதிட்டே இருக்கா" என தந்தையிடம் புலம்பியிருந்த ருத்ரனின் குரல் நினைவிற்கு வந்து போகவிடாமல் தடுத்தது.

நொடிகளில் கண்களை சுற்றி இருந்த இருட்டிற்கு பழக்கியவன் கவனமாய் அடி எடுத்து "பிருதுவி மா" என அழைத்தவாறு நடந்தான்.

சில அடிகள் எடுத்து வைத்தபின் அவன் கண்களுக்கு சற்று தூரத்தில் முட்டிகாலின் மேல் தலையை தாங்கியபடி அமர்ந்திருக்கும் நிழலுருவம் தென்பட்டது.

வேகமாய் அங்கு சென்றவனின் பார்வையில் நிலவின் ஒளியில் சோகமே உருவாய் கண்ணீர் காய்ந்த கன்னங்களுடன், எங்கோ வெறித்திருக்கும் கண்களுடன் முட்டிகால்களை கரங்களால் கட்டியபடி தலைசாய்த்திருக்கும் பாவை தென்பட்டாள்.

அவளை அப்படி பார்த்தவுடனே அவனுக்கு உள்ளுக்குள் அத்தனை உருகிற்று. சிறுவயது முதலே பார்த்து பழகிய முகம் தான், தனது சகோதரனுக்கு எல்லாமும் அவள் தான் என எப்பொழுதும் அவள்மேல் இவனுக்கு தனி விருப்பம் தான்.

ஆனால் இந்த நொடி வேறு எந்நினைவும் இன்றி அவளை தன்னுள் ஆழ புதைத்து ஆறுதல் சொல்ல விளையும் மனதின் பாடில் தான் அவளை அவளுக்காய் நாடும் தன் உள்ளம் உணர்ந்தான்.

பெருகெடுக்கும் உணர்வில் மண்டியிட்டு ஆதுரமாய் அவள் தலை கோத பாய்ந்து வந்து அவனை அணைத்து கொண்டவள், "அம்மா.. எனக்கு அம்மா வேணும் ரஞ்சன்! எங்க அம்மா வேணும். அப்பாவோட ஆசையை நான் நிறைவேத்துவேன்னு கனவோட இருந்தாங்களே. அதை நான் செய்யுறதுகுள்ளவே அவங்க ஏன் போனாங்க " என்று கதறினாள்.

அவளின் கதறலை அவனால் கேட்கவே முடியவில்லை, ஆயினும் அதனை நிறுத்தும் வழியும் அவன் அறியவில்லை. இவ்வுலகை விட்டு சென்றிருந்தவரை அவனால் எப்படி கொண்டுவரமுடியும்.

கண்களில் கண்ணீர் வழிய தன்னிடம் அடைக்கலம் கொண்டிருந்தவளை அரவணைத்தபடி அமைதியாய் அவளை அழவிட்ட பிரபஞ்சன் தன் கனவுடன் அவளின் கனவுக்கும் தன்னுள் வேர் இட்டான்.

(*************)

பிரளயம் :

கர்நாடக மந்திரி திரு.சண்முகபாண்டியனின் மகன் ராகேஷோட கொலை வழக்கு தான், தான் தேடிய வழக்கு என்பதை உடையாளின் உதவியுடன் கண்டுக் கொண்டிருந்தான் உலகேஷ்வரன்.
அதை பற்றி தற்பொழுது தணிகைச்செல்வனுக்கு புரியும்படி எடுத்துரைத்தான்.

"அந்த போட்டோவை பார்த்தவுடனே தெரிஞ்சிடுச்சு தணிகைச்செல்வன் நான் தேடிட்டு இருந்த வழக்கு அந்த ராகேஷ் தான்னு"

"சார்! ஒருநிமிஷம் அப்போ மூணு வருஷம் முன்னாடி நடந்த ராகேஷோட கொலையும் நம்ப வழக்குகளோட சேருமா என்ன?"

அப்படி இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என நூறு சதவீதம் ஊர்ஜிதமான கேள்வியை சந்தேகத்துடன் கேட்டவனை முறைத்தவன், "இதுல என்ன சந்தேகம்! கண்டிப்பா இந்த நாலு கொலைகளுக்கும் தொடர்பு இருக்கு" என்று உறுதியாய் சொன்னான் உலகேஷ்வரன்.

"சார்! ராகேஷ் கொலை மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்திருக்கு சார். அந்த கொலையை பண்ணவன் மூணு வருஷம் கழிச்சா இப்போ திரும்ப இவங்க மூணு பேரையும் கொன்னிருப்பான்?"

"இருக்க வாய்ப்பிருக்கு தணிகைச்செல்வன்" என்றவனிடம்,

"சரி சார்! அந்த தீரஜ் அவனை எப்படி கண்டுபிடிச்சீங்க. அவன் யாரு? அவனுக்கும் மந்திரிக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" சந்தேகமாய் கேட்டான்.

"அதுக்கும் இந்த ராகேஷோட வழக்கு தான் உதவுச்சு தணிகை" என்று அவனிடம் தன் முன் இருந்த கணினியை காட்டி,

"இங்க பாருங்க தணிகை! மானவ் சொன்னமாதிரி இந்த வழக்குல முதல்ல ராகேஷோட கொலைக்கு காரணமாய் சொன்னது பழிவாங்குதல் தான். அதாவது அவன் காதலிச்ச பொண்ணை ஏமாத்திருக்கான் அந்த கோவத்துல அந்த பொண்ணோட அண்ணன் இவனை கொலை பண்ணிருக்கான்"

என அந்த செய்தியில் அவன் சொன்னபடி எழுதியிருக்க, கொலைகாரன் என அடையாள படுத்தபட்டவனின் புகைப்படமும் இணைக்கபட்டிருந்தது.

அதிலிருந்த முகம் முதல்முதலாய் இவர்களிடம் கிடைத்த சடலத்துக்கு உடையாள் மறுசீரமைப்பு செய்து காட்டிய முகமே தான். அதன் கீழ் 'தீரஜ்' என எழுதியிருந்தது.

"இந்த வழக்கு பத்தின விபரங்களை தான் நான் காலையில இருந்து பார்த்துட்டிருக்கேன் தணிகைச்செல்வன். அதுல தான் இவர் பேர் தீரஜ்னு தெரிஞ்சுது. அதோட இவரை இந்த வழக்குல இருந்து விடுவிச்சது மந்திரி.சண்முகபாண்டியன் தான். அதோட இறந்தவங்க எல்லோருமே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் நல்லா தெரிஞ்சவங்க தான்"

என்று காலையில் சச்சிதானந்தம் வீட்டில் இருந்து எடுத்த புகைப்படத்தை எடுத்து போட்டான் உலகேஷ்வரன்.

அதில் சச்சிதானந்தத்தின் அருகே ராகேஷ், தீரஜ், சண்முகபாண்டியன் மூவரும் நின்றிருந்தனர்.

"சோ! முதல்ல இறந்த ராகேஷ் இவர் பையன், தீரஜ், சச்சிதானந்தம் மூணு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அறிமுகமானவங்க. ஆனா சார்! இதுல டாக்டர்.சரவணன் எங்க வராரு? இது எல்லாம் விட இவங்களுக்கும் கொலைகாரனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்"
என கேட்டான்.

"அதை தெரிஞ்சிக்க நம்ப தான் எதாவது செய்யனும் தணிகைச்செல்வன் நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க?"

"நான் என்ன சார் நினைக்கிறது. சம்பவ இடத்துக்கு ஒருதடவைக்கு மேல போகமாட்றோம். அங்கபோனாதான எதாவது கண்டுபிடிக்க முடியும். அதைவிட்டு எப்போபாரு என்னையவே யோசிக்க சொன்னா நானும் தான் என்ன பண்றது?"

உலகேஷ்வரன் இத்தனை தூரம் கண்டுகொண்டிருக்க தனக்கு இந்த வழக்கில் எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையே என்ற சிறு மனதாங்கலுடன் சொன்னான்.

"தணிகைச்செல்வன்! இன்வெஸ்டிகேஷன் அப்படினா நீங்க என்ன நினைச்சீங்க? எத்தனையோ பேர் தேடியும் கிடைக்காத தடயம் கதாநாயகன் போனவுடனே அவன் கண்ணுக்கு தென்படுறதுக்கும், அவன் விசாரிக்கிற எல்லாரும் உண்மையை உலறுறதுக்கும் இது என்ன படமா இல்ல கதையா தணிகைச்செல்வன்?"

"சார்!"

"என்ன சார்? நிஜத்துல அப்படிலாம் எதுவும் நடக்காது. எவனும் எதையும் உலறமாட்டான் எதாவது தெரிஞ்சாகூட சொன்னா நம்மளையும் விசாரனைனு அலையவைப்பாங்கனு ஒன்னுத்தையும் சொல்லமாட்டானுங்க.

அதேபோல நம்ப கண்ணுக்கு மட்டும் எந்த தடயமும் அதிசயமா தென்படபோறதில்லை. காட்சி ஒன்னா இருந்தாலும் பார்க்குறவங்க மனநிலை பொறுத்து காட்சியோட பொருள் மாறும். அதுக்கு தான் சம்பவ இடத்துக்கு உங்களையும் கூட்டிபோய் உங்களுக்கு என்ன தோணுதுனு கேட்டேன்.

இங்க பாருங்க! போலிஸ்காரன் முதல் தனக்கு கிடைச்ச விஷயங்களை எல்லாம் சேர்த்து ஆராயனும். நம்ப கண்ணுமுன்னாடி இருக்கிற விஷயங்களையும்,காதுல கேக்கிற விஷயங்களையும் சேர்த்து சம்பவம் எப்படி நடந்திருக்கும்னு யோசிக்கனும்.

நம்ப யோசிச்சு ஒருமுடிவுக்கு வந்து குற்றவாளி யாரா இருப்பானு குத்துமதிப்பா ஒரு பிம்பம் வந்தப்புறம் தான் அதுக்கான சாட்சியே தயாராகும். அதுவும் பல சமயங்கள்ல தவறா மாற வாய்ப்பிருக்கு. அப்போ திரும்பவும் நம்ப முதல்ல இருந்து ஆரம்பிக்கனும். இதான் நிஜவாழ்க்கை தணிகைச்செல்வன்"

ஒரு வழக்கை கையாளும் விதத்தின் எதார்த்தத்தை விளக்கியவனை கண்டு குத்துமதிப்பாய் தலையாட்டிய தணிகைச்செல்வன், "அப்போ இந்த ஃபைட்டிங், சேசிங்லாம் இல்ல. எப்பவும் கேள்விபதில் செக்ஷன் மட்டும் தான்னு சிம்பாலிக்கா சொல்றீங்களா சார்?" எனக் கேட்டான்.

அவனின் பாவனையில் சிரிப்பு வந்தபோதும் இதழ்வளைவில் அதை அடக்கியபடி எழுந்த உலகேஷ்வரன், "சிம்பாலிக்காலாம் இல்ல தணிகை..நேரடியாவே அப்படிதான் சொல்றேன்" என்று வெளியேற,

"எதே!" என்ற அலறலுடன் பின்வந்தவனிடம்,

"முக்கியமான விஷயத்தை சொல்ல மறந்துட்டேன். இயற்கை முறையில 'மை' உபயோகிச்சு பச்சை குத்துறவங்க பத்தின தகவல்களை கேட்டிருந்தேன். அது என்னாச்சுனு ஏட்டையாகிட்ட கேட்டு வைங்க. அதோட நம்ப பெங்களூர் போற மாதிரி இருந்தா இருக்கும். மந்திரி சண்முகபாண்டியனை நம்ம விசாரிக்க முடியுமா அதுக்கான பவர் நமக்கு இருக்கா என்னனு நான் டிஜிபிகிட்ட பேசிட்டு வரேன்" என்று கிளம்பினான்.

வேறு மாநிலத்து மந்திரியை அத்தனை சுலபத்தில் விசாரிக்க முடியாது என்ற டிஜிபியின் பதிலில் வேறு எப்படி இவ்வழக்கை கையாள்வது என்ற சோர்வுடன் வீடுவந்தவனை கண்டு தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்தை வைத்துவிட்டு அவனுக்கு உணவு தயாரிக்க சென்றாள் உடையாள்.

அதை பார்த்தபடி சென்று குளித்துவந்தவன், "யாழ்! பயங்கர பசி சீக்கிரம் வா" என்றழைத்தவன் தந்தை வந்துவிட்டாரா என அவரின் அறையை எட்டிப்பார்த்தான்.

"மாமா இன்னும் வரல அத்தான். இன்னிக்கு ஈவ்னிங் டாக்டர்.சரவணனோட பையன் வந்திருந்தாங்க. அவரோட வெளியே போய்ட்டு வரேன்னு போயிருக்காரு" என்று அவனின் தேடலுக்கு விடையளித்தாள் உடையாள்.

"டாக்டரோட பையனா?" என்ற முனங்களுடன் சரி என தலையாட்டிக்கொண்டவன் உணவுண்ண அமர்ந்தான்.

சிந்தனையுடன் அவன் உணவருந்துவதை பார்த்து, "என்னாச்சு அத்தான்! என்ன யோசனை?" என விசாரிக்க,

"இல்ல யாழ்! வழக்கை பத்திதான் யோசிக்கிறேன். இந்த வழக்குல கொலைகாரன் நமக்கு என்னவோ சொல்ல வரான் யாழ். ஆனா அது என்னனு தான் எனக்கு புரியமாட்டுது. இந்த எல்லா கொலைக்களுக்கும் நடுவுல ஒரு புள்ளி இருக்கு. அதை எங்கேயோ நான் தவறவிடுறேன்னும் தெரியுது ஆனா அது என்னனு தெரியலை"

என்றவனின் சிந்தனை இந்த வழக்கின் ஆரம்பம் முதல் இந்த நொடி வரை ஆராய்ந்தது.

"அதுசரி! கோலத்துல இருக்க நடுபுள்ளி எதுனு தேடுறவன் நடுவுல இருக்கிறதையே உத்துஉத்து பார்த்தா ஒன்னும் தெரியாது கண்ணுக்கு தெரியுற முதல் புள்ளியை வச்சி ஒன்னுஒன்னா பார்க்க ஆரம்பிச்சா நடுபுள்ளி எதுனு தானாவே தெரியபோகுது" விளையாட்டாய் சொன்னவள் தான் சாப்பிட்ட தட்டை எடுத்து செல்ல,

அவள் சொன்னது உலகேஷ்வரனின் மூளைக்குள் எதிரொலித்தது. இந்த வழக்குகளில் தொடக்க புள்ளி எது என யோசிக்க விடையாய் வந்தது இந்த கொலைகள் வரிசையில் முதலாய் மூன்று வருடங்கள் முன் நடந்திருந்த ராகேஷின் மரணம்.

'ராகேஷ் வழக்கை பத்தி இப்போ நம்ப எதுவும் விசாரிக்க முடியாதே' என்ற அவன் மூளையின் யோசனைக்கு பதிலாய்,

'அந்த வழக்கை தான விசாரிக்க முடியாது அந்த வழக்குல சம்பந்தபட்ட தீரஜோட வழக்கு இப்போ உன் கையில தான இருக்கு' என்ற மனசாட்சியின் குரலில் உலகேஷ்வரனுக்கு புது தெம்பு வந்தது.

எப்படி எவ்வழியில் விசாரனையை தொடங்குவது என தீரஜை பற்றி கணினியில் சில தகவல்களை தேடியவன், சிலபல அலைப்பேசி அழைப்புகளையும் மேற்கொண்டான்.

விடையாய் தீரஜ் மற்றும் ராகேஷ் சம்பந்தபட்ட முக்கியமான ஒருவரின் இருப்பிடம் அவன் கையில் கிடைக்க, அந்நேரத்திலே காவலர் ஸ்டீபனுக்கு அழைத்து பேசினான்.

ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து அவரிடமிருந்து வந்த பதிலை கேட்டவன், "எஸ்!" என்று சத்தமிட்டு ஆர்பாட்டத்துடன் தொடையில் தட்டிக்கொண்டான்.

மறுநாள் உலகேஷ்வரனுக்கு சுறுசுறுப்பாய் விடிய உற்சாகத்துடன் தான் கிளம்பினான்.
காலையில் அலுவலகம் வந்தவுடனே ஸ்டீபனை அழைத்தவன்,

"சாரி ஸ்டீபன்! நேத்து ராத்திரி நேரத்துல உங்களை தொந்தரவு பண்ணிட்டேன். வழக்கு சம்பந்தமா விசாரிக்க வேண்டிய முக்கியமான ஒருத்தங்க அந்த அட்ரஸ்லதான் இருக்காங்கனு தகவல் கிடைச்சுது. அவங்க இன்னும் அங்க தான் இருக்காங்களானு கன்பார்ம் பண்ணதான் உங்களை கூப்பிட வேண்டியதா போச்சு" என்றான்.

"சார்! இதுல என்ன அதுவும் என் வேலை தான சார்" என்றவரிடம்,

"அப்றம் ஸ்டீபன் அவங்க அங்க எத்தனை நாளா இருக்காங்க யார் எல்லாம் இருக்காங்கனு எதாவது விசாரிச்சீங்களா?"

"எஸ் சார்! நீங்க இப்படி ஒருத்தர் அந்த வீட்ல இருக்காங்களானு பார்க்க சொல்லும்போதே முக்கியமான விஷயம்னு தோணுச்சு சார். அதனால் விசாரிச்சிட்டேன். அந்த பொண்ணு நாலு வருஷமா அந்த வீட்ல தான் தனியா தான் சார் இருக்காங்க. அதோட இதுவரைக்கும் அவங்களை பார்க்க யாரும் அவ்வளவா வந்ததே இல்லை ஒரேஒருத்தரை தவிர" என்க,

"யார் அந்த ஒருத்தர் ஸ்டீபன்" என்றவனின் கேள்விக்கு அவர் சொன்ன பதிலில் அதிர்ந்து தான் போனான்.

மீண்டும் ஒருமுறை அவர் சொன்னது உண்மையா? என உறுதிபடுத்திக் கொண்டவன் அவரை அனுப்பிவிட்டு தணிகைச்செல்வன் வருகைகாய் காத்திருந்தான்.

அவன் வந்தவுடன், "வாங்க தணிகை! உங்களுக்காக தான் காத்துட்டு இருந்தேன். கிளம்புங்க போகலாம்" என்றழைத்தான்.

"கிளம்புறதா? சார்! நீங்க பெங்களூர் போக டிஜிபி ஒத்துகலைனு தான சொன்னீங்க?" சந்தேகமாய் பார்த்தவனிடம்,

"அட! பெங்களூர் போறதுக்கு இப்படியேவா உங்களை கூப்பிடுவேன். இப்போ நம்ப தீரஜை பத்தி விசாரிக்க போறோம் தணிகைச்செல்வன்" என்றவன் வெளியேற அவனை பின்தொடர்ந்தான் மற்றவன்.

செல்லும் வழியில், "ஆமா சார், தீரஜை பத்தி இங்க நம்ப யார்கிட்ட விசாரிக்க போறோம். அவனோட வேலை கூட அங்க பெங்களூர் தான?"

"ம்ம்.. ஆனா அவனோட தங்கச்சி அதாவது மூணு வருஷம் முன்னாடி கொலை செய்யபட்ட ராகேஷோட காதலி மகிஷா இங்க தான் வேலை பார்க்குறாங்க தணிகைச்செல்வன். அவங்களை தான் இப்போ நம்ப பார்க்கபோறோம்"

"என்னது இங்க வேலை பார்க்குறாங்களா? சார்! அந்த தீரஜோட போட்டோவை நம்ப பேப்பர்ல குடுத்தோம் தான. அதை அவங்க பார்த்திருக்க மாட்டாங்களா என்ன? அப்றம் ஏன் நம்பகிட்ட வரல"

என்றவனின் குரலில் அண்ணன் கொலை செய்யபட்டான் என கேள்வியுற்றும் ஏன் அந்த பெண் வரவில்லை என்ற யோசனை வெளிபட்டது.

"அதை நேர்ல நம்மளே கேட்ருவோம் தணிகை" என்று அமைதியாய் சொன்ன உலகேஷ்வரனுக்குள் அந்த பெண்ணை சந்திக்க செல்லும் நபராய் ஸ்டீபன் சொன்னவரை பற்றி ஓடிக்கொண்டிருந்து.

-
தொடரும்
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 11:


"பிருதுவிமா சாப்டியா?"


"பிருதுவிமா என்ன பண்ற?"


"பிருதுவிமா எதாவது வேணுமா?"


தன் பெயரை மட்டும் கவனமாய் மாற்றி அழைத்தவனை கண்டு அவளுக்கு கோவமாய் வந்ததென்றால் அவனின் தந்தைக்கோ சுவாரஸ்யம் வந்தது.


"என்னடா மகனே தலைகீழா நின்னு விழவே மாட்டேன்னு சொன்னவன் பட்டுனு விழுந்துட்ட போலயே" என்றார் நக்கலாய்.


அவள் காதில் விழுந்துவிடுமோ என அவசரமாய் தந்தையின் அருகே வந்தவன், "ப்பா! அப்படிலாம் எதுவும் இல்லை" என்றான் கூச்சத்துடன்.


"எப்படிலாம் இல்லடா மகனே" கிண்டலாய் கேட்ட தந்தையிடம்,


"ப்பா! சும்மா இருங்க" என்றான்.


"ஏன்டா! காதலிக்கிறதை தான் சொல்லமாட்ற. அந்த பிள்ளை நீ எப்போ அவ பேரை சொல்லி கூப்பிடுவனு ஆசையா இருக்கு. அதையும் செய்யமாட்ற. ஏன்டா இப்படி பண்ற?" என அதட்டினார்.


"ப்பா! எனக்கு மட்டும் ஆசையா என்ன ஆனா நான் அவளோட பேரை சொல்ற நொடி அற்புதமானதா இருக்கனும்னு நினைக்கிறேன்" என்றவனின் கண்களெல்லாம் கனவு.


மகனின் தலையில் செல்லமாய் தட்டியவர், "காதலையும் சொல்லாம, பெயரையும் சொல்லாம அவளை படுத்துறதுக்கு அவ உன்னை உதைக்கபோறா பாரு" என்றார்.


"நான் நிச்சயமா என் காதலை சொல்லுவேன் ப்பா. ஆனா இப்போ இல்ல, அவளோட கனவை நிஜமாக்கி அவ கண்ணுல அந்த சந்தோஷத்தை பார்க்குற அந்த நொடி நான் என்னோட காதலை சொல்லுவேன். அதோட அவ பெயரையும்"


(************)


பிரளயம் :


அடையார் கஸ்தூரிபாய் நகரின் அமைதியான சூழலில் பாய்ந்து சென்ற காவலர் வாகனம் ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டின் முன் நின்றது.


அங்கிருக்கும் சூழலை அலசியபடியே உலகேஷ்வரனும், தணிகைச்செல்வனும் வண்டியில் இருந்து இறங்கினர்.


"சென்னை முழுக்க ஒவ்வொரு ஏரியாவுலையும் இரண்டுவிதமான மக்கள் வாழுறாங்கல சார்!"
என்றவனுக்கு "ஆம்" என தலையாட்டியபடியே தாங்கள் பார்க்க வந்டிருக்கும் நபரின் வீட்டின் அழைப்புமணியை அழுத்தினான் உலகேஷ்வரன்.


முப்பது வினாடிகளில் கதவு திறக்கப்பட, "ஆத்தி போலீஸு!! அம்மா அம்மா போலிஸ்காரங்க வந்துருக்காங்கமா" என பதறி உள்ளே குரல்கொடுத்தார் பின் முப்பதுகளில் இருந்த பெண்மணி.


அதை கண்டுக்கொள்ளாமல் உலகேஷ்வரனும், தணிகைச்செல்வனும் அந்த பெண்மணியை தாண்டிக்கொண்டு உள்ளே சென்றனர்.


அதற்குள் அந்த பெண்மணியின் சத்தத்தில் தடதடவென படிகட்டுகளில் வேகமாய் இறங்கி வந்தாள் இளம்பெண் ஒருவள்.


இவர்கள் இருவரின் காக்கி உடையை கண்டவள் அந்த பெண்மணியிடம் கிளம்புமாறு சொன்னாள்.


அப்பெண்மணியும் கிளம்ப, இவர்களிடம் "ஒரு நிமிடம்" என்றவாரு இருவருக்கும் குடிக்க பழச்சாறு கொண்டு வந்தவளிடம் உலகேஷ்வரன் சாதாரணமாய் வாங்கினான் என்றால் தணிகைச்செல்வனோ சந்தேகத்துடன்,


"வீடு தேடி வந்த போலிஸ்காரங்க கிட்ட என்னஏதுனு கூட விசாரிக்காம ஜூஸ் குடுக்கறவங்களை நான் இப்போ தான் பார்க்குறேன். என்ன விஷயம்?" என அதட்டினான்.


"ஏன் அதட்டுறீங்க தணிகை! தன்னை நிதானபடுத்திக்க அவங்க எடுக்குற முயற்சியா கூட இது இருக்கலாமே" என சரியாய் யூகித்து சொன்ன உலகேஷ்வரனை சற்று திடுகிட்டுதான் பார்த்தாள் மகிஷா.


பால் வண்ண தேகம் சிறிதே நடுங்க, பதட்டத்துடன் கைவிரல்களை உள்ளங்கைக்குள் இறுக்கியபடி வியர்வை வழிய நிற்பவளை கண்டு, "சொல்லுங்க மகிஷா! உங்க அண்ணன் இறந்த விஷயம் உங்களுக்கு தெரியுமா?" என அதிரடியாய் ஆரம்பித்தான் உலகேஷ்வரன்.


"அண்ணன்.. அண்ணன் இறந்துட்டானா???" அதிர்ச்சியாய் கேட்பது போல் நடித்த மகிஷாவின் செயலில்,


தணிகைச்செல்வன், "உனக்காக பார்த்த உன் அண்ணனை நீயே கொண்ணுட்டு எங்ககிட்டயே நாடகம் ஆடுறியா?" நேரடியாய் கொலைபழியை அவள்மேல் சாட்டியவனை கண்டு, "சார்! சார்! நான் கொலைலாம் பண்ணலை சார். எனக்கு எதுவும் தெரியாது சார்" என அவள் பதறினாள்.


அப்பொழுது அவ்வீட்டின் அழைப்புமணி மீண்டும் ஒலிக்க, இம்முறை வெளியில் நின்றதோ பெண்காவல் அதிகாரி இருவர்.


"இவங்க வரனுங்ன்றதுக்காக தான் உங்க நடிப்பை பார்த்துட்டு உட்கார்ந்திட்டிருந்தோம் மகிஷா. இனி கடகடனு நீங்க உண்மையை சொல்லிட்டீங்கனா நாங்க எங்க வேலையை பார்ப்போம்" தணிகைச்செல்வனின் கடுமையான குரலில் கண்ணீர் வழிய உலகேஷ்வரனை பார்த்து,


"சார்! நான் உண்மையை தான் சொல்றேன் சார். நான்.. எனக்கு எதுவும் தெரியாது சார்" என்றாள்.


அவளை இருநொடி ஆழ்ந்து பார்த்த உலகேஷ்வரன், "உங்க அண்ணன் மேல உங்களுக்கு என்ன கோவம்? மூணு வருஷமா சரியா சொல்லனும்னா ராகேஷ் இறந்ததுக்கு பிறகு நீங்க இங்க வந்திருக்கீங்க. அதோட ஒரு தடவை கூட நீங்க திரும்பி பெங்களூர் போகவே இல்லை சரியா?"


என்றவனுக்கு "ஆம்" என தலையாட்டினாள்.


"ஏன்?" என்றவனின் ஒற்றை கேள்வியில் அவள் தேம்பியபடி, "எங்க அண்ணனை நான் கொலை பண்ணல சார். ஆனா அவன் இப்படி சாகவேண்டியவன் தான்" என்று எதையோ நினைத்து கதறினாள்.


அதில் பெண்காவலர்களுக்கு கண்காட்டினான் உலகேஷ்வரன்.
அவர்கள் மகிஷாவிற்கு குடிக்க தண்ணீர் கொடுத்து மெத்திருக்கையில் அமரவைக்க, உணவுகூடத்தில் இருந்த நாற்காலிகளை கொண்டு வந்து அவள் முன் போட்டான் தணிகைச்செல்வன்.


அதில் அமர்ந்த உலகேஷ்வரன், "சொல்லுங்க மகிஷா! உங்க பத்து வயசுல உங்க அப்பா இறந்தப்றம் உங்களுக்குனு இருந்தது உங்க அண்ணன் தீரஜ் மட்டும் தான். உங்களுக்காகவே வாழ்ந்தவர்கிட்ட அப்படி என்ன கோபம் உங்களுக்கு?"


அவளை தூண்டிவிடுவது போல் பேச சரியாய் அது செயல்பட்டதில் அழுதுகொண்டிருந்த மகிஷா அழுத விழிகளில் கோவத்தை தேக்கி, "எனக்காக வாழ்ந்தானா? அவன் அவனுக்காக தான் வாழ்ந்தான். என்னை வச்சு அவன் அவனுக்காக தான் வாழ்ந்தான்" என ஆவேசபட்டாள்.


உலகேஷ்வரனின் கண்ணசைவில் பெண்காவலர் அவளின் தோள் தட்டி மீண்டும் தண்ணீர் கொடுக்க அதை வாங்கி அருந்தியவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்ததை போல் தன் முகத்தை அழுந்த துடைத்துக்கொண்டு, கலைந்த முடியை சரி செய்து நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.


"இனி நான் எதுவும் மறைக்கபோறதில்ல நீங்க என்ன கேக்கனுமோ கேளுங்க?" என்றவளிடம்,


"மிஸ்.மகிஷா! தீரஜூக்கும் உங்களுக்கும் என்ன பிரச்சனை?" என கேட்டான் தணிகைசெல்வன்.


அவனின் கேள்விக்கு குனிந்தபடி," அவன் ராகேஷ்.. ராகேஷை கொலை செய்ய பார்த்தான் சார்" என்றவள் தனக்கு தெரிந்ததை சொல்ல தொடங்கினாள்.


நான்கு வருடங்களுக்கு முன்:


"இங்க பாருண்ணா ! நான் தான் இந்த கல்யாணம் வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணேன். நீ இதுல தலையிடாத"


தீரஜிடம் உறுதியாய் சொல்லி நின்ற மகிஷாவை உறுத்துவிழித்து, "உன் தங்கச்சியே சொல்லிட்டா தான, இனி என்கிட்ட சும்மா இவளை நான்தான் ஏமாத்திட்ட மாதிரி எகிறிட்டு வராத" என்றான் ராகேஷ்.


"ராகேஷ்! அவதான் எதோ உலறுறானா கன்னத்துல இரண்டு விட்டு கல்யாணம் பண்றதை விட்டுட்டு நீயும் இதான் வாய்ப்புனு இருக்கல?" என கத்திய தீரஜை கண்டுக்கொள்ளாமல் செல்லும் ராகேஷை பார்த்து மகிஷாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.


"அவன் வேணாம்னு நீதான சொன்ன இப்போ எதுக்கு அழற.. உன்னால நான் தான் அழனும்" அதட்டிய தீரஜின் நடவடிக்கைகள் நாட்கள் செல்ல செல்ல மாற தொடங்கியது.


தந்தை இறந்ததில் இருந்து பாசத்தை தவிர வேறொன்றையும் காட்டாமல் செல்லமாய் வளர்த்தவன் தொடர்ந்த நாட்களில் அவளை எதற்கென்றாலும் திட்ட தொடங்கினான்.


வழக்கமாய் தொழில் காரணமாய் அடிகடி வெளியூர் சென்று தங்குபவன் இரண்டு நாட்களில் திரும்பியும் விடுவான். இப்பொழுதெல்லாம் அவன் வீடு வர ஒருவாரம் ஆனது. அதுவும் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் மகிஷாவை தேடி வருபவன்,


"எல்லாம் உன்னால தான். இப்போ உனக்கு என்ன கேடு வந்துச்சுனு அவனை கல்யாணம் பண்ணமாட்டேனு நிக்குற? உன்னை வச்சு நான் என்னலாம் யோசிச்சிருந்தேன். எல்லாம் போச்சு" என நாலு கத்துகத்திவிட்டு தான் செல்கிறான்.


மாதங்கள் ஏழு கடந்தபின்பும் தீரஜின் திட்டுகள் குறையாமல் அதிகரிக்க, அவனின் இந்த செயல் புரியாத மகிஷா 'ஏன்?' என்று ஆராய தொடங்கினாள்.


தீரஜிடம் பேச அவள் முயற்சிக்க அவனோ அவளை அருகே வர கூட அனுமதிக்கவில்லை. அவனின் வெளியூர் பயணம் அதிகரிக்க அதுவும் இருவாரம் மூன்று வாரம் என தொடர்ந்தது.


இப்படியே மாதங்கள் ஓட ராகேஷும் அவளும் பிரிந்து ஒருவருடத்தை எட்ட இருந்த நாட்களில் தீடிரென வெளியூரில் இருந்து வந்து நின்ற தீரஜ் மகிஷாவிடம், "சீக்கிரம் ரெடியாகு! எப்போவேனா மீடியா ஆளுங்க வருவாங்க" என்றான்.


"மீடியா ஆளுங்களா? எதுக்கு அண்ணா என்னாச்சு?" என்று விசாரித்தவளுக்கு,


"ஒன்னுமில்ல! அந்த ராகேஷ் உன்னை ஏமாத்திட்டதா சொல்லி நீ நியாயம் கேக்கபோற அதுக்குதான் அவங்களை வர சொல்லிருக்கேன்" என பதிலளித்தான்.


"என்ன உலறுற அண்ணா!" என கத்தியவளை அடித்த தீரஜ்,


"வாய மூடு! உங்க இஷ்டத்துக்கு இரண்டுபேரும் பழகிட்டு இப்போ வேணாம்னு சொன்னா நான் வெறும் கையை நக்கிட்டு போகவா? அவன்கிட்ட இருக்க பவருக்காகவும், பணத்துகாகவும் தான் அவன் உன்னை காதலிச்சப்போ சரினு சொன்னேன். உன்னை வச்சு நான் ப்ளான் போட்டா நீ அசால்டா வேணாம்னு சொல்லுவியா" என்றவனின் உண்மை தெரிந்ததில்,


"அண்ணா" என்று அதிர்ச்சியாய் அழைத்தாள்.


