எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

காந்தையே காதலுற்றேன் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

NNK47

Moderator
காந்தையே காதலுற்றேன் - டீசர்

eiU5YIO34168.jpg



"ஜான்" என அவளது கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு உரிமையாக 'இதை செஞ்சு கொடு அதை செஞ்சு கொடு ' என கேட்டவை எல்லாம் நினைவுகளாக மாறிப் போயிருந்தன.

இன்று உரிமையாக அவளிடம் எதுவும் கேட்க முடியாமல் அச்சமும் குற்றவுணர்வும் இரு மெய்காவலர்களாக அவளிடம் உரிமை கோர முடியாமல் தடுத்து நிறுத்த, அவளிடம் எப்படி கேட்பது என தயக்கத்தோடு சமையலறை வாசலில் நின்று அவள் வேலை செய்வதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விபு.
அவ்வழியாக வந்த அவனது அன்னை அவனது முதுகில் ஒரு அடியைப் போட, சுள்ளென விழுந்த அடியில் உடலை நெளித்தவன்"அம்மாமாமா….!!" என அலறினான்.


"இங்க என்னடா பண்ற?!"
"ம்மா ! சும்மா பார்த்திட்டு இருந்தேன்"என்று இழுக்க, "என்னத்த பார்க்கற?"என உள்ளே எட்டிப் பார்க்க, உள்ளே வேலை செய்துக் கொண்டிருந்த ஜனனியோ அவர்களின் அரவத்தை கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"உன் பொண்டாட்டிய தான் மறைஞ்சு நின்னு பார்க்கறீயா? அடுத்தவன் பொண்டாட்டிய திருட்டுத் தனமா பார்க்கற மாதிரி இருக்குடா ! மானத்த வாங்காம உள்ள போடா ?"என தலையில் அடித்துக் கொண்டு சென்று விட,
' எப்படி பார்த்தாலும் என் பொண்டாட்டிய தான பார்த்தேன் இவங்களுக்கு என்ன?' என சலித்துக் கொண்டவன், உள்ளே தன்னை முறைத்துக் கொண்டு நிற்கும் மனைவியிடம் இளித்து கொண்டே அவள் அருகில் வந்தான்.

"என்ன வேணும்?"
"அது !"என தயங்கி நின்றான்.

"ப்ச் சீக்கிரம் சொல்லு"
"எனக்கு நாளைக்கு சில்லிச் சிக்கன் வேணும் செஞ்சு தர்றீயா?"
"இத கேட்க தான் என்னை மறைஞ்சு நின்னு பார்த்தீயா?"

முதலில் 'ஆமாம் ' என்றவன் பின் 'இல்லை ' என்று தலையை ஆட்ட,
அவனை ஏதோ திட்ட வாயெடுத்தவள் அதனை விழுங்கி விட்டு "செஞ்சு கொடுக்கிறேன்"என்று அவனை பாராமல் வெளியேறி விட்டாள்.
அவனோ ' உப் ' என இதழ் குவித்து ஊதியவன், அவளைத் தொடர்ந்து அவனும் வெளியேறிருந்தான்.

****
"ம்ம்ம்ம்...." என ராகமிழுத்தாள் ஜோவித்தா. அவன் கொண்டு வந்த சில்லிச் சிக்கனை ருசித்துவிட்டு.

"விபு ! சான்ஸே இல்ல. என் அம்மா செய்றத விட, இது பேஸா இருக்கு ! யாரு செஞ்சா?"என இரு விரலால் உணவை வழித்து நாவில் வைத்து ருசித்தவள், மீண்டும் ராகமிழுத்த படி கேட்டாள்.
அவள் சாப்பிடும் அழகை ரசித்து பார்த்தவன் "எங்க அம்மா" என மனசாட்சி தன்னை இடித்தும் அவளிடம் பொய் கூறினான்.


"நிஜமாவா? அத்தையா சமைச்சாங்க? அப்ப நான் சமைக்க கத்துக்கணும் அவசியம் இல்ல !" என தோளை குலுக்கி விட்டுச் சொன்னவளை இடையில் கைவைத்து முறைத்தவன்,

"நோ வே பெரியவங்களை கஷ்டப்படுத்தக் கூடாது ஜோ ! கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நீ தான் சமைக்கனும். சோ சமைக்க கத்துக்கடி !"என்று கறராகச் சொல்லி விட, உதட்டைப் பிதுக்கியவள்,

"அப்ப நான் மட்டும் கஷ்டப்படலாமா?"எனச் சிறு பிள்ளை போலக் கேட்டவளை, தலை சாய்த்து பார்த்தவனுக்கு நிச்சயமாக எந்தச் சுவரிலாவது போய் முட்டிக் கொள்ளலாம் என்று தான் இருந்தது.


"ஓகே கூல் நீயும் கத்துக்கோ நானும் கத்துக்கிறேன். ஆஃப்டர் மேரேஜ் சேர்ந்தே சமைக்கலாம் டீல் "என்று அவனே தீர்வையும் சொல்லி அந்தத் தலைப்பை அத்தோடு முடித்து வைத்தான்.


"டபுள் டீல் டா இங்கிலீஷூ!" என மகிழ்ச்சியில் உதட்டை குவித்து அவனுக்கு முத்தத்தைப் பறக்க விட்டாள். அவனும் அவளுக்கு பதில் முத்தத்தை அனுப்பி வைத்தான். இருவரும் தங்களது செயலைக் கண்டு சிரித்துக் கொண்டனர்.
 
Last edited:

NNK47

Moderator
காதல் 1
காட்டனிலிருந்து இன்னும் சில வகையானப் புடவைகளோடு சேர்த்து, முப்பது புடவைகளையும் அதற்கு ஏற்ற ரவிக்கைகளையும், வண்ண வண்ண உள்பாவாடைகளும், வாய் பிளந்து கிடக்கும் பெட்டியில் அடக்கிக் கொண்டிருந்தார் மேகவாணி.
"மேகா, ஜோவி சென்னைக்குப் போய் வேலைப் பார்க்கிறதுல எனக்கு இஷ்டம் இல்லைனு சொல்லிட்டு, நீயே நிறைய புடவைய கொடுத்து அனுப்புற? அவ சென்னைக்கு போறத நீ அக்செப்ட் பண்ணிட்டீயா என்ன?" என, சென்னைவாசியாக மாறப் போகும் மகளுக்கு, ஆடைகளைத் தேர்வு செய்து கொண்டிருக்கும் மனையாளிடம் கேட்டார் மேகவாணி.

"ச்ச... நானாவது அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறதாவது? வாய்ப்பே இல்லங்க... ஸ்டில் எனக்கு அவ சென்னைக்கு போறது பிடிக்கல..." என்றார் மேகவாணி, நவநீதனின் துணைவி.

"அப்போ எதுக்கு வாணி, பார்த்து பார்த்து புடவை, சுடிதாருன்னு எடுத்து வைக்கிற?" எனச் சந்தேகத்துடன் கேட்டார்.
"ஜோவிப்பா! வீம்புக்கு அந்த ஸ்கூல்ல தான் வேலை பார்ப்பேன்னு நிக்கறா உங்க பொண்ணு. ஆனா, நான் அடிச்சி சொல்றேன், ஒரு மாசம் அங்க இருப்பா, அதுக்கு மேலே உங்கப் பொண்ணால தாக்குப் பிடிக்க முடியாது. அம்மானு அழுதுட்டு ஓடி வந்திடுவா. வீம்புக்கு இருக்கப் போறா. அவ இருக்கிற ஒரு மாசத்துல அவ போட்டுக்க டிரஸ் வேணாமா? அதுக்குத்தான் பாத்து பாத்து எடுத்து வைக்கிறேன்." என்று சிரிக்காமல் மகளை கேலி செய்தவரை, வாயைப் பிளந்து பார்த்தார் நவநீதன்.

"எப்படி வாணி? அவ ஒரு மாசத்துல வந்திடுவான்னு அடிச்சி சொல்ற?"
"அவ அம்மாப் பொண்ணுங்க! எல்லாத்துக்கும் அவளுக்கு நான் வேணும். என் கையால செஞ்சா மட்டும் தான், அவ திருப்தியா சாப்பிடுவா. தூங்கும்போது அவளுக்கு என் முந்தானை தேவைப்படும். எந்த ஒரு டெஷிசன் எடுக்கிறதுனாலும் இந்த அம்மா வேணும் அவளுக்கு. சோ, இந்த அம்மாப் பொண்ணால தனியா போய் ஹாஸ்டல்ல தங்கி வேலை பார்க்கிறது எல்லாம் கஷ்டம். நீங்க எதுக்கும் பிஎட் காலேஜ்ல எப்ப சேரணும்னு விசாரிங்க ஜோவிப்பா." என்றார் மகளை நன்கு அறிந்து வைத்திருந்ததால்.

"எப்படி வாணி இவ்வளவு கான்ஃபிடென்ட்டா சொல்ற, ஜோவியால அங்க ஒரு மாசம் கூட தாக்குப்பிடிக்க முடியாதுனு?"
"அதான் சொல்றேன்ல ஜோவிப்பா, அவ அம்மாப்பொண்ணு."
"ஆனா வாணி, இது சரியில்ல... எவ்வளவு நாளைக்கு அவளை அம்மாப் பொண்ணுனு சொல்லிட்டே இருக்கப் போற? ஷி இஸ் இன் டுவென்டி த்ரீ. இன்னமும் நீ அவள அம்மாப் பொண்ணுனு சொல்லி பெருமைப் பட்டுக்காத. நாளைக்கு அவளுக்கு கல்யாணப் பேச்சு எடுத்தாலும் இப்படி சொல்லி நீ தட்டிக் கழிப்பியா? இன்னொரு வீட்டுக்கு அவளை அனுப்பணும்னு நினைப்ப தானே? இல்ல, வீட்டோட மாப்பிள்ளையா பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்னு அசால்ட்டா இருக்க போறீயா?
நம்ம பொண்ணு தான், ஆனா இன்னொருத்தர் வீட்டுக்கு போறவ. அவ அங்க நல்லா இருக்கணும்னா நாம அவளைப் பிரிஞ்சிதான் ஆகனும் வாணி. ஒரு மாசத்துல வந்திடுவானு கேலி பண்ணிட்டு இருக்காம, அவ தொடர்ந்து அங்க வேலைப் பார்க்க, அவளுக்கு அட்வைஸ் குடு வாணி." என்றார்.
"நீங்க சொல்றது எல்லாம் சரிதான் ஜோவிப்பா, உங்க பொண்ணு இருபத்து மூணுல இருக்கா தான், இல்லைனு சொல்லல. ஆனா இன்னும் பத்து வயசு பொண்ணு மாதிரி எல்லாத்துக்கும் என்னை தான் தேடுவா. அதை மாத்தணும்னு நினைக்கிறேன் நான். அவ என் கூட இருந்தாதான் என்னால முடியும். அவ அங்கப் போனா என்னால அவளை மாத்த முடியாது. எதுக்கெடுத்தாலும் அழுவா, அவளை பக்கத்துல உட்கார வச்சி பொறுமையா சொன்னா தான் புரியும்.

அங்க போய் போன்ல அழுதா, இங்க நான் என்ன பண்ணுவேன்? இங்க இல்லாத வேலையா அங்க இருக்கு? ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சிட்டாங்கனா இவளும் போகணுமா? டீச்சர் வேலைக்கு போறதுக்கு சென்னைக்கு போகணுமா? ஏன், இங்க இல்லாத ஸ்கூலா?" என சலித்துக் கொண்டார்.
"வாணி, அவளை அம்மாப் பொண்ணுனு சொல்ற ஓகே. உன்னை என்ன சொல்றது? உன்னால ஜோவிய விட்டுப் பிரிஞ்சு இருக்க முடியல. ஒரு மாசத்துல அவளுக்கு போன் போட்டு மனசை மாத்தி வர வச்சிடலாம்ன்ற கான்ஃபிடென்ட்ல, அவ வந்திடுவான்னு அடிச்சி சொல்ற, உண்மை இதுதான்.

உன்னால அவளை பிரிஞ்சி இருக்க முடியல. பக்கத்துல வச்சிக்கணும்னு நினைக்கிற, இது சரியா வாணி? கேம்பஸ் இன்டர்வியூ மூலமா நம்ம பொண்ண செலக்ட் பண்ணிருக்காங்க. சென்னையில வேலை கிடைச்சிருக்கு, அதுவும் ஸ்கூல்ல. இது நமக்கு பெருமை தான?! அது அவளுடைய விருப்பம் கூட... என்கரேஜ் பண்ணி அனுப்பி வைக்கணும். அம்மாப் பொண்ணுனு சொல்லி அவ ஆசைக்கு முட்டுக்கட்டை போடக் கூடாது வாணி, அது தப்பு.” என அவர் எச்சரிக்க,

அங்கே ஆஜரான ஜோவித்தாவோ, "ஜோவிப்பா, கரெக்ட்டா சொன்னீங்க. நான் அம்மா'ஸோட பேவரைட் தான். ஆனா அதை மாத்தி அவங்க என்னை அம்மாப் பொண்ணுனு சொல்லிட்டு இருக்காங்க." என அவர்கள் பேச்சின் நடுவே நுழைந்தாள்.
அதில் கடுப்பான மேகவாணியோ,


“ஓ... அப்ப நீ அம்மாப் பொண்ணு இல்ல?"

"எஸ்! நான் அம்மாப் பொண்ணு தான்மா. ஆனா அதைத்தான் நான் பிரேக் பண்ணணும்னு நினைக்கிறேன். என்னை நீங்க பொத்தி பொத்தி வளர்த்தது போதும். என்னாலயும் தனித்து, யோசித்து செயல்பட முடியும்ன்ற கான்ஃபிடென்ட் எனக்கும் உங்களுக்கும் வரணும்மா. அதுக்கு நான் சென்னைக்கு போய்தான் ஆகணும். ஒரு மாசம் இல்ல, ஒரு வருசம் வேலை பார்த்து உங்க கான்ஃபிடென்ட்டையும், என் மேலே இருக்க உங்க எண்ணத்தையும் நான் மாத்ததான் போறேன். என்ன ஜோவிப்பா, சரியா?" என்று தந்தையின் தோளில் கை போட,


"சூப்பர்டா மகளே! இப்போ நீ அம்மாப் பொண்ணு இல்லனு நிரூப்பிச்சிட்ட. இதே போல நீ ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் அம்மாப் பொண்ணு இல்லனு நிரூபிக்கணும். அப்பாவோட விஷ் அதான்!" என்றார். அவளோ கண்களைச் சிமிட்டினாள்.


"ஓ... ரெண்டு பேரும் கூட்டணியா? பார்க்கலாம்... நீங்க ஜெயிக்கிறீங்களா? இல்ல, நானானு? நீங்க வேணா பாருங்க, ஒரு மாசத்துல என்னால வேலை பார்க்க முடியல, நான் இங்கயே இருக்கேன்னு, இவ இங்க வந்து அம்மாப் பொண்ணுனு நிரூபிக்கிறாளா, இல்லையா பாருங்க." என்று வெளியே விறைப்பாக சொன்னாலும், மகளது பேச்சில் உள்ளே ஓர் வெற்றிடம் உருவானது போலிருந்தது மேகவாணிக்கு. ஆனால் வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
இத்தனை நாள் மகள் மீது கொண்ட எண்ணம் இன்று உடைக்கப்படுவது போலிருந்தது. அவ்வளவு சொல்லியும் முதன் முறையாக மகள் தன் முடிவுக்கு எதிராக, வேறொரு முடிவை எடுத்தது அவரால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. உள்ளுக்குள் கலங்கிப் போனாலும் வெளியே தன் கெத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல், தன்னை விறைப்பாக காட்டிக் கொண்டார்.


ஆனால் அதெல்லாம் என்னிடம் எடுக்காது என்பது போல, மனைவியின் மனதைப் படித்துவிட்டு அவரையே பார்த்தார் நவநீதன்.


வாணியோ அவர் பார்வையை பார்த்து மாற்றிக் கொண்டு வேலையைக் கவனித்தார். இவர் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டார்.
இரவெல்லாம் நவநீதன், வாணிக்கு போதகராகி மகள் மீது வாணி கொண்ட எண்ணத்தையும் கவலையையும் குறைக்க முயன்று, அவள் ஊர் விட்டு ஊர் சென்று வேலைக்குச் செல்வது, கசப்பாக இருந்தாலும் அதை விழுங்கதான் வேண்டும் என்று, பல அறிவுரைகள் கூறி ஒரு மனதாக மகளது பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ள வைத்தார்.


காலையில் தன் மகன் ஜீவித்தனைப் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டு, மூவருமாகச் சென்னைக்கு அவர்களது சொந்தக் காரில் பயணித்தனர்.

***

உன் அலும்ப பார்த்தவன்
உங்கப்பன் விசில கேட்டவன்
உன் மவனும் பேரனும் ஆட்டம் போட வைப்பவன் இவன்
பேர தூக்க நாலு பேரு
பட்டத்த பறிக்க நூறு பேரு
குட்டி செவுத்த எட்டி பார்த்தா

உசுர கொடுக்க கோடி பேரு.


அலைபேசியில் ப்ளூடூத் இணைத்து வீடே அதிர, பாடலை ஒலிக்கவிட்டு, அறையில் சின்னவன் பள்ளிச் சீருடை அணிந்து, பெரியவனோ கால்சட்டை, மேல் சட்டைய அணிந்து துண்டை வைத்து சுழற்றி ஆடிக் கொண்டிருந்தனர்.


சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவளுக்கு, இந்தச் சத்தம் சுத்தமாக சேரவில்லை. தலையில் யாரோ சுத்தியல் வைத்து நங்கு நங்கென்று அடித்தது போல இருந்தது. காலையிலே இவர்களது அழும்பு தலைவலியுடன் இரத்தம் அழுத்தமும் உடன் சேர்ந்தது இவளுக்கு.

கரண்டியுடன் வெளியே வந்தவளை பாவமாகப் பார்த்தார் சுதா. வேகமாக உள்ளே நுழைந்தவள், அலைபேசியை கண்டுபிடித்து பாடலை நிறுத்தினாள், இருவரும் திரும்பினார்கள்.
மீசையுள்ள குழந்தையும் மீசை இல்லாத குழந்தையுமாக அவள் முன் நின்றிருந்தனர் இருவரும். மீசையுள்ள குழந்தையை முறைத்துவிட்டு மீசை இல்லாத குழந்தையைத் தன் பக்கம் இழுத்தாள்.


"காலையிலே பாட்டு போடாதனு உனக்கு எத்தனை தடவ சொல்றது? திருந்தவே மாட்டீயா நீ? ஸ்கூலுக்கு போற, இன்னும் உனக்கு புத்தி வரலையா?"


"புத்தி யாருக்கு வரலங்கிற எனக்கா, இவனுக்கா?" இடையில் கை வைத்து அவளருகே வந்து நின்று கேட்டவனைப் பாராது, சின்னவனைப் பார்த்து,


"ரெண்டு பேருக்கும் தான் சொல்றேன். அறிவுனு ஒன்னு இல்லவே இல்ல ரெண்டு பேருக்கும். சத்தமா பாட்டு போட்டு மத்தவங்களுக்கு தொந்தரவு தர்றோம்னு எண்ணம் இருக்கா? அமைதியா என்னைக்காவது கிளம்பி இருக்கீங்களா ரெண்டு பேரும்? நீங்க பண்ற அழும்புல இல்லாத வியாதி எல்லாம் எனக்கு வந்திடும் போல இருக்கு." என்று இருவரையும் கடிந்து கொள்ள,


பக்கத்தில் நின்றவனோ, "வயசானா எல்லா வியாதியும் வரத்தான் செய்யும்." என சத்தமாக முணுமுணுக்க, சின்னவனோ அவனது நக்கலில் வாயை மூடி சிரித்தான்.

"எனக்கு ஒன்னும் வயசு ஏறிடல, ஆனா உங்க ரெண்டு பேர் கூட இருந்தா, வயசாகாத எனக்கும் வயசானா வர வியாதி எல்லாம் வந்திடும். போ, கிளம்புற வேலைய பாரு." எனவும், அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டான் விபு என்கிற விபு பிரசாத்.



இப்போது அவளிடம் சின்னவன் மாட்டிக் கொள்ள தாயைப் பார்ப்பதும் தலை குனிவதுமாக இருந்தான்.


"பண்றதும் பண்ணிட்டு இந்த பம்முற வேலைலாம் என்கிட்ட வச்சிக்காத. எதுவுமே செய்யல, யூனிஃபார்ம் மட்டும் போட்டு அந்த ஆட்டம் ஆடுற? நேத்து முழுக்க படிக்கல, இன்னிக்கி ஒரே ஆட்டம். அடிக்க மாட்றேன்ல, அந்த தைரியம் உனக்கு. ஒன்னு வச்சா தான் ஒழுங்காவ நீ." என அவன் முன் விரலை நீட்டி எச்சரிக்க,


உதட்டைப் பிதுக்கி அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவளையே பார்த்தான் சாய் சச்சின்.


அவன் முகத்தைப் பார்த்தவளுக்கு அதற்கு மேல் கோபத்தை இழுத்துப் பிடித்து வைக்க முடியவில்லை. எல்லாம் விபு சொல்லிக் கொடுத்த டெக்னிக் தான். அதுவும் அவளுக்குத் தெரியும். பக்கவாட்டில் வளர்ந்து நின்றவனை இவள் முறைக்க, அவனோ திரும்பிக் கொண்டான்.


"இப்படி முகத்தை வச்சிட்டா உன்னை விட்டிருவேன்னு எவன்டா சொன்னது?" என்றதும் அவன் விபுவைக் காட்ட,

அவனோ, “நான் இல்ல, அவன்தான்..."

சின்னவன் சச்சினோ, "நான் இல்ல, இவன் தான்." என்று அவனைக் காட்ட,

மீண்டும் விபு, "நான் இல்ல, நான் தான்..." என்க, அடக்கப்பட்ட சிரிப்பை மறைத்து கோபமாக இருக்க முயன்றாள்.


"போதும் உங்க காமெடி... நேத்து நீ டைரி சைன் வாங்கலல, இப்பயாவது வாங்கணும்னு எண்ணம் இருக்கா உனக்கு? டைரி சைன் வாங்கலனா ஒன் டே முழுக்க கிளாஸ்க்கு வெளிய தான் இருக்கணும், அந்தப் பயம் கூட இல்லாம இருக்க நீ? டைரி சைன் போட்டிருவேன்னு தைரியம் தானே உனக்கு? இன்னைக்கி நான் போடுறதா இல்ல. நீ போய் பனிஷ்மெண்ட் வாங்கு." என்று அதுக்கும் சேர்த்து கடிந்திட,


சச்சினோ, “அதெல்லாம் நான் பனிஷ்மெண்ட் வாங்க மாட்டேன். விபுகிட்ட நேத்தே டைரி சைன் வாங்கிட்டேன். அதுனால எனக்கு பனிஷ்மெண்ட் கிடையாது." என்றவன் மீண்டும் அவளிடம் அவனைக் கோர்த்து விட்டான்.


"சச்சி! போய் ஷூ போடு." என்று அவனை அனுப்பி வைத்துவிட்டு இவனைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.


"தினமும் நான் தானே சைன் பண்ணுவேன், புதுசா உன்கிட்ட வந்தா என்ன, ஏதுனு கேட்காம சைன் போடுவீயா?"


"அவன்கிட்ட கேட்டேன்டி, நீ மறந்துட்டதா சொன்னான். நானும் நம்பி சைன் போட்டுட்டேன்." என்று சிறுத்த குரலில் சொல்ல,


"என்கிட்ட கேட்டு கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க வேண்டாமா?"

"ஆமா நீ பெரிய பிரின்சிபல்... உங்ககிட்ட கேட்டுதான் கையெழுத்து போடணுமாக்கும்? என் புள்ளைக்கு நான் போடுவேன், உனக்கு என்னடி? ஒரு நாள் அவன் படிக்கலைனாலும் ஃபெயிலாகி அதே கிளாஸ்ல உட்கார போறதில்ல, ஓவரா பண்ணாதடி...” என்றான் சலிப்பாக.


"நான் ஓவரா பண்றேனா? ஒரு நாள் அவன் படிக்காம ஸ்கிப் பண்ணாலும் அடுத்த நாள் அவன் அதை படிக்க மாட்டான். அப்புறம் பரீட்சை நேரத்துல நான் அவன் கூட மல்லு கட்டணும். நீ டீச்சர் தான, இதுக் கூட உனக்கு தெரியாதா?" என்றவள்,

மேலும் நக்கலுடன், “உனக்கு எப்படி தெரியும்? அதெல்லாம் தினமும் படிச்சி எல்லா சப்ஜெக்ட்லயும் பாஸ் பண்றவங்களுக்கு தான தெரியும். கிளாஸ் டெஸ்ட்ல கூட ஃபெயிலாகிற ஜீவராசிக்கெல்லாம் எப்படி தெரியும்?" என்றாள்.


"ஆமாடி எனக்கு தெரியாது தான். பெரிய இவளாட்டம் பேசுற... ஒவ்வொரு டெஸ்ட்லயும் மறச்சு வச்சி தானே எழுதின, எனக்கு காட்டினியாடி நீ பிசாசே!? செல்ஃபிஸ்டி நீ! துரோகிடி நீ! எங்க, உன்னை பார்த்து எழுதி உனக்கு ஈக்குவலா மார்க் எடுத்துடுவேன்னு தானடி நீ எனக்கு காட்டல. நான் இருக்கேன்டானு எக்ஸாம் முன்னாடி வாய் கிழிய பேசிட்டு, எக்சாம் ஹால்ல யார்டாங்கிற மாதிரி என்னை பார்ப்ப பாரேன்... அப்பெல்லாம் உன்னை தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கணும்னு போல இருக்கும்டி. பொம்பள புள்ளைனு விட்டேன், இன்னைக்கி நீ ரொம்ப பேசுற... பல்லெல்லாம் பேத்துருவேன். கிளாஸ் டெஸ்ட்ல ஃபெயில் ஆனாலும் இப்போ நான் டீச்சர்டி. நான் படிக்க வச்சி எத்தனை ஸ்டூடண்ட் பாஸ் பண்ணி போறாங்க தெரியுமா?"

"எனக்கு அதான் சந்தேகமாக இருக்கு. அரியர் வச்சவன் எல்லாம் எப்படி டீச்சர் ஆனான்? எப்படி உன்கிட்ட படிச்சி எல்லாரும் பாஸாகுறாங்கனு தான் தெரியல. உனக்கு எல்லாம் எந்த மடையன் வேலை கொடுத்தான்?"


"ஆங்! உன் அப்பன்... அவன்தான் இந்தாங்க மாப்பிள்ளை, உங்களுக்கு டீச்சர் வேலை இருக்கு, வந்து பாருங்கனு கொடுத்தான்." எனவும்,


இவளுக்கு தன் தந்தையை சொன்னது மேலும் கோபமேற, அவனை நெருங்கி வந்து, "எங்க அப்பாவ இழுத்த, எனக்கு செம்ம கோபம் வரும், அடிச்சி சாவடிச்சிடுவேன்." என எகிறிக் கொண்டு வர, அவனும் அவளை நெருங்கி, “ஆங்! அப்படித்தான் உங்க அப்பன பேசுவேன். முடிஞ்சா என்னை அடிச்சிக் கொல்லுடி பார்ப்போம்." என இருவரும் முட்டிக் கொண்டு நிற்க,

அறையின் வாசலில் வந்த சுதாவோ, “நீங்க ரெண்டு பேரும் புருசன், பொண்டாட்டி. உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு, அது ஞாபகத்துல இருக்கா? பரிட்சையில காட்டல ஃபெயிலாயிட்டேன், உனக்கு யாரு வேலை போட்டு கொடுத்தானு காலேஜ் பசங்க மாதிரி சண்டை போடுறீங்க. அசிங்கமா இருக்கு, கல்யாணம் பண்ணி வச்சும் இன்னும் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் மெச்சுரிட்டி வரல. இதுல இதுங்க அப்பா, அம்மா வேற...” என தலையில் அடித்து சலித்துக் கொண்டு பேரனை அழைத்து கிளப்பிட சென்றார்.


'புருசன், பொண்டாட்டி' என்ற நிதர்சனத்தை உணர்த்திவிட்டு அவர் போக, அதுவரை சண்டையிட்டு இயல்பாக இருந்தவர்கள், தங்களுக்குள் இறுகிப்போய் அவரவர் வேலைகளைப் பார்க்கச் சென்றனர்.

***


பிளீஸ் உங்க பொன்னான கருத்தை இங்கே பகிரவும்

 

NNK47

Moderator
காதல் 2


தத்தி தத்தி நடக்கும் மழலையிலிருந்து, பருவ மாற்றம் கொண்டு பறக்கும் பட்டாம்பூச்சிகள் அனைத்தும் வந்தடையும் சோலையே இப்பள்ளிக் கூடம். காலை வேளையிலே மாணவ, மாணவர்கள் அச்சோலைக்குள் படையெடுத்து வந்து கொண்டிருந்தனர்.


தன் இரு சக்கர வாகனத்தில் மகன் சாய் சச்சினோடு பள்ளி வளாகத்தினுள் நுழைந்தான் விபு பிரசாத். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு குறுக்கே மாட்டியிருந்த பையைச் சரி செய்துவிட்டு, இருவரது உணவுப் பைகளை ஒரு கையிலும், மற்றொரு கையில் மகனைப் பிடித்தபடியும் அழைத்து வந்தான்.

காலையில் எதுவும் நடவாதது போல குதித்து குதூகலமாக வந்து கொண்டிருக்கும் சாய் சச்சினைப் பார்த்து, "சச்சி!" என அழைத்தான். அதற்கு அவன், “சொல்லு மச்சி." என்றான்.

இது இருவர் மட்டுமே அழைத்துக் கொள்ளும் பிரத்தியேக அழைப்பு.
"எதுக்கு சச்சி, என்னை உன் அம்மாகிட்ட மாட்டி விட்ட? ஒழுங்கா படிக்கிறவன் தான நீ, நேத்து ஏன் படிக்கல? ஏன் என்கிட்ட உண்மைய சொல்லாம சைன் வாங்கின?"


"ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது மச்சி, அதான் படிக்கல. ஒரு ஃபர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்ட் பையன் படிக்கிற அளவுக்கா இருக்கு? என் சுண்டு விரல் சைஸ் விட பெருசா இருந்தது. அதுவும் தமிழு... அதான் படிக்கல. ஒரு நாள் தான் படிக்கல அதுக்கு என்ன, ஜானு இப்படி கத்துறா? நான் ஒரு நாள் படிக்கலனா கூட என் மிஸ் திட்டமாட்டாங்க. ஆனா இந்த ஜானு ஒரு நாள் முழுக்க திட்றா. இது நல்லதுக்கு இல்ல, சொல்லி வை உன் ஜானுகிட்ட." என மிரட்ட,
"அது வேற ஒன்னும் இல்ல, நீ என்னை மாதிரி இருக்கல அதான் கோபப்பட்டு கத்தறா!" என்று அவன் விளக்கம் கொடுக்க,

"ஒரு நாள் உன்னை மாதிரி இருந்ததுக்கே என்னை திட்றாளே, தினமும் உன்னை மாதிரி இருக்க உன்னைய எவ்வளவு திட்டுவா? பாவம் மச்சி நீ!" என உச்சுக் கொட்டி அவன் வருந்த,


அவன் சொன்னத்தை கேட்டு சட்டென நின்றவன் அவனை தீவிரமாக முறைக்க, அவனோ சிரித்துக் கொண்டு, வா! வா! உண்மை சொன்னா முறைக்கக் கூடாது மச்சி."

"சரி நேத்து படிக்கல, இன்னைக்கி எப்படி டெஸ்ட் எழுதுவ?"
"டோண்ட் வொர்ரி! எனக்கும் கேர்ள் ஃப்ரண்ட் இருக்கா. அவன் உன் ஃப்ரண்ட் மாதிரி எல்லாம் இல்ல, எனக்கு காட்டுவா. அதுனால நான் டெஸ்ட் எழுதிடுவேன்." என்றான் அசட்டையாக.


அதைக் கேட்டு வாயைப் பிளந்து அதிர்ந்தவன், "டேய் சச்சி! படிக்காத நீ எப்படி எழுதினனு கேட்டு சிபிசிஐடி வேலை பார்த்து கண்டுபிடிச்சி, மிஸ்கிட்ட போட்டுக் கொடுத்திடுவா உன் அம்மா. ரொம்ப பொல்லாதவ அவ. படிக்காத நீ பாத்து எழுதி மாட்டிக்காதடா." என இவன் பயம் கொள்ள,

சச்சினோ, "நீ பயப்படாத மச்சி, ஜானுவ நான் பார்த்துப்பேன். நீ கிளாஸ்க்கு போ." என்றவனைப் பார்த்து இதழ் குவித்து ஊதியவன், அவன் உயரத்துக்கு அமர்ந்து அவனிரு தோள்களை அழுத்தி,
"இங்க பாரு சச்சி, உன் விபு பேச்சை நீ கேட்ப தான?" எனவும்,
அவனும், “ஆமா” என்றான்.


"காலையிலே டீச்சரா அட்வைஸ் பண்றானேனு நினைக்காத, இத்தனை நாள் நீ கஷ்டப்பட்டு படிச்சி எழுதின டெஸ்ட் எல்லாம் உன்னுடைய உழைப்பும் முயற்சியும். இன்னைக்கி ஒரு நாள் நீ பார்த்து எழுதி அது ரெண்டையும் பொய்யினு ஆக்கிடாத. சட்டுனு உங்க மிஸ், 'அப்போ இத்தனை நாள் நீ பார்த்து தான் எழுதுறீயா?'னு கேட்டு உன் உழைப்ப ஒன்னுமில்லாம ஆகிடுவாங்க. இன்னைக்கி ஒரு நாள் நீ பார்த்து எழுதறதை வச்சி உன்னை கார்னர் பண்ணிட்டே இருப்பாங்க.

நீ படிச்சே எழுதினாலும் உன் மேலே அவங்க போட்ட பிளாக் மார்க் மாறவே மாறாது. அதுவே தைரியமா படிக்கல மிஸ் சொல்லு, திட்டுவாங்க தான். ஆனா அது ஒரு நாளோட போயிடும். பிளாக் மார்க்கோட இருக்க போறீயா, இல்ல இன்னைக்கி ஒரு நாள் திட்டு வாங்க போறீயா? உன் சாய்ஸ் தான். பாய், டேக் கேர்!" என்று நல்ல தகப்பகனாக, தோழனாக அறிவுரை சொல்லி, அவனை வகுப்பிற்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு, இவனும் பள்ளி அலுவலகத்தினுள் நுழைந்தான்.

தனது வருகையை பதிவேட்டில் கையெழுத்திட்டு பதிவு செய்தவன், தலைமை ஆசிரியரைப் பார்த்து காலை வணக்கம் சொல்லி விட்டு, ஆசிரியர்களுக்கான அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அவனை வரவேற்றது பல குரல்கள். அனைவருக்கும் காலை வணக்கம் சொல்லியவன், தனது பையிலிருந்து தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, பையை அவனது கபோர்ட்டில் வைத்து பூட்டியவன், அவனது வகுப்பறையை நோக்கிச் சென்றான்.

காலை பிரார்த்தனைகள் முடிந்து வகுப்புகள் தொடங்க, அவனும் பாடத்தை எடுக்க ஆரம்பித்தான். விபு பிரசாத், ஆங்கிலத்தில் எம்ஏ எம்எட் முடித்து சென்னையில் பெயர் போன பள்ளி ஒன்றில் ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணிப்புரிகிறான்.
சுதா, மணிமாறன் தம்பதிகளின் ஒரே தவப்புதல்வன் இவன். உடல் நலக் குறைவால் மணிமாறன் இறந்து விட, அப்போது சிறுவனாக இருந்த விபுவை தனியாளாக படிக்க வைத்து, இன்றைய நிலையில் உயர்த்தியது அவனது தாய் சுதா. கணவர் வீட்டுப் பக்கம் உதவி இல்லையென்றாலும், சுதாவின் உடன் பிறந்த அண்ணன் அவருக்கு எந்தச் சூழ்நிலையிலும், துணையாக இருந்து அவர்கள் வாழ்வில் உயர்ந்து நிற்க உதவியாக இருந்தார். அந்த நன்றி கடனுக்கு, அண்ணனின் மகளை மருமகளாக ஏற்றுக் கொண்டார்.

ஜனனி! விபுவிற்கு மாமன் மகள், மனைவி என்று சொல்வதை விட, அவனது சிறு வயதிலிருந்து இணைப் பிரியாத தோழி எனலாம். இருவரும் நடை பயிலும் காலத்திலிருந்து இன்று வரை சேர்ந்தே பயணிக்கின்றனர். மகன், சாய் சச்சின் முதலாம் வகுப்பு படிக்கிறான். இதுவே விபுவின் குடும்பம்.

***

"சார்ர்ர்..." என மாணவன் விபுவை அழைக்க விபுவோ, பாடத்தில் தான் சந்தேகம் கேட்கப் போகிறான் என்று எண்ணிக் கொண்டு, “என்ன முகேஷ், என்ன ட்வுட் உனக்கு?" என்றான்.

"அது வந்து சார்..." என இழுக்க, "என்னடா இழுக்குற? என்ன கேட்கணும் உனக்கு, கேளு?" என்றான்.

"நாளைக்கு எங்க கிளாஸ்க்கு புது டீச்சர் வர போறாங்கல்ல... அவங்க சாரா? மேடமா? யங்கா? ஓல்டா?" என தன் சந்தேகத்தை கேட்டு வைத்தான் பதினொன்றாம் வகுப்பு மாணவன்.
அவனை இடையில் கை வைத்து சன்னமாக முறைத்தவன், "ஏன் கருப்பா? சிவப்பா? நெட்டையா? குட்டையானு கேட்க வேண்டியது தான? அதை மட்டும் ஏன் விட்டுட்ட?" என்றான் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு.

"நீங்க இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்றத பொறுத்து அடுத்த கேள்வி அதுவா தான் இருக்கும் சார்." என்றவனின் காதை திருகி,
"சப்ஜெக்ட்ல டவுட் கேட்பனு பார்த்தா, வரப்போற டீச்சர் யாருன்னு டவுட்டா கேக்குற? எனக்கு உன் கொஸ்டீனுக்கு பதில் தெரியல. வா, நாம பிரின்சிபல்கிட்ட போய் கேட்போம். உன் கொஸ்டீனுக்கு அவர்தான் சரியா பதில் சொல்வார், வாடா." எனவும்,


"சார்... சார்... சும்மா ஒரு கியூரியாசிட்டில கேட்டேன் சார். என்னை விட்ருங்க... இனி டவுட்ன்னு கேட்க மாட்டேன். வாயவே திறக்க மாட்டேன்." என கெஞ்ச, அவனை விட்டவன் மாணவர்கள் அனைவரையும் பார்த்து, "வேற யாருக்கும் இந்த டவுட் இருக்கா?" என்றான் நமட்டு சிரிப்புடன்.
மாணவர்கள் பயந்து, "நோ சார்..." என கோஷமிட்டனர். அவனும் சிரித்துக் கொண்டே வேலையைப் பார்த்தான்.

இடைவேளையில் அவன் ஆசிரியர்கள் அறைக்குள் வந்தமர்ந்து ஓய்வு எடுக்க, அங்கேயும் நாளை வரப் போகும் பதினொன்றாம் வகுப்பாசிரியரைப் பற்றித்தான் பேச்சாக இருந்தது.
"சின்ன பொண்ணு, எம்எஸ்சி முடிச்ச கையோடு கேம்பஸ் இண்டர்வியூல செலக்ட் ஆகி வர்றா போல..." என்று பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு ஆசிரியர் லதா சொல்ல,

பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு கம்ப்யூட்டர் சையின்ஸ் பிரிவைச் சேர்ந்த சுதன்தான் ஆர்வமாக, “சின்ன பொண்ணா? எம்எஸ்சி முடிச்ச கையோடு வர்றாங்கன்னா இருபத்தி ரெண்டு அல்லது, இருபத்தி மூணு வயசு இருக்குமா? எப்படி ஹாண்டில பண்ணுவாங்க பசங்கள?"


"பசங்கள ஹாண்டில் பண்ண ஏஜ் இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல சுதன், அவங்க ஸ்கில்ஸ் போதும். உன் கிளாஸ் மித்ரா லீடர் தான? கிளாஸ் மெயின்டெய்ன் பண்றது இல்லையா அதுபோல தான். ஏஜ் வச்சு ஒருத்தர் எப்படின்னு முடிவு பண்ணாத, மே பீ ஷி ஹாஸ் எபிலிட்டி டூ கன்ட்ரோல் ஸ்டூடண்ட்ஸ். கன்ட்ரோல் பவர் இருந்தால் போதும், ஷி கேன் மேனேஜ் எனிதிங்." என்றான் விபு.
"விபு சொல்றது சரி, கிளாஸ் கன்ட்ரோல் பண்ணிட்டாலே மத்தது எல்லாம் ஈசி தான். மேத்ஸ் மேஜர் வேற பார்க்கலாம் என்ன பண்ண போறான்னு..."என்று பெருமூச்சை இழுத்து விட்டார் வனிதா அறிவியல் ஆசிரியர்.


"அது இருக்கட்டும், வர போற பொண்ணு சிங்கிள். நம்ம குரூப் ல ரெண்டாவது சிங்கிள் அதுவும் பொண்ணு வேற! விபுவ தவிர, உங்க யாராலயும் அந்த பொண்ண சைட் அடிக்க முடியாது. வரப்போற பொண்ண அவனை தவிர எல்லாரும் சிஸ்டரா நெனச்சிக்கங்க." என்றார் எக்கானமிக்ஸ் ஆசிரியர் வசந்தா.


"அதென்ன மேடம், அவன தவிர மத்த எல்லாரும் அவங்கள சிஸ்டரா பார்க்கணுமா? இது அநியாயமா இருக்கே! ஏன் நாங்க சைட் அடிக்க கூடாதா?" என பொங்கினான் மோகன் தமிழ் வாத்தியார்.


