எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

வெண்பனியாய் நான்! - கதை திரி

Status
Not open for further replies.
அத்தியாயம் 1

முன்னோட்டம்

முகம் அறியாது எங்கோ உலகத்தில் வாழும் இரு உயிர்களை இணைக்கும் சக்தி காதலுக்கு மட்டுமல்ல. திருமணம் என்ற பந்தம் ஒன்று உள்ளது. கடவுளால் இணைக்கபட்ட கடமை இந்த திருமணத்திலே முடிகிறது. அதன் பின் காதலோடு வாழ்வதும் மனம் ஒன்றாது பிரிந்து செல்ல நினைப்பதையும் கடவுள் அவர்களிடமே ஒப்படைத்துவிட்டார்.



மனம் ஒன்றி வாழ்ந்தால் சரி. ஆனால் அதற்கு மாறான மனநிலையில் இருவரையும் இணைத்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை என்னாகும்?



சில விஷயங்களில் கேள்வி மட்டும் இருப்பதே நல்லது. பதில் தெரிந்தால் ஸ்வாரஸ்யம் குறைந்து விடும். இங்கு விடை அறியா இரு உள்ளங்கள் திருமண பந்தத்தில் இணைய போகிறது.


*
*
*

இருள் நீங்காத காலை. இன்னும் சூரியன் புவியை எட்டிப்பார்க்கவில்லை. இரவு போலவே இருக்கும் சூழலில் தொப் என யாரோ கீழே விழும் சத்தம் கேட்டது அந்த அறையில். அந்த சத்தத்தை தொடர்ந்து சில புத்தகங்கள் மேலே விழ “ ஆ ஆ அப்பா “ வலியில் கத்தியவள் பட்டென வாயை பொத்தி கொண்டாள் பயத்தில்.



அறையில் விளக்கை கூட போடாமல் தட்டு தடுமாறி தான் தேடியதை பத்திரமாக கையில் எடுத்தவளுக்கு சொல்ல முடியா சந்தோஷம். ஏதோ விட்டு சென்ற உயிர் திரும்பி வந்தது போல அதை கையில் வைத்து பார்த்து கொண்டிருந்தாள். அவள் இவ்ளோ தூரம் வாழ ஆறுதல் தந்ததே அது ஒன்று தான்.



வேகமாய் அதை தன் ஊடுப்போடு மறைத்து கொண்ட பெண் எழ முயற்சிக்க முடியவில்லை. விழுந்த வேகத்தில் காலில் ஏற்பட்ட சுளுக்கு அவளை நடக்க விடவில்லை. ஆனாலும் நடக்க வேண்டுமே.

பல்லை கடித்து கொண்டு எழுந்து காலை உதறியவள் தட்டு தடுமாறி அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். சுமார் முப்பதுக்கு மேல் அறை கொண்டது அந்த மாளிகை. பார்க்கும் இடமெல்லாம் அந்த காலத்தின் வனப்பு.



ஆங்காங்கே அழகு விளக்குகள் மட்டுமே மின்னி கொண்டிருக்க இன்னும் வீட்டில் யாரும் எழவில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு முழுதாக வெளியேறினாள். இரண்டு மாடிகள். வீட்டிற்குள்ளே நான்கா பக்கமும் படிகள் என செல்வம் பிரதிபலிக்கும்.



ஆனால் அவளோ ஏதோ வேட்டை நரிகளிடம் இருந்து தப்பிப்பது போல் பதுங்கி பதுங்கி கீழ் வரை வந்து விட்டாள். இதோ வாசல் கதவை திறந்து வெளியேறினால் அவளுக்கான வாழ்க்கை. அவளுக்கான உலகம் . அவள் எப்படி வாழ வேண்டும் என நினைத்தாளோ அதை வாழ முடியும்.



கண்கள் மின்ன கலங்கியவள் கதவை திறந்து வெளியே ஓடும் நேரம் “ தென்றல் “ என காதில் கேட்டது அந்த பாவபட்ட தாயின் குரல்.