"என்ன அண்ணா! எனக்கு பதினைஞ்சு உனக்கு பத்துனு வயசு இருக்கப்போ அப்பா இறந்துட்டாரு. அப்போல இருந்து பணத்துக்கு குறை இல்லாம தான் உன்னை வளர்த்தேன். என்னிக்காவது உன்னோட தேவைகளை குறைக்க சொல்லிருக்கேனா? அதுக்கான பணம் எல்லாம் எப்படி? எங்க இருந்து வந்துச்சு? எல்லாம் என்னோட உழைப்பு, என் மூளை. அந்த சண்முகபாண்டியனோட முக்கிய மேட்டர் என் கையில இருக்கு.


நம்ம அப்பாக்கு செய்ய அவனுக்கு கடமை இருக்குனு நான் மிரட்டுனதுல தான் எனக்கு வேலை, கேக்குறப்போலாம் லட்சம் லட்சமா பணம்னு செய்யுறான். ஆனா இந்த ராகேஷ் என்னவோ நமக்கு பிச்சைபோடுற மாதிரியே பார்ப்பான். ஒவ்வொருமுறையும் அவன் அப்படி பார்க்குறப்போ அப்படியே அவன் கழுத்தை நெறிச்சு கொல்லனும்போல இருக்கும்.


உன்னை வச்சு அவனுங்களோட மொத்த சொத்தையும் வளைச்சு அவனுங்களை ஒன்னுமில்லாம ஆக்கலாம்னு நான் பொறுமையா இருந்தா உன் இஷ்டத்துக்கு வேணாம்னு வந்து நிக்குற"


உண்மை வெளிவந்ததில் மகிஷாவினுள் எதோ உடைந்தது. அவளுக்கென்று இருப்பது அவன் மட்டும் தானே.


"அண்ணா! நீ என்ன சொல்ற? ஏன் இப்படிலாம் பேசுற நம்பகிட்ட இல்லாத பணமா அப்பா தான் நமக்காகனு நிறைய சேர்த்துவச்சிட்டு போயிருக்காரே"


"கிழிச்சாரு அந்த சண்முகபாண்டியன் அவர்கிட்ட எல்லா வேலையும் வாங்கிட்டு நாய்க்கு கறிதுண்டு போடுறாப்ல நாலு காசு தான் கொடுப்பான். இப்போ இருக்க எல்லாம் என்னோடது அதுவும் சும்மா ஒன்னும் வரல எவ்வளவு ரிஸ்க் எடுத்து வேலை பார்த்தேன் தெரியுமா. இப்போ அந்த ராகேஷால எல்லாம் நாசமா போச்சு. எனக்கு பதில் புதுசா எவனையோ உள்ள கொண்டு வரபார்க்குறான். இனியும் ராகேஷை சும்மாவிட்டா நம்ப சோத்துக்கு பிச்சை தான் எடுக்கனும். அதனால தான் இன்னிக்கு மீடியாவ வரசொல்லிருக்கேன்"


என்றவனின் பேச்சுக்கு மகிஷா, உடன்படாமல் போக இருவருக்கும் சண்டை வலுத்ததில் அவளை வீட்டிற்குள் அடைத்து வைத்தான்.


பின் தீரஜே மீடியாவிற்கு ராகேஷ் தன் தங்கையை ஏமாற்றியதாகவும் அந்த துயரத்தில் மகிஷா தற்கொலைக்கு முயன்றதாகவும் மீடியாவிற்கு தகவல் தர விஷயம் காட்டு தீயென பரவியது.


அந்த கோவத்தில் ராகேஷ் தனது ஆதிக்கத்தை கொண்டு தீரஜின் தொழில்களை மொத்தமாய் முடக்க கோவம் கொப்பளித்த தீரஜ் யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.


"மீடியாகிட்ட போனா தானா என் வழிக்கு வருவான்னு பார்த்தா எனக்கே ஆப்படிக்குறான். மவனே அவன் இனி உசுரோட இருந்தாதானே. நீ சொன்ன மாதிரியே உனக்கு ராகேஷ் வேணாம் மகி! அண்ணன் வேற பணக்கார மாப்பிள்ளை பார்க்குறேன் " என தங்கைக்கு உணவளிக்க சென்றநேரம் அவள் அறையில் இருந்தபடியே ராகேஷிற்கு அழைப்பு விடுத்தான்.


"எதுக்கு இப்போ கூப்புடுற தீரஜ்! நான் ஏற்கனவே உன்கிட்ட சொன்னேன் தான எங்க பிரிவுக்கு காரணம் உன் தங்கச்சி தான்னு அப்றம் எதுக்கு இப்படி பண்ண?" மறுபுறத்தில் சீற,


"ஆரம்பிச்சது நீ தான் ராகேஷ். எதுக்காக என் தொழில் விஷயத்துல தலையிட்ட" என இவன் பதிலுக்கு எகிறினான்.


"அதுக்கு காரணம் உன் முட்டாள்தனம் தான்டா. எப்போ என்ன நடக்கும்னு நானே பயந்துட்டு இருக்கேன். நீ பைத்தியகாரன் மாதிரி வினையை இழுத்து வைக்காத ஒழுங்கா மீடியாவ கூப்பிட்டு என் மேல போட்ட புகார் பொய்னு ஒத்துக்கோ" என்றான்.


"சரி ராகேஷ்! நான் நீ சொல்ற மாதிரியே செய்றேன் ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நான் உன்னை பார்க்கனும். நம்ப இடத்துக்கு வா பேசலாம்" நிதானமாய் சொல்லி போனை வைத்தவனின் கண்களில் தெரிந்த கொலைவெறியை திகிலுடன் பார்த்தாள் மகிஷா.


கண்ணீர் காய்ந்த கன்னங்களுடன் மூன்றுவருடம் முன் நடந்ததை சொன்ன மகிஷாவிடம்,


"அப்போ தீரஜ் தான் ராகேஷை கொண்ணுட்டானு நம்பிதான் அங்க இருக்க பிடிக்காம இங்க வந்துட்டீங்களா? ஆனா அவன்மேல தப்பில்லைனு அவன் வெளிய வந்தப்றமும் நீங்க ஏன் திரும்ப பெங்களூர் போகவே இல்ல?" என கேட்ட தணிகைச்செல்வனுக்கு அவள் பதில் சொல்லவில்லை.


"என்ன மேடம் அமைதியா இருக்கீங்க? சார் கேக்குறதுக்கு பதில் சொல்லுங்க" என பெண் காவலர் அதட்ட,


இதற்கும் அவள் அமைதியா இருக்க, "அவங்க அந்த காரணத்துக்காக ஊரை விட்டு வரலைன்றப்போ அவங்க எப்படி திரும்ப போவாங்க தணிகைச்செல்வன்" என்ற உலகேஷ்வரனின் குரலில் தணிகைச்செல்வனின் கவனம் அவன்புறம் திரும்ப மகிஷா தலையை குனிந்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.


"என்ன மிஸ்.மகிஷா! ராகேஷ் கொலை நடந்து மூணு மாசத்துலயே உங்க அண்ணன் மேல போட்ட பழியை பொய்யுனு சண்முகபாண்டியன் நிருபிச்சிட்டாரு. ஆனா நீங்க சென்னை வந்தது ராகேஷ் இறந்து ஆறு மாசத்துக்கு அப்றம் தான். சோ! வேற எதுவோ நடந்திருக்கு அந்த விஷயத்தால தான் தீரஜ்க்கு என்னிக்கா இருந்தாலும் இப்படி ஒரு நிலமை வந்திருக்கும்னு நீங்க சொன்னீங்க சரியா மிஸ்.மகிஷா"


நேற்று இரவே மகிஷாவின் சென்னை வரவை தீர விசாரித்திருந்த உலகேஷ்வரனின் கேள்வியில் அவளால் வெறுமனே தலையை ஆட்டமட்டுமே முடிந்தது.


மூச்சை இழுத்துவிட்ட மகிஷா, "ஒத்துகிறேன் சார்! எங்க அண்ணன் மேல தப்பில்லைனு எனக்கு முன்னாடியே தெரியும். ராகேஷை கொல்றனு கிளம்பி போனவன் அடுத்த கொஞ்ச நேரத்துலயே எதையோ பார்த்து பயந்தவன் மாதிரி வந்து நின்னான். நான் என்னனு கேட்டதுக்கு இவன் கண்ணு முன்னாடியே ராகேஷை யாரோ கடத்திட்டு போனதா சொன்னான். அவன் பயந்த முகத்துலயே அவன் கொலை எதுவும் பண்ணலைனு எனக்கு புரிஞ்சிடுச்சி" என்றாள்.


"வெல்! அப்போ சார் சொன்ன மாதிரி வேற ஒரு காரணத்துக்காக உங்க அண்ணனை மொத்தமா ஒதுக்கிட்டு வந்திருக்கீங்க. அது என்ன காரணம்?" என கேட்டான் தணிகைச்செல்வன்.


"அவனோட தொழில் தான் காரணம் சார்! அதுமூலமா அவன் பண்ண பாவங்கள் எல்லாம் எனக்கு தெரியவந்துச்சு. நான் எவ்வளவோ சண்டை போட்டும் அவன் அதைவிட்டு வரல. எனக்கு அதுக்கு மேல அந்த பாவபட்ட பணத்துல வாழ பிடிக்கல சார். குற்றவுணர்வு என்னை அரிக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு, அதனால தான் அங்க இருந்து மொத்தமா வந்துட்டேன்".


"அப்படி தீரஜ் என்ன தொழில் செஞ்சான்?" என கேட்க,


அக்கேள்வியில் ஒரு நொடி தாமதித்தவள் பின், "ராகேஷோட அப்பா சண்முகபாண்டியன், அவரோட நண்பர் சச்சிதானந்தம்னு இரண்டு பேருக்காக மணல் கொள்ளையடிக்கிறது தான் அவனோட தொழில்" என்றதில் மற்றவர்கள் அதிர,


"பூமாதேவி இந்த உலகத்தவருக்கு அம்மா மாதிரினு சொல்லுவாங்க. எந்த அம்மாவும் தனக்கு துன்பம் வரும்போது சும்மா தான் இருப்பாங்க ஆனா தன்னோட பிள்ளைங்களுக்கு ஒன்னுனா கை வச்சவனோட தலையவே எடுப்பாங்க. அது தான் இத்தனை நாள் அப்றம் எங்க அண்ணனுக்கு கிடைச்ச முடிவு" என்றவளின் வார்த்தைகளில் பல செய்திகள் ஒளிந்திருந்தது.



- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 12 :

"ருத்ரா! இதை நாம பண்ணனுமாடா?" பெண்ணவளின் தயக்கத்தில்,

"உன் சீனியர் சொன்னாங்கனு நீதான சொன்ன. அப்றம் என்ன கேள்வி இது" என கேட்டான் ஆருத்ரன்.

"இல்லடா! அவங்க சொன்னது அவங்களுக்கு யாரோ ப்ரொபோஸ் பண்ணதை பார்த்து அவங்க அத்தான் கோபப்பட்டு தன்னோட காதலை ஒத்துக்கிட்டாருனு. ஆனா இது நமக்கு செட்டாகுமாடா?"

குழப்பத்துடன் கேட்டவளை முறைத்தவன், "மவளே! ஓங்கி கொட்டுனேன் தலை வீங்கிடும். நான் பாட்டுக்கு சிவனேனு நான் உண்டு என் வேலை உண்டுனு இருந்தேன். என்னை அவசரமா வரசொல்லிட்டு இப்போ வேணான்ற"

கோவமில்லா கோவமாய் அவளின் தலையை பிடித்து ஆட்டியவனை கண்டு அசடு வழிந்தவள்,

"இல்லடா! அவங்களுக்கு அவங்க அத்தான் அவங்களை விரும்புறாரானே தெரியாம இருந்துச்சு ஆனா எனக்கு தான் உங்க அண்ணா விரும்புறது தெரியுமே. அப்றம் அதை வேற சோதிச்சு பார்க்கனுமானு தோணுதுடா"

"அப்றம் எதுக்கு லூசு என்ன வர சொன்ன?"

"ப்ச் போடா! எதோ ஒரு ஆர்வத்துல நான்தான் வரசொன்னா உன்னை யாரு வரசொன்னா? வந்துட்டு சும்மா ஆயிரத்தெட்டு கேள்வி கேட்டுகிட்டு"

கடுகடுத்து ஒரு ஓரமாய் சென்று அமர்ந்தவளின் அருகே அமர்ந்தவன்,

"ஒய் லூசு! இப்போ என்ன? என்னதான் அண்ணன் உன்னை விரும்புறானு தெரிஞ்சாலும் அதை அவர் வாயால சொல்லனும்னு உனக்கு ஆசையா இருக்கு அதான"

தன் மனதை சரியாய் சொன்னவனின் தோளில் சாய்ந்தவளின் தலை 'ஆம்' என ஆடியது.

அவளின் பலவருட காதலை அறிந்திருந்தவன், "நீ இருக்கியே! அவனுக்காக என்னஎன்னவோ பண்ற ஆனா அவன்கிட்ட நேர்ல காதலை சொல்லுனு சொன்னா மட்டும் எதாவது சாக்கு சொல்ற" என்று சலித்துக்கொண்டான்.

பின், "சரி வேறவழியில்ல! உன் சீனியர் சொன்ன யோசனைய கொஞ்சம் மாத்தி செயல்படுத்துவோம். நான் உன்கிட்ட உருகுற மாதிரி ஒரு டான்ஸ் ஆடி அனுப்புறேன். நீ அண்ணாகிட்ட காட்டு, அவன் அதுல கண்டிப்பா காண்டாகி காதலை ஒத்துப்பான்"

அதுக்கு பலமாய் தலையாட்டியவள், "ருத்ரா! ஆடுறது தான் ஆடுற தமிழ் பாட்டுக்கு ஆடுடா" என்க,

"அதுக்கு நான் எங்க போவேன் லூசு"

"நான் சீனியர்கிட்ட வாங்கி தரேன் டா" என்றாள்.

(**********)

பிரளயம் :

"சார்! மணல் கொள்ளை-ன்றது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் அப்படி ஒரு விஷயத்துல அந்த தீரஜ் ஈடுபட்டிருக்கான் அதுக்கு துணையா அந்த மந்திரி.சண்முகபாண்டியன், சச்சிதானந்தம் எல்லாம் இருந்திருக்காங்கனு சொல்லியும் இந்த டிஜிபி ஏன் சார் அந்த மந்திரியை விசாரிக்க விடமாட்றாரு?"

மகிஷா சொல்லிய தகவல்களை வைத்து தீரஜ், சச்சிதானந்தத்துடன் மந்திரி. சண்முகபாண்டியனும் மணல் கொள்ளையில் ஈடுபடுவதை அறிந்த ஈஷ்வரும், தணிகையும் தங்களின் மேலதிகாரியிடம் இதை பற்றி தெரிவித்தனர்.

அதோடு மந்திரி. சண்முகபாண்டியனை விசாரிக்க ஏதேனும் வழி உண்டா எனவும் கேட்க, டிஜிபியோ சிறிதும் அதற்கு வழிவகுக்காததிலே மேலே கூறியபடி புலம்பினான் தணிகைச்செல்வன்.

"தணிகை! மகிஷா சொல்றது உண்மையாவே இருந்தாலும் அது உண்மையானு நிரூபிக்க சாட்சி வேணும். அதோட அவ தன் கண்ணால அந்த கொள்ளை நடக்குறதை பார்த்தாளானு தெரியனும்"

என்ற ஈஷ்வர், "ஷிட்! இதை எப்படி கவனிக்காம விட்டேன்" என்று முனங்கினான்.

அதில், "என்னாச்சு சார்!" என தணிகை வினவ,

"இல்ல தணிகை! மகிஷாக்கு இந்த மணல் கொள்ளை பத்தி எப்படி தெரியவந்துச்சுனே நம்ப விசாரிக்கலையே. அவ எப்படி யாரு மூலமாக அதை தெரிஞ்சிக்கிட்டானு நம்ப கண்டுபிடிக்கனுமே"

"சரி சார்! நம்ப திரும்பவும் அவங்களை விசாரிக்கலாம். ஆனா சார் சச்சிதானந்தத்தோட பண்ணை வீட்டுல நம்ப தேடுனப்போ இது சம்பந்தமா எந்த சின்ன தடயமோ கூட கிடைக்கலையே சார். சொல்லபோனா அவரோட அந்த வீட்ல சின்னதா கூட தப்பா எதுவும் இல்லை" என்றான்.

அதற்கு உலகேஷ்வரன் பதில் சொல்லும் முன் அவனை அலைப்பேசியில் அழைத்தாள் உடையாள்.

அழைப்பை ஏற்று "சொல்லு யாழ்!" என்க,

"நான் என் ஃப்ரெண்டு வீட்டுக்கு கிளம்புறேன் அத்தான். நைட் வர கொஞ்சம் நேரமாகும். நான் சாப்பிட்டுட்டே வந்துருவேன். நீங்க மாமாக்கும், உங்களுக்கும் மட்டும் தோசை ஊத்திக்கோங்க"

"ம்ம் சரிசரி! சட்னிக்கு தேங்காய் இருக்கா வாங்கிட்டு வரனுமா?"

"தேங்காய்லாம் நைட்ல வேணா அத்தான். சாம்பார் இருக்கு அதை சூடு பண்ணிக்கோங்க"

உலகேஷ்வரன் பேசுவதை கேட்டிருந்த தணிகைச்செல்வன், "இங்க நான் எப்படி புலம்பிட்டிருக்கேன் இவர் சட்னி அறைக்கிறதை பத்தி பேசுறதை பாரு. இந்த உலகம் ரொம்ப மோசம்பா" என சத்தமாய் முணுமுணுத்தான்.

அதில் உலகேஷ்வரனுக்கு சிரிப்பு வர மறுபுறம் இருந்து கேட்டிருந்த உடையாளும் சிரித்தாள்.

"அத்தான்! அண்ணன் இப்படி புலம்புற அளவுக்கு என்னத்தான் நடந்துச்சு?"

"ஒன்னுமில்லை யாழ்! பண்ணைவீட்ல சச்சிதானந்தத்துக்கு எதிரா எதுவுமே கிடைக்கலைல. அதான் டென்ஷன்ல புலம்பிட்டிருக்கான்".

உடையாள் எதையோ யோசித்தவள், "ஏன் அத்தான் அவர் வழக்கமா இருக்க தரமணி வீட்டுல தேடுனா எதாவது கிடைக்குதானு பாருங்க. ஏன்னா அவருக்கு தான் முறையான விஷயத்தை மறைச்சு வைக்கிறதும் முறையில்லாததை அப்பட்டமா காட்டிகிறதும் பழக்கமாச்சே. என்னையும் அம்மாவையும் பண்ணமாதிரி" தெளிவாய் ஆரம்பித்தவளின் இறுதிவரிகள் வலியில் தோய்ந்திருந்தது.

"யாழ்! இப்போ எதுக்கு இந்த பேச்சு! அது எல்லாம் உன் வாழ்க்கையில நடந்து முடிஞ்சிடுச்சு. இப்போ நான், நீ, அப்பா இது மட்டும் தான் நிஜம். போ.. போய் உன் ப்ரெண்டை பார்க்க கிளம்பு, ஓடு" மனைவியை அதட்டிஉருட்டி கிளப்பியவன் கைப்பேசியை அணைத்தான்.

ஆனாலும் மனைவி சொல்லியது மனதில் இருக்க அவர்களும் தற்பொழுது தரமணிக்கு அருகிலே இருந்ததில், "தணிகை! மகிஷாவை அப்றம் பார்ப்போம் இப்போ நம்ப தரமணில இருக்க சச்சிதானந்தம் வீட்டுல தேடுவோம்" என்று அவனையும் கிளப்பிக்கொண்டு சென்றான்.

முன்னாள் மந்திரி என்றபோதும் இன்றுவரையிலுமே சச்சிதானந்தத்தின் வீடு இருந்த பகுதி சுத்தமாய், ஆள்அரவமின்றி தனி சம்ராஜ்ஜியம் போல தான் காணப்பட்டது.

"ஆளில்லா சம்ராஜ்ஜியம்" முணுமுணுப்புடன் வேண்டாவெறுப்பாய் அவ்வீட்டினுள் அடியெடுத்து வைத்த உலகேஷ்வரனை வரவேற்றது அவ்வீட்டின் நடுகூடத்தில் தொங்கி கொண்டிருந்த புகைப்படம்.

இளவயது பெண் கருதாங்கி நிற்க, அவளின் வயிற்றில் கைகளை வைத்து பின்னிருந்து அவளை அணைத்தவாறு நின்றிருந்தார் இளவயது சச்சிதானந்தம்.

உலகேஷ்வரன் அந்த புகைப்படத்தை கண்டும்காணாமல் நுழைய, அவன் பின் வந்தான் தணிகைச்செல்வன்.

வந்தவர்களை, "வாங்க ஐயா! வாங்க! சின்னம்மா வரலைங்களா?" உண்மையான மகிழ்வுடன் வரவேற்ற அந்த மனிதருக்கு நாற்பது நாற்பத்தைந்து வயதிருக்கலாம்.

அவரை பார்த்தவுடன் உலகேஷ்வரன் முகம் கனிய, "எப்படி இருக்கீங்க சேகர் அங்கிள்! ஆன்ட்டி, ப்ரித்தி எல்லோரும் எப்படி இருக்காங்க" என அவரின் குடும்பத்தவரை விசாரித்தான்.

"நான் இந்த சாக்கடையில இருந்து வெளில வராதவரைக்கும் அவங்க உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லாம நிம்மதியா இருப்பாங்க தம்பி" வார்த்தைகள் அவரின் நிலையை எடுத்துரைத்தது.

"எங்களை மன்னிச்சிடுங்க அங்கிள்" உணா்ந்து மன்னிப்பு கேட்ட உலகேஷ்வரனின் வார்த்தைகளில் அவர் பதறி சமாதானம் செய்ய அதையெல்லாம் புரியா மொழியில் படம் பார்ப்பது போல் பார்த்து நின்றான் தணிகைச்செல்வன்.

சிறுதுநேரத்தில் தாங்கள் இந்த வீட்டை சோதனை இட வந்ததாய் அவரிடம் சொல்லிய உலகேஷ்வரன் அவரை அவரின் வேலைகளை தொடர சொல்லி அனுப்பினான்.

பின் உலகேஷ்வரனும், தணிகைச்செல்வனும் அவ்வீட்டில் தங்களின் தேடலை தொடங்கினர்.

கூடத்தில் இருந்தவற்றை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த உலகேஷ்வரன் கவனமாய் அந்த புகைப்படத்தை மட்டும் தவிர்த்தபடி இருக்க, அதை கவனித்தபடி தானும் அறைகளுக்குள் சென்று ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான் தணிகைச்செல்வன்.

அவனின் பார்வை தன்மேல் அடிகடி படுவதை முதலில் கண்டு கொள்ளாத உலகேஷ்வரன் பின் தன் இடுப்பில் கைகளை ஊன்றி 'ஊப்' என ஊதிக்கொணடு, "இப்போ என்ன தெரியனும் தணிகை?" என கேட்டான்.

அவனின் திடிர் கேள்வியில் கையிலிருந்த கோப்பை தவறவிட்ட தணிகைச்செல்வன், "சா..சார்! ஒன்னுமில்லை சார்" என்க அவன் கண்களோ அந்த புகைப்படத்தை பார்த்தது.

அதில் தலையை இடவலமாய் அசைத்துகொண்ட உலகேஷ்வரன், "இந்த போட்டோல இருக்குறது சச்சிதானந்தத்தோட இரண்டாவது மனைவி தணிகை. ஆம் இரண்டாவது மனைவி தான், சட்டபடி முதல் மனைவி என் அத்தை சீதா தான். ஆனா யாரும் அதை ஒத்துக்கமாட்டாங்க"

உலகேஷ்வரனின் வார்த்தைகள் வெறுப்பாய் வந்தது.

"ஏன் சார்?" என்றவனின் கேள்விக்கு பதிலாய் "காதல்" என்று பதிலளித்த உலகேஷ்வரன் தொடர்ந்தான்,

"என் சீதா அத்தைக்கு அரசியல்னா ரொம்ப பிடிக்கும் தணிகை! ஆனா என் அப்பா குடும்பத்துல எல்லோருமே படிச்சுபட்டம் வாங்கி அரசாங்கத்துல எதோ ஒரு பதவியில உட்காரனும்னு நினைச்சாங்களே தவிர ஆளனும்னு நினைக்கல. அத்தை அதை நினைச்சப்பவும் அவங்களை விடல. விளைவு அத்தையோட அரசியல் மேலான ஆசை கொஞ்ச வருஷத்துல அப்போ அரசியல்வாதியா திறம்பட செயல்பட்டு வந்த சச்சிதானந்தம் மேல காதலா உருவாகிடுச்சி.

அதிகாரத்துல மட்டுமில்லாம பணத்துலையும் குறைவில்லாத குடும்பம்னா சச்சிதானந்தம் சும்மா இருப்பாரா. அவரும் அத்தைகிட்ட கல்யாணத்துக்கு பேச அத்தை வீட்ல சண்டை போட்டுதான் அவரை கல்யாணம் பண்ணாங்க.

எங்க குடும்பத்துல யாருக்கும் சச்சிதானந்தம் மேல பெருசா மதிப்போ, விருப்பமோ இல்ல. அதுலையும் தேர்தல் நேரத்துல கல்யாணத்தை அறிவிக்க வேண்டாம்னு சொன்ன சச்சிதானந்தம் வார்த்தையில அப்பா சண்டை கூட போட்டிருக்காரு போல.

ஆனா சச்சிதானந்தத்தோட அரசியல் பலத்துக்கு முன்னாடி எங்க பணமோ, அதிகாரமோ செல்லுபடியாகலை. தேர்தல் முடிஞ்சப்றம் அறிவிக்கிறேன்னு சொன்னவர் தேர்தல்ல தோத்ததுல அத்தையை கல்யாணம் பண்ண ராசிதான் காரணம்னு கல்யாணத்தை அறிவிக்க மாட்டேனு சண்டை போட அப்பாவும் அப்போ என் தங்கச்சியை அனுப்புனு சொன்னதுக்கு முடியாதுனு சொல்லி அப்பாவை விரட்டிவிட்டவருக்கு எதிரா அப்பா கேஸ் போட்டிருக்காரு.

ஆனா சீதா அத்தை யாருனு கூட எனக்கு தெரியாதுனு சச்சிதானந்தம் பக்கம் சொல்லி வழக்கை இழுத்தடிச்சாங்க. கல்யாணத்துல போட்டோ கூட எதுவும் எடுக்காததால வழக்கும் எடுபடலை. சச்சிதானந்தமும் அந்த இரண்டு வருஷத்துக்கு சீதா அத்தையை வீட்டுக்குள்ளயே சிறை வச்சிருக்காரு"

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அங்கு மீண்டும் வந்திருந்த சேகரை காட்டி, "இவரை தான் அப்பா சீதா அத்தைக்கு பாதுகாப்பா இருக்கனும்னு சச்சிதானந்தத்துக்கு தெரியாமலே இந்த வீட்ல வேலைக்கு வச்சாரு" என்றான்.

சேகரும், "அந்த இரண்டு வருஷமும் சீதாம்மா வெளியே எங்கேயும் போகலைனாலும் சச்சிதானந்தம் சாரும் வீட்டுக்கு அவ்வளவா வராததால பிரச்சனை இல்லாம தான் இருந்தாங்க தம்பி.

ஆனா இரண்டு வருஷம் கழிச்சும் சீதாம்மாக்கு குழந்தையில்லனு வேறவொரு பொண்ணை கூட்டிட்டு வந்து அவர் நின்னப்போ தான் சீதாம்மா உடைஞ்சிட்டாங்க தம்பி. கூடவே இருந்த என்னாலையும் எதுவும் பண்ணமுடியலை.என்னை மன்னிச்சிடுங்க தம்பி" என்றோ நடந்ததற்கு இன்று மன்னிப்பை வேண்டினார்.

"என்ன அங்கிள் அதுல உங்க தப்பு எதுவும் இல்ல. அவர் இரண்டாவதா கல்யாணம் மட்டும் பண்ணிட்டு வந்திருந்தா கூட அத்தை அந்தளவுக்கு உடைஞ்சிருக்க மாட்டாங்களோ என்னவோ அப்போ அவர் கூட்டிட்டு வந்தவங்க கர்ப்பமா இருந்தாங்கன்றது தான் அத்தையால தாங்க முடியலைனு அப்பா சொல்லிருக்காரு அங்கிள்" என்றவனுக்கு,

'அந்த பொண்ணு கர்ப்பமாம்ணா அதுவும் இரட்டை வாரிசாம், உன்னால கொடுக்க முடியாததை இரண்டு மடங்கா இவ கொடுக்கபோறானு அவர் என்கிட்ட சொன்னப்போ எனக்கு கொஞ்சம் கூட வருத்தமா இல்லனா ஒரே நேரத்துல என்கூட இருந்து அந்த பொண்ணு கூடவும் வாழ்ந்து இருக்காருன்றது தான் என் நெஞ்சை அறுக்குது. அதுவும் அந்த பொண்ணை பார்க்கவே அப்பாவியாட்டம் இருக்கு-ண்ணா னு' என் தங்கச்சி அடிகடி மறுகிட்டே இருப்பாடா. ஊருக்கு கூட அந்த பொண்ணை தான் தன்னோட மனைவியா அறிவிச்சிருக்கான்டா அவன்'

தந்தை அடிக்கடி தங்கையை நினைத்து புலம்பும் வார்த்தைகள் உலகேஷ்வரனின் நினைவிற்கு வந்தது.

ஆழ்ந்த மூச்செடுத்து தன் மனதை சமனாக்கியவன், "என்னோட வருத்தமெல்லாம் இவ்வளவு நடந்ததுக்கு அப்றமாச்சும் அத்தை அப்பாகிட்ட வந்திருக்கலாம்ன்றது தான் அங்கிள். அதை விட்டுட்டு இந்த ஊரே வேணாம்னு பெங்களூர் போயிட்டாங்க. அப்படி அவங்க போகும்போது உடையாள் அவங்க வயித்துல இருந்தானு அப்பாக்கு தெரிஞ்சிருந்தா பின்நாட்கள்ல அவங்க உயிரோடவும் இருந்திருக்கலாம்.

வாரிசு இல்லனு அவங்க இடத்துக்கு வேற ஆளை கொண்டு வந்த சச்சிதானந்தம் அந்த அம்மாவும் குழந்தைங்களோட விபத்துல இறந்ததால திரும்ப அத்தையை தேடி பெங்களூர் போனது தான் வினையா போச்சு. அவர் போன நேரம் தான் உடையாள் இந்த பூமிக்கு வந்த நாள். அதோட அன்னிக்கு தான் அவருக்கு தேர்தல்ல வெற்றியும் கிடைச்சிருக்கு. அதுக்கு காரணம் உடையாள் பிறந்த ராசினு அவளை தூக்க, அத்தை கண் முழுச்சு அவரோட சண்டை போடனு ஏகபட்ட சம்பவங்கள்.

அதுல என்னாச்சுனு எங்களுக்கு தெரியலை மாசத்துக்கு ஒருதடவை அத்தையை பார்க்க போற அப்பா அந்த மாசம் போகும்போது அவர் அத்தையை சடலமா தான் பார்த்திருக்காரு. இரண்டு நாளா அலைஞ்சுதிரிஞ்சு அவர் விசாரிச்சதுல தான் சச்சிதானந்தம் அங்க வந்து குழந்தையை தூக்கிட்டு போனதே அவருக்கு தெரியவந்துச்சு.

அத்தையை கொண்ணது கூட சச்சிதானந்தமா இருக்கலாம்னு சந்தேகபட்ட அப்பா முதல்ல குழந்தையை மீட்போம்னு சச்சிதானந்தத்தை பார்க்க அவனோ தனக்கு எதுவுமே தெரியாதுனு சாதிச்சு அப்பாக்கும் விபத்து ஏற்படுத்திட்டான்.

அப்பா இரண்டு வருஷமா எழுந்துக்க முடியாம இருந்ததால உடையாளும் யாருமில்லாத அனாதை மாதிரி பெங்களூர்ல தனியா சச்சிதானந்தத்தோட கண்காணிப்புல வளர்ந்திருக்கா"

பழைய நினைவுகளில் ஆழ்ந்து நடந்ததை சொல்லிக்கொண்டிருந்த உலகேஷ்வரனின் பேச்சில் இடையிட்ட தணிகைச்செல்வன், "சார்! மேடமும் பெங்களூர்ல தான் இருந்தாங்களா?" என வினவினான்.

உலகேஷ்வரன் "ஆம்" என தலையசைக்க,

"சார்! நீங்க நாலு வருஷம் முன்ன திடிர்னு மேடமை கூட்டிட்டு வந்து சச்சிதானந்தத்தோட வாரிசுனு அறிவிச்சதுக்கு காரணம் மேடமை கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு சச்சிதானந்தத்தோட சொத்தை அனுபவிக்கனும்னு தான்னு வதந்தி பரவுச்சே. அதோட நீங்க போலிஸ் வேலையை கூட வேணாம்னு சொன்னீங்கனு ஒரு வதந்தி?" என நடந்ததை பற்றி விசாரித்தான்.