"எதே... சைட் அடிக்க கூடாதா வா? உங்க எல்லாருக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சில உங்க மனைவியைத் தவிர எல்லா பொண்ணுங்களும் உங்களுக்கு சகோதரிகள் தான். அவனுக்கு மட்டும் தான் இன்னும் கல்யாணம் ஆகல, அவன்ட்ட போய், பார்க்கற பொண்ணா எல்லாரும் தங்கச்சியா பாரு சொன்னா, அவன் யார தான் பார்ப்பான்? யாரை தான் கல்யாணம் பண்ணுவான்? அவனும் எத்தனை நாளைக்கு தான் இப்படி தனியாவே இருக்கறது? நம்ம கூட ஐக்கியமாக வேண்டாமா? அதுனால சைட் அடிக்கர ஆப்ஷன் அவனுக்கு மட்டும் தான் இருக்கு. வேற யாருக்கும் இல்ல மீறி சைட் அடிச்சா அவங்கவங்க பொண்டாட்டிகளிடம் போட்டு கொடுக்கப் படும்"என்றார் வசந்தா.

பெண்கள் கைத் தட்டிச் சிரிக்க, ஆண்கள் அனைவரும் வாயை மூடிக் கொண்டனர். இவர்கள் மத்தியில் அமர்ந்திருந்த, விபுவின் முகமோ வெளிறி போய் இருந்தது.


இன்னும் அவர்களுக்கு அவனுக்குத் திருமணமான விஷயம் தெரியாததால் அவனை இன்றளவும் திருமணமாகாதவன் என்றே நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

அவன் இந்தப் பள்ளியில் சேர்ந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிறது. இன்றும் அவன் திருமணமானதை யாரிடமும் பகிரவில்லை.
***

"சப்போஸ் நான் வேலைக்குப் போற இடத்தில எனக்கு ஒருத்தரை பிடிச்சி, அவரை லவ் பண்ணா என்ன பண்ணுவீங்க ரெண்டு பேரும்?" என விளையாட்டாக கேள்வி கேட்டாள்.


"செருப்பால் அடிப்பேன்." என்றார் பட்டென்று. அவளோ பயந்து இரண்டடி பின் நகன்றாள்.



உங்க பொன்னான கருத்தை பகிரலாமே

 

NNK47

Moderator
காதல் 3

சென்னை டிநகர் சாலையில், வார நாட்கள் என்பதால் குறைவான ஜனக் கூட்டமே இருந்தது. கூட்டத்தின் மத்தியில் நவநீதன் தன் மனைவி மற்றும் மகளுடன் நடந்தார். விடுதியில் தங்கப் போகும் மகளுக்கு அன்றாடம் உபயோகிக்கும் பொருட்களை வாங்க வந்திருந்தனர்

ஜோவித்தா எம்எஸ்சி முடிக்கும் தருவாயில், அவளது கல்லூரியில் பல கம்பெனிகளிலிருந்தும் பள்ளிகளிலிருந்தும் வந்து கேம்பஸ் இன்டர்வியூ வைத்திருந்தனர்.
கணினி முன் அமர்ந்து வேலை பார்க்கப் பிடிக்காதவள், பள்ளிக்குச் செல்ல முடிவெடுத்து அதில் கலந்தும் கொண்டாள். எப்படியும் வேலை கிடைக்காது, ஒரு அனுபவத்திற்காக கலந்து கொண்டவளுக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது. ஆனால், பாவம் இவளுக்குத்தான் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. இரண்டு மனதாக, 'செல்வதா, வேண்டாமா?' என்று இருந்தாள்.
இதுவரை மதுரையை விட்டு வெளியே எங்கும் போகாதவளுக்கு இது அரிய வாய்ப்பு தான். இவளுடன் படித்த மாணவர்கள், மாணவிகள் சென்னை, கோயம்புத்தூர், பெங்களூர் என கம்பெனியில் வேலை கிடைத்து செல்லவிருக்க, இவளுக்கும் சென்னை சென்று வேலை செய்ய ஆசை தான். ஆனால் மகளை தனியே சென்னைக்கு அனுப்ப மேகவாணிக்கு துளியும் விருப்பமில்லை.


ஊர் விட்டு ஊர் சென்று பெரிய பெரிய கம்பெனிகளுக்கு வேலைக்கு சென்றால் கூட தகும். ஆனால் பள்ளியில் வேலை பார்க்க, எதற்கு சென்னை வரை செல்ல வேண்டும் என்பதுதான், அவரது ஆதங்கம். ஆனால் அவளுக்கோ மதுரை தவிர்த்து வெளியூருக்கு சென்று, வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம், விருப்பம், ஆசை, முடிவு. முரண்பாடுள்ள இவர்கள் இருவருக்கும் மத்தியில் மாட்டிக் கொண்டிருப்பது நவநீதன் தான்.
நவநீதன், மேகவாணி தம்பதியினருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். மூத்தவள் ஜோவித்தா, இளையவன் ஜீவித்தன். ஜீவித்தன் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஜோவித்தா முதுகலையில் இப்போது தான் கணிதம் முடித்தாள். முடித்த கையோடு வேலைக்கு செல்ல ஆயத்தமானாள்.


மேகவாணிக்கு ஜீவித்தனைப் பற்றி கவலை இல்லை. அவன் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றால், அவனை சென்னை, கோவை என்று அனுப்பி படிக்க வைக்க தயார்தான். ஆனால் மகளை வெளியூர் அனுப்பதான் அவருக்கு பயமே! இதை வைத்தே மேகவாணிக்கும் ஜோவித்தாவிற்கும் வாக்குவாதங்கள் வரும்.


"அவனை மட்டும் அனுப்ப தயாரா இருக்கீங்க? ஏன் என்னை மட்டும் அனுப்ப மாட்டீக்கிறீங்க? ஏன் பார்சியாலிட்டி பார்க்குறீங்க?" என அவருடன் சண்டை பிடித்தாள்.

'பார்சியாலிட்டி' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அவருக்கு சுர்ரென்று கோபம் வந்தது. "பாப்பா! அப்படி பேசாத! பார்சியாலிட்டி நான் பார்க்கிறேனா? உன்னை பத்தி முழுசா தெரிஞ்சதுனால தான் உன்னை அனுப்ப பயப்படுறேன். எம்எஸ்சி படிக்கவே நீ எவ்வளவு ஸ்ட்ரகில் பண்ண, எத்தனை முறை அழுத நான் போக மாட்டேன்னு சொல்லி. உன்னை எத்தனை முறை தேத்தி நானும் உன் அப்பாவும் உன்னை காலேஜ் அனுப்பி வச்சோம். தினமும் நான் போக மாட்டேன்னு சின்ன குழந்தை போல அழுததை மறந்துட்டியா?
கஷ்டப்பட்டு தான எம்எஸ்சி முடிச்ச, அதுவும் நாங்க ஒவ்வொரு நாளும் உன்னை தேத்தி. உனக்கு சொல்லி சொல்லி உன்னை அனுப்பி வச்சோம். அங்க ஸ்கூலுக்கு வேலைக்கு போயி கஷ்டமா இருந்தாக் கூட, சொல்லி அழ நாங்க இருக்க மாட்டோம். உன்னை தேத்தி அனுப்ப, உன்கிட்ட பேச உன் அப்பா இருக்க மாட்டார். அங்க போய் நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுவ. அதுக்கு நீ இங்க இருந்து பிஎட் படி, கவர்ன்மென்ட் எக்ஸாமுக்கு படி. நீ வேலைக்குப் போகணும்னு அவசியம் இல்ல. நீ இங்க இரு, எங்கேயும் போக வேணாம்." என்றார்.

அதற்கு அவளோ, "இதே வார்த்தைகளை கல்யாண பேச்சை எடுத்தாலும் சொல்வீங்களாமா? என்னை இன்னொரு வீட்டுக்கு அனுப்ப மாட்டீங்களா? இதே போல அங்க போய் நீ ஸ்ட்ரகில் பண்ணுவ, உனக்கு மேரேஜ் வேணாம் சொல்வீங்களா? நான் அந்த வீட்டுக்கு போய் கஷ்டப்படுவேன்னு உங்க கூடவே வச்சிப்பீங்களா? சொல்லுங்க..." எனவும் அவர் தடுமாற,


"பிளீஸ்மா! என்னோட மைனஸ் எல்லாத்தையும் மாத்தணும் நினைக்கிறேன். என்னால நீங்க இல்லாம சர்வே பண்ண முடியும்னு எனக்கு நம்பிக்கை வர, நான் அங்க போகணும்னு நினைக்கிறேன்மா. பிளீஸ்... என்னை உங்க கைக்குள்ள பொத்தி வச்சிக்கிற கோழிக் குஞ்சா வளர்க்கணும்னு நினைக்காதீங்க. அப்பவும் நான்தான் கஷ்டப்படுவேன். என் முடிவை அக்சபட் பண்ணுங்க.” என்றாள்.
அவரால் மறுப்பு சொல்ல முடியவில்லை, ஒத்துக் கொண்டார் மனமின்றி.


இதோ அவள் வேலைக்கு சேர வேண்டிய நாளும் வர, அதற்கு முந்தின நாளே அதிகாலை வேளையில் தங்களது மகிழுந்தில் கிளம்பி, மதியம் போல் சென்னை வந்தடைந்தனர். மதிய உணவை முடித்துக் கொண்டு, பெரிய நட்சத்திர விடுதியில் ஒரு அறையை எடுத்து தங்கி, ஓய்வு எடுத்தனர்.
பள்ளி வளாகத்திலே வெளியூரிலிருந்து வேலை பார்க்கும் ஆசிரியர்களுக்கு தங்க விடுதிகளும் உண்டு. அங்கே அவளும் தங்க, அவளுக்கு தேவையான வாளி, கப்பு, தட்டு, டிஃபன் பாக்ஸ் மேலும் இதர பொருட்கள் வாங்க, மாலை வேளையில் மூவரும் அந்தச் சாலையில் நடந்தனர்.


மகளுக்கு என்று பார்த்து பார்த்து பேரம் பேசி வாங்கும் மேகவாணியைப் பார்த்து, இருவரும் நமட்டுச் சிரிப்புடன் உடன் வந்தனர் அப்பாவும் பொண்ணும்.
அதை கண்டுகொண்ட மேகவாணியோ, "என்ன?" என்று கேட்க,


"மேகி, பொண்ணு ஹாஸ்டல்ல தங்கி வேலை பார்க்க போறா. கல்யாணம் பண்ணி புருசன் வீட்டுக்கு போகல. சீர் வரிசை வாங்குறது போல வாங்குற. இது ஓவரா இல்ல?" என நக்கல் செய்ய,
"ஹாஸ்டல்ல தங்கி வேலை பார்க்க போறாதான், நான் இல்லைன்னு சொல்லல. ஆனா அவ ஒரு மாசத்தில வந்திடுவான்ற என் நினைப்புபடி, விலை கம்மியா இருக்க பொருளை வாங்கி கொடுக்க முடியுமா? அவ ஆசைப்படி ஒரு வருசம் இருக்க போறாளே?! அதுக்கு ஏத்தது மாதிரி தரமான பொருளா வாங்கி கொடுக்கணும்னு நினைக்கிறேன். அதுல என்ன நக்கல், அப்பாவுக்கும் பொண்ணுக்கும்?" என அவரும் பதிலுக்கு நக்கல் செய்தாலும், மறுபடியும் அதே கூற்றில் வந்து நிற்க,

"ப்ச்! மேகி..." என ஒரு சேர இருவரும் சலிப்புடன் அழைத்தனர்.


"அப்பாவுக்கும் பொண்ணுக்கும் நான் வாயை மூடிட்டு வரணும், அதானே?" என இவர் வாயை மூடிக்கொண்டு முன்னே நடக்க, அப்பாவும் பொண்ணும் தலையை இருப்பக்கமும் ஆட்டிவிட்டு பின்னே வந்தனர்.


"ஜோவி கேட்கணும் இருந்தேன், நீ வேலை பார்க்க போற ஸ்கூல்ல ஜென்ஸ் டீச்சரும் இருப்பாங்களா?" சிறு சந்தேகத்துடன் மேகவாணி கேட்க,


அவளும் சுற்றி கடைகளைப் பார்த்தபடி, "ம்... ஜென்ஸ் ஸ்டாஃப் இருக்காங்கமா." என்றாள்.
"உனக்கு எப்படி தெரியும்?"
"கூகுள்ல... அந்த ஸ்கூல்ல ஃபியூச்சர்ஸ்ல பார்த்தேன்மா."
"ஓ... உன் கூட அவங்களும் வேலை பார்ப்பாங்களா?”


"அட! என்ன மேகி நீ? ஜென்ஸ் ஸ்டாஃப்ஸ் இருந்தா கூட வேலை பார்க்கதான் செய்வாங்க, இதென்ன கேள்வி?" என்றார் எரிச்சலுடன்.
"இல்ல, ஆபிஸ் ஸ்டாஃப்ஸா மட்டும் இருப்பாங்களா? இல்ல, அவங்களும் டீச்சரா இருப்பாங்களான்ற சந்தேகத்துல கேட்டேங்க." என்று விளக்கினார்.
"வெறும் ஆஃபீஸ் ஸ்டாஃப்ஸ் மட்டும் இல்ல, ஜென்ஸ் டீச்சரும் கூட வேலை பார்ப்பாங்கமா." என்றாள்.
"ம்... அவங்ககிட்டலாம் கொஞ்சம் கவனமா இரு ஜோவிமா.


யார்கிட்டயும் அளவா வச்சிக்க, அதிகமா பேசிட்டு இருக்காத, தேவையோடு பழக்கத்தை வச்சுக்க." என தாயாய் அறிவுரை வழங்க, இருவரும் கடுப்பானார்கள்.

"மா... இது டூ மச்! நான் என்ன எல்லார்கிட்டயும் இளிச்சிட்டா பேசுவேன். நான் இன்ரோவர்ட்னு உங்களுக்கு தெரியாதா? அவ்வளவா யார்கிட்டயும் பேச மாட்டேன், அதுவும் உங்களுக்கு தெரியும் தான? ஏன் இப்படி சொல்றீங்க?” எனக் கோபம் வந்து கேட்டுவிட,


"இல்ல ஜோவி... ஏதோ ஒரு டைம்ல சிலிப்பாகி கீழ விழுவோம். அந்த நேரத்துல நாம சுதாரிச்சி எந்திருக்கணும். இல்ல, நமக்கு தான் அது பெரிய அடியா இருக்கும். அதுல இருந்து மீண்டு வர கஷ்டப்படுவோம். அதுக்கு தான் அம்மா அக்கறையா சொல்றேன், இதெல்லாம் உன் அப்பா சொல்ல மாட்டார்.

"ஆமா, நான் சொல்ல மாட்டேன் தான். ஏன்னா என் பொண்ணு மேல எனக்கு பரிபூர்ண நம்பிக்கை இருக்கு. படிக்கிற காலத்துல சரியா இருந்த என் பொண்ணு, வேலைக்கு போகும் போதும் சரியா இருப்பா. எனக்கு அது நல்லா தெரியும்." என அலாதி நம்பிக்கையில் சொல்ல, ஜோவித்தா அவரைக் கண்டு மென்னகை சிந்தினாள்


"அம்மாவா நான் சொல்ல வேண்டியது என் கடமை." என அழுத்திச் சொல்ல, மனைவியை முறைத்தார் நவநீதன்.

"சரி ஓகே! ரெண்டு பேரோட நம்பிக்கையையும் நான் காப்பாத்துவேன் போதுமா?" என்றதும் இருவரும் அமைதியாக நடந்தனர்.


"சப்போஸ் நான் வேலைக்கு போற இடத்தில எனக்கு ஒருத்தரை பிடிச்சி, அவரை லவ் பண்ணா என்ன பண்ணுவீங்க ரெண்டு பேரும்?" என விளையாட்டாக கேள்வி கேட்டாள்.
"செருப்பால் அடிப்பேன்." என்றார் பட்டென்று. அவளோ பயந்து இரண்டடி பின் நகன்றாள்.


"மேகி!" என்று இவர் அடக்க,


"பின்ன என்னங்க? அதெல்லாம் அவ பண்ணிட கூடாதுனு தானே, அறிவுரை சொல்லிட்டு வர்றேன். சப்போஸ் வந்துச்சினா என்ன பண்ணுவீங்கனு கேக்குறா? எனக்கு கோபம் வராதா?"


"அதுக்கு இப்படியா திட்டுவ? நீ என்னதான் அவளை கன்ட்ரோல் பண்ணினாலும், அவ மனசை உன்னால கன்ட்ரோல் பண்ண முடியாது. காதல் எப்போ யார் மேலயும் வரலாம். அதை உன்னால தடுக்க முடியாது மேகி.
ஜோவிமா, அப்படியே உனக்கு யார் மேலயாவது காதல் வந்தா அப்பாகிட்ட சொல்லு, அந்த பையனை பத்தி விசாரிப்பேன், அவன் நல்லவனா இருந்தா கண்டிப்பா கட்டிக் கொடுப்பேன்." என்க, அவளோ தந்தையை கனிவாய் பார்த்தாள்.

உடனே அவரோ, “அதுக்கு நான் சம்மதிக்க மாட்டேன். என் பொண்ணுக்கு நான்தான் மாப்பிள்ளை பார்த்து கட்டி வைப்பேன். காதல் கத்திரிக்கானு வந்து நின்றாத, உங்க அப்பா சப்போர்ட் பண்ற தைரியத்தில... அதெல்லாம் நடக்காது இங்க..." சட்டமாக சொல்லிவிட்டுச் செல்ல, அவரை பீதியுடன் பார்த்தாள் ஜோவித்தா.


***
உணவு மேசையில் நால்வரும் அமர்ந்து இரவு உணவை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
"எதை பார்த்து செய்ற தெரியல, ஆனா ரொம்ப டேஸ்ட்டா சாப்பாடு இருக்கு ஜானு!" என சுதா புகழ, புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டாள்.

"ஆமா ஜானு, என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் நீ செய்ற லஞ்ச் ரொம்ப பிடிக்கும். இன்னைக்கி என்னடானு கேட்டு என் டிஃபன் பாக்சை திறக்க விடமட்டானுங்க. சுத்தி நின்னு ஒரு வாய் சாப்பிட்டதும் தான் போவானுங்க." என பெருமையாக சச்சின் சொல்ல,
சுதாவோ, “அப்ப நீ சாப்பிடுறது இல்ல, உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் தான் உன் லஞ்ச்சை சாப்பிடுறாங்க?" என விளையாட்டாக கேட்க, இவன் சிரித்து மழுப்பினான்.
சுதா வாய்விட்டு சிரிக்க, மகனைப் புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தாள்.
இவர்கள் பேச்சில் கலந்து கொள்ளாமல் சப்பாத்தியையும் முட்டை கிரேவியையும் ரசித்து உண்பவனை, ஒரு சேர இருவரும் பார்க்க, அவனும் சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு இளித்துக் கொண்டு, "ரொம்ப தேஸ்ட்டா இருக்குமா." என்றான்.

சுதாவும் சச்சினும் தலையை இருபுறமும் ஆட்டிவிட்டு எழுந்து செல்ல, இவர்கள் இருவர் மட்டுமே அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் இருவரும் கை கழுவிக் கொண்டு அவரவர் அறைக்கு சென்றுவிட, அமைதியாக இருவரும் உண்டனர்.
தனக்கெதிரே அமர்ந்து உண்ணும் மனையாளைப் பார்த்தவன்


அவளிடம், "இப்படி எத்தனை நாளைக்கு இருக்க போற? வீடு, சமையல், குடும்பம் போதுமா உனக்கு? வெளிய போய் வேலை பார்க்கணும்னு ஆசை இல்லையா? வீட்டுக்குள்ள அடைஞ்சு கிடக்க போறியா?" என்றான்.


"ஆமா, வீட்டுக்குள்ள அடைஞ்சு தான் கிடக்கப் போறேன். எனக்கு வெளிய போய் வேலை பார்க்க இன்ட்ரஸ்ட் இல்ல. எனக்கு எதிலையும் விருப்பம் இல்ல, விட்டுடு." என்று எழுந்து பக்கவாட்டில் இருந்த இருவரது தட்டையும் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்று விட,

அவனும் அடுத்து எதுவும் கேட்க முடியாத நிலையில், தன் தட்டுடன் எழுந்து அவளைத் தொடர்ந்து உள்ளே சென்றான்.

அவள் விளக்க ஆரம்பிக்க, அவளை நிறுத்திவிட்டு தான் செய்வதாக சொல்ல அவனுக்கு இடம் தந்தாள்.


அவன் பாத்திரத்தைக் கழுவ, இவளோ உணவு மேசையையும் சமையலறையையும் சுத்தம் செய்து வைத்தாள்.

சச்சின் உறங்கி விட, அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்து அலைபேசியை பார்த்தவன், இன்னும் அவள் வராமல் இருப்பதைக் கண்டு கூடத்திற்கு வர, அவளோ அலைபேசியில் தீவிரமாக குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

இவன் வந்ததும் அவனைப் பார்க்க அவனோ, “என்ன பண்ற தூங்காம? வா, வந்து படு." என்றான்.

"எனக்கு தூக்கம் வரல. தூக்கம் வந்ததும் நானே வந்து படுத்துக்கிறேன்." என்று அவனைப் பாராமலே பதில் தந்தவள், மீண்டும் அலைபேசியில் மூழ்கி விட, அவளை ஒரு மார்க்கமாகப் பார்த்துவிட்டு அவன் உள்ளே சென்று விட்டான்.
இவளோ புலனத்தில் வந்த குறுஞ்செய்தியை சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
***

"என்ன கிளாஸ்மா படிக்கற? டுவல்த்தா? இல்ல லவன்த்தா? நியூ அட்மிஷனா? சேலை கட்டிட்டு வந்திருக்க?" என அவன் சந்தேகமாக கேட்க,

"ஹலோ! நான் ஸ்டூடண்ட் இல்ல, டீச்சர். அதுவும் லவன்த் ஸ்டாண்டர்ட் கிளாஸ் டீச்சர். என்னை பார்த்தா லவன்த், டுவெல்த் படிக்கற ஸ்டூடண்ட் போல தெரியுதா உங்களுக்கு?" எனப் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கேட்டாள்.

"ச்ச... அப்படி எல்லாம் தெரியல. ஃபேன்ஸி ட்ரஸ் கம்பெடிசன்ல அப்படியே வந்த சின்ன குழந்தை போல இருக்க..." என கேலி செய்து அவளது பொறுமையை ரொம்ப சோதித்தான் விபு பிரசாத்.

உங்க பொன்னான கருத்து பிளீஸ்

 
Last edited:

NNK47

Moderator
காதல் 4


காலை வேளையில் தாளிக்கும் ஓசை, அரைக்கும் ஒலி நடுவே சுழன்று கொண்டிருந்தாள் ஜனனி.
அவளிடமிருந்து வாங்கிய வசவுகளை நினைவில் வைத்து, இங்கே அமைதியாக கிளம்பிக் கொண்டிருந்தனர் தந்தையும் மகனும்.

அந்தக் காலைப் பரபரப்பிலும் தனது நிதானத்தை இழக்காது, பார்த்து பார்த்து உணவைத் தயாரித்தாள்.
அவள் வாழும் சிறு கூட்டில், அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த அறை என்னவோ சமையலறை தான்.
பெரும்பாலும் பெண்கள் சிறை என்று நினைக்கும் அந்த அறை, அவளுக்கு என்னவோ சிறகை விரித்து பறக்கும் ககனமாகவும் யாருமற்ற தனி உலகமாகவும் தெரிந்தது.

'இதை செய், அதை செய்' எனக் கட்டளை இடுவதும், 'இதுவா? அதுவா?' என முகச் சுளிப்பும் இல்லாமல், அவள் செய்வதை விரும்பி ஏற்கும் சமையல் அடிமைகளுக்கு, அவள் என்றுமே சமையல் ராணி தான்.
புதுவிதமாகச் செய்து அவர்கள் வயிற்றை நிறைத்து, நாக்கை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பாள்.
இன்றுகூட கீரை வகைகளில் ஒன்றானப் பொன்னாங்கண்ணி கீரையைத் தான் சமைத்து இருந்தாள்.

அவர்கள் ருசித்து சாப்பிடுவதற்கு ஏதுவாக, சிறு பருப்பு போட்டு கூட்டாகச் செய்திருந்தாள். மகனுக்கு அதைச் சோற்றுடன் நெய் விட்டு பிசைந்து, மதிய உணவாகக் கொள்கலனில் கட்டி வைத்தவள், அதனுடன் சாப்பிட உருளைக்கிழங்கு வறுவலை கொஞ்சம் காரமாக வைத்திருந்தாள்.
விபுவிற்கு தனித்தனியாகக் கட்டி வைத்தாள்.


காலை உணவிற்கு பாசிப் பயிறை சீரகம், மஞ்சள் தூள், பச்சை மிளகாய் சேர்த்து மாவு பதத்திற்கு அரைத்து, அதை தோசை மாவில் கலந்து முறுகலாக வார்த்து தேங்காய் சட்னியுடன் பரிமாற,
"கிரீன் தோசை!" என துள்ளிக் குதிக்காத குறையாகக் குதூகலமாக உண்டான் சிறுவன்.
இருவரும் சாப்பிட்டு விட்டு எழும்ப, மகனின் வாயைத் துடைத்து விட்டவள் அவனிடம்,
"உன் லஞ்ச்சை, நீ கொஞ்சமா சேர் பண்ணா போதும். தருமம் பண்ணிட்டு வந்தன்னு தெரிஞ்சது, அப்புறம் நீ ரெண்டு நாளைக்கு பட்னிதான்..." என செல்லமாக மிரட்ட,

"இவ்வளவு டேஸ்டா நீங்க செஞ்சா, என் ஃபிரெண்ட்ஸ் கேட்க தான செய்வாங்க. போங்கடா இல்லைன்னு சொல்லவா முடியும் ஜானு?!" என அவன் கொஞ்சிக் குழைய,
"உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ்க்கும் சேர்த்து கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ராவே வச்சிருக்கேன். அவங்களுக்கு அதை குடுத்துட்டு நீங்க உங்க சாப்பாடை சாப்பிடுங்க பாஸ்..." என்று அவன் மூக்குடன் இவள் மூக்கை உரசிவிட்டு கன்னத்தில் முத்தம் பதிக்க, அவனும் பதிலுக்கு முத்தம் கொடுத்தான்.
முத்தத்தை வாங்கிவிட்டு அவள் நிமிர, அவர்கள் அருகே விபு வந்தான்.

"எனக்கு?" என்றான்.

"என்னது?" என இவள் ஒரு நொடி கண்களை உருட்டிப் பதற,

"லஞ்ச் குடுடி." என்றான்.

"ஓ..." என்று ஆசுவாசப்பட்டுக் கொண்டு அவனிடம் கொடுத்தாள். முறைப்புடன் அவளிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டான்.

"ஏன்டா பிரசாத்து, உன் கூட வேலை பார்க்கிறவங்க எல்லாரும் என் மருமக சமையலை புகழ மாட்டாங்களா? அவங்க எல்லாரும் கேட்க மாட்டாங்களா?" என சுதா கேட்கவும்,.

"நாங்க அங்க சேர் பண்ணி எல்லாம் சாப்பிட மாட்டோம். கிளாஸ்ல உட்கார்ந்து சாப்பிடறதால சேர் பண்ணிக்க முடியாதுமா." என்றான்.

"ம்..." என்றதோடு அவர் நிறுத்திக் கொள்ள, "வர்றேன்மா!" என்றவன், வாசல் வரைச் சென்றுவிட்டு, மீண்டும் வேகமாக வந்து தாயைக் கட்டித் தழுவி, கன்னத்தில் முத்தம் வைத்துவிட்டு இவர்கள் மீது ஒரு ஏளன பார்வையை வீசிவிட்டு வெளியே சென்றான்.
.
அவரோ கன்னத்தைத் தடவிச் சலித்துக் கொண்டு, "பொண்டாட்டிக்கு குடுத்துட்டு போவானா?! எனக்கு குடுத்துட்டு போறான். லூசு பையன்..." என திட்டிவிட்டு உள்ளே சென்று விட,
'இவன் திருந்த மாட்டான்' என்கிற ரீதியில் சலிப்புடன் தலையை இருபக்கமும் ஆட்டிவிட்டு மகனைப் பார்க்க, அவனோ சிரிப்புடன் தாயைப் பார்த்தான்.

அவனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். அதற்குள் அவனும் தரிப்பிடத்திலிருந்து வண்டியை எடுத்து அவர்களுக்காக காத்திருந்தான்.

அவன் அருகே வந்ததும் விபுவை அவள் முறைக்க, அவனோ அவளது முறைப்பை அசட்டை செய்தான்.
மகனைத் தூக்கி அவன் முன்னே அமர்த்திக் கொண்டிருக்க, அவளது பார்வையோ அங்கே பணிக்குச் செல்லும் பெண்கள் மீது ஏக்கமாகப் படிந்தது.

இரு சக்கர வாகனத்திலும் நான்கு சக்கர வாகனத்திலும், பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதை விழி அகற்றாது பார்த்தாள்.
அவள் அவர்களை ஏக்கமாகப் பார்ப்பதை இவனும் கவனித்து விட்டான். அவன் தன்னைப் பார்ப்பதை உணர்ந்து பார்வையை மாற்றிக் கொண்ட ஜனனி, மகனுக்கு டாட்டா காட்டிவிட்டு திரும்பி பாராது விறுவிறுவென செல்ல, புருவம் சுருங்க குழப்பத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவர்கள் அப்பார்ட்மென்ட்டில் தான் குடியிருக்கிறார்கள். நூற்றுக்கு மேற்பட்ட குடியிருப்புவாசிகளுடன் அவர்களது குடும்பமும் கீழ் தளத்தில் வசிக்கிறது.

'நேத்து எனக்கு இஷ்டம் இல்ல, இன்டரஸ்ட் இல்லன்னு சொல்லிட்டு, வேலைக்கு போறவங்கள ஏக்கமாகப் பார்த்திட்டு போறா?! இவளுக்கு என்னதான் பிரச்சனை? என்னதான் உள்ள நினைச்சிட்டு இருக்கா? இவ ஏக்கமாகப் பார்க்கிறத பார்த்தா, இவளை நான்தான் போகக் கூடாதுன்னு தடுத்தது போலல இருக்கு. இவளை வேலைக்குப் போகக் கூடாதுனு யார் இங்க தடுத்தா? இவளா இன்டரெஸ்ட் இல்லனு உட்கார்ந்துட்டு, இப்போ இந்தப் பார்வை அவசியம் தானா?
பிரச்சனைக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டதோட சரி! அதைப் பத்தின கவலை இல்லை. அதை தீர்க்கிற பொறுப்பை என் தலையில கட்டிட்டு, இவ நல்லா தின்னு, தூங்கினு ஜம்முனு இருக்கா. இவகிட்ட மாட்டிகிட்டு நானும் என் வாழ்கையும் தான் அல்லல் படுறோம். கொஞ்ச நாள் பார்ப்பேன், இவ மட்டும் நல்ல முடிவை எடுக்காம இருக்கட்டும்... இவளையும் பார்க்க மாட்டேன், இவ அப்பன் என் மாமனையும் பார்க்க மாட்டேன்...!' என உள்ளுக்குள் சீறியெழ,


"மச்சி! நான் லேட்டா போனா ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க. நீ லேட்டா போனா உள்ள உன்னை விட மாட்டாங்க. போவோமா, வேணாமா?" என முன்னே அமர்ந்த சச்சினின் கேள்வியில், உள்ளக் குமுறலில் இருந்து வெளியே வந்த விபு, மகனின் தலையை அசைத்து, அவள் சென்ற திசையை மீண்டும் பார்த்துவிட்டு சென்று விட்டான்.

***
பெண்கள் விடுதி என்பதால் நவநீதன் வெளியே அமர்ந்து கொள்ள, மேகவாணி மற்றும் ஜோவித்தா இருவர் மட்டும் அவளது உடமைகளை சுமந்து உள்ளே சென்றனர். கீழே வரவேற்பில் அவளது அறையின் எண்ணைக் கேட்டு லிஃப்ட்டில் ஏறி, அவளது அறை இருக்கும் தளத்திற்கு வந்தனர். அறையைக் கண்டுபிடித்து உள்ளே நுழைய, ஏற்கனவே அங்கே இருவர் இருந்தனர்.

அதில் ஒருத்தி சந்தியா, மதுரை தான். ஜோவித்தாவின் சீனியர்! அவளைப் பார்த்ததும் வேகமாக கட்டி அணைத்துக் கொண்டாள்.
"சீனியர் நீங்க இங்க? உங்களை நான் பார்ப்பேன்னு நினைக்கல!" என துள்ளிக் குத்திக்காத குறையாக உற்சாகமாகக் கேட்டாள்.


"கிளாமரப்பி சேம் அப்பி! உன்னைப் போல கேம்பஸ் இண்டர்வியூல வந்தவ தான். ஒரு வருஷமா வேலை பார்க்கிறேன்." என்றவள் மேகவாணியை வரவேற்றாள்.
உடனே அவரும், “எப்படிமா இந்த ஸ்கூல்? நல்ல ஸ்கூல் தான? பிரச்சனை எதுவும் இருக்காதுல? பாதுகாப்பா இருக்கும்ல?" தன் எண்ணத்தைக் கேட்க,


அவளோ, “அதெல்லாம் எந்த பிரச்சனையும் இருக்காதுமா. ஹண்ட்ரட் பெர்செனட் பாதுகாப்பா இருக்கும். நானே ஒன் இயர் இங்க வேலை பார்க்கிறேனா பார்த்துக்கங்க. எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது. பக்கா சேஃப்டியான இடம். நீங்க பயப்பட வேண்டியது இல்ல. இவளை நீங்க தைரியமா விட்டுட்டு போகலாம், நான் பார்த்துக்கிறேன்." என்று உத்திரவாதம் கொடுத்து அவர் வயிற்றில் பாலை வார்த்தாள்.


"பயந்துகிட்டே இருந்தேன். எப்படி ஊர் பேர் தெரியாத இடத்துல இருந்து வேலை பார்க்க போறாளோ? யார் கூட தங்க போறான்னு நைட்டு முழுக்க தூக்கமில்லமா. இப்போ தான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு, நம்ம ஊர்க்காரப் பிள்ள... அதுவும் தெரிஞ்ச பொண்ணு வேற! கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்குமா." என்று நெஞ்சில் கை வைத்து ஆசுவாசப்பட்டுக் கொண்டார்.


அவளும் சிரிப்புடன், “நான் ஜோவியை பார்த்துக்கிறேன்மா." என்று நம்பிக்கை தர, அவரும் தலையை அசைத்தார்.


மேலும் அவளிடம் இதர விஷயங்களைக் கேட்டும் கொண்ட சந்தியா பள்ளிக்குச் செல்ல தயாராக, இவளோ அவளது பொருட்களை எல்லாம் வைத்துவிட்டு, தேவையானவற்றை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு தாயுடன் கீழே வந்தாள்.


காலை உணவை வெளியே சாப்பிட்டு வந்து விட்டனர் மூவரும். கீழே டைனிங் ஹாலில் சென்று மதிய உணவை கொள்கலனில் வாங்கி, குப்பியில் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டு வந்த மகளை வெறிக்கப் பார்த்தார்.


"ஜோவி, நீ இப்பவும் கொஞ்சம் யோசியேன். நான் சமைக்கிறதுல பாதி தான் நீ சாப்பிடுவ. இங்க சாப்பாடு எப்படி இருக்குமோ? இப்படி எல்லாம் உனக்கு சாப்பிட்டு பழக்கம் இல்ல. இதெல்லாம் தேவையா...?" என ஆரம்பிக்கும் போதே இடையில் நிறுத்தியவள்,
"நேரம் பார்த்து ஆரம்பிக்காதீங்க.

எல்லாத்தையும் நான் அக்செப்ட் பண்ணிக்கப் போறேன். கஷ்டமா தான் இருக்கும், நம்ம வீடு போல, உங்களை போல யாரும் இருந்திட மாட்டாங்கமா. நானும் பல பேரை மீட் பண்ணணும், அவங்களை ஃபேஸ் பண்ணணும். உங்க முந்தானையில் இருந்தா எப்படிமா? இனிமேலும் இந்த டாபிக் எடுக்காதீங்க. எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு." என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட, அதற்கு மேல் அவர் வாயைத் திறக்கவில்லை. அமைதியாக அவளுடன் வந்தார்.


மூவரும் பள்ளி வளாகத்தை சுற்றிப் பார்த்தபடி வந்தனர். பெரிய வளாகம் தான். ப்ரீகேஜி முதல் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரை இருந்தது. ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் நான்கு பிரிவுகள் இருந்தன. மாணவர்கள் அங்கு அதிகம் தான்.
மூவரும் அலுவலகத்திற்கு வந்தனர். அவர்களை அமர சொல்லியிருந்தனர். காலை பிரார்த்தனை நடந்து கொண்டிருந்தது. மூவரும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.
பிரார்த்தனை முடிந்து இவளை மட்டும், உள்ளே தலைமை ஆசிரியர் அறைக்குள் அனுப்பி வைத்தனர்.
அவரும் அவளது சான்றிதழ்கள் நிறைந்த கோப்பை வாங்கிக் கொண்டு அத்தனையும் பார்த்தவர், மேலும் சில பல கேள்விகள் கேட்டார். எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமல் பதில் தந்தாள்.


"இப்ப லெவன்த் ஸ்டாண்டர்டுக்கு தான் கிளாஸ் டீச்சர் தேவைப்படுது. சிக்ஸ்த், செவன்த் வேணும்னா நீங்க டூ மன்த்ஸ் வெயிட் பண்ணணும். எந்த கிளாஸ் வேணும் உங்களுக்கு?" எனக் கேட்கவும் யோசிக்காமல், "நான் லெவன்த் ஸ்டாண்டர்ட் ஹாண்ட்டில் பண்றேன் மேம்." என்றாள்.


"வெரி குட்! இன்னைக்கி முழுக்க எப்படி கிளாஸ் எடுக்கிறாங்கனு டிரெய்னிங் எடுத்துக்கோங்க. என்னென்ன ரூல்ஸ்னு உங்க கொலிக்ஸ்கிட்ட கேட்டுக்கோங்க. உங்க கூட ஒரு ஸ்டாப் அனுப்பி வைக்கிறேன், அவங்க உங்க கிளாஸ் கூட்டிட்டு போவாங்க. ஆல் தி பெஸ்ட்மா!" என்றார்.


"தேங்க் யூ மேம்!" என்றாள்.
"வெயிட் பண்ணுங்க." என்றார். அவளும் வெளியே வந்து தாய், தந்தையிடம் சொல்ல,
"பெரிய கிளாஸ் எடுத்து கஷ்டப்பட போற ஜோவி? வெயிட் பண்ணி சிக்ஸ்த், செவன்த் எடுத்து இருக்கலாம்ல? ஏன்டி அவசரப்பட்ட?" வாணி கடிந்து கொள்ள,


"அதுக்காக மதுரைக்கு போயிட்டு அவங்க எப்ப கூப்பிடுவாங்கனு காத்துட்டு சும்மா வெட்டியா இருக்க சொல்றீங்களா? பரவாயில்ல, ஐ கேன் மேனேஜ்மா. முதல்ல கஷ்டமா இருக்கும், அப்புறம் பழகிப்பேன். ஜோவிப்பா நீங்க சொல்லுங்க, நான் எடுத்த டெஷிசன் சரி தானே?"
"ஹண்ட்ரட் பெர்சண்ட் சரி! வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கிறதுக்கு, கிடைச்ச வேலையை பார்க்கிறது நல்லது. ஆல் தி பெஸ்ட் செல்லமா! உன் வொர்க் டெடிகேஷகனோட பண்ணு. எந்த வேலையிலும் கஷ்டம் இருக்கும், போராட்டம் இருக்கும், நீதான் போராடி கடந்து வரணும். அழுது தேங்கி நிக்க கூடாது, பின் வாங்க கூடாது. உன் அழுகையை துடைச்சி விட்டு, உன்னை தேத்தி அனுப்ப நாங்க ரெண்டு பேரும் இருக்க மாட்டோம். உனக்கு பிடிக்கலையா வந்திடு. போராடலாம், கஷ்டப்படலாம் ஆனா சகிச்சிக்கணும்னு இல்ல.
அதுக்கு அவசியமும் இல்ல. விட்டுட்டு வந்திடு, தைரியமா இரு செல்லமா! அதே நேரம் கவனமாவும் இருக்கணும்." என்று நம்பிக்கை, தைரியம், எச்சரிக்கை என கலந்த கலவையில் ஊக்கம் தந்தார்.
வாணி அவளை அணைத்து முத்தம் வைத்தவர், அம்மாவா சில எச்சரிக்கையும் செய்தார். அதில் ஒன்று, “ஜென்ஸ்கிட்ட அளவா வச்சிக்க ஜோவி! யார் கூடவும் நெருங்கி பழகாத. என்னனா என்னன்னு இரு." எனவும் மனைவியை முறைத்த நவநீதன்,


"அவளுக்கு கிளாஸ் நேரமாச்சி, நான் விட்டுட்டு வர்றேன். நீ போ...” எனவும் வாணி புரிந்து கொண்டு அவரை முறைத்தார்.

தாயைக் கண்ணீருடன் அணைத்து விடுவித்தாள். அவரும் அங்கிருக்காமல் விறுவிறுவென வெளியே சென்று விட்டார்.

"அவ சொல்றத எடுத்துக்காத, உன்னோட சுதந்திரம் அப்படியே உன்கிட்ட இருக்கு. அதை உபயோகிக்கிற விதம் ரொம்ப முக்கியம் ஜோவிமா. பார்த்து இருந்துக்கணும்" என்று அறிவுரை வழங்க, அதே நேரம் இவர்களைத் தேடிக் கொண்டு வந்தான் விபு.
உள்ளே தலைமை ஆசிரியர், புதிதாக வந்த ஆசிரியர் பற்றி சொல்லி வெளியே காத்திருப்பதாக அவனிடம் சொல்லி அனுப்ப, அவனோ அவளைத் தேடி தான் வெளியே வந்தான்.


தேடிக் கொண்ட வந்தவனை நவநீதன் தான், "தம்பி, லெவன்த் ஸ்டாண்டர்ட் எங்க இருக்கு?" என்றார்.

அவனோ பக்கவாட்டில் கண்ணீருடன் மூக்கை உறிஞ்சியபடி நின்ற ஜோவியைப் பார்த்து விட்டு அவரிடம், “அந்த பில்டிங் சார்." என்றவன்,


"நியூ அட்மிஷனா? டுவெல்த்தா, லெவன்தா? என்ன சேரி கட்டிட்டு வந்திருக்க?" என கேலியாகக் கேட்டான்.