கண்கள் விரிய திரும்பியவள் , எந்த சலனமும் இல்லாமல் நிற்கும் தாயை பயம் கலந்த வலியில் பார்க்க “ நீ இப்போ இங்க இருந்து போனா உன் பெரியப்பா குடும்பம் என் வளர்ப்பையும் , உன் அப்பாவையும் தான் அசிங்க படுத்துவாங்க. இல்லாத உன் அப்பாவோட கௌரவம் விட எனக்கு உன் சந்தோஷம் முக்கியம். எதுக்காகவும் இங்க திரும்பி வந்திடாத. என்னை பார்க்கணும்னு நினைக்காத. சொந்த வீட்டுலையே ஒரு வேலைக்காரி போல உன்ன பார்த்து நானும் செத்தத போதும். எபிடியாச்சும் இங்க இருந்து போகிடு பாப்பா “ அழுகையை அடக்கி ராகவி சொல்ல ஓடி வந்து அம்மாவை அணைத்து கொண்டாள் தென்றல்.



குழந்தை போல் தேம்பி அழும் மகளின் தலை வருடியவர் “ என்னால இவங்கள எதிர்த்து எதும் பண்ண முடியல. என்னை மாதிரி உன்னையும் மாத்த விரும்பல. இவனுங்களே இவ்ளோ மோசமா இருக்கும் போது இவனுங்க இழுத்துட்டு வந்த வரன் “ சொல்லும் போதே ராகவிக்கு அடிவயிற்றில் பயபந்து உருண்டது.

“ இந்த கொலைக்கார பாவிங்க உன் வாழ்க்கையை நாசமாக்கிருவாங்க. இங்க இருந்து சந்தோஷமா போ “ தாயே வழி அனுப்பி வைக்க



“அம்மா “ என்றவளால் அதற்கு மேல் பேச முடியவில்லை.



“நேரம் இல்ல தென்றல். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வேலைக்காரங்க எல்லாம் எழுந்துருவாங்க. நீ இங்க இருந்து கிளம்புமா “ உச்சி நுகர்ந்து முத்தம் வைத்தவர் மன நிம்மதியாய் அனுப்பி வைத்தார் இன்னும் ஒரு வாரத்தில் இன்னொருத்தனுக்கு மனைவியாக போகும் தன் மகளை.

*
*
*


பார்க்கும் இடமெல்லாம் உறக்கம் இல்லாமல் அங்கும் இங்குமாய் நடந்து காவல் காத்து கொண்டிருந்தனர் கார்ட்ஸ். பணம் இருந்தால் இதெல்லாம் சகஜம் தான். ஆனால் அவன் வெறும் பண மிதப்பில் இந்த பாதுகாப்பை வைக்கவில்லை. எல்லாம் அந்த ஒருத்தருக்காக .



விடிந்ததும் பாதுகாவலர்கள் ஷிப்ட் மாறிட, தன் வீட்டிலே இருக்கும் அலுவலக அறையில் அமர்ந்து அசிஸ்டெண்ட் ஷிவாவுடன் தீவிரமாக பேசி கொண்டிருந்தான் அவன். பலாயிரம் லட்ச கோடிக்கு சொந்தமானவன். வாய் தான் பேசுகிறது. ஆனால் முகமோ சொல்ல முடியா இறுக்கம். பனி போல் குளிர் கண்கள் . எந்த உணர்ச்சியும் அவ்ளோ அரிதாக அவன் முகத்தில் பார்த்திட முடியாத வெறுமை.



பேசி கொண்டிருக்கும் போதே இன்டர்காம் சிணுங்க எடுத்து பேசியவன் “ ஓகே நான் உடனே வரேன் “ வரவேற்பறை நோக்கி ஓடினான்.



மகனை பார்த்ததும் புன்னகைத்தார் அவர். தேவராஜ் கோபன். “வாசு என்னை இன்னும் கிளம்பாம இருக்க. உனக்கு இன்னைக்கு கல்யாணம்டா. இன்னைக்கும் ஆபீஸ் போற மாதிரி இத போட்டுருக்க. போ போய் டிரஸ் மாத்திட்டு வா. டேய் ஷிவா உனக்கு வேற தனியா சொல்லனுமா “ அவர் அதட்ட அப்பாவின் கையை பிடித்து மெதுவாய் சோபாவில் அமர வைத்தான் .