"அது ஒரு பெரிய கதை தணிகை! அத்தையோட மரணத்துக்கு நியாயம் கிடைக்கனும்னு தான் நான் போலீஸாவே ஆக நினைச்சேன். அத்தை இறந்ததுக்கு காரணம் சச்சிதானந்தம் தான்னு நான் ஆதாரங்களை கூட சேமிச்சேன். ஆனா அது அத்தனையும் இந்த ஆளோட அதிகார பலத்தால வீணாதான் போச்சு. அப்போ எனக்கு தோணுனது தான் போலிஸ்காரன் ஆனாலும் அந்த சச்சிதானந்தத்தை எதுவும் பண்ணமுடியாதுன்றது"

அந்நாட்களில் சச்சிதானந்தத்தின் அரசியல் பலத்தில் உலகேஷ்வரன் நிஜத்தில் ஆடிதான் போனான். அவன் முயன்று எவ்வளவோ சாட்சிகளை கண்டுபிடித்தாலும் இறுதியில் அனைத்தும் சச்சிதானந்தத்தின் கைகளை தான் சேர்ந்தது. அதன் காரணம் காவலதிகாரிகள் பலர் அவரின் கைப்பாவையாய் இருந்தது என உணர்ந்த உலகேஷ்வரனுக்கு அந்த காவல்துறை வேலை பிடிக்காமல் போக ட்ரைனிங்கின் இறுதி கட்டத்தில் இருந்தவன் 'வேலைக்கு செல்லமாட்டேன்' என வந்து நின்றான்.

அவன் செயல் சொக்கலிங்கத்திற்கு கோவத்தை உண்டாக்க, "விளையாடாத ஈஷ்வர்! காவலர் பதவி ஒன்னும் சும்மா இல்ல என் தங்கச்சி விஷயத்துல உன்னால சச்சிதானந்தத்தை ஒன்னும் பண்ணமுடியலைனாலும் அவன் பண்ண வேற எதாவது விஷயத்தை வச்சு அவனுக்கு தண்டனை கிடைக்க முயற்சி பண்ணலாம். அதுக்கு நீ போலிஸ்காரனா இருந்தா தான் முடியும்" என மகனுக்கு புரிய வைக்க முயன்றார்.

உலகேஷ்வரனின் இருபதாம் வயதிலே உடையாளின் இருப்பிடம் பற்றி அறிந்து, விடுமுறை நாட்களில் பெங்களூர் சென்று அவளை அழைத்து வந்து தன் வீட்டில் தங்க வைப்பதை வழக்கமாய் கொண்டிருந்த சொக்கலிங்கம் இந்த முறையும் அவளை அழைத்து வந்திருக்க அவள் முன்தான் இருவரின் வாக்குவாதமும் நிகழ்ந்தது.

சிறுவயது முதலே தந்தையின் அடாவடியையும், ஆள் பலத்தையும் பார்த்து வளர்ந்திருந்த உடையாளுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல், "என் புள்ளை போலிஸாகி உன் அப்பனை ஜெயில்ல தள்ளுவான்மா" என்னும் வார்த்தைகள் தான்.

இன்று அந்த காவலர் வேலையே வேண்டாம் என வந்து நிற்கும் அத்தானின் செயலில் தன் தாய்க்கு இறுதிவரை நியாயம் கிடைக்காதோ என்னும் பதட்டத்தில் உடையாள் அவசரபட்டு,

"அத்தான்! நீங்க போலிஸாக போறிங்கனு மாமா சொல்லிசொல்லிதான் உங்களை பத்தி கேட்டுகேட்டு தான் நான் உங்களை காதலிக்கவே ஆரம்பிச்சேன். ப்ளிஸ்-த்தான் நீங்க வேலையில் சேருங்களேன்" என்று வார்த்தைகளை விட்டுவிட்டாள்.

அவள் சொன்னது மாமனின் வார்த்தைகளை கொண்டு பார்க்காமலே உலகேஷ்வரன் மேல் காதல் வளர்ந்தது என்று, ஆனால் உலகேஷ்வரன் புரிந்துகொண்டதோ தான் காவலன் ஆகபோகும் காரணத்தால் தான் அவள் காதலிக்க தொடங்கியதாய்.

அவளின் வார்த்தைகளில் உடைந்த உலகேஷ்வரனை மேலும் உடைத்தது சொக்கலிங்கத்தின் வார்த்தை.

"கடைசியா சொல்றேன் ஈஷ்வர்! தேவையில்லாம யோசிச்சு எதிர்காலத்தை குழப்பி வைக்காத. நீ வேற வேலைக்கு போறதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். அதோட நீ போலீசானதுக்கு அப்றம் தான் உனக்கும் உடையாளுக்கும் கல்யாணம். இல்லைனா இல்ல"

என உறுதியாய் கல்யாணத்திற்கு தடைபோட்டுவிட்ட மாமனின் வார்த்தைகளை எதிர்பாராத உடையாள் அதிர்ந்துவிட்டாள்.

அவள் இதில் ஏதேனும் பேசுவாள் என காத்திருந்த உலகேஷ்வரன் அவள் அதிர்வில் உறைந்திருப்பது புரியாமல் அவளின் மௌனத்தை தன் தந்தையின் பேச்சுக்கான சம்மதமாய் எடுத்துக் கொண்டான்.

"பலவருஷமா உன்னை உனக்காக மட்டுமே நேசிச்சவன்டி நான். ஆனா நீ உன் அப்பனை பழிவாங்கவும், உன் மாமாவோட ஆசைக்காகவும் தான் என்னை காதலிச்சனு புரிஞ்சுக்காம போய்ட்டேன். உன் அப்பன் எப்பவும் காரணத்தோட தான் எல்லா வேலையும் செய்வான், நீயும் அவன் ரத்தம்னு நிருபிச்சிட்டல"

தன் பேச்சால் உடையாளின் மனதை சிதறவைத்த உலகேஷ்வரன், "காரணத்தோட வந்த உன்னோட காதல் எனக்கு தேவையே இல்ல. இனி இவரே சொன்னாலும் உனக்கும் எனக்கும் கல்யாணம்னு ஒன்னு நடக்கவே போறதில்ல. என்னை சாகடிச்சிட்டடி நீ.. நமக்குள்ள இருந்த அத்தனையும்... என்னோடான உன்னோட அத்தனையும் காரணத்தால மட்டும் தான்ல" விரக்தியும், வேதனையும் கலந்து சொன்னவனின் குரல் நடுங்கியது.

"அத்தான்" என அழுகையுடன் உடையாள் பேச வர அதை கேட்ககூட நில்லாமல் வெளியில் வந்தவன் தன் நீலநிற லம்போகினியை எடுத்துக்கொண்டு அதிவேகத்தில் பறந்தான்.

- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்களின் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே😍

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 13:


"ருத்ரன் எனக்காக என்ன வாங்கி கொடுத்தானு பார்த்தீங்களா?செம்மையா இருக்குல" தன் கைகளில் இருந்த இளரோஜா வண்ண டெடிபியரை தூக்கமுடியாமல் தூக்கியபடி ஆர்பரித்தவளை கண்டு பிரபஞ்சனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.


அவன் வாய்விட்டு நகைக்க, சூரியனின் கதிர்கள் முகத்தில் பட்டு அவனின் வெண்மை நிறம் மினுமினுத்ததில் பேச்சை மறந்து அவனை ரசித்தாள் பாவை.


பெண்ணவளின் ரசனை பார்வை ஆணவனுக்கு கூச்சத்தை கொடுக்க வேறுபுறம் பார்வையை திருப்பியவன் இடக்கரத்தால் கழுத்தை தடவிக்கொண்டான்.


"ம்க்கும்! கடைசிவரை நீங்கதான் வெக்கபடுவீங்க போலயே" கிண்டலாய் சொல்லியவளை,


"அடிங்கு! சின்ன பொண்ணு மாதிரி பேசு பிருதுவி" என தன் வெட்கம் மறைத்து அதட்டினான்.


"சின்ன பொண்ணா?? இன்னும் ஏழு மாசத்துல எனக்கு காலேஜே முடியபோகுது பாஸ். அதோட எனக்கு நிறைய ப்ரொபசலும் வருது தெரியுமா. இரண்டு நாள் முன்னாடிகூட எனக்காக ஒருத்தர் காதல்ல உருகிஉருகி டேன்ஸ்லாம் ஆடுனாரு" பிரமிப்பாய் அவள் சொல்ல,


"என்ன காதலா? யார் அது? நீ என்ன இரண்டுநாள் அப்றம் என்கிட்ட சொல்ற"


சட்டென மூண்ட கோபத்துடன் உறுமியவனை கண்டு அவளுக்கே பயமாய் போனது.


ஆனாலும் பயத்தை காட்டாமல் "நான் அது என்னோட ப்ரெண்ட்.. இல்ல அது ருத்ரா" என தடுமாற,


"என்ன யாருனு சொல்லு?" என அதட்டினான்.


உடனே அவள் தன் கையிலிருந்த கைப்பேசியில் இருந்து ஒரு வீடியோவை திறந்து காட்டினாள். பிரபஞ்சன் அதை பிடுங்கி பார்க்க அதில் ஆருத்ரன் அவளின் முன் காதலுடன் பாடியபடி உருகிஉருகி ஆடிக்கொண்டிருந்தான்.


அதை பார்த்தவுடன் அத்தனை நேரம் இருந்த கோபம் நீங்கி வழக்கம்போல் தன் புன்னகை முகத்தை காட்டியவன், "பையன் முகத்துல என்ன இவ்வளவு ஃபீலிங்ஸை காட்டுறான்? ஹாஹா" என சிரித்தவன்,


"ஆமா என்ன நீயும் ருத்ரனும் எதாவது தமிழ் டிராமால கலந்திருக்கீங்களா என்ன?" என்று கேட்ட கேள்வியில் அவள்தான் "ஆங்" என முழித்தாள்.


அவளின் முழியில் "என்ன பார்வை இது" என அவளின் தலையில் புன்னகையுடனே தட்டினான்.


"இல்ல ஏன் அப்படி ட்ராமாவானு கேட்டீங்க. அது வந்து ருத்ரன்...ம்ஹூக்கும்.. ருத்ரன் தான் என்னை விரும்புறதா சொன்னான்"


முதலில் தடுமாறி பின் கடகடவென சொன்னவள் அவனின் முகத்தில் அதிர்வோ, கோபமோ தென்படுகிறதா என ஆராய, அவனோ சுவரசியமாய் கதை கேட்கும் பாணியில் நின்றிருந்தான்.


அதில் அவள் தான் காண்டாகி, "ப்ச்! பொசசிஸ்வ்-க்கு ஸ்பெல்லிங் கூட தெரியாதவர்கிட்ட எதிர்பாக்குற என்னைய சொல்லனும்" மெல்லமாய் முனங்கியவள்,


"போனை குடுங்க நான் கிளம்பனும்" என அவன் கையில் இருந்த தன் அலைப்பேசியை பிடுங்காத குறையாய் வாங்கினாள்.


அவளை உற்று பார்த்த பிரபஞ்சனுக்கு அவளின் ஆசை புரியதான் செய்தது. தொண்டையை செறுமியவன், "பிருதுவி! இதோட நீ ஆறு மாசம் கழிச்சு ஊருக்கு வந்தா போதும் சரியா?" என கேட்டான்.


அதில் அதிர்ந்தவள், "ஏன்? எதுக்கு?" என கேட்க, அதற்கு பதில் சொல்லாமல் ஒரு குறுஞ்சிரிப்புடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான் பிரபஞ்சன்.


(***********)


பிரளயம் :


தன் அத்தையின் வாழ்வை பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்த உலகேஷ்வரன், தன் வாழ்வில் நான்கு வருடங்கள் முன் நடந்ததை நினைத்து ஒரு பெருமூச்சுடன் தன்னை ஆசுவாசபடுத்திக் கொண்டான்.


"இப்போ உங்க சந்தேகம் எல்லாம் தீர்ந்துச்சா போங்க போய் வந்த வேலையை பாருங்க தணிகை" என அவனை அனுப்பியவன் தானும் ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் சென்று ஆராய்ந்தான்.


சச்சிதானந்தனின் அலுவலக அறையில் ஏகபட்ட கோப்புகள் இருந்தபோதும் இவர்கள் சந்தேகபடும்படி எதுவும் இல்லாததில் இருவருக்கும் தலையை பிய்த்துக் கொள்ளும் உணர்வு தான்.


இரண்டுமணி நேரமாய் தேடி களைத்தவர்கள் இறுதியாய் நடுகூடத்தில் வந்து அங்கிருந்த மெத்திருக்கையில் அமர்ந்தனர்.


"அடபோங்க சார்! எனக்கு இந்த வழக்கே பிடிக்கல எந்த பக்கம் போனாலும் அப்படிஅப்படியே பாதில நிக்குது" என புலம்பினான் தணிகைச்செல்வன்.


உலகேஷ்வரனின் மனதிலும் அதுவே தோன்றிய போதும் தளராமல் அடுத்து என்னவென்று யோசித்தான்.


இருவரும் அமர்ந்ததை பார்த்த சேகர் அவர்களுக்கு குடிக்க குளிர்பானம் கொண்டுவந்து தந்தார்.


கடகடவென அதை எடுத்து குடித்த தணிகைச்செல்வனை சிரிப்புடன் பார்த்தபடி உலகேஷ்வரன் தானும் எடுத்து குடிக்க மீண்டும் அவன் பார்வையில் பட்டது அப்புகைப்படம்.


அவன் இதற்கு முன் இந்த வீட்டிற்கு வந்ததே இல்லை. அதனால் முதல்முறை பார்த்ததோடு சரி, அத்தையின் இடத்தில் வேறு பெண் என்பதே அவனுக்கு அசூயையாய் இருக்க அந்த புகைப்படத்தை கவனமாய் தவிர்த்து வந்தான். ஆனால் மீண்டும் மீண்டுமாய் அந்த புகைப்படம் கண்ணில் பட முதல்முறையாய் அதை ஊன்றி பார்த்தான்.


புகைப்படத்தில், பாலில் தேன் கலந்தால் வரும் நிறத்தில் பளபளவென்று சற்று பூசினார் போன்ற தோற்றத்தில் இதழ்களுடன், கண்களும் சேர்ந்து சிரிக்க நின்றிருந்த அப்பெண்ணின் கண்கள் இவனை ஈர்த்தது.


'என்னடா இது இவங்க போட்டோவை கூட இதுவரை நான் சரியா பார்த்தது இல்ல ஆனா இந்த கண்ணை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே' என எண்ணியவன் எழுந்து புகைப்படத்தின் அருகே சென்று நின்றான்.


எத்தனை உற்று பார்த்தும், எவ்வளவோ யோசித்தும், 'எங்கே? எப்பொழுது? யாரிடம்?' அந்த கண்களை பார்த்தான் என்பது அவனின் நினைவிற்கு வராமல் சண்டித்தனம் செய்தது.


அவன் அந்த புகைப்படம் அருகே சென்றதை கவனித்த சேகருக்கு சட்டென ஒரு விஷயம் நியாபகம் வந்தது. ஆனால் அதை சொல்லலாமா வேண்டாமா என்ற தயக்கத்தில் அமைதியாய் இருந்தவர் ஈஷ்வர் இன்னும் அங்கிருந்து நகராததில்,


"தம்பி! எனக்கு ஒரு விஷயம் இப்போ தான் நியாபகம் வந்துச்சு. அது உங்களுக்கு உபயோகபடுமா என்னனு தெரியல" என்றவரின் பேச்சில் திரும்பினான் உலகேஷ்வரன்.


"அது தம்பி! சச்சிதானந்தம் சார் எப்பவும் இரண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை வீட்டில் இருக்க வேலைகாரங்க எல்லோருக்கும் இரண்டு நாள் விடுமுறை குடுத்துவிட்ருவாரு தம்பி"


என்றவரின் பேச்சில் குறுக்கிட்ட தணிகைச்செல்வன், "இது எல்லா இடத்துலையும் வழக்கம் தான அங்கிள்! இதுல என்ன இருக்கு?" என கேட்டான்.


அதில் அவர் அமைதியாக, காரணம் இல்லாமல் அவர் சொல்லமாட்டார் என்றுணர்ந்த உலகேஷ்வரன், "என்ன அங்கிள் எதுனாலும் முழுசா சொல்லுங்க" என ஊக்கினான்.


"தம்பி! சார் சொன்னமாதிரி விடுமுறை கொடுக்குறது வழக்கம் தான். ஆனா எல்லா வேலைகாரங்களுக்கும் சேர்த்தமாதிரி ஒரே நாள்ல தான் சச்சிதானந்தம் சார் விடுமுறை குடுப்பாரு தம்பி. அன்னிக்கு அவரை தவிர வீட்ல யாரும் இருக்கமாட்டோம்" என நிறுத்தியவர் உலகேஷ்வரனின் பார்வை கூர்மையை உணர்ந்து,


"அப்படி ஒரு விடுமுறை தினத்துல தான் என்னோட பையை நான் இங்கேயே விட்டுட்டு போய்ட்டேன் தம்பி. அதுல தான் என் பொண்ணு பிரசவத்துக்குனு சொக்கலிங்கம் ஐயா அன்னிக்கு காலையில என்கிட்ட கொடுத்திருந்த பணத்தை வச்சிருந்தேன்.


ஏழு மணி போல வீட்டுக்கு போனவன் பையை விட்டுட்டு வந்தது நியாபகம் வந்து இராத்திரி எட்டு மணிபோல இங்க வந்தேங்க. அப்போ சச்சிதானந்தம் சார் இப்போ நீங்க நிக்கிற இதே இடத்துல தான் அந்த போட்டோல கையை வச்சிட்டு நின்னுட்டிருந்தாருங்க" என்றார்.


"அதுல என்ன அங்கிள்! இவங்க தான் இவரோட காதல் மனைவியாச்சே. அந்த காதலோட இவங்களை பார்த்திருந்திருக்கலாம்"


புகைப்படத்தில் இருந்த பெண்ணை பார்த்தபடி சொன்ன உலகேஷ்வரனுக்கு அந்த பெண்மணிடம் எந்த துவேஷமும் இல்லை. ஆயினும் தன் அத்தை இருக்க வேண்டிய இடம் என்ற இதயத்தின் சின்ன முனங்கள் மட்டும் முரண்டியது.


"இல்ல தம்பி அவர் சாதாரணமா இந்த படத்தை பார்த்துட்டு இருந்திருந்தா நானும் உங்களை மாதிரி தான் நினைச்சிருப்பேன். ஆனா அன்னிக்கு அவர் என்னை பார்த்ததும் திகைச்சுபோய் அந்த போட்டோல இருந்து கையை எடுத்துட்டாரு. அதோட என்கிட்ட ரொம்ப கோவமா இந்த நேரத்துல எதுக்கு வந்த? என்ன வேணும்னு ரொம்ப சத்தம் போட்டாரு தம்பி"


என்று சொன்னதில் அதன் பின்னணியில் தணிகைச்செல்வனுக்கும், உலகேஷ்வரனுக்கும் ஒரேஒரு காரணம் தான் தோன்றியது.


அதில் இருவரும் ஒன்று போல் சுவரில் மாட்டி இருந்த புகைப்படத்தை தூக்க அங்கு அவர்களின் பார்வையை நேருக்குநேராய் முறைத்தபடி இருந்தது ஒரு துவாரம்.


"வொய்ங்ங்!" விசிலடித்த தணிகைச்செல்வன், "அதான பார்த்தேன் அது எப்படி ஒரு அரசியல்வாதி வீட்ல ஒண்ணுகூட ஏடாகூடாம சிக்கலையேனு . இப்போ ஒட்டுமொத்தமா ஒன்னா சிக்கபோகுது போலயே" என்றவன்,


"இந்த கேஸ்லயே எங்களுக்கு உருப்படியா உபயோகபட்டது நீங்க சொன்ன தகவல் தான் சேகர் அங்கிள்" என அருகே சென்று அவர் மீசையின் இருபுறமும் தடயவியபடி சொன்னான்.


அவன் செய்கையில் சேகருக்கு சிரிப்பு வந்தபோதும், "ஆனா தம்பி இந்த ஓட்டையை பார்க்க சாவி போடுற துவாரம் போல இருக்கே இப்போ இதுக்கான சாவியை நீங்க எங்கனு தேடுவீங்க?" என சந்தேகம் கேட்க, அதில் 'பே" என விழித்தான் தணிகைச்செல்வன்.


"ரொம்ப கவலைபடாதீங்க தணிகை! சச்சிதானந்தத்தோட தில்லுமுல்லெல்லாம் இன்னிக்கு நம்பகிட்ட மாட்டியே ஆகனும்னு விதிபோல" என்ற உலகேஷ்வரன் புகைப்பட சட்டதின் பின்புறத்திலே மாட்டபட்டிருந்த சாவியை தூக்கி காமித்தான்.


சாவியை அவன் அந்த துவராத்தில் பொருத்தி திருப்ப, இத்தனை நேரம் சுவர் போல் காட்சியளித்த தோற்றம் பக்கவாட்டில் நகர்ந்து ஓர் ஆள் செல்லும் அளவிற்கு வழிவிட்டது.


சேகரை வெளியிலே நிற்கவைத்து மற்ற இருவரும் உள்நுழைய, தணிகைச்செல்வன் தனது அலைப்பேசியின் மூலம் வெளிச்சத்தை உண்டாக்கினான்.


முதலில் உள்ளே நுழைந்தவுடன் படிகட்டுகள் வர, "அட! அரசியல்வாதி வீட்ல நிலவறைலாம் வச்சிருக்காரு போலயே" என்றபடி இருவரும் இறங்கி இருநிமிடம் நடக்க இதுவரை குறுகலாய் இருந்த பாதை சற்று விசாலமானது. ஆயினும் பாதை முடியாததில்,


"என்ன சார் இவ்வளவு தூரம் போகுது.. அவரோட இத்தனை வருஷ இல்லீகல் ஆக்டிவிடிஸ்க்குனே இந்த இடத்தை வச்சிருப்பரோ சார்" என்ற தணிகைச்செல்வனின் கேள்விக்கு,


"இருக்கலாம் தணிகை! ஆனா வெறும் ஃபைல்ஸ் வெக்கிறதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய இடம்" என பேசிக்கொண்டே வந்த உலகேஷ்வரன் தன் கால்களால் உணர்ந்த விஷயத்தில் சட்டென அப்படியே நின்றுவிட்டான்.


"என்ன சார்? ஏன் நின்னுட்டீங்க?"


"கொஞ்சம் போன் டார்ச்சை கீழே காட்டுங்க தணிகை" என்றவனின் கட்டளையில் அவனும் அப்படியே செய்ய, கீழே பரவிய வெளிச்சம் அவர்களுக்கு காட்டிய விஷயத்தில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொணடனர்.


அடுத்த நொடி உலகேஷ்வரனும் தனது அலைப்பேசியை உயிர்பித்து வெளிச்சத்தை உண்டுசெய்ய, இருவரின் அலைப்பேசியும் ஒன்றாய் எதிரே நீட்டபட்டதில் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது அங்கு குமிந்திருந்த மணல்மேடுகள்.


இத்தனைநேரம் போல் தரையில் நடக்கும் சத்தம் கேட்காமல், கால்களும் சற்று அழுந்த கீழே படுவதுபோல் தோன்றியதில் தான் உலகேஷ்வரன் தன் கால்களிடம் ஒளியை பாய்ச்ச சொல்லியது. அங்கு இத்தனை நேரம் போல் தரையாய் இல்லாமல் மண் இருக்க இனி இங்கு மண் மட்டுமே இருக்குமோ என்ற சந்தேகத்தில் தான் இருவரும் ஒன்றாய் வெளிச்சத்தை எதிரே உண்டாக்கியது.


அவர்கள் எண்ணத்தை பொய்யாக்காமல் அந்த இடம் முழுக்க குவியல் குவியலாய் அருகருகே குவிக்கபட்டிருந்தது மணல்களே தான்.


"சார்! நம்ப நினைச்சது போலவே மணல்கொள்ளையில இந்த சச்சிதானந்தம் இருக்காருனு அப்பட்டமாய் நிருபணம் ஆகிடிச்சு சார்"


என்ற தணிகைச்செல்வன் பேச்சை கேட்ட உலகேஷ்வரன் சுற்றிலும் ஒளியை பாய்ச்ச அங்கு பல மண்குவியலுக்கு இடையே ஒரு ஓரமாய் துருப்பிடித்து அழுக்குபடிய நின்றிருந்தது ஓர் அலமாரி.


இவ்விடத்திற்கு சிறிதும் சம்பந்தமில்லாமல் இருந்ததை கண்டு உலகேஷ்வரன் தணிகைச்செல்வனை பார்க்க, அவன் உடனே சென்று அதை திறந்தான்.


'நல்லவேளை இதை பூட்டாம வச்சிருக்கானுங்க, இல்லனா இதோட சாவியை தேடுனு இந்த மண்குவியலுக்கு நடுவுல நம்மை தேடவிட்டாலும் விட்டிருப்பாரு நம்ப சாரு'


அந்நேரத்திலும் உலகேஷ்வரனை பற்றி புலம்பியவன் அந்த அலமாரியை ஆராய, அங்கு ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் எக்கசக்க கோப்புகள் தூசிபடிய அடுக்கபட்டிருந்தது.


ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து அவன் பிரிக்க அனைத்துமே இதுவரை எங்கிருந்து எவ்வளவு மணல்களை அவர்கள் கொள்ளை அடித்துள்ளனர், அதை யாருக்கு விற்றுள்ளனர் என்ற விபரங்களை அடக்கியதாய் இருந்தது.


"அம்மாடியோவ் சார்! இங்க இருக்க இடத்தை, அப்றம் இந்த ஃபைலுங்களை (files)எல்லாம் பார்க்குறப்போ பல வருஷமா இவனுங்க இதையே தான் தொழிலா பண்ணிருக்க மாதிரி தெரியுது சார்" என்றவன் உலகேஷ்வரனிடம் திரும்ப, அதில் கோப்புகளை ஆராய தோதாய் தோளில் சாய்த்தபடி வைத்திருந்த அவனின் அலைப்பேசி கீழே விழ பார்த்தது.


அதை கீழே விழாமல் பிடிக்கப்பார்த்த தணிகைச்செல்வன் தன் கைகளில் பிடித்திருந்த கோப்புகளை தவறவிட, அனைத்தும் சரசரவென்று கீழே விழுந்தது. அவற்றில் ஒன்று மட்டும் அவனுக்கு சற்று அருகே நின்றிருந்த உலகேஷ்வரனின் காலடியில் விழுந்தது.


"சாரி சார்" என்றவாறு தணிகைச்செல்வன் அனைத்தையும் எடுக்க, தன் காலடியில் இருந்த கோப்பை எடுத்தான் உலகேஷ்வரன்.


அது பார்க்கவே மிகவும் பழையதாய் இருந்ததில் அது 'எப்பொழுது எங்கு எடுத்த மணலின் விபரமாய் இருக்கும்?' என்ற யோசனையுடன் அதை பார்த்தான்.


தூசியும், மணலுமாய் இருந்த கோப்பை தட்டியவனின் பார்வையில் பட்டது அதன் மேல் எழுதியிருந்த வார்த்தைகள்.


"பிருதுவி மக்களின் நிலங்களுக்கான தாய் பத்திரம்" என கொட்டை எழுத்தில் எழுதி இருந்ததை தொடர்ந்து, அதனுள்ளே சில இடங்களை குறிப்பிட்டு அங்குள்ள நிலங்கள் பற்றிய விவரங்கள் அடங்கிய பத்திரங்கள் இருந்தது.


"பிருதுவி மக்களா? அவங்களோட நிலங்கள் இவங்ககிட்ட எப்படி?" என சந்தேகமாய் முணுமுணுத்த உலகேஷ்வரனிடம், "சார்! இவனுங்க அப்போ வெறும் மணல் திருட்டு மட்டும் செய்யலையா நில அபகரிப்பும் பண்ணிருக்கானுங்களா? ஆமா சார், முதல் இந்த பிருதுவினா என்ன? பிருதுவி மக்கள்னா யாரு? நான் அப்படி யாரையும் கேள்விபட்டதே இல்லையே" என சந்தேகம் கொண்டான் தணிகைச்செல்வன்.


"பிருதுவினா பூமி அல்லது பூமாதேவியின் அம்சமான இந்த உலகத்து பெண்கள்னு அர்த்தம் தணிகை! இந்த பூமாதேவியோட பிள்ளைங்க அதாவது பூமியை மட்டுமே ஆதாரமாய் நம்பி அவளை மட்டுமே பூஜித்து ஒன்னுக்குள்ள ஒன்னா வாழ்ந்த ஒரு மலைவாழ் இனம் தான் பிருதுவி இனம். ஆனா இது நிஜம் இல்ல கதைனுல கேள்விபட்டேன்" என்றான் உலகேஷ்வரன்.


"கதையா? என்ன சார் சொல்றீங்க?"


"எனக்கும் தெரியாது தணிகை! ஒரு தடவை உடையாள் தான் எதோ பிருதுவினு போன்ல பேசிட்டு இருந்தா. நான் என்னனு கேட்டப்போ எதோ அவ ஃப்ரெண்டு கதை எழுதுறா அதுல வரவங்கனு சொல்லி இதுபோல சொன்னா" என்றவனுக்கும் சற்று சந்தேகமே. அந்நேரத்தில் அவனுக்கு அழைத்தார் சொக்கலிங்கம்.


"ஈஷ்வர்! உடையாள் போன் எடுக்கலையே" என அவர் பதட்டமாய் கேட்க,


"ப்பா! அவ ப்ரெண்ட் வீட்டுக்கு போய்ட்டு வரேன்னு என்கிட்ட சொல்லிட்டு தான் போனா? நீங்க ஏன் டென்ஷனா இருக்கீங்க?" என விசாரித்தான்.


"ஈஷ்வர்! நேத்து டாக்டர். சரவணனோட பையன் வந்திருந்தான்ல அவன்கிட்ட நான் அந்த பச்சை குத்துற "மை" பத்தி சில தகவல்களை கேட்டிருந்தேன். இன்னும் அதை பத்தி சொல்லலையேனு இப்போ அவனுக்கு போன் பண்ணா அவன் காலையிலையே உடையாளோட மெயிலுக்கு எல்லாம் அனுப்பிட்டேன்னு சொன்னான். ஆனா உடையாள் இதை பத்தி நம்பகிட்ட எதுவுமே சொல்லலையே பா"


சற்று வருத்தமும், படபடப்புமாய் பேசியவர் எதையோ மறைக்க முயன்றார்.


அதில், "ப்பா! வேற எதாவது சொல்லனுமா?" என கேட்க,


"அது... நீ வீட்டுக்கு வா ஈஷ்வர், நம்ப பேசலாம்"


"பரவாயில்லை பா.. என்னனு சொல்லுங்க" என்றவனின் குரலில் தென்பட்ட அழுத்தத்தில்,


"அது! நேத்து ஒரு பேப்பரை குடுத்து அதுல இருக்க அச்சு என்ன வார்த்தைனு பார்க்க சொல்லி டிபார்ட்மென்ட்ல தகவல் வந்துச்சுல. அது வார்த்தை இல்ல ஈஷ்வர் ஒரு போன் நம்பர்"


அவர் சொன்னதில் புருவங்களை யோசனையாய் நெளித்தவன்,"போன் நம்பரா? சரி நான் யாருதுனு பார்க்க சொல்றேன். நீங்க அதை எனக்கு அனுப்பி வைங்க" என்றவனுக்கு அவரின் இத்தனை நேர தயக்கத்தில் என்ன தோன்றியதோ,


"ப்பா! அந்த நம்பர் யாரோடதுனு உங்களுக்கு தெரியுமா?" என கேட்டான்.


இருநொடி அமைதி காத்த சொக்கலிங்கம் ஒரு பெருமூச்சுடன், "அது நம்ப உடையாள் இப்போ புதுசா வாங்குன நம்பர் தான் ஈஷ்வர்" என்றவர், உடையாள் மேல் தவறிருக்க வாய்ப்பில்லை எனவே இதை பக்குவமாய் கையாளும்படி அறிவுருத்தினார்.


இவன் பேசுவதை கேட்டிருந்த தணிகைச்செல்வன், "சார்! நான் யோசிக்கிறது சரியா தப்பானு தெரியலை. ஆனா நீங்க மேடமும் பெங்களூர்ல இருந்தாங்கனு சொன்னதுல இருந்து எனக்கு தோன்றது என்னனா இந்த கொலைகளுக்கெல்லாம் பொதுவா இருக்குறது மணல் மட்டும் இல்ல சார் நம்ப உடையாள் மேடமும் தான்" என்றான்.


அவன் வார்த்தைகள் நிஜமோ பொய்யோ ஆனால் அந்த நொடி உடையாள் அமர்ந்திருந்தது தீரஜின் தங்கை மகிஷாவின் இல்லத்தில் தான். அதுவும் அவளை தன் தோள்களில் ஆறுதலாய் சாய்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.


-தொடரும்.
 
Last edited:

NNK-40

Active member
ஹாய் டியர்ஸ்😍 உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் ❤

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி 14 :


"ஆஆஆ! அப்பாஆ! இப்போ எதுக்கு பக்கி என்னை கொட்டுன?" தலையை தடவியபடி தன்னருகே இருந்தவளை திட்டினான் ஆருத்ரன்.


"நான் அப்போவே சொன்னேன் அந்த ஐடியா வேணாம்னு. இப்போ உன்னால என்னை ஆறுமாசத்துக்கு ஊர் பக்கமே வரவிடாம பண்ணிட்டாரு பாரு"


பாவமாய் சொன்னவளை கண்டு ஆருத்ரனுக்கும் கஷ்டமாய் இருந்தாலும் தன் அண்ணன் அவளை வர விடாமல் தடுத்திருக்கும் காரணத்தை அறிந்திருந்தவனுக்கு மறுபுறம் மகிழ்வு தான்.


அந்த மகிழ்வுடனே, "அட! அதான் அண்ணன் சொன்ன ஆறுமாச கணக்குல இன்னும் இரண்டே நாள் தான் இருக்கு. அதோட நீ அங்க வரப்போ உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கூட இருக்கு. அதனால தேவையில்லாம யோசிக்காம என் அண்ணனை மட்டும் நினைச்சிட்டு இரு, புரியுதா என் செல்ல்லாகுட்டி "


உற்சாகமாய் பேசியவனின் பேச்சில் அவளுக்கும் ஆர்வம் வர, "சர்ப்ரைஸா? உங்க அண்ணனா ரெடி பண்றாரு? அதுவும் எனக்காகவா?" என விழிவிரித்தவள்,


"ருத்துகுட்டி.. என் செல்ல பையன்ல நீ... அது என்ன சர்ப்ரைஸுனு சொல்லுடா தங்ககுட்டி" என கொஞ்சினாள்.