அவன் கேட்டதில் நவநீதன் சிரித்து விட, இவளுக்குத் தான் புசுபுசுவென கோவம் வந்தது.


"என்னை பார்த்தா உங்களுக்கு டுவெல்த், லெவன்த் படிக்கிற ஸ்டூடண்ட் போலவா இருக்கு?" என மூக்கு விடைக்க கேட்டாள்.
"ஸ்ஸ்... சாரி தப்பா சொல்லிட்டேன், ஸ்கூல்ல ஃபேன்சி டிரஸ் காம்படிசன்ல குழந்தைங்களுக்கு சேரி கட்டி வந்தா எப்படி இருக்கும், அப்படி இருக்கு." என்றதும் இவளுக்கு கோபம் பழியாக வந்தது.


அவன் சொன்னதில் இவர் சிரித்து விட, "அப்பா...!" என பல்லைக் கடித்தாள். அவர் வாயை மூடிக் கொண்டார்.

அவனும் சிரித்துக் கொண்டே, “சாரி! ஜஸ்ட் கிட்டிங்! அழுதிட்டு இருந்தீங்க, மைண்ட்டை மாத்த அப்படி சொன்னேன், மிஸ்...?" என இவன் இழுக்க, "ஜோவி... ஜோவித்தா!" என்றாள்.

"ஓகே... மிஸ் ஜோவித்தா, நான் விபு, விபு பிரசாத்! என்னை தான் உங்களை கைட் பண்ண சொல்லிருக்காங்க. நேரம் ஆச்சு, கிளாஸ்க்கு போகலாமா?" என்றான்.
"தம்பி, நீங்களும் லெவன்த் ஸ்டாண்டர்ட் டீச்சரா?"


"ஆமா சார்... லெவந்த் பீ செக்சன் கிளாஸ் டீச்சர் நான். இங்கிலீஷ் மேஜர். இவங்களுக்கு லெவன்த் ஏ கொடுத்திருக்காங்க. நாங்க எல்லாரும் ஒண்ணா தான் வேலை பார்க்க போறோம்." என்றான் புன்னகையுடன்.

"கொஞ்சம் பார்த்துக்கோங்க தம்பி. ஊருக்கும் புதுசு, வேலைக்கும் புதுசு, எக்ஸ்பிரியன்ஸ் இல்ல. ஆனா கிளாஸ் நல்லா எடுப்பா, எனக்கு அதுல நம்பிக்கை இருக்கு. ஏதாவது தப்பு பண்ணா கொஞ்சம் பொறுமையா சொன்னா கேட்டுப்பா. கொஞ்சம் சத்தமா பேசினா அழுதிடுவா. கொஞ்சம் பார்த்துக்கங்க..." என புகுந்து வீட்டுக்கு செல்லும், தன் பெண்ணைப் பற்றி மருமகனிடம் சொல்லுவது போல் சொல்ல, அவனோ சிரித்து விட்டான்.
"இப்போ நான் சொன்னது சரியா போச்சுல சார்?" என்றான். அவரோ விழிக்க,

"உங்க பொண்ணு டீச்சர் சார். டீச்சர்கிட்ட விட்டுட்டு போற ஸ்டூடண்ட் போல சொல்றீங்க. அவங்களால முடியும் சார், எக்ஸ்பிரியன்ஸ் இல்லாத ஆளே திணறும் போது, இவங்களுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமா தான் இருக்கும். ஆனா, டோண்ட் வொர்ரி! நாங்க பார்த்துக்கிறோம்..." என அவனும் நம்பிக்கை கொடுக்க,
"தேங்கஸ் தம்பி!" என்று கை குலுக்கிக் கொண்டார்.
தந்தையை அணைத்து விட்டு விடைபெற்றுக் கொண்டு அவனுடன் நடந்தாள். அவரோ கையை அசைத்தார்.


திரும்பி திரும்பி தந்தையைப் பார்த்து கொண்டே நடந்தாள். அவள் கண்கள் கலங்கின, கண்ணீரை அழுத்தமாய் துடைத்து துடைத்து முகமெல்லாம் சிவந்து போயிருந்தது. கண்ணிலிருந்து மறையும் வரையில் தந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தவள், கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்து விட்டாள்.
அவனுக்கோ அவளது நிலைமை நினைத்து வருத்தமாகவும், அதே நேரம் அவளைப் பார்க்கச் சிரிப்பாகவும் இருந்தது, சிரித்தும் விட்டான். அதை கவனித்தவள்,

"எதுக்கு சிரிக்கிறீங்க?" என்றாள்.
"இல்ல, உங்களை பார்த்தா டீச்சர் ஃபீலிங்கே வரல. காலேஜ்ல ஃபர்ஸ்ட் இயர் பொண்ண சேர்த்து விட்டு போற அப்பா, பொண்ணு போல இருக்கு. ஃபர்ஸ்ட் டைம் பேரன்ட்ஸ பிரிஞ்சி வேலைக்கு வர்றீங்களா?" எனக் கேட்கவும்,

"ஆமா, இத்தனை வருசம் அவங்களை விட்டு தனியா இருந்தது இல்ல. ஃபர்ஸ்ட் டைம்... அதான் அழுகை வந்திடுச்சி." எனக் குழந்தை போல் பேசுபவளை, அவனின் மனமேனோ ரசிக்கச் சொன்னது.


"எல்லாம் ஓகே தான், ஆனா... இப்படி அழுது வடிஞ்சி போய் ஸ்டூடண்ட்ஸ் முன்ன நின்னா, நீங்க அழு மூஞ்சி டீச்சர்னு இன்னையிலிருந்து உங்களை அன்போடு எல்லாரும் அழைப்பாங்க, பரவாயில்லையா?" என்றதும் அவளோ, 'ங்கே' என விழித்தவளை, ‘என்ன?’ என புருவங்கள் உயர்த்திக் கேட்க,
இவளோ விழித்து கொண்டே, "இப்ப என்ன பண்ண?" என்றாள்.
"போங்க! வாஸ் ரூம் அங்க இருக்கு, முகத்தை கழுவிட்டு வாங்க!" என்று பெண்கள் கழிப்பறையைக் காட்ட,
"முகத்தை கழுவினா, போட்ட மேக்கப் எல்லாம் அழிஞ்சிடுமே...!" என்றவளை அவன் தீயாக முறைக்க, இளித்துக் கொண்டு வேகமாக அவளது பையைக் கழட்டி அவன் கையில் திணித்து விட்டு உள்ளே சென்று விட்டாள்.


அவனோ அவளது செயலை அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தான். ‘என்ன... ஒரு எக்ஸ்கியூஸ் கூட கேட்காம, செல்ஃப் போல திங்கஸ என் மேலே வச்சிட்டு போயிட்டா? என்ன பொண்ணு இவ?! அழுது வேற தொலைக்கிறா. இப்படி குழந்தையாட்டம் இருப்பவளை, லெவன்த்துக்கு போட்டிருக்காங்க? இவளே குழந்தைத் தனமா இருக்கா, இதுல பசங்களை எப்படி பார்க்க போறா?!' என எண்ணியவன், தன் நிலையை ஒருதரம் பார்த்து நொந்து போனான்.
அவள் வர சற்று தாமதமாக, பெண்கள் கழிப்பறை முன் நிற்காமல் கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் நின்றான்.


பை, சர்டிஃபிகேட் கையுமாக நின்ற விபுவை, தூரத்திலே சுதன் பார்த்து விட, சுதனைப் பார்த்த இவனோ கையில் இருந்த இரண்டையும் கீழே போட்டான்.


"என்னடா இங்க நிக்கிற?" எனக் கேட்டு, கீழே போட்ட அவளது பையைப் பார்த்தவன், அவனை ஒரு மார்க்கமாகப் பார்த்து சிரிக்க,
"ஐய! நீ நினைக்கிறது போல எதுவும் இல்ல... முதல்ல கிளம்பு, இங்க இருந்து." என்றான். அவனும் சிரித்துக் கொண்டே சென்று விட இவனோ தலையில் அடித்துக் கொண்டு அவள் வரும் வழியைப் பார்த்தான்.


வெளியே வந்தவள் அவன் இல்லாது போக பயத்துடன் தேடினாள். அவன் கையை அசைக்க, அவனைக் கண்டு அருகே சென்றாள்.

"எங்க போனீங்க? உங்களை அங்க தேடினேன்..." என்றாள் பயத்துடன்.
"அங்க எப்படி நான் நிக்க முடியும்? அது லேடிஸ் டாய்லெட், அதான் இங்க நிக்கிறேன்." என்று விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டே அவளது உடமைகளைக் கொடுக்க,
நன்றியுடன் வாங்கிக் கொண்டவள், "இப்போ எப்படி இருக்கேன், என் முகம் எப்படி இருக்கு?" எனக் கேட்கவும்,
"ம்..." என்று அவளைப் பாராது முன்னே நடந்தவன், அவளை ஆசிரியர்கள் அனைவருக்கும் அறிமுகமும் செய்து வைத்தான். அவளது டிரெய்னிங்கை அவனே தொடங்கி வைத்தான். இரண்டாவது வகுப்பிலிருந்து சிறப்பு வகுப்புகள் வரையிலும், அவளுக்கு பயிற்சி கொடுக்கப்பட, முதல் நாளே சோர்வுடன் வந்தமரும் அவளை விழியகற்றாது பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விபு.


***

‘ஹாய் எப்படி இருக்கீங்க? என்ன பண்றீங்க? காலேஜ்ஜா? வீட்ல இருக்கீங்களா? சாப்பீட்டீங்களா?’ என தொடர்ந்து மெசஞ்சரில் குறுஞ்செய்தியாக வந்து கொண்டிருக்க, யாரென அவளும் சலிப்புடன் அதைப் பார்த்தாள் ஜனனி.
***
 

NNK47

Moderator
காதல் - 5

காலையிலேயே சக்கரத்தைக் கட்டிச் சுழன்று மகனையும் கணவனையும் அனுப்பி வைத்தவளுக்கு, அதன் பின்னான வேலைகள் எல்லாம் அவள் வம்படியாக இழுத்துப் போட்டு பார்ப்பது தான்.
அவர்களை அனுப்பி வைத்த கையுடன் சமைத்த பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்து வைப்பதும், ஊற வைத்த துணிகளை மிஷினிருந்தும் கையில் துவைத்து உலர்த்துவதும், வீட்டை சுத்தம் செய்கிற பேர்வழியில் தூசி தங்காமல் தினம் தினம் சுத்தமாக துடைத்து வைத்துக் கொள்வதும், அதன் பின்பு தான் குளித்து விட்டு உண்பதும் என அடுத்தடுத்து வேலைகளை அவள் பார்த்தாலும், அவளது நேரமோ நகர்ந்தபாடில்லை. அதற்கு மேல் அவள் செய்வதற்கு வேலைகளும் இல்லை.

நிமிடங்களை கடத்த என்ன தான் செய்வாள்? பிரயத்தனம் பட்டுத் தான் ஒவ்வொரு நொடியையும் நிமிடங்களையும் அவள் கழிப்பாள். சனி, ஞாயிறு மகனுடன் பகல் பொழுது கழிந்து விடும், வார நாட்கள் தான் அவளுக்கு சலிப்பாக இருக்கும்.

வெளியே எங்கும் செல்ல மாட்டாள். வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் சுதாவுடன் கோவிலுக்குச் செல்வாள். வீட்டிற்கு தேவையான காய்கறிகள் வாங்க சுதா தான் உதவிக்காக அவளை வெளியே அழைத்து செல்வாள். சொந்தபந்தங்களின் விஷேங்களுக்கு கூட பெரும்பாலும் செல்வதை தவிர்த்து விட்டாள்.
வீட்டிற்குத் தெரிந்தவர்கள்,

சொந்தங்கள் வந்தால் கூட தன் இருப்பை அவர்களிடம் காட்டிக்கொள்ள மாட்டாள், அறைக்குள் முடங்கிக் கொள்வாள்.
சுதா, எவ்வளவு சொல்லியும் அவள் கேட்பதில்லை. சொல்வதை அவர் நிறுத்திக் கொண்டு அவள் விருப்பமென விட்டுவிட்டார்.


சுதாவிற்கு ஜனனியின் நிலை நன்றாகவே தெரிந்ததனால் அவளை அப்படியே விட்டுவிட்டார்.
ஆனாலும் அவருக்கு அவளது இந்தச் சிறை தண்டனை பிடிக்கவில்லை. அது அவளுக்கு அவளாகக் கொடுத்து கொண்டது. எவ்வளவு சொல்லியும் அவளிடம் மாற்றம் இல்லாது போக, அவளாக மனம் மாறி கூட்டுக்குள் இருந்து வெளியே வரட்டும் என்று விட்டுவிட்டார்.


வேலைகள் அனைத்தும் செய்துவிட்டு குளித்தவள், தனக்கென தோசை வார்த்து உண்டுவிட்டு, சுதாவிற்கு டீ போட்டு கொடுத்தாள். அதனை வாங்கிக் கொண்டவர், அவளை அருகே அமரச் சொல்ல, அவளோ பயந்து விழித்தாள்.

"இல்லம்மா, நாடகம் பார்க்க சொல்ல மாட்டேன்... வேற விஷயமா பேசணும் உட்காரு மா" என்று தொலைக்காட்சியை அணைத்தார். அவளும் என்ன பேச போகிறார் என்ற சங்கடத்துடன் அமர்ந்தாலும் நாடகம் பார்க்க சொல்லவில்லை என்ற திருப்தியில் அவருடன் அமர்ந்தாள்.

தொலைக்காட்சியில் வரும் அத்தனை தொடர் நாடகங்களை ஒன்று விடாமல் பார்த்து விடுவார் சுதா. அவருக்கு வீட்டில் வேறென்ன வேலை இருக்கிறது. எல்லா வேலையும் மருமகளே செய்து விட, ராணியாக நீள்விருக்கையில் அமர்ந்த எல்லா நாடகத்தையும் பார்த்து விடுவார்.

ஜனனியையும் தன்னோடு அமர்ந்து நாடகம் பார்க்க அழைப்பார். அவள் எப்போதும் மறுத்து விடுவாள். அதற்கும் காரணம், ஒரு நாள் அமர்ந்து, அவருடன் சேர்ந்து நாடகம் பார்த்து விட்டாள். அவளுக்கு ஒன்றும் புரியாமல் குழப்பமாக இருக்க,

சுதா, ஒவ்வொரு நாடகத்தின் கதைகளை விளக்கிச் சொல்ல, கேட்டுக் கொண்டவள், அன்றிரவு முழுக்க தூங்காமல் அவனையும் தூங்க விடாமல் புலம்பி தள்ளினாள். இரவு முழுக்க பிதற்றினாள். தாயுடன் சேர்த்து அவளையும் திட்டித் தீர்த்தான் விபு.
'நீ பார்க்கறதோடு நிறுத்திக்க வேண்டியது தான, அவளையும் சேர்த்து ஏன் கெடுக்கற? நைட் முழுக்க அவ தூங்கவே இல்ல, என்னையும் தூங்க விடல. நான் வேலைக்கு போறவன்னு ஞாபகம் இருக்கா உங்க ரெண்டு பேருக்கும்? நீ அவளுக்கு என்னத்த காட்டி தொலைஞ்சியோ! சேகர், வித்யா, சந்தியா... ஏதேதோ சொல்லி புலம்புறா! ஏன் மா உனக்கு இந்த வேலை? நீ பாரு, அவளை ஏன் ஃபோர்ஸ் பண்ற பாக்கச் சொல்லி? இனி இது மாதிரி பண்ணு, டீவியை போட்டு உடைக்கிறேனா இல்லையானு பாரு!' எனக் கத்திவிட்டு போனதெல்லாம் அடிக்கடி ஞாபகத்திற்கு வர, அவளை நாடகம் பார்க்கச் சொல்லி எப்பவும் அழைக்க மாட்டார்.
அவளும் அறைக்குள் சென்று, லேப்டாப்பில் படம் பார்ப்பாள். அலைபேசியில் தோழிகளுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்புவாள். முகப்புத்தகம் , இன்ஸ்டாகிராம் என அவள் நேரத்தைக் கடத்துவாள். அப்புறம் மகன் வந்ததும் அவளது நேரங்கள் எல்லாம் மின்னல் போல போய்விடும்.

அருகே அமர்ந்திருக்கும் சுதாவிடம் "என்ன பேசணும் அத்தை?"
அவள் புறம் வாகாக அமர்ந்து கொண்டவர், "நான் உன் கிட்ட ஒரு மாமியார் போலவா நடந்துக்கிறேன்?" எனக் கேட்க, அவளோ, 'இப்போ எதுக்கு இந்த கேள்வி?’ என்பது போல பார்த்து வைத்தாள்.

"பதில் சொல்லு டி."

"இல்ல... நீ எப்பவும் எனக்கு மாமியார் இல்ல... மாமியாரா உன்னால இருக்கவும் முடியாது அத்தை."

"மம்... அப்ப நான் யாரு?"

"என் அத்தை."

"அத்தையா மட்டும் தான் உன்கிட்ட நடந்துக்கிறேனா?"

"ச்ச ச்ச, நீ எனக்கு அம்மாவா கிடச்சிருக்கலாம்னு பல முறை யோசித்து இருக்கேன். என்னைக்கும் நீ எனக்கு அத்தையா இருந்தது இல்ல அம்மாவா தான் இருந்திருக்க..." என்று மனதிலிருந்து சொல்ல,

"நான் உன் அம்மா தான, இந்த அம்மாகிட்ட உன் பிரச்சனையா சொல்ல மாட்டீயா? என்ன தான்டி உன் பிரச்சனை? அங்க இருக்கும்போது உன்னை வேலைக்கு போக விடல சரி. இங்க உன்னை யார் தடுத்தா? உனக்கு பிடிச்சத பண்ணுனு தான சொல்றோம். இங்க வந்து அடைஞ்சி கிடந்தா எப்படி? வெளிய போனா இந்த விஷயம் வெளிய தெரிய வரும்னு நினைச்சிட்டு இருக்கீயா? இல்ல, இந்த விஷயம் தெரிஞ்சுடும்னு உன்னை வெளிய போக கூடாதுனு அவன் சொல்லி இருக்கானா?"

"ஐய்யோ! இல்ல அத்த, அவன் எதுவும் சொல்லல அவனும் வேலைக்கு போக தான் சொல்றான்..."

"அப்புறம் என்னடி, போக வேண்டியது தான? வெளிய போனா உண்மை எல்லாம் வெளிய தெரிஞ்சிடும் நினைச்சிட்டு இருக்கியா? அப்போ எத்தனை நாளைக்கு இந்த விஷயத்தை மறைக்கறதா உத்தேசம்? எத்தனை நாள் மறைப்பீங்க? உண்மை வெளிய வந்து தான ஆகனும்..." எனவும் அவள் தலை குனிந்தாள்.

"ஏன்டி உனக்கு அவன் கூட வாழ பிடிக்கலையா? விபுவ உனக்கு பிடிக்காம போயிடுச்சா?"
"விபுவ எப்படி அத்த பிடிக்காம போகும், அவன் தான எனக்கு எல்லாமே! நானும் அவனும் எப்படி இருந்தோம் உங்களுக்கு தெரியாதா?"

"சரி டி, இப்போவும் என்ன போச்சி, அப்படியே இருக்க வேண்டியது தான? ஏன் ரெண்டு பேரும் முறைச்சிட்டு இருக்கீங்க? நீ ஒரு பக்கம் மூஞ்சிய தூக்கிட்டு திரியிற, அவன் ஒரு பக்கம் தூக்கிட்டு திரியிறான்... பார்க்க நல்லாவா இருக்கு? எத்தனை நாளைக்கு இப்படி இருக்க போறீங்க?!" அதற்கும் அவளிடம் பதில் இல்லை அமைதியாக இருந்தாள்.


"உட்கார்ந்து பேசினா எந்தப் பிரச்சனைக்கும் தீர்வு காணலாம் ஜனனி. உங்க பிரச்சனைய உட்கார்ந்து பேசி தீருங்க. ஆனா ஒரு விஷயம் உங்களை மட்டுமே சார்ந்து ஒரு தீர்வு எடுக்காதீங்க. இங்க பெத்தவங்க நாங்களும் இருக்கோம் அதையும் யோசிங்க. முக்கியமா மறுபடியும் அண்ணன படுக்கையிலே படுக்க வச்சிடாதீங்க." என்றவர் தொலைக்காட்சியை உயிர்ப்பித்து நாடகத்தைப் பார்க்க ஆரம்பிக்க, இவள் குழப்பத்துடன் எழுந்து அறைக்குள் சென்று விட்டாள்.


அப்படியே மெத்தையில் பொத்தென விழுந்தவளுக்கு தெளிவான மனநிலை இல்லை. சுயமாக முடிவெடுக்க முடியவில்லை. அப்படியே எடுத்தாலும் தந்தையின் உடல் நிலை வேறு அவள் முடிவின் உறுதியைக் குலைக்க, ஒரு பக்கம் விபுவை நினைத்து வேறு வருந்தினாள்.

'தந்தையா? விபுவா? என மனமும் அறிவும் பட்டிமன்றம் வேறு வைத்தது. தந்தையை சார்ந்த முடிவை எடுத்தால், விபுவை ஏமாற்றியது போலாகிவிடும். விபுவை சார்ந்த முடிவை எடுத்தால், அதிர்ச்சியை கூட தாங்காதவருக்கு ஏதேனும் நிகழ்ந்து விட்டால்?' என யோசித்தவள் தலையை உலுக்கிக் கொண்டாள்.

யாரை சார்ந்த முடிவை எடுக்க என்பதே பெரும்பாடாக இருக்க, தலை வலி வந்தது தான் மிச்சம்... அப்படியே படுத்தவள் உறங்கிப் போனாள்.

***
காலையில் ஆரம்பித்த பயிற்சி, நண்பகல் வரை நீடித்தது. உணவு இடைவேளை வர, மாணவர்கள் வெளியே பள்ளி வளாகத்தில் சென்று சாப்பிட, ஆசிரியர்களும் அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் அமர்ந்து சாப்பிடச் சென்றனர்.

அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிட, இவளும் கொள்கலனில் அடைக்கப்பட்ட உணவை வாயில் வைத்த நொடி முகம் சுளித்துவிட்டாள். காலையிலே மேகவாணி சொன்னது நடு மண்டையில் நச்சென்று அடித்தது போல இருந்து.

விடுதி உணவு சுமாராகத் தான் இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உண்டவள் மற்றவர்களைப் பார்க்க, சிலர் பகிர்ந்து உண்டனர். சிலர் கொண்டு வந்ததை பகிராமல் உண்டனர், அதில் விபுவும் ஒன்று. கொண்டு வந்ததைப் பகிர்ந்து உண்ணாமல் அவன் மட்டும் தான் அமர்ந்து உண்டான்.

அவர்கள் சாப்பிடுவதை எச்சில் விழுங்க பார்த்துவிட்டு கஷ்டப்பட்டு ஒவ்வொரு விள்ளலாக விழுங்கினாள். முழுவதுமாக அவள் உண்ணவில்லை. பாதியில் வைத்துவிட்டு எழுந்து கொண்டாள். யாரும் அவளைக் கவனிக்கவில்லை. விபு கவனித்தான், ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

உணவு இடைவேளை முடிய, அவளை வகுப்பறைக்கு அனுப்பி வைத்தனர். தொடர்ந்து இரண்டு வகுப்புகள் அவளுக்கு கொடுக்கப்பட, வகுப்பில் தான் இருந்தாள். மாணவர்களிடம் பெயர் மற்றும் அவர்களை பற்றி விவரம் கேட்டவள், அவர்களுடன் பேசிப் பழக ஆரம்பித்தாள்.

இதற்கு முன் இருந்த வகுப்பாசிரியர் எடுத்த கணக்குப் பாடத்தை கேட்டு, அதில் மாணவர்களுக்கு இருந்த சந்தேகத்தை தீர்த்து வைத்தாள். மாணவர்கள் அவளிடம் நன்றாகப் பேசிப் பழகினார்கள்.

ஒன்றரை மணி நேரமாக உட்காராமல் நின்று கொண்டு இருந்தாள் ஜோவி. கால் வலி உயிர் போனது. பள்ளியின் முதல் விதியே, ஆசிரியர்கள் வகுப்பறையில் உட்கார கூடாது என்பது தான். நின்று கொண்டே இருக்க வேண்டும். சிறப்பு வகுப்பில் கூட அவர்கள் நின்று கொண்டு தான் இருக்க வேண்டும், மாணவர்கள் பக்கத்தில் சென்று கூட அமரக் கூடாது. மாணவர்களைச் சுற்றியே வர வேண்டுமே தவிர, உட்காரவே கூடாது.

கால் வலிக்க ஆரம்பித்தாலும், அதை முகத்தில் காட்டிக் கொள்ளாமல் மாணவர்கள் கேட்கும் சந்தேகத்தை போக்கினாள். அவர்களுடன் விளையாட்டாகப் பேசி ஒன்றிப் போனாள்.

பள்ளி முடியும் வரையும் அங்கே வகுப்பில் இருந்தவள், பள்ளி முடிந்து சிறப்பு வகுப்புகள் தொடங்கிய பின் தான் ஆசிரியர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் நுழைந்தாள்.


அவளுக்கு சிறப்பு வகுப்புகள் இல்லாதததால் வேகமாக அவளது இடத்திற்கு வந்து அமர்ந்தவள் வலியில் பாதத்தை பிடித்தாள்.
முகம் சேர்ந்து வாடி இருந்தது. மேசையில் தலை சாய்த்து கைகளில் முகத்தைப் புதைத்து படுத்துக் கொண்டாள்.

இந்த நிலையில் அவளை பார்க்க பாவமாக இருந்தது விபுவிற்கு.
"மிஸ் ஜோவி!" என அழைக்க, ஒரு நிமிடத்திற்கு குறைவாக உறங்கி விட்டவள் பதறி அடித்துக் கொண்டு எழுந்தாள். அவளை அழைத்தது வேறு யாருமில்லை, விபு தான்.


"இந்த வேலை வேணுமா, பேசாம உங்க ஊருக்கே போயிட வேண்டியது தான?"

"ஏன் சார்... நான் இங்க வேலைக்கு சேர்ந்தது உங்களுக்கு பிடிக்கலையா? ஏன் வந்த முதல் நாளே இப்படி சொல்றீங்க?" சோர்வு, கோபம், ஆற்றாமையென கலந்த கலவையை முகத்தில் காட்டியபடியே கேட்டாள்.

"உங்களுக்கு இங்க செட்டாகும்னு தோணலை மிஸ். ஜோவி. வந்த முதல் நாளே இவ்வளவு டயர்டாகுறீங்க, சரியா சாப்பிடவும் இல்லை... அம்மா, அப்பா கைக்குள்ள செல்லமா வளர்ந்த உங்களுக்கு இதெல்லாம் செட் ஆகாது. ஒரு மாசத்துல... ச்ச ஒரு வாரத்துல வேலை வேணாம் சொல்லிட்டு போறதுல ஆச்சர்யத்துக்கு இல்ல... இங்க வர பாதி பெண்கள் வேலை வேணாம் சொல்லிட்டு போயிருக்காங்க...

அந்த லிஸ்ட்ல நீங்களும் உண்டுன்னு எனக்கு தோணுது..."என்றான் புன்னகையுடன்.


அவன் சொன்னதை விட, அவனது சாதாரண புன்னகையும் கூட நக்கலாக இருப்பது போல தோன்ற, அவளுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.
"சார் மத்தவங்க ஏன் போனாங்க, எப்படி போனாங்க, எனக்கு தெரியாது. ஆனா நான் இங்க வேலை பார்ப்பேன். ஒரு வருசம் வேலை பார்த்து நீங்க நினைச்சது தப்புனு உங்களை யோசிக்க வைப்பேன்... இந்த ஜோவியால எதுவும் முடியாது நெனைச்சிட்டீங்கல, என்னால முடியும் காட்டுறேன். பாருங்க..." என்று அவனிடம் சபதமேற்க,
அவனோ உதட்டை வளைத்து தோளைக் குலுக்கினான் அவளோ சிறு பிள்ளை போல உதட்டை சுளித்து முகத்தை திருப்பிக் கொள்ள, இவனுக்குச் சிரிப்பு தான் வந்தது.


பள்ளி முடிந்து மாலை விடுதிக்கு திரும்பியவள், குளித்து உடை மாற்றி விட்டு, அவர்கள் கொடுத்த தேநீர், தின்பண்டங்களை வாங்கி தின்றவள், அறைக்குள் நுழைந்து மெத்தையில் அமர்ந்தாள்.
அவளது அலைபேசி சத்தம் போட, வேற யாரு மேகவாணி தான். அன்றைய நாள் எப்படி போனது என்று விசாரிக்க, அவரது எண்ணை பார்த்ததுமே வெடித்து வந்தது அழுகை, உதட்டை மடக்கி மறைத்து விட்டு அவரிடம் சாதாரணமாக பேச முயன்றாள். தாயல்லவா, அவளது குரல் மாற்றத்தைக் கண்டுபிடித்து விட்டார்.


"ஒரு மாசம் வேலை பாரு, பிடிக்கலையா வந்திடு ஜோவி" என்று எடுத்ததும் சொல்லி அதே பல்லவியைப் பாட,


இவளுக்கு கோபம் தான் வந்தது. "என்னால முடியும் மா. எனக்கு ஏதாவது உதவி செய்யணும் நினைச்சா , இந்தப் பாட்ட திரும்பி பாடாத பிளீஸ்..." எனக் கெஞ்சிக் கேட்கவும்,

"அப்புறம் ஏன் டி அழற?"

"உங்களை பிரிஞ்சி ஒரு நாள் நைட் கூட இருந்தது இல்லேல. இனி இருக்க போறத நினைச்சி அழுகை வந்துடுச்சி" என கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு சொல்ல, அவரும் அங்கே கன்னத்தில் வடிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தார்.


"ஐ மிஸ் யூ மா!" என்று முத்தம் வைக்க, அவரும் முத்தம் கொடுத்தார். பின் அவளது உடல்நலத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளுமாறு சில பல அறிவுரைகளை வழங்கியவர், அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ளாமல் பேசி விட்டு வைத்து விட்டார்.


மீண்டும் அறைக்குள் சோர்வாக மெத்தையில் விழ, அவளை சீனியர் பிடித்துக் கொண்டாள். "என்ன ஜோவி, ஒரே நாள்ல ரொம்ப டயர்டானது போல தெரியிறீயே என்ன தாக்குப் பிடிப்பீயா?" என கேலி செய்ய,

"சீனியர் நீங்களும் ஆரம்பிக்காதீங்க பிளீஸ்..." என சிணுங்க,

"ஓகே லீவ் இட், என்னாச்சி சொல்லு?"

"டீச்சர்ஸ் பாவம் இல்லையா சீனியர்? ஏன் இப்படி நிக்க சொல்லியே கொல்றாங்க. எவ்வளவு நேரம் நிப்பாங்க? சரி நார்மல் டேஸ் விடுங்க, பிரீயட்ஸ் டைம் எப்படி மேனேஜ் பண்ணுவாங்க...? எனக்கே என்னை நினைச்சா பயமா இருக்கு! நான் படிச்ச ஸ்கூல்ல டீச்சர்ஸ் உட்கார்ந்து பாடம் மட்டும் தான் எடுக்க மாட்டாங்க, அது மட்டும் தான் ரூல்ஸ். ஆனா இங்க உட்கார கூடாதுன்னா அநியாயமா இல்ல!"


"அதுக்கு தான மா சேலரி கொடுக்குறாங்க... இங்க மேக்ஸிமம் ஒரு டீச்சருக்கு ஒரு நாளைக்கு ஃபைவ் ஆர் சிக்ஸ் பீரியட்ஸ் தான் அந்த பீரியட்ஸ் நின்னு தான் ஆகனும். மீதம் மூணு நாலு பீரியட்ஸ் நாம உட்கார்ந்துகலாம்ல..."


"ஆங்... அதுலயும் சப்ஸ்டியூட் போடுறீங்களே, அங்க போனா உட்காரவா சொல்றீங்க, அங்கயும் நிக்க தான சொல்றீங்க. சேலரி கொடுக்கிறேன்றதுக்காக இப்படி வேலை வாங்க கூடாது க்கா..." என புலம்ப,


"இங்க மட்டும் இல்ல, மதுரையிலும் பாதி ஸ்கூலுக்கு இந்த கண்டிசன் இருக்கு தெரியும்ல?"


"பெருமை தான், இங்க கஷ்டப்படுறது நாம தான..."


என்றவள் அவளது கணக்கு ஆசிரியருக்கு அழைத்து விஷயத்தை சொல்ல,
அவரும் வாழ்த்துடன் சில அறிவுரைகளையும் வழங்கினார். அவர் கணித ஆசிரியர் என்பதால் சில பல சந்தேகங்கள் கேட்டாள், அவரும் மனதிற்கு தெம்பூட்டும் விதமாக பேசினார். கணக்கு பாடங்களை எடுக்க வழி முறைகளை அவளுக்கு டிப்ஸாக சொன்னார். அவரிடம் பேசியது மனதிற்கு கொஞ்சம் இதமாக இருந்தது.


அவரிடம் பேசி முடித்ததும் சந்தியா அவளை, இரவு உணவு உண்ண உணவு கூடத்திற்கு அழைத்து சென்றாள்.


***
இரவு உணவு உண்டதும், விபு உறங்காமல் நாளைக்கு எடுக்க போகும் பாடத்திற்கு குறிப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவனிடம் பேச வேண்டும், அவன் முடிவு என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள, வேலைகளை முடித்து விட்டு அவனைத் தேடி வந்தாள் ஜனனி. அவனோ அங்கே குறிப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவனைத் தொந்தரவு செய்யாது கொஞ்ச நேரம் வெளியே காத்திருந்தாள்.


பத்து நிமிடம் கழித்து, 'உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும், வேலை முடிச்சிட்டு தூங்கிடாதனு சொல்லி வைக்கணும்.' என்று அறைக்குள் நுழைந்தவள் தலையில் அறைந்து கொண்டாள்.


அவன் மேசையில் புத்தகம் மீதே உறங்கி இருந்தான். 'புக் எடுத்து பத்தாவது நிமிசம் தூங்கற ஆளை எல்லாம் எவன் தான் டீச்சரா சேர்த்தானோ?!' என எண்ணியவள், அவனது முதுகை தட்ட,
வேகமாக எழுந்தவன், "அதுக்குள்ள விடிஞ்சிருச்சா என்ன? ஒரு பத்து நிமிசம் தூங்கிக்கிறேன்டி..." என்று மீண்டும் தலையை சாய்க்க,


"விபு விடியலை, நீ தூங்கிட்டு இருக்கிறது டேபிள்டா. கீழ போய் படு." என்றாள். அவனும் எழுந்து தரையில் விரிக்கப்பட்ட மெத்தை விரிப்பில் போர்த்திப் படுத்துக் கொண்டான்.


அவனை கண்டு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டவள், கதவை சாத்தி விட்டு மெத்தையில் படுத்தவளுக்கு துளியும் தூக்கமில்லை. அலைபேசியில் முகப்புத்தகத்திற்குள் சென்றாள்.
அவள் விரும்பி அதிகம் பார்க்கும் வித்தியாசமான உணவு வகைகள் அதன் செய்முறைகள் என காணொலியாக வந்து கொண்டிருக்க, அதை பார்த்த வண்ணமிருந்தவளுக்கு மெசஞ்சரில் குறுஞ்செய்தி வந்தது போல காட்ட, யாரென சென்று பார்த்தாள்.


‘ஹாய்ங்க, என்ன பண்றீங்க? இன்னும் தூங்கலையா நீங்க? சாப்பீட்டிங்களா? நீங்க காலேஜ் போறீங்களா? என்ன படிக்கிறீங்க?’ வரிசையாக கேள்விகளாக வந்தன.
இவளுக்கு கடுப்பாகிப் போனது. 'ச்ச, ஒரு பொண்ணு நைட்ல ஃபேஸ்புக் யூஸ் பண்ணிடக் கூடாது. நாக்க தொங்க போட்டு வந்திடுவானுங்க... வழியற கூட்டம்...' என்றவள் பிளாக்கில் போட்டாள்.


அதே நேரம் மற்றொரு ஐடியிலிருந்து, 'ஹாய்' என்று வர, ஆர்வமாகத் திறந்தவள், அங்கே அனுப்பப்பட்ட புகைப்படத்தையும் குறுஞ்செய்தியையும் கண்கள் மின்ன ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தாள்.
‘இட்ஸ் ஃபார் யூ’ என்று அனுப்பப்பட்டிருக்க, ‘தேங்க் யூ’ என்று கண்ணில் ஹார்ட் சிம்பில் இருக்கும் எமோஜியை அனுப்பினாள். அவர்களது உரையாடல் நீண்டது. மகனையும் கணவனையும் பார்த்துக் கொண்டே உரையாடினாள்.


***
"என்னடி இன்னொரு பிள்ளை பெத்துக்கற எண்ணம் இருக்கா, இல்லையா?" என அவர் நாசூக்காக கேட்கவும், அவரை சன்னமாக முறைத்தவள், "இப்போ உனக்கு என்ன தெரியணும்?" நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்தாள்.
"நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா தான இருக்கீங்க?" என அவர் தயங்க, அவரை உணர்வற்ற பார்வை பார்த்தாள்.
‘எத்தனை முறை என்கிட்ட இந்த கேள்விய கேட்பீங்க?’ என்பது போல அந்தப் பார்வை இருக்க, அவரோ தலை கவிழ்ந்தார்.


உங்க பொன்னான கருத்து பிளீஸ்...
 
Last edited:

NNK47

Moderator
காதல் 6
இரவில் தாமதமாக தான் உறங்கினாள். தன் இருப்பிடம் மாறி தன் தாய், தந்தையை விட்டு உறங்கப் போவது இதுவே அவளுக்கு முதல் முறை.


கடினப்பட்டு முயற்சி செய்ததில் பாதி இரவில் தான் உறங்கினாள்.
காலையில் வைத்த அலாரத்தையும் தாண்டி, அரை மணி நேரம் கழித்து சீனியர் அழைப்பில் தான் அடித்துப் பிடித்து எழுந்தாள். இருக்கும் இடம் வீடல்ல, ஹாஸ்டல் என உணர்ந்த பின்தான் வேகமாக எழுந்து தயாராக சென்றாள்.

நேரமாக வந்தவள் சேலை உடுத்தி, தன்னை அலங்கரித்து, தனது புத்தகம், நோட்டு என இதர பொருள்களை எடுத்து வைத்தவள், சந்தியாவுடன் கீழே சென்றாள். காலையில் சப்பாத்தியும் அதற்கு குருமாவும் கஷ்டப்பட்டு விழுங்கி விட்டு, மதிய உணவை வாங்கிக் கொண்டு, பள்ளியை நோக்கி சென்றார்கள்.

தலைமை ஆசிரியரிடம் சென்று காலை வணக்கம் வைத்து விட்டு, பதிவேட்டில் கையெழுத்துமிட்டு வெளியே வந்து அவரவர் வகுப்பை நோக்கி பயணித்தனர்.

தன்னுடல் சோர்வு, தூக்கமின்மை இரண்டையும் மறைத்து, புத்துணர்வுடன் ஆசிரியர்கள் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
அனைவருக்கும் சேர்த்து காலை வணக்கத்தைச் சொன்னவள், விபுவைக் கண்டதும் உதட்டைச் சுளித்து, முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

அவளது செயலிலுள்ள அழகியல், அவனது பிடித்தமாக மாறியது. சிரிப்புடன் அவனது வகுப்பறைக்குச் சென்று விட்டான். அவளும் அவளது வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தாள்.
காலை பிரார்த்தனை முடிந்ததும் வகுப்புகள் ஆரம்பித்தன. காலில் சக்கரம் கட்டியது போல் அவளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வகுப்பறைகளுக்குச் சென்று, கால் கடுக்க நின்று பாடம் எடுத்து சந்தேகத்தைத் தீர்த்து வைத்தாள்.

மதியம் வர வழக்கம் போல் பாதி உணவை மட்டும் உண்டுவிட்டு எழுந்து கொள்ள, இன்றும் புருவச் சுருக்கங்களில் அதனைப் பார்த்துவிட்டு அமைதியாக இருந்தான். மீண்டும் சக்கரத்தைக் கட்டியது போல் ஓட்டம்.
அவளுக்கு வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் மட்டும் சிறப்பு வகுப்புகள் இருந்தன.

அவள் குறிக்கப்பட்ட கிழமைகளில் சிறப்பு வகுப்புகளுக்கு சென்றால் போதும். மீத நாட்கள் ஆசிரியர்கள் ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள், வேறு வேலை ஏதாவது பார்த்துக் கொண்டு அமைந்திருக்கலாம்.
அவளுக்கும் விபுவிற்கும் குறிப்பிட்ட கிழமைகள் எல்லாம் ஒன்றாக இருக்க, அவர்கள் ஓய்வு நேரங்களிலும் ஒன்றாகத் தான் போக்குவார்கள்.

ஒரு வாரத்துக்கு தேவையான தின்பண்டங்களை நவநீதன் வாங்கிக் கொடுத்து விட்டுப் போனார். மதிய உணவை சரிவர உண்ணாதவள், தின்பண்டங்களை உணவாக எடுத்துக் கொண்டாள். இது அந்த வாரம் முழுவதும் தொடர, அவன் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.

சனிக்கிழமை வரை பள்ளி நாட்கள் இருந்தன. ஞாயிறு விடுமுறையாக தாமதமாக எழுந்தவள், துணியை துவைத்து விட்டு சிறுசிறு வேலைகளை செய்து முடித்தாள்.
அன்று மட்டும் விடுதியில் கறிக் குழம்பு வைத்திருக்க, கொஞ்சம் ருசியாக வேறு இருந்தது.
நன்றாக சாப்பிட்டவள் மதியம் நன்றாக உறங்கியும் போனாள். இரவில் அடுத்த நாள் எடுக்க வேண்டிய பாடத்தின் குறிப்புகளை எடுத்து வைத்தாள்.

இரவு உணவை உண்டதும் துணி மடித்து வைத்தவள், பின் உறங்கச் சென்றாள். அன்றைய நாள் முடிந்தது.