சுற்றி இருக்கும் வேலையாட்களை விழி உயர்த்தி மட்டுமே பார்த்திருப்பான். நொடியில் பார்வையை தாழ்த்தி கொண்டு அவர்கள் நகர்ந்திட, வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் இருக்கும் அப்பாவை வெறுமென பார்த்தவன் “ இப்போ தான் பொண்ணு வீட்டுல இருந்து கால் பண்ணாங்கப்பா. இன்னைக்கு நாள் சரி இல்லனு ஒரு வாரம் தள்ளி வச்சிருக்காங்க. வேலை பிசியில உங்க கிட்ட சொல்ல மறந்துட்டேன் “ என்றதும் பாவம் பொலிவாய் இருந்தவரின் முகம் வாடியது.



“ அப்படியா. சரிப்பா. சீக்கிரம் என் மருமகள கண்ணுல காட்டு வாசு “ கெஞ்சுதலாய் கேட்க , முகத்தில் எந்த உணர்வையும் பிரதிபலிக்காதவன்



“ சீக்கிரமே . இப்போ போய் ரெஸ்ட் எடுங்க . நான் ஈவினிங் வந்துருவேன்” கண் மூடி குளிராய் சொல்லியவன் “ ஷிவா அப்பாவை அவர் ரூம்ல விட்டுட்டு வா “ கட்டளையிட “ நானே போறேன் வாசு “ வாட்டமாக சென்று விட்டார்.



அல்சீமர் நோய் நாளுக்கு நாள் அப்பாவின் நினைவை பாதிப்பதை உணர்ந்தவன் “ இன்னைக்கு டாக்டர் அப்பாய்ன்ட்மெண்ட் பிக்ஸ் பண்ணு ஷிவா. அப்பாவோட ரிப்போர்ட்ஸ் எல்லாம் நம்ப ரிசர்ச் டீம்க்கு அனுப்பு. ஒன் வீக்ல எனக்கு ரிப்போர்ட் வரனும்னு சொல்லிடு “ கடுமையாய் சொல்லியவன் இருக்கை விட்டு எழ ஷிவாவின் போன் அலறியது.



மறுமுனையில் என்ன கேட்டான் என தெரியவில்லை. அவன் முகம் பீதியாக அழைப்பை துண்டித்தவன் “ பாஸ் உங்கள கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டிய பொண்ணு ஓடி போகிருச்சு” மரண பயத்தில் சொல்ல சில வினாடிகள் கண்ணை மூடி திறந்தான் ஆதன் வாசுதேவன்.



“ ஜகன் இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல அவளை அவ வீட்டுளையே சேர்த்துருவான். அவ இன்னொரு முறை அந்த வீட்ட விட்டு வெளியே போனா , அவன் குடும்பமே உயிரோட இருக்காதுனு சொல்லி வை. கேர்லஸ் பாஸ்டர்ட். கல்யாணம் முடியுற வரை ஜகன அங்கையே இருக்க சொல்லு” சொல்ல வேண்டியது அவளோ தான் என்பது போல் அவன் வெளியேற முழித்து நின்ற ஷிவா மூச்சி விடவும் மறந்து போனான்.


தொடரும் ..
 
Last edited:
அத்தியாயம் 2


“மாங்கல்யம் தந்துனானே, மம ஜீவன ஹேதுனா…. ! கெட்டி மேளம், கெட்டி மேளம்” ஐய்யர் குரல் ஒலிக்க, உயிர் இருந்தும் சடலம்போல் விரக்தியில் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்க்க அவன் கட்டிய தாலியை தடுக்க முடியாமல் வாங்கி கொண்டாள் அவள். நயனிக்கா தென்றல். இந்தக் கணமே இறந்து விடக் கூடாதா எனப் பெண்ணவளின் கதறல் கேட்டால் கூட நான் விடமாட்டேன் என்பது போல் அருகில் உணர்வற்று அமர்ந்திருந்தான் அவன். ஆதன் வாசுதேவன்.