அவளை மேலும்கீழும் பார்த்தவன், "அது எப்படிங்க மேடம் மத்த நேரத்துலலாம் நான் எருமை மாடு, பன்னிமாடு இப்போ மட்டும் செல்லகுட்டி தங்ககுட்டியா. மவளே! நீ நார்மலா கேட்டிருந்தா கூட சொல்லிருப்பேன். இனி வாய்ப்பே இல்ல ப்பே"


என்று அங்கிருந்து ஓட்டமெடுத்தான்.


கடந்த ஆறுமாதமாய் பிரபஞ்சனின் வார்த்தைக்காக தங்களின் ஊர் பக்கமே செல்லாமல் கல்லூரி விடுதியிலே இருந்தவளுக்கு பிரபஞ்சனை பார்க்காமல் நாட்கள் ஆமை வேகத்தில் நகர்ந்திருந்தது


ஆனால் ஆருத்ரன் சொல்லி சென்றிருந்த 'சர்ப்ரைஸ்' என்னும் வார்த்தையில் அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்கள் மின்னலாய் மாறி போயிருக்க, இதோ இன்று முகமெல்லாம் புன்னகையாய் பிரபஞ்சனின் கரம்பற்றி அவன் பின்னே எங்கோ சென்று கொண்டிருக்கிறாள்.


"ரஞ்சன்! ருத்ரன் என்னவோ நீங்க எனக்கு சர்ப்ரைஸ் தரபோறதா சொன்னான். அது இந்த கோவிலுக்கு கூட்டிட்டு வரது தானா?"


அவள் வந்ததும் வராததுமாய் பிரபஞ்சன் அவளைக் கிளப்பிக்கொண்டு அவர்கள் ஊரில் இருக்கும் கோவிலுக்கு கூட்டி வந்திருந்தான்.


அவனுடன் இந்த காலை வேளையில் கரம்கோற்று நடப்பது உள்ளுக்குள் சந்தோஷ ஆர்ப்பரிப்பை தந்தபோதும் வெளியில் கிண்டலாய் கேட்டாள்.


அவளின் கிண்டலில் அவள் முகம் நோக்கியவன் தன் வழக்கமான சிரிப்புடன் தன் கரத்தை இழுக்க, அக்கரத்துடன் கோர்த்திருந்தவளின் கரமும் இழுக்கபட்டதில் அவன் மேலே விழுந்தாள் அவள்.


திடிரென ஏற்பட்ட ஸ்பரிசத்தில் படபடத்து இமைகளை விரித்தவளின் பார்வைக்குள் தன் பார்வையை கலந்தவன் இமைசிமிட்டாமலே தனது கால்சாராய் பையில் இருந்து கைக்குட்டையை எடுத்து அவளின் விழிகளை மறைத்து கட்டினான்.


"ரஞ்சன் என்ன இது?" அவனின் அருகாமையில் சிணுங்கலாய் கேட்டவளின் காதோரம், "உனக்கான சர்ப்ரைஸை நீ பார்க்க வேண்டாமா ஆதவி!"


காதோரமாய் நெருங்கி சொன்னவனின் இதழ்களின் உரசல் கூச்சத்தை கொடுத்தபோதும், முதல்முறையாய் தன் பெயரை உச்சரித்தவனின் செயல் அவளுக்கு சிலிர்ப்பை தந்தது.


அதன் மோனநிலையிலே அவள் மயங்கி நிற்க, அதை ரசித்தவன் தன் வசிகர சிரிப்புடன் அவளின் கரம்பற்றி கூட்டிச்சென்றான். சிறிது தூரம் சென்றபின் நின்றவன் அவள் பின்நின்று கண்கட்டை மெதுவாய் அவிழ்த்தான்.


அவன் அவிழ்த்த பின்பும் அவள் கண்மூடியபடியே இருக்க மீண்டுமாய் அவளின் காதோரம் தன் இதழ்களை கொண்டு சென்றவன், "ஆதுமா! கண்ணை திறந்து பாரு.. உனக்காக உன் ரஞ்சனோட இந்த காதல் பரிசு. பிடிச்சிருக்கானு பார்த்து சொல்லுடா" என்றான்.


அவனின் மூச்சுகாத்து கூச்சத்தை கொடுத்து கண்களை திறக்கவிடாமல் செய்தபோதும் அவனின் 'காதல் பரிசு' என்னும் வார்த்தை அவளிடம் இனிய அதிர்வை ஏற்படுத்த சட்டென விழிகளை திறந்து திரும்பி அவனை பார்த்தாள்.


முதல்முறையாய் வார்த்தைகள் மூலம் பிரபஞ்சன் தன் காதலை சொல்லியிருக்க எங்கோ உயரத்தில் வானத்தில் மெத்தெனும் மேகத்தின் பறக்கும் உணர்வு தான் அவளுள்.


அவளின் உணர்வுகளை புரிந்தவன் இதழ்களை குவித்து தன் மூச்சுகாற்றை அவளின் முகத்தில் ஊதினான்.


"ஆதுமா! இனி வாழ்க்கை முழுக்க என்னை பார்க்குற உரிமை உனக்குதான். இப்போ என்னோட பரிசை பார்க்கலாமா?" என்றவன் தங்களின் முன் விழிகளை காட்ட, அவனின் பார்வையை தொடர்ந்து தன் பார்வையை திருப்பியவள் அங்கே தென்பட்ட காட்சியில் விழிகளையும், இதழ்களையும் ஒருங்கே விரித்தாள்.


(*************)


பிரளயம் :


தாங்கள் கையாளும் கொலை வழக்கில் உடையாளும் பொதுவாய் வருவது போல் தனக்கு தோன்றுவதாய் சொன்ன தணிகைச்செல்வனின் சந்தேகத்தில் முதலில் அதிர்ந்த உலகேஷ்வரன் இருநொடிகளில் இயல்புக்கு திரும்பினான்.


"இவ்வளவு பெரிய வழக்குல அவர் பொண்டாட்டி மேல சந்தேகபடுறேன்னு சொல்றேன் இந்த மனுஷன் என்னனா இரண்டு செகெண்ட்ல அசால்டா ஆகிட்டாரு' தனக்குள் முணுமுணுத்தான் தணிகைச்செல்வன்.


அவனை கண்டு கொள்ளாமல் தங்கள் அலுவலகத்துக்கு தொடர்பு கொண்ட உலகேஷ்வரன், இவர்கள் இருக்கும் இடத்தை குறிப்பிட்டு காவலர்களை வரசொல்லியவன் அங்கு இருக்கும் மணல்களை அப்புறபடுத்த வேண்டிய வேலைகள், அந்த மணல்கள் பற்றிய விவரங்களை மேலிடத்திற்கு சொல்லுதல் என அடுத்தடுத்த வேலைகளை பார்த்தான்.


அதில் தணிகைச்செல்வன் தானும் இணைந்துகொள்ள அடுத்த சில நிமிடங்கள் அவர்களுக்கு பரபரப்பாய் அமைந்தது.


ஒருவழியாய் உயர்அதிகாரிக்கு தகவல் அளித்து தங்களின் தகவலால் வந்திருந்த ஆட்களை கொண்டு மடமடவென அனைத்து வேலைகளையும் முடித்தனர்.


பின் இருவரும் சற்று ஆசுவாசமாய் நிற்கையில் உலகேஷ்வரனின் கைப்பேசி இசைக்க அழைத்தது கான்ஸ்டபிள் ஸ்டீபன். அதை கண்ட உலகேஷ்வரன் தணிகைச்செல்வனை ஒரு பார்வை பார்த்தபடி அழைப்பை ஏற்று பொதுவில் ஒலிக்கவிட்டான்.


"சொல்லுங்க ஸ்டீபன் உடையாள் அங்க வந்துட்டாங்களா?"


"ஆமா சார்! உடையாள் மேடம் மகிஷா பொண்ணு வீட்ல தான் இருக்காங்க. ஒரு மணிநேரம் ஆகியும் இன்னும் வெளியே வரல சார். நான் வேணும்னா உள்ளே போய் பார்க்கட்டுமா?"


மகிஷா தீரஜின் சகோதரி ஆகிற்றே., அவள் எப்படிபட்டவள் என்று இன்னும் முழுதாய் அறியாததால் உடையாளுக்கு அவளால் ஏதேனும் ஆபத்து வருமோ என அவர் கேட்க, அதில் புன்னகைத்த உலகேஷ்வரன்,


"அதுக்கு அவசியம் இல்ல ஸ்டீபன் சார்! மகிஷா தீரஜோட தங்கச்சியா இருந்தாலும் உடையாளுக்கு உண்மையான தோழி. மகிஷா இந்த ஊரைவிட்டு கிளம்ப முயற்சி பண்றாங்களோன்ற சந்தேகத்துல தான் உங்களை அங்க கண்காணிக்க சொன்னேன்"


என்று அலைப்பேசியை அணைத்தவன் தணிகைச்செல்வனிடம்,


"பார்த்தது போதும் தணிகைச்செல்வன்! வாங்க போவோம்" என்றழைத்தான்.


"ஆங்! எங்க சார்" என அவன் திருதிருவென விழிக்க,


"அட! நீங்க தான அந்த மகிஷாவை சரியா விசாரிக்கலைனு வருத்தபட்டீங்க வாங்க போய் விசாரிச்சிட்டு வருவோம்" என்றவன் அங்கிருந்து கிளம்பினான்.


********



"ப்ச் மகி! என்னதான் டி உன் பிரச்சனை? இத்தனை வருஷம் இல்லாம் இப்போ எதுக்கு உடனே ஊருக்கு போகனும்னு சொல்ற?"


உடனே ஊருக்கு செல்லவேண்டும் என்றபடி தன்மேல் சாய்ந்து அழும் மகிஷாவிடம் வினவினாள் உடையாள்.


மாலையில் உடையாளுக்கு அழைத்த மகிஷா, தான் மீண்டும் தன் ஊருக்கே செல்லபோவதாய் கூறியிருந்தாள். அவளின் குரலில் தெரிந்த அழுகையில் தான் உடையாள் உடனே இங்கு கிளம்பி வந்தது. வந்ததுமுதல் பலவிதமாய் என்ன பிரச்சனை என கேட்டும் மகிஷா வாய் திறக்கவில்லை.


"மகி! இங்க பாரு. இங்க பாரு மகி!" என தன் தோள்வளைவில் இருந்து மகிஷாவை நிமிர்த்திய உடையாள்,


"என்னதான் டி ஆச்சு? உன் கூட பொறந்தவன் சொத்துகாக உன்னை கொலை பண்ண பாக்குறான்னு பயந்து தான நீ இந்த ஊருக்கே வந்த. உங்க அண்ணன் பெரிய ஆள் எப்படியும் உன்னை கண்டுபிடிச்சிடுவானு பயந்து தான என்னையும் நீ இங்க இருக்குறதை பத்தி யாருக்கும் சொல்லகூடாதுனு சொன்ன? இப்போ மட்டும் என்ன நடந்துச்சுனு நீ சொல்லல நான் என் புருஷன்கிட்ட இத பத்தி பேச வேண்டியிருக்கும்"


எத்தனைகேட்டும் பதில் சொல்லவில்லையே என்னும் ஆதங்கத்தில் உடையாள் உலகேஷ்வரனை ஊடால் இழுத்துவிட மகிஷா அதிர்ந்து போனாள்.


மிரண்டு எழுந்தவள், "உடை! அப்படி எதுவும் செஞ்சிடாதடி இத்தனை வருஷம் எனக்காக அவர்கிட்ட சொல்லாம இருந்த மாதிரி இப்பவும் எதுவும் சொல்லாத உடை! நான் உனக்கு எல்லா விஷயத்தையும் பின்னாடி பொறுமையா சொல்றேன்டி"


அவளின் பதட்டம் உடையாளுக்கு யோசனையை தந்தது. ஆயினும் அருகே இருப்பது அவளின் பலவருட உயிர்தோழி ஆகிற்றே. சற்றும் சந்தேகபடாமல் வேறு வழியின்றி அவள் இங்கு இருந்து கிளம்புவதற்கு உண்டான உதவிகளை செய்ய தொடங்கினாள்.


சிறிது நேரத்தில், "நீ சொன்ன மாதிரி பெங்களூர் போறதுக்கு தேவையான ஏற்பாடுலாம் பண்ணிட்டேன் மகி. பத்துமணிக்கு வண்டி இருக்கு கிளம்பு" என்ற உடையாளுடன், தனது பைகளை எடுத்து கொண்டு புறபட்டாள் மகிஷா.


இங்கிருந்து எப்பொழுது கிளம்புவோம் என்ற பீதியுடன் மகிஷாவும், இவள் ஏன் இத்தனை அவசரமாய் கிளம்புகிறாள் என்ற குழப்பத்துடன் உடையாளும் சென்று கதவை திறக்க, வெளியே சுவற்றில் சாய்ந்து இடது காலை சுவர்மேல் ஊன்றி கைகளை கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தான் உலகேஷ்வரன்.


"அத்தான்! நீங்க எங்க இங்க?" என்ற உடையாளின் கேள்விக்கு,


"எனக்கு தெரியாம மூணு வருஷமா நீ பார்க்கபோற ஃப்ரெண்டை நானும் பார்க்க தான் வந்தேன் யாழ்" என்றவன் அவர்களை தாண்டிக்கொண்டு வீட்டினுள் நுழைந்தான்.


கணவனின் பின்னே உடையாளும்,"இல்ல அத்தான்! அதுக்கு காரணம்" என பேசியபடி உள்ளே செல்ல வாசலோடு ஓட பார்த்த மகிஷாவின் செயலை உணர்ந்தது போல் முறைத்தபடி அவள் முன் வந்து நின்றான் தணிகைச்செல்வன்.


அதில் அவள் அனிச்சையாய் உள்ளே நுழைய , "வெல்! காலையில நாங்க வந்து விசாரிச்சதுக்காகவா இந்த எஸ்கேப் மிஸ்.மகிஷா?" புன்னகையுடனே கேட்ட உலகேஷ்வரனின் கண்கள் அவளை மிரட்ட, மிரண்டவள் உடையாளை பார்த்தாள்.


"அத்தான் என்ன விசாரணை? என்னாச்சு?" என கணவன் சொன்னது புரியாமல் கேட்ட உடையாள்,


"மகி! அத்தான் காலையில இங்க வந்ததா நீ ஏன் சொல்லலை?" என தோழியிடமும் கேட்டாள்.


"அது அண்ணனை பத்திதான் விசாரிக்க வந்தாங்க உடை" என்றவள் இன்னுமே உடையாள் புரியாமல் நிற்பதை கண்டு, "தீரஜ் தான் என்னோட அண்ணன்" என்றாள்.


உலகேஷ்வரன் மூலம் முதல்முதலில் அவர்களுக்கு கிடைத்த சடலம் தீரஜ் என்று அறிந்திருந்த உடையாளுக்கு மகிஷாவின் இந்த பதிலில் சந்தேகம் தோன்றுவதற்கன்றி வருத்தமே தோன்றியது.


"ஓஓ சாரி மகி! உன் அண்ணனை கெட்டவனு சொல்லி நீ கோச்சுட்டு வந்தாலும் உனக்கு அவரை ரொம்ப பிடிக்கும்ல" என தோழிக்காக பாவபட்டவள்,


"அத்தான்! மகியோட அண்ணனை கொண்ணவன் யார்னு கண்டுபுடிச்சிடீங்களா?" என கேட்டாள்.


"உன் ஃப்ரெண்டோட அண்ணனை கொண்ணது யாருனு இன்னும் கண்டு பிடிக்கலை யாழ். ஆனா என்ன காரணத்துக்காக இந்த கொலை எல்லாம் நடந்திருக்கும்னு கண்டுபிடிச்சாச்சு"


மகிஷாவை பார்த்தபடி அழுத்தமாய் வந்து விழுந்த வார்த்தைகளில் உடையாளுக்கு நிம்மதி என்றால் மகிஷாவிற்கோ அதிர்ச்சி.


அதிர்வுடன், "என்ன என்ன காரணம்?" என கேட்க,


மற்றவர்களை அழுத்தமாய் பார்த்த உலகேஷ்வரன் "பிருதுவி" என உச்சரித்தான். அவ்வார்த்தைகளில் அங்கிருந்த மூவருக்குமே அதிர்வு தான்.


இப்போதைக்கு பிருதுவி மக்கள் பற்றி சரிவர தெரியாததில், அவர்களுக்கு சொந்தமான நிலங்கள் பற்றி மறைவாய் விசாரிக்க வேண்டியுள்ளதால் அதை பற்றிய பேச்சே கூடாது என தன்னிடம் சொல்லிருந்ததற்கு மாறாய் இங்கு உலகேஷ்வரன் சொன்னதில் ஏற்பட்ட அதிர்வு தணிகைச்செல்வனுக்கு.


உடையாள் தனக்கு ஏற்பட்ட அதிர்வுடன், "பிருதுவியா என்ன சொல்றீங்க அத்தான்"


"ஆமா யாழ்! நீ என்கிட்ட சொன்ன அதே பிருதுவி மக்கள் தான். அவங்க தான் நடந்த அத்தனை கொலைகளுக்கும் காரணம்" என்றவனின் பார்வை மனைவியின் முகத்தின் உணர்வுகளை சல்லடை இட்டது.


அவன் நினைத்ததுபடியே பதற்றமடைந்த உடையாள், "அவங்கதான் மொத்தமா அழிஞ்சிட்டாங்களே? அவங்க எப்படி இந்த கொலை எல்லாம் பண்ணிருக்க முடியும்?" என கேட்டாள்


உலகேஷ்வரன்,"என்ன சொல்ற யாழ்! அவங்க என்ன ஆதிகாலத்து மக்களா என்ன அழிஞ்சு போய்ட்டாங்கனு சொல்ற? வெறும் கதையோட கதாபாத்திரங்கள் தான? ஒருவேளை அது உண்மை கதையோ? இயற்கை சீற்றத்துல அழிஞ்சிட்டாங்களா? அதை வச்சு தான் அந்த கதையா? "


அவளின் வாயிலிருந்து உண்மையை வரவைக்க உலகேஷ்வரன் சரமாரியாய் கேள்விகளை பொழிந்தான். அதில் தான் உலறியதை உணர்ந்த உடையாள்,


அதில்,"இயற்கையை ஏன் பலி சொல்றீங்க அத்தான். அவங்களோட அழிவுக்கு காரணம் ஒரு மனுஷமிருகத்தோட பணவெறி" என சினந்தவள்,


"அத்தான்! எந்த காதலால எங்க அம்மாவோட வாழ்க்கை வீணாபோச்சோ அதே காதலால தான் பிருதுவினு ஒரு மக்கள் இனமே மொத்தமா அழிஞ்சுபோச்சு-த்தான்" என தொண்டையடைக்க சொன்ன உடையாள், தான் தெரிந்து கொண்டிருந்த பிருதுவி மக்களை பற்றி சொல்ல தொடங்கினாள்.


"பெங்களூர்ல இருக்க 'துருவி'- ன்ற ஒரு காட்டுக்குள்ள தான் அந்த மக்கள் வாழ்ந்து வந்தாங்க -த்தான். அவங்க பூமாதேவியை தங்களோட தெய்வமா வழிபட்டு வந்தாங்க. அவங்களோட வாழ்வே இயற்கை சார்ந்து இயற்கையோடவே தான். காடுகள்ல விலங்குகளை வேட்டையாடுறவங்க அதுல காயம் ஏற்பட்டா கூட அவங்களே வளர்க்குற அகத்திகீரையை காயத்துல அழுத்தி கட்டி தான் அந்த காயத்தை குணமாக்கிபாங்க. அவங்களோட பெரும்பாலான மூல தொழிலே பூக்களை வளர்த்து வியாபராம் பண்ணுவதும், இயற்கை முறையில பச்சை குத்துறதும்தான்.


அரசாங்கத்தோட முயற்சியால தொண்ணூருகளின் இறுதியில தான் படிப்போட வாசனையையே நுகர ஆரம்பிச்ச பிருதுவி மக்கள் தங்களோட பிள்ளைகளை படிக்க வேறுவேறு ஊர்களுக்கு கூட கல்லூரிக்கு அனுப்புனாங்க. அங்க தான் பிருதுவி மக்கள்ல ஒருத்தரான பூமா-ன்றவங்க சச்சிதானந்தத்துக்கு அறிமுகமானாங்க. அந்த பூமா தான் சச்சிதானந்தத்தோட மனைவியா தமிழ்நாட்டுல அடையாளபடுத்தபட்டாங்க"


என்ற உடையாளின் வார்த்தைகளில் ஆண்கள் இருவருக்கும் காலை சச்சிதானந்தத்தின் வீட்டில் பார்த்த புகைப்படம் கண்முன் வந்தது.


"அப்போ சச்சிதானந்தத்துக்கு இங்க பெரிய பதவி இல்லாதபோதும், தங்களோட பொண்ணுக்கு வேறு மாநிலத்துல மக்கள் மத்தியில இப்படி ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்துட்டாருன்ற சந்தோஷத்துல இருந்த பிருதுவி மக்கள் அந்த பொண்ணை தங்களோட மலைவாழ் இனம்னு அவர் அடையாளபடுத்தாதை மறந்து அவரை கொண்டாடினாங்க.


பூமா அம்மாவுக்கு பிரசவம் முடிஞ்சவுடனே பெத்தவங்ககூட இருக்கனும்னு ஆசைபட்டதால அவங்களை துருவிக்கு அனுப்பி வச்ச சச்சிதானந்தமும் வாரஇறுதியில அங்க போக ஆரம்பிச்சாரு.


தங்களோட பொண்ணுக்காக இத்தனை இறங்கிவர மருமகனை கொண்டாடுறதுக்காக பிருதுவி மக்கள் உற்சாகமா விருந்து ஏற்பாடு பண்ண அதேநாள்ல தான் சச்சிதானந்தம் அந்த மக்களை மொத்தமா அழிக்க ஏற்பாடு பண்ணாரு.


மாலை வரைக்கும் பிருதுவி மக்கள்கிட்ட வெளிபட்ட சந்தோஷ ஆர்பரிப்பு இரவு நேரத்தில் திடிரென காட்டில் தங்கள் இருப்பிடத்தை சுற்றி பரவிய தீயினால் அழுகை ஓலமாய் மாறியது. எப்பொழுதும் விழிப்புடன் எது வந்தாலும் சமாளிக்கலாம் என்று தயார் நிலையிலே இருக்கும் அஞ்சா நெஞ்சம் கொண்ட இளைஞர்கள் சிலர் தீயை தடுக்க முற்பட , அவர்களை செயல்பட விடாமல் தடுத்து கீழே சாய செய்தது கொண்டாட்டத்தில் அவர்கள் உண்ட உணவில் கலக்கபட்டிருந்த நஞ்சு.


சச்சிதானந்தத்தின் நயவஞ்சகத்தில், ஊடே இருந்து குழி பறிக்கும் செயலில் கொண்டாட்டதிற்கு தயாரான உணவில் கலந்த நஞ்சில் பாதி பேர் மடிந்தனர் என்றால், மிஞ்சுபவர்களும் மடியவேண்டுமென அவர்கள் இருப்பிடத்தை சுற்றி தீயை பற்ற வைத்திருந்தனர் காட்டிற்கு வெளியே இருந்த சச்சிதானந்தத்தின் நண்பர்கள்.


மறுநாள் விடியலில், "பிருதுவி மக்களின் கவனகுறைவால், அவர்களின் இனத்தவர் அனைவரும் அழிந்துவிட்டனர். இனி அவ்விடத்தை அரசாங்கம் நிர்வாகிக்கும்" என்று கொட்டை எழுத்துகளில் அச்சிட்டு வெளியானது பத்திரிகைகள்.


உடையாள் இதுவரை சொன்னதில் உணர்ச்சிவசபட்டு "அடகடவுளே! சார்! ஒருநாள் ராத்திரில ஒரு கூட்டத்து மக்களையே அழிச்சிருக்காரே. இவன் செத்ததுல தப்பே இல்ல சார்" என சச்சிதானந்தத்தை மரியாதையின்றி விளித்து குமுறினான் தணிகைச்செல்வன்.


- தொடரும்.
 
Last edited:

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி பிரளயம் 15 :

உடையாள் பிருதுவி மக்களுக்கு நேர்ந்த அவலங்களை சொன்னதை கேட்டு தணிகைச்செல்வனை போன்று உலகேஷ்வரனுக்கும் மனதினோரம் நடுக்கம் தான்.

பத்திரத்தில் இருந்த விபரங்களை கொண்டு சச்சிதானந்தம் ஏதோ செய்து பிருதுவி மக்களுக்கு சொந்தமான நிலத்தை அபகரித்து உள்ளார் என்பது வரை தான் அவன் யூகித்தது. ஆனால் ஒட்டுமொத்த மக்களையே அழித்து அதை ஆட்கொண்டுள்ளார் என்ற செய்தி அவனுக்கு அதிர்வே.

அந்த அதிர்வுடனே அவனுக்கு வேறு ஒன்றும் புரிபட, "நீ சொன்னபடி பார்த்தா அந்த சச்சிதானந்தத்தோட இரண்டாவது மனைவியும், பிள்ளைங்களும் விபத்துல இறக்கல. உன் அப்பா தான் அவங்களை மக்களோட சேர்த்து கொலை பண்ணிருக்காரா?" என்று கேட்டான்.

அதில் தணிகைச்செல்வன், "அடேய்ப்பா! இந்த பக்கம் பொண்டாட்டியையும் புள்ளையையும் கொண்ணுட்டு அவங்களை கட்சி ஆளுங்க தான் சதி பண்ணி கொண்ணுட்டாங்கனு இல்லாத அனுதாபத்தை திரட்டி அடுத்த எலேக்ஷன்ல ஜெயிச்சிருக்காரு பார்த்தீங்களா சார்" என்றான் எரிச்சலாய்.

அதை ஆமோதித்த உலகேஷ்வரன் அங்கு அத்தனையையும் சொல்லியபின் அமைதியாய் நின்றிருந்த உடையாளிடம்,"இது எல்லாம் உனக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது யாழ்.. பேப்பர்ல கூட இந்த தகவல்கள் இல்லையே, அப்றம் உனக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது?" என மனைவியை கேள்வியால் துளைத்தான் உலகேஷ்வரன்.

"அத்தான்" என்றவள் முதல்முறையாய் கணவனின் கண்பார்க்க முடியாமல் தடுமாறி நின்றாள்.

"சொல்லு யாழ்! இதுவரைக்கும் இறந்த நாலுபேர்ல ராகேஷோட வழக்குல நீ தான் அவன் முகத்தை வடிவமைச்ச, அடுத்து இறந்த சச்சிதானந்தம் உன்னோட அப்பா, டாக்டர். சரவணன் உன்னோட முதல் அஸென்ட்மென்டுக்கான கைட், அண்ட் இது எல்லாத்துக்கும் காரணம்னு நாங்க யோசிக்கிறது பிருதுவி மக்கள் தான்.

ஆனா நாங்க அதை பத்தி தேடுனா எங்களுக்கு கிடைச்ச விடை பூஜ்ஜியம். அப்படி
யாருக்கும் தெரிய வழியில்லாதவங்களை பத்தி உனக்கு இத்தனை விஷயங்கள் எப்படி தெரிஞ்சுது யாழ்" என சத்தமிட்டான்.

பல நேரங்களில் இதைவிடவும் அதிகம் சத்தமிடும் உலகேஷ்வரனை கண்டிருந்தபோதும் இன்று இவ்வளவு அருகே எழுந்த அவனின் சத்தத்தில் உடையாளுக்கு உடல் தூக்கி வாரி போட்டது.

அதில் தணிகைச்செல்வன், "சார்! மேடம் கிட்ட பொறுமையா விசாரிக்கலாமே" என அருகே வர அவனை தடுத்த உலகேஷ்வரன் மனைவியை உற்று நோக்கினான்.

அவனின் அசையா பார்வையில் உதடுகள் நடுங்க, "எ..னக்கு எனக்கு இதைபத்தி தெரிய வந்ததுக்கு காரணம்... ஆதவி தான்" என்றாள் உடையாள்.

"ஆதவியா? யார் அது?"

"நானும், மகிஷாவும் பிஜி படிச்சிட்டிருந்த அதே காலேஜ்ல யூஜி படிச்சவ தான் ஆதவி. கள்ளம்கபடமில்லாம எப்பவும் முகத்துல சிரிப்போட தான் சுத்துவா. ஹாஸ்டல்ல எனக்கு எப்பவும் தனி ரூம்னு உங்களுக்கு தெரியும்ல?"

என்ற உடையாளுக்கு "ஆம்" என தலையசைத்தான் உலகேஷ்வரன். உடையாளின் ராசிக்காக அவளை குழந்தையில் தூக்கி சென்ற சச்சிதானந்தம் எங்கு உடையாளை தன்னுடனே வைத்தால் தன்னுடனான சீதாவின் வாழ்வை பற்றிய உண்மைகள் வெளிவந்துவிடுமோ என்ற பயம் தான் உடையாளை ஒளித்துவைக்க வைத்தது.

அன்னை இல்லாமல், தந்தை இருந்தும் இல்லாமல் வெறும் அடியாட்களுக்கு மத்தியில் தான் உடையாளின் பாலபருவம் கடந்தது.

முக்கியமான செயல்கள் செய்யும் முன் மட்டும் வந்து மகளை பார்த்து செல்லும் தந்தையை உடையாளுக்கு உறவாய் நினைக்க தோன்றவிடாமல் செய்தது அவரின் ஆள்பலமும், அதிகார பேச்சும்.

கல்லூரியின் இறுதியில் தான் அவளுக்கு சொக்கலிங்கத்தை பற்றியும், உலகேஷ்வரனை பற்றியும் தெரிய வந்தது அதன் பின் தான் அவள் அடிகடி வெளியில் வர தொடங்கியது.

முதுகலை படிப்பையும் உடையாள் அதே கல்லூரியில் தொடர விரும்ப, உலகேஷ்வரனும் சொக்கலிங்கத்தின் அனுமதியுடன் கல்லூரி விடுதியில் தங்கும் யோசனையை உடையாளுக்கு தந்தான்.

அந்த விடுதி தான் உடையாளும், ஆதவியும் இணையும் பாலமானது.

உடையாளுக்கு தனி அறை அமைந்தது போல், ஆதவியும் தனக்கு தனி அறை கேட்க அவளின் நேரமோ என்னவோ வேறு அறை இல்லாமல் போனது. அதன் காரணத்தால் இருவரும் ஒரே அறையில் தங்க நேரிட அங்கு உருவாகியது தான் அவர்களின் இறுகிய நட்பு.

"ஆதவிக்கு நான்னா ரொம்ப இஷ்டம் அத்தான். ப்ரீ டைம்ல எப்பவும் அவளோட க்ளாஸ் பசங்க கூட இல்லாம என்கிட்ட ஓடி வந்துருவா, என்கூடவே தான் இருப்பா"

உடையாள் ஆதவியின் நினைவில் புன்னகைக்க, மகிஷாவோ முகம் கறுத்தாள். அதை மற்றவர் அறியும்முன் மாற்றி கொண்டிருந்தாலும் உலகேஷ்வரன் கவனித்தே இருந்தான்.

"ஆதவிக்கு அம்மா, அப்பா யாரும் கிடையாது அத்தான். அவ மாமாவோட பாதுகாப்புல தான் வளர்ந்ததா சொன்னா. ரஞ்சன், ருத்ரன்னு அந்த மாமாவோட பசங்க தான் அவ உலகம்னு சொல்லுவா. அதோட நம்ப காதல்ல என்னைவிட அவதான் ஆர்வமா இருந்தா தெரியுமா"

சற்று குட்டியாய், பூசினார் போன்ற உடல்வாகுடன் வாய்க்குள் எதையோ அதக்கியபடி, "சீனியர்! சீனியர்! அவர் தான் உங்களோட அத்தானா? பார்க்க ஹீரோ மாதிரி இருக்கார் சீனியர்"

தன்னருகே அமர்ந்து காதுக்குள் கிசுகிசுத்த சின்னவளின் செயலில் வெட்கம்கொண்ட உடையாள், "சும்மா இரு ஆதவி! அவருக்கு லிப்ரீடிங் தெரியும்" என்க,

"அதனால என்ன? என்னோட ருத்து குட்டிக்கு கூட தான் லிப் ரீடிங் தெரியும். அதை வச்சு தான் அவன் ரஞ்சன் என்ன விரும்புனாருனு கண்டுபிடிச்சு சொன்னான். உங்களுக்கு தெரியுமா ரஞ்சன் தூங்கும் போது கூட என்னோட பெயரை தான் மெதுவா சொல்லிட்டே இருப்பாராம்"

எங்கோ ஆரம்பித்து எங்கோ சென்ற பேச்சில் ஆதவி தன் ரஞ்சன் நினைத்து வெட்கம் கொள்ள அவளின் தலையில் கொட்டிய உடையாள், "இப்படி ஒரு விஷயத்துல இருந்து இன்னொரு விஷயத்துக்கு தாவ கூடாதுனு சொல்லிருக்கேன்ல. அதோட முதல்ல நீ யூஜியை படிச்சு முடி ஆதவி. வாழ்க்கையில எவ்வளவோ இருக்கு" என பெரியவளாய் அதட்டினாள்.

"கண்டிப்பா சீனியர்! மத்தவங்களுக்கு எப்படியோ எனக்கு வாழ்க்கையில முக்கியமான கடமை ஒன்னு இருக்கு. ஒதுங்கி இருக்கவங்களை உரிமையா நிக்கவைக்கனும். என் அப்பாவோட மிகப்பெரிய ஆசையை நான் நிஜமாக்கனும்"

'இதற்கு முன் பேசியது இவளா?' என ஆச்சரியபடுத்தும் வகையில் வைராக்கியத்துடன் வெளிபட்டது ஆதவியின் வார்த்தைகள்.