மறுநாள் திங்கள் வழமைப் போல் பள்ளிக்கு வந்தவள், விபுவிடம் மட்டும் தன் புருவத்தை உயர்தி கர்வமுடன் காலை வணக்கத்தை வைக்க, அவனுக்கு புரியாமல் இல்லை. புரிந்தது போல் தலையை ஆட்டினான். அவளது செயல் சிரிப்பைத் தர, மற்றவர்கள் என்னவென்று அவனைப் பார்த்தனர். அலைபேசியைக் காட்டி, “ஜோக்.” என்றான்.

அனைவரும் தங்கள் வேலையைப் பார்ப்பதைக் கண்டவள், இவன் புறம் திரும்பி முறைத்துவிட்டு இதழ் சுளிக்க, வழக்கம் போல அதனை ரசித்துவிட்டு வகுப்பறைக்குச் சென்றான்.

பாடவேளை முடிந்து சிறப்புகள் வகுப்புகள் தொடங்க, அவளோ எதுவும் சாப்பிடாமல் கணக்கு புத்தகத்தின் மேல் கண்ணாக இருந்தாள். பசி வேறு வயிற்றைக் கிள்ளியது. தண்ணீரைக் குடித்து குடித்து வயிற்றை ஏமாற்றினாள்.
அதைக் கண்டு கொண்டவன், அவளிடம் தின்பண்டங்கள் எதுவும் இல்லாததும், அவள் பசியில் இருப்பதையும் அறிந்து கொண்டு எழுந்து வெளியே சென்றான்.
கேன்டீனில் இரண்டு மாச்சிலை வாங்கி வந்தவன், மேசையில் தலை வைத்திருக்கும் ஜோவித்தாவை அழைத்தான்.

"மிஸ் ஜோவி!" என்றதும், மெதுவாக எழுந்தவளிடம் மாச்சிலை நீட்ட, அவனைக் குழப்பமாகப் பார்த்தாள்.
"பசியோட இருக்கீங்க, இத சாப்பிடுங்க." என்றாள்.

"எனக்கு பசி இல்ல, நீங்க சாப்பிடுங்க." என்று மறுத்தாள்.
"உங்களுக்கு பசி இல்ல? ம்... பார்த்தாலே தெரியுது, உங்களுக்கும் சேர்த்துதான் வாங்கினேன், சாப்பிடுங்க." என்றான்.

"இல்ல... வேண்டாம்." என்று வாய் வார்த்தையாகச் சொன்னாலும் மனம் வாங்க சொல்லி அடம் பிடிக்க,
"அட! பிஸ்கட்ல வசிய மருந்து வச்சி உங்களை நான் மயக்கிட போறதில்ல, வாங்கிக்கோங்க. நம்பிக்கை இல்லைனா ஷஃபில் பண்றேன். உங்களுக்கு எது வேணுமோ எடுத்துக்கோங்க." என்று கையிலுள்ள மாச்சில், சிப்பம் இரண்டையும் மாறி மாறி வைத்தான்.

அதில் ஒன்றை அவள் தேர்ந்தெடுத்து சாப்பிட்டாள். "நான் பசியா இருக்கேன்னு உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"

"லஞ்ச்சை ஸ்நாக்ஸ் மாதிரியும் ஸ்நாக்ஸ் லஞ்சு மாதிரியும் சாப்பிடற நீங்க, இன்னிக்கி லஞ்சு சாரி... ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடாம இருக்கும் போதே கெஸ் பண்ணேன். ஒரு மாசத்துக்கு வாங்கி கொடுத்த ஸ்நாக்ஸ் ஒரு வாரத்துல காலியாகிருக்கும். என்ன ஸ்நாக்ஸ் காலியா?" என சரியாக கணித்துக் கேட்கவும்,

அதில் வழிந்தவள் அவனிடம், "நான் என்ன பண்றேன்னு என்னை வாட்ச் பண்றீங்களா?" சந்தேகத்துடன் கேட்டாள்.

"ம்... உங்க அப்பா தான் போகும் போது பார்த்துக்க தம்பி, என் கண்ணையே உங்ககிட்ட ஒப்படைக்குறேன், அதுல ஆனந்த கண்ணீர் கூட வரக் கூடாது சொல்லிட்டு போனாரே மறந்துட்டீங்களா?" என நக்கல் செய்ய, அவனை மேலும் முறைத்தாள்.

அதில் பெரிதாய் சிரித்தவன், அவளது முறைப்பு நீடிக்க சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, "ஜஸ்ட் ஜோக்கிங் ஜோவி! இதெல்லாம் என் கண்ணுல பட்ட விஷயங்கள். கண்ணுல பட்டு ஞாபகத்துல பதிஞ்சது, அதான் சொன்னேன். உங்களால எவ்வளவு சாப்பிட முடியுமோ அந்த அளவுக்கு உங்க டிஃபன்ல வாங்கிட்டு வாங்க. அதை மீறி பசிச்சா கேன்டீன் இருக்கு, போய் சாப்பிடுங்க. உணவ மட்டும் வேஸ்ட் பண்ணாதீங்க. நாம டீச்சர்ஸ், அறிவுரை சொல்ற இடத்துல இருக்கோம். கேக்குற இடத்துல இருக்க கூடாது, புரிஞ்சதா?” என்றான்.

"ம்... இனி ஃபூட் வேஸ்ட் பண்ண மாட்டேன் விபு சார். ஆனா பிஸ்கெட்டுக்கு அமௌண்ட தருவேன் வாங்கிக்கணும்." என்றாள்.

"ம்கூம்... நாளைக்கு ஸ்நாக்ஸ் டைம் உங்களுடையது, டீல் ஓகே!" எனவும், அவளும் ஒத்துக் கொண்டாள்.
இருவரும் நட்பாக பேச ஆரம்பித்தனர். இதழ் சுளித்து முகத்தைத் திரும்பிச் செல்லும் செயல் மாறி, தினமும் புன்னகை செய்துவிட்டு போக அதுவும் அழகாகதான் இருந்தது.
மாலை வேளையில் இருவரும் பிஸ்கெட் அல்லது வேறு ஏதாவது நொறுக்கு தீனியை வாங்கித் திண்பார்கள். இருவரும் ஸ்நாக்ஸ் மெட் ஆகிக்கொண்டார்கள், இந்த ஒரு மாத காலத்தில்.

***

மாலை வேளையில் தூங்கி எழுந்தவள், இன்னும் மகன் வர நேரம் இருப்பதால், மடிக்கணினியை முன்னே வைத்துக் கொண்டு படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
வாசலில் அழைப்பு மணி கேட்டது. சட்டென அவளுக்குள் ஒரு நடுக்கம். எழுந்து அறைக் கதவருகே யாரென பார்க்கச் சென்றாள்.

சுதா எழுந்து சென்று வாசல் கதவைத் திறந்தார். அவரது அண்ணனும் அண்ணியும் தான் வந்திருந்தனர்.

"அட! வாங்க அண்ணா! வா கௌரி!" என இருவரையும் வரவேற்றார்.
வந்தது தன் தாய், தந்தையென தெரிந்ததும் நிம்மதி அடைந்தவள், 'இவங்க ஏன் இங்க வந்தாங்க?' என சலிப்பும் கொண்டாள்.

"வாங்க அப்பா! வாம்மா!" என வரவழைக்கப்பட்ட சிரிப்புடன் அவர்கள் முன் வந்து நின்றாள்.
"நல்லா இருக்கியா ஜனனிமா?" அவளது தலையை வருடியபடி கேட்டார் சதாசிவம்.

"நல்லா இருக்கேன் ப்பா, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? உங்க உடம்புக்கு இப்போ எப்படி இருக்கு?"

"மருந்து மாத்திரை எடுத்துக்கற வரைக்கும் நல்லா இருக்கேன்டா. அது இல்லைனா தான் என்னமோ பண்ணுது." என்றார் அயர்வாக.
அவரைப் பார்த்ததும் மனம் கலங்கி போனாள் இவள். அவரது இந்த நிலைமைக்கு தான் தான் காரணம் என்ற குற்றவுணர்வு இதயத்தை வலிக்கச் செய்து. தந்தையை எண்ணி உள்ளே கலங்கிப் போய் நின்ற ஜனனியை சுதா,

"ஜனனிமா, அண்ணனுக்கும் கௌரிக்கும் காபி எடுத்துட்டு வா." என்று அவள் எண்ணத்தை அறிந்து வேலை ஏவியதும், நினைவிற்கு வந்து உள்ளே சென்றாள்.
வால் பிடித்தது போல் அவள் பின்னே சென்றார் கௌரி. அண்ணனுடன் பேசினாலும் சுதாவின் பாதி கவனம் சமையலறையினுள் இருக்கும் தாய், மகளைப் பற்றித் தான் இருந்தது.
'தன் மருமகளிடம் என்ன கேட்டு வைத்து காயப்படுத்த போகிறாளோ?' என்ற கவலையும் பதட்டமும் அவருக்குள் குடிக் கொண்டது.

உள்ளே அவள் தேநீர் போட்டுக் கொண்டிருக்க, அவளருகே வந்த தாய், "என்னடி, வீட்டிலே இருக்க சொல்லிட்டாளா உன் அத்தைக்காரி? நீதான் வீட்டு வேலை எல்லாத்தையும் பார்க்கிறீயா? உன்னை வேலை பார்க்க விட்டுட்டு இவ ஜம்முனு நாடகம் பார்க்குறாளா?" தாயாக அக்கறையில் கேட்காமல், தன் நாத்தனார் மேல் வன்மத்தைக் கொட்ட வேண்டி இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார்.


தாயின் கேள்வியின் உள் நோக்கத்தைக் கண்டு கொண்ட ஜனனியோ சிரித்துக் கொண்டு, "மாமியாரா அவங்க சரியா இருக்காங்க, மருமகளா நானும் சரியா இருக்கேன். வேற ஒனக்கு என்ன வேணும், சொல்லு?"

"அதுக்கு நீ அவகிட்ட அடிமையா இருப்பியா? வேலைக்குப் போவேன்னு நில்லு. நான் பாதி வேலை தான் செய்வேன்னு சொல்லுடி. அவளுக்கு அடிமையா இருக்காத..." என பொறுப்பான தாயாக பேச, அவரை ஒரு நிமிடம் அமைதியாகப் பார்த்தாள்., அவளது பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்து அவளைப் பார்க்க முடியாமல் தடுமாறினார்.

"இவ்வளவு பேசற நீ, ஏன்மா முன்னாடியே எனக்காக பேசல? அப்ப பேசிருந்தா எனக்குனு அம்மான்ற ஆறுதலாவது இருக்கேன்னு நினைச்சி மனசை தேத்திருந்திருப்பேன்ல? அப்ப என்ன சொன்ன, 'நீ இப்படி தான் இருக்கணும். அவங்க சொல்றபடி தான் கேட்கணும்’னு சொன்ன. இப்ப மட்டும் வந்து இப்படி இருக்காதங்கிற... என்னம்மா உன் நியாயம்? உனக்கு அத்தைய பிடிக்காதுன்ற காரணத்துக்காக, நீ சொல்றதெல்லாம் நான் செஞ்சிட்டு இருக்கணுமா?
முடியாதுமா, நீ சொல்லாமலே அத்தையும் சரி, அவனும் சரி என்னை வேலைக்கு போகதான் சொல்றாங்க. வேலையப் பகிர்ந்துக்க தான் நினைக்கிறாங்க. நான்தான் எதுக்கும் ஒத்து வரதில்ல. வீட்டு வேலை பார்த்து பழகி போன உடம்பையும் மனசையும் மாத்திக்க முடியல." என்று தேநீரை மூன்று கப்பில் ஊற்றி, ஒன்றை அவரிடம் கொடுத்து விட்டு வெளியே செல்ல, மகள் பேசிய பேச்சு அவரை ஊசியால் சுருக் சுருக்கென்று குத்தியது போல் இருந்தது.
அவர்களிடம் தேநீரைக் கொடுத்து விட்டு, வேலை இருப்பதாக சொல்லி அறைக்குள் நுழைந்து விட, சதாசிவம் கண்ணைக் காட்ட, வால் பிடித்தது போல் மீண்டும் அவளைத் தொடர்ந்தார் கௌரி.


காலையில் துவைத்த ஆடைகள் மெத்தையில் குவிந்து கிடக்க, ஒவ்வொன்றாக அவள் மடித்து வைத்தாள். அவரும் அவளுக்கு உதவி செய்கிறேன் என்று அமர்ந்தவர், அடுத்த கேள்வியை நேரம் பார்த்து கேட்டார்.
"ஜனனி, நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோசமா தான இருக்கீங்க?" எப்படியோ தயங்கி மென்று முழுங்கி கேட்டு விட்டார்.

உள்ளுக்குள் விரக்தியாகச் சிரித்துக் கொண்டு அவரிடம், "ம்... எனக்கென்ன, நான் சந்தோசமா தான் இருக்கேன்." என்றாள் துணி மடித்துக் கொண்டே.

"அப்போ இன்னொரு குழந்தை பெத்துக்க வேண்டியது தான?" என்றதும், அவள் கைகள் அப்படியே அந்தரத்தில் நின்றன. கோவமாகத் தாயைப் பார்த்தாள்.

"நீ கோபமாக பார்க்க, நான் என்னடி கேட்டுட்டேன்? சந்தோஷமா இருந்தா நீ இன்னொரு புள்ள பெத்துக்க வேண்டியது தானனு கேட்டேன், தப்பா?"

"நீ கேட்டது தப்பு தான்மா. உங்கள பொறுத்தவரைக்கும் ஒரு குழந்தைய பெத்து எடுத்திட்டா, அவ குடும்ப வாழ்க்கையில சந்தோஷமா இருக்கான்ற அர்த்தம், இல்லம்மா? சந்தோஷம்னா உன்னை பொறுத்தவரைக்கும் குழந்தை பெத்துக்கிறது மட்டும் தானாமா? கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டோமே, பிள்ளை பெத்து எடுக்கணுமேன்னு பெத்து எடுக்கிற பொண்ணுங்க எல்லாரும், சந்தோஷமா இருக்காங்கனு நினைச்சிட்டு இருக்கீயா?
இங்க சந்தோஷம் உடலளவுல கிடைக்கிறது மட்டும் இல்ல, மனசளவுலையும் கிடைக்கணும். மனசு சந்தோஷமா இருக்கணும், அது புகுந்த வீட்ல கிடைச்சாதான் அவ சந்தோஷமா இருக்கானு அர்த்தம். எனக்கு இங்க நிறையவே கிடைக்குது, நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்." என்றாள் கத்திரி பேச்சாக.

"சரி மனசளவுல சந்தோஷமா இருக்க, அது போதுமா?"
"வேற என்ன வேணும்னு நினைக்கிற நீ?"

"மனசு சந்தோஷமா இருந்தா மட்டும் வாழ்க்கைய முழுமை ஆகிடாது. தாம்பத்திய வாழ்க்கையில வெறும் மனசும் மட்டும் சேர்றது கிடையாது. இதுக்கு மேல தாயா விளக்கி சொல்லவும் முடியாது.


பிரசாத்தையும் கொஞ்சம் நினைச்சி பாரு... ஆம்பளடி அவன், உன்னை போல நினைச்சிட்டு இருப்பான்னு நினைக்கிறீயா? அந்தந்த வயசு வந்ததும் உடம்பு சுகத்துக்கு ஏங்கும். பொண்டாட்டியா நீ அவன் தேவைகளை பூர்த்தி செஞ்சுதான் ஆகணும். இல்ல, உன்கிட்ட கிடைக்கலையா வெளியே தேடிப் போயிடுவான். அவனை ஒன்னும் குத்தம் சொல்ல மாட்டாங்க. பொண்டாட்டி இருக்கும் போது வெளிய போறான்னா பொண்டாட்டி சரி இல்லனு உன்னை தான் சொல்லுவாங்க." என்றதும் அவளுக்கு சர்ரென கோபம் வந்தது.
"அம்மா போதும்! என் விபு ஒன்னும் அப்படி கிடையாது. அவனை தப்பா பேசாத." என்றாள் கோபமாக.

"உன் விபு தான்! ஆனாலும் அவன் ஆம்பள... அவன் தேவைய எங்க போய் தீர்த்துப்பான்? அவன் ஒன்னும் சாமியாரோ, ரிஷியோ இல்ல. உன்னை கட்டிட்டு காலம் முழுக்க சாமியாராக திரிய... போடி இவளே! உனக்கு வாழ்க்கை குடுத்திட்டு அவன் வாழாம இருக்கணுமா? உன்கிட்ட தன் தேவைய எதிர்பார்க்கும் போதே அதை தீர்த்து வை. முறுக்கிக்கிட்டு இருந்தா, கிடைச்ச வாழ்க்கையையும் இழந்து தனிக்கட்டையா அவமானத்தோட நிக்கணும் நீ, பார்த்துக்க..." என்றார்.
அவர் பேசுவதை எல்லாம் கேட்டு திகைத்துப் போயிருந்தாள் ஜனனி!
***

உங்க பொன்னான கருத்து பிளீஸ்..
 

NNK47

Moderator
காதல் 7

காலை வேளை சிட்டாகப் பறந்து மதிய உணவு இடைவேளை வந்தது. அந்த அறை முழுவதும் உணவு பதார்த்தங்களின் மணம் தான்.
முதலில் நுழைந்த விபுவிற்கு நாசியில் நுகர்ந்த வாசனை வயிற்றுக்குள் சென்று பசியைத் தூண்ட, பாவம் கோவம் கொண்டு உணவை எடுத்து வராமல் செய்த மடத்தனத்தை நினைத்து, இப்போது வருந்தி நிற்கிறான் அந்த ஆசான்.
இரண்டாவதாக நுழைந்த ஜோவியும், அறைக்குள் வீசிய உணவின் மணத்தை நுகர்ந்தவளின் மனம் தாயைத் தேடியது. நடுக்கூடம் வரை அவரது சமையல் வாசனைப் பரவிக் கிடக்கும். பசியைத் தூண்டும் அவ்வாசனைக்கு இப்போதும் மனமேங்கியது.

அதே நேரம் தனது உணவை நினைத்து கலங்கவும் செய்தது. முகத்தைத் தொங்கப் போட்டபடி உள்ளே வந்தவள், அங்கே பரிமாறி உண்பவர்களை ஏக்கமாகப் பார்த்தாள். அவர்களிடம் சென்று போய் கேட்கக் கூச்சம். முதல் நாள் தான் வேணுமா என்று கேட்டார்கள். இவளும் கூச்சம் கொண்டு வேண்டாம் என்றாள். அதன்பின் அவர்கள் கேட்கவில்லை. பாவம், பிள்ளை விடுதி உணவை கஷ்டப்பட்டு விழுங்குவாள்.
வேண்டா வெறுப்பாகக் கொள்கலனைத் திறந்தாள். லெமன் சாதம் மற்றும் ஊறுகாயும் உருளைக்கிழங்கும் வைத்திருந்தனர். அதைப் பார்த்ததும் அவளுக்கு மேகவாணி வைக்கும் லெமன் சாதம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

அன்று விபு சொன்னதையும் மறந்து கொள்கலன் முழுவதும் கொண்டு வந்திருக்க, தன் தவறை நினைத்து தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.
அதே நேரம் விபுவின் ஞாபகம் வர, பக்கவாட்டாகத் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். உண்ணாமல் அலைபேசியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் சாப்பிடாமல் அமர்ந்திருப்பதைப் புருவம் சுருங்கப் பார்த்தவள் அவனிடம், "என்ன விபு சார் விரதமா? சாப்பிடக் கூடாதா? லன்ஞ் வேற கொண்டு வந்த மாதிரி தெரியல. எந்தச் சாமிக்கு விரதம்?" எனக் கேட்டு நக்கல் செய்தாள்.

அவனே பசியிலிருக்க, இவள் வேறு கடிக்க கடுப்பானவன், சின்ன பெண்ணை எதுவும் சொல்லக் கூடாத நிலையில் அவளிடம், "ஆமா, சனீஸ்வரனுக்கு. என் வாய புடுங்கிறவங்க, கடுப்படிக்கிறவங்கள என்கிட்ட இருந்து காப்பாத்த இந்த விரதம்." எனப் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு நக்கலாகச் சொன்னான்.
அதைக் கேட்துமே அவள் கலகலவென சிரித்து விட்டாள். தன் நக்கல் பேச்சால் அவள் வாயை மூடுவாள் என்று நினைத்தவனுக்கு, அவளது சிரிப்பு குழப்பத்தைத் தந்தது.

"எதுக்கு சிரிக்கிற?

"சனி டாடியவே கன்ஃப்யூஸாக்கிற உங்க விரத்தை நினைச்சி எனக்கு சிரிப்பு வந்திருச்சி விபு சார்." என்று மீண்டும் அவ்வாறு சிரிக்க, அவளது சிரிப்பில் உள்ளிருந்த கோபம், எரிச்சல் எல்லாம் உள்ளுக்குள் மட்டுப்பட்டுப் போனது.
"ஏன்டா லன்ஞ் கொண்டு வரல?" சுதன் கேட்க,

"அம்மா டயர்டா இருக்கு, வெளிய வாங்கிக்கோனு சொன்னாங்க. நானும் கேன்டீன்ல வாங்கிக்கலாம்னு வந்தேன். காலையில இருந்து தொடர்ந்து கிளாஸ், எனக்கும் டயர்டா இருக்கு. கேன்டீனுக்கு இங்க இருந்து போகணும், யோசிச்சுட்டே உக்காந்துட்டேன். பசிக்கல, சரி பசிக்கும் போது பார்த்துக்கலாம்னு விட்டுட்டேன்." என பொய் சொல்லிச் சமாளித்தான்.

"வயசு பிள்ளை, இளஞ்சிங்கம், ரேஸ் குதிரை இப்படி சோம்பேறித் தனம் பட்டுட்டு உட்காரலாமா?" என வசந்தா அவனைக் கேலிச் செய்ய,
"ரேஸ் குதிரையா?" என முகம் கோணக் கேட்டான். ரேஸ் குதிரை என்றதும் வாய்விட்டுச் சிரித்து விட்டாள் ஜோவி.

"இல்ல விபு, வயசு பையன் வேகம் இருக்கும்ல... அதைச் சொன்னேன். இப்படி சோம்பேறித் தனப்பட்டு சாப்பிடாம இருக்கலாமா? போய் ஏதாவது வாங்கி சாப்பிடு." என்றார்.
"பசிக்கல மேம்." என்றான் மறுபடியும்.

"உங்க வயிறு கூப்பாடு போடுறது இங்கவரைக்கும் கேட்குது. பசிக்கலைனு பொய் சொல்ற நீங்க. உண்மைய பேச சொல்ற டீச்சர் இடத்துல இருக்கீங்கனு மறந்துட்டீங்களா?" என்றாள். அவன் சொன்ன கருத்தைக் கொஞ்சம் மாற்றிச் சொல்ல, அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்தான்.

சுதனோ அதற்கு, “டீச்சர்கிட்ட பொய் சொல்லக் கூடாது. ஆனா டீச்சர் பொய் சொல்லலாம், என்னடா?" என நகைச்சுவை என்று அவன் ஏதோ சொல்ல, இவர்கள் இருவரும் சிரிக்காமல் அவனைப் பார்த்து இரு பக்கமும் தலையை ஆட்டி அசைத்தனர். அவனும் வாயை மூடிக் கொண்டான்.

"விபு சார், உங்களுக்கு பசிக்கலைன்னாலும் பரவாயில்லை. எங்க எல்லாருக்கும் வயித்து வலி வரக்கூடாதுன்ற உங்க நல்ல எண்ணத்துக்காகவே கொஞ்சம் சாப்பிடுங்க." என்று மூடியில் லெமன் சாதம், உருளைக்கிழங்கு, ஊறுகாய் வைத்து அவனது டேபிளில் வைத்து, "சாப்பிடுங்க." என்றாள்.

வனிதாவோ, "ச்ச! இவ்வளவு பேசுன நமக்கு இது தோனலையே? சின்ன பிள்ளை எவ்வளவு அழகா சேர் பண்ணுது!? எவ்வளவு நல்ல மனசு அதுக்கு." என்று ஜோவியைப் பெருமையாகப் பேசினார். உடனே அவளும் இல்லாத காலரை தூக்கி விட்டுக் கொள்ள,

விபுவோ அடக்கப்பட்டச் சிரிப்புடன், "வனிதா மேம் அப்படியெல்லாம் நினைச்சி இந்த மேடமை புகழாதீங்க. அந்த நல்ல மனசுக்கு பின்னாடி இருக்கிற விஷமம் என்னனு தெரியுமா? தினமும் ஹாஸ்டல்ல இருந்து கொடுக்கிற சாப்பாட, சாப்பிட முடியாம சாரி... சாப்பிட பிடிக்காம பாதியை கொண்டு போவாங்க.
இன்னைக்கு பாதி வைக்கிறதா தான் எண்ணம் இருந்திருக்கும், நான் சாப்பாடு கொண்டு வரலைன்னதும் மேடமோட நல்ல மனசு இந்த வேலை பார்த்திருக்கு. என்ன மிஸ் ஜோவி, சரி தானே?" என்க, அவளோ, 'ஈ...' என வழிய, மற்றவர்கள் சிரித்தனர்.

"அப்ப நீ அவன் மேல பரிதாபப்பட்டு குடுக்கலையா?" மோகன் வினவ, அவள் திருதிருவென விழித்தாள்.
விபுவோ, "பரிதாபப்பட்டு தான் மேடம் குடுத்திருக்காங்க. ஆனா என் மேலே இல்ல, அந்தச் சாப்பாடு மேல... இல்ல மிஸ் ஜோவி..." எனவும் அவள் மேலும் இளித்து வைத்தாள்.
"குடு, அந்த சாப்பாடு எப்படித்தான் இருக்குனு டேஸ்ட் பண்ணுவோம்." என்று அனைவரும் ஒரு வாய் வைத்தனர்.

"கஷ்டம் தான்!" வசந்தா சொல்ல,
"இதுக்கு என் பொண்டாட்டி சமையலே தேவல!" என்றான் மோகன்.

"பாவம்மா! தினமும் எப்படி தான் இதை திண்றீயோ?" வனிதாவும் சொல்ல,

"எங்க அம்மா அப்பவே சொன்னாங்க, நான் செய்றதையே ஒழுங்கா சாப்பிட மாட்ட, இங்க சாப்பாட்டு எப்படி இருக்குமோ? நீ திங்கவே மாட்ட, வேணாம் வா போயிடலாம் சொன்னாங்க. நான்தான் இல்ல, இருக்கேன் சொன்னேன். இப்போ அனுபவிக்கிறேன்..." என்று பாவம் போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சொன்னாள்.

"சரி, அங்க இருந்து இங்க வேலை பார்க்க என்ன காரணம்? அங்கே ஸ்கூல்ல வேலை பார்த்திருக்கலாம்ல?" சுதன் கேட்கவும், தன் கதையைச் சொன்னாள்.

"ஓ! அப்போ நீ மம்மி கேர்ளா?" என விபு கிண்டல் செய்திட,
"நான் மம்மி கேர்ள்லாம் இல்ல. இன்னொரு முறை அப்படி சொல்லாதீங்க." என மூக்கு நுனி சிவக்க கோபம் கொள்ள, அவளைக் கடுப்பேத்துவதும் ஒருவித இன்பமாக தான் இருந்தது அவனுக்கு.

"சரிங்க மம்மி கேர்ள், இனி அப்படி சொல்ல மாட்டேன் உங்களை..." என்று வம்பு வளர்க்க, அவனை முறைத்து வழக்கம் போல் அவனிடம் இதழைச் சுளித்துக் காட்டினாள்.
அதற்கு நன்றி உரைப்பது போல் தலையைத் தாழ்த்தினான்.

அனைவரும் பகிர்ந்து உண்ண, அவளது லெமன் சாதம் பகிரப்பட்டு அவளுக்கு விதவிதமாக சாதமும் குழம்பும் ருசிக்க கிடைத்தன. விரலில் பட்ட மீதத்தைக் கூட நாவால் நக்கி ருசித்து சாப்பிட்டாள். அவள் சாப்பிடுவதைப் புன்னகையுடன் அனைவரும் பார்த்திருந்தனர்.

"விபு சார், ஏதோ உங்க புண்ணியத்துல நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு இருக்கேன், ரொம்ப தேங்க்ஸ்! ஆனா அதுக்காக நீங்க தினமும் சாப்பாடு கொண்டு வராம இருந்திடாதீங்க. அப்புறம் தினமும் உங்களுக்கு ஹாஸ்டல் சாப்பாடு தான்." என்றாள்.

"அம்மா தாயே! போதும், உன் பாசமும் பகிரலும். நாளைக்கு என் வீட்டுல இருந்து சாப்பாட எடுத்துட்டு வந்துடுவேன். என்னால இந்தக் கஷ்டத்தை அனுபவிக்க முடியாது ப்பா." என பயத்துடன் சொல்வதைக் கண்டு கலகலவென நகைத்தாள்.
"அந்தப் பயம் இருக்கட்டும்!" என்று சொல்லி மீண்டும் சிரிக்க, அவள் சிரிப்பையேப் பார்த்திருந்தான். அவளோ சிரிப்பை நிறுத்திவிட்டு, 'என்ன?' என்று புருவத்தை உயர்த்த,
"உங்களை பார்க்க பொறாமையா இருக்கு மிஸ் ஜோவி!" என்று மனதிலிருப்பதைச் சொல்ல,
அவளும் புரியாமல், "ஏன் விபு சார்? இந்த ஹாஸ்டல் சாப்பாடு சாப்பிடுறதாலையா?" எனக் கேட்டு மீண்டும் சிரிக்க,

"நீங்க மனசு விட்டு சிரிக்கிறத பார்த்து பொறாமையா இருக்கு. நான் எப்போ அப்படி சிரிச்சேன்னு எனக்கே தெரியல." என்றான் குரல் தழுதழுக்க, அவளுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகி விட்டது.

"என்னடா ஏதோ கல்யாணம் பண்ணி, பிள்ளை குட்டி பெத்தவன் மாதிரி பேசுற? எங்களை சொல்லு, நாங்க கல்யாணம் பண்ணி கஷ்டப்படுறோம். உனக்கு என்ன பொண்டாட்டியா, குழந்தையா? தனியா தான இருக்க? உனக்கு என்னடா மனசு விட்டு சிரிக்க கஷ்டமா இருக்கு?" என்று கேட்டான் சுதன்.

விபுவின் முகம் மாறியது. அவனது எண்ணம் எல்லாம் சண்டை பிடித்த ஜனனியைச் சுற்றித்தான் வந்தது. அவன் பதில் சொல்ல வரும் முன் இடையில் புகுந்த வனிதா சுதனிடம்,

“அப்ப பொண்டாட்டி வந்தா உங்களால மனசு விட்டு சிரிக்க முடியாது. இரு, நாத்திகிட்ட என்ன விஷயம்னு கேக்குறேன்?" என்றதும் சுதன் பயந்து விட, இவர்கள் இருவரையும் விட்டு விட்டு அவர்கள் ஒரு தலைப்பில் பேச ஆரம்பித்து விட்டனர்.

ஜோவின் பார்வை தன் மேல் படர்வதை உணர்ந்து மெல்ல புன்னகைத்து விட்டு எழுந்து கை கழுவச் சென்றான். ஆனால் ஜோவிக்குத் தான் அவன் விரக்தியாக சொன்னது திரும்பத் திரும்ப ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
கை கழுவச் சென்றவன், கண்ணாடித் திரையில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். தன் முகத்தினூடே நேற்று நடந்த நிகழ்வின் நினைவிற்குச் சென்றான்.
***
"என்னடி திகைச்சிப் போய் இருக்க? நான் பேசுறது கூச்சப்படுற விஷயமா இருந்தாலும், உன்கிட்ட பேசித்தான் ஆகணும். உன் மாமியார் வந்து பேசுவானு நினைக்காத...

ஒரு குழந்தை இருக்கே, போதும்னு நினைச்சா அது உன் மடத்தனம்.

காலம் காலமாக ஒரு பொண்ணையும் ஆணையும் கணவன், மனைவி பந்தத்துல இணைச்சு வைக்கிறது நம்பிக்கை, காதல் சொல்லி வச்சிக்கிட்டாலும் அதுல காமமும் அடங்கும்.

பொண்ணுங்க நமக்கு, ஒரு கட்டத்துல சலிச்சி போகும்.
ஆம்பளைங்களுக்கு வாழ்நாள் முழுக்க தேவைப் படும். சலிச்சி போச்சுன்னு விட்டோம் வை, நம்ம வாழ்க்கை தான் பாழா போகும்.
உனக்கு என்ன வயசாகுது? அவனுக்கு என்ன வயசாகுது? பழசை நினைச்சிட்டு அவன் கூட சேராம இருக்காத. அவன் உன்னோட புருசன். புருஷனா ஏத்துக்கிட்டு தான் ஆகணும். அவன் கூப்பிட்டா பொண்டாட்டியா நீ போய் தான் ஆகணும். ஒழுங்கா இன்னொரு பிள்ளைய பெத்துக்கிற வழிய பாரு." என பேசிவிட்டு வெளியே செல்ல, அவளோ உடைந்து விட்டாள்.

அவளது மனநிலைமை தெரியாமல், கொஞ்சம் கூட தாயாக அவளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் சுயநலமாக, கடமைக்காகவாது வாழ்ந்து விடு என்று சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டுப் போக அவளுக்கு,

'ச்சீ...' என்றானது. அதுவும் தன் வாழ்க்கையை நினைத்தே... பெற்றெடுத்த பாசம் அவளைக் கட்டிப் போட, அவள் வாழ்க்கையில் எதுவுமே அவள் நினைத்தது போல் அமையவில்லை. அமைத்துக் கொள்ள விடவில்லை. முடக்கி வைக்கப்பட்டவளுக்கு முன்னேற்றம் என்பது கானல் நீராகிப் போனது.
கண்ணீர் அதன்பாட்டிற்கு வழிய, துடைக்க மனமில்லாமல் அமர்ந்திருந்தாள்.

"அம்மா!" என சச்சின் ஓடி வர, கண்ணீர் படிந்த முகத்தை அவனுக்கு காட்ட கூடாதென்று, வேகமாக குளியலறைக்குள் புகுந்தாள்.

அவன் அறைக்குள் நுழைந்து, “அம்மா...!” என அழைக்க, முகத்தை அழுத்தி துடைத்து, மூச்சை இழுத்து விட்டு கதவைத் திறந்து, சிரித்த முகத்துடன் வெளியே வந்தாள். 'ஆஹா! என்ன நடிப்பு!' என்றது மனம்.
உள்ளத்தில் தோன்றியதைப் பேசாமல் இருப்பதும், உணர்வுகளை அந்தந்த நேரத்தில் வெளிப்படுத்தாமல் விடுவதும் தான், மனிதன் படும் பல துயரங்களுக்கு பெரும் காரணிகள்.
சட்டென சொல்லிவிடும் பட்சத்தில் மனதில் உணர்வுகள் தேங்கி சேராக நிற்காது. பிறர் மனம் வாட யோசிக்கும் மனம், தன்னைப் பற்றி என்றுமே நினைக்காமல் போவது தான், பல பிரச்சனைகளின் சிறிய ஆரம்பம்.

"அம்மா!" அவன் மீண்டும் அழைக்க, மனக்குரல் தன்னை ஈர்த்து விட்டதை எண்ணி கடிந்து கொண்டவள் மகனைப் பார்க்கலானாள்.

சற்று முன் பேரனைக் கொஞ்சித் தள்ளிய சதாசிவம், பேரனுக்கு சட்டைப் பையிலிருந்த ரூபாயை எடுத்து கைக்குள் திணித்தார். “வேண்டாம் தாத்தா! விபு திட்டும்.” என்றவனிடம் வம்டியாக திணித்தவர்,

"திட்டுனா நான் பேசிக்கிறேன். என்கிட்ட காசு வாங்கி வாங்கி தின்ன பயல், உன்கிட்ட வாங்க வேணாம் சொல்லுவானா?" என அவன் முன் கெத்தாகச் சொன்னாலும், அவன் வருவதற்குள் பணத்தைக் கொடுப்பதற்கு காரணம், அவன் இருந்தால் வாங்க விட மாட்டான். அதுவும் இவரிடம், வாங்கே விட மாட்டான்.

பாசத்தில் காசு கொடுத்து கொடுத்து பாச அடிமைகளாக்கி விட்டு, பிற்காலத்தில் அவர்களையே சூழ்நிலைக் கைதியாகவும் தங்களின் கடமைகளை முடிக்க, பலியாடாக்கி விடுவார்கள் என்று பட்டுணர்ந்தவன். சச்சினுக்கும் அதே தவறு நடந்திடக் கூடாது என்று தீவிரமாக இருந்தான். அதனாலே சச்சினிடம் என்னைத் தவிர நீ யாரிடமும் பணம் வாங்க கூடாது என்று, மனதில் பதியும்படி சொல்லி விட்டான். பணம் கொடுக்கும் சதாசிவத்திடம் கூட கத்திரியைப்போல் கட் அண்ட் ரைட்டாக சொல்லி விட்டான்.

ஆனால் அவர்தான் கேட்கவில்லை.
தாயிடம் நீட்டி, "உங்க அப்பா என் கையில திணிச்சிட்டார். விபு பார்த்தா, என்னை தானே தப்பா நினைப்பான். உங்க அப்பா எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாரா? விபு வரதுக்குள்ள உங்க அப்பாகிட்ட குடுத்துடு." என்றான். விபு அடிக்கடி உங்க அப்பா என அழுத்தி சொல்வான். அதைக் கேட்டு சச்சினும் அவ்வாறு சொல்ல இவளுக்கு கோவம்.

"என்னடா உங்க அப்பா? தாத்தானு சொல்றதுக்கு என்ன? உன் அப்பா, உன் அப்பாங்கிற? கன்னம் பழுத்துரும். பெரியவங்கள மதிக்கணும். அவன் கூட சேர்ந்து கெட்டுப் போயிட்டு இருக்க. ஒரு நாள் ரெண்டு பேருக்கும் இருக்கு..." என்று, அவனைத் திட்டிக் கொண்டே அவனுக்கு சேவைகள் செய்ய, அவனோ கண்டு கொள்ளவில்லை.
அவனுக்குத் தேவையானது செய்துவிட்டு சமையலறைக்குள் நுழைந்தவள், அவன் சாப்பிட வெதுப்பியைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி வைத்து, கூடவே தக்காளி, வெங்காயம் நறுக்கி அதை வதக்கி முட்டை சேர்த்து, வெதுப்பியைப் பிய்த்து போட்டு கிண்டி அனைவருக்கும் கொடுத்தாள்.
"பிரசாத் எப்போ வருவான்மா?" அவள் கொடுத்ததை தின்று கொண்டே கேட்டார்.

"இப்ப வந்திருவான்பா." என்று நேரத்தைப் பார்த்து விட்டு சொன்னவளுக்கு உள்ளுக்குள் பீதி. அவனுக்குத் தான் இவரைப் பிடிக்காதே. எங்கே வந்ததும் முகத்தைக் காட்டிடுவானோ என்ற பயம் திக்கு திக்கு என்று இருந்தது.
பெரியவர்கள் மூவரும் பேசிக் கொண்டிருக்க, மணியைப் பார்ப்பதும் மகனுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பதுமாக இருந்ததாள்.

விபு வந்து விட்டான். வாசலில் இரண்டு ஜோடி செருப்புகளைக் கண்டதும் யாரென யூகித்தவனுக்கு கோபம் வர, வாசலிலே நின்று கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு உள்ளே வந்தான்.

கௌரியும் சதாசிவமும் இவனை வரவேற்க, அவனும் இருவரிடம் ஒன்று சேர்ந்து, "வாங்க!" என்றான். அவர்கள் குசலம் விசாரிக்க, இவன் பதில் சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்தான்.

வேகமாக உடையை மாற்றி சமையலறைக்குள் நுழைந்து, தண்ணீர் குடித்துவிட்டு பைக் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு, "நான் வர்றேன், ஒரு வேலை இருக்கு." என்று அவரை நாசூக்காக தவிர்த்து விட்டு வெளியே சென்றான்.

அவருக்கு ஒரு மாதிரி ஆகி விட்டது. "இன்னும் பிரசாத்துக்கு என் மேல இருக்க கோபம் போகலையா?" என வருத்தத்துடன் கேட்க, "கோபமா? அப்படி எல்லாம் இல்ல அண்ணா. ஏதோ வேலையா போயிருக்கான், அவ்வளவு தான் அண்ணா. நீ எதுவும் நினைச்சுக்காத." என்று சமாதானம் செய்தாலும், அவர்கள் மனமில்லாமல் அங்கிருந்து சென்றார்.

பெண்கள் இருவருக்கும் அவன் செய்கையில் கோவம். அவன் வந்ததும் கேட்கலாம் என்று சுதா காத்திருக்க, அவன் தாமதமாகத்தான் வந்தான். அவர் தூங்கி விட்டார்.

இவள் தான் முழித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் வந்துவிட கதவை அடைத்து வேலையைத் தொடர்ந்தாள். இவனோ தன்னை சுத்தம் செய்து விட்டு மெத்தையில் விழுந்தான்.

பக்கத்தில் படுத்திருந்த சச்சின் மெத்தையில் சிறுநீர் கழித்திருக்க, அதனைக் கண்டவன் அவனை ஓரமாக படுக்க வைத்து, அந்த இடத்தை துணியை வைத்து துடைத்து விட்டு மீண்டும் படுத்துக் கொண்டான்.

வேலை முடித்து வேகமாக அவனுடன் சண்டை போட உள்ளே வந்தவள், இந்தக் காட்சியைக் கண்டதும் உடல் தூக்கிவாரி போட்டது. இது அவளுக்கு மட்டும் பழகப்பட்ட காட்சி என்பதால் அவள் விபுவைத் தவறாக எண்ணி விட்டாள்.

"இப்போ எதுக்கு அவனை ஓரமாக படுக்க வச்சிருக்க?" என கோவமாக கத்த,

காதைக் குடைந்தவன், “எதுக்குடி இப்ப கத்துற? பக்கத்துல தானே இருக்கேன், தூங்கறான்டி... எந்திச்சிட போறான்."
"ப்ச்! கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லு, எதுக்கு அவன தள்ளிப் படுக்க வச்சிருக்க?"