அருகில் ஒரு பெரிய உருவம் அமர்ந்திருப்பது கூட அவளின் மூளைக்கு எட்டவில்லை. சுற்றி அரக்கர்கள் நடுவில் அப்பாவியாய் சிக்கி கொண்டேமே என்ற பயமே அவளை அஞ்சி நடுங்க வைக்கக் கூட்டத்தில் ஓரமாய் இவளைப் போலவே கலங்கி நின்று மகளைப் பார்த்தார் தாய் ராகவி.

அவளுக்கெனக் கலங்கும் ஒரே உயிர் இப்போதைக்கு அவர் மட்டும் தான். யாரை பார்த்தாலும் அவளுக்குப் பயம். குனிந்த தலையை அவள் நிமிர்த்தவில்லை. உடல் உறைந்து விட்டது போல் உணர்வு. யார் பேசுவதும் அவளின் செவியை அடையவில்லை. மாயை போல் பித்து பிடித்து அமர்ந்திருக்க ஐயர் அக்னியை சுற்றி வரணும்ம்மா என்றது கூட அவளுக்குக் கேட்கவில்லை.

“ அவசியம் இத செய்யனுமா“ மிரட்டலாக வந்தது ஆதனின் குரல்.

“ டேய் என்ன இப்டி கேட்குற. இதுலாம் நம்ப சம்பிரதாயம் வாசு” அருகில் நின்ற தேவராஜ் அதட்ட, பொறுமை இழந்து அருகில் இருப்பவளை தான் அழுத்தமாகப் பார்த்தான். இன்னும் அவள் சுயவுக்கு திரும்பவில்லை.

முழுதாய் பொறுமை இழந்த ஆதன் அருகில் இருந்தவளை தொக்காகக் கையில் தூக்கிட அதிர்ந்து போனது தென்றல் மட்டுமல்ல சுற்றி இருக்கும் அவளின் குடும்பமே.

“ என்னை மாதிரியே இருக்கான் என் பையன் “ஷிவாவிடம் பெருமை கொண்ட தேவராஜ் சொல்ல முடியா சந்தோஷத்தில் திளைத்தார்.

முக்கியமான நண்பர்கள் உறவினர்கள் மட்டுமே வருகை தந்திருக்க தென்றலின் பெரியப்பா கோவமாய் தன் மனைவியைப் பார்த்தார். “ என்ன கண்றாவி இது. அந்த ஓடுகாலிக்கு திமிர பார்த்தியா. இப்போ நம்ப எல்லாரும் இருக்கோம்னு அடக்கி வாசிக்கிறான். அவன்கிட்ட தனியா சிக்கும்போது அவனைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரியும் “காண கூடாததை கண்டது போல் வெறுப்பை உமிழ

“எப்டியோ போய்த் தொலையட்டும். நமக்குத் தேவையானது வந்தா போதும். அது தான் நமக்கு முக்கியம். ஏற்கனவே அவளை நாம கவனிக்காம ஓட விட்டதுல அந்த ஆதன் கொலை வெறியில இருக்கான். இந்தக் கோவத்துல நம்ப விஷயம் மறந்துட போறான்” அவளுக்கு அவள் கவலை.

“ சிவகாமி அதான் நான் இருக்கேன்ல. கல்யாணம் முதல முடிஞ்சு அவளைக் கூட்டிட்டு போகட்டும். அடுத்த ஒரு வாரத்துல நான் மற்ற வேலையை ஆரம்பிச்சிடுறேன். பலாயிரம் கோடிக்குச் சொந்தமானவன் நம்ப விஷயத்துல தலையிடமாட்டான்” நம்பிக்கையைக் கொடுத்தார் பாஸ்கரன்.

“அந்த ஒரு விஷயத்துக்காகத் தான் அமைதியா இருக்கேன். முதல இந்த ஆதன் இங்க இருந்து போகணும். அவனைப் பார்த்தாலே ஏன்னு தெரியல பயமா இருக்கு“ மனைவி புலம்பச் சமாதானம் செய்தவர்

“ ஹேய் சிந்துஜா எங்க?… சித்தார்த்தையும் காணும்“ கூட்டத்தில் மகன் மகளைத் தேட

“ அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இங்க வரப் பிடிக்கலையாம். இவ இடத்துல நம்ப பொண்ணு சிந்துஜா இருந்துருக்கனும்“

“அதான் நான் தெளிவா காரணம் சொல்லிட்டேன்ல. இனி இத பற்றி யாரும் பேசாதிங்க“ தற்காலிகமாக அவர்களின் பேச்சுவார்த்தையை நிறுத்தியவர் தேவராஜ் அருகில் போய்ப் பேச்சு கொடுத்தார்.