அதில் உடையாள் என்னவென்று பார்க்க சுதாரித்த சின்னவள், "ஹீஹீ! என் ரஞ்சன் என்கிட்ட காதலை சொல்லாம ஓடிஒளியுறாருல அதை சொன்னேன் சீனியர்" என்று ஓடிவிட்டாள்.

"என்ன உடை! யாரை பார்த்துட்டிருக்க?" என்றபடி தன்னருகே வந்தமர்ந்த மகிஷாவிடம்,

"நம்ப ஆதவிகுட்டியை தான் மகி! சுட்டி பொண்ணு ஒரு பேச்சு பேசுனா அதை முழுசா முடிக்கிறதுக்குள்ள வேற பேச்சுக்கு தாவி போயிடுறா. எப்போ தான் இந்த பழக்கத்தை மாத்தபோறாளோ" செல்லமாய் சலித்தாள் உடையாள்.

"அவ எப்படி எதை பேசினா நமக்கு என்ன? அவளாம் ஒரு ஆளுனு அவகூட நீ ப்ரெண்ட்ஷிப் வச்சிட்டு சுத்துற. சொன்னாலும் கேக்கமாட்ட எப்படியோ போ. நான் மதியம் க்ளாஸ்க்கு வரமாட்டேன் ராகேஷோட வெளியபோறேன் அதை சொல்ல தான் வந்தேன்"

என்றுவிட்டு நடந்த மகிஷாவிற்கு ஆரம்பம் முதலே இவர்கள் இருவரின் நட்பில் புகைச்சல் தான்.

அவர்களுடன் பழக, யாருமில்லாத ஆதவிக்கு தகுதியே இல்லை என்பது அவள் எண்ணம். அதனால் அவள் வந்தாலே அவ்விடத்தை விட்டு கிளம்பிவிடுவாள்.

நாட்கள் இப்படியே நகர, எப்பொழுதும்போல் மதிய உணவு நேரத்தில் உடையாளை பார்க்க வந்த ஆதவி கண்டது உடையாளிடம் காதலை சொல்லி தன் கரத்தை நீட்டிக்கொண்டு நின்ற உலகேஷ்வரனை தான். அவர்கள் பேசிமுடிக்கும் வரை அருகே செல்லாமல் தள்ளி நின்றவள் உலகேஷ்வரன் சென்ற நிமிடம் உடையாளிடம் ஓடி வந்தாள்.

"சீனியர்! உங்க அத்தான் உங்ககிட்ட பேசவே மாட்டாரு சொல்லுவீங்க, உங்களை காதலிக்கிறதை இப்போ எப்படி ஒத்துகிட்டாரு ?" ஆச்சரியமாய் கேட்டாள்.

அவளின் கேள்விக்கு "ஆதவிகுட்டி! என் க்ளாஸ்மேட் ரவி தெரியும்ல உனக்கு. இன்னிக்கு அவன் எனக்கு ப்ரொபோஸ் பண்ணான். சரியா அந்த நேரம் வந்து அதை பார்த்த அத்தான் கோவத்துல உணர்ச்சிவசபட்டு காதலை சொல்லிட்டு போறாரு. இன்னிக்கு ஈவ்னிங் வந்து மாமாகிட்ட கூட்டிட்டு போறேன் சொல்லிருக்காரு ஆதவி. நான் நாளைக்கு ஈவ்னிங் தான் வருவேன் "

என்ற உடையாளுக்கு உலகேஷ்வரன் சொல்லிசென்ற காதல் வார்த்தைகள் தடுமாற செய்தாலும் பெரியவளாய் ஆதவியிடம் பொறுப்பாய் இன்று அவளின் இல்லாதிருப்பை தெரிவித்தாள். அதை கண்டுகொள்ளாத ஆதவி,

"இது நல்லா இருக்கே! அப்போ நானும் இதையே முயற்சி பண்ணி பார்க்கவா? ப்ச்! ஆனா எனக்கு யார் ப்ரோபோஸ் பண்ணுவா? எனக்கு இங்க பையன் ஃப்ரெண்டு கூட இல்லையே" என புலம்பியவளை பார்க்க உடையாளுக்கு சிரிப்பாய் வந்தது.

அவள் விளையாட்டிற்கு பேசுவதாய் நினைத்த உடையாள், "ஏன் ஆதவி உனக்கு தான் உன் ருத்ரன் இருக்காரே" என்க, "ஆமால! சூப்பர் சீனியர், நாளைக்கே அவனை வரவைக்கிறேன் ஐடியாவை வொர்க்கவ்ட் பண்றேன். நீங்க உங்க அத்தானோட என்ஜாய் பண்ணுங்க"

என்று குதித்தபடி சென்ற ஆதவி இன்னுமே உடையாளின் கண்ணிற்கு சிறு பெண்ணாய் தான் தெரிந்தாள்.

அடுத்தநாள் உடையாள் உலகேஷ்வரனின் வீட்டில் இருந்த பொழுது அவளுக்கு அழைத்த ஆதவி, "சீனியர் எனக்கு அர்ஜென்டா காதல்ல உருகுற மாதிரி ஒரு தமிழ் பாட்டு வேணும். சொல்லுங்களேன்"
என கேட்டாள்.

"எதுக்கு ஆதவி!" என கேட்ட உடையாள் அந்நேரத்தில் தொலைகாட்சி பார்த்துக்கொண்டிருக்க அதில் ஒலித்த பாடல் மறுபுறமிருந்த ஆதவிக்கும் கேக்கவே செய்தது.

அந்த பாடல் அவளுக்கு பிடித்துபோக அதன் விவரங்களை கேட்டுக்கொண்டவள் அழைப்பை துண்டித்தாள்.

மறுநாள் வந்த உடையாளிடம், "சீனியர்! நீங்க சொன்ன மாதிரியே ப்ளான் ரெடி சீனியர்" என்றாள் ஆதவி.

"என்னது நான் ப்ளான் சொன்னேனா. அடிங்கு நைசா என்னை கோர்த்து விடுறதை பாரு" உடையாள் செல்லமாய் அவளின் தலையில் கொட்டினாள்.

"ஆஆ! விடுங்க சீனியர் நீங்க இதை பாருங்க" என்றவள் அலைப்பேசியை எடுத்து ஒரு வீடியோவை ஓடவிட, அதை வாங்க கைநீட்டிய உடையாளை அழைத்தது அவளின் கைப்பேசி.

அழைத்திருந்தது சொக்கலிங்கம் தான். அவருடன் பேசி வந்தவள் அடுத்து சாப்பிட அமர்ந்துவிட அதில் அந்த வீடியோவை பார்க்க மறக்க, ஆதவியும் அதை மீண்டும் காட்ட மறந்தாள்.

அடுத்தநாளில் ஆதவி அவளின் ஊருக்கு கிளம்பிவிட்டாள். இருநாட்களில் மீண்டும் வந்தவளோ எதையோ தொலைத்தது போல் இருந்தாள்.

"என்னாச்சு ஆதவி! உன்னோட ப்ளான் ஒர்க்கவுட் ஆச்சா? உன் ரஞ்சன் காதலை ஒத்துகிட்டாரா?"

எப்பொழுதும் ஆதவி காதலை பற்றி பேசும்பொழுது அதட்டும் உடையாளுக்கு கூட ரஞ்சன் பற்றி பேசுகையில் ஆதவியிடம் வெளிபடும் நேசம் நன்றாகவே புரிந்திருந்தது. அதனாலே இந்த கேள்வியை தற்பொழுது அவள் கேட்டது.

"ச்சு போங்க சீனியர்! என்ன இருந்தாலும் உங்க அத்தான் மாதிரி இல்ல என் ரஞ்சன். ம்ஹும்! அவர் எனக்கு பல்ப் குடுத்ததோட இல்லாம ஆறு மாசத்துக்கு ஊர் பக்கமே வரகூடாதுனு சொல்லிட்டாரு"

புலம்பிய ஆதவி அதன் பின் விடுமுறை தினங்களிலும் கூட உடையாளுடனே சுற்றினாள்.

அவர்கள் கல்லூரி நாட்களின் கடைசி கட்டத்தில் இருக்க இதோ இறுதி தேர்விற்கு முன்னான விடுமுறையும் விடபட்டது.

ஆறுமாதம் பின் ஊருக்கு செல்லும் உற்சாகத்தில் ஆதவி, "ரஞ்சன் எதோ சர்ப்ரைஸ் வச்சிருக்காருனு ருத்ரன் சொல்லிட்டு இருந்தான். அது என்னனு பார்க்கனும்" என்று விடிந்தும் விடியாத வேலையிலே கிளம்பிவிட, உடையாளை அழைத்து செல்ல வந்துவிட்டான் உலகேஷ்வரன்.

அந்நாட்களில் தான் தமிழ்நாட்டில் தன் அத்தையின் அங்கீகாரத்துக்காக அவன் போராடிக் கொண்டிருந்தான்.
உடையாளிடம் எதுவும் பேசாமல் தங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவன், ஊடகங்களின் தொல்லைக்கு பயந்து அவளை வெளியே செல்லவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டான்.

அவளின் விடுமுறை உலகேஷ்வரனின் வீட்டிற்குள்ளே முடிந்துபோக அவளுக்கு அதில் சிறிதும் வருத்தமில்லை, அவள் விரும்பும் அத்தான் தான் அவளருகவே இருந்தானே. அவளின் ஒரே கவலை ஆதவியின் விருப்பத்திற்கு இப்பொழுதாவது ரஞ்சன் ஏதேனும் பதில் சொல்லிருப்பானா? என்பது தான்.

ஒருவழியாய் அவளின் விடுமுறை முடிய இறுதி தேர்விற்காக அவள் கல்லூரி சென்றநாள் தான் ஆதவிக்கு கல்லூரி முடியும் நாளாய் அமைந்தது.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
ஹாய் டியர்ஸ்😍 உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். இன்னும் நான்கு அத்தியாயங்களில் கதை முடிந்துவிடும்❤

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி பிரளயம் 16


உடையாள் தன் தேர்வை எழுதிவிட்டு வெளியில் வர அதற்காகவே காத்திருந்தது போல் அடுத்த நிமிடம் அவள் முன் நின்றாள் ஆதவி.

முன்பே ஆதவி, ஆதவனின் ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் தகதகவென்று தான் இருப்பாள் இன்று அந்த அழகு இன்னும் கூடியது போல் கண்களும், இதழ்களும் போட்டிபோட்டு சிரிக்க மினுமினுப்பாய் நின்றிருந்தவள் "சீனியர்" என்று உடையாளின் கரத்தை சந்தோஷமாய் பற்றிக்கொண்டாள்.

"சீனியர்! நீங்க என்ன சரியா பரிட்சைக்கு தான் வருவீங்களா? ஒரு இரண்டு நாள் முன்னாடி வந்திருக்கலாம்ல இப்போ பாருங்க எனக்கு காலேஜே முடிஞ்சிடுச்சு. இன்னிக்கு தான் கடைசி நாள்"

சந்தோஷம் காணாமல் போக சோகமாய் சொல்லிய சின்னவளின் கன்னம் வழித்த உடையாள், "அச்சோ! அதுக்கு ஏன் ஆதவிகுட்டி முகம் இப்படி மாறுது. காலேஜ் முடிஞ்சா என்ன? இன்னும் ஒரு மாசத்துல எனக்கும் அத்தானுக்கும் கல்யாணம் வைக்கனும்னு மாமா சொல்லிட்டிருந்தாரு ஆதவி. எனக்கு வேற அக்கா தங்கச்சிலாம் யாரும் இல்லையே. சோ நீ என் கல்யாணத்துக்கு ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியே என்கூடவே வந்துரு"

ஆதவியின் வருத்தத்துக்காக அன்றி உண்மையிலே உடையாளுக்குமே அந்த குட்டி பொண்ணை பிரிய வருத்தமாய் இருந்ததில் இப்படி ஒரு யோசனையை சொன்னாள்.

"ஐய்! அப்போ உங்களுக்கும் உடனே கல்யாணமா சூப்பர் சூப்பர்" சந்தோஷமாய் குதித்த சின்னவளின் வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிந்ததில்,

"என்ன உங்களுக்குமாவா? அப்போ வேற யாருக்கு?" என சந்தேகமாய் பார்த்த உடையாள் ஆதவி நாணிகோணியதில்,

"அட! உன் ரஞ்சனோட சர்ப்ரைஸ் இதானா? காதலே சொல்லாம உன்னை இத்தனை வருஷமா தவிக்கவிட்டவரு அதிரடியா கல்யாணத்தை ஏற்பாடு பண்ணிட்டாரா" குறும்பாய் கண்சிமிட்டியவளிடம்,

"இல்ல சீனியர் ரஞ்சனோட சர்ப்ரைஸ் இது இல்ல. நான் அவரோட காதலை தான் கேட்டேன் ஆனா அவர் என்னோட ஒட்டுமொத்த கனவு, ஆசை, லட்சியம்னு எல்லாத்தையுமே நிறைவேத்திட்டாரு. நான் நடக்கவே நடக்காதோனு பல வருஷமா ஏங்குன விஷயம் அது. நம்பளோட அடையாளத்தை மறைச்சு வாழுறது எவ்வளவு கொடுமையான விஷயம் தெரியுமா சீனியர்.

ஆனா பல வருஷம் முன்னாடி ஒரு கூட்டத்து மக்களையே ஒட்டுமொத்தமா தங்களோட அடையாளத்தை துறந்து ஓடிஒளிய வச்சாங்க சிலர். யாரோட வாழ்க்கையிலும் குறுக்கிடாம அவங்க உண்டு அவங்களோட வேலை உண்டுனு இருந்த மக்களை அடியோட அழிச்சானுங்க"

ஆதவியிடத்தில் எங்கோ ஆரம்பிக்கும் பேச்சு என்றுமே வேறு எங்கோதான் சென்று நிற்கும். இன்றுமே அந்த பழக்கத்தில் அவளையும் மீறி சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். எப்பொழுதும் புன்னகையுடன், குறும்பாய் வலம் வரும் ஆதவியிடத்தில் ஏதோ ஒரு சோகம் இருப்பதாய் உடையாளுக்கு நெருடிக்கொண்டே இருக்கும்.

அதனால் அவள் சொல்வதை கவனமாய் கேட்டவள் அவள் பேச்சை மாற்றாதிருக்கும் பொருட்டு,

"அந்த மக்கள் எங்க இருந்தாங்க ஆதவி என்ன பண்ணிட்டு இருந்தாங்க" என அவர்களை பற்றியே பேச்சை வளர்த்தாள்.

"அவங்க 'துருவி'-ன்ற காட்டுபகுதியில தான் வாழ்ந்தாங்க. காட்டையே தங்களோட ராஜ்ஜியமா கொண்டு காட்டிக்கு அருகே இருந்த நிலங்கள்ல பலவித பூக்கள், கீரைகள், மஞ்சள்னு சாகுபடினு செய்து அதை தங்களோட வாழ்வாதாரத்துக்கு உபயோகிச்சாங்க.

முதல்முதலா இயற்கை முறையில உடம்புல பச்சை குத்துறதை உருவாக்குனது இவங்க தான். மஞ்சளையும், அகத்திகீரையும் அரைச்சு, அதை துணியில் கட்டி எரிச்சு அதை நீர்ல கலந்து பச்சை குத்துறதுக்கு 'மை'யை உருவாக்குவாங்க. அந்த 'மை'-யை ஒருதடவை உடல்ல குத்திகிட்டா எப்பவுமே அழியாது அதோட பளபளப்பும் பல வருடங்களுக்கு குறையாது"

இதுவரை பச்சை குத்துதல் பற்றி சொல்லி வந்த ஆதவி திடிரென,"உங்களுக்கு தெரியுமா இப்போ என்னோட ரஞ்சனும், ருத்ரனும் கூட பச்சை குத்திருக்காங்க"
என வழக்கம்போல் அவள் பேச்சு வேறு திசையில் பயணித்தது.

அதை விரும்பாத உடையாள் மீண்டும், "அந்த மலைவாழ் மக்கள் பத்தி சொல்லிட்டிருந்தியே ஆதவி அவங்க இப்போ எங்க இருக்காங்க?" என மெதுவாய் கேட்டாள்.

அவளின் கேள்வியில் தான் உலறியதை உணர்ந்தவள் ஆணியடித்தது போல் சமைய, "என்னாச்சு ஆதவி! அவங்க எங்க?" என கேட்டாள்.

"அவங்க எங்கனா அவங்க எங்கேயும் இல்லையே.. அதான் மொத்தமா பிருதுவி மக்கள் அழிஞ்சுபோய்ட்டாங்கனு பேப்பர்லயே போட்டாங்களே. சரி நேரமாச்சு நான் ஊருக்கு போக தயாராகனும்" என அங்கிருந்து செல்வதற்கு அவசரம் காட்டினாள்.

உடையாள் அமைதியாய் அவளை பார்க்க அதில், "சீனியர்! இப்போ நான் உங்ககிட்ட சொன்ன இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் வேற யாருக்கும் தெரியாது. ப்ளீஸ்! நீங்களும் இப்படி ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சதா காட்டிக்காதீங்க"

"எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியல ஆதவி! இந்த விஷயம் எல்லாம் எதோ பேப்பர்ல போட்டதுனு சொல்ற ஆனா யாருக்கும் தெரியாது சொல்லாதீங்கனு சொல்ற? அது எப்படி?"

"என்னை மன்னிச்சிடுங்க சீனியர்! நான் என்னை பத்தி இதுவரைக்கும் யார்கிட்டையும் சொன்னதில்ல. அப்படி சொல்லிடகூடாதுனு தான் நான் யாரோடவும் சேருறதும் இல்ல. ஆனா உங்ககிட்ட என்னையும் மீறி ஒரு சிநேகம். அந்த சிநேகத்தை நம்பி தான் நான் இப்போ உங்ககிட்ட சில விஷயங்களை சொல்லபோறேன்"

என்ற ஆதவி, "இந்த காதல் எவ்வளவு விசித்திரமானதுனு தெரியுமா சீனியர். என்னோட ரஞ்சன் என்மேல வச்ச காதல் எனக்காக ஒரு உலகத்தை உருவாக்கியிருக்கு. ஆனா பல வருஷம் முன்ன எங்க கூட்டத்துல இருந்த பூமான்றவங்க பண்ண காதல் எங்களோட மக்களோட அழிவுக்கும், தங்களோட மண்ணை விட்டு ஓடிஒளியவும் காரணமா இருந்திருக்கு"

என்று தன் பிறப்பு முதலே அறிந்திருந்த பிருதுவி மக்களின் அழிவை பற்றி சொன்னாள்.

"அன்னிக்கு நடந்த தீ விபத்துல இருந்து தப்பிச்ச சிலரை அந்த பூமா-த்தையோட தம்பி விநாயகம் மாமா தான் காப்பாத்தி இப்போ நாங்க இருக்க இடத்துக்கு கூட்டிட்டு வந்தாரு சீனியர். ஆனாலும் பூமா அத்தையோட காதல் தான் எங்களோட மக்களையே மொத்தமா பலிகொடுத்திடுச்சுனு மிஞ்சின எங்க மக்களுக்கு யார் மேலையும் நம்பிக்கைன்ற ஒன்னு இல்லாமயே போச்சு. அதனால் அவங்க எல்லோரும் தங்களோட தொழிலை எல்லாம் விட்டு திரும்ப இங்க இருக்குற காட்டையே தங்களோட இடமா மாத்தி வேட்டையாடி சாப்பிட்டு, அதைவிட்டு வெளியவே வரமாட்டேனு பிடிவாதமா இருந்தாங்க.

அதை உடைச்சு முதல்முதல்ல வெளிலவந்தது என்னோட அப்பாதான். அவரோட கனவே எங்களோட மக்கள் திரும்பவும் காட்டை விட்டு வெளியில வந்து மக்களோட மக்களா வாழனும்ன்றது தான். அவங்களோட தொழிலான பச்சை குத்துதல், பூக்கள் அலங்காரம்னு எல்லாம் பழையபடி மாறனும்னு ஆசைபட்டாரு.

அதுக்காக தான் போராடி காட்டுக்கு வெளியவே எங்களுக்காக ஒரு நிலம் கூட வாங்குனாரு. ஆனா ஒரு விபத்துல அப்பா இறந்ததுல அவரோட கனவும் தடைபட்டுபோச்சு. அதோட அந்த கனவு இப்போ என்னோட ரஞ்சனால தான் நிறைவேறியிருக்கு"

என்றவளுக்கு அன்று தங்களிடத்தில் பிரபஞ்சன் தன்னை அழைத்து சென்று காட்டியதை நினைத்து பார்த்தாள்.

பிரபஞ்சன் அவள் கண் முன் காட்டியிருந்த காட்சி அவள் பலவருடங்களாய் மிகவும் எதிர்பார்த்து ஏங்கி இருந்தவை என்றபோதும் அப்பொழுது அந்நொடியில் அது சாத்தியமாகி இருக்கும் என்று எண்ணி இருக்கவேயில்லை.

இது நிஜமா? நிஜம் தானா? என கண்களை சிமிட்டி பார்த்தவள் தூரத்தே தெரிந்த காட்டையும் பார்க்க அங்கு எப்பொழுதும் இருக்கும் சலசலப்பு இன்றி அமைதியாய் இருந்து.

அதுதான் அந்த சலசலப்பிற்கு காரணமான அனைவரும் இங்கு அவள் முன்னே நிற்கின்றனரே பின் எப்படி அங்கு சலசலப்பு இருக்கும்.

அவள் நிலை புரிந்து, "நீ பார்க்குறது நிஜம் தான் ஆதுமா! உனக்குனு உங்க அப்பா கொடுத்த பிருதுவியை நீ எனக்குனு தந்ததுல இருந்தே அதை இவங்களுக்கானதா மாத்தனும்னு நினைச்சேன்டா. ஒவ்வொரு மாசமும் அங்க அவங்களோட போய் அதை பத்தி பேசிட்டு இருந்தேன். அவங்கள திரும்ப மக்களோடு மக்களா நமக்குள்ள வாழவைக்க முயற்சி பண்ணேன்"

என்றவனை தொடர்ந்து,

"ஆதவிமா உங்க அப்பாவோட ஆசையை பிரபஞ்சன் தம்பி சாதிச்சு காட்டிட்டாருமா " என்ற ஆர்பரிப்புடன் அவள் முன் சந்தோஷமாய் நின்றிருந்தனர் அவளின் மக்கள்..அவர்கள் தான் அவளின் பிருதுவி மக்கள். சிலரின் சதியில் சொந்த மண்ணை விட்டு வேறு இடத்தில் தஞ்சம் புகுந்து காட்டை விட்டு வெளியில் வராமலே பல வருடங்களை கடந்திருந்தனர்.

இன்று அவர்கள் வெளியே வந்து ஆர்பரிக்க பிரபஞ்சனின் பல முயற்சிகளும் அவனுக்கு துணை நின்ற ஆருத்ரனும், அவர்களின் தந்தையும் தான் காரணம்.

அவர்கள் இதுவரை வசித்து வந்த காட்டை விட்டு வெளியில் வந்ததே அவளுக்கு அதிசயமாய் இருக்க, இதோ இவ்விடத்தில் அவளின் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை இத்தனை வருடங்களாய் இருந்த வெற்று நிலமாய் இருந்த அவளின் 'பிருதுவி' விதவிதமான பூக்கள், பயிர் வகைகள் என செழித்திருக்க, அதற்கு பக்கவாட்டில் மஞ்சள் கிழங்கு சாகுபடியம், அகத்தி கீரையும் கூட கிடந்தது.

அவளின் முகத்தில் தென்படும் உணர்வுகளை கண்கொட்டாமல் பார்த்த பிரபஞ்சன், அவளின் முகத்தின் முன் தனது வலகரத்தை நீட்டி தனது கைச்சட்டையை தூக்க அங்கு பளபளவென பச்சை குத்தி இருந்தது 'ஆதவி' என்னும் பெயர்.

விரல் நடுங்க அவள் அதை தொட்டுபார்க்க,
"இதை போட்டது யாருனு தெரியுமா ஆதுமா! நம்ப கருப்பரய்யா தான்" என்ற பிரபஞ்சனின் வார்த்தையில் அவள் ஆச்சரியமாய் அவர்களின் தலைவர் கருப்பரை பார்த்தாள்.

அவர், "நமக்குனு இருந்தது இந்த பச்சைகுத்துற தொழில் தானமா. இத்தனை வருஷமா அதை கூட செய்யவிடாம எவனோ நம்மளை முடக்கிபோட்டானுங்கனு நாங்களும் அதை விட்டுட்டு காட்டுகுள்ள போய் ஒளிஞ்சிகிட்டோம். நம்ப பிரபஞ்சன் தம்பி வந்து பேசுனதுக்கு அப்றம் தான்மா நம்ப ஏன் ஒளியனும்னு தோணுச்சு. நம்ப மக்களும் பிரபஞ்சன் தம்பி பேச்சால தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அந்த காட்டை விட்டு வெளியே வந்தாங்க

இதோ அப்படி வெளியே வந்து கடந்த ஆறு மாசமா உழைச்சதோட பலன் தான் நம்பளோட பூமாதேவி சந்தோஷத்துல நமக்கு பரிசுகளை அள்ளி கொடுத்திருக்கா"

அவளிடம் நடந்ததை சொல்லிய அவர்கள் இனத்தின் தலைவரான கருப்பர் ஆனந்த கண்ணீர் வழிய தன் முன் இருந்த செடிகளையும், பயிர்களையும் இருகைகளால் அளந்தார்.

ஆறுமாதமாய் தன்னை இங்கு வரவிடாமல் செய்த பிரபஞ்சனின் செயலுக்கான காரணம் வெளிவந்ததில் ஆதவிக்கும் ஆனந்த கண்ணீர் தான்.

விழிகளில் கண்ணீரும், இதழ்களில் சிரிப்புமாய் அவள் தன்னை சேர்ந்தவர்களை பார்த்தாள். அவர்களுக்கு இடையே நின்றிருந்த ஆருத்ரன் தன் கைகளை தூக்கி காட்ட அதில் பளபளவென தென்பட்டது "பிருதுவி" என்னும் பெயர்.

"இப்போ எங்களோட குற்றவுணர்ச்சியும் போயேபோச்சே...இட்ஸ் கான்" ஆர்ப்பரித்தவனை பார்த்து வாய்விட்டு சிரித்தவள் பின்னிருந்த பிரபஞ்சனை இறுக அணைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த இறுக்கத்தில் அவளின் இத்தனை நாளின் துயரங்கள் அனைத்தும் கரையும் என்பதை உணர்ந்திருந்த பிரபஞ்சனும் அவளை இறுக அணைத்தவன் அவளின் உச்சந்தலையில் முத்தம் வைத்தான்.

அன்று நடந்ததை எண்ணி முகம் விகசிக்க, "எங்க எல்லோரோட கனவையும் என்னோட ரஞ்சன் நிறைவேத்திட்டாரு சீனியர்" என்றவள் சட்டென முகம் வாட, "ஆனா அவரோட கனவு தான் இன்னும் நிறைவேறல. அதுக்கும் அந்த வனதுறை மந்திரி தான் காரணம்" என பல்லைகடித்தாள்.

இத்தனை நேரம் ஆதவி பிருதுவி மக்களின் அழிவுக்கு காரணம் "ஒரு அரசியல்வாதி" என மொட்டையாய் சொல்லியவள் தற்பொழுதே வனதுறை மந்திரி என்றிருக்க ஒருவேளை அது மகிஷாவின் காதலன் ராகேஷின் தந்தையாய் இருக்குமோ என்ற சந்தேகம் உடையாளுக்கு.

அதனால், "வனதுறை மந்திரியா? நீ யாரை சொல்ற ஆதவி?" என கேட்டாள்.

"அதான் சீனியர் இப்போ தமிழ்நாட்ல வனதுறை மந்திரியா இருக்காரே அந்த சச்சிதானந்தம் அவர்தான்" என்றதில் தான் அது தன் தந்தை என்றும், தன் அன்னையின் இடத்திற்கு சச்சிதானந்தம் அழைத்து வந்தவர் பெயர் பூமா என்றும் தெரிந்தது.

இப்படி தனக்கு ஆதவி மூலம் தெரிந்ததனைத்தையும் உடையாள் ஒன்றுவிடாமல் சொல்லி முடித்தாள்.

"அப்போ பிருதுவி மக்கள் கொஞ்சபேர் இன்னும் உயிரோட வேற இடத்துல இருக்காங்களா" என தணிகைச்செல்வன் கேட்க,

"அப்போ அவங்க மேல இந்த கொலைபழி வர வாய்ப்பிருக்குனு தான் பச்சை குத்துற 'மை' பத்தி நானும் அப்பாவும் விசாரிக்கனும்னு சொன்னப்பவும் இவங்களை பத்தி சொல்லாம நீ அமைதியா இருந்திருக்க" என்ற உலகேஷ்வரனின் வார்த்தைகளில் அவளுக்கு கண்களில் நீர் திரண்டது.

"அத்தான்! அவங்க இதை பண்ணிருக்க வாய்ப்பில்ல-த்தான். அவங்களே இப்போ சில வருஷங்களா தான் நிம்மதியா இருக்காங்க. அவங்களை தேவையில்லாம இந்த வழக்கு பாதிக்குமோனு தான் நான் உங்ககிட்ட அவங்களை பத்தி சொல்லலை" என்றாள்.

"சரி மேடம்! ஆனா எங்களுக்கு தீரஜ் கொலையில தடயமா கிடைச்ச பேப்பர்ல எப்படி உங்க போன் நம்பர் வந்துச்சு?" என கேட்டான் தணிகைச்செல்வன்.

உடையாள் புரியாமல் முழிக்க கடமை என்றபோதும் தன்முன்னே மனைவியை விசாரிப்பதை ஏற்கமுடியாத உலகேஷ்வரன் தொண்டையை செறுமியிபடி, "அதை உங்கமேல அந்த பாட்டு பேப்பரை தூக்கிபோட்ட மகிஷாகிட்ட தான் கேக்கனும் தணிகை" என்றான்.

அதில் இத்தனை நேரம் மௌனமாய் நின்றிருந்த மகிஷா, "நானா... நான் எந்த பாட்டுபேப்பரும் போடலை சார். எனக்கு தமிழ்பாட்டே தெரியாது" என பதட்டத்தில் தானாய் வாய்விட்டாள் மகிஷா.

"நான் தமிழ்பாட்டுனு சொல்லவேயில்லையே மிஸ்.மகிஷா" இறுகிய குரலில் கேட்டவன், "தப்பு பண்ணிட்டீங்க மகிஷா, உடையாள் புது நம்பர் வாங்குனதே அவளோட பர்சனல் உபயோகத்துக்காக தான். அந்த நம்பர் என்னையும் அப்பாவையும் தவிர வேற யாருக்கும் தெரியாது. என்னோட கெஸ் சரினா உடையாள் தன்னோட அந்த நம்பரை உங்களுக்கு தந்திருக்கனும்" என உடையாள் 'ஆம்' என தலையசைத்ததள்.

அதை கவனித்தபடி தொடர்ந்த ஈஷ்வர், "உடையாளை மாட்டிவிடுறதுக்காக நீங்க அந்த அச்சிடப்பட்ட பேப்பர்ல உடையாளோட நம்பரோட அச்சையும் விட்டிருக்கனும் சரியா?" என்று புருவம் உயர்த்தினான்.

அவனின் கேள்விகளில் மகிஷாவிற்கு நெற்றியினோரம் வியர்வை வழிந்தது.

"நோ... இல்ல நான் அப்படி எதுவும் செய்யலை" என பதறிய மகிஷா உடையாளின் கரம் பற்றி, "உடை! நீ சொல்லு. நான் உன்னோட நல்ல ஃப்ரெண்டு தான நான் ஏன் உன்னை மாட்டிவிடபோறேன். நான் நிஜமா அந்த பேப்பர்ல உன் நம்பரோட அச்சு இருந்ததை பார்க்கலை உடை" என உலறினாள்.

"வெல்! அப்போ அந்த பேப்பரை நீங்க தான் தூக்கிபோட்டதுனு ஒத்துகிறீங்களா மிஸ்.மகிஷா" என அவளின் முன்னால் வந்து நின்றான் உலகேஷ்வரன்.

அதில் தன்னிச்சையாய் உடையாளின் கரத்தை விடுத்து இருஅடி பின் நகர்ந்தவள் விம்மியபடி "ஆம்" என தலையாட்டினாள்.

"நான்.. நான் தான் அந்த பேப்பரை அங்க தூக்கிபோட்டேன். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி உடையாள் கொடுத்திருந்த போன் நம்பரோட அச்சு அந்த பேப்பர்ல பதிஞ்சிருந்ததை நான் பார்க்கலை சார். அதோட அங்க இருந்த சடலம் என் அண்ணனோடதுனும் எனக்கு தெரியாது" விம்மல் வெடித்தது அவளிடம்.

"அப்போ அது உங்க அண்ணனு தெரியலைனாலும் அதுகப்றம் பேப்பர் பார்த்து விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கும்ல . ஏன் எங்ககிட்ட வரல மகிஷா? இப்போ ஏன் அவசரமா ஊரை விட்டு ஓடபார்த்தீங்க" தணிகைச்செல்வன் அதட்டினான்.

"நான் பயந்துட்டேன் சார். பாண்டியன் அங்கிள் சொல்லிதான் அந்த பேப்பரை உங்கமேல போட்டேன். ஆனா அது என் அண்ணனு தெரிஞ்சவுடனே எனக்கு பயமாகிடுச்சு. பாண்டியன் அங்கிள் தான் என் அண்ணனை கொலை பண்ணிருப்பாரோ. அதுல என்னையும் மாட்டிவிட பாக்குறாரோனு சந்தேகபட்டப்போ தான் சச்சிதானந்தமும் கொலையானது தெரிஞ்சுது.

இனி பாண்டியன் அங்கிளை நம்ப முடியாதுனு தான் நான் ஊரை விட்டு கிளம்ப நினைச்சேன். நிஐமா இன்னிக்கு காலையில நீங்க வரலைனாலும் நான் கிளம்பிருப்பேன் சார்" என்றாள்.