"உச்சா போயிட்டான்டி. ஈரத்தில கிடந்தா சளி பிடிக்கும்னு தள்ளி படுக்க வச்சிருக்கேன்டி." என்றதும், இவளுக்குத் தான் என்னவோ போலானது. அவனுக்கு அவள் கேட்ட கேள்வியின் உள் நோக்கம் புரியவில்லை. ஆனால் அவள் தெரிந்து தான் கேட்டாள். தாயின் வார்த்தை அவளை அந்தளவுக்கு யோசிக்க வைத்து விட்டது.
"அவன் அங்க படுத்தா உனக்கு என்ன பிரச்சனை?"

"ப்ச்! அதை விடு, அப்பாகிட்ட ஏன் முகம் குடுத்து கூட பேசல? அவர் கூட உக்காந்து பேசாம எதுக்குடா வேலைனு வெளிய போன?”
"அவர் கூட உக்காந்து சிரிச்சு பேசி நடிக்க எனக்கு தெரியாது. அந்தாள்கிட்ட உக்காந்து பேச எனக்கு பிடிக்கல. அப்படி உக்காந்து பேசினா சண்டை போட்டு, அவரை நாலு வார்த்தை நறுக்குன்னு கேட்பேன். உன் அப்பன் நெஞ்ச பிடிப்பான், நீயும் அம்மாவும் பதறி என் கூட சண்டைக்கு வருவீங்க, தேவையா?"

"இதெல்லாம் ஒரு பதிலா விபு?"
"பதிலா எடுத்துக்கிறது எடுத்துக்காததும் உன் இஷ்டம். எனக்கு அந்தாள சுத்தமா பிடிக்கல, அதான் விலகி போறேன்."
"அந்தாள்னு சொல்லாத, அவர் உன் மாமனார். அதை விட தாய்மாமன். அவரை மரியாதை இல்லாம பேசாத!" மகளாய் கொதித்தாள்.
"நீ வேணா அவர் என்ன பண்ணினாலும் அப்பானு தூக்கி வச்சு ஆடு. ஆனா என்னால முடியாது. எப்போ உன் கல்யாண விஷயத்துல உன் இஷ்டம் கேட்காம முடிவு செய்தாரோ, அப்பவே அவர் மேல இருந்த மரியாதை போச்சு. என்கிட்ட அவருக்கான மரியாதையை எதிர்பார்க்காத, கிடைக்காது. அவரை பத்தி பேசாத, நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்." என்று தரையில் சென்று படுத்துக் கொண்டான்.

இவள் தான் பொத்தென மெத்தையில் அமர்ந்தாள். தந்தையா? விபுவா? என்று இருவரிடையே மாட்டிக் கொண்டு முழிக்கிறாள்.
***
"புருஷனா வந்து என்னை அணைக்கணும்னு நினைச்சு நெருங்கினா பிளீஸ் விபு போயிடு. என்கிட்ட வராத!" கை நீட்டி எச்சரிக்க, அவளை அணைக்க வந்த இரு கரங்களும் அந்தரத்தில் நின்றன. முகமோ செத்து விட்டது. தன்னை அப்படி நினைத்து விட்டாளே என்ற ஆத்திரத்தில் கோவத்தை சுவரில் காட்ட, மனதிலுள்ள வலி விழியில் பிரதிபலிக்க அவளைக் கண்டான்.
***
 

NNK47

Moderator
காதல் 8

இரவில் நடந்த வாக்குவாதத்திற்கு பிறகு இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. ஏற்கெனவே அவர்களுக்குள் பேச்சு வார்த்தைகள் மறைந்து, பனிப்போர் நடந்து கொண்டிருந்தது. இதில் மேலும் அது நீள, இதுவும் ஒரு காரணமானது.

காலை உணவையும் எடுத்துக்கொள்ளாமல் மதிய உணவுப் பையையும் எடுத்துச் செல்லாமல் சச்சினை மட்டும் அழைத்துக் கொண்டு விபு பள்ளிக்குச் சென்று விட்டான்.
அவள் அவனுக்காகக் கட்டி வைத்திருந்த உணவு பையை கோபம், அழுகையினூடே பார்த்திருந்தாள்.

அவர்களுக்குள் பிரச்சனை என்று சுதாவிற்குத் தெரியும். ஆனால் அவன் உணவை எடுத்து செல்லாததற்கு காரணம், 'நேற்று என்ன நடந்திருக்கும்?' என்று யோசிக்காமலே அவருக்கு விளங்கியது.

நேற்று விபு, அண்ணனை அவமதிப்பது போல் நடந்து கொண்டது இவருக்கும் பிடிக்கவில்லை. அவன் மேல் இவருக்கும் கோபம் தான். இவர் கேட்க வேண்டியதை மருமகள் ஜனனி கேட்டு சண்டைப் பிடித்திருப்பாள். அந்தக் கோவத்தில் தான், இவன் காலை உணவையும் சேர்த்து தவிர்த்திருக்கான் என்று சரியாக யூகித்துக் கொண்டார்.
கலங்கி நிற்கும் ஜனனியின் அருகே வந்தவர், "விடு ஜனனிமா, இன்னைக்கு ஒரு நாள் வெளியே வாங்கி திங்கட்டும். அப்ப உன் அருமை அவனுக்கு தெரியும். தெரிஞ்சுகிட்டு மறக்காம நீ கட்டி வச்சதை நாளைக்கு எடுத்துட்டு ஓடுவான் பாரு, நீ ஃபீல் பண்ணாத." என்றார்.

அவளோ, "அவர் எனக்கு என்ன பண்ணிருந்தாலும், எனக்கு அப்பா தானத்த... உடம்பு சரியில்லாதவர எப்படித்த ஒதுக்கி வைக்க முடியும்? அவர்கிட்ட ஏன் இப்படி பண்ணீங்கனு கோபத்தைக் காட்ட முடியுமா? கொஞ்சமாவது அவரை மதிக்கணும்ல அத்த? என் நிலமைய புரிஞ்சுக்கவே மாட்றான் இவன்." என வருத்தம் கொள்ள,

"தாய் மாமன், மாமனார் உறவுல இருக்கற மனுஷன்கிட்ட இப்படி நடந்துக்கறது சரியில்ல. புரியுது, எந்த நேரத்தில, எப்படி உங்க கல்யாணம் நடந்ததுனு... அதுக்காக இன்னமுமா அந்த மனுஷன்கிட்ட முகம் கொடுத்து பேசாம தண்டிப்பான்? அவர் இல்லைனா இந்நேரம் நாம இந்த அளவுக்கு வந்திருப்போமான்னு கொஞ்சம் கூட யோசிக்க மாட்டிக்கிறான். உன் வாழ்க்கைய நினைச்சு பயம் அவருக்கு இருக்கு. அந்தப் பயத்தை போக்க, உன்னை இவனுக்கு கட்டி வச்சிட்டார்.

அப்பாவா அவர் யோசிக்கிறது சரி தான? இவன ஒன்னும் அவர் கட்டாயப்படுத்தலைல, இவனா தான கட்டிக்கிறேன்னு வந்தான். என்னமோ அவரே வந்து கழுத்துல கத்திய வச்சு தாலி கட்ட சொன்னது போலல இருக்கு, இவன் அவர் மேல கோபமா இருக்கறத பார்த்தா... பழச மறக்கக் கூடாது, சொல்லி வை உன் புருசன்கிட்ட..." என்று அவர் சென்று விட, இவளுக்கு மட்டும் தான் அந்த உண்மைகள் தெரியும் என்பதால், உள்ளுக்குள்ளே ஊமை கண்ணீர் வடித்தாள்.

***
தண்ணீர் வடியவிட்டு சிந்தனையில் இருந்தவனை மோகன், சுதன் வருகை அதிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்தது. அன்றைய நாள் அப்படியே கழிய, தாமதமாக தான் இல்லம் வந்தான்.

தாமதமாக வந்த அவனை முறைத்தார் சுதா. உள்ளே சமையலறையில் அவள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சச்சின் ஹாலில் அமர்ந்து வரைந்து வண்ணம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தான். இரு திசையையும் பார்த்தவர், அறைக்குள் செல்ல இருந்த மகனை அழைத்தார்.

"உள்ள வா விபு, உன் கூட பேசணும்." என்றார் கட்டளையாக, "பச்..!" சலிப்பாக அவர் பின்னே சென்றான்.
"என்னமா உன் பிரச்சனை?"
"அதைத்தான் நான் உன்கிட்ட கேக்குறேன், உனக்கு என்னதான் பிரச்சனை? எதுக்கு இப்படி நடந்துக்கிற? உனக்கு எப்போல இருந்து உன் மாமாவ பிடிக்காம போச்சி? அவரை பிடிக்கலைதான், அதுக்காக அதை முகத்துக்கு நேராதான் சொல்லாம சொல்லணுமா? பாவம் அந்த மனுஷன், இப்போ தான் பொழச்சி வந்திருக்கார். அவர மறுபடியும் படுக்க வச்சிடுவ போல?"

"ஆமா, அப்படியே படுத்துட்டாலும்... அவர் போடுறதெல்லாம் டிராமா, சிவாஜிய மிஞ்சி நடிச்சிட்டு இருக்கார். எப்போதான் இவங்க ரெண்டு பேரும் இதை புரிஞ்சுக்க போறாங்களோ?" என சத்தமாக முணுமுணுக்க, அவருக்கும் அது நன்றாகவே கேட்டது.

"போதும்டா, அவர் நடிக்கிறார்னு என்கிட்ட சத்தமா முணுமுணுக்கிறது மாதிரி, அவகிட்டயும் சொல்லிட்டு இருக்காத, மனசு கஷ்டப்படுவா. என்ன இருந்தாலும் அவளுக்கு அப்பா. புருசன் தன் அப்பாவ மதிக்கலைனா கோபம் வரத்தான் செய்யும். அவளுக்காகவாது அவரை நீ ஏத்துக்கிட்டுத் தான் ஆகணும். நீ சாப்பாட எடுத்துட்டு போகல, காலையில சாப்பிடவும் இல்ல. அதனால இன்னைக்கி முழுக்க அவளும் சாப்பிடல. போ, போய் சமாதானம் பண்ணி சாப்பிட வை, நீயும் சாப்பிடு. நானும் பேரனும் சாப்பிட்டோம், அவன என் கூட படுக்க வச்சிக்கிறேன். நீ அவ கூட பேசு." என்று அவர் வெளியே செல்ல, இவனோ நெற்றியை கீறிக் கொண்டே வெளியே வந்தான்.


"சச்சு கண்ணா வா! பாட்டிட்ட வா. இன்னைக்கி பாட்டிகிட்ட தூங்கு." என்று அழைக்க, அவனோ முதலில் விபுவைப் பார்க்க, அவனும் தலையை அசைக்க, சுதாவுடன் சென்றான். அவர் கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டார்.

கதவை வெறித்தவன், சமையலறை உள்ளே ஒரு பார்வைப் பார்த்து விட்டு, உள்ளே சென்று தன்னை சுத்தம் செய்துவிட்டு உடை மாற்றி வந்தான்.

"ஜா..." என அழைக்கும் முன்னே அவள் தட்டுடன் வந்திருந்தாள். அவன் அருகே வைத்துவிட்டு சட்னியை அவன் அருகே நகர்த்தி வைத்துவிட்டு உள்ளே செல்ல எத்தனிக்க, அவள் கையைப் பிடித்தான்.

"நீ சாப்பிடல?" எனக் கேட்கவும் பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.

"வா, வந்து நீயும் சாப்பிடு." என்றான்.

"எனக்கு பசியில்ல, பசிக்கும் போது சாப்பிட்டுக்கிறேன்." என்று அவன் கையிலிருந்து கையை உருவ முயல,

"காலையிலருந்து பசியில்லையா?" எனக் கேட்கவும், திரும்பி அவனை முறைத்தாள்.

"சாரிடி, உன் அப்பன பத்தி இனி பேச மாட்டேன். சாப்பிட வா." என்றான். மீண்டும் முறைக்க, "சரி உன் அப்பாவ இனி எதுவும் சொல்ல மாட்டேன் சாரி, வா சாப்பிட..." என்று இறங்கி வர, உதட்டின் ஓரம் புன்னகை மலர, "இரு, வர்றேன்." என்றதும் தான் கையை விட்டான்.


இருவரும்தான் அமர்ந்து அமைதியாக சாப்பிட்டனர். எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் சாப்பிட்டதும் அவளுக்கு சமையலறையில் சுத்தம் செய்ய உதவியாக இருந்தான். அவன் முன்னே அறைக்குள் நுழைய அவள் பின்னே நுழைந்தாள்.

அவள் சச்சினை தேட, "அவன் அம்மாட்ட தூங்குறான்." என்று மெத்தையில் அமர்ந்தவாக்கில் சொல்ல, ஏனோ உடல் நடுங்கியது.
அவன் சாதாரணமாக தான் இருந்தான், இவளுக்கு உள்ளுக்குள் சம்மந்தமில்லாத பயம் உருவெடுத்தது.

குளியலறை சென்று வெளியே வந்தவள், பால்கனிக்கு சென்று நின்று கொண்டாள். இவனும் அவளிடம் பேச எதிர்பார்த்திருந்தவன், அவள் அங்கே சென்றதும் அவனும் தொடர்ந்து அங்கே சென்றான்.
அவள் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு பயத்தில் நிற்க, இவன் பின்னே வந்து, "இங்க என்னடி பண்ற?" என்றான்.

இவளுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. அவளது எண்ணம் எல்லாம் அவன் நண்பன் என்று மறந்து, எங்கே கணவனாக நடந்து கொள்வனோ என்ற அச்சம், அவள் அன்னை வந்து போனதிலிருந்து புதிதாக தோன்றியது.

அவள் திரும்பாமலே, "இல்ல, காத்து வாங்க வந்தேன்." என்றாள். அவனும் அவளை உரசியபடி பக்கத்தில் வந்து நின்றான். வளி இருவரின் உடலைத் தழுவி, ஒரு நிமிடம் அவர்கள் மனதை இதமாக்கி விட்டுச் சென்றது.

"ஹேய் ஜான்!" என அன்பாய் அவளது தோளை அணைக்கச் செல்ல, சட்டென விலகினாள். இவன் கை அந்தரத்தில் நின்றது.
"புருஷனா அணைக்கிறதா இருந்தா, என்னை தொடாத விபு." என்றாள்.
அவனுக்கோ முதலில் எதுவும் பிடிபடவில்லை. 'என்ன சொல்கிறாள்?' என்று யோசித்தவனுக்கு தாமதமாக தான் விளங்கியது. விளங்கியதோடு பெருங்கோபமும் வந்தது.
அவள் கண்ணீருடன் நிற்க, அந்தரத்தில் நின்ற கை முஷ்டியை இறுக்கி சுவரில் குத்த, இவளோ விபு என்று பதறிக் கொண்டு வந்தவளை கையை நீட்டி தடுத்தான்.

அவன் விழிகளைப் பார்த்து இவள் பயந்தாள்.
"என்ன சொன்ன...? புருஷனா தொடுறதா இருந்தா தொடாதங்கற... என்னடி இதெல்லாம்? என்னை என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க உன் மனசுல? என்னைக்குடி உன்னை நான் புருஷனா தொட்டிருக்கேன்? கல்யாணமான நாள்ல இருந்து உன்னை அந்த மோட்டிவேஷனோட தொட்டிருப்பேனா, இல்ல பாத்திருப்பேனா? எப்படிடி உன்னால என்னை அப்படி யோசிக்க முடிஞ்சது? நானும் உனக்கு மத்த ஆம்பளைங்க போல தெரியிறேனா?" எனக் கண்ணீர் தேங்க, அடக்கப்பட்ட சீற்றத்துடன் கேட்டான்.

அவனது செங்கறைப் படிந்த கோப விழிகளைக் கண்டதும், தன் தவறை உணர்ந்தவள் மன்னிப்பு கேட்க அவன் கையைப் பிடிக்க, தீயைத் தொட்டது போல் உதறினான்.
"நீயும் என்னை தொடாத... நான் தான் உன் புருஷனாச்சே...?" கோபத்திலும் நக்கலுடன் கேட்டான்.
"விபு..." என அழுகையினூடே அவன் கைப்பற்ற வர, அவனோ கையை உள்ளிழுத்துக் கொண்டான்.

"விபு..." என அழுக, "என்னை ஒரு நிமிசத்துல கொன்னுட்டடி! இத்தனை வருச நட்ப கொச்சை படுத்திட்டடி! சின்ன வயசில இருந்து உன் கையை பிடிச்சி சுத்திட்டு இருந்திருக்கேன்டி, உன்னை கட்டிப்பிடிச்சு இருக்கேன், முத்தம் கூட குடுத்திருக்கேன். அப்படி செஞ்சதுல ஒரு தடவையாவது தப்பான எண்ணத்துல பண்ணிருந்திருப்பேனாடி?
உன் முகம் சுளிக்கற மாதிரி என் தொடுதல் இருந்திருக்கா? அவ்வளவு ஏன், நம்ம கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்ததுல இருந்து என் சுண்டு விரல் கூட உன் மேலே பட்டது இல்ல. நான் உன்கிட்ட புருஷனா நடந்துக்கணும்னு நினைச்சிருந்தா, அடுத்த நாளே உன்னை தொட்டிருக்க மாட்டேனா? நமக்குள்ள இருக்கற உறவுக்கு பெயர் என்னடி? புருசன், பொண்டாட்டியா? அப்படி தான் இத்தனை நாளா வாழ்ந்துட்டு இருக்கோமா?" எனக் கேட்க, அவள் பதிலின்றி கதறிக் கொண்டிருந்தாள்.

"ச்ச! போடி! இதுக்கு தான் நான் தாலி கட்ட மாட்டேன்னு சொன்னேன். வம்படியா கட்ட சொல்லி, எனக்கு இப்படி ஒரு பேரையும் குடுத்துட்டேலடி. மனசு குளிர்ந்திருச்சி, என் தோழியால சாரி... என் பொண்டாட்டியால... இப்போ நான் உன் புருசனாச்சே?" என விரக்தி சிரிப்புடன் சொல்ல, இவளுக்கு சுருக்கென்றது.
"விபு, நான் சொல்றத கேளுடா..." எனப் பேச வந்தவளைத் தடுத்தவன்,

"போதும்டி நீ பேசினது... இதுக்கு மேலே கேட்க என் மனசில தெம்பு இல்ல, போதும். இனி நான் நண்பனா கூட உன்கிட்ட வர மாட்டேன்டி." என்று வேகமாக உள்ளே சென்று, தரையில் மெத்தை விரித்து படுத்துக் கொண்டான்.
அவளோ அவ்விடம் அமர்ந்து கதறி அழுது தீர்த்தாள். வெகு நேரம் சென்றபின் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தாள். அவனும் உறங்கவில்லை என்று, கண்ணீருடன் அவன் கண்மணிகள் அலைப்புறுதலை கண்டு தெரிந்து கொண்டவள், அவனை எவ்வாறு சமாதானம் செய்ய போகிறோம் என்பதை நினைக்கவே பயமாக இருந்தது. மெத்தையில் வந்து படுத்துக் கொண்டவளுக்கு, தூக்கம் கிஞ்சித்தும் இல்லாமல் தண்டனை செய்தது. இருவருமே உறங்காமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தனர்.
காலையில் இருவரது முகமுமே சரியில்லாமல் இருந்தது. அவன் இறுகிப் போய் இருக்க, இவள் முகமோ அழுது வீங்கிப்போய் இருந்தது. 'இவன சமாதானம் பண்ண அனுப்பினா, சண்ட போட்டு அழுக வச்சிருக்கான்.

இதுங்களுக்குள்ள என்ன பிரச்சனையோ? இதுங்களே தீர்த்து தொலையட்டும்... இதுங்களுக்குள்ள நாம ஏன் போகணும்? என்னவோ பண்ணி தொலையட்டும்.' என்று விட்டு விட்டார்.

இன்றும் அவன் உணவை எடுத்துச் செல்லவில்லை. மதிய உணவு வேளையில் அவன் கேன்டீனுக்கு சென்று, ஒரு டீ மட்டும் குடித்து விட்டு வந்தான்.

அவனில்லாமல் இவர்கள் சாப்பிட்டாலும் ஜோவிக்கு ஏனோ உணவு இறங்கவில்லை. அவன் இடத்தை அடிக்கடிப் பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிட்டாள். காலையிலிருந்தே அவன் சரியில்லை. சக ஆசிரியர்கள் கேட்டதற்கு மழுப்பியவன் தன்னிடம் சொல்வானா? இருந்தாலும் நட்பு ரீதியாகப் பேசும் அவன், இப்படி இருப்பது அவளுக்குள்ளும் சிறு பாதிப்பைத் தந்தது.

மாலையில் அவன் மேசையில் படுத்திருக்க, இவளோ மேசையைத் தட்டி அவனை எழுப்பினாள். அவனும் எழுந்து என்னவென்று அவளைப் பார்த்தான்.

"இன்னைக்கி பிஸ்கட் வாங்கி தர்றது உங்க டர்ன் மறந்துட்டீங்களா? பசிக்குது, பிஸ்கட் எங்க?" என்றாள். அவனோ நெற்றியைக் கீறிக் கொண்டவன், "சாரி மிஸ் ஜோவி! இன்னிக்கி என்னால முடியாது. நாளைக்கு..." என முடிக்கும் போதே அவனிடம் மாச்சிலை நீட்ட, அவன் அவளையும் கையில் வைத்திருந்த மாச்சிலையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.

"நீங்க சாப்பிடாம ஃபீல் பண்ணுவீங்க, நீங்க வாங்கி தருவீங்கனு நான் வெயிட் பண்ண முடியுமா? என்னால முடியாது இல்லையா? அதான் நானே போய் வாங்கிட்டு வந்துட்டேன், இந்தாங்க." என்று நீட்ட, அவன் உதட்டில் லேசாக மலர்ந்தது சிறு மூரல்.

"எனக்கு பசி இல்ல மிஸ் ஜோவி, நீங்க சாப்பிடுங்க." என்றான்.
"ஒரு டீ உங்க பசிய போக்கிடுமா என்ன?" என கேன்டீனில் வேலை செய்யும் பாட்டி இவன் டீ மட்டும் குடித்ததை இவளிடம் புலம்ப, இவளும் அவன் சாப்பிடவில்லை என்று அறிந்துகொண்டாள்.

"விபு சார், ஒரு மனுஷனுக்கு எப்படி உணர்ச்சிகள் நிறைய இருக்கோ, அது போலதான் பிரச்சனைகளும் கூடவே இருக்கும். ஒன்னு முடிஞ்சா இன்னொன்னுனு அடுத்தடுத்த பிரச்சனை ஃபேஸ் பண்ணிட்டு தான் இருப்போம். உணர்ச்சியைப் போல பிரச்சனையும் மனுசனோட சேர்த்து படைக்கப்பட்டது தான். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் சின்னது, பெருசுன்னு பிரச்சனை வந்திட்டு தான் இருக்கும். அதுக்காக எல்லாம் சாப்பிடாம இருந்தா, பிரச்சனை என்ன உங்களுக்கு பாவம் பார்த்து சலுகை குடுக்குமா என்ன? அதெல்லாம் இல்ல... எப்படிடா இவன, இவள வச்சி செய்யலாம் தான் நினைக்கும். கூடவே வர பிரச்சனைய சால்வ் பண்ண ரெண்டே வழி தான் இருக்கு.
ஒன்னு சாப்பிடணும், இன்னொன்னு தூங்கணும். ரெண்டும் சரியா செஞ்சா ஈஸியா பிரச்சனையை சால்வ் பண்ணலாம். முதல்ல சாப்பிடுங்க, வீட்ல போய் தூங்குங்க, எல்லாம் சரியாகிடும்." என்று கண் சிமிட்டி சொல்லிச் சிரிக்க,

மனதில் தூக்கி வைத்திருந்த பாரத்தை அவள் வாங்கி இறக்கி வைத்தது போல் இருந்தது. மாச்சிலை வாங்கி கொண்டு மொத்தமாக, "தேங்க்ஸ்!" என்றான்.
அவளும் தலையைத் தாழ்த்தி மாச்சிலை ருசிக்க, இவனும் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே தின்றான்.

***
"ஒரு தடவை, என் மேல முழு நம்பிக்கை வச்சி என் கூட வா. உன்னை பத்திரமா சேர்க்க வேண்டிய இடத்தில கண்டிப்பா சேர்ப்பேன். என்னை நம்பி வா." என்று அவன் அழைக்க, அதுவரை அச்சத்திலிருந்த ஜோவி முகத் தெளிச்சியுடன் அவனுடன் பயணிக்க முடிவெடுத்தாள்.
 

NNK47

Moderator
காதல் 9


செக்கரை நிறத்தில் உருமாறிய பகலவனோ, தன் இருப்பிடத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கீழிறங்கி, ஆழிக்குள் சென்று தன்னை மறைக்க வேண்டிய வேளையில், ஆழியின் அலைக் கூட்டங்களைக் காண கடற்கரையில் மக்கள் கூட்டம், அந்த மாலை வேளையில் படையெடுத்து வந்திருந்தனர்.


சென்னை வந்தும் மெரினா கடற்கரையைப் பார்த்திடாதவளை, இன்று அழைத்து வந்திருந்தாள் சந்திரா. அதுவும் ஜோவித்தா இன்று ஜனித்த நாள் என்பதால், அவள் ஆசையை இன்று நிறைவேற்றி வைத்திருந்தாள்.

இருவரும் கடற்கரை மணலில் கால் புதைய நடந்தனர். தொலைக்காட்சியிலும் படங்களிலும் பார்த்த மெரினாவை இன்று தான் நேரில் பார்க்கிறாள்.
குதித்து குதித்து அவளை நோக்கி வரும் குட்டி அலைகளைக் கண்டு அவளுக்கு உற்சாகம் பீறிட்டது. மனம் குழந்தையின் குதூகலத்தைக் கொண்டிருந்தது. தனது பேண்ட்டை மடித்து விட்டு கடலில் காலை நனைத்து விளையாடினாள்.

கடற்கரையில் அமர்ந்த சந்தியா தன் காதலனுடன் செல்லில் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். இவள் அவளை ஒருதரம் பார்த்து தலையில் அடித்துக் கொண்டவள் கடலில் விளையாட ஆரம்பித்தாள்.
காலையில் எழுந்ததுமே மேகவாணி, நவநீதன், ஜீவித்தன் என மூவரும் அவளுக்கு அழைத்துப் பேசி வாழ்த்து சொல்லி கண்ணீருடன் அலைபேசியை வைத்தனர்.

பின் நண்பர்கள், உறவினர்கள் அனைவரும் மதியம் வரை அவளிடம் விடாமல் பேசினார்கள்.
மதிய உணவை முடித்து விட்டு மாலையில் வெளியே செல்ல சந்தியா அழைக்க, இவளும் பீச்சிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று தன் ஆசையைச் சொன்னாள், இருவரும் கிளம்பினார்கள்.
கவிதாவோ சந்தியாவிடம் ஐந்து முறை பத்திரம் என்றாள். ஜோவியிடம் இரண்டு மடங்காகப் பத்திரம் வாசித்தாள். ஜோவி, 'எதற்கு?' என்று அவளிடம் விசாரிக்க, சந்தியா இருந்ததனால் அவள் சொல்லவில்லை. ஆனாலும் எச்சரிக்கை செய்ய, ஜோவி அதை அசட்டை செய்தாள். இருவரும் கடற்கரைக்கு வந்து விட்டனர்.
சந்தியா, ஜோவியை அழைத்தாள். இவளும் சந்தியாவை நோக்கி ஓடி வர, அவள் அருகே நெடுநெடுவென உயரத்தில் தென்னை மரம் போல் நின்றான் ஒருவன்.

அவனை அண்ணாந்து பார்த்து விட்டு சந்தியாவை கேள்வியாகப் பார்த்தாள் ஜோவி.

"இது என் லவ்வர் சரவணன் ஜோவி. சரு, இது ஜோவி சொல்லிருக்கேன்ல..." என்று இருவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைக்க, இருவரும் வணக்கம் வைத்துக் கொண்டனர்.

"நான் இங்க இருக்கேன் சொன்னதும் என்னை தேடி வந்துட்டான் ஜோவி." என்றாள் கூச்சமாக,

"பரவாயில்லை சீனியர், நான் அப்டியே நடந்திட்டு வர்றேன். கிளம்பும் போது ஃபோன் பண்ணுங்க. நான் உங்க கூட ஜாயின் பண்ணிக்கிறேன்." என்றாள்.

"ஓகே ஜோவி, ரொம்ப தூரம் போயிடாத கண்ணுக்கு எட்டின தூரத்திலே இரு." என அறிவுரை சொல்ல, தலையை அசைத்து, அவர்களுக்கு தனிமையைக் கொடுத்துவிட்டு இவள் அப்படியே நடந்தாள்.

அங்கே குழந்தைகளுடன் குடும்பமாக, புதுமண தம்பதியர்களாக, காதலர்களாக என கடற்கரை மணலை ஆக்கிரமித்து இருந்தவர்களை, பார்த்துக்கொண்டே வந்தவளுக்கு தனியாக அமர்ந்திருந்த ஒரு ஜீவன் தென்பட்டது.

பழகின முகம் போல் தெரிய, யாரென நின்று பார்த்தவளுக்கு அது விபுவென தெரிய வர, தனிமையில் சோர்வாக நடந்தவளுக்கு துணை கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் அவனை நோக்கி நடந்தாள்.

கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு கடலை வெறித்திருந்தான் விபு பிரசாத். அன்று நடந்த சண்டைக்குப் பிறகு ஜனனியுடன் பேசுவதில்லை. அவள் முகத்தைக் கூட பார்ப்பதில்லை. அவளை விட்டு விலகி இருந்தான். அவள் சமைத்த உணவை மட்டும் தின்ன வேண்டிய கட்டாயத்தில் சாப்பிடுகிறான். மற்றபடி அவளை விட்டு வெகுதூரம் விலகி நிற்க, அவளுக்கோ உள்ளுக்குள் வலித்தது.


தந்தையை விட உயர்வானவன், உத்தமமானவன், உயிரைத் தரும் உற்றத் தோழன். சிறு குழப்பத்தால் அவனையும் அவன் நட்பையும், கொச்சைப் படுத்திவிட்டு உயிர் வலியை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.


விபுவைப் பற்றி அவளுக்கு நன்கு தெரிந்தாலும் குழப்பத்தின் சருக்கலில், ஒரு நொடி அவள் விபுவைத் தவறாக நினைத்து விட்டாள். அதன் பலனை தான் அவள் அனுபவிக்கிறாள். இவனும் அவளுக்கு தண்டனையைக் குடுத்து தானும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

விடுமுறை நாள் என்பதால் சுதா, இருவரையும் சேர்த்து வெளியே அழைத்துப்போகச் சொல்ல, இவனோ தனித்து வந்து கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து கடலை வெறித்தவனுக்கு, தன் வாழ்க்கை சூனிய வட்டத்திற்குள் மாட்டியது போல் உணர்ந்தான்.

பிடித்த வேலை அமைந்தவுடனே தன் மனதிற்குப் பிடித்த பெண்ணை, காதலித்து திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைக் கொண்டான்.

ஆனால், அவ்வாசை கடல் மணலில் எழுதி வைத்த எழுத்துக்களானது.
அலைகள் வந்து அழித்து போவது போல், விதி அவனது ஆசையை அழித்து துடைத்தெடுத்து விட்டது.
தனது இருபத்தேழு வயதிலே, அனைத்து ஆசைகளையும் துறந்து ஆசாமியாக வாழ்வது போல் இருந்தது அவனுக்கு. சட்டென முடிவெடுக்க முடியாத இடியாப்ப சிக்கலில் மாட்டித் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மனம் இளைப்பாற கடலைத் தேடி வந்திருக்கிறான்.

அவனைக் கண்டதும் அவன் அருகே இடைவெளி விட்டு இவள் அமர்ந்தாள். அருகே யார் அமர்ந்ததென்று கூட தெரியாமல் கடலை விட்டு கண்களை அகற்றாமல் அமர்ந்திருந்தான்.

"விபு சார், கடல்ல எனக்கு அலைகள், அதுல விளையாடுற குழந்தைங்க, பசங்க இவங்களை தவிர யாரும் தெரியல. புதுசா எதுவும் உங்களுக்கு தெரியுதா என்ன?" எனக் கடலைப் பார்த்துக்கொண்டே இவனிடம் கேட்க,

இவனோ தெரிந்த குரல் போல் இருக்கிறதென்று பக்கவாட்டில் பார்த்தவனுக்கு ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும்.

"மிஸ் ஜோவி! நீங்க இங்க?"

"ம்... நான் தான் இங்க... ஹாஸ்டல்ல ஃபேன் காத்து பத்தல விபு சார், அதான் காத்து வாங்கிட்டு போலாம்னு வந்தேன்." என்று கடித்தாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் சட்டென அவன் கையிலே அடித்து விட்டு அவளிடம், "கொசு மிஸ் ஜோவி, ரொம்ப கடிக்குது." என்றான் சிரிக்காமல்.

அவளுக்கு அவன் தன்னை தான் கொசு என்கிறான் என்பது புரிந்துவிட, கண்களை சுருக்கி அவனை முறைத்தாள். அவளது முறைப்பில் இவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான்.

"யார் கூட வந்தீங்க மிஸ் ஜோவி?" எனக் கேட்கவும், "நான் ஸ்கூல்ல மட்டும் தான் மிஸ் ஜோவி, வெளிய வெறும் ஜோவி தான். ஜோவின்னு சொல்லுங்க, மிஸ் வேணாம் விபு சார்." என்றாள்.

"ஓ... அப்போ நானும் ஸ்கூல்ல மட்டும் தான் சார். இங்க இல்ல... நீங்க என்னை விபுன்னு கூப்பிடலாம்." என்றான்.

"என்னை விட வயசு அதிகம் உள்ள உங்களை, எப்படி பெயர் சொல்லி கூப்பிட? தப்பில்லையா?"

"தப்பா? தப்புன்னு நான் சொன்னா மட்டும் அது தப்பு. ஏன்னா அது என் பெயராச்சே... நானே அனுமதிக்கும் போது அது தப்பே இல்ல. நீங்க விபுன்னு சொல்லுங்க, எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை." என்றான்.
"ஓகே விபு." என்றாள்.

"மம்... அப்புறம் யார் கூட வந்தீங்க ஜோவி? சண்டே என்ஜாய் பண்ண வந்தீங்களா?" என்றான்.
"சண்டேன்னு வரல. இன்னைக்கி எனக்கு ஸ்பெஷல் டே! சோ என் ரூம் மெட்கிட்ட இங்க கூட்டிட்டு போக சொன்னேன், கூட்டிட்டு வந்திருக்காங்க."

"ஸ்பெஷல் டேவா? என்ன ஸ்பெஷல் டே?"

"இன்னைக்கி ஒரு அழகான கியூட்டான தேவதைக்கு பிறந்தநாள்!" என்றாள் கன்னக்கதுப்பு சிவக்க,
"ஓ... உங்க ரூம் மெட் பர்த் டேவா? அவங்களோட வந்தேன் சொன்னீங்க அவங்கள எங்க, காணோம்?" என்று தேட, அவளுக்கு பொசு பொசுவென கோவம்.
"ஹலோ... இன்னைக்கி எனக்கு தான் பிறந்தநாள்..." என்று குழந்தைப் போல் கோபம் கொள்ள, அதை பார்க்கவே அழகாக இருந்தது. மனதில் கணம் குறைந்து இதமாக இருந்தது விபுவிற்கு.

இவளிடம் பேசும் போதெல்லாம் தேங்கிய பாரங்கள் குறைந்து இறகாகி விடுகிறது மனது. நெஞ்சின் வலியைக் குறைத்து உதட்டில் சிரிப்பைத் தருவது போல் உணர்கிறான் அவளிடத்தில்.
அவள் கோபத்தைக் கண்டு சத்தமாக சிரித்தவன், "அந்த அழகான, கியூட் தேவதைனு சொன்னது உங்களை தானா? நான் உங்க ரூம் மெட்டை சொல்றீங்கனு நினைச்சேன்." என நக்கல் செய்ய,
"போங்க விபு, நீங்க கிண்டல் பண்றீங்க. ஏன், நான் அழகு இல்லையா? கியூட் இல்லையா? எப்படி நீங்க என்னை தவிர்த்து, பார்க்காத என் ரூம் மெட்ட நினைக்கலாம்." என சிறு கோபம் கொள்ள, அது கூட அவனுக்கு பேரழகாக தெரிய, அவளை ரசிக்கும் ரசிகனானான்.

"நோ கோபம் ஜோவி, நான் விளையாட்டுக்கு தான் சொன்னேன். உண்மையிலேயே பேரழகு ஜோவி நீங்க! அழகான, கியூட்டான, இன்னும் என்ன என்ன வார்த்தைகள் அழகுக்குனு இருக்கோ, அது எல்லாம் உங்களுக்கு தான் போதுமா?"என்றான்.,
அவளுக்கோ வெட்கம், அவனை பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள்.


அதை ரசித்தவன் "இந்த அழகான, கியூட்டான தேவதைக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்” என்றான். "தேங்க்ஸ்"என்றாள் கன்னகதுப்பு சிவப்பு மாறாமல்.

அதை கண்டவன் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டு, "ட்ரீட் இல்லையா ஜோவி?"

"ஐஸ்கிரீம்?"

"ஓகே." என்று தோளைக் குலுக்க, வேகமாக எழுந்து வாங்கச் சென்றாள். அவளுக்கு பிடித்த சாக்லெட் ஃப்ளேவர், அவனுக்கு பிடித்த வெண்ணிலா ஃப்ளேவர் வாங்கிக் கொண்டு வந்து, அவனுக்கு பிடித்ததைக் கொடுத்து தானும் உண்டாள்.

"உங்க ஏஜ் என்ன விபு?"

"இருபத்தி ஏழு, ஏன்?"

"ஸ்டில் சிங்கிளா இருக்கீங்களே, அதான் உங்க ஏஜ் என்ன கேட்டேன். ஏன் இன்னமும் சிங்கிளாவே இருக்கீங்க? யாரையும் லவ் பண்ணலையா? இல்ல, லவ் ஃபெயிலியரா? இல்ல லவ் பிடிக்காதா?"

"லவ் பண்ணினது இல்ல. லவ் பண்ணி மேரேஜ் பண்ணிக்கணும்னு ஆசை இருக்கு. ஆனா, இன்னமும் மனசுக்கு பிடிச்ச பெண்ணை பாக்கல." என்றான்.

"இனி பார்த்து, லவ் பண்ணி, எப்போ கல்யாணம் பண்ண? இத்தனை நாள் கிடைக்காத லவ் இனி கிடைக்கும்னு நினைக்கிறீங்களா?"
"இத்தனை வருஷம் கிடைக்கல தான், இனியும் கிடைக்காதுனு அடிச்சி சொல்லிட முடியுமா? இதுவரைக்கும் கிடைக்காததற்கு பலனா, என் காத்திருப்புக்கும் சேர்த்து, கடவுள் எனக்கு நல்ல பொண்ணா குடுப்பார்னு நம்புறேன். காத்திட்டு இருக்கேன்..." என்றான்.

"அரேஞ்ச் மேரேஜ் பிடிக்காதா?"

"விருப்பம் இல்லை." என்றான்.
"ம்..." என்றவள் அவனிடம் அடுத்து ஏதோ கேட்க தயங்க, "என்ன ஜோவி? ஏதோ கேட்க நெனைக்கறீங்க போல?" என்றான் அவள் தயக்கத்தைக் கண்டு.

"ஒன் வீக்கா நீங்க சரியில்ல, ஏன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?"

"கிளோஸ் ஃபிரண்ட் கூட மனஸ்தாபம். இப்போ பேசறது இல்ல, அந்த ஃபீலிங் தான்." என்றான் குரல் உடைந்து.

அவளும் சிரித்துக் கொண்டே, "நானும் என் தம்பியும் நிறைய சண்டை போடுவோம், பேசாம கூட இருந்திருக்கோம். அப்போ அப்பா தான் எங்க ரெண்டு பேரையும் உட்கார வச்சு, ரெண்டு பேரோட பிரச்சனை என்னனு கேட்பார், நாங்களும் சொல்லுவோம். அவர் முழுசா பொறுமையா கேட்டுட்டு, எங்க ரெண்டு பேர் பக்கமும் இருக்க நியாயத்தை எடுத்து சொல்லி, எங்க தவறையும் சுட்டிக் காட்டி சொல்வார்.
ரெண்டு பேரையும் சமாதானம் செய்வார். நாங்களும் அப்போவே சமாதானமாகி பேசிடுவோம். இதை ஏன் சொல்றேன்னா, அவசியம் இல்லாத உறவுகள்னா எப்படியோ போன்னு விட்டுடுலாம். ஆனா, வேணும்னு நினைக்கிற உறவுகள்கிட்ட சண்டை போட்டாலும், இல்ல அவங்க சண்டை போட்டு பேசாம போனாலும் அப்படியே விடாம, அவங்க கூட உட்கார்ந்து பேசணும். நம்ம பக்கம் இருக்க நியாயத்தையும் தவறையும் விளக்கிச் சொல்லி, அவங்க பக்கம் இருக்க நியாயத்தையும் தவறையும் சொல்ல சொல்லி அதை நாம புரிஞ்சிக்கிட்டு, மன்னிப்பு கேட்டு பேசுறதுல தப்பு ஒன்னும் இல்லையே.

கோபத்துல ஈகோ, பார்த்து பேசாம இருந்து, அந்த உறவை விலகி வைக்கிறது நியாயம் இல்லையே? உங்க ஃபிரண்டோட உட்கார்ந்து மனசு விட்டு பேசுங்க. மனஸ்தாபம் எல்லாம் மறைஞ்சு பழையபடி மாறிடுவீங்க. செய்து பாருங்க, ஒத்து வரலைன்னா விட்ருங்க." என அவனுக்கு இலவச அறிவுரை வழங்க, அவனும் அவளது வார்த்தைகளை அசட்டை செய்யாமல் ஏற்றுக் கொண்டவன், அதற்கு தலை அசைப்பைத் தந்தான்.

சட்டென கை கடிகாரத்தைப் பார்த்து நேரம் விரைவதை உணர்ந்தவள், தன் அலைபேசியை எடுத்து சந்தியாவிற்கு அழைத்தாள். இரண்டு முறைக்கு பின் எடுத்து, "சீனியர் போலாமா?" என்று கேட்க, அங்கு என்ன சொல்லப் பட்டதோ, இவளது இதயம் நின்று போனது.