ஏழு முறை அவளை எதோ பூங்கொத்து போல் சுமந்து சுற்றிட, பேர் அதிர்ச்சியில் கரு விழி விரித்தவள் அப்போது தான் கணவனை நேர்கொண்டு பார்த்தாள்.

அவள் தான் அவனைப் பார்த்தாள். ஆடவன் இன்னும் ஒரு பார்வை கூடப் பார்க்கவில்லை. அவளையும் மீறிக் கண்கள் அவன் முகத்தை அளவெடுத்து. கல்யாணத்திற்காக ட்ரிம் செய்து அழகுக்கு மேல் அழகு கூடிய அந்த ஆணழகன் முகத்தில் ஏதோ ஒன்றை பெண்ணவளும் உணர்ந்தாள். அது அவளுக்கு மிகப் பரிட்சயமான உணர்வு.

பெரியம்மா சிவாகாமிக்கு அக்னியை விடப் பல மடங்காய் அவரின் வயிறு எரிந்தது.

ஒரு வழியாய் அவன் ஏழு சுற்று முடிக்க அப்போதும் பார்வை மாறாமல் இருப்பவள் மறந்தும் விலக வேண்டுமே அவன் கையிலிருந்து நழுவ வேண்டுமே என்று கூட நினைக்கவில்லை.

“அந்த அம்மி மேல அவங்க காலை வச்சு, இந்த மிஞ்சியை போட்டு விடுங்க“ அய்யர் நீட்ட அசையாமல் நிற்பவளின் காலை அவனே பிடித்துத் தூக்கிய கணம் உடலில் மின்சாரம் பட்டது போல் அதிர்ந்து போனாள் தென்றல்.

பயம் பதட்டம் சூழ கண் இமைக்காமல் தனக்கு மிஞ்சிப் போட்டு விடும் ஆதனை பார்த்தாள். எல்லாம் பிடித்துச் செய்கிறாரா என்ற எண்ணம் அவளுக்குத் தோன்றாமல் இல்லை. ஆனால் பாவம் அவன் இவ்வளவும் பொறுத்து செய்ய ஒரே காரணம் அவனின் அப்பாவிற்காக என்ற உண்மையை அவள் அறியவில்லை.
“ விரலுக்கு லூஸா இருக்கும். கொஞ்சம் நீங்களே அதை நெருக்கி விடுங்க“ அய்யர் சொல்லக் குணிந்திருந்தவன் பற்களைக் கடித்து தன் பொறுமையை கடைபிடித்தான்.


அவனுக்கு யாராவது இதுபோல் சொன்னால் பிடிக்காது. இதே சாதாரண நாளாக இருந்திருந்தால் அய்யர் கதி அரோகதி தான். ஏதோ தேவராஜ் இருப்பதால் யாரும் ஆதனின் சுய குணத்தை பார்க்கவில்லை.

ஆனால் தன் பாஸ் எப்போ வெடிப்பாரென ஜகன் அருகில் இருந்த ஷிவாவுக்கு தான் இதயம் பக்கு பக்கென அடித்துக் கொண்டது.

அய்யர் சொல்லியது போல அவள் கால் விரலில் இருக்கும் மிஞ்சியை அவன் இறுக்கிட, ஆஜானுபன் பலத்திற்கு ரொம்ப இறுகவே“ ஆஆ அம்மா“ அவளையும் மீறிய வலியில் கத்தி விட்டாள் தென்றல்.

“ டேய் வாசு பார்த்துப் பண்ணமாட்டியா… வலிக்குதா மருமகளே“ தேவராஜ் பதறிக் கேட்க ஏனோ பெண்ணவளுக்கு அவரின் அந்த வார்த்தையில் கண்ணீர் பெருகிவிட்டது.