"பாண்டியன் அங்கிளா? யார் அது? அவருக்கும் உன் அண்ணன், சச்சிதானந்தம் கொலைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என கேட்டான் உலகேஷ்வரன்.

"பாண்டியன் அங்கிள் தான் ராகேஷோட அப்பா. பெங்களூரோட கேபினட் மினிஸ்டர் சண்முகபாண்டியன். அவர் உடையாளோட அப்பா சச்சிதானந்தத்தோட நெருங்கிய நண்பரும் கூட. சச்சிதானந்தம் பிருதுவி மக்களோட நிலத்தை அபகரிச்சதுக்கு பின்னாடி இருந்தது இவர் தான். இவருக்காக தான் பிருதுவி மக்களோட நிலங்களை அபகரிக்க சச்சிதானந்தம் பெங்களூர் வந்தாரு"

இதுவரை காட்சியிலே வராத சண்முகபாண்டியனை பற்றி உண்மையை வெளிபடுத்தினாள் மகிஷா.


- தொடரும்..
 

NNK-40

Active member
உங்களின் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே😍

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி பிரளயம் 17:

சச்சிதானந்தம் பிருதுவி மக்களின் நிலங்களை அபகரிக்க காரணம் சண்முகபாண்டியன் என்ற மகிஷா அதை பற்றி சொல்ல தொடங்கினாள்.

"பாண்டியன் அங்கிள் குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையா அரசியல்ல இருக்குறவங்க. அதேபோல தான் பாண்டியன் அங்கிளும் கேபினட் மினிஸ்டர் ஆனது. அவர் தன்னோட பதவி மூலமா காட்டு மணல், ஆத்துமணல்னு கொள்ளையடிச்சதோட பல நிலங்களையும் அபகரிச்சாரு. அவருக்கு துணையா என்னோட அப்பாவும் இருந்தாரு.

எங்க மாநிலம் மட்டுமில்லாம அடுத்து தமிழ்நாட்டுல இருந்தும் மணல்களை எடுக்க அங்க அரசியல்ல பெரிய ஆளா இருந்த பாண்டியன் அங்கிளோட ப்ரெண்ட் சச்சிதானந்தத்தோட உதவியை கேட்டாங்க.

சச்சிதானந்தத்துக்கு இதுல முதல்ல விருப்பம் இல்லைனாலும் தமிழ்நாட்டு அரசியல்குள்ளையும் பாண்டியன் அங்கிளுக்கு ஆள் இருக்குனு தெரிஞ்சு அவரும் ஒத்துகிட்டாரு. அப்போ தான் நாட்டுல மலைவாழ் மக்களோட நிலங்களை அவங்களுக்கு பட்டா போட்டு தரனும்-னும், மலைவாழ் மக்களுக்கான உரிமைகளை கொடுக்கனும்னு அரசு சட்டங்கள் கொண்டு வந்தது. அதை அபகரிக்கனும்னு பாண்டியன் அங்கிள் நினைச்சாரு.

மலைவாழ் மக்கள்ல பெரும்பாலான இடங்களை ஆக்கிரமிச்சிருந்தது துருவி காட்டுல வசிச்சுட்டு வந்த "பிருதுவி" மக்கள் தான். மத்த எல்லா மலைவாழ் மக்களையும் சுலபமா ஏமாத்தி நிலத்தை ஆக்கிரமிச்சவங்களுக்கு பிருதுவி மக்கள்கிட்ட கூட போகமுடியல. பாண்டியன் அங்கிள் நேரா போய் பேசியும், மறைமுகமா தன் அரசியல் பலத்தை காட்டியும் எதுவும் நடக்கல.

ஏன்னா பிருதுவி மக்கள் அன்பை தவிர வேற எதுக்குமே அடிபணிய மாட்டாங்களாம். அப்போதான் பாண்டியன் அங்கிள் சச்சிதானந்தத்தை பெங்களூர் வரவச்சி தன்னோட திட்டத்தை சொல்லிருக்காரு. அதுபடி தான் சச்சிதானந்தம் பிருதுவி மக்களை ஏமாத்தி சாப்பாட்ல விஷத்தை வச்சாரு. ஆனா அவருக்கே தெரியாம என்னோட அப்பாவும், பாண்டியன் அங்கிளும் காட்டை கொளுத்திட்டாங்க"

அவள் சொன்னதில் யோசனையூடே, "சரி முன்னாடி உங்க அப்பா இருந்தது போல தான உங்க அண்ணனும் அவருக்கு உதவியா இருந்திருக்காரு. அப்றம் உன் பாண்டியன் அங்கிள் எதுக்காக தீரஜை கொலை பண்ணனும், அதுல உன்னை ஏன் மாட்டிவிட பார்க்கனும்" என கேட்டான்.

மகிஷா,"சார்! ராகேஷ் இறந்ததுல இருந்தே அண்ணா ரொம்ப பயந்துபோய்ட்டான்.அதோட இனிமே இங்க இருக்கமாட்டேனு சொல்லி சிங்கபூர் போய்ட்டான். எனக்கும் அங்க இருக்க பயமா இருந்துச்சு அதான் உடையாளோட உதவியோட இங்க வந்தேன். நாலுநாளைக்கு முன்னாடி எனக்கு திடிர்னு போன் பண்ண அங்கிள் தீரஜூக்கு கால் பண்ணி முக்கியமான விஷயம் பேசனும்னு கிளம்பி வர சொல்லி சொன்னாரு சார்.

அதோட அன்னிக்கு நைட் என் வீட்டு வாசல்ல அந்த பாட்டு பேப்பரும் ஒரு லெட்டரும் இருந்துச்சு. அதுல பாண்டியன் அங்கிள் பெயர் எழுதியிருந்துச்சு, கீழயே அந்த இடத்தோட அட்ரெஸ் எழுதி காலையில ஆறு மணிக்கு இந்த பேப்பரை அங்க தூக்கி போடனும்னு எழுதியிருந்துச்சு" என்றவள் தொடர்ந்து,

"ஆனா அங்க இருந்தது தீரஜோட சடலம்னு தெரிஞ்சப்றம், எல்லாம் பாண்டியன் அங்கிளோட வேலையா இருக்குமோனு வந்த சந்தேகம், சச்சிதானந்தம் கொலையில உறுதியாகிடுச்சு.

சில கருத்துவேறுபாடு காரணமா பாண்டியன் அங்கிளும், சச்சிதானந்தமும் அவ்வளவா பேசுறது இல்லனு ராகேஷ் சொல்லிருக்கான் . மணல் கொள்ளைக்கு மட்டும் தான் உதவுறதை தொடர்ந்திருக்காரு சச்சிதானந்தம்.

சில வருஷம் முன்னாடி நான் ராகேஷ் விஷயமா பாண்டியன் அங்கிளை பார்க்க போயிருந்தேன். அப்போ சச்சிதானந்தமும் பெங்களூர் வந்திருந்தாரு. அவங்க இரண்டு பேர் நடுவுல நடந்த பயங்கர வாக்குவாதத்துல தான் எனக்கு இவ்வளவு விஷயங்கள் தெரியவந்துச்சு.

"போதும் பாண்டியா! உன்னால என் வாழ்க்கையில நடந்ததெல்லாம் போதும்"

"எனக்கு போதாதே ஆனந்தா! நீ எனக்கே தெரியாம இதை மறைச்சிருக்க கூடாது தான?"

"என் பொண்டாட்டி புள்ளைங்களோட என்னையும் கொலை பண்ண பார்த்தவன்கிட்ட எப்படி என்ன சொல்ல சொல்ற பாண்டியா?" நக்கலாய் கேட்ட சச்சிதானந்தம் அங்கு நின்றிருந்த மகிஷாவை பார்த்து பேச்சை நிறுத்தினார்.

"எனக்கு தெரிஞ்சு பாண்டியன் அங்கிள் தான் அவருக்கு உதவ முற்படாத தீரஜையும், சச்சிதானந்தத்தையும் கொலை பண்ணியிருக்கனும். அந்த பயத்துல தான் நான் கிளம்ப முடிவு பண்ணேன். தீரஜை உடையாள் பார்த்தது இல்லாததால அவளுக்கு அவன் என் அண்ணனு தெரியலை. உங்க எல்லாருக்கும் எல்லா விஷயமும் தெரிய வரதுகுள்ள இங்கயிருந்து கிளம்பி அப்படியே வெளிநாடு போய்டலாம்னு நினைச்சேன்" என்று முடித்தாள்.

"சோ! தன்னோட செயல்களை தெரிஞ்சுது இனி அதுக்கு ஒத்துவரமாட்டாங்கனு நினைச்ச இரண்டுபேரை சண்முகபாண்டியன் போட்டு தள்ளிருக்கான். ஆனா அதேநேரத்துல தான் அதுல மாட்டகூடாதுனு சடலங்களோட உடல்ல பச்சைகுத்தி மத்தவங்க பார்வையை மறைக்கபட்ட பிருதுவி மக்கள்பக்கம் திசை திருப்பிருக்கான். அப்போ தான் அப்படி யாரும் இப்போ இல்லனு கேஸ் முடியும். அப்படி யாரும் இருந்தாலும் அவங்கமேல இந்த பழி விழனும்னு செஞ்சிருக்கான்" என்றான் தணிகைச்செல்வன்.

அவனுக்கு ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த ஈஷ்வர், "மிஸ்.மகிஷா! ராகேஷ் கொலைக்கப்றம் தீரஜ் பயந்தான்னு சொன்னீங்களே அது ஏன்?"

"ஏன்னா எங்க அப்பா ஏற்கனவே பிருதுவி மக்களோட நிலஅபகரிப்பு பத்தி தீரஜூக்கு சொல்லிருக்காரு. அதை வச்சு பாண்டியன் அங்கிளை மிரட்டி தான் ராகேஷ் வழக்குல இருந்து வெளியே வந்தான். அதனால் அவர் எப்போவேணா இவனை எதுவும் செய்யலாம்னு பயந்தான்"

"ராகேஷுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன பிரச்சினை மகிஷா? அதையும் சொல்லிடுங்க. ஒன்னுஒன்னா கேட்டிருக்கனும்னு நினைக்காதீங்க" உலகேஷ்வரனின் குரலில் வெளிபட்ட கடுமையில்,

வேறுவழியின்றி மகிஷாவும், "ராகேஷுக்கு டாட்டுனா ரொம்ப இஷ்டம் அவனோட உடம்பு முழுக்க நிறைய டாட்டு தான் இருக்கும். ஆனா அது எதுவும் அத்தனை நல்லா இல்லைனு இயற்கை முறையில யார்னா பச்சை குத்துறாங்களானு தேடிட்டு இருந்தான்" என்று உடையாளை பார்த்து நிறுத்தினாள்.

அவள் பார்வை சொல்லும் செய்தி புரிந்த உடையாள் சட்டென ஏறிய பதட்டத்துடன், "நானும் ஆதவியும் பேசுனதை நீ கேட்டு அதை ராகேஷ்கிட்ட சொன்னேனு மட்டும் சொல்லிடாத மகி" அப்படி நடந்திருக்க கூடாதென்ற தவிப்புடன் சொல்ல மகிஷாவின் மௌனமோ அப்படிதான் என்றது.

"நிஜமா நான் ஆதவி சொன்ன அந்த மக்கள், நில அபகரிப்புனு எதையும் ராகேஷ்கிட்ட சொல்லலை உடை. ஜஸ்ட் என்னோட ஜூனியர் பொண்ணு அவங்க ஊர்ல இயற்கை முறையில் பச்சை குத்துறாங்கனு சொன்னா ஆனா அவங்க ஊர் எதுனு தெரியலைனு தான் சொன்னேன். ராகேஷ் அவளை தேடி போவான்னு நான் நினைக்கல உடை.

ஆதவியை தொடர்ந்து ஃபோலோ பண்ணி அவளோட ஊரை கண்டுபிடிச்சவன் அவங்க இடத்துக்கும் போயிருக்கான். அங்க என்ன நடந்துச்சுனு எனக்கு தெரியலை ஆனா அங்க இருந்து திரும்பி வந்தவன் ஆதவி மேல ரொம்ப கோவத்தோட இருந்தான். என்னை பார்க்குற நேரம் எல்லாம் ஆதவியையும், அவங்க இடத்தையும் ஏதாவது செய்யனும்னு சொல்லிட்டே இருந்தான்.

அப்போ நான் பயந்து பாண்டியன் அங்கிள்கிட்ட சொல்லலாம்னு போனப்போ தான் சச்சிதானந்தத்துக்கும், அவருக்கும் நடந்த அந்த வாக்குவாதத்தை கேட்டது. அதுல தான் ஆதவி சொன்ன அவங்க மக்களை அழிக்க முக்கிய காரணம் இவங்கனு எனக்கு தெரிஞ்சுது.

இவங்க எதுவேணும்னாலும் செய்வாங்களோனு பயத்துல நான் எதையும் அங்கிள்கிட்ட சொல்லாம வந்துட்டேன். அடுத்து கொஞ்ச நாள் ராகேஷும் அமைதியா தான் இருந்தான். அதனால நான் அவன் ஆதவியை எதுவும் செய்யமாட்டான்னு நினைச்சேன். ஆனா கொஞ்ச மாசத்துல ராகேஷ் எதுக்கோ பயப்படுற மாதிரி எனக்கு தோணுச்சு,

" ராகேஷ்! எதுக்காக இப்படி பயபடுற? இப்போலாம் நீ அதிகம் வெளியகூட வரமாட்டுற என்னாச்சு?" என்ற மகிஷாவிடம்,

"என்னை அவன் கொல்ல ட்ரை பண்றான் மகி. ச்சே! இவன் அன்னிக்கு ஊர்ல இல்லனு தெரிஞ்சு தான் போனேன் ஆனா சரியா பத்தவைக்குற நேரம் வந்து தொலைஞ்சிட்டான்"

"என்ன சொல்ற ராகேஷ்? நீ என்ன பண்ண? இப்போ நீ எதை பத்தி பேசுற?" என்ற மகிஷாவின் அதட்டலில்,

"ஐம் சாரி மகி! எனக்கு இருந்த கோவத்துல அந்த ஆதவியை என் கையால கொல்லனும்னு தான் நினைச்சேன். அவளால நான் எவ்வளவு அவமானமா உணர்ந்தேன் தெரியுமா. ஆனா அவ அவனோட டேன்ஸை பார்த்து கெக்கபெக்கனு ரசிச்சு சிரிச்சிட்டு இருக்கா. எனக்கு சும்மா வெறியேருச்சி. அதான் சாவுனு வீட்டோட சேர்த்து கொளுத்திட்டு வந்தேன். ஆனா என் நேரம் கடைசி நேரத்துல இவன் வந்து தொலைச்சுட்டான்" என புலம்பினான்.

ஆதவிக்கு என்னாயிற்று என பார்க்க வேண்டுமென மகிஷா கேட்க, ராகேஷோ அவளின் ஊரைகூட சொல்ல மறுத்துவிட்டான். இந்த விஷயத்தால் இருவருக்கும் அடிகடி சண்டைவர அதுவே அவர்களின் பிரிவிற்கும் வழிவகுத்தது. ராகேஷ் பயந்ததுபோல் அவனை ஒருவன் கொலையும் செய்ய தீரஜின் மேல் பழிவிழுந்தது" என்று சொல்லி முடித்தாள்.

மற்ற எதையும் கேக்கும்முன், "ஆதவிக்கு என்னாச்சு? அவ நல்லாதான இருக்கா?" என கேட்ட உடையாளுக்கு தொண்டை விக்கியது.

"எனக்கு நிஜமா தெரியலை உடை" என்ற பதிலில் உடையாள் விக்கித்தாள்.

அதில், "யாழ்! ஆதவிக்கு எதுவும் ஆகியிருக்காது" என ஈஷ்வர் சொல்லி முடிப்பதற்கும், ஸ்டீபனுடன் இரண்டு பெண்காவலர்கள் வந்து நிற்பதற்கும் சரியாய் இருந்தது.

"இவங்களை கூட்டிட்டு போங்க" என பெண்காவலர்களிடம் மகிஷாவை காட்டிய ஈஷ்வர், "தாங்க்ஸ்! ஸ்டீபன்" என்று மற்றவரிடம் பேசினாலும் உடையாளின் கரம்பற்றியபடி தான் இருந்தான்.

தணிகை, "சார்? அப்போ ராகேஷ் வழக்கும் சச்சிதானந்தம், தீரஜ் வழக்கும் வேறவேறயா சார்?" என கேட்டான்.

"டாக்டரோட கொலையை விட்டுடீங்களே தணிகை" என்ற ஈஷ்வர், "யாழ்! நீ இன்னும் மெயில் செக் பண்ணல போலயே. ஓப்பன் பண்ணு" அவளை திசைதிருப்பியவன்,

தணிகைச்செல்வனிடம், "தணிகை! தீரஜோட உடம்புல இருந்து நமக்கு கிடைச்ச 'மை' ல மஞ்சள் கூட அகத்திகீரையும் கலந்த வாசனை வந்துச்சுனு தான ரிப்போர்ட். ஆனா பிருதுவி மக்கள் மஞ்சளோட அகத்திகீரையை எரிச்சு அதை நீர் கலந்து உபயோகிச்சிருக்காங்க. அப்போ இரண்டும் ஒன்னா இருக்க வாய்ப்பில்லை தானே" என கேட்க,

"நீங்க சொல்றது சரி தான்-த்தான். ராகேஷோட உடம்புல இருக்க பச்சையோட 'மை' வச்சு டாக்டர்.சரவணன் புது ஆராய்ச்சியே செஞ்சிருக்காரு போல. நான் இப்போ தான் பார்க்குறேன், அவரோட பையன் எனக்கு மெயில் பண்ணிருக்காரு, இங்க பாருங்க" என உடையாள் தன் அலைப்பேசியை காட்டினாள்.

அதில் மஞ்சள், அகத்திகீரையை பற்றிய விவரங்கள் அதை 'மை'யாய் உருவாக்கும் முறை, உபயோகபடுத்தும் முறை மற்றும் இறுதியாய் அந்த 'மை' கிடக்கும் இடங்கள் என இருந்தது.

"அது என்ன என்ன இடங்கள்னு பாரு யாழ்"

"ம்ம்..-த்தான்" என்றவள் அந்த பகுதியை விரிக்க அங்கு விரிந்ததோ முந்தைய துருவி காடு மற்றும் கருக்காமேடு என்னும் வேறுவொரு பகுதி.

"அட இவர் எதுக்கு இத்தனை டீடெய்ல்ஸை சேகரிச்சு வச்சிருக்காரு" என தணிகை ஆச்சரியமாய் கேட்க,

"எதுக்குனு தெரியலை ஆனா இதெல்லாம் இவரோட பர்சனல் லேப்டாப்ல இருந்திருக்குனு அவரோட பையன் அப்பாகிட்ட சொல்லிருக்காரு. இப்போ என்னோட கேள்வி எல்லாம் தீரஜ், சச்சிதானந்தத்தை கொண்ணது சண்முகபாண்டியன் அப்படினா ராகேஷையும், டாக்டர்.சரவணனையும் கொண்ணது யாரு?" என தனக்குள் கேட்பது போல் சத்தமாய் யோசித்தான் உலகேஷ்வரன்.

"சார்! எனக்கு ஒரு யோசனை?" என குறுகிட்ட தணிகைச்செல்வனிடம் என்ன என புருவம் உயர்த்த, "அந்த பாட்டு அந்த பாட்டுல ஏதாவது இருக்கலாமோ?" என கேட்டான்.

"என்ன பாட்டு தணிகை?"

"அதான் சார்! மகிஷாகிட்ட சொல்லி நம்பகிட்ட ஒருபேப்பரை சேர்த்திருக்காரே அந்த பாண்டியன். அந்த பாட்டு தான்" என்றவன்

"தீக்குள்ளே விரல் வைத்தேன்
மணல் வீடு கட்டிவைத்தேன்" என அறைகுறையாய் பாடினான்.

"ஷிட்! நல்லவேலை நியாபகபடுத்தினீங்க. ஏன் யாழ்! ஆதவி உன்கிட்ட பாட்டு கேட்டப்போ நீ சொன்னதும் இதே பாட்டு தான?" என கேட்டான் உலகேஷ்வரன்.

"எனக்கு அந்த பாட்டு சரியா நியாபகம் இல்லத்தான். ச்சே! என் அட்ரெஸ், போன் நம்பரை குடுத்தேன் அவளோடதை வாங்கவேயில்லை. அவளை கண்டுபிடிக்க தான் கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி பெங்களூர்லயே இருக்க என் க்ளாஸ்மேட் கிட்ட விசாரிச்சேன் அத்தான். அப்போதான் பிருதுவி மக்கள்னு நான் சொன்னதை நீங்க கேட்டீங்க. ஆனா என் ஃப்ரெண்டும் அப்படி யாரையும் கேள்விபடலை சொல்லிட்டா" என்றாள்.

"அட போங்க சார்! நாலு கொலைய இரண்டு இரண்டா பிரிச்சு இரண்டு கொலைகாரன்னு சொல்லிட்டீங்க, அதுல அந்த மந்திரியோட வீட்டு வாசலுக்கு போககூட நம்ப டிஜிபி விடமாட்டாரு. இன்னொருத்தன் அந்த பித்துபிடிச்ச பித்தன் அவன் யாரு எங்க இருக்கான்னே தெரியாது. அதோட பிருதுவி மக்கள் எங்க இருக்காங்கனும் தெரியலை" என புலம்பினான் தணிகைச்செல்வன்.

"பித்தனா? என்ன அண்ணா யார் அந்த பித்தன்?" என உடையாள் கேட்க,

"நீ என்னமா புதுசா கேக்குற எவனோ ஒருத்தன் மானவ் போன்ல இருந்து எனக்கு டாக்டர்.சரவணனோட போட்டோவை அனுப்புனான்ல அவன் கொலைகாரனா தான் இருப்பான்னு சார் சொன்னாரு. நான்தான் 'யாவும் பித்தனின் சித்தம்'னு எழுதிருக்கானேனு அவன் பேரை பித்தன்னு வச்சிட்டேன்"

பெருமையாய் சொல்லியவனை கண்ட உடையாளுக்கு சிரிப்பு வர, "ஆமா ஆமா! என்ன இருந்தாலும் நீங்க சைட் அடிச்சவரோட பேராச்சே. அப்போ வைக்கதான் செய்வீங்க" என்க,

உலகேஷ்வரன் தணிகைச்செல்வனை ஒரு மார்க்கமாய் பார்த்து வைக்க, "மேடம்! என்ன சொல்றீங்க சைட்டு கீட்டுனு அதும் ஆம்பளைய" என பதற,

"ஆமா நீங்க தான அன்னிக்கு அவரை பார்த்து 'ஆ' னு வாயை பிளந்து நின்னீங்க அதோட வெள்ளாவில வெளுத்ததாட்டும் இருக்காருனு வேற சொன்னீங்களே" என்றாள்.

"அட அந்த வெள்ளை தக்காளி பையனா? ஆமாஆமா நல்லா கலரா அம்சமா இருந்தான் சார் அந்த பையன்" என ஈஷ்வரிடம் திரும்பி 'ஈ' என இழிக்க, அவனை முறைத்த உலகேஷ்வரனுக்கு அன்று பெங்களூரில் தாங்கள் நின்ற இடம் நினைவிற்கு வந்தது. கூடவே அன்று தன் கண்ணில் பட்டும் தான் கவனத்தில் கொள்ளாத விஷயமும்.

"ஷிட்! பிருதுவியின் தொடக்கம்" என முணுமுணுக்க, "என்னத்தான்" என அருகே வந்தாள் உடையாள்.

"யாழ்! ஆதவியோட இடத்தை நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேன். நம்ப அன்னிக்கு நின்னிட்டிருந்த இடத்துல நான் பிருதிவியின் தொடக்கம்னு ஒரு போர்ட் பார்த்தேன். அதோட அது பக்கத்தில் சில பையன்ங்க சட்டை இல்லாம நின்னிட்டிருந்ததை பார்த்தேன். தூரத்துல இருந்ததால சரியா தெரியலை ஆனா அவங்க உடல்ல பச்சைகுத்தி இருந்ததைபோல தான் தோணுது"

"வாரேவா! சார் அப்போ நம்ப நெருங்கிட்டோம்னு நினைக்கிறேன்"

"ம்ம்ம்.. ஏன் யாழ் அந்த பையன் அவன் பெயரை உன்கிட்ட சொன்னானா?"

"ஆமாத்தான்! பிரபஞ்சபித்தன்னு சொன்னாரு ஆனா அப்போ வேற வண்டிகள் சத்தம் கேட்டுச்சு சோ சரியா தெரியலை"

ஒருவேளை இவர்கள் சொல்வது போல் அது ஆதவியின் இருப்பிடமாய் இருந்தால் தான் சொல்லும் வார்த்தை அவர்களுக்கு எதிராய் திரும்ப வாய்ப்பிருப்பதால் பட்டும்படாமல் சொன்னாள் உடையாள்.

உடையாளின் உள்ளம் உலகேஷ்வரன் அறியாததா? மனைவியை முறைத்தவன் தணிகைச்செல்வனிடம், "கண்டிப்பா நம்ப தேடுற பித்தன் அந்த பிரபஞ்சபித்தனா தான் இருக்கும் தணிகை" என்றான்.

அந்நேரத்தில் தணிகைச்செல்வனுக்கு மானவ் அழைக்க ஐந்து நிமிடங்கள் அவனுடன் பேசிவிட்டு வைத்தான்.

"சார்! டாக்டர்.சரவணனோட அடாப்ஸி ரிப்போர்ட் பத்தி கேட்டிருந்தோம்ல அதை சொல்ல தான் கால் பண்ணான் சார். டாக்டர்.சரவணனோட மரணம் அமிலத்தால நெஞ்சுபகுதி பொசுங்கியதால தான் ஏற்பட்டிருக்கு. அவரோட கால்கள்ல இரண்டுலையும் நாய் கடிச்சு குதறுனதா இருக்கு சார்.

அதோட நம்ப அந்த பச்சையை முக்கிய சாட்சியா சொன்னதால அதையும் ஆராய்ச்சி பண்ணிருக்காங்க. அதுல கிடைச்ச விடை பிருதுவி மக்களின் பிரத்தியேகமான 'மை' தான்" என்றவனின் வார்த்தைகளில் அவர்கள் பெங்களூர் செல்வது உறுதியானது.


- தொடரும்.
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤ இன்னும் இரு அத்தியாயங்களில் கதை முடிவடைகிறது டியர்ஸ்😍

கருத்து திரி :

 

NNK-40

Active member
பிருதுவி பிரளயம் 18 :

"அத்தான்! இந்த டாக்டர் சரவணன் அந்த 'மை' கிடைக்கும் இடங்களா குறிப்பிட்டிருக்கிறது இரண்டு இடம் தான். ஒன்னு துருவி காடு, இன்னிக்கு கருக்கா காடு. இதுல முக்கியமான விஷயம் அந்த கருக்கா காடு தான் அன்னிக்கு நம்ம வண்டியை நிறுத்தின பகுதி" என்ற உடையாளை தொடர்ந்து,

"சார்! நானும் நெட்ல தேடிட்டேன் அந்த கருக்கா காடு இப்போ டாட்டூஸ்க்கு ரொம்ப பிரபலமான இடமா இருக்கு சார். மத்தபடி அந்த மக்கள் பத்தி பெருசா எதுவும் தெரியலை" என்றான் தணிகைச்செல்வன்.

இருவர் சொல்வதையும் காதில் வாங்கியபடி வாகனத்தை செலுத்திக்கொண்டிருந்த உலகேஷ்வரன் தாங்கள் செல்லும் சாலையில் வாகனங்கள் நிறுத்தபடுவதையும், சாலை பரபரப்புறுவதையும் கண்டு யோசனையுடன் வாகனத்தை நிறுத்தினான். இறங்கி சென்று சாலையின் முன்னே நின்ற காவலரிடம் என்னவென்று விசாரித்தான்.

"கேபினட் மினிஸ்டர்.சண்முகபாண்டியன் திடிர்னு கூட்டம் அறிவிச்சிருக்காரு சார். இப்போ கொஞ்சநேரம் முன்னாடிதான் இந்த வழியா அவர் வரபோறானு எங்களுக்கு தகவல் வந்துச்சு. அதான் ரோடை ப்லாக் பண்றோம்" என கன்னடத்தில் சொல்லிய காவலர் சரியாய் அந்நிமிடம் மந்திரி வாகனம் அவர்களை கடந்ததில் விரைப்பாய் சல்யூட் அடித்தார்.

சில நொடிகளில் தங்களை கடந்துவிட்ட காரை சரியாய் பார்க்காதபோதும் அந்த வாகனத்தில் இருந்து யாரோ தன்னை உற்று கவனித்த உணர்வு உலகேஷ்வரனுள்.

*************

"பிருதுவியின் தொடக்கம்" என்ற பெயர்பலகையை தொடர்ந்து சுற்றி இருந்த நிலங்களை பார்வையிட்டு நின்றிருந்தனர் உலகேஷ்வரன், உடையாள், தணிகைச்செல்வன் மூவரும்.

அவர்களின் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை பலவித செடிகளும், மரங்களும் தங்களின் பசுமையை பறைசாட்டிக் கொண்டிருந்தன.

பெயர்பலகையை அடுத்து மதில் சுவர் இருக்க அதை கவனித்து அருகே வந்தவர்களின் கண்ணில் தென்பட்டது சுவரின் மத்தியில், செடிகளின் மறைவில் எட்டிபார்த்து கொண்டிருந்த சந்தனநிற கதவு.

"ஓ! அன்னிக்கு அவர் இந்த கதவு வழியா தான் வந்திருப்பாரு போல"
என்ற உடையாள் கதவை திறந்து உள்ளே எட்டு வைத்தாள்.

அவளை தொடர்ந்து மற்ற இருவரும் செல்ல முன்விரிந்த காட்சி அவர்களுக்கு தாங்கள் கற்பனை உலகில் வாழ்கிறோமோ என்ற சந்தேகத்தை தோற்றுவித்தது.

பார்வைக்கு தென்படும் தூரம் வரை சீரான வரிசையில் தனிதனியே ரோஜா, சாமந்தி, சூரியகாந்தி என பூக்கள் பூத்து குழுங்க, அதற்கு இடையிடையே எதோ கீரை வகைகளும் தங்களின் தலையை ஆட்டி நாங்களும் இங்கிருக்கிறோம் என அவர்களுக்கு செய்தி சொல்லியது.

அதன் அழகை ரசித்தபடி நின்றிருந்தவர்களின் நாசி தீண்டிய மணம் 'என்னை மறந்துவிட்டீர்களா?' என கேட்க பார்வையை விசாலமாக்கியவர்களுக்கு தென்பட்டது சற்று ஓரமாய் குமிக்கபட்டிருந்த மஞ்சள் கிழங்குகள்.

அதற்கு சற்று தள்ளி வரிசையாய் சின்ன சின்ன குடில்கள் தென்பட, 'அங்கு என்ன?' என்ற கேள்வியுடன் நகர்ந்தவர்கள் கண்டது பச்சை குத்திக்கொண்டிருப்பவர்களை தான். பச்சை குத்துவதற்காக இன்னும் பலர் வரிசையில் காத்திருந்தது இவர்களுக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

அங்கு அனைவரும் தங்கள் வேலையை பார்த்துக்கொண்டிருக்க இவர்கள் வந்ததை கவனித்து அருகே வந்தார் ஒரு வயதானவர்.

"யார் நீங்க என்ன விஷயமா வந்திருக்கீங்க?" என விசாரித்தார்.

தணிகைச்செல்வன் பதில் சொல்வதற்குள் முந்திக்கொண்ட உடையாள், "இங்க ஆதவி இருக்காங்களா தாத்தா?" என கேட்டாள்.

"என்ன சார்! அந்த பித்தனை கேக்காம மேடம் அவங்க ஃப்ரெண்டை கேக்குறாங்க" உலகேஷ்வரனிடம் அதிருப்தியாய் வினவினான் தணிகைச்செல்வன்.

இந்த இடத்திற்கு வந்தது முதல் பார்க்கும் முகங்களில் எல்லாம் ஆதவியை தேடும் உடையாளின் தவிப்பை புரிந்திருந்த உலகேஷ்வரன், "விடுங்க தணிகை! நம்மளை பொறுத்தவரை இந்த வழக்குல எல்லாமே ஒன்னுக்குள்ள ஒன்னா இருக்கு. உடையாள் சொன்ன ஆதவியோட ரஞ்சன் ஏன் பிரபஞ்சனா ஐ மீன் பிரபஞ்சபித்தனா இருக்க கூடாது. சோ அவ விசாரிக்கட்டும்" என்றான்.

"சார்ர்ர்! அப்படி இருக்கவும் வாய்ப்பிருக்குல நான் அதை யோசிக்கவே இல்ல. ஆனா அப்படி இருந்தா ஆதவி பொண்ணு குடுத்து வச்சவ சார். ப்பா! என்னா கலரு அந்த பையன்" என தணிகைச்செல்வன் ரசித்து சிலாகித்ததில் உஷ்ணமுச்சு விட்டான் உலகேஷ்வரன்.

"ஆத்தி! வண்டுமுருகனாட்டம் நம்ப வாயும் வாண்டடா குளறி வைக்குதே. ஓடிடுடா தணிகை" என்றுவிட்டு உடையாளின் அருகே சென்றான் தணிகைச்செல்வன்.

அங்கு உடையாளிடம், "ஆதவியா? நீங்க யாருனு முதல்ல சொல்லுங்க?" என சந்தேகமாகவே பார்த்தார் அந்த பெரியவர்.

அவரின் அருகே வந்த உலகேஷ்வரன், "நாங்க இங்க பச்சை குத்துறதுக்காக வந்தோம் பெரியவரே! இவளோட தோழி ஆதவி தான் எங்க ஊர்ல இயற்கை முறையில பச்சை குத்துறோம்னு இவகிட்ட சொல்லியிருக்கா. அதான் இங்க வந்தோம்" என்றான் சமயோசிதமாய்.