"என்னது என்னைய இங்க விட்டுட்டு, நீங்க ஹாஸ்டலுக்கு போயிட்டீங்களா? எப்படி சீனியர் என்னை மறந்தீங்க? இப்போ நான் எப்படி வருவேன்? எனக்கு வழி தெரியாது, என்னை இங்க தவிக்க விட்டுட்டு நீங்க பாட்டுக்கு போயிட்டீங்க, இது நியாயமா? இப்போ நான் எப்படி அங்க வருவேன்? எங்க, எப்படி, எதுல ஏறணும்னு கூட எனக்கு தெரியாது. இப்படி என்னை தனியா விட்டுட்டீங்களே..." எனக் கண்கள் கலங்க கேட்டாள். அங்கு என்ன சொல்லப்பட்டதோ, அலைபேசியை வைத்து விட்டாள்.

அந்த இடத்தை சுற்றிப் பார்த்தவளுக்கு தொலைந்து போனது போன்றதொரு உணர்வு. விழிகள் இரண்டும் பயத்தில் அலைந்தன. 'என்ன செய்வதென தெரியவில்லை.'

ஒரு நிமிடம் பேசி சிரித்தவளின் முகம், பயத்தில் வெளிறி போய் இருந்தது. அவளுக்கு பக்கத்தில் அவன் இருப்பதையும் மறந்து, ஹாஸ்டலுக்கு எப்படி போவது என்ற எண்ணத்தில் இருந்தாள். கூட்டத்தில் தொலைந்து, பயந்து விழிக்கும் சிறுமியைப் போன்று தெரிந்தாள். அவன் சிரித்துக் கொண்டே,

"நான் இங்க ஒருத்தன் இருக்கேன், ஞாபகம் இருக்கா?" என்றான். ஆபத்பாந்தவனாக தெரிந்தான் விபு.
சட்டென அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, "விபு, எனக்கு பயமா இருக்கு. பிளீஸ், எப்படி ஹாஸ்டல் போகணும் சொல்லுங்க." என்றாள்.

"என் கூட வாங்க, ட்ராப் பண்றேன்." என்றான். முதலில் தயங்கினாள். ஆனால் அவனோ, "என் மேல முழு நம்பிக்கை வச்சு வாங்க, பத்திரமா உங்களை சேர்க்க வேண்டிய இடத்தில சேர்ப்பேன்." என்றான் அவள் கைகளைப் பிடித்து அழுத்தி. அவன் அழுத்தத்தில் என்ன உணர்ந்தாளோ, “சரி” என்றாள்.


அவளை அழைத்துக் கொண்டு வண்டியை நோக்கி நடந்தான். அவளை ஏற்றிக் கொண்டு கிளம்பியவன், வரும் வழி எல்லாம் அவள் ஹாஸ்டலுக்கு வரும் பஸ் எண்ணையும், அவளுக்கு தேவையான பேருந்து எண்ணையும் வழியையும் விளக்கி சொல்ல, குறித்துக் கொண்டே வந்தாள். விவரமாக அவளுக்கு தேவையானதை மட்டும் சொன்னான். ஹாஸ்டலும் வர, வண்டியை நிறுத்தினான்.

"தேங்கஸ் விபு, கடவுள் எனக்காக தான் உங்களை அங்க அனுப்பி இருக்கார். இல்லைனா என்னால நினைச்சி கூட பார்க்க முடியல..." கண்ணை மூடி திறந்தாள்.

"இட்ஸ் ஓகே! லீவ் இட் ஜோவி! அப்புறம்‌ இந்த நம்பர நோட் பண்ணிக்கோ." என்று அவனது எண்ணைக் கொடுக்க, அவளும் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள்.
"இது என் நம்பர் தான், என்னை லாஸ்ட் ஆப்ஷனா வச்சுக்கோங்க. எதுவும் பிராப்ளம்னா கால் பண்ணுங்க, நான் வர்றேன்." என்றான். அவளும் சரியென தலையை ஆட்டினாள்.


அவனும் புறப்பட்டு விட்டான். போகும் அவனை வியப்போடு பார்த்தாள். பதிலுக்கு அவளது எண்ணைக் கேட்டு வாங்காமல் போவதும், பிரச்சனை என்றால் அழை என்று சொன்னதும் அவன் மேல் மதிப்பை இன்னும் கூட்டியது.
சந்தியா காலில் விழுகாத குறையாக ஜோவியிடம் மன்னிப்பு கேட்டாள். அவளும் மன்னிக்க, அப்போது தான் கவிதா சொன்ன பத்திரத்திற்கு அர்த்தம் புரிந்தது. கவிதாவிற்கு நன்றி சொன்னவள் இருவரிடமும் சகஜமாக பேசினாள். இரவு உணவு உண்டபிறகு உறங்க சென்றவளுக்கு கல்யாண கனவு தான், அது விபுவுடன் தான். உதட்டில் புன்னகை பூக்க கனவில் சஞ்சரித்தாள் ஜோவி.


ஜோவியின் அறிவுரைபடி ஜனனியிடம் பேச சென்றான் விபு. பேச்சு வார்த்தை சண்டையிலா? சமாதானத்திலா? எதில் சென்று முடியப்போகிறதோ...?
***
 

NNK47

Moderator
காதல் 10

கோஜிவியை பத்திரமாக விடுதியில் சேர்த்துவிட்டு இல்லம் வந்திருந்தான் விபு.

அங்கே மெத்தையில் வண்ணம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தான் சச்சின்.
அவனை சிரிப்புடன் பார்க்க, சச்சினும் தலையை நிமிர்த்தி விபுவைப் பார்த்து சிரித்து விட்டு குனிந்து, மீண்டும் வண்ணம் தீட்டினான்.


தன்னை சுத்தம் செய்து கொண்டு வந்தவன், சச்சின் அருகே அமர்ந்து, அவன் வண்ணம் தீட்டுவதைப் பார்த்தான்.

"ஹாய் சச்சி, சாப்பிட்டீயா?" அவன் முதுகைத் தடவியபடி கேட்டான்.

"இல்ல சாப்பிடல மச்சி, நீ எங்க போயிருந்த?"

"நான் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட வெளிய போயிட்டு வந்தேன் சச்சி."

"ம்... அப்போ உன்னை போல டால்லா இருந்தா தான், நானும் என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட ஊர் சுத்த முடியுமா மச்சி? அவங்க கூட விளையாட முடியுமா மச்சி?"

"எஸ்... உனக்கு உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட ஊர் சுத்தணும்னா என்னை போல பெரியவனானா தான் முடியும். ஆனா உன் ஃப்ரெண்ட்ஸோட விளையாட நீ பெரியவனாகணும்னு இல்ல. இந்த வயசுல கூட விளையாடலாம் சச்சி.
நீதான் ஈவ்னிங் டைம் உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட பார்க்ல விளையாடுவீயே? ஜனனி, உன்னை கூட்டிட்டு போவாளே, அப்புறம் என்ன சச்சி?"


"ம்... ஆனா, இன்னைக்கி கூட்டிட்டு போகல. விளையாட போலாம்னு கூப்பிட்டேன். வேணாம், நீ ரூம்ல போய் கலர் பண்ணு சொல்லிட்டா..." என்று முகத்தை சோகமாக வைத்துக் கொண்டு சொன்னவன்,

"விபு, உனக்கும் ஜனனிக்கும் சண்டையா? நீயும் ஜனனியும் பேசிக்க மாட்டீங்களா? அவ ஏன் அழுதிட்டே இருக்கா? அதுவும் அந்த போட்டோவ வச்சி அழுதுட்டே இருந்தா, நான் கேட்டதுக்கு ஒண்ணுமில்ல சொல்றா. பாவம் விபு, ஜனனி! அவ கூட பழம் விட்ரு, அவளை அழ வேணா சொல்லு விபு." என்று கேட்டவனின் கையைப் பற்றி

"உன் அம்மா இனி அழ மாட்டா. நான் அம்மாக்கு பழம் குடுக்கிறேன், இட்ஸ் பிராமிஸ்!" என்றான்..


அவன் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்து விட்டு, தனது வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான் சச்சின்.
யோசனையுடன் அமர்ந்திருந்த விபு, பக்கவாட்டில் இருந்த போட்டோவை பார்த்தான்.

மணக்கோலத்தில் நின்ற ஜனனியை, இவன் நட்போடு அணைத்திருந்த புகைப்படத்தைக் கண்டு இவனுக்கும் கண்கள் கலங்கின.

'தோழி!' என்ற உறவை அவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட நாள் அன்றுதான்.

இருவருக்குள்ளும் இருந்த உரிமைகளைப் பறிக்கப்பட்டு, அவர்கள் சந்தோஷத்தை முழுமையாக இழந்த நாள் அது.

வழக்கம் போல் இரவு உணவை அனைவரும் சேர்ந்தே சாப்பிட்டனர். ஜனனி அவனை தவிர மற்ற இருவரையும் கவனித்தாள்.

நால்வரும் சாப்பிட்டு முடிக்க, அவனும் அவளுக்கு உதவியாக பாத்திரத்தை துலக்கினான்.


இந்த ஒரு வாரம் இவள் பக்கம் வராதவன், இன்று அவளுக்கு உதவ வந்திருப்பது கண்டு இவளுக்கு குழப்பமாக இருந்தது.

அவன் பாத்திரத்தை கழுவ, இவளோ மீதம் மிஞ்சியதை எல்லாம் சிறு கிண்ணத்தில் மாற்றி, குளிர்சாதன பெட்டியில் வைக்க திறந்தவளின் கண்ணில் பட்டது அந்த பெரிய பாக்கெட்டில் இருந்த பால்கோவா தான்.

கண்கள் அகல விரிந்தன. வழக்கமாக இருவரும் சண்டைப் போட்டால், சமாதானம் செய்யப் பயன்படுத்துவது இந்தப் பால்கோவாவை தான்.

அவளைப் பார்த்தவாறு கை கட்டி நிற்க, இவளும் பால்கோவாவை வெளியே எடுத்து அவனைக் கேள்வியாகப் பார்த்தாள்.

அவன் அவள் அருகே வந்து பால்கோவாவைப் பிரித்து கொஞ்சமாக எடுத்தவன், “ஐ ஆம் ரியலி சாரி ஜான்!" என்று ஊட்டி விட்டான்.

இவளுக்கு கண்ணீர் கரித்துக் கொண்டு வந்தது. வேகமாக அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து அழ ஆரம்பித்து விட்டாள்.

முதலில் அணைக்க தயங்கியவன், அவள் அழுகையில் உடல் குலுங்குவதை உணர்ந்து அணைத்து முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.

"ஐ ஆம் சாரி விபு!" கேவலோடு சொல்ல, அதற்கு மேல் அவனாலும் அவளை மன்னிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

"ஜான், போதும் அழாதடி! நீ அழுது என்னையும் கஷ்டப்படுத்தாத... ஏற்கனவே மனசு பாரத்தோட இருக்கு. அழுது இன்னும் கொஞ்சம் பாரத்தை ஏத்தி வைக்காதடி." என்றான்.

அவனிடமிருந்து பிரிந்தவள், "நான் உனக்கு சுமை தானடா? என்னால தான நீ உன் இஷ்டப்படி கூட வாழ முடியல. இதுல நான் வேற உன்னை தப்பா நினைச்சி, மேலும் கஷ்டப்படுத்துறேன்..." என்று கேவலோடு சொன்னவள்,


"சச்சி மட்டும் இல்லனா நான் இந்நேரம் யாருக்கும் பாரமில்லாம செத்து போயிருப்பேன். அப்பா இல்லாத அவனுக்கு அம்மா நானும் இல்லனா யார் அவனை பார்த்துப்பாங்கன்னு தான், என் உயிரை கையில பிடிச்சிட்டு இருக்கேன் விபு." என கண்ணீருடன் புலம்பியவளைக் கண்டு இவனுக்கு கோபமும் எரிச்சலும் வந்தது.
அவளை அணைப்பிலிருந்து பிரித்தவன் கையை ஓங்கி,

"அப்படியே போட்டேன் வையேன், கன்னம் ரெண்டும் பழுத்துரும். என்னடி பேசிட்டு இருக்க, செத்துருப்பேன் அது இதுன்னு... உன் வாயில சாவுன்னு வரட்டும் கிழிக்கிறேன் வாய...
நான் என்னைக்குடி உன்னை சுமையா பார்த்திருக்கேன்? எனக்கு வேற ஒருத்தி கூட கல்யாணமே ஆகிருந்தாலும், உங்க ரெண்டு பேரையும் நான் உயிரா நினைச்சி பார்த்துப்பேனே தவிர, உங்களை நான் ஒரு காலும் சுமையா நினைக்கவே மாட்டேன்டி." என்றவனை கண்ணீரைத் துடைத்து ஏறிட்டவள்,

"சாரிடா! உன்னை அன்னைக்கி அப்படி பேசிருக்க கூடாது. உன் மனசை அன்னைக்கு நான் காயப்படுத்திட்டேன்." என்று விம்மி அழுதாள்.

அவள் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். சச்சின், சுதாவுடன் தூங்கி விட்டான். இருவரும் தரையில் அமர்ந்தனர்.
அந்த போட்டோவை எடுத்து காண்பித்தான். அவள் தடவிப் பார்த்தாள்.

"இதுதான்டி நீயும் நானும் ஒண்ணா சந்தோசமா இருந்த கடைசி நாள்..." என்றான் குரல் தழுதழுக்க,


ஆமென்றவள், "உன் பேச்சை அன்னைக்கி கேட்டுருக்கணும் விபு. கேட்காம தப்பு பண்ணிட்டேன்... இப்போ நான் மட்டுமில்லாமல் என்னோட சேர்ந்து நீயும் தண்டனை அனுபவிக்கிற..." என்றாள்.

"உன் பிரச்சனை தான் என்னன்னு சொல்லு ஜான், எதுக்கு அன்னைக்கி என்னை பார்த்து அப்படி சொன்ன?"
அழுகையை கட்டுப் படுத்தியவள் விம்மலுடன் அனைத்தையும் சொல்ல, இவனுக்கு இவளது பெற்றோர் மேல் கோபம் பழியாக வந்தது.

அவர்களைத் திட்ட வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் இவள், மேலும் வருத்தப்படுவாள் என்று அடக்கிக் கொண்டான்.

"ஏன்டி நீ வளரவே மாட்டியா? இன்னமும் உன் அம்மா, அப்பா கைப்பிடிச்சி நடக்கிற பாப்பாவா நீ? உனக்கு தனி மூளை இல்லையா? இல்ல, உன் அப்பன்கிட்ட குடுத்து எனக்கு சேர்த்து நீங்களே யோசிங்கப்பானு சொல்லிட்டீயா? உன் அப்பா, அம்மாவும் சேர்ந்து உன்னை சுயமா சிந்திக்க விடாம செய்றாங்க. இன்னமும் கூட புரிஞ்சுக்காம இருக்கீயே...
இன்னொரு குழந்தை பெத்துக்க சொல்ல காரணம் என்ன? இந்த வாழ்க்கையும் வேணாம்னு சொல்லி, நீ தனி மரமா நின்னு அவங்களுக்கு பாரமா ஆகிடக் கூடாதுனு தான்.
பொண்ணு மனசுல என்ன இருக்குனு கூட தெரிஞ்சுக்காம, அவளுக்கு விருப்பம் இருக்கா, இல்லையானு கூட கேட்காம, கல்யாணம் பண்ணி கடமையை முடிச்சி, சமுதாயத்துல நாங்களும் ஒரு நல்ல தாய், தகப்பன்னு பெயரெடுக்கணும். அதுதான் அவங்க எண்ணம்.

நீ எப்படி கஷ்டப்பட்டாலும் கட்டினவன் கூட தான் வாழணும், அவன் அடிச்சே கொன்னாலும் சுமங்கலியா கூட சாவு, ஆனா வாழாவெட்டியா வந்திடாத. ஏன்னா சமுதாயம் அவங்கள ஏதாவது சொல்லிடும்ல, அதுக்காக... அந்தக் கட்டமைப்புக்குள்ள உன்னை திணிக்கிறாங்க.

இப்போ கூட அத்தை காரணமா தான் சொல்லிட்டு போயிருக்கு. நமக்குன்னு ஒரு குழந்தை உருவாகிட்டா, அதை காரணமா வச்சி நாம பிரிஞ்சி போக முடியாதுல?! அந்த நினைப்பை வச்சிட்டு தான் உன்னை குடையுறாங்க.

குழந்தை வந்துட்டா நம்ம பிரிய மாட்டோம். குழந்தைக்கு நான் பொறுப்பு ஏத்துப்பேன். அப்போ அடுத்த ஸ்டேஜ் என்ன, நம்ம மேரேஜ் ரெஜிஸ்டர் பண்ண சொல்லுவாங்க. ரெஜிஸ்டர் மட்டும் பண்ணிட்டா நாம பிரியிறது ரொம்ப கஷ்டம்டி. அதுதான் அவங்களுக்கு வேணும். உன் மனசில என்ன இருக்கோ, என் மனசில என்ன இருக்கோ அதைப் பத்தி அவங்களுக்கு கவலை இல்ல.
அவங்களுக்கு நீ புருசன், குழந்தைன்னு இருந்தா போதும். இப்போ சொல்லு, நீயும் நானும் அவங்க சொல்றது போல பிள்ளைய பெத்து, கடைசி வரைக்கும் கணவன், மனைவியாக வாழணுமா? அதுல உனக்கு சம்மதமா?" எனக் கேட்டு நிதர்சனத்தை எடுத்துச் சொல்ல, அவளோ தலையை இடது, வலதுப்பக்கமாக ஆட்டி,

"இல்ல... எனக்கு உன் கூட நட்பா கடைசி வரை பயணிச்சா போதும். புருசன், பொண்டாட்டியா வாழ முடியாது விபு. நீ எப்பவும் எனக்கு நண்பன் மட்டும் தான். அதைத் தாண்டி உறவா உன்னை நான் நினைச்சது இல்லடா.
இதெல்லாம் வெறும் கண் துடைப்பும் டிராமாவும் மட்டும் தான். இதை வாழ்க்கை முழுக்க தொடர முடியாதுடா." என்றாள்.


"அப்போ நீதான் சீக்கிரமா இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டணும் ஜான். அந்த மூணு பெருசுங்க இன்னும் என்னென்ன கேடி வேலை பண்ண போதுங்கனு தெரியாது.
மறுபடியும் உன் அப்பா டூருக்கு போறது போல ஹாஸ்பிடலுக்கு போய் படுத்துக் கிடப்பார். எங்க அம்மா, உன் அம்மா மூக்க உறிஞ்சுட்டு நம்ம முன்னாடி நிக்கும்ங்க.
நீயும் அப்பான்னு அழுவ, கடைசியில மாட்டிக்கப் போறது நான் தான். உன் வாழ்க்கையோட சேர்த்து என் வாழ்க்கையும் உன் கையில தான் இருக்கு." என்று அவள் கைகளை அழுத்த,

அவளுக்கு விபுவைப் பார்க்க குற்றவுணர்வாக இருந்தது.
தனக்காக தான், அவன் வாழ்க்கையில் செய்யக் கூடாத தியாகத்தை செய்திருக்கிறான். நான் கேட்ட உதவிக்காக, வாழ்க்கையே பணையம் வைத்திருக்கும் அவனுக்கு, அவன் வாழ்க்கையைத் தன்னால் மீட்டுத் தர முடியுமா?" என தனக்குள் எண்ணிக் கொண்டவள், ஒரு மனதாக அவளால் முடிவை எடுக்க முடியவில்லை. தந்தை, விபு என பெண்டுலம் போல இருவரில், ஒருவர் பக்கம் நிலையாக நிற்க முடியாமல் மனம் தவித்துக் கொண்டிருந்தது.


"சாரி விபு!" என்றாள்.

அவனும் எதற்கென்று புரிந்து கொண்டவன், “என்ன தான் உன் புருசன் அந்த விஷயத்துல கொஞ்சம் டார்ச்சர் குடுத்தாலும், நீ சச்சிய சுமக்கும் போது உன் புருசன் வேற பொம்பளையை தேடி போகல.
அதே போல தான் உன் அப்பாவும் என் அப்பாவும். நானும் அப்படி தான், என் தேவை எல்லாம் என் மனைவியோட மட்டும் தான். விலகிப் போறான்னா அவ மனசு புரிஞ்சுக்கிட்டு, அவ பிரச்சனை கேட்டு, சரி பண்ணிட்டு அவ கூட வாழ்றது தான் ஒரு நல்ல ஆண்.
எல்லா ஆண்களும் அத்தை சொன்னது போல கிடையாது. அதை நீயும் மனசுல வச்சிக்க.
என்னைக்கும் நீ எனக்கு ஃப்ரண்ட் தான், பொண்டாட்டி இல்ல. அதை மனசுல வச்சிக்க ஜான்." என்றான். அவளும் அவன் மடியில் தலை வைத்தவள், "சாரிடா!" என்றாள்.

தலையைத் தடவிக் கொடுத்தவன்.
"ஜான்!" என்றான்.
"ம்..." என்றாள், ஒரு வாரம் கழித்து மனப் பாரங்கள் குறைந்து நிம்மதியுடன்.

"நான் ஒன்னு கேட்டா செய்வீயா?" என அவள் தலையை வருடியபடி பீடிகை போட்டான்.

"என்னடா செய்யணும்?"

"கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா லஞ்சு பிரிப்பர் பண்ணி குடுடி. ஒரு ஃப்ரண்ட் உன் சமையலை ருசிச்சு சாப்பிடுறான், அவனுக்காக..." என தயங்கிச் சொல்ல,

அவனிடமிருந்து எழுந்தவள், "இதுக்கு ஏன்டா தயங்குற? செஞ்சு தாடினா செய்ய போறேன். இதுல என்ன இருக்கு?" என்றாள் இலகுவாக.

"இல்லடி, உனக்கு வேலை அதிகமாகும்ல அதுக்குத் தான்..." என இழுத்தான்.

"இதுக்காக என்ன நாள் முழுக்கவா வேலை பார்க்க போறேன், போடா... உங்களுக்கு செய்யும் பொது கொஞ்சம் அதிகமாக செஞ்சா போதும். இது ஒன்னும் கஷ்டமான வேலை எல்லாம் இல்ல, சரியா?" என்றாள்.

"வேலைன்னு சொன்னதும் ஞாபகம் வருது. என்ன தான் முடிவுல இருக்க நீ? வேலைக்கே போகக் கூடாதுனு நினைக்கறீயா? எப்பவும் இந்திப்பென்டெண்ட்டா இருக்கணும்னு சொல்லுவ, இப்போ என்னடி இப்படி இருக்க?" என்றான்.

"எனக்கு வேலைக்கு போகணும், சம்பாதிக்கணும், சச்சினை நானே யார் தயவும் இல்லாமல் பார்த்துக்கணும்ன்ற எண்ணம் இருக்கு விபு. ஆனா இப்போ இருக்கிற சூழ்நிலையில வெளிய போனாலே நிறைய கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லணும். நம்ம விஷயம் வெளிய தெரியவே கூடாதுனு தான், வீடே கதினு இருக்கேன். இந்தப் பிரச்சனைக்கு முடிவு கட்டின பிறகு தான், வெளிய வேலைக்கு போறதைப் பத்தி யோசிக்கணும்டா."


"அதுக்காக நீ வீட்டிலயே அடஞ்சு கிடக்க போறீயா? எவனோ ஏதாவது கேட்பான்னு அதெல்லாம் கேர் பண்ணிக்கணுமா நாம? அவங்க கேட்கிற கேள்விக்கு பதில் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லடி, அவங்களை கடந்து போயிட்டே இருக்கணும். வெளிய போடி, சுதந்திரமா இரு. உன்னை நான் எப்பவும் அடச்சி வைக்கல.”
"தெரியும் விபு, நானும் வெளிய வருவேன். கொஞ்ச நாள் ஆகட்டும் பிளீஸ்.. அதுவரைக்கும் வீட்டுக்குள்ள இருந்தே எர்ன் பண்ண வழியிருக்கானு பார்த்திட்டு இருக்கேன் விபு.

நிறைய வழிகள் இருக்கு. அதுல ஒன்னு, எங்களுக்கு தெரிஞ்ச சமையல். அது மூலமா சம்பாதிக்கலாம் விபு. நானும் என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் சேர்ந்து, அதை பத்தி டிஸ்கஸ் பண்ணிட்டு இருக்கோம். சீக்கிரமா ஒரு நல்ல முடிவா எடுப்போம்டா." என்றாள்.

"ஃப்ரண்ட்ஸா? அது யாருடி எனக்கு தெரியாம ஃப்ரெண்ட்ஸ்?"
எல்லாரும் ஃபேஸ்புக் ஃப்ரெண்ட்ஸ்டா. சமையல் குரூப்ல ஃப்ரண்ட்ஸாகி, இப்போ வாட்ஸ் அப் குரூப் வரைக்கும் வந்திருக்கோம். எல்லாருமே என்னை போல ஹவுஸ் வொய்ஃப்.

புருசன்கிட்ட கையேந்த கூடாதுன்றது அவங்க எண்ணம். ஆனா அவங்க குடும்பத்துல வேலைக்கு போகக் கூடாதுன்ற ரூல்ஸ். வீட்ல இருந்து குழந்தைய பார்த்துக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. இன்னும் நிறைய இருக்கு. இதை எல்லாம் மீறி எப்படி சம்பாதிக்கிறது? தி பெட்டர் ஐடியா, வீட்டில இருந்தே சம்பாதிக்கிறது.

அதுவும் எங்களுக்கு தெரிஞ்ச சமையல் மூலமா எப்படி சம்பாதிக்கிறது? டிஸ்கஸன் தினமும் போகும், நிறைய பேசிப்போம். அது மட்டுமில்ல, யார் வீட்ல புதுசா என்ன டிஷ் ட்ரை பண்ணினாலும், வாட்ஸ் அப்பில் ஷேர் பண்ணி, மெத்தட்ஸ் சொல்லுவாங்க. மத்தவங்க அதை ஃபாலோவ் பண்ணுவோம்.
ஃபன் குரூப்ஸ்! பட் அவங்களால நைட் தான் கொஞ்ச நேரம் ஃப்ரீயா பேச முடியும், பேசி சிரிப்போம்." என்று சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல,

"அதான் மேடம், தினமும் போனும் கையுமா தூங்காம இருக்கிறதா?"
"ம்... அப்ப தான் பெண்களுக்கு ஓய்வுன்னு ஒன்னு கிடைக்குது. தனக்காக கிடைக்கிற அந்த ஓய்வு நேரத்திலயும் என்ன தெரியுமா அவங்க யோசிப்பாங்க?" என நிறுத்த,

அவனும் சுவாரஸ்யமாக, 'என்ன?' என்று அவள் கூறப் போகும் பதிலை எதிர்பார்க்க,
"நாளைக்கு என்ன சமைக்கனு தான் யோசிப்பாங்க." என்று சொல்லி சிரித்தாள்.

"அவங்களுக்காக யோசிக்கிற நேரமே குறைஞ்சு போச்சி விபு. அம்மா வீட்ல இருக்கிற வரைக்கும் எந்தக் கவலையும் பொறுப்பும் இல்லாம, ஜாலியா திரியுற பெண்களுக்கு, இது அபார மாற்றம்ல..." என்றாள்.
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.


"சாரிடா! ஏதேதோ பேசிட்டு இருக்கேன். நீ தூங்கு, நேரமாச்சு. நானும் தூங்குறேன், மார்னிங் சீக்கிரமா எந்திரிக்கணும்." என்று எழுந்தவள் மெத்தையில் படுத்துக் கொள்ள, இவனும் தரையில் மெத்தை விரித்து படுத்துக் கொண்டவனுக்கு, அவள் பேச்சே மனதில் ஓடிக் கொண்டு இருக்க, எப்போது உறங்கினான் என்பதே அவனுக்கு தெரியவில்லை.

***

"விபு! உங்க தோள்ல சாஞ்சுக்கட்டுமா?" எனக் கேட்டவள், அவன் பதில் சொல்லும் முன்னே கண்கள் சொருக அவன் தோளில் சாய்ந்து, அவன் விரல்களுடன் தன் விரல்களையும் கோர்த்துக் கொண்டாள். இவனும் அவள் தலையை ஆதுரமாக வருடினான்.
 

NNK47

Moderator
காதல் 11
கண்ணில் ஒருவித பயத்தைத் தேக்கி வைத்துக்கொண்டு, நெஞ்சோடு பையை அணைத்தபடி ஜன்னலோரம் அமர்ந்திருந்தாள் ஜோவி.

அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்தில், மேலும் இரண்டு வயசான தம்பதியர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் அருகே இருந்தாலும் அவளுக்கு பயம்.

இதுவரை இரயிலில் தனித்து பயணித்ததே இல்லை, இதுதான் முதல் முறை. இதயம் எகிறித் துடிக்க, திரும்பி யாரையும் பார்க்காமல் சாளரத்தை வெறித்தாள்.


சந்தியா, சரவணன் உதவியோடு இவளை சென்னை, ‘எக்மோர்’ ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்து வந்தாள். ஜோவியின் இருப்பிடத்தைத் தேடி அமர வைத்து உடன் இருந்து அறிவுரை கூறிவிட்டு நேரமாக, அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.


பள்ளியில், காலாண்டு பரீட்சை முடிந்து மாணவர்களுக்கு பத்து நாள் விடுமுறை அளித்து, ஆசிரியர்களுக்கு விடைத்தாள் திருத்தும் பணி இருந்ததால், ஐந்து நாள் மட்டும் விடுமுறை அளித்திருந்தனர்.


காலாண்டு விடுமுறைக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே, பயணத்திற்காக ரயிலில் பதிவு செய்துவிட்டாள்.

பேருந்தில் இருக்கை இல்லாது போக, ரயிலில் பதிவு செய்ய இரவு பயணத்தில் தான் இருக்கை இருந்தது. அதையே பதிவு செய்து மேகவாணியிடம் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டாள் அலைபேசியில்.


“டிக்கெட் கிடைக்கலைனா சொல்லியிருக்க வேண்டியது தான? அப்பா கார்ல உன்னை கூட்டிட்டு வந்திருப்பார். உன்னை யார் நைட்ல புக் பண்ண சொன்னது? எப்படி தனியாக அங்க இருந்து வருவ? துணைக்கு சந்தியா வர்றாளா?" என கத்த,
இவளோ பயத்தில் அவரை சமாளிக்க, துணைக்கு சந்தியா தன்னுடன் வருவதாக பொய் சொன்னாள்.


சந்தியா தன்னுடன் இருக்கும் போதே அலைபேசியை அவளிடம் கொடுத்து மேகவாணியிடம் பேசச் சொல்ல, அவளும் அவரது பயத்தைப் போக்கும்படியாகப் பேசிச் சமாளித்தாள்.
இரவு நேர ரயில் பயணம் அவளுக்கு திக்திக்கென்று இருந்தது.


"பாப்பா... உன்னை அந்தத் தம்பி கூப்பிடுது." என்றதும், அதுவரை ஜன்னல் வழியே இரவை வெறித்தவள் கழுத்து வலியுடன் யாரென திரும்பிப் பார்க்க, அங்கே சிரிப்புடன் விபு நின்றிருந்தான்.
அவனை அங்கே கடவுள் போல பார்த்தாள். துணையில்லாத பயணத்திற்கு துணையும் பாதுக்காப்பும் கிடைத்தது போல இருந்தது.


"விபு!” என்றாள் கண்கள் கலங்கிய நிலையில். அவள் கண்களில் தேங்கி இருந்த பயத்தையும் அவள் உட்காந்திருந்த நிலையையும், பார்க்க அவனுக்கே பாவமாக இருந்தது. அவள் அருகே வந்து அமர்ந்தான்.


"விபு, நீ எப்படி இங்க? இது கனவு இல்ல தான? நான் தூங்கிடலையே...?" என்றாள் சந்தேகமாக.

அவள் தலையைத் தட்டி, “இது கனவு இல்ல, நிஜம் தான் ஜோவி." என்றான்

அவளும் தலையைத் தேய்த்துக் கொண்டு, “ஆமாம்” என்றாள்.
"நீயும் என்கூட மதுரைக்குத்தான் வரப் போறியா, எதுக்கு?" என்று கேட்டாள்.


"ஒரு சின்னப்பொண்ணு தனியா டிராவல் பண்றதால துணைக்கு நானும் போகலாமேனு வந்தேன்." என்று சிரிக்காமல் சொல்ல, அவளோ அவனை சந்தேகமாகப் பார்த்தாள்.

"என்ன பார்க்கிற?"

“இல்ல... நீ எனக்காக தான் வர்றீயா? இல்ல, வேற வேலைக்காக மதுரைக்கு போறீயானு பார்த்தேன்.”


"ஆங்... அப்படியே மேடமுக்காக நாங்க எங்க காசை போட்டு, நைட் முழுக்க உங்களுக்கு துணையா வருவோம், வேற வேலை இல்லை எங்களுக்கு...?" என அசட்டையாகச் சொல்ல, அவளுக்கு சிறு ஏமாற்றம். உதட்டை சுளித்து விட்டு திரும்பி அமர்ந்து கொள்ள, அவனோ பையிலிருந்த பத்திரிகையை எடுத்து நீட்டினான்.


அவள் அதை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு அவனையும் பார்த்தாள். "ஃப்ரெண்டோட கல்யாணம் மதுரையில, ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட வந்திருக்கேன். உனக்காக எல்லாம் வரல." என்றான் அவளை வம்பிழுக்கும் நோக்கில்.


அவளுக்கு கோபம் வர, "ஓ... அப்போ எதுக்கு சார் இங்க இருக்கீங்க? எனக்காக ஒன்னும் இங்க இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல. நீங்க உங்க ஃபிரண்ட்ஸ் கூட போய் உட்காரலாம்." என்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்ள,


"சரி ஓகே... துணைக்கு உட்காரலாம்னு நினைச்சேன். வேணாம்னா சரி, நான் என் ஃபிரண்ட்ஸ் கூட போய் உட்காருறேன்." என்று எழப் போனவனை கைப்பிடித்துத் தடுத்தாள்.


"பிளீஸ்... போகாத விபு, பயமா இருக்கு." என்றதும் அவனுக்கு ஏதோ போல் இருக்க, சட்டென அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்து,

"போகல ஜோவி, உன் கூடவே இருக்கேன்." என்றவன் அவள் கையைப் பார்க்க, அவளும் பிடித்திருந்த கையைப் பார்த்து எடுத்துக்கொண்டாள்.


அவன், “சாப்பிட்டீயா?" எனவும் இவளும் பதில் தந்தாள். அவர்களது பேச்சு நீண்டது.
மதுரையில் இருக்கும் விபுவின் தோழனுக்கு கல்யாணம். அவனே விபுவுடன் சேர்த்து, இன்னும் நான்கு நண்பர்களுக்குச் சேர்த்து ரயில் பயணத்திற்கு, பதிவு செய்துவிட்டு புலனத்தில் அனுப்பி இருந்தான்.

முதலில் விபு வர மறுக்க, பின் அதே நேரத்தில் ஜோவியும் பயணிக்கப் போவாதாக அவள் சொல்ல, மனம் ஊஞ்சலில் ஆட கல்யாணத்திற்கு வர சம்மதித்து விட்டான்.

ஜோவி இருக்கும் கம்பார்ட்மெண்ட்டில் இவன் ஏறிக்கொண்டான். நண்பர்கள் அவர்களது கம்பார்ட்மெண்ட்டில் இருக்கையைத் தேடி அமர்ந்து கொண்டனர். அவன் முன்பே அவர்களிடம் சொல்லி விட்டதால், அவர்களும் அவனை ஓட்டி எடுத்துவிட்டு, அவளுடன் பயணிக்க அனுமதி தந்தனர்.
இருவரும் பேசியபடி வந்தனர். ரயில், ரயில் நிலையத்தைத் தாண்டி பயணம் செய்வதைக் கூட மறந்து பேசிக்கொண்டு வந்தனர்.
பயமகன்று முகம் விகசிக்க அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தாள் ஜோவி. இவனும் அவளது சுவாரஸ்ய பேச்சில் தன்னை தொலைத்து விட்டான்.
கடந்து வந்த இரண்டு மாதங்களில் நட்பையும் தாண்டி, அவர்களுக்குள் ஓர் உணர்வு புதிதாகத் தோன்றியது. அது இன்னதென முடிவுக்கு அவர்களால் வர முடியவில்லை. மரியாதை எல்லாம் ஒருமையாக மாறியிருந்தது. உரிமையாகச் சண்டை போட்டுக் கொள்ளுமளவிற்கு அவர்களது உறவு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்தது.


வெகு நேரம் பேசிக் களைத்தவர்கள் உறங்கச் சென்றார்கள். இருவரும் மேலே படுத்துக்கொண்டனர். அவள் உறங்க, இவளை பார்த்துக்கொண்டே வந்தவன் உறங்கிப் போனான்.


மதுரை ரயில் நிலையம் வர, அவளை எழுப்பி விட்டான். இருவரும் இறங்கிக் கொண்டனர். அவளை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான். அவளது தந்தை வந்திருக்கவில்லை, நண்பர்களிடம் அழைத்து வந்து அறிமுகம் செய்து வைத்தான். அவர்களும் அவளிடம் சிரித்துப் பேசினார்கள்.


"நீங்க வெளிய, ‘வெயிட்’ பண்ணுங்கடா, நான் விட்டுட்டு வந்துடுறேன்." என்றான் விபு. அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.
"விபு நீங்களும் போங்க, நான் பார்த்துக்கிறேன்." என்றாள் சாதாரணமாக.


அவனோ இடையில் கை வைத்து முறைத்தவன், "ஏன் ‘மேடம்’ இதை நைட்டே சொல்லி இருக்கலாம்ல? இப்போ ஏன் சொல்றீங்க?" என்று ஒற்றைப் புருவத்தை ஏற்றினான்.


“விபு நான் ஒரு பொய் சொல்லிட்டேன்..." என்று வழிந்தவள், அனைத்தையும் கூற வாயில் கை வைத்து, “அடிப்பாவி!” என்றான்.


"அதான், அப்பா வந்ததும் என்ன சொல்வார்னு பயமா இருக்கு." என்றாள்.


"தனியா வரவும் பயம், வீட்டில சொல்லவும் பயம், எதற்கெடுத்தாலும் பயம். இப்படி பொம்பள தெனாலியா இருந்தா எப்படி? ரிட்டர்ன் எப்போ?"


‘தெரியல...’ என்பது போன்று தலையை அசைக்க, அவனோ இருபக்கமும் தலையை அசைத்துக்கொண்டான்.
அவளது தந்தை நவநீதன் வந்துவிட்டார். ஜோவியை அவரிடம் ஒப்படைத்து விட்டுத்தான் செல்வேன் என்று வீம்பாக நின்றான்.


அவரும் மகள் ஒரு ஆணுடன் நிற்பதைக் கண்டு உள்ளுக்குள் பதைபதைப்புடன் அருகே வந்தார்.


"ஜோவிமா!" என வந்தவர் பக்கத்திலிருந்த, ‘விபு’வை யாரென பார்க்க,


அவனோ, "சார், என்னை மறந்துட்டீங்களா?" என்று தன்னை யாரென அறிமுகம் செய்ய அவருக்கு ஞாபகம் வந்தது.


"நல்லா இருக்கீங்களா தம்பி? நீங்க என்ன பாப்பா கூட, சந்தியா தான வரதா சொல்லிருந்தா?" என்று மகளைப் பார்த்துக் கேட்க, இவனே அவரிடம் விளக்கமாக சொன்னவன், அவர் நம்ப பத்திரிகையை எடுத்துக் காட்டினான்.


"ஸ்கூலுக்கு வந்த முதல் நாள் போல டிரெயின்லயும் பேய் முழி முழிச்சிட்டு இருந்தாங்க. நான்தான் பத்திரமா கூட்டிட்டு வந்திருக்கேன் சார்." என்றதும் அவர் சிரிக்க, இவள் முறைத்தாள்.

"வீட்டுக்கு வாங்க தம்பி"
"இருக்கட்டும் சார், இன்னொரு நாள் வர்றேன்." என்றவன், அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டான்.

"நல்ல தம்பி!" என்றவர் ஜோவியை அழைத்துச் செல்ல, அவனை புகழ்ந்ததில் இவள் மனது குளிர்ந்தது.


ஜோவி வீட்டிற்குச் சென்றதும் படுத்து உறங்கியவள் தாமதமாக எழ, அவளுக்கு எண்ணெய் தேய்த்து குளிக்க வைத்தவர், அவள் வந்த கோலத்தைக் கண்டு புலம்பித் தள்ளினார்.

பின் அவளுக்கு பிடித்த அனைத்து உணவு வகைகளையும் சமைத்துப் போட்டார்.


ஐந்து நாள் தாயின் முந்தானையைப் பிடித்தபடி திரிந்தாள். ஆனாலும் விபுவின் ஞாபகம் வராமல் இருக்காது. அதுவும் மாச்சிலை பார்க்கும் போதெல்லாம் சட்டென நினைவிற்கு வந்துவிடுவான்.
விபுவோ நண்பர்களுடன் மதுரையை நன்றாக சுற்றிப் பார்த்தான். நண்பனின் கல்யாணத்தில் கலந்து கொண்டு அடிக்காத லூட்டி இல்லை. ஏதோ கல்லூரி காலத்திற்குச் சென்றதுபோல் இருந்தது.


சுதா, ஜனனி, சச்சின், அவனது பிரச்சனைகள் என அனைத்தையும் மறந்து அவர்களுடன் நாட்களைக் கழித்தவனுக்கு, நினைவின் ஓரத்தில் அவ்வப்போது வந்துபோவாள் ஜோவி.


பள்ளி திறக்கும் நாளும் நெருங்க, அவளும் கிளம்பத் தயாரானாள். மேகவாணியால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. நவநீதனிடம் புலம்பினார்.


"என்னங்க, அவ போறேன் சொல்றா? அப்போ, அவ இங்க இருக்க மாட்டாளா? என் கூட இருக்க மாட்டாளா? நான் அவளை அம்மா பொண்ணுனு நினைச்சது தப்பா?" என கண்ணீர் சிந்த ஆரம்பித்தார்.