அவள் வலியில் தான் அழுகிறாளெனத் தவறாய் புரிந்து கொண்ட ராஜும்“ இப்டியா புள்ளையை அழ வைப்ப. பாவம் ரொம்ப வலிச்சிருச்சு போல“ அக்கரையில் அதட்ட

ஆதனுக்கு பொறுமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நீராவியாய் மாறிக் கொண்டிருந்தது.

“ நான் கவனிக்கலப்பா. இனி கவனமா பண்றேன்“ மறு காலில் மிஞ்சியை போட்டு விட்டு இறுக்கி விட்டவன் இம்முறை தன் விரல் கொண்டு அவளின் கால் விரலை வருடி விட விருட்டென அவனிடமிருந்து தன் காலை உருவி கொண்டாள் தென்றல்.

உடல் புது வித ரசாயன மாற்றத்தில் அவளைத் தடுமாற செய்ய முறையாய் அவளைத் தன் இல்லத்திற்கு இழுத்து வந்து விட்டான் ஆதன்.

அம்மாவை அந்த நரி கூட்டத்தில் விட்டு வந்து விட்டோமே என்ற அழுகை. அவளின் வீட்டில் ஆரம்பித்து ஆதன் அறை வரையுமே நிற்கவில்லை.

“வாசு சின்னப் பொண்ணு. உன் கோவத்தையெல்லாம் எப்போதும் உன் மனைவிகிட்ட காட்ட கூடாது. உன்னால அவ அழுதா அப்பா எப்பவும் உன்னை மன்னிக்கமாட்டேன்“ அழுத்தமாய் சொல்ல வெறுமேன அவரைப் பார்த்தவன்

“அதுக்கு அவசியம் இல்லாம அவளே வந்ததுல இருந்து அழுதுட்டு தான் இருக்கா “

“ ஆமாம் நீ போய்ச் சமாதானம் பண்ணு “

“ நான் எதுக்கு “

“ எதுக்கா நீதான் அவ புருஷன். இனி நீங்க ஒருத்தர் ஒருத்தர்க்கு ஆறுதலா இருக்கனும் வாசு. உனக்கு இப்போ கல்யாணம் ஆகிருக்கு. நியாபகம் வாசிக்கோ “மகனைக் கண்டிக்க

“ஃப***“ முனுமுனுத்தவன்

“ அப்பா நீங்க இப்போ டேப்லெட் போட்டுத் தூங்கணும். ஏற்கனவே சோர்வா இருப்பிங்க. நான் எல்லாத்தையும் பாரத்துக்குறேன். நீங்க நிம்மதியா ரெஸ்ட் எடுங்க. ஜகன் அப்பாவை அழைச்சிட்டு போய்ப் பார்த்துக்கோ“ அதிகாரமாய் சொல்லத் தலையசைத்தவன் தேவராஜ்ஜை அவரின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டான்.

“ஷிவா நீயும் உன் ரூம் போலாம்“ கடுமையான குரலில் சொல்லியவன் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று விட்டான்.

கதவு திறந்ததுமே காதில் கேட்டது அவளின் விசும்பல் சத்தம். எரிச்சலாய் முகம் சுழித்த ஆதன் கதவை லாக் செய்து விட்டான். காரணம் இவளின் அழுகை சத்தம் அவனின் தந்தையை தொந்தரவு செய்து விடுமே என்ற நல்ல எண்ணம்.

அறையின் மூலையில் குறுகி அமர்ந்தவளின் அழுத்தமான அடிகளில் ஆதன் நெருங்க மெல்ல தலையை உயர்த்தினாள் பாவை.

“ இப்போ எதுக்கு அழற… உன்னை யாரும் இங்க கடிச்சு திங்க போறது இல்ல“ கடுப்பாய் அவன் வார்த்தைகள் விழ அழுகையை மட்டுபடுத்தினாள் தென்றல்.

அவளுக்குள் ஒரு நம்பிக்கை இவனால் தன் வாழ்க்கை மாறிடுமா என்று. தாலி வாங்கி கொண்டதின் பாதிப்பை அவள் மனம் உணர அதற்குள் அந்த உணர்வைச் சுக்கு நூறாய் உடைத்தது ஆதனின் அடுத்தடுத்து வந்த வார்த்தைகள்.
 
Last edited:
Status
Not open for further replies.
Top