'ஆதவியின் தோழி' என்னும் வார்த்தையில் உடையாளை உற்று பார்த்த பெரியவர் அவளின் முகத்தின் சாயலை அறிந்துகொண்டு சந்தோஷமாய் புன்னகைத்தார்.

"நீயா மா? உன்" என அவர் மேலும் பேசுவதற்குள், "என்னாச்சு கருப்பர் ஐயா? யார் வந்திருக்காங்க?" என இவர்கள் பின்னால் இருந்து கேட்டது ஒரு குரல்.

அதை தொடர்ந்து நாய் குரைக்கும் "வொல்!வொல்" என்ற ஓசையும் கேட்க, "சார்! அன்னிக்கு நாயோட தான் அவன் வந்தான் சார்ர்.. பிரபஞ்சபித்தன்" என்றான் தணிகைச்செல்வன்.

அதை தொடர்ந்து மூவரும் திரும்ப சூரியனின் கதிர்கள் முகத்தில் உரசிவிளையாட, பளிச்சென்ற புன்னகையுடன் பிரகாசமாய் நின்றிருந்தான் அவன்.

அவனை கண்டு மூவரும் அப்படியே நிற்க, உடையாளை பார்த்தவன் புன்னகை மறைய விழிகள் நிலைகுத்தியது.

அவனின் இதழ்கள், "உடையாள்" என உச்சரிக்க வேகமாய் அவளின் அருகே வந்தவன் பேசும்முன், "நீயே தானா?" என்று சத்தமாய் கேட்டான் உலகேஷ்வரன்.

அதன்பின்பே உடையாளை விடுத்து மற்ற இருவரையும் பார்த்தவன் உலகேஷ்வரனை கண்டு, "சாரி! என்ன கேட்டீங்க?" என கேட்டு நின்றது நாலு வருடங்கள் முன் உலகேஷ்வரன் சாலையில் பார்த்த அதே சிகப்பு சட்டைகாரன் தான்.

"அட! சார் உங்களுக்கு இந்த பையனை முன்னாடியே தெரியுமா?" குறுக்கிட்ட தணிகைச்செல்வனின் கேள்வியில்,

"பையனா?"என உலகேஷ்வரனும், புதியவனும் ஒன்றாய் கேட்க தணிகைச்செல்வன் பதிலின்றி முழித்தான்.

அதை பார்த்து சிரித்த புதியவன், "நான் ஆருத்ரன்" என சொல்லி கை நீட்ட, அதை பற்றி குழுக்காமல், "அப்போ பிரபஞ்சபித்தன் உங்க அண்ணனா?" என தணிகையும், "ஆருத்ரனா? பிரபஞ்சனோட தம்பிதான நீங்க?" என உடையாளும் கேட்டனர்.

இருவரையும் குறுகுறுவென பார்த்தவன், "உடையாள் சொன்னது சரி நான் பிரபஞ்சனோட தம்பி தான். ஆனா நீங்க ஏன் பிரபஞ்சபித்தன் என் அண்ணனானு கேட்டீங்க?"

"ஏன்னா அவர் தான பிரபஞ்சன்?"

அவனை மேலும்கீழும் பார்த்தவன், "ஆமா அவன் தான் பிரபஞ்சன் ஆனா பிரபஞ்சபித்தன் நானாச்சே. நான் க்ரேஸ் பத்திரிக்கையில பிரபஞ்சபித்தன்ற பேர்ல தான் ஆர்ட்டிகள்ஸ் எழுதுறேன்" என்றான்.

கேட்ட ஆண்களுக்கு அவனின் பதிலில் உப்புசப்பில்லாமல் போனது.

"என்ன சார் இவன் ஆர்ட்டிகள் எழுதற பேர்னு சொல்றான். அப்போ இவன் கொலைகாரன் இல்லையா" தணிகை மெதுவாய் உலகேஷ்வரனின் காதை கடித்தான்.

"ருத்ரன் ப்ரோ! ஆதவி.. ஆதவி எங்க இருக்கா? அவ நல்லா தான இருக்கா?"
என கேட்ட உடையாளின் கேள்வியில் இருந்த பதற்றத்தை புரியாமல் பார்த்தான் ஆருத்ரன்.

"உடையாள்! உனக்கு ஆதவியை எப்படி தெரியும்" இயல்பாய் உடையாளை அழைத்து கேட்டவனை ஒருமாதிரி பார்த்தான் உலகேஷ்வரன்.

"உங்களுக்கு உடையாளை தெரிஞ்சிருக்கப்போ உடையாளுக்கு ஆதவியை தெரிஞ்சிருக்காதா என்ன? உடையாளும் ஆதவியும் ஃபெரெண்ட்ஸ் தான" என்ற தணிகைச்செல்வனின் முதல் வரிகளில் அதிர்ந்த ஆருத்ரன் இறுதியில் நிம்மதியானான்.

வந்ததில் இருந்து அவனின் முகபாவனைகளை கணித்திருந்த உலகேஷ்வரனுக்கு நிஜத்தில் ஒன்றுமே புரியவில்லை. முதலில் உடையாளை பார்த்து அதிர்வு, பின் தன்னை கண்டு அறிமுகமற்ற பார்வை, தணிகையின் கேள்வியில் பயம், பின் இலகுபாவனை என சில நிமிடங்களில் பலவித உணர்வுகளை காட்டிய ஆருத்ரன் உலகேஷ்வரனுக்கு புரியாத புதிரானான்.

"ஓ! நீங்க ஆதவியோட ஃப்ரெண்டா.. நான் என்னவோ நினைச்சேன்" என இலகுவான மனதுடன் சொன்னவனிடம், "அவங்களை உள்ளே கூட்டிட்டு போய் பேசுங்க தம்பி" என்றார் கருப்பர் என்னும் அந்த பெரியவர்.

"ஆமா! வாங்க உள்ள போவோம்.. வா உடையாள்!" என அவர்களை அங்கிருந்த சிறிய வீட்டிற்குள் அழைத்து சென்றான் ஆருத்ரன்.

"ருத்ரன் ப்ரோ! ஆதவி எங்க? நான் அவளை பார்க்கலாமா?"
இன்னும் தணியா பதட்டத்துடன் உடையாள் மீண்டும் கேட்க,

"ஆதவிக்கு என்ன? நல்லாவே இருக்கா. நீ டென்ஷனாகாத உடையாள்" என சிரித்த ஆருத்ரன் தன் லேப்டாப்பை எடுத்து வந்து டேபிளில் வைத்து அழைப்பை மேற்கொண்டான்.

அது காணொளி அழைப்பென்பதால் ஒருவேளை ஆதவிக்கு தான் அழைக்கிறானோ என உடையாள் அருகே வந்து பார்க்க, மறுபுறம் அழைப்பை ஏற்றதோ பின் நாற்பதுகளில் ஒருவர்.

"சொல்லு..." என அவர் முழுதாய் பேசிமுடிக்கும் முன்னே,

"அப்பா! ஆதவி என்ன பண்றா?" என கேட்டான் ஆருத்ரன்.

'ஓ இவர்தான் ரஞ்சன்-ருத்ரன் ப்ரதர்ஸோட அப்பாவா? ஆனா பார்க்க அவ்வளவு வயசானவர் போல இல்லையே' என்று உடையாளுக்கு தோன்றிய போதும் தோழியை காண போகும் ஆர்வத்தில் அதை புறம்தள்ளினாள்.

அவரோ இவனின் கேள்விக்கு, "ஆதவி இப்போ தான் சாப்பிட்டு தூங்குனா. நான் எழுப்பட்டுமா?" என கேட்டதை தொடர்ந்து அழைப்பேசியை ஓரிடத்தில் வைத்து நகர்ந்தவர் "ஆதவிமா" என அழைக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அடுத்து அலைப்பேசியின் முன் சிறு அசைவுகள் தோன்ற அனைவரின் கண்களும் திரையை பார்க்க இருநொடிகளில் அதில் தெரிந்தவளை கண்டு ஆருத்ரனின் கண்கள் அன்பை சிந்தியது என்றால் உடையாளின் கண்கள் அதிர்வுடன் கண்ணீர் சிந்தியது.

"சா..ப்..பி..டீ..ங்களா?"அந்த ஒரு வார்த்தைகயை கேட்க அவள் முழுதாய் ஒரு நிமிடம் எடுத்த போதும், அவள் கேட்க வருவது புரிந்தபோதும் அவள் முடிக்கும்வரை காத்திருந்தான் இவன்.

"சாப்பிட்டேன்டா.. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?"

என கேட்டவனுக்கு பதிலாய் ஆமென தலையாட்டியவளின்
குரல்வளையத்தில் பேண்டேஜ் போல் பெரியதாய் எதோ சுற்றியிருக்க அவள் அணிந்திருந்த உடை அவள் மருத்துவமனையில் இருப்பதை அறிவித்தது.

அவளின் தோற்றத்தை காணகாண உடையாளுக்கு அழுகை வர அடக்க முடியாமல் கேவினாள்.
அவளின் அழுகை உணர்ந்து "ஒரு நிமிஷம்டா" என்றவன் எழுந்து உலகேஷ்வரனுக்கு முன்னாக அவளை தோளோடு அணைத்தான்.

"ப்ளீஸ் உடையாள்! நீ அவளை பார்க்கனும்னு சொன்னதுனால தான் நான் ஆதவிக்கு கால் பண்ணேன். ப்ளீஸ் ஆதவிக்கு இப்போ நீங்க வந்தது தெரியவேண்டாம்" என மெதுவாய் முணுமுணுத்தான்.

அவள் பேசுவது கேட்காதபோதும் உடையாளை தோளோடு அணைத்தவாறு அவன் நிற்பதில் தணிகைச்செல்வன் " ஆ" வென்று உலகேஷ்வரனை திரும்பி பார்க்க அவனிடத்திலோ சிறிய புருவசுருக்கம் மட்டுமே.

"பொண்டாட்டி அழ அவளை இன்னொருத்தன் கட்டிபுடிச்சு ஆறுதல் சொல்றான், கன்னை எடுத்து சுடாம போஸ் குடுக்கிறதை பாரு" என மனதினுள் பேசினான்.

அதற்குள் "ர..." என ஆதவி எதோ சொல்லும் சத்தம் கேட்க லேப்டாப்பின் முன் அமர்ந்தவன், "ஆதுமா! தெரிஞ்சவங்க வந்திருக்காங்க டா அதான் பார்க்க போனேன். ஒரு பத்து நிமிஷத்துல கூப்பிடட்டுமா" என சிரித்தபடியே கேட்டான்.

அவள் சம்மதமாய் தலையசைக்க லேப்டாப்பை அணைத்தவன் பெருமூச்சுடன் மற்ற மூவரையும் பார்த்தான்.

"நாலு வருஷம் முன்னாடி ஒருநாள் நடந்த விபத்து இது. அன்னிக்கு ஆதவி மட்டும் தான் வீட்ல இருந்தா. எப்படி என்னனு தெரியலை திடிருனு வீட்டுல நெருப்பு பத்திருக்கு. நெருப்பு மேலபடாகூடாதுனு முயற்சிபண்ணவளுக்கு திடிருனு மூச்சு திணறல் ஏற்பட்டு மயங்கியிருக்கா. முதல்ல ஹாஸ்பிடல்ல அவளோட உடல்ல எந்த தீ காயமும் இல்லனு தான் சொன்னாங்க. ஆனா அவ மயக்கம் தெளியவேயில்லனு டெஸ்ட் பண்ணதுல தான் அவளுக்கு தலையில அடிபட்டிருக்கிறதையே கண்டுபிடிச்சாங்க.

அப்படி என்ன பேஷண்டை கவனிக்காம ஹாஸ்பிடல் அதுனு நாங்க வேற ஹாஸ்பிடல் மாத்திட்டோம். ஆனா தலையில பட்ட காயத்தால நரம்பு மண்டலங்கள் பாதிச்சதுல அவ கோமா-க்கு போய்ட்டா. ஒருவருஷத்துக்கு முன்னாடி தான் அவளுக்கு நினைவு வந்துச்சி. ஆனா மூச்சு திணறல்னாலையா இல்ல கோமால இருந்ததாலையா தெரியலை அவளுக்கு சரியா பேச்சு வரல. இந்த ஒரு வருஷமா தொடர்ந்த சிகிச்சையில தான் இப்போ இந்தளவுக்கு பேசமுடியுது"

சொல்லியவன் பின்னால் சாய்ந்து கண்களை மூடினான். கடந்து வந்த கசப்பான வருடங்கள் நினைவிலாடியதோ என்னவோ அவனின் தொண்டைக்குழி ஏறியிறங்கியது.

உடையாள் தோழியின் நினைவில் விசும்ப, அதில் நிலை திரும்பியவன் அவளை கண்டு வாஞ்சையாய் புன்னகைத்தான்.

"அவளோட வலிகள் எலாம் இப்போ எவ்வளவோ பரவாயில்ல உடையாள். நீ வருத்தபடாத, இதையும் அவ கடந்து வருவா., அவளுக்கு துணையா எப்பவும் நான் இருப்பேன" என ஆறுதல் அளித்தான்.

அவனின் வார்த்தையில் மற்ற இருவரும் மௌனமாய் இருக்க உலகேஷ்வரனுக்கு தான் எதுவோ நெருடியது. ஆருத்ரனை உற்று நோக்கியவன், "ஆதவி ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கா சரி பிரபஞ்சன் எங்க?" என கேட்டான்.

அதில் ஒருநொடி திடுகிட்டாலும், "உங்க கேள்விலயே பதில் இருக்கே சார். ஆதவி ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கப்போ பிரபஞ்சனும் அங்க அவளோடதான இருப்பான்" என புன்னகைத்தவன்,

"பிரபஞ்சன், எங்களோட அப்பா, தேவி மூணு பேருமே கேரளால ஆதவிக்கு துணையா தான் இருக்காங்க" என்றான்.

"தேவி?" என ஈஷ்வர் கேள்வியாய் இழுக்க,

"ஆதவி பிரபஞ்சன் பொண்டாட்டி-னா தேவி ஆருத்ரன் பொண்டாட்டி" என்றவன், "சாரி உங்களை உட்கார சொல்லலை பாருங்க" என அவர்களை உட்கார வைத்து தொலைகாட்சியை ஆன் செய்தவன், "உங்களுக்கு குடிக்க எதாவது கொண்டுவரேன்" என அவ்வறையுடனே ஒட்டி இருந்த சமையலறையில் எதையோ தேடினான்.

அந்நேரத்தில் தொலைகாட்சியில் முக்கிய செய்தி என "மணல்கொள்ளையில் ஈடுபட்ட இருமாநில அமைச்சர்கள். தமிழ்நாட்டை சேர்ந்த முன்னாள் அமைச்சர்.சச்சிதானந்தமும், நமது அமைச்சர். சண்முகபாணடியனும் இணைந்து மணல் கொள்ளையில் ஈடுபட்டது அம்பலமாகியுள்ளது" என்ற தலைப்பு செய்தி கன்னடத்தில் ஒளிபரபாகியது.

தணிகைச்செல்வன் வேறு செய்தி சேனலை மாற்ற அதிலும் இந்த செய்தியே, "பொதுகூட்டத்தில் கட்சி ஆட்களின் முன்னிலையில் தனது செயல்களை ஒத்துக்கொண்ட அமைச்சர். மகனை கொன்றதற்காகவும், தன்னை மிரட்டியதற்காகவும் இருகொலைகளை செய்ததாய் வாக்குமூலம்" என்று ஒளிபரப்பாகியது.

"ஓ ஷிட்!" உலகேஷ்வரனும், "சார்" என தணிகைச்செல்வனும் அந்த செய்தியில் எழுந்துவிட உடையாளுக்கு நிம்மதி பெருமூச்சு தான்.

அவர்கள் சத்தத்தில் "என்னாச்சு?" என்று வந்த ஆருத்ரன் அங்கு கூலாய் அமர்ந்திருந்த உடையாளிடம் கேட்டான்.

"அவங்க அப்படி தான் ப்ரோ எனக்கு சில்லுனு எதாவது ஜூஸ் குடுங்க, ரொம்பநாள் அப்றம் இப்போ தான் ரிலாக்ஸா இருக்கு. எனக்கு இருந்த ஒரே டென்ஷன் ஆதவிக்கு என்னாச்சோ. சில சம்பவங்களுக்கும் ஆதவியை சேர்ந்தவங்களுக்கும் சம்பந்தம் இருக்குமோன்றது தான். அது இப்போ இல்லவே இல்லனு நிருபணம் ஆகிடுச்சு" என்ற உடையாளின் வார்த்தைகள் பொட்டில் அடித்தது போல் ஆண்களுக்கு உண்மையை உறைத்தது.

ஆம்! இந்த வழக்குகளில் கொலையாளியாய் அவர்கள் கருதியது பிரபஞ்சபித்தன் என்றால் அவன் இப்பொழுது ஆருத்ரன் என இவர்கள் முன் அமர்ந்துள்ளானே. சரி இவனின் அண்ணன் பிரபஞ்சனோ என்றால் அவனோ வேறு ஒரு மாநிலத்தில் அல்லவா உள்ளான்.

"தணிகைச்செல்வன்! நீங்க உடனே உங்க ஃப்ரெண்ட் மானவ்க்கு கால் பண்ணுங்க.. இந்த விஷயத்தை என்னஏதுனு விசாரிங்க" என்ற உலகேஷ்வரனை தொடர்ந்து தணிகைச்செல்வன் தன் கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல உள்ளே நுழைந்தது காவிவண்ண அல்சேஷன்.

குறைத்தபடி வந்தவனை, "ப்ரௌனி! இங்க வா" என அழைத்த ஆருத்ரன் தன்னருகே அதை அமர்த்திக்கொள்ள, அது தொலைகாட்சியில் ஒளிபரப்பாகும் காட்சியை கண்டு குறைத்தபடி அவன் அருகே அமர்ந்தது.

இதுவரை நடந்தது அனைத்தையும் யோசித்தபடி உலகேஷ்வரன் வீட்டினுள் நடைபோட உடையாளோ அவனை ஒரு பார்வையும், தொலைகாட்சியில் ஒரு பார்வையுமாய் இருந்தாள்.

அந்நேரத்தில் பரபரப்பாய் உள்ளே நுழைந்த தணிகைச்செல்வன், "சார்! மானவ் கிட்ட விசாரிச்சிட்டேன் சார். மினிஸ்டர். சண்முகபாண்டியன் தானாவே தான் உண்மைகளை சொல்லி சரணடைஞ்சிருக்காரு. நம்ப ஊர்ல நடந்த தீரஜ், சச்சிதானந்தம்னு இரண்டு கொலையையும் செஞ்சது அவர்தான்னு வாக்குமூலம் கொடுத்திருக்காரு" என்றான்.

அடுத்து ஒன்றுமே செய்யமுடியாமல் இவர்கள் அங்கேயே அமர்ந்துவிட , ஆருத்ரனிடம் ஆதவிக்கு நேர்ந்த விபத்தை பற்றி கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் உடையாள்.
மகிஷா சொல்லியிருந்தது நினைவில் இருக்க,

"ஏன் ருத்ரன் ப்ரோ! அந்த தீ விபத்து எப்படி ஏற்பட்டுச்சுனு நீங்க விசாரிக்கலையா?" என கேட்டாள்.

அக்கேள்வியில் இவனின் பதிலை எதிர்பார்த்து உலகேஷ்வரனும், தணிகைச்செல்வனும் கூட இவர்களை பார்த்தனர்.

"விசாரிச்சனே உடையாள்! ஆனா யாருக்கும் எதுவும் தெரியலை. நானும் எவ்வளவோ முயற்சி பண்ணேன் ஆனா கண்டுபிடிக்க முடியலை" என தோள்குழுக்கினான்.

அவனிடமே பார்வையை வைத்திருந்த உலகேஷ்வரனுக்கு இதற்கு முன் பார்த்தேயிராத உடையாளிடம் இத்தனை இலகுவாய் பேசுபவன் தன்னை முன்பே கண்டிருந்தும் அறிமுகமற்றது போல் நடப்பது ஏன்? என்று யோசித்தான்.

அதை கலைப்பது போல் உடையாள், "ஆதவி அடிகடி பிருதுவினு சொல்லுவா ப்ரோ. அவ அப்பா கொடுத்த நிலம்னு. அதை உங்க அண்ணனுக்காக கொடுத்ததாவும், உங்க மக்கள் அதுல தொலைச்ச வாழ்க்கையை வாழனும்னு சொல்லுவா" என பேச்சை வளர்த்தாள்.

"எங்க மக்கள் இல்ல நம்ப மக்கள்னு சொல்லு உடையாள். ஆதவிக்கு நெருக்கமானவங்க எங்களுக்கும் உறவு தான்" என புன்னகையுடனே அழுத்தமாய் சொன்னவன் தொடர்ந்து,

"ம்ம்ம்! ஒட்டுமொத்தமா அழிய வேண்டியவங்க உயிர்பிழைச்சும் வாழ ஆசையில்லாம இந்த கருக்கா காட்டுகுள்ள போயட்டாங்க. அதுல இருந்து முதல்ல வெளியே வந்து வேலை பார்த்தது ஆதவியோட அப்பா தான். அவர் சம்பாரிச்சு வாங்கின இடம் தான் "பிருதுவி" அதை தான் ஆதவி அவளோட ரஞ்சனுக்கு கொடுத்தா.

ஆனா ஒருநாள் ஆதவியை தேடி ஒருத்தன் வந்தான். வந்தவன் ஆதவிக்கிட்ட பச்சை குத்துறதை பத்தி விசாரிக்க தான் வந்தான்னு நினைக்கிறேன். ஆனா அவன் கவனம் அப்போ தான் பசுமையாய் மாறியிருந்த நிலத்து மேல விழுந்துச்சு. உடனே அவன் அந்த நிலத்தை காசு கொடுத்து வாங்கிக்கிறதா சொன்னான். ஆனா நாங்க ஒத்துக்கலை.

வந்தது யாரு என்னனு எங்களுக்கு பெருசா தெரியலை. அதோட எங்க வீட்லையும் கல்யாணம் இருந்ததால அந்த விஷயத்தை நாங்க பெருசாவும் எடுத்துக்கலை. அடுத்து ஒரே மாசத்துல அந்த தீ விபத்து ம்ஹூம் ஆதவி கண்ணு முழிப்பாளா இல்லையா? சரி ஆகுமா ஆகாதானு பயத்துலையும் வருத்தத்துலையுமே நாலு வருஷம் ஓடிடுச்சு"

பெருமூச்சுடன் சொல்லிமுடித்தவனிடம், "அன்னிக்கு வந்தது யாருனு உங்களுக்கு நிஜமா தெரியாதா ஆருத்ரன்?" என சந்தேகமாய் பார்த்தான் உலகேஷ்வரன்.

"அப்போ தெரியலை. ஆனா ஒருவருஷம் அப்றம் தெரிஞ்சுது. அதுவும் அமைச்சரின் மகன் கொலைனு வந்த நீயூஸ் பார்த்து தான் அன்னிக்கு வந்தது அந்த அமைச்சரோட பையனே தெரிஞ்சிது" என்றான்.

அந்நேரத்தில் அமைச்சரிடமிருந்து பெறப்பட்ட காணொளிகள் என்ற தலைப்புடன் பல காணொளிகள் வரிசையாய் செய்தியில் ஒளிபரப்பாக இவர்களின் கவனம் அங்கு திரும்பியது.

முதலில் இருட்டாய் மசமசவென்று தெரிந்த காட்சியில் நாலைந்து பேர் நடந்து செல்வது போல் காட்சி நகர்ந்து, சற்று நேரத்தில் அங்கு வந்த வண்டி ஒன்று அங்கிருந்த மணலை அள்ள தொடங்கியது. இப்பொழுது காட்சி சற்று தெளிவாக, நால்வருக்கு நடுவில் தலைவன் போல் நின்று கட்டளையிட்டு கொண்டிருந்த ராகேஷின் முகம் தெளிவாய் தெரிந்தது.

அதையடுத்து அந்த லாரியை அவன் ஓட்டி செல்ல கர்நாடகா-தமிழ்நாடு எல்லையில் வண்டியை நிறுத்தி ராகேஷ் இறங்க அதில் இப்பொழுது ஏறியது தீரஜ்.

அடுத்து அந்த வண்டி நின்றது ஒரு இருட்டான வாயிலில் தான். அந்த வாயில் இருந்தது எதோ பாதாள அறைபோல் தெரிந்தது. சிறிது நேரத்தில் காட்சி மாற இருட்டில் மணல் குவியலுக்கு இடையே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர் சண்முகபாண்டியனும்-சச்சிதானந்தமும்.

அடுத்தடுத்து நிறைய காணொளிகள் ஒளிபரப்பாக, அனைத்திலும் நிறைய இடங்களில் மணல்களை கொள்ளியிடுவதும் ராகேஷ், தீரஜ், சச்சிதானந்தம், சண்முகபாண்டியன் என அனைவரும் அதில் ஈடுபட்டிருப்பதும் அனைவருக்கும் தெளிவாய் விளங்கியது.

"அடுத்தடுத்து திகைப்பூட்டும் தகவல்கள்! ஆண்டுக்கணக்காய் மணல் கொள்ளையில் ஈடுபட்டிருந்த கும்பல்! பூசலால் மகனை கொன்றவர்களை பழிவாங்க மந்திரி செய்த இரட்டைகொலை" -என செய்திகள் முழுக்க மந்திரி.சண்முகபாண்டியனை பற்றியே வந்தது.

மக்கள் அனைவரும் சண்முகபாண்டியனை தூற்றிக்கொண்டிருக்க, தமிழகமோ தங்கள் ஊரில் இரண்டு கொலை செய்திருந்த சண்முகபாண்டியனை தங்களிடம் ஒப்படைக்கும் படி கர்நாடகா அரசுக்கு கோரிக்கை வைத்தது.

அதை பற்றிய செய்தி உலகேஷ்வரனுக்கும், தணிகைச்செல்வனுக்கும் கூட அலைப்பேசியின் மூலம் பகிரபட்டது.

"சார்! அப்போ நம்ப கேஸ் முடிஞ்சுதா சார்", 'அப்பாடி ஒருவழியாய் முடிந்ததே' என்ற எண்ணத்துடன் சற்று சத்தமாய் கேட்டான் தணிகைச்செல்வன்.

அதில் இவர்களை திரும்பி பார்த்த ஆருத்ரனை கண்டபடி, "இத்தனை நாளா இல்லாம எதுக்கா இப்போ அந்த சண்முகபாண்டியன் மணல் கொள்ளை பத்தியும், தான் செஞ்ச கொலைகள் பத்தியும் சொல்லனும் தணிகை" என மெதுவாய் கேட்ட ஈஷ்வர் தொடர்ந்து, "டாக்டர். சரவணனோட கொலை இன்னும் மிச்சம் இருக்கே" என்றான்.

இங்கு இவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ள அங்கு காவல்நிலையத்தினுள் இருந்த அமைச்சரின் முன் கையில் பச்சை குத்தும் 'மை' கொண்ட குடுவை ஒரு கையிலும், காலியான ஊசியை ஒரு கையிலும் பிடித்தபடி புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான் வேறுவொருவன்.

"ஒரே ஒரு ஊருக்குள்ளே
ரெண்டு ராஜா இருந்தாராம்
ஒரு ராஜா நல்லவராம்
இன்னொரு ராஜா கெட்டவராம்"


தன்முன்னே கண்களில் கலவரத்துடன் அமர்ந்திருந்தவரிடம் ரசித்தபடி பாடியவனின் அழகான சிரிப்பு சண்முகபாண்டியனின் கண்களுக்கு வேட்டையாட போகும் மிருகம் தன் கூர்மையான பற்களை காட்டுவது போல் தோன்றியது.

- தொடரும்.


அடுத்த(இறுதி) அத்தியாயம் புதன்கிழமை அன்று பதிவிடப்படும் டியர்ஸ். தாமதத்திற்கு மன்னிக்கவும்🙏
 

NNK-40

Active member
உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே❤

கருத்து திரி :
 

NNK-40

Active member
இறுதி அத்தியாயம் :

'மை' உள்ள குடுவையை கீழே வைத்துவிட்டு, காலியான ஊசியை இழுத்து காற்றை நிரப்பியவனை திகிலுடன் பார்த்தார் அமைச்சர்.சண்முகபாண்டியன்.


"நா..நான் தான் நீ சொன்ன மாதிரியே எல்லாம் செஞ்சிட்டனே. இன்னும் என்ன?" பயத்தில் வழிந்தோடும் வியர்வையை துடைக்ககூட இயலாமல் படபடவென பேசினார்.


"ஆமாதான்! அதுக்கு உனக்கு இப்போ சிலை வைக்கனுமா என்ன?" நக்கலாய் கேட்டவனிடம்,


"நான் உங்க கூட்டத்தை அழிச்சதுக்கு தான இதெல்லாம். அதுக்கு தான் நீ என்னை போலீஸ்ல மாட்டிவிட்டுட்டியே. உன்னால என் பெயரும் பதவியும் நாசமா போச்சு. இதோட என்னை விட்றேன்" கைகள் பின்னால் கட்டபட்டிருக்க மண்டியிட்டு கெஞ்சியவரிடம் அவனுக்கு சிறிதும் பரிதாபம் தோன்றவில்லை.


"அடடா! இப்போ எதுக்கு சும்மா நைநைனு இருக்க? ஆமா நீ எதுக்காக தீரஜை கொண்ண?" அப்பாவியாய் வினவினான்.


அவனை சந்தேகத்துடன் பார்த்தாலும், "அவன் என் புள்ளைய கொண்ணதும் இல்லாம என்னையவே மிரட்டி வெளியே வந்தான். அவனை எப்படி சும்மா விட சொல்ற" என்றார் சண்முகபாண்டியன்.


"ச்சுச்சு! ஆமா பையன் செத்து மூணு வருஷம் கழிச்சா உனக்கு பழிவாங்குற மூடு வந்துச்சு"


"ப்ச்! இதெல்லாம் நீ ஏன் கேக்குற?" என சலித்த சண்முகபாண்டியன் அவன் விழிகளின் பளபளப்பில் எச்சில் முழுங்கியபடி, "அது எனக்கு அவன் தான் என் பையனை கொண்ணான்ற விஷயமே இப்போ கொஞ்ச நாள் முன்னாடி தான் தெரிஞ்சுது"


"ஓ எப்படி?"


"என் பையனோட போன் அவன் இறந்ததுல இருந்து காணமாபோயிடுச்சு. அந்த போன் கொஞ்ச மாசம் முன்னாடி தான் எனக்கு கிடைச்சுது. அதுல கடைசியாக என் பையன் கிட்ட பேசுன தீரஜோட கால் ரெக்கார்ட்டிங் இருந்துச்சு. அதை வச்சு தான் எனக்கு தெரிஞ்சுது தீரஜ் தான் என் பையனை அந்த இடத்துக்கு வரவைச்சு கொண்ணானு. எனக்கு அந்த விஷயம் தெரிஞ்சவுடனே அந்த நிமிஷமே அந்த தீரஜை துண்டுதுண்டா வெட்டனும்னு வெறியாச்சு. ஆனா அந்த நாய் சிங்கபூர்ல ஒளிஞ்சிட்டிருந்தான்.


அப்போ தான் சச்சிதானந்தமும், 'எனக்குனு இனி யாருமில்ல, இனி மணல் கொள்ளைலாம் செய்யமாட்டேன் திருந்திட்டேன்'-னு வந்து நின்னான். இவன் திருந்துனா நானும் திருந்தனுமா என்ன? மணல்னா வெறும் மணலா எத்தனை கோடி அது? அதை போய் வேணாம்னு விட சொல்றான். அதான் அவனையும், அந்த தீரஜையும் ஒன்னாபோடனும்னு திட்டம் போட்டு செஞ்சேன்.


அந்த மகிஷா பொண்ணு மூலமா தீரஜை இந்தியாக்கு வரவைச்சு கடைசிமுறையா ஒருதடவை நான் சொல்ற இடத்துல இருந்து மணலை கொள்ளயடிச்சிட்டு வர சொன்னேன். அவன் வரதுகுள்ள அந்த சச்சிதானந்ததை பண்ணை வீட்டுக்கு வரவைச்சு கொலை பண்ணேன்.


என் பையனோட உடம்புல இருந்த பச்சை என் மண்டைல உறுத்திட்டே இருந்ததால தான் சச்சிதானந்தத்துக்கு அந்த பச்சையோட சேர்த்து ஆசிடையும் குத்துனேன்.


சச்சிதானந்தம் இறந்தவுடன் அவரின் சடலத்தை புதைப்பதற்காக அந்த பண்ணைவீட்டின் தோட்டத்தின் புறம் இழுத்துக்கொண்டு சென்றார் சண்முகபாண்டியன்.


அந்நேரத்தில் தீரஜ் அந்த தோட்டத்திற்கு வந்தவன் சச்சிதானந்தத்தின் நிலையை கண்டு,


"அங்கிள்! என்ன இது? இவரை ஏன் கொண்ணீங்க?" படபடத்தவனுக்கு அச்சத்தில் வியர்வை வழிந்தது.


சச்சிதானந்தத்தை விடுத்து நிதானமாய் தீரஜின் அருகே வந்த சண்முகபாண்டியன், "வாடா! என்ன மண்ணை அள்ளிட்டு வந்துட்டியா?" அவனின் பின்னே வந்த அவர்களின் ஆட்களை பார்த்தபடியே கேட்டார்.


"ஆம்" என அவன் தலையசைக்க அவனின் தோளை தொட்டவர், "அப்றம் தீரஜ்! ராகேஷை ஏன் கொண்ண? கொண்ணுட்டு அவன் உடம்புல பச்சைய குத்திட்டா நான் அந்த பிருதுவி கூட்டம் தான் என் பையனை கொண்ணுச்சுனு நினைப்பேன்னு வேற நினைச்சிட்டியா?" என கேட்டார்.


அவரின் கேள்வியில் விழிபிதுங்க அவசரமாய் அவரின் கையை தட்டிவிட்டவன், "இல்ல..நான் கொல்லலை" என்று இருஅடி பின் சென்றான்.