"என்ன வாணி இது? அவ ஒரு நாள் நம்மளை பிரிஞ்சி போகத்தான் போறா. இன்னொரு வீட்டுக்கு மருமகளா போகப் போறவளைத் தடுத்து உன் கூடவே வச்சிப்பீயா? அவளை அனுப்பி வச்சி தான் ஆகணும். இந்தப் பிரிவு உனக்கு ஒத்திகைப் போல தான், நிதர்சனத்தை ஏத்துக்கிட்டு தான் ஆகணும்." என்று நவநீதன், வாணியை சமாதானம் செய்தார்.


மறுநாள் அவள் கிளம்பத் தயாரானாள். தாயை அணைத்து அழுதாள். மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்ல அவளுக்கு விருப்பம் இல்லைதான். ஆனாலும் அவளுக்குள் அவளது வைராக்கியமும் விபுவும்தான், அவளை மேலும் தொடர வைத்தது.
தந்தையுடன் காரில் சென்னைக்குப் பயணித்தாள் ஜோவி.


நவநீதன் ஒரு பிசியோதெரபிஸ்ட். சொந்தமாகச் சின்ன, ‘கிளினிக்’ வைத்திருக்கிறார். அது மட்டுமின்றி பெரிய பெரிய வி.ஐ.பிக்களும் இவரை அழைத்து, தன் குறைகளைச் சொல்லி அவரிடம் சிகிச்சை பெற்றுக் கொள்வார்கள்.


இந்த முறை சென்னையிலிருந்து ஒரு பெரும் வி.ஐ.பி அழைத்திருக்க, அவரும் சென்னை செல்ல வேண்டும் என்றதால் மகளை அழைத்துக்கொண்டு சென்னைக்குச் சென்றார்.
அவளை விடுதியில் விட்டுவிட்டு, இவர் அந்த வி.ஐ.பியை பார்க்கச் சென்றுவிட்டார்.


விபு அன்றைய நாள் ரயிலில் பயணித்து வந்தான். அவனது பயணம் முழுக்க ஜோவியுடன் பயணித்த நினைவுகளாகத் தான் இருந்தன. பாட்டு கேட்டபடி வந்தாலும் என்னவோ நினைவு முழுக்க அவளே இருக்க, அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆவல் புதிதாகப் பிறந்தது.


சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தான். மதுரை ராஜ்மஹாலில் அன்னைக்கும் தோழிக்கும் புடவை வாங்கி வந்திருந்தவன், ஜோவிக்கும் வாங்கி அதை மறைத்து வைத்திருந்தான்.
மறுநாள் பள்ளி திறந்திட, இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்க பேராவலோடு கிளம்பினார்கள்.


இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்துக் கொள்ள, கண்கள் மூலம் காதல் கசிய, வாய் வார்த்தையில் பகிர்ந்து கொள்ளாமல், இருவரது மனமும் குழப்பத்தில் தவித்தன.
இவ்வாறே இருவரும் விழிகளால் காதலித்துக் கொண்டாலும், மொழியால் அதை உணர்த்திக் கொள்ளும் தைரியம் இன்னும் அவர்களிடம் வரவில்லை. இன்னமும், 'இது காதலா?' என்ற குழப்பத்திலே தவித்தனர்.
அதற்கு காலம், 'காதல் தான்' என்று முற்றுப்புள்ளி வைக்க, அந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் புரிய வைத்தது.
 
Last edited:

NNK47

Moderator
காதல் 12


சந்தியா பள்ளியில் விடுப்பு கேட்டு மதுரைக்குச் சென்றிருந்தாள். கவிதாவிற்கு வீட்டில் கல்யாணம் பேசியதால் வேலையை விட்டு நின்று விட்டாள்.


இப்பொழுது அவர்கள் அறையில் ஜோவி மட்டுமே இருந்தாள். பக்கத்து அறையிலிருந்த ஸ்வாதியை, அவளுக்கு துணையாய் இருக்க அனுமதித்திருந்தார் வார்டன் வித்யா.


சனிக்கிழமை அன்று காலையிலே ஜோவிக்கு ஒரு மாதிரியாகத் தான் இருந்தது. மாலையில் உடம்பெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பித்து, மேனி லேசாகக் கொதித்தது.
அவள் நெற்றியில் உரிமையாகக் கை வைத்து தொட்டுப் பார்த்தான் விபு. காய்ச்சல் ஆரம்பிக்க இருந்தது.
உடனே மாச்சிலையும் மாத்திரையும் வாங்கி வந்து அவளை சாப்பிட வைத்தான். அவளிடம்,

“மருத்துவமனைக்குச் செல்லலாமா?” என்று கேட்டான்.
அவளோ மறுத்துவிட்டு விடுதிக்குச் சென்று படுத்தவள் தான், இரவில் எழவில்லை.


ஸ்வாதி அழைத்தும் எழ முடியவில்லை. அவளும் அவளை அப்படியே விட்டு விட்டாள். மறுநாள் காலையில் அவளுக்கு நெருப்பாகக் கொதித்தது.

ஸ்வாதி வார்டனிடம் சொல்ல, அவரோ ஆட்டோ அமர்த்தி ஸ்வாதியிடம், ஜோவியை மருத்துவமனைக்கு அல்லது பக்கத்திலிருக்கும் கிளினிக்கிற்கு அழைத்துப் போகச் சொன்னார்.


அவளும் பக்கத்திலுள்ள மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்து அவளை அமர வைத்தவள், அவளது பெயரைப் பதிவு செய்துவிட்டு அவளுடன் அமர்ந்தாள்.


அதே நேரம் ஸ்வாதிக்கு தன் காதலனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. இருவருக்குள்ளும் பிரச்சனை ஓடிக் கொண்டிருக்க, இன்று அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க நினைத்து, காதலனிடம் இடத்தின் பெயரைச் சொல்லி வர சொன்னவள், பக்கத்தில் கண்களைக் கூட திறக்க முடியாத ஜோவியிடம்,

"சாரி ஜோவி, எனக்கும் என் லவ்வருக்கும் பிரச்சனை. என்னை வந்து உடனே பாருனு சொல்றான். இல்லனா பிரேக் அப் தான். பிளீஸ், நான் போயிட்டு வந்துடுறேன். நீ உள்ள பார்த்திட்டு எனக்கு கால் பண்ணு, நான் வந்துடுறேன்." என்று அவளது பதிலைக் கூட எதிர்பாராது சென்று விட்டாள்.


அவளால் அமர கூட முடியவில்லை, துணைக்கு யாராவது வேண்டும் என்பது போல் இருந்தது.
காய்ச்சல் வந்தால் வீடே இரண்டாக்கி விடுவாள் ஜோவி. மேகவாணி அவளது தலைமாட்டில் அமர்ந்து கொண்டு நகர மாட்டார்.
நவநீதன் தான் அவளை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்வார். ஊசி போடுவதற்குள் அழிச்சாட்டியம் செய்து வைப்பாள். அவை எல்லாம் ஞாபகத்திற்கு வர, கண்கள் கரித்துக் கொண்டு வந்தது.
சூடான நீர் கன்னத்தில் இறங்கியது. கண்ணை மூடிக் கிடந்தவளுக்கு வாணி, நவநீதன் முகம் வந்து போக, அடுத்ததாக விபுவின் முகம் வந்தது. கண்களைத் திறந்தவள் அவனுக்கு அழைத்திருந்தாள்.


அலைபேசியின் கூவலில் எழுந்தவன், திரையைப் பார்த்தான். ஜோவியின் பெயரைக் கண்டதும் உறக்கத்திலிருந்து படக்கென எழுந்து, "ஜோ...!" என்றான்.
இவளோ, "விபு..." என்றாள் அழுகையில்.
பதறிப் போனவன், “என்ன ஆச்சு ஜோ, உனக்கு?"
மருத்துவமனையின் பெயரைச் சொல்லி, “பிளீஸ்... இந்த ஹாஸ்பிட்டலுக்கு வர்றியா?" என்றாள்.

"உடனே வர்றேன்." என்று அவசரமாக பல்லைத் துலக்கி, உடை மாற்றி ஜனனி, சுதாவிடம் அவசரமாக ஏதோ சொல்லி கிளம்பினான்.


கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் இவள் பெயர் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. தனது பர்சை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு அப்படியே கண்கள் மூடி சாய்ந்து கொண்டாள். அவனும் வந்து விட்டான். அவளை அந்தக் கூட்டத்தில் தேடிப் பார்க்க, ஓரமாகத் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
ஒரு தாய் போல அவனுள்ளம் அவளது நிலையைக் கண்டு பரிதவித்தது.


வேகமாக அருகே சென்றவன், “ஜோ!” என்று அழைக்க, மெதுவாக விழி திறந்து பார்த்தவள், அவனைக் கண்டதும் அவன் வயிற்றைக் கட்டிக் கொண்டு கண்ணீர் விட்டாள்.
அவளது தலையை வருடிக் கொடுத்தவனுக்கும் கண்கள் கலங்கி இருந்தன.


அவளை அங்கிருந்து அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டவன், அவனுக்குத் தெரிந்த கிளினிக்கிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான்.


அங்கே இரண்டு, மூன்று பேர் தான் இருந்தனர். அவளை அமர்த்திவிட்டு, பெயரைக் கொடுத்து அவள் அருகே அமர்ந்தான்.


"தனியாவா வந்த?"


"இல்லை..." என்றவள் உடன் வந்த ஸ்வாதியைப் பற்றிச் சொல்ல அவனுக்கு கோபம் பழியாக வந்தது.
"எதுக்கு இந்த மாதிரி இர்ரெஸ்பான்ஸ்பிள் இடியட்டை துணைக்கு அனுப்புறாங்க? இரு, வார்டனுக்கு போன் பண்றேன்..." என்று அலைபேசியை எடுக்க, அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டவள்,
.
"பிளீஸ் விபு வேணாம், பிரச்சனை எதுக்கு? காதலர்களை பிரித்த பாவம் நமக்கு வேணாமேனு தான், நான் போக சொன்னேன். அதான் நீ இருக்கீயே, அவ எதுக்கு?" என்று அந்த நிலையிலும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னவள்,
.
"அப்பா ஞாபகமா இருக்கு விபு, உன் தோள்ல சாஞ்சிக்கட்டுமா?" எனக் கேட்டாள்.


அவனும், "ம்..." என்று அவளுக்காக வாகாய் அமர, அவன் தோளில் தலையை சாய்த்துக் கொண்டாள்.
"விபு, இந்த டாக்டர் ஊசி போடுவாங்களா?"


"எல்லா டாக்டரும் ஊசி போடுவாங்க ஜோ. அப்போ தான் ஃபீவர் சரியாகும்." மிகப் பொறுமையாக சொன்னான்.
.
"பிளீஸ் அவர்கிட்ட சொல்லி போட வேணாம் சொல்லு. எத்தனை மாத்திரை வேணாலும் ஓகே, விழுங்கிடுவேன். ஆனா ஊசி வேணாம் விபு." குழந்தைப் போல் மறுத்தவளை கண்டு முறுவலித்தவன்,


"சரி, சொல்லிடுறேன்." என்றான். இவளும் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். அவள் தலையை வருடிக் கொடுத்தான்.


இவள் பெயரைச் சொல்லி அழைக்க, அவளை உள்ளே அழைத்துப் போனான். அவளை பரிசோதித்த மருத்துவர், “நர்ஸ்!” என்று அழைக்க, “விபு சொல்லு...” என்று அவனை இடித்தாள்.


"என்ன சார்?" என மருத்துவர் கேட்க,
"இல்ல, மேடமுக்கு எப்படியாவது காய்ச்சல் குறையணுமாம், அதனால ரெண்டு ஊசி போடறதுனாலும் ஒகேன்னு சொல்ல சொல்லுறாங்க மேம்." என அவளை வசமாக மாட்டிவிட,

"நானா? அப்டியா!?" தன் கோலிக்குண்டு கண்களைப் பெரிதாக விரித்தவள், “மேம் நான்..." எனும் போதே,

"நீங்க சொல்லைலனாலும் நாங்க கண்டிப்பா ரெண்டு ஊசி தான் போடப் போறோம். நர்ஸ் இவங்களை கூட்டிட்டு போங்க.” என்க,


"மேம் நான்..." அவளை பேசக் கூட விடாமல் நர்ஸ் அவளை அழைத்துச் செல்ல, வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரிக்கும் விபுவை முறைத்துவிட்டு உள்ளே போனவள், ஒரு ஊசிக்கே அலற, கண்ணீருடன் இரண்டாவது ஊசியையும் போட்டுக் கொண்டு வந்தாள்.


அவளைப் பார்க்கவும் பாவமாக இருந்தது. "நீங்க காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்டா?" எனக் கேட்டுக் கொண்டே மாத்திரை எழுதினார்.
"இல்ல மேம், நாங்க ரெண்டு பேரும் டீச்சர்ஸ்." என்றான் விபு.
"ஒரு டீச்சரா இருந்துட்டு ஊசிக்கு பயப்படுறதா? வெட்கமாயில்லை...?!" என ஜோவியைப் பார்த்துக் கேட்க, அவளோ பக்கத்தில் நமட்டுச் சிரிப்புடன் அமர்ந்திருக்கும் விபுவை முறைத்தாள்.


"கஞ்சி, இட்லி, ரசம் மட்டும் குடுங்க. மூணு வேளைக்கும் மாத்திரை இருக்கு, சாப்பிட்டதும் குடுங்க. இப்போ ப்ரேக் ஃபாஸ்ட் குடுத்துட்டு மாத்திரை குடுங்க. ஒரு வாரத்துக்கு மாத்திரை குடுத்திருக்கேன். அப்பயும் காய்ச்சல் குறையலைனா என்னன்னு டெஸ்ட் எடுத்து பார்க்கலாம்." என்றார். இருவரும் அவரிடம் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள்.


"தடியா! கடங்காரா! ஊசி போட வேணாம் சொன்னேன்... ஒன்னுக்கு ரெண்டா போட சொல்லிட்டீயே...? நல்லா இருப்பீயா...?" என அவன் முதுகில் தன் அத்தனை பலத்தையும் திரட்டி நாலு அடியைப் போட்டவள், பலனின்றி போக அங்கிருந்த கதிரையில் அமர்ந்து விட்டாள்.

"முழுசா நாலு அடிக் கூட அடிக்க முடியல, இதுல உனக்கு ஊசி வேணாமா? வெறும் மாத்திரை மட்டும் போட்டுட்டு இருக்கிறதுக்கு எதுக்கு இங்க வரணும்? பாராசிட்டம்மல் ஒன்னு போதாதா? பேசாம வாடி..." என்றான்.


அவளும் அவனை முறைத்துக் கொண்டே வண்டியில் பின் அமர்ந்து, தந்தையின் ஞாபகத்தில் அவன் இடுப்பைக் கட்டிக் கொண்டு முதுகில் தலை சாய்த்துக் கண்ணை மூடிக் கொண்டாள். அவன் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்க, அவளது முகத்தில் சோர்வு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. எதுவும் சொல்லாது வண்டியை எடுத்தவன் ஹோட்டலில் நிறுத்தினான்.


அவளை அழைத்து அமர வைத்தவன் இரண்டு இட்லி சொன்னான். "எதுக்கு விபு இங்க?"
"நீ இப்போ இருக்க டயர்டுக்கு சாப்பிட்டு, மாத்திரை போடுவீயோ என்னவோ?! அதான் நானே இட்லி வாங்கி குடுத்து, காலை வேளையில மாத்திரை போட குடுக்கிறேன், சாப்பிடு."


"ஓ... அப்போ மதியம்? தூங்கிட்டு சாப்பிடாம விட்டா?"
"வார்டனுக்கு போன் பண்ணி விசாரிப்பேன். இல்ல, நானே வந்து குடுப்பேன்." என்றான்.
"ஆங்! அவ்வளவு அக்கறை இருக்கறவரு, வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய் கவனிக்கிறது..." என்று அவனுக்கு கேட்கும்படியே முணுமுணுத்தாள்.
"எனக்கு பிராப்ளம் இல்ல, நீ வர்றியா?" என்றதும், அவள் வேகமாக, ‘இல்லை’ என்று தலையை அசைக்க, இவன் சிரித்து விட்டான்.


அரை இட்லியை உண்டுவிட்டு போதும் என்றாள். அவன்தான் வம்படியாக தட்டை இழுத்து அவளுக்கு உணவை ஊட்டி விட்டான். அவளும் முழுதாக வாங்கிக் கொண்டாள். பத்து நிமிடம் கழித்து மாத்திரை போட வைத்தான். இருவரும் அமர, "நீ சாப்பிடலையா?"
"நான் வீட்டுக்கு போய் சாப்பிட்டுக்கிறேன்." என்றவன், ஒரு காபியை ஆர்டர் செய்தான்.

அவளது செல் அலறியது. அவன்தான் எடுத்தான், "நம்ம ஸ்கூல் பக்கத்துல இருக்க பஸ் ஸ்டாப் வாங்க." என்று வைத்து விட்டான். அவளை அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டான்.


ஸ்வாதி பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிற்க, இவர்களும் வந்து சேர்ந்தனர். ஸ்வாதியைக் கண்டதும் இவனுக்கு கோபம் வந்தது. வேகமாக வண்டியை விட்டு இறங்கியவன், "நீங்க டீச்சர் தான? இப்படி தான் பொறுப்பில்லாம நடந்துக்கிறதா? நீயே பார்த்துக்க சொல்லி அவ்வளவு கூட்டத்தில் விட்டுட்டு போயிருக்கீங்க? அவங்களுக்கு எதுவும் ஆச்சின்னா, நீங்க பொறுப்பாவீங்களா? வார்டன்கிட்ட உங்களை கம்பளைண்ட் பண்றேன்." எனவும்,


அவனைத் தடுத்த ஜோவி, "பிளீஸ் விபு விடேன்..." எனக் கெஞ்சவும் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவன், "தயவு செஞ்சு அவளை கொஞ்சம் கவனிச்சிக்கோங்க. தூங்குனா, தூங்க விடாம சாப்பாடு குடுத்து மாத்திரை போட வைங்க. நீயும் சோம்பேறி தனப்பட்டு தூங்கிடாத, சாப்பிட்டு மாத்திரை போடு. இல்ல, வார்டன்கிட்ட சொல்லுவேன்." என்று மிரட்டிவிட்டு இவன் கிளம்ப,


ஸ்வாதி தான் அசையாது அப்படியே நின்றாள். அவள் தன் தலையை உலுக்கி தன்னிலைக்கு வந்ததும், இருவரும் ஹாஸ்டலுக்கு சென்றனர்.

"அவர் உன் லவ்வரா?" என்றாள். சிரிப்புடன் "இல்ல ஃப்ரெண்ட்." என்றாள்.

"அப்படி தெரியல!" எனவும் இவளுக்கு வெட்கம், "உன் பிரச்சனை என்னாச்சி?"
"ம்... பேசி சமாதானம் ஆகிட்டோம்." என்றாள். இருவரும் புன்னகையுடன் பார்த்துக் கொண்டனர்.


அன்று முழுக்க ஸ்வாதி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டாள். விபு அழைக்க, ஸ்வாதி எடுத்து அவளது நிலவரத்தைச் சொன்னாள். மறுநாள் ஜோவி விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு ஓய்வு எடுத்தாள். வார்டன் உடன் இருந்து பார்த்துக் கொண்டார். அவளது அலைபேசி உயிர் இல்லாமல் அணைந்து போய் கிடந்தது.
அவன் வார்டனுக்கு அழைத்து அவளை அவ்வப்போது விசாரித்துக் கொள்வான். இரண்டு நாள் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டாள். இவனால் அவளைப் பாராமல் இருக்க முடியவில்லை.


பக்கத்திலிருந்து பார்க்க வேண்டிய ஆவல், ஆனால் முடியவில்லை. அவள் இல்லாமல் உணவு இறங்கவில்லை இரண்டு நாளும். கொண்டு வந்த உணவை அப்படியே கொண்டு போக, ஜனனி அவனிடம் விசாரித்தாள். அவனோ ஒன்னுமில்லை என்று மழுப்பி விட்டான்.


மறுநாள் தெம்புடன் பள்ளிக்கு கிளம்பிய ஜோவியைப் பிடித்துக் கொண்ட வார்டன், விபுவைப் பற்றி கேட்டார்.


"விபு சார் உனக்கு சொந்தமா ஜோவி?" என்றார்.
எதற்கு இந்தக் கேள்வி என்பது போல் அவரைப் பார்த்தாள். “இல்ல, நீ போன் எடுக்காததால உன் அப்பா, அம்மா என்கிட்ட தான் விசாரிச்சாங்க. அவங்களுக்கு அடுத்து உன்னை விசாரிச்சது விபு சார் தான், அதான் உன் சொந்தமானு கேட்டேன்." என்றார்.
அவளும், “ஆமாம்” என்றவள், அவனது அக்கறை குளுமையில் மேலும் குளிர்ந்தாள். அவனைக் காண பேராவலோடு பள்ளிக்குச் சென்றாள்.


அவனைக் கண்ட அவளும் அவளைக் கண்ட அவனும், கண்களில் காதல் நதி பாய விழிகளால் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உள்ளிழுத்து, காதலில் மூழ்கச் செய்தனர்.


அவளை இறுக்க அணைத்து தனது தவிப்பை அவளுக்கு கடத்த கைகள் பரபரத்தாலும், இடத்தை உணர்ந்து அடக்கிக் கொண்டு நலம் விசாரித்தான். சக ஆசிரியர்களும் அவளிடம் நலம் விசாரித்தார்கள்.
இரண்டு நாளில் சோர்ந்து போன முகம் பொலிவை இழந்திருக்க, இன்று ஏதோ கொஞ்சம் தெளிவுடன் இருந்தாள். அவளை அவ்வாறு கண்டதும் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் அடைந்தான்.


இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் அளப்பரிய காதலை வைத்திருக்கிறதை உணர்ந்து உறுதியும் செய்து கொண்டனர். ஆனால் காதலைப் பகிரதான் தடுமாறுகின்றனர்.


பயத்தால் சொல்லாமல் மனமிருளில் ஒளித்து வைத்திருக்கின்றனர்.
ஜோவிக்கு தன் அன்னையை நினைத்து தான் பயம். அவர் தன் காதலை ஏற்றுக் கொள்வாரா? விபுவைப் போல மாப்பிள்ளை தேடி சலித்தாலும் கிடைக்க மாட்டான் என்று, அவருக்கு எவ்வாறு புரிய வைக்க?


என் விபுவைப் போல யாருமில்லை என்ற கர்வம் அவளுக்கு உண்டு. அதை அவருக்கு உணர்த்த என்ன செய்ய வேண்டும் என யோசித்தவள், இன்னும் அவனிடமே காதலை மொழிந்திடவில்லை என்பதை மறந்தாள்.


அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் உள்ளுக்குள் பாய்ந்து வரும் காதல், அவளது அன்னையை நினைக்கும் போது வழியில் இருக்கும் வேகத்தடை போல் உள்ளே அடங்கிப் போகிறது.


விபுவை விட்டுத்தரவோ, இழக்கவோ மனமில்லை அவளுக்கு. ஆனாலும் அன்னையை நினைத்து பயம், காதலிப்பது தெரிந்தால் என்ன சொல்வாரென்று... அதனாலே காதலை தெரியப்படுத்தவும் தயங்குகிறாள்.


***
இவனுக்கும் கிட்டத்தட்ட அதே நிலமை தான். இரண்டு மனது, அவனுக்கு ஜோவி வேண்டும். அதே நேரம் ஜனனியை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது?
ஜனனியிடம் பேசி முடிவெடுக்கலாம் என்றால், சரியாக அவனது தாய்மாமனுக்கு முடியாமல் வந்து இரண்டு நாள் மருத்துவமனையில் தங்கி, வீட்டிற்குச் சென்றிருப்பதைக் கேட்டதும் அவ்வளவு தான், சொல்லவா வேண்டும்?


அவள், 'அப்பா... அப்பா...' என்று பல்லவியைப் பாட, சுதா ஒத்து ஊதுவார். இருவருக்கும் தான் காதலிக்கும் விஷயம் தெரிந்தால் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வார்களோ? அந்தப் பயம் வேறு அவனுக்கு.


ஜனனியின் தற்போதைய கணவனாக இருந்து கொண்டு, இன்னொருத்தியை காதல் செய்வது குற்றம். இருவரையும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாய் என மனம் அவனை இடிக்க,


மூளையோ ஜனனி உன் மனைவி அல்ல, அவளைக் காப்பாற்ற எண்ணி செய்த உதவி தான் இந்தக் கல்யாணம். அவளுடன் நீ வாழ்ந்து விட்டு அவளை ஏமாற்றவில்லை. இது உன் வாழ்க்கை! ஜனனியை எண்ணிக் கொண்டிருந்தால், நீ எப்போது வாழ்வாய் என்று கேட்க, அதற்கு அவனிடம் பதில் இல்லை.


இடையில் அவனுக்கு சச்சினை எண்ணி வேறு பயம். அவன் தன்னை என்னவாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது அவனுக்கே தெரியவில்லை. அவன் தன்னை தந்தையாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தால்...? ஏற்கனவே தந்தையை இழந்தவன், தானும் அவனை விட்டு விலகிப் போனால் என்ன நினைப்பான்?

ஜோவியா? ஜனனி, சச்சினா? யார் வேண்டும் என்று அவனால் முடிவெடுக்க முடியவில்லை. ஆனால் ஜனனி தன்னுடன் இருக்கும் போது அவனால் ஜோவியை காதலிக்க முடியுமா? அது தப்பு இல்லையா? ஜோவியிடம் காதலைச் சொன்னால் ஏமாற்றுவது போலாகி விடும்.


தன் காதலை தனக்குள் வைத்துக் கொண்டு அவளை விட்டு விலக ஆரம்பித்தான்.


கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளிடம் பேசுவதை, பழகுவதை குறைத்துக்கொள்ள, அவனது செயலால் அவளோ துடித்துப் போனாள்.


விடை தெரியாத புதிர் போல அவன் செய்கை இருக்க, மனம் பெரும் வலியைப் பிரசவித்தது. அதனோடே நாட்களைக் கடத்தினாள்.
இடையில் அரையாண்டு தேர்வு வந்தது. அதே போல் ஐந்து நாள் விடுமுறைக்கு மதுரைக்குச் சென்றிருந்தாள்.


மேகவாணி உடலிளைத்துப் போன மகளைக் கண்டு துடித்துப் போனார். ஐந்து நாள் நன்றாக தான் கவனித்தார். அவளது உடலை தேற்ற முனைந்தவர் வருந்தி, ஓய்ந்து போன அவளது மனதை அறியாமல் போனார்.


மேற்கொண்டு இரண்டு நாள் விடுமுறை எடுக்கச் சொல்லி, அவளைத் தன்னுடன் வைத்து பார்த்துக் கொண்டார். அவள் முகம் தெளிந்த பின்தான் வேலைக்கு அனுப்பி வைத்தார். அவளும் அவருக்காக நடிக்க ஆரம்பித்தாள்.


“உன் வீம்புக்காக ஒரு வருடம் வேலை பார்த்தது போதும். வருடம் முடிந்ததும் வேலை வேணாம் சொல்லிட்டு இங்க வந்திடு." என அவள் நிலையைக் கண்டு கறாராகச் சொல்லி விட, அவளும் அன்றைய நிலையில் சரி என்று சொல்லி விட்டாள்.


அவள் இரண்டு நாள் வரவில்லை என்றதும் அணையிட்டு தடுத்த காதலும், கொஞ்சம் ஆட்டம் கண்டது. அவளைப் பிரிந்த ஏழு நாளும் அவன் அவனாக இல்லை. சூழ்நிலை காரணமாக எடுத்த முடிவு இன்று அவனது இதயத்தைக் கூர் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
ஜனனி அவனது நடவடிக்கை கண்டு, என்ன என்று கேட்டுப் பார்த்து விட்டாள். அவனால் அவளிடம் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவள் தன்னை எப்படி எடுத்துக் கொள்வாள் என்ற எண்ணம் முந்திக் கொண்டு அவனை சொல்ல விடாமல் தடுக்க, தன்னை தோழியாக நினைக்கவில்லை என்ற கோபம் அவளுக்கு அவன் மீது சூழ்ந்தது.
இவ்வாறு இருவரது கோபத்திற்கு ஆளாகி நிற்கும் விபுவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.


***
"ஏன் என்னை விட்டு விலகிப் போற விபு? நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? இல்லை, என்னை நீ காதலிக்கலையா? ஆனா காதலிக்கல, ஃப்ரெண்ட்டா மட்டும் தான் பழகினேன்னு சொல்லாத நான் நம்ப மாட்டேன். உண்மை சொல்லு..." என்று அவன் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்க, இவனோ அவளது விழியை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல் தலை குனிந்து கொண்டான்.
 

NNK47

Moderator
காதல் 13


விபு, ஜோவி இருவரும் மெரினாவிற்கு வந்திருந்தனர். விபுதான் அவளை விடுதியிலிருந்து அழைத்து வந்திருந்தான் அவளது கட்டளைக்கு இணங்க. வந்தவர்கள் ஆளுக்கொரு திசையைப் பார்த்து நின்றிருந்தனர்.


துள்ளி விளையாடும் ஆழியின் அலைகள் கூட, அவர்களை கேலியாக பார்த்துவிட்டு திரும்புவது போல் இருந்தது ஜோவிக்கு.
திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள்,

அவனோ அந்த அலைகளைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஜோவி தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.
பாவம் அவளுக்கு தெரியவில்லை, பேரலைகளில் சிக்கிய கப்பலாக அவன் உள்ளம் தத்தளித்துக் கொண்டிருப்பதை.


"ம்க்கூம்...." என்றவள் கனைக்கவும் அவளை ஏறிட்டான். அவன் விழிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே, “சொல்லுங்க விபு, நீங்க என்னை அவாய்ட் பண்ண காரணம் என்ன? நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? முழுக்க முழுக்க இந்தக் கண்ணுல காதல வச்சிட்டு எதுக்கு என்னை அவாய்ட் பண்றீங்க, பதில் சொல்லுங்க..."


"இல்ல ஜோ, நான் உன்னை காதலிக்கல. நான் உன்கிட்ட நட்புன்ற எல்லையோட தான் பழகினேன், அதுல காதல் இல்லை." என்று எங்கோ பார்த்து சொன்னான். அதிலே அவளுக்கு புரிந்தது, அவன் பொய் சொல்கிறான் என்று.


"நீங்க என்னை குழந்தையா பார்க்கிறதால நான் குழந்தை இல்லை விபு சார். கண்ணுல தெரியுறது காதலா, நட்பானு என்னால கண்டறிய முடியும். உங்க கண்ணுல நான் பார்த்தது காதல் தான். உங்க கண்களே உண்மை பேசும் போது, நீங்க ஏன் பொய் பேசறீங்க விபு?" என்றதும் அவன் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டான்.
"சரி, நீங்க என்னை பார்த்த விதம் நட்பாக இருக்கலாம். ஆனால் நான் உங்களை பார்க்கும் விதம் நட்பா இல்லை. உங்களை நான் காதலிக்கிறேன், இப்போ நீங்க இதுக்காகவாது உண்மையை சொல்லுவீங்களா?"


"இல்ல ஜோ, இந்த ஆறு மாசத்தில என்னை பத்தி என்ன தெரிஞ்சிட்டனு என் மேலே உனக்கு காதல் வந்தச்சி? இந்தக் காதல் சரிதானானு யோசிச்சியா? உங்க அம்மா, அப்பா உன் மேல நிறைய நம்பிக்கை வச்சிருக்காங்க. அதை உடைச்சி நீ என்னை காதலிக்கணுமா? வேணாம், அவங்க நம்பிக்கைய உடைச்சிடாத. எனக்கு உன் மேல காதல் இல்ல. இந்த எண்ணத்தை இதோட விட்ரு. நாம நண்பர்களா மட்டும் இருப்போம்." என்றான்.


"பொய்! நீங்க பேசறது எல்லாம் பொய். என்னை பெத்தவங்க என் மேல நம்பிக்கை வச்சிருக்காங்க தான். காதலிக்க கூடாதுனு சொன்னாங்க தான். அதுக்காக உங்க மேல வந்த இந்த காதலை, நான் எனக்குள்ள புதைச்சிடணுமா? என்னால முடியல, நான் ஒன்னும் மோசமானவனை காதலிக்கல, அவங்க நம்பிக்கை உடைக்க.
நீங்க என் வாழ்க்கை முழுக்க வரணும்னு நான் ஆசைப்படுறது தப்பா? எனக்கு பிடிச்ச பையனோட வாழ்றது தானே எனக்கு சந்தோஷம். அதை தியாகம் பண்ண என்னால முடியாது." என்றாள் தீவிரமாக.


அந்த வேதனையிலும் அவன் மனம் நெகிழ்ந்தது. அவளைப் போல் அவனுக்கும், அவளும் அவள் காதலும் வேண்டும். அவன்தான் விதி விரித்த வலையில் சிக்கித் தவிக்கின்றானே?! அவள் காதலுக்கு நான் சரியானவனா என்ற சந்தேகம் கூட அவனுக்கு எழுந்தது, அமைதியாக இருந்தான்.


"பேசுங்க, ஏன் அமைதியா இருக்கீங்க? என் காதலுக்கு பதில் சொல்லுங்க." என்றாள் மீண்டும்.
"இல்ல ஜோவி, நான் உன்னை காதலிக்கல. அந்த எண்ணத்தை மாதிக்க..." எனத் திக்கி திணறிச் சொல்லி முடித்தான்.


"இருக்கட்டும், நீங்க என்னை காதலிக்கல. நட்பா தான் பழகுனீங்க. நான்தான் உங்களை தப்பா புரிஞ்சி காதலிச்சுட்டேன். சரி, என் மேல தான் தவறு. உங்களை காதலிச்சிட்டு அந்த உணர்வை மூட்டக் கட்டி வச்சு நட்பா மட்டும் பழகுறது என்னால முடியாது. நீங்க எப்படி காதலை வேணாம்னு சொன்னீங்களோ, அதுபோல நமக்குள்ள இருக்க நட்பும் இனி வேணாம். இனி நீங்க யாரோ, நான் யாரோ?!"


"காதல் இல்லைன்னா நட்பு அங்க இருக்க கூடாதா?"


"இருக்க வேணாம்னு சொல்றேன். நீங்க என்னை நட்பா பார்த்தாலும் அது எனக்கு காதலா தான் தெரியும். அது இல்லைன்னு ஆனதும் மனசு வலிக்கும். உங்களுக்கு அது வலி இல்ல, எனக்குத்தான் வலி. அதான் முன்னெச்சரிக்கையா சொல்றேன், பை மிஸ்டர் விபு!
இனி நமக்குள்ள எதுவும் இல்ல, எனக்காக நீங்க லன்ஞ் கொண்டு வர வேணாம். ஒரு கொலிக்ஸா என்னை பார்த்தா போதும், நான் வர்றேன்." என்று விறுவிறுவென, அவனைத் திரும்பி பாராமல் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு நடந்தாள்.

செல்லும் அவளை வியப்புடன் பார்த்தான். சின்னப் பெண் அழுவாள், கதறுவள். எவ்வாறு அவளைத் தேற்ற என்று இவன் யோசித்திருக்க,

அதற்கு வழியில்லை என்பது போல் அழுது கரையாமல், பக்குவத்துடன் நடந்து செல்லும் பெண்ணை பெருமிதத்துடன் பார்த்தவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அவள் மீது காதல் துளிர்க்கிறது.


அவளை வேகமாக பின்தொடர்ந்தவன், "எங்க போற ஜோவி? வா, நான் உன்னை கூட்டிட்டு போறேன்." என்று கையைப் பிடிக்க, அதனை உதறியவள்,


"உரிமையா நீங்க என் கையைப் பிடிக்க நீங்க என்னோட காதலன் இல்ல. உங்க கூட நான் ஏன் வரணும்? எனக்கு போக தெரியும், என் கூட வேலைப் பார்க்கிறவர் எப்பிடி போகணும்னு சொல்லிக் குடுத்திருக்கார். நான் போயிப்பேன், உங்க அக்கறைக்கு நன்றி." என்று அவள் செல்லும் வழியில் வந்த தானியில் ஏறிச் சென்று விட்டாள்.
அதிர்ச்சியுடன் தன் கண் முன்னே செல்லும் தானியை பார்த்தவன், தலையை உலுக்கிவிட்டு வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு அத்தானியை பின்தொடர்ந்தான். அவளும் அதை கவனிக்கத்தான் செய்தாள்.


'காதல், நட்பு இல்லைன்னு சொன்ன பிறகும் அக்கறையா வர்றதுக்கு பேரென்ன?' என உள்ளுக்குள் கேட்டுக் கொண்டவளுக்கு சிரிப்பும் வந்து தொலைத்தது.


ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கி பணத்தைக் கொடுத்து விட்டு திரும்ப, கோபத்துடன் நின்றிருந்த விபுவைக் கண்டுகொள்ளாது உள்ளே சென்று விட்டாள்.


இவனுக்கு ஆத்திரம், முஷ்டியை வைத்து வண்டியில் குத்தினான். ஜோவி மீது அவனுக்கு கோபம் இல்லை, அவன் மீதே அவனுக்கு கோபம். சிறு பெண் தைரியமாக காதலை சொல்லுகிறாள். ஒரு ஆண் கோழையாக மறைப்பதை எண்ணி வெட்கம் கொண்டான்.


தன் மீதும், இப்படி நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட சூழ்நிலையின் மீதும், அதற்கான காரணிகள் மீதும் அவனுக்கு கோபம் பழியாக வந்தது.
வீட்டுக்கு வந்ததும் அதனைக் காட்டத் தொடங்கினான்.

அறைக்குள் இருக்கும் பொருட்களை எல்லாம் போட்டு உடைத்தான். சுதாவும் சச்சினும் வெளியே சென்றிருக்க, ஜனனி மட்டுமே வீட்டிலிருந்தாள்.


அவனது கோபத்தைக் கண்டு அதிர்ந்தவள், "விபு உனக்கு என்ன ஆச்சு? ஏன், இப்படி மூர்க்கத் தனமா நடந்துக்கிற?" அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கேட்டாள்.


அவள் கையை உதறியவன், “ஏன், என்னோட கோபத்தை கூட நான் காட்ட கூடாதா? அதுவும் நீ சொல்றபடி தான் இருக்கணுமா? ஏன் நான் மூர்க்கனா இருக்க கூடாது? என்னை மூர்க்கனா மாத்தினது நீ தான்...!" என ஜனனியைக் காட்டிச் சொல்ல,
அவளோ, 'நானா!' என அதிர்ந்தாள். அவனது கோபத்திற்கான காரணம் அவளுக்கு புரியவில்லை.


"விபு, என்ன பிரச்சனை? ஏன் இப்படி நடந்துக்கிற?"


"நீதான் பிரச்சனை... நான் உன்னை கட்டிக்கிட்டது தான் பிரச்சனை... உன்னால என் வாழ்க்கையை நான் இழந்திட்டு இருக்கிறது தான் பிரச்சனை..." என்று கத்தினான்.


"விபு!" என கண்களில் நீர் திரள அதிர்ந்து நின்றாள்.


"உனக்கு உன் அப்பா முக்கியம், எங்க அம்மாக்கு அவங்க அண்ணன் முக்கியம். ஆனா நான் உங்க யாருக்கும் முக்கியம் இல்லைல?
வாழ்க்கைய அனுபவச்சிட்டு நாளைக்கு சாக போற மனுசனுக்காக, இன்னும் வாழ்க்கையே தொடங்கிடாத என்னை பலி குடுத்திட்டீங்கள்ள...?
சாக போறார், அவர் கடைசி ஆசையை நிறைவேத்து விபுனு சொல்லி கையை பிடிச்சி கதறுன, இப்போ அந்த மனுஷன் நல்லா இருக்கார். இதோ நார்த் இந்தியா டூர் போயிருக்கார், பொண்டாட்டி கூட எந்தக் கவலையும் இல்லாம...
ஆனா நான், இங்க வாழ்க்கையே தொலைச்சிட்டு நிக்கிறேன்டி... ஒரு சந்தோஷத்தையும் அனுபவிக்க முடியாமல் தவிச்சிட்டு நிக்கிறேன்டி..." என்று வலியுடன் மறுகிச் சொன்னான்.


ஜனனிக்கு தான் செய்த தவறால் வந்த வினையின் வீரியம் புரிந்தது. இவர்களால் பாதிக்கப்பட்டது விபு ஒருவன் மட்டுமே!


தோழிக்காக வாழ்க்கையை அடகு வைத்து விட்டு, கிடைத்த காதலைத் தவற விட்டிருக்கும் அவனது வாழ்க்கையில் விதியின் விளையாட்டிற்கு அளவில்லை.


"விபு, அப்பா வந்ததும் நான் பேசுறேன்டா..."


"ஓ! நீ பேச போற உன் அப்பன் கிட்ட... ஆறு மாசமா அதைத் தானடி சொல்ற, பேசுறது போலயே தெரியலையே... சரிடி நீ பேசிட்ட, உன் அப்பன் சரின்னு சொல்லிடுவானா? மறுபடியும் நெஞ்ச பிடிச்சி விழுந்திட மாட்டான்?
நீயும் விபு, இன்னும் ஆறு மாசம் போகட்டும்னு சொல்ல மாட்ட... என்னை பார்த்தா இளிச்சவாயன் போல தெரியுதா, அப்பனுக்கும் பொண்ணுக்கும்?

போடி! உன்னை நம்பினேன், இப்போ மோசம் போய் நிக்கிறேன். என்னால எல்லார் முன்னாடியும் உடைச்சி பேச முடியும், ஆனா இன்னமும் உனக்காக தான் அமைதியா பொறுத்து போயிட்டு இருக்கேன். இன்னமும் போவேன், ஆனா என் வாழ்க்கைய நான் முழுசா இழந்துட்டு நிப்பேன். இப்போ நிக்கிறீயே குற்றவுணர்வோட, அதே போல அப்பையும் நிப்ப. நீ உனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கைய அமைச்சிக்க மாட்ட, எனக்கும் அமைய விட மாட்ட. காலம் முழுக்க இப்டியே இருப்போம் என்ன?! ச்ச போடி..." என்றவன் அறைக்குள் சென்று கதவை அறைந்து சாத்தினான்.