"வேலைகார நாய் நீ! என் பையனை கொண்ணுட்டு என் கையை வேற தட்டிவிடுறியா?" கேட்டபடி தன் ஆட்களிடம் அருவாளை வாங்கியவர் தன் கரத்தை தட்டிவிட்ட அவன் கரத்தை வெட்டினார்.


"ஆஆஆ" என அலறியவனின் அலறல் அவருள் வெறியேற்ற, "இவனோட அலறல் என் காதுல சத்தமா கேக்கனும் ஊத்துங்கடா இவன் மேல பெட்ரோல" என உத்தரவிட்டவர், மீதமிருந்த பச்சையின் 'மை'யை வைத்து அவனின் உடலில் தன் மகனின் நெஞ்சில் இருந்த வார்த்தைகளையே எழுதினார்.


அவரின் கட்டளைபடி அவர்கள் ஆட்கள் கையின்றி வலியில் அறற்றியபடி மண்டியிட்டிருந்த தீரஜின் மேல் ஊற்றினர்.


அவன் நகராதபடி ஆட்கள் சுற்றிவளைக்க வன்மத்துடன் நெருப்பை கொளுத்தி அவனின் உச்சியில் விட்டெரிந்தார் சண்முகபாண்டியன்.


அவனின் தலை பற்றியெரிந்ததில் அலறி புரண்டவன் தேகத்தின் நெருப்பு அங்கு மண்ணில் கிடந்த சச்சிதானந்தத்தின் கரத்தையும் சிறிது பதம்பார்த்தது.


அந்நேரத்தில் எங்கிருந்தோ காவல் வாகனத்தின் சத்தம் கேட்க, "டேய் டேய்! அணைங்கடா! நெருப்பை அணைச்சு இவனை தூக்கி அந்த மணல் லாரில போடுங்க. சீக்கிரம்" என குரல் கொடுத்தார்.


அதை தொடர்ந்து லாரியில் இருந்த மணலை கொண்டே தீரஜின் தீயை அணைத்தவர்கள் அவனின் உடலை லாரியில் தூக்கி போட்டனர்.


தீரஜின் தீயை அணைக்க பயன்பட்ட மண்ணின் மேல் சச்சிதானந்தத்தின் சடலத்தை போட்ட சண்முகபாண்டியன் தன் ஆட்களிடம், "தீரஜோட உயிர் அவ்வளவு சீக்கிரத்துல போய்டகூடாது, அவன் கொஞ்சகொஞ்சமா துடிதுடிச்சு சாவனும். என் பையனோட முகம் எரிஞ்ச மாதிரி இவன் முகமும் முழுசா எரிஞ்சிருக்கனும். காரியம் முடிஞ்சப்றம் ஆளில்லாத இடமா கொண்டு போய் அவனை இந்த மண்ணோடயே போட்ருங்க. நாய் மண்ணோட கிடந்து நாறட்டும்"


தீரஜையும், சச்சிதானந்தத்தையும் கொண்றதை பற்றி விவரித்தவரின் அருகே சம்மணமிட்டு அமர்ந்தவன், "ஆமா பாண்டியா! நீயோ உன் பையனுக்காக தீரஜை கொலை பண்ணேனு சொல்ற இப்போ ஓரு வேளை உன் பையனை கொண்ணது வேறவொருத்தனா இருந்தா? அந்த வேறவொருத்தன் நிஜமாவே பிருதுவி மக்களை சேர்ந்தவனா இருந்தா? அந்த அவன் ஒருவேளை உன் முன்னாடி இருக்க நானா இருந்தா நீ என்ன பண்ணுவ?"


சாதுவாய் கேட்டவனின் கண்களின் சிரிப்பு அது அவனே தான் என கட்டியம் கூறியதில் கண்கள் சிவக்க, "ஏய்" என சீறினார்.


"உன் புள்ளைக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா எங்க ஆதவியை கொல்லனும்னு நினைப்பான். சொந்த மண்ணை அபகரிச்சு எங்க மக்களை நீ துரத்தி விடுவ, கஷ்டபட்டு அதுல இருந்து மீண்டு நாங்க திரும்ப வளர்ந்தா உன் பிள்ளை வந்து அதை கெடுப்பானா? ஏன்டா பூமிதாய் என்ன உங்க அப்பன்வீட்டு சொத்தாடா?"


சுள்ளென கேட்டவனின் கைங்காரியத்தில் சண்முகபாண்டியனின் கன்னம் எரிந்தது.


"நான் நான் இல்ல சச்சிதானந்தம்" என அவர் முடிக்கும் முன் மீண்டும் சுளீரென அறைந்தவன், "எங்க அப்பனாடா ஆதவியை கொல்ல சொல்லி உன் புள்ளைய அனுப்பிவச்சான். சாவடிச்சிடிவேன் உன்னை. நீயும் உன் புள்ளையும் பண்ண வேலை எனக்கு தெரியாதுனு நினைச்சியா?"


"உங்க அப்பாவா?" என பாண்டியன் அதிர்ச்சியாக,


"ப்பா! உலகமாக நடிப்புடா சாமி. த்து அடங்கு! நாங்கதான் சச்சிதானந்தம்-பூமாக்கு பொறந்த பசங்கனு உனக்கு தெரியும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். அது தெரிஞ்சதுனால தான எங்களை எதாவது செஞ்சா சச்சிதானந்தத்துக்கு உண்மை தெரிஞ்சு உனக்கு எதிரா மாற வாய்ப்பிருக்குனு நீ அடக்கி வாசிச்சனும் தெரியும்" என்றவன் தொடர்ந்து,


"ஏன்டா! உன் புள்ளை பச்சை குத்த வந்தா அதை மட்டும் செய்யாம அப்பனை போல எங்க நிலத்தை கேப்பான் நாங்களும் உடனே தூக்கி கொடுத்திடனுமோ. அப்படி கொடுக்கலைனா கொலை செய்வீங்களோ?" என கர்ஜித்தான்.


"என் பையன் தான் காசு கொடுக்கிறேன் சொன்னான்லா எதுக்கு அந்த பொண்ணு என் பையனை அடிச்சா? அதன் என் பையன் கொண்ணான்" என நியாயம் பேசியவனின் வாயில் குத்தியவன்,


"காசு கொடுக்குறவன் நிலத்துக்கு மட்டும் இல்லாம அவளுக்கும் காசு கொடுக்குற மாதிரி பேசுனா கேட்டுட்டு சும்மா நிப்பாங்களா அதான் பளிச்சுனு இரண்டு விட்டா உன் புள்ளைய. அதுக்குனு உன் புள்ளை அவளை கொல்ல பார்ப்பானா" என அவரை அடித்தவனுக்கு அன்று தன் கைகளில் உடல் நடுங்க மயங்கி விழுந்த ஆதவியின் நினைவு தான்.


'நான் மட்டும் கொஞ்சம் தாமதமா வந்திருந்தா' என்ற நினைப்பே அவனின் ஆவேசத்தை அதிகரிக்க போதுமானதாய் இருந்ததில் சண்முகபாண்டியனை அடி வெளுத்துவிட்டான்.


அத்தனை அடியை வாங்கியபின்னும், "அதான் என் புள்ளைய கொண்ணுட்டியே என்னை எதுக்கு சித்திரவதை பண்ற?" என அலறினார் சண்முகபாண்டியன். அவருக்கு மனதினோரம் வேறொரு பீதி இருந்தது. 'ஆதவியின் இடத்தில் தீயை வைத்த தன் மகனையே கொன்றிருக்கிறான் என்றால் தான் செய்தது தெரிந்தால்?' என அவர் மனம் பயந்தது.


அன்று ராகேஷ் ஆதவியின் வீட்டில் தீ வைத்ததாய் சொன்னவுடனே அதை பற்றிய தகவலை திரட்ட தன் ஆட்களை அனுப்பியிருந்தார் சண்முகபாண்டியன். ஆனால் ஆதவி இன்னும் சாகவில்லை என தகவல் கிடைக்க உடனே தன் ஆளை வைத்து அவளை மருத்துவமனையிலே கொல்ல முயன்றார்.


அவன் அவளின் மூச்சை நிறுத்த தொண்டையை இறுக்கியபோது ஆதவி எழுந்துகொள்ள முயன்றதால் தலையில் தாக்கி காயத்தை உண்டு செய்திருந்தான்.


அவரின் எதிரில் நின்றவனோ இவரின் பயத்தை கண்டபடி, "முதல்ல ஆதவிக்காக தான் ராகேஷை கொண்ணேன். ஆனா ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி எனக்கு தெரிஞ்ச விஷயங்கள்ல தான் உங்க ஒட்டுமொத்த பேரையும் தூக்கனும்னு நினைச்சேன். அதுக்கான பலி தான் தீரஜ், சச்சிதானந்தம், டாக்டர்.சரவணன் இப்போ நீ" என்றவனை அவர் புரியாமல் பார்க்க,


"என்ன பார்க்குற? நீ செஞ்ச கொலையையும் ஏன் என் லிஸ்ட சொல்றேன்னா? ஏன்னா நீ தீரஜையும் சச்சிதானந்ததையும் கொல்லனும்-ன்றதே என் ப்ளான் தான? ஆமா மூணு வருஷம் முன்னாடி காணாம போன உன் பையனோட போன் எப்படி ஒரு வருஷம் முன்னாடி உன்கிட்ட கிடச்சதுனு யோசிச்சியா" என்றவன்,


"தீக்குள்ளே விரல் வைத்தேன் தனித்தீவில் கடைவைத்தேன்
மணல்வீடு கட்டிவைத்தேன்"



என்று பாடினான்.


அவன் தான் ராகேஷை கொன்றபொழுது கைப்பற்றியிருந்த போனை ஒருவருடம் முன் சண்முகபாண்டியனுக்கு கிடைக்கும்படி செய்தது. அத்தோடு தங்களை அறிந்து பேசவந்த சச்சிதானந்தத்தை ஒதுக்கி அவருக்கு இனி யாருமில்லை என உணரசெய்தது. அதனாலே சச்சிதானந்தமும் கொஞ்சம்கொஞ்சமாய் சண்முகபாண்டியனை விட்டு விலகியது.


அன்று சச்சிதானந்தத்தின் வீட்டில் காவல் வாகனத்தின் சத்தத்தை எழுப்பி பாதியில் சண்முகபாண்டியனை விரட்டியடித்ததும் அவன் தான். சச்சிதானந்தத்தின் வீட்டில் கிடந்த தீரஜின் கரத்தை மைதானத்தின் வாசலில் போட்டு, அவனின் சடலம் மைதானத்தின் மத்தியில் மண்குவியலுக்கு இடையில் இருந்ததை பால்காரர் சபரிக்கு காட்டி கொடுத்ததும் இவனே.


"ஆனாலும் உன்னை கொலை பண்ண விட்டு நான் சும்மா இருந்தா நல்லாவா இருக்கும். அதான் மகிஷா வீட்டுவாசல்ல ஒரு பாட்டு பேப்பரை தூக்கி போட்டு உன் பேரை யூஸ் பண்ணேன். நான் விளையாண்ட விளையாட்டுல என் மச்சானே போலீஸா வருவாரு, அந்த மகிஷாவால என் தங்கச்சி இதுல மாட்ட வாய்ப்பிருக்குனு எனக்கு தெரியாம போச்சு.


ஆக்சுவலி! உன்னை பொறுமையா தான் கொல்லனும்னு நினைச்சேன். ஆனா பாரு நாலு வருஷம் முன்னாடியே என் தங்கச்சி அவ ஆசைபட்டவனோட சேரனும்னு நினைச்சவன், இப்போ கல்யாணம் ஆகி புருஷனோட இருக்கப்போ அவளுக்கு பிரச்சனை வரவிடுவேனா? அதான் உன்னை உடனே தூக்குனேன். இனி இந்த பிரச்சனைக்கும் உடையாளை சேர்ந்தவங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லனு என் மச்சான் நினைச்சுக்குவாரு. அதோட சச்சிதானந்தமும் இல்ல. சோ! இனி அவங்களுக்கு நோ ப்ராப்ளம்" என தெனாவட்டாய் புன்னகைத்தான்.


அவனின் புன்னகையை தொண்டை அடைக்க பார்த்தவர் தனக்குள் தோன்றிய சந்தேகத்தை ஊர்ஜிதம் செய்துகொள்ள, "டாக்டர்.. டாக்டரை ஏன் கொண்ண?" என கேட்டவருக்கு உள்ளுக்குள் பயம் தான். ஏனெனில் ஆதவியின் விஷயத்தில் மருத்துவமனையில் வைத்து அவளுக்கு அவர் காயத்தை உண்டாக்கியது டாக்டர்.சரவணனை வைத்து தான். அதோடு அவரின் உதவியுடன் தான் தீரஜ் மற்றும் சச்சிதானந்தத்தை உடலில் பச்சை இட 'மை' யும் வாங்கியது.


ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்த பதிலின்றி "சீதாம்மா" என ஒற்றை வார்த்தையில் பதிலளித்தவனை உறைந்துபோய் பார்த்தார் சண்முகபாண்டியன்.


அவரின் அதிர்ச்சியை கண்டுக்கொள்ளாமல் அவரின் அருகே வந்தவன் தான் கொண்டு வந்த காற்றடைத்த ஊசியை அவரின் உடலில் செலுத்தினான். அதை தடுக்க முயலாமல் தன் கரம் பற்றியிருந்த அவனின் கரத்தை வெறித்தவருக்கு அங்கு பளபளத்த பெயரே அவர் பார்க்கும் இறுதி காட்சியானது.


அந்த பெயர் "பிருதுவி".


அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில் "மாரடைப்பால் அமைச்சர்.சண்முகபாண்டியனுக்கு காவல்நிலையத்திலே ஏற்பட்ட மரணம்" என்ற கொட்டை எழுத்துகளில் தொலைகாட்சியில் செய்திகள் வலம்வர தொடங்கியது.


அந்த செய்தியை வீட்டில் இருந்து பார்த்திருந்த உலகேஷ்வரனும், தணிகைச்செல்வனும் உடனே அங்கிருந்து கிளம்ப உடையாளும் ஆருத்ரன் என தன் முன் நிற்பவனிடம் விடைபெற்று கிளம்பினாள்.


அவர்கள் செல்வதை பார்த்திருந்தவன் தொலைகாட்சியை ஒருமுறை புன்னகையுடன் பார்த்தபடி தன் லேப்டாப்பை எடுத்து ஆதவிக்கு அழைக்க, மறுபுறம் அழைப்பை ஏற்ற ஆதவி பெருமுயற்ச்சிக்கு பின் சொல்லிய வார்த்தை, " ரஞ்...ச...ன் எப்போ வரு..வீ..ங்க?"


"எப்பவும் போல ஆருத்ரனோட வேலைக்காக தான் இங்க வந்தேன்டா. அந்த வேலையும் சுபமா முடிஞ்சிடுச்சு இனி ஈவ்னிங் அங்க வந்துடுவேன்" என்று அவளிடம் சிறிது நேரம் பேசி லேப்டாப்பை அணைத்தவனின் கரத்தில் மின்னியது "ஆதவி" என்னும் பெயர்.


பின் வெளியே செல்ல கதவை திறந்தவன் அங்கு நின்றிருந்த உலகேஷ்வரனை கண்டு அதிர்ந்துவிட்டான்.


"சோ! நீங்க ஆருத்ரன் இல்ல பிரபஞ்சன் ரைட். அதோட ஆருத்ரன் தான் நாங்க தேடுற பிரபஞ்சபித்தன். நீங்களும் ஆருத்ரனும் ட்வினிஸ் சரியா" என கேட்டு நின்றவனிடம் உண்மையை ஒத்துக்கொள்வதை தவிர பிரபஞ்சனுக்கு வேறு வழியில்லாமல் போனது.


பின் அவன் மீண்டும் ஒருமுறை நடந்த அனைத்தையும் உலகேஷ்வரனுக்காய் சொன்னான்.


"ஆதவிக்காகனு ருத்ரன் ராகேஷை கொலை பண்ணிட்டு வந்தப்போ நானே அவனை சரணடைய தான் சொன்னேன். அப்போ எதர்ச்சையா தான் ஆதவியை முதல்ல சேர்த்திருந்த மருத்துவமனை பத்தி ருத்ரன் சேகரிக்க சொன்ன தகவல்கள் எங்களுக்கு கிடைச்சுது. அந்த ஹாஸ்பிடல்ல வேலை பார்க்குற டாக்டர்.சரவணன் சண்முகபாண்டியனோட ஆளுனும் அவர் சொல்லி தான் ஹாஸ்பிடல்ல ஆதவியோட தலையிலையும், தொண்டையிலையும் காயம் உண்டாச்சுனு எங்களுக்கு தெரிஞ்சுது.


அப்பவும் உண்மை எல்லாம் நிருப்பிச்சு டாக்டரை போலிஸ்ல ஒப்படைக்கலாம்னு நினைச்சப்போ தான் அவனே பச்சை குத்துற 'மை' வேணும்னு இங்க வந்து நின்னான். அப்போ அவனை பார்த்த விநாயகம் அப்பா தான் எங்ககிட்ட சீதாம்மாவோட இறப்புல டாக்டர். சரவணனோட பங்கும் இருக்குனு சொன்னாரு" என்றதில் உலகேஷ்வரன் அதிர்ச்சியாய் பார்த்தான்.


"டாக்டர். சரவணன் வேலை பார்க்குற ஹாஸ்பிடல்ல தான் சீதாம்மா தன்னோட கர்ப்பகாலத்துல செக்கப் பார்த்தாங்க. அவங்க யார்னு தெரிஞ்சிகிட்ட டாக்டர்.சரவணன் தான் சீதாம்மா இங்க இருக்குறதையும், அவங்களுக்கு உடையாள் பிறந்ததையும் சச்சிதானந்தத்துக்கு சொன்னது. அதோடு உங்க அப்பாக்கு எந்த விஷயமும் தெரியவிடாம பார்த்துகிட்டதும் அவர்தான். அப்போ விநாயகம் சித்தப்பாவாலையும் அவங்களை எதிர்க்க முடியாததோட, உங்க அப்பா எங்க இருக்காருனும் தெரியாததால அவரால உங்களுக்கு தகவல் தரமுடியாம போச்சு" என வருத்தபட்டான்.


அவன் சொன்ன விஷயங்களையும், அதற்கான இவர்கள் செயல்களையும் ஜீரணிக்க உலகேஷ்வரனுக்கு சில நிமிடங்கள் தேவைபட்டது.


பின், "தீரஜ், சச்சிதானந்தம், சண்முகபாண்டியன், ராகேஷ்னு எல்லா கொலை வழக்குலையும் இப்போ தப்பிச்சிட்டீங்க டாக்டரோட வழக்குல என்ன செய்ய போறீங்க?" என கேட்டவனிடம் இருந்த புன்னகை அவனும் பிரபஞ்சன்-ஆருத்ரனின் செயல்களை ஏற்றுக்கொண்டதை உணர்த்தியது.


"அதுக்கு தான என் தம்பியை போலீஸாக்கிருக்கேன்" என சிரித்த பிரபஞ்சன், "ஆருத்ரன், அஸிஸ்டென்ட் கமிஷ்னர் ஆப் போலிஸ்" என்றான்.


"அப்போ நான் நாலு வருஷத்துக்கு முன்னாடி பார்த்ததும் அவரை தான்ல" என கேட்டவனுக்கு தலையைசத்த பிரபஞ்சன்,


"ஆமா! எனக்கும் ஆதவிக்கும் கல்யாணம் நடந்த அதே நாள்ல தான் கருப்பரய்யா பொண்ணு தேவிக்கும் ஆருத்ரனுக்கும் கல்யாணம் ஆச்சு. வேலையா அவன் சென்னை வந்த ஒருமாசத்துல தான் அந்த தீவிபத்து. நல்லவேலை கடைசிநேரத்துல அவன் சரியா வந்ததால ஆதவியை காப்பாத்த முடிஞ்சுது. அதுகப்றம் தான் ஆருத்ரன் போலீஸானது" என்றவனிடம் புரிந்தது என தலையாட்டினான் உலகேஷ்வரன்.


"மக்கள் என்னதான் தவறு செஞ்சாலும் பிரபஞ்சம் என்னிக்கும் அழிவை பதிலா தராது அதான் நீங்க. ஆனா அளவுக்கு மிஞ்சுனா பிரபஞ்சத்துக்கு ஏத்துகிட்டு பிருதுவியை காக்க அந்த ஆருத்ரன்(ஈசன்) தான் அழிவை தருவாரு அதான் உலக நியதி. எனிவே என்னோட இன்னொரு மச்சானுக்கு நான் நன்றி சொன்னேனு சொல்லிடுங்க நாலு வருஷம் முன்னாடி என் கோவத்தை குறைச்சதுக்கு?"


என சிரித்தவனுக்கு காவலனாய் தான் கடமையில் இருந்து தவறும் உறுத்தல் உள்ளுக்குள் இருந்தபோதும் அவன் இந்த வேலையில் சேர்ந்ததே அவனின் சீதா அத்தைக்கான நியாயம் கிடைக்கதானே. அது இவ்வழியில் இவர்கள் மூலம் தான் கிட்டும் என விதி போல் என நினைத்து அமைதியாய் நடந்ததை ஏற்றுக்கொண்டான்.


**********


"ஆயிற்று தீரஜ், சச்சிதானந்தம், டாக்டர்.சரவணன், சண்முகபாண்டியன் என அனைவரின் மரணமும் நிகழ்ந்து முழுதாய் ஓராண்டு கடந்திருந்தது. பரபரப்பாய் அதை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்த ஊடகங்கள் அடுத்த செய்தியை நோக்கி சென்றுவிட்டிருக்க மக்களும் அதை பற்றி மறந்திருந்தனர்.


"சார்! என்னதான் சும்மா போலீஸை குழப்புறதுக்குதான் ராகேஷ் உடம்புல இருந்த பச்சையை போல தீரஜ், சச்சிதானந்தம் உடம்புல எழுதுனேனு அந்த சண்முகபாண்டியன் வாக்குமூலம் கொடுத்திருந்தாலும் டாக்டர். சரவணன் கொலை இதுல வரலையே சார்" என புலம்பிய தணிகைச்செல்வனிடம்,


"அதுதான் அந்த வழக்கை மானவ்-வோட சீனியர் விசாரிச்சு மாரடைப்பால ரோட்டுல மயங்கிவிழுந்து தான் டாக்டர் இறந்துட்டாருனும், அவரோட கால்ல இருந்த தடயம் தெருநாய் கடிச்சதும்னும் வழக்கை முடிச்சிட்டாரே" என்று சொல்லி சிரித்தபடி வண்டியை செழுத்தினான் உலகேஷ்வரன்.


பின்னால் அமர்ந்திருந்த உடையாள் தன்னருகே அமர்ந்திருந்த சொக்கலிங்கத்திடம், " கொஞ்சம் விட்டிருந்தா இவங்க என் ஃப்ரெண்டு ஆதவிதான் கொலைகாரினு புடிச்சு ஜெயில்ல போட்டிருப்பாங்க மாமா" என சிரித்தாள்.


"இந்த போலிஸ்காரங்களே இப்படிதான் மா. கண்டுபிடிக்க முடியலைனா கையில சிக்குற யார் மேலயாவது பழி போட்டு உள்ள தள்ளுவாங்க" என்றவரை முன்னிருந்த இருவரும் முறைத்தனர்.


அதில் "அம்மாடி! ஆதவி இப்போ எங்க இருக்கானு கேட்டியா?" என பேச்சை மாற்றினார் சொக்கலிங்கம்.


"அவ அவங்க வீட்லதான் இருக்கா மாமா. இப்போ தெளிவா பேசுறா" என்றவள் நாசி தீண்டிய மஞ்சள் நறுமணத்தில் தாங்கள் வந்துசேர வேண்டிய இடம் வந்ததை அறிந்தாள்.


ஆம்! அவர்கள் வந்திருப்பது ஒருவருடம் முன் அவர்கள் வந்து சென்றிருந்த அதே கருக்கா காட்டின் பகுதி தான். ஆதவிக்கு இந்த ஒருவருடத்தில் உடல்நிலை முற்றிலும் குணமாக பேச்சும் தெளிவாக மாறியிருந்தது. ஒரு வாரத்திற்கு முன் தான் அவள் வீட்டிற்கு வந்திருக்க இதோ தன் தோழியை காண கிளம்பி வந்துவிட்டாள் உடையாள்.


"ஆதவி" என ஆர்ப்பரிப்பாய் உள்ளே நுழைந்த உடையாளை, "வா..வா உடையாள். எப்படி மா இருக்க?" என அன்பொழுக அவளின் கரம்பற்றி வரவேற்றான் பிரபஞ்சன்.


"இந்த வெள்ளாவி பையன் இன்னும் இதை மாத்திக்கலையா?" என அவர்களின் கோர்த்திருந்த கரத்தையும், உலகேஷ்வரனையும் பார்த்தான் தணிகைச்செல்வன்.


இதற்குள் அனைவரும் உள்ளே சென்றிருக்க, நடுகூடத்தின் மெத்திருக்கையில் அமர்ந்திருந்த உடையாளின் இருபுறமும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர் ஆதவியும், ஆருத்ரனின் மனைவி தேவியும்.


அந்நேரத்தில் அவர்களின் நிலத்தில் வளர்த்த பூக்களையும், பயிர்களையும் கொண்டுவந்த அவர்களின் மக்கள் அனைத்தையும் உடையாளின் முன் படையல் போல் சமர்ப்பித்தனர்.


உடையாள் புரியாமல் விழிக்க அவளை புன்னகையுடன் பார்த்த பிரபஞ்சன் "அப்பா" என்றழைக்க முன்னே வந்து நின்றார் இத்தனை நாட்களாய் தன் தங்கை பூமாவின் இரட்டை பிள்ளைகளான பிரபஞ்சன்-ஆருத்ரனை தன் பிள்ளைகளாய் வளர்த்த விநாயகம்.


உடையாளின் அருகே வந்து ஆசிர்வதிப்பது போல் அவளின் தலையை வருடியவர், "என்னம்மா பார்க்குற? குத்துயிரும் கொலையுருமாய் அழிஞ்சிருக்க வேண்டியவங்களுக்கு உயிர் கொடுத்த தெய்வத்தோட மகளுக்கு சமர்ப்பிக்க தான்மா இத்தனை நாட்களா இந்த நிலமும், இதுல வசிக்கிற நாங்களும் தவம் இருந்தோம். இன்னிக்குதான் அது நிறைவேறியிருக்கு" என்றவரின் கண்கள் கசிந்திருந்தது.


இன்னுமே அவள் புரியாமல் விழிக்க அவள் தோள்தொட்ட பிரபஞ்சன், "பல வருஷம் முன்னாடி எங்க துருவி காட்டுல ஏற்பட்ட நெருப்புல இருந்து விநாயகம் அப்பாவால நஞ்சு கலந்த சாப்பாடை சாப்பிடாம இருந்த கொஞ்ச பேரை தான் காப்பாத்த முடிஞ்சுது . அந்த காட்டை விட்டு கூட்டிட்டு வந்துட்டாலும் அடுத்து எங்க போறதுனு தெரியாம பகல்ல ஒளிஞ்சுமறைஞ்சும், ராத்திரில நடந்தும்னு களைச்சவங்களுக்கு உதவுனது சீதாம்மா தான்.


எங்க மக்கள் அவங்களையும் நம்பாம இந்த காட்டுகுள்ள போனப்போ அவங்களோட சேர முடியாம, 'எங்க குடும்பம் தான் இதுக்கு எல்லாம்னு காரணம்'னு குற்றவுணர்ச்சியால எங்களை கையில் வச்சிட்டு தவிச்ச விநாயகம் அப்பாக்கு இப்போ நாங்க இருக்க இந்த இடம் சீதாம்மா சொல்லி தான் கிடைச்சது" என்றான்.


"அன்னில இருந்து சீதாம்மா தான் எங்க குலதெய்வம். சச்சிதானந்தத்தோட பாதுகாப்புல உடையாள் இருந்ததால நாங்க அவளை நெருங்க முற்படலை. இந்த விஷயம் எல்லாம் ஆதவிக்கும் தெரியும். ஆனா ஆதவி அவளோட தான் உடையாள் படிக்குறானு கடைசிவரைக்கும் எங்ககிட்ட சொல்லவே இல்ல"


என அனைத்தையும் விளக்கிய பிரபஞ்சன் ஆதவியை முறைக்க அவன் கோபம் குறைக்கும் வித்தை அறிந்தவளோ அவனை கண்டு கண்ணடித்தாள்.


பிரபஞ்சன் சொல்லிய விஷயங்களின் தன் அன்னையின் நினைவெழுந்து உடையாள் அழத்தொடங்க அவளை ஆதரவாய் அணைத்துக்கொண்டனர் ஆதவியும், தேவியும்,


"இனியாச்சு அவன் உடையாள்கிட்ட பேசும்போது என்னை முறைச்சு முறைச்சு பார்க்குறதை நிறுத்திவீங்களா தணிகை" சிரிப்புடன் கேட்ட உலகேஷ்வரன் உடையாளின் அருகே சென்றான்.


"ஓஓஓ... இப்போ இவர் இந்த வெள்ளாவி பையன் உடையாள் மேடமுக்கு அண்ணன் முறைனு சொல்றாரோ. ஆனா இது இவருக்கு முன்னாடியே தெரியுமா என்ன?" முணுமுணுத்தபடி திரும்பியவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்த மானவை கண்டு விழிவிரித்தான்.


"மானவ்" என சத்தமாய் அழைத்த தணிகைச்செல்வனை பார்த்த மானவும்,


"டேய் தணிகை! நீ எங்கடா இங்க?" என குதுகலித்தான்.


"அதை நான் கேக்கனும். காலேஜை தான் கட்டடிப்பனா இப்பவுமாடா. யூனிபார்மோட நீ இங்க என்ன பன்ற?" என நண்பன் சீண்டினான்.


அதில் சிரித்த மானவ், "அட! இப்பவும் நான் டியூட்டியா தான்டா வந்தேன் எங்க சார் இங்க தான் இருக்காரு " என சற்று தள்ளி நின்றிருந்தவனை கைகாட்ட அங்கு நின்றிருந்த பிரபஞ்சனை கண்ட தணிகைச்செல்வன,


"உன் சாரா? யாரு பிரபஞ்சன் அவரையா சொல்ற? அவர் போலீஸா" என கேட்ட தணிகைச்செல்வனின் மனதில் அவன் 'விவசாயி' என்று கேள்வியுற்ற நியாபகம்.


"பிரபஞ்சன் சார் இல்லடா பிரபஞ்சன் சார் அங்க ஈஷ்வர் சார் வைப்போட பேசிட்டிருக்காரு பாரு. இவர் ஆருத்ரன் சார் என்னோட மேலதிகாரி. அவங்க இரண்டு பேரும் டிவின்ஸ். இவர் தான் மினிஸ்டர்.சண்முகபாண்டியன் அப்றம் டாக்டர். சரவணன் இரண்டு கேஸையும் ஹாண்டில் பண்ணது" என்றவனின் வார்த்தைகளில் தணகைச்செல்வனுக்கு தலை சுற்றியது.


அப்பொழுது இவன்புறம் திரும்பிய ஆருத்ரன் மானவை கண்டு அருகே வந்தான். அந்நேரத்தில்,


"ஒரே ஒரு ஊருக்குள்ளே
ரெண்டு ராஜா இருந்தாராம்
ஒரு ராஜா நல்லவராம்
இன்னொரு ராஜா கெட்டவராம்"



-என பாடல் சத்தமாய் ஒலிக்க தனது அலைப்பேசி அழைப்பதை உணர்ந்து அழைப்பை ஏற்ற ஆருத்ரன், தணிகைச்செல்வனை கண்டு கண்சிமிட்ட அதில் வாய்பிளந்தான் அவன்.


"தணிகை! தணிகை! என்னாச்சு உங்களுக்கு" என்ற உலகேஷ்வரனின் குழுக்கலில் உணர்வுக்கு வந்த தணிகைச்செல்வன், "சார்! சார்! நம்ப தேடிய பிரபஞ்சபித்தன் இந்த ஆருத்ரன் தான் சார். அன்னிக்கு மேடம்கிட்ட பிரபஞ்சபித்தனு இன்ட்ரொடியூஸ் ஆனது, நான் பார்த்து ரசிச்சது எல்லாம் இவனை தான் சார்" என படபடத்தான்.


"ஒரு பையனை பார்த்து ரசிச்சனு சொல்றீங்க யாராவது கேட்டு சிரிக்கபோறாங்க தணிகை. அதோட ஆருத்ரன், மினிஸ்டர் சரண்டர் ஆனதுல இருந்து அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்னு நீயூஸ் வரவரைக்கும் நம்பகூட தான இருந்தாரு. நீங்க எதோ குழப்பத்துல இருக்கீங்கனு நினைக்கிறேன். அமைதியா என்கூட வாங்க தணிகை"


என அவனை அடக்கி அங்கிருந்து இழுத்துச்சென்ற உலகேஷ்வரன் வீட்டினுள் திரும்பினான்.


அங்கு தேவியின் தோள் பற்றியிருந்த ஆருத்ரனும், ஆதவியின் தோள் பற்றியிருந்த பிரபஞ்சனும் ஆளுக்கொன்றாய் உடையாளின் கரம்பற்றி பாசத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். உலகேஷ்வரன் பார்ப்பதை உணர்ந்து இருவரும் ஒருசேர திரும்ப அவர்களை கண்டு கண்சிமிட்டினான் உலகேஷ்வரன்.


- முற்றும்.
 
Last edited:

NNK-40

Active member
ஹாய் டியர்ஸ்😍ஒருவழியா உங்க எல்லோரோட ஆதரவுடன் கதை முடிவடைந்துவிட்டது❤. வாசித்து உங்களின் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே. எனக்குதோன்றியதை என்னால் முடிந்தளவு சரியாய்எழுதியுள்ளேன் என்று எண்ணுகிறேன். அது எத்தனை சதவீதம் சரியாய் வந்துள்ளது என நீங்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்😍☺ உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

கருத்து திரி :

 
Status
Not open for further replies.
Top