அவன் கேட்ட கேள்விகள் அனைத்தும் அவளை குத்திக் கிழித்தன. உடைந்து சிதறிய பொருட்களைப் போல அவள் மனமும் உள்ளுக்குள் உடைந்து சிதறி போயிருந்தது. தானும் வாழாமல், அவனையும் வாழ விடாமல், தந்தை விரித்த பாச வலைக்குள் மாட்டி, அவனையும் சிக்க வைத்து இருவரும் வெளியே வர முடியாத சூழலில் தத்தளிக்கின்றனர்.


ஆனால் இனியும் கோழையாக வாயை மூடிக் கொண்டு இருப்பது சரியில்லை. தந்தை வந்ததும் பேசிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.


தந்தையிடம் பேசுவதற்கு முன், தான் சுயமாய் நிற்க வேண்டும். யார் தயவும் தேவை இல்லை என்ற கர்வத்துடன் அவரிடம் சென்று நிற்க வேண்டும். கையில் சுய சம்பாத்தியத்துடன் இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டு, வீட்டைச் சுத்தம் செய்தாள்.


அன்றைய நாளிலிருந்து இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. முகத்தை மறுபடியும் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு திரிந்தனர். சுதாவிற்கு சலித்து விட்டது. அண்ணன் வந்ததும் இவர்களுக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டார்.


இரவில் தாமதமாக வருவான், பகலில் சச்சினை அழைத்துக் கொண்டு பள்ளிக்குச் செல்வான்.
அதுதான் அவன் வீட்டிலிருக்கும் நேரம். விடுமுறையில் வீட்டிலே இருக்க மாட்டான். ஜனனியும் அவனை நினைத்து உள்ளுக்குள் குற்றவுணர்வில் மரித்துப் போவாள்.
பள்ளியிலும் யாரிடமும் சிரித்துப் பேச மாட்டான். அனைவரிடமும் ஒதுங்கி இருந்தான். அவனது நடவடிக்கையில் வித்தியாசத்தை உணர்ந்தாள் ஜோவி. அவன் சரியாக சாப்பிடவில்லை என்று நன்றாக தெரிந்தது. அவனால் அவளும் சரியாக சாப்பிடுவதில்லை.


அவளால் அவனிடம் சென்று பேச முடியவில்லை. அவன்தான் காதல் இல்லை என்று மறுக்கிறானே, கட்டாயப்படுத்தவா முடியும்?
ஆனால் தன் பிரிவு அவனைப் பாதிக்கிறது என்று, அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்கு காட்டிக் கொடுத்தது, இருந்தும் என்ன பயன்? தூங்குவது போல நடிப்பவனை எவ்வாறு எழுப்ப? அவனாக எழுந்தால் தான் உண்டு.


***
அன்று ஆசிரியர்கள் அமர்ந்து கூடி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, சுதன்தான் ஜோவியிடம் கேள்வியைக் கேட்டான்.
"ஜோவி, அடுத்த வருசமும் கண்டினியூ பண்றதா இருக்கியா?"


"இல்ல..." என்று பட்டென்று சொல்ல, விபு நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவளும் அவனைப் பார்த்து விட்டு அவனிடம்,


"போன லீவுக்கே அம்மா ஸ்டிட்ரிக்டா சொல்லிட்டாங்க. உன் வீம்புக்காக வேலை பார்த்தது போதும். இனி உன்னை அனுப்ப மாட்டேன்னு. அடுத்த இயர் கண்டினியூ பண்ற ஐடியா இல்ல." என்றாள்.


"ஓ... அப்ப அடுத்து என்ன கல்யாணமா?" வனிதா கேட்க,
"இருக்கலாம், அவங்க என்ன செய்தாலும் எனக்கு ஓகே தான்." என்று முடித்துக் கொண்டு வகுப்பறை செல்ல, அவனால் அங்கு இருக்க முடியவில்லை, கீழே கேன்டினுக்கு சென்றான்.
அன்று முழுக்க அவன் அவனாக இல்லை. ஜோவி சொன்னது மட்டுமே மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.


அவளை இழக்க அவனுக்கு விருப்பமில்லை. அவள் வேணும் என்று இதயத்துடிப்பும் போராட்டம் செய்வது போல் இருந்தது. அவளில்லாமல் அவனில்லை என்று அவனுக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் உணர்த்தியது.


மற்றவர்கள் அனைவரும் தன்னை வைத்து சுயநலமாக யோசிக்கும் போது, தனக்காக ஏன் சுயநலமாக யோசிக்க கூடாது என்று எண்ணினான்.


அவளிடம் காதலை சொல்லி விட வேண்டும். அவளை தன் வாழ்க்கையில் இழந்து விடக் கூடாது என்ற தீர்மானத்துக்கு வந்து விட்டான்.
***
விடுமுறை நாளில் அலைபேசி வழி ஜோவியை அழைத்தான். அவளும் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு திரையில் அவன் பெயரைக் கண்டதும், 'என்ன சொல்ல போகிறான்?' என்று உள்ளம் படபடவென அடித்துக் கொள்ள அதனுடன் அழைப்பை ஏற்றாள்.


"சொல்லுங்க விபு சார்." என்று அழுத்திச் சொன்னாள். அதை எல்லாம் அவன் கண்டு கொள்ளவில்லை.


"வெளியே வெயிட் பண்றேன், சீக்கிரம் கிளம்பி வா." என்றான்.
"சாரி! நான் எதுக்கு உங்க கூட வரணும்? நீங்க எனக்கு என்ன ஒட்டா? ஒறவா?" என சவுடாலாய் பேசினாள்.


"பச்! இப்போ நீ கிளம்பி வரலைன்னு வை, நான் உள்ள வந்து உன்னை தூக்கிட்டு போவேன், எப்படி வசதி?" என்றதும்,

"நானே வர்றேன்." என்று அலைபேசியை வைத்து விட்டு, வேகமாக கிளம்பி வார்டனிடம் சொல்லிக் கொண்டு வெளியே வர, அவளுக்காக காத்திருந்தான் அவன்.

அவள் அமர்ந்து கொள்ள வண்டி புறப்பட்டது. நேராக இருவரும் கோவிலுக்கு வந்திருந்தனர்.
இருவரும் கடவுளை தரிசித்து விட்டு ஓரமாக சென்று தரையில் அமர்ந்தனர்.

அவன் கோபுரத்தையே பார்த்து அமர்ந்திருக்க, இவளுக்கு தான் எரிச்சலாக இருந்தது. ஏதோ சொல்லி அழைத்து வந்து விட்டு கோபுரத்தை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனை, என்ன செய்தால் தகும் என்றிருந்தது.

"விபு சார், நானெல்லாம் சண்டே கோவில் வரதே அதிசயம். இதுல தூக்கத்தை வேற தியாகம் பண்ணிட்டு வந்திருக்கிறேன். இதெல்லாம் பார்த்து எனக்கு தியாகி பட்டம் குடுத்தா கூட ஆச்சரியத்துக்கு இல்ல. தியாகி பட்டம் எனக்கு குடுக்கிறதுக்குள்ள நீங்க விஷயத்தை சொல்றீங்களா?" என நகைச்சுவையாக பேசி,
அவனுக்குள் இருக்கும் பதட்டத்தைப் பாதி குறைத்தாள்.


"தியாகி பட்டத்தை ஏற்கனவே ஆர்டர் போட்டுட்டு தான் வந்திருக்கீங்க போல மிஸ் ஜோவி? எந்த ஸ்டோர்ல உங்க பேர் போட்டு தியாகி பட்டம் தர்றாங்க சொல்லுங்க, எனக்கும் ஒரு பட்டம் வேணும். ஏன்னா, நானும் தூக்கத்தோட என் வாழ்க்கையையும் சேர்த்து தியாகம் பண்ணிருக்கேன்." என்று கேலியில் ஆரம்பித்து வலியில் முடித்தான். அவன் பதிலால் அவள் எதுவும் பேசவில்லை.


"ஜோ, என்னை மன்னிச்சிடு! உன்னை நான் ரொம்ப ஹர்ட் பண்ணிட்டேன். நீ சொன்னது போல எனக்குள்ள காதல் இல்லைன்னு உன்கிட்ட பொய் தான் சொன்னேன். உன் அளவுக்கு என் காதலை சொல்ல முடியாத நான் ஒரு கோழை ஜோ. அப்படித்தான் உன் முன்னாடி நிக்கிறேன்.


எனக்குன்னு கடவுள் அனுப்பி வச்ச தேவதை நீ! உன்னை என் வாழ்க்கைக்குள் அனுப்பி வைக்கிறது முன்னாடியே, என்னை ஒரு பிரச்சனையில சிக்க வச்சிருக்கார் அந்தக் கடவுள்.
ஆறு மாசமா அந்தப் பிரச்சனையில சிக்கி வெளிய வர முடியாமல் தவிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன் ஜோ. நான் உன்கிட்ட பொய் சொல்லி விலகக் காரணமும் அதுதான்." என்றான்.


"அப்படி என்ன பிரச்சனையில சிக்கி தவிச்சிட்டு இருக்க நீ?"
"இப்ப என்னால சொல்ல முடியாது, பிளீஸ் ஜோ... ஆனா பிரச்சனையை தீர்த்துட்டு உன்கிட்ட தான் வருவேன். என்னை விட்டு போயிட மாட்டல ஜோ? நீ என்னை நம்புவ தான?! உன்னை ஒரு காலமும் ஏமாத்த மாட்டேன் ஜோ, பிளீஸ் நீயும் என்னை விட்டு போயிடாதடா... என்னால தாங்கிக்க முடியாது. பல நாள் சிரிப்ப மறந்த என்னையை சிரிக்க வச்சதே நீதான். உன்கிட்ட பேசும் போது என் மனசு லேசாகுது ஜோ. என் வலிக்கு நீதான் நிவாரணி! ஐ லவ் யூ ஜோ!" என்றான்.


அவன் பேசுவதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தவள், கடைசியாக அவன் காதலை சொல்வான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் வாயடைத்துப் போனாள்.


"என்ன தியாகியே, ஏதாவது பேசுங்க?!" என்றான் குறும்புடன். அவளும் வாயைத் திறந்தாள்.
"நீ என்ன பிரச்சனையில மாட்டிருக்கனு எனக்கு தெரியல விபு. ஆனா உன்னை நான் முழுக்க முழுக்க நம்புறேன். நீ என்னை ஏமாத்த மாட்டனு நான் நம்புறேன். பிரச்சனை இருந்தா தீர்வுனும் ஒன்னு இருக்கும். உன் பிரச்சனைக்கும் தீர்வு இருக்கும். சீக்கிரமா நீ அதை தீர்த்து வைப்ப. நான் உனக்கு எப்பவும் சப்போர்ட்டா இருப்பேன் விபு." என்று அவன் கைகளை அழுத்த, அதை தன் கைக்குள் பொத்தி வைத்துக் கொண்டு,

"சாரி ஜோ!" என்றான் கண்களில் ஈரத்துடன்.


"ப்ச்! ரொமாண்டிக் புரோபோசல் பார்த்திருக்கேன், இப்படி டிவைன் புரோப்போசல் பார்த்தது இல்ல. பட் நல்லாதான் இருக்கு!" என்றாள்.
"எனக்கு அப்படி எல்லாம் வராதுடி. எனக்குள்ள இருக்க ரொமான்ஸ் அளவு எனக்கே தெரியாது.
அப்படியே இருந்தாலும் அதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான்.


நீ எனக்குனு முழுசா சொந்தமானதுக்கு அப்புறம் தான் எல்லாமே! அதுவரைக்கும் உன்னை எதுக்காகவும் தொட மாட்டேன் ஜோ. எதுக்கும் உன்னை ஃபோர்ஸ் பண்ண மாட்டேன். உன்னை கேரிங்கா பார்த்துப்பேன். உன் ஆசையெல்லாம் முடிஞ்சளவு நிறைவேத்துவேன், இதுதான் நான். உனக்கு ஓகேவா?" என்றான்.

"டபுள் ஓகே! ஆனா நான்..." என அவள் தலையை சொரிய,


"மம்மி கேர்ளை மேரேஜ்க்கு அப்புறம் விபு கேர்ள்ளா மாத்திடுறேன்." என்று சொல்லி கண்ணடிக்க, அவளோ வெட்கம் கொண்டாள். அவனும் அவளை ஆசையாகப் பார்த்தான்.
அங்கிருந்து கிளம்பிய இருவரும் ஊரைச் சுற்றினார்கள். அன்றைய நாள் முழுக்க அவளுடன் செலவழித்தவன் அவளை ஹாஸ்டலில் விட்டு, வீட்டிற்குச் செல்லாமல் தனியாக ஊரை சுற்றியவன், நேரம் கடந்து இல்லம் வந்து சேர்ந்தான்.


அவனது இந்த சந்தோசமாவது நிலைக்குமா? அதையும் பறிக்க விதிகள் சதிகளை செய்யுமா?
 

NNK47

Moderator
காதல் 14
உள்ளத்தில் நிறைந்த காதலை மறைக்கப் போராடி, மனம் நொந்து பின் காதலியிடமே சரணடைந்தான் விபு.

ஜோவியிடம் தன் காதலைச் சொல்லி தன்னுள் ஒரு பகுதி சுமையைக் குறைத்தாலும், பெரும் உண்மையைச் சொல்லாது பெருங் கணத்தை மடியில் கட்டிக்கொண்டு இறக்கி வைக்க காலத்தைத் தேடிச் செல்கிறான்.

இதில் அவனும் பல காயங்கள் கொண்டு, உடன் வரும் ஜனனிக்கும் பல காயங்கள் கொடுத்தான்.
கழுத்துப் பிடியில் உதவி செய்துவிட்டு அது தனக்கு வினையென மாறும்போது, கடுங்கோபம் கொண்டு நாவென்னும் கொடுக்கை வைத்து மென்மையான அவள் மனதை, வார்த்தைகளால் கிழித்தான்.
அவன் விட்ட வார்த்தைகளை வைத்தே வைராக்கியத்தைத் தன்னுள் விதைத்தாள் பெண்ணவள்.


புது வருடம், புது முடிவுடன் வலம் வர தொடங்கினாள் ஜனனி. விபுவின் வார்த்தைகள் அவளை நிமிரச் செய்ததுமில்லாமல், அவளை அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகர்த்த உந்துதலாக இருந்தன. வேலைக்கு செல்லாமல் வீட்டிலே சிறையாக கிடந்தவளை, சூடு பட எழுப்பி விட்டது விபுவின் கோபமான வார்த்தைகள்.


தனக்கு திருமணமான விடயத்தை வெளியே தெரிய வேண்டாம் என்று இருவர் எடுத்த முடிவால் தான், அவள் தன்னையே சிறைக் கைதியாக மாற்றிக் கொண்டு உள்ளே அடைந்து கிடந்தாள்.
ஆனாலும் சும்மா இருக்கவில்லை. அவளது பல நாள் தேடலுக்கு விடை கிடைத்தது. அவள் வீட்டிலிருந்தே சமைக்கும் முறையை அறிந்து கொண்டு அதில் செயல்படத் தொடங்கினாள்.


குக்கர் என்னும் செயலி மூலமாக வீட்டு சாப்பாடுகளை ஆர்டர் செய்து சாப்பிடவும் செய்யலாம், வீட்டிலிருந்து சமைத்தும் கொடுக்கலாம் என்று அறிந்து கொண்டு, அதில் சேர்ந்து சமைக்கும் முறையை அறிந்து கொண்டவள், செயலியில் தனது விவரங்களைக் கொடுத்துவிட்டு காத்திருந்தாள்.
ஆனால் அவளுக்கு அது மட்டும் போதாது. சம்பாதிக்க வேறு வேலைகள் வீட்டிலிருந்தே செய்ய வேண்டும் என்று யோசிக்கும் போதே,


அவளுக்கு முதல் வாய்ப்பாக அவள் தங்கி இருக்கும் அப்பார்ட்மெண்ட்டில், வயதான தம்பதியர்களுக்கு சமைத்து கொடுக்க ஆள் வேண்டும் என்று சுதா மூலம் தெரிந்து கொண்டு, அவளே சென்று அவர்களிடம் பேசி அந்த வேலையையும் ஏற்றுக் கொண்டாள்.


அவளது சமையல் அவர்களுக்குப் பிடித்துப் போக, மாதம் ஏழாயிரம் என பேசி முடித்தனர்.
அவளது முதல் சம்பளத்தைக் கையில் வாங்கும் போது சிலிர்த்தது. இது போக, அவள் குக்கர் செயலியிலிருந்து அப்ருவல் கிடைக்க, செயலியிலிருந்து வந்த ஆட்கள் அவளது சமையலறையை பரிசோதித்து விட்டு, அவளுக்கு fssai சான்றிதழ் கொடுத்துவிட்டு சென்றனர்.


பிறகு அந்த வயதான தம்பதியர்களைச் சார்ந்து அடுத்த நாள் செய்யப் போகும் குழம்பையும், காய் வகைகள் மட்டும் முன் பதிவு செய்து வைத்து விடுவாள்.
அவள் செய்வதில் காரம், உப்பு குறைத்து தம்பதியர்களுக்கு எடுத்து வைத்து விட்டு, அன்றைக்கு ஆர்டர்கள் இருந்தால் மீதத்தை பேக் செய்து டெலிவரிக்கு கொடுத்து விடுவாள். அவள் சம்பாதிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். அவளது சமையல் அவளுக்கு கை கொடுத்தது.

அவளது வளர்ச்சியை விபு பக்கத்திலிருந்து பார்த்து சந்தோஷப்பட்டலும், அவனது வார்த்தைகளின் வீரியம் அவளை விட்டு தள்ளியே நிற்க வைத்து விட்டது.


அவனிடமிருந்து விலகி, தனியாளாக நின்று யார் தயவும் தேவை இல்லை என்று தன் முயற்சியால் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள்.


தன் கணவன் வாங்கி கொடுத்த நகைகளை அவள் ஒரு போதும் அனுபவித்ததில்லை. பெட்டியில் எப்போதும் தூங்கத்தான் செய்தன.
இன்று அதை வெளியே எடுத்து, விற்று அதில் வந்த பணத்தில் ஒரு ஸ்கூட்டியை வாங்கினாள்.
அவளுக்கு வண்டி ஓட்ட தெரியும். விபுதான் கற்றுக் கொடுத்து, லைசென்ஸ் எடுத்தும் தந்தான். அதை அவன்தான் உயிர்ப்பித்தும் கொடுப்பான். அதை வைத்தே வண்டியை எடுத்து விட்டாள், அதுவும் அவன் துணையில்லாமல்.
மாலையில் அவன் வீட்டிற்கு வரும் போது அவனது வண்டியை நிறுத்தும் தரிப்பிடத்தில், இன்னொரு வண்டி நிற்பதைக் கண்டு குழப்பத்துடன் இல்லம் வந்தான்.


அவன் வந்ததும் சச்சின் குதித்துக் கொண்டு அவனிடம் வந்து, "விபு! இனி நான் உன் கூட உன் ஓட்ட பைக்ல வர மாட்டேனே... அம்மாவோட புது வண்டியில ஸ்கூலுக்கு போவேனே..." ஒரே ஆட்டத்துடன் சொல்லி முடிக்க, அவனுக்குப் புரிந்தது அந்த புது ஸ்கூட்டி இவள் வாங்கியது என்று.
சமையல் அறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவளின் கைகளைப் பிடித்து தன் புறம் திருப்பினான்.

"ஓ... மேடம் சம்பாரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டீங்க! இனி நானெல்லாம் உங்க கண்ணுக்கு தெரிய மாட்டேன். ஒரு ஸ்கூட்டி வாங்கப் போறத கூட என்கிட்ட சொல்ல கூடாதுன்ற முடிவுக்கு வந்துட்டீங்கள்ல... உங்க வாழ்க்கையில இருந்து என்னை விலக்கி வச்சிட்டீங்க அப்படி தானே?" என்றான் வலியுடன்.
"நான் உனக்கு பிரச்சனையா இருக்கும் போது விலகி தானே போகணும் விபு. நான் உன்னை விலக்கி வைக்கல, நான் விலகி நிக்கிறேன். என்னால நீ உன் வாழ்க்கைய வாழ முடியாமல் இழந்துட்டு இருக்க, அதை மீட்டுக் கொடுக்க தான் விலகி நிற்கிறேன்.
ஒரேடியா என்னால உன்கிட்ட இருந்து விலக முடியாது விபு. ஆனா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தான் விலக முடியும். அதைத்தான் நானும் செய்திட்டு இருக்கேன். இதை நீ திமிர், சம்பாதிக்கிற கொழுப்புனு எடுத்துக்கிட்டாலும் சரி.
இனி இப்படித்தான் இருக்க போறேன். அந்த மனுஷன்கிட்ட பேசணும்னா முதல்ல நான் யார் தயவும் இல்லாமல், சொந்தக் கால்ல சுயசம்பாத்தியத்தோட நிற்கணும், நிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். இனியும் உன் வாழ்க்கையில நான் பிரச்சனையா இருக்க போறதில்ல விபு." என்று நிமிர்வாக பதிலளித்து விட்டுப் போக,

இவனுக்கு தோழியின் மாற்றம் மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், தன்னை விட்டு அவள் விலகி நிற்பது மேலும் ரணமாக இருந்தது. வாழ்க்கையின் நிதர்சனத்தை ஏற்றுக் கொண்டு அவள் கடைபிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். இவனுக்கு புரிந்தாலும் மனம் ஏதோ முரணாக நின்றது.
அன்றைய வலியும் காயங்களும் கால வேகத்தில் குறைந்து காய்ந்து போவது போல, முதலில் வலியாக இருந்த காயங்களும் வடுவாக மாறி மறைந்து போகவும் செய்தது.
அவன் காதல் ஒருபக்கம், தோழியின் விலகல் ஒரு பக்கமென அனல், குளிரென இரண்டுக்கும் நடுவே தவித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.


பரிட்சைகள் முடிந்து பள்ளி ஒரு மாதக் காலம் விடுமுறை அளித்திருந்தது. விபுவைப் பிரிந்து ஒரு மாதம் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணும் போதே அவளுக்கு கசந்தது. அவன் கைகளைப் பிடித்து அழுவாள். அவனும் அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னாலும் உள்ளுக்குள் காதலுக்கு பின்னான புதிய பிரிவை ஏற்க முடியவில்லை. இங்கயே தங்கிடு என்று சொல்லவும் முடியவில்லை. அவளை வழியனுப்பி வைக்க ரயில் நிலையம் வந்திருந்தான்.


ரயில் கிளம்ப நேரம் இருப்பதால் அவள் கை பிடித்து அமர்ந்திருந்தான். அவளும் அவன் தோள் மீது சாய்ந்திருந்தாள்.

"திரும்ப வந்திடுவ தான ஜோவி? உங்க அம்மா பேச்சை கேட்டு வீட்டிலயே இருந்திட மாட்டீயே?" என்றான் பிரிவின் ஏக்கத்தில்.
"எங்க அம்மா கையில்ல கால்ல விழுந்தாவது நான் திரும்ப வருவேன் விபு. அட்லீஸ்ட் ஒன் இயராவது நம்ம காதலிக்கணும். அதுக்குள்ள உன் பிரச்சனையை நீ சால்வ் பண்ணிடு விபு. அதுக்கு அப்புறம் எந்த பிரச்சனை இல்லாமல் வீட்டில பேசி கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்." என்றாள்.

அவனோ, "ஒருவேளை வேலைக்கு போக கூடாதுனு சொல்லி வீட்ல அலைன்ஸ் பார்த்தா என்ன பண்ணுவ ஜோவி?"


"கண்டிப்பா ஒத்துக்க மாட்டேன் விபு. வீட்ல பேசுவேன், நம்ம காதலை சொல்ல வேண்டியது வரும்னா சொல்லுவேன், டைம் கேட்பேன் உனக்காக. நீ உன் பிரச்சனையைத் தீர்த்துட்டு என்னை கல்யாணம் பண்ணிப்ப தான?" என அவள் கேட்க, அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.


"உன்னை எப்பவும் நான் ஏமாத்த மாட்டேன் ஜோவி! பிராமிஸ்!" என்று நெற்றியில் முத்தம் பதித்தான். பின் ஆட்கள் வர ஆரம்பிக்க, அவளை மனமே இல்லாமல் வழியனுப்பி வைத்தான்.


விடுமுறை நாட்கள் என்பதால் அவளுக்கு பெரிதாக வேலை இல்லாதததால், ஒரு வேளை மட்டும் சமைத்துக் கொடுத்தவள் மதியம், இரவு என இரு வேளையாக மாற்றிக் கொண்டாள்.

விபு அவளுக்கு உதவியாக இருந்தான். முதலில் வேண்டாம் என்று அவள் மறுக்க, அவனோ பிடிவாதமாக அவளுக்கு உதவிகள் செய்ய புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டாள்.


ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசிக் கொள்வதோடு நிறுத்திக் கொண்டனர். ஆனால் இருவருக்குள்ளும் நட்பு இன்னும் ஆழமாக சென்றது.


சச்சினின் அனைத்து தேவைகளையும் தாயாக அவள் பூர்த்தி செய்துவிட, தன் மகன் எந்த விஷயத்திற்கும் விபுவை நாடக்கூடாது என்று ஜனனி அதில் கவனமாக இருந்தாள். குழந்தைக்கு அது புரியவில்லை என்றாலும் அந்த பெரிய குழந்தைக்கு நன்றாகப் புரிந்தது.


அவளிடம் அவளது செயலுக்காக சண்டை போட தோன்றியது. ஆனாலும் அதற்கும் சேர்த்து கஷ்டப்படுவது அவள் தானே என்று அமைதியாகிப் போனான்.
சச்சினை நினைக்கும் போது மட்டும் ஏதோ சுயநலமாக யோசிப்பது போல இருக்கும். தான் தவறு செய்து கொண்டிருப்பது போல தோன்றும். அவனுக்கு விபு தந்தை இல்லை என்றாலும் அவனை முதலில் கையில் ஏந்தியது அவன்.
மூன்று மாதங்கள் தாய்க்கு இணையாகப் பார்த்துக் கொண்டது அவன்தான். விவரமறியாது போனாலும் சச்சினுக்கும் விபுவிற்கும் மெல்லிய பாசக் கொடி பந்தம் இருந்தது. அதை அறுத்தெறிய முடியாது என்று அவளுக்கு உணர்த்தினான்.
சச்சினை அழைத்துக் கொண்டு ஊர் சுற்றுவான். அவனுடன் நெருங்கி அவளை வெறுப்பேற்றச் செய்தாலும் சச்சினிடம் அவனால் ஒதுங்கி நிற்க முடியவில்லை.
தந்தை, மகன் உறவு இல்லை என்றாலும், 'மச்சி... விபு...' என்று அழைக்கும் நட்பு என்ற உணர்வு, அவர்களுக்குள் இருக்கத்தான் செய்தது. அதை அவனால் விட்டுக் கொடுக்க முடியவில்லை. அவன் உடன் இருக்கும் வரை அளவான அன்பையும் பாசத்தையும் கொடுக்க நினைத்தான்.


பன்னிரெண்டாம் மற்றும் பதினொன்றாம் வகுப்பில் முழு தேர்ச்சியைக் காட்டியது. ஆசிரியர்கள் மகிழ்ச்சியில் இருந்தனர். ‘கண்டிப்பாக இன்கிரிமெண்ட் இருக்கிறது' என்று சந்தோஷபட்டுக் கொண்டனர்.
தாயிடம் அந்த செய்தியைப் பகிர்ந்தவள் மெல்ல வேலையைத் தொடரப் போவதாக தன் விருப்பத்தைச் சொல்ல, முதலில் கோபத்தில் கத்தித் தீர்த்தார் மேகவாணி.


"ஒரு வருட எக்ஸ்பீரியன்ஸ் வச்சு இங்க ஏதாவது வேலையை பார்த்துட்டு இரு. இல்ல பி.எட் பண்ணிட்டு இரு. அந்த வேலைக்கு போக வேணாம்." என்று அழுத்தமாக சொன்னார்.

"இன்னொரு வருசம் அங்க வேலை பார்க்கிறேன்மா. அதுக்கு அப்புறம் உன் முடிவுக்கு கட்டுப்படுறேன் பிளீஸ்மா..." என்று கெஞ்சி மன்றாடினாள்.


"என் கூட இருக்கிறத விட அந்த வேலை உனக்கு முக்கியமா போச்சா? அம்மா கூட இருக்க தோனலையா உனக்கு ஜோவி? அம்மா, அம்மானு என் பின்னே சுத்திட்டு இருப்ப. இப்போ வேலைக்கு போறேன்னு அடம்பிடிக்கற?" என முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு அவர் பேச,


"எனக்கு அந்த வேலை பிடிச்சிருக்குமா." என்று விபுவை நினைத்துக்கொண்டு முகம் விகசிக்க சொன்னாள்.

அவள் முகத்தில் உண்டான புதிய மாற்றத்தை அவர் கண்டுகொண்டு சந்தேகத்துடன் பார்த்தார் வாணி. அதை உணர்ந்தவள் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு,

"பிளீஸ்மா! ஒரு வருஷம்... ஒரே ஒரு வருஷம் வேலை பார்க்கிறேன்மா. அதுக்கு அப்புறம் நீ சொல்றத செய்றேன். பிளீஸ்மா... கண்டினியூ பண்றேன், பிளீஸ்மா..." எனக் கெஞ்சிக் கூத்தாடி சம்மதத்தை வாங்கினாள்.

விடுமுறை முடிந்து பள்ளியும் திறக்க, இவளைக் கண்டதும் மற்ற ஆசிரியர்களுக்கு மகிழ்ச்சி. அதை விட விபுவிற்கு ஏகபோக மகிழ்ச்சி. பிரிந்த உயிர் மீண்டும் கூட்டை அடைந்தது போல் இருந்தது இருவருக்கும்.


நார்த் இந்தியா டூருக்கு சென்ற சதாசிவம் இன்னும் சென்னை வந்திருக்கவில்லை. அதனால் அவர்களது பிரச்சனை மட்டும் நீண்டு கொண்டே போனது.
ஜோவியின் பிறந்தநாளும் நெருங்க, போன வருசம் அவளுக்காக புடவை எடுத்து வைத்திருந்தான் விபு. அதை பிறந்தநாள் பரிசாக கொடுக்க நினைத்தான்.


அன்று அவள் கட்ட வேண்டும் என்று எண்ணி, அவளது சீனியர் சந்தியாவிடம் விவரத்தை சொல்லி, உதவி கேட்க, அவளும் அவளது ப்ளௌசை, ஜோவிக்கு தெரியாமல் எடுத்து வந்துக் கொடுத்தாள்.
இவனும் அவனது அப்பார்ட்மெண்ட்டிலுள்ள டெய்லரிடம் அளவு ப்ளௌஸ்வுடன் தைக்க கொடுத்தான்.

அவரும் யாருக்கு என்று கேட்க ஜனனிக்கு என்றும், அவளிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு தான் போனான். அவரும் தைத்துக் கொடுத்து விட்டார்.

பிறந்தநாளுக்கு முந்தைய நாள் அவளிடம் அந்த புடவையைக் கொடுக்க , அதை கண்டு வாயைப் பிளந்தாள்.


"விபு வாவ்! ரொம்ப அழகா இருக்கு, எப்போ வாங்குன? அதுவும் எங்க ஊர் கடையில?" என புடவையை தன் மென்கரங்களால் தடவியபடி சொன்னாள்.


"உன்னோட ஊருக்கு வந்தேனே, அப்பவே அம்மாக்கு வாங்கும் போது உனக்கும் வாங்க தோனுச்சி, வாங்கினேன்." என்று தோளைக் குலுக்க,


"ஓ... அப்பவே சாருக்கு அந்த எண்ணம் இருந்திருக்கு. அதை மறைச்சி காதல் இல்ல, அது இல்லனு சீன் போட்டு இருக்க?" என செல்லமாக கடிந்து கொண்டாள்.
அவனும் சிரித்துக் கொண்டே, "நாளைக்கு இதைத்தான் நீ கட்டிட்டு வரணும்." என்று கட்டளையாகச் சொன்னான்.
'நாளைக்கா?' என யோசித்து, அதில் தைத்த ப்ளௌஸ் மற்றும் அளவு ப்ளௌஸ் கண்டு அதிர்ந்து அவனைப் பார்க்க, அவனோ அவனது திட்டத்தைச் சொல்ல,

"பிராடு!" என்றாள் வெட்கத்துடன்.
அவளும் அவனிடம் பிறந்த நாளுக்கு பரிசாக அவனது அன்னையின் கைகளால் செய்த சில்லி சிக்கன் கேட்டிட, இவனும் முதலில் தயங்கி, பின் கொண்டு வருகிறேன் என்று வாக்கு கொடுத்து வந்து விட்டான்

ஆனால் ஜனனியிடம் கேட்க தான் தயக்கம். ‘ஜான்’ என அவளது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு உரிமையாக, 'இதை செஞ்சு கொடு, அதை செஞ்சு கொடு' என அவர்களது நட்பின் வசந்த காலம் எல்லாம் நினைவுகளாக மாறிப் போயிருந்தன.


இன்று உரிமையாக அவளிடம் எதுவும் கேட்க முடியாமல் குற்றவுணர்வு எனும் மெய்காவலன், அவளிடம் உரிமை கோர முடியாமல் தடுத்து நிறுத்த,
அவளிடம் எப்படி கேட்பது என தயக்கத்தோடு சமையலறை வாசலில் நின்று, அவள் வேலை செய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


அவ்வழியாக வந்த அவனது அன்னை அவனது முதுகில் ஒரு அடியைப் போட, சுள்ளென விழுந்த அடியில் உடலை நெளித்தவன், “அம்மாமா…!" என அலறினான்.


"இங்க என்னடா பண்ற?"

"ம்மா! சும்மா பார்த்திட்டு இருந்தேன்..." என்று இழுக்க,
“என்னத்த பார்க்கற?" என உள்ளே எட்டிப் பார்க்க, உள்ளே வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஜனனியோ, அவர்களின் அரவத்தைக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள்.


"உன் பொண்டாட்டிய தான் இப்படி பார்த்தீயா? அடுத்தவன் பொண்டாட்டிய திருட்டுத்தனமா பார்க்கிற மாதிரி இருக்குடா. மானத்த வாங்காத... உள்ள போடா." என தலையில் அடித்துக் கொண்டு சென்று விட, அவனுக்கோ ஜனனியின் முன் ஒருமாதிரி போனது. தயக்கத்துடன் அவள் முன்னே நின்றான்.


"என்ன வேணும்?"

"அது..." என தயங்கி நின்றான்.
"ப்ச்! சீக்கிரம் சொல்லு."

"எனக்கு நாளைக்கு சில்லி சிக்கன் வேணும், செஞ்சு கொடுக்குறீயா?"
"இதை கேட்க உனக்கு ஏன் தயக்கம் விபு?" என்று கேட்க, அவனோ பதிலின்றி நின்றான். அவர்கள் நட்பில் தான் திரை ஒன்று விழுந்து விட்டதே! உரிமை எல்லாம் ஒளிந்து கொண்டிருக்க, தயக்கம் தான் பெரிதளவில் சுவருகளாக நிற்கிறது இருவருக்கும் இடையே...

அவனை முறைத்து விட்டு செல்ல,
அவனோ, “உப்...” என இதழ் குவித்து ஊதியவன், அவளைத் தொடர்ந்து அவனும் வெளியேறினான்.


***
மறுநாள் அவள் அன்னை எடுத்துக் கொடுத்த புடவை அணிந்து, அவருக்கு புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பிவிட்டு வீடியோ காலில் பேசி விட்டு, மீண்டும் விபு கொடுத்த புடவையை உடுத்தி வந்திருந்தாள்.


விழியகற்றாது அவளைப் பார்த்து பார்வையிலே விழுங்குபவனைக் காண முடியாமல் மேனி எங்கும் சிவக்க, சிலிர்க்க வைத்தான்.
தவத்திலிருக்கும் முனிவரின் தவத்தைக் கெடுக்க வந்த பேரழகிப் போல அவளை சீண்டாது, தொடாது எல்லாம் கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்தவனை, தன் அழகால் தடுமாற வைத்தாலும் சுதாரித்துக் கொண்டு, அவளை விட்டு விலகியே இருந்தான்.


"கொல்லாதடி...!" என ஏக்கத்துடன் அவன் சொல்லும் போது, இவள் காதல் கர்வத்தில் திளைத்தாள்.
பிறந்தநாளுக்காக அவனிடம் ஆசையாக கேட்ட சில்லி சிக்கனை, ஆசிரியர்கள் இல்லாத நேரத்தில் அவளுக்கு உண்ண கொடுத்தான்.

அவளும், "ம்ம்ம்ம்..." என ருசித்து விட்டு ராகமிழுத்தாள்.


"விபு சான்ஸே இல்ல... என் அம்மா செய்றத விட, இது பேஸா இருக்கு. யாரு செஞ்சா அத்தையா?" என கேட்டு வழித்து சுவைத்தாள்.
அவள் சாப்பிடும் அழகை ரசித்து பார்த்தவன், "ஆமா" என்றான், மனசாட்சி அவனை இடித்தது.
"நிஜமாவா? அத்தையா சமைச்சாங்க? அப்ப நான் சமைக்க கத்துக்கணும்னு அவசியம் இல்ல." என தோளைக் குலுக்கி சொன்னவளை இடையில் கை வைத்து முறைத்தவன்,

"நோ வே! பெரியவங்களை கஷ்டப்படுத்த கூடாது ஜோ! நீ சமைக்க கத்துக்கணும்டி!" என்று கறராகச் சொல்லி விட, உதட்டைப் பிதுக்கியவள்,


"அப்ப நான் மட்டும் கஷ்டப்படலாமா?" எனச் சிறுபிள்ளை போலக் கேட்டவளை, தலை சாய்த்து பார்த்தவனுக்கு நிச்சயமாக எந்தச் சுவரிலாவது போய் முட்டிக் கொள்ளலாம் என்றுதான் இருந்தது.

"ஓகே கூல்! நீயும் கத்துக்கோ, நானும் கத்துக்கிறேன். ஆஃப்டர் மேரேஜ் சேர்ந்து சமைக்கலாம்." என்று அவனே தீர்வையும் சொல்லி அந்த தலைப்பை அத்தோடு முடித்து வைத்தான்.

"ட்புள் டன் விபு!" என உதட்டைக் குவித்து அவனுக்கு முத்தத்தைப் பறக்க விட்டாள். அவனும் அவளுக்கு பதில் முத்தத்தை அனுப்பி வைத்தான். இருவரும் தங்களது செயலைக் கண்டு சிரித்துக் கொண்டனர்.
***
 

NNK47

Moderator
காதல் 15


விடுமுறை நாள் அன்று ஜோவியைப் படத்திற்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தான் விபு. காலையிலே நேரமாக நண்பர்களைப் பார்க்கப் போவதாகச் சொல்லி கிளம்பிவிட்டான்.


ஜனனியும் அன்று இறைச்சி சமைப்பதற்காக சச்சினை அழைத்துக் கொண்டு கடைக்குச் சென்று வாங்கி வந்தாள்.
இருவரும் அப்பார்ட்மெண்டிற்குள் நடந்துவர, அங்கே ஜனனி வழக்கமாக சுடிதார், ப்ளௌஸ் தைக்கும் டெய்லர் அக்கா வருவதைக் கண்டு சினேகமாக புன்னகை செய்தாள். அவரைக் கடந்து செல்ல, அவரோ ஞாபகம் வந்து அவளை அழைத்தார்.
"ஜனனி, ‘ப்ளௌஸ்’ சரியா இருந்ததா, போட்டு பார்த்தியா?" என சம்பந்தம் இல்லாமல் ஏதோ கேட்க, அவளுக்கோ புரியவில்லை.
"என்ன ‘ப்ளௌஸ்’ அக்கா? இப்போ கொஞ்ச நாளா எதுவும் உங்கக்கிட்ட தைக்க குடுக்கலையே நான்? எந்த ப்ளௌஸ கேக்குறீங்க?" என்றாள்.
"அட! விபு, இப்போ உனக்காக ஒரு பட்டுச்சேலை எடுத்திருந்தானே? ஜாக்கெட்டை தைச்சி குடுங்க அக்கானு என்கிட்ட வந்தான். யாருக்குனு கேட்டதுக்கு உனக்குனு சொன்னான். அவளுக்குத் தெரியாது சொல்லிடாதீங்ககானு வேற சொன்னான். இன்னுமா உன்கிட்ட அந்த சேலைய கொடுக்கல?" என சந்தேகமாக கேட்க,


அவனை அவர் முன் விட்டுக்கொடுக்காதவள், "ஓ அதுவா... கொடுத்தான்கா, நான்தான் மறந்துட்டேன். அளவு சரியா இருந்தது. நீங்க தைச்சா எப்படி அளவு சரி இல்லாமபோகும், சொல்லுங்க?!" என சில்லென்ற ஐஸ்கட்டியை அவர் தலையில் தூக்கி வைக்க, அவரும் சிரித்துக்கொண்டே, "என்ன விஷேசம்?" என ஆரம்பித்தார்.
சுதாரித்துக் கொண்ட அவளும், "ஐய்யோ அக்கா, ஒரு ‘டெலிவரி’ இருக்கு மறந்துட்டேன். உங்ககிட்ட அப்புறம் வந்து பேசுறேன்." என்று அவரிடம் தப்பித்தோம், பிழைத்தோம் என்று ஓடியே போய் விட்டாள். அவருக்கோ சப்பென போனது.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பே இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டில் ஒரு பிளாட்டை வாங்கி, தாயும் மகனுமாக குடி வந்து விட்டனர்.
இரண்டரை வருடங்களாகத் தாயும் மகனும் மட்டும் இருந்த இந்த வீட்டில், ஒரு வருடத்திற்கு முன்புதான் ஜனனியும் சச்சினும் வந்து அவர்களுடன் தங்கி வசிக்கின்றனர்.


அப்பார்ட்மெண்ட் மக்களுக்கு அவள் யாரென்ற கேள்வியோடு சேர்த்து சில கேள்விகளும் எழ, அதை சுதாவிடம் கேட்டனர்.


அவரோ தன் அண்ணன் மகளென்றும், அவள் கணவன் இழந்த பெண் என்பதை மட்டும் சொன்னவர், அதற்கு மேல் எதுவும் அவர்களிடம் பகிரவில்லை.
அவள் வந்து ஒரு வருடமான நிலையிலும் இன்னும், அவளைப் பற்றி அங்கிருக்கும் மக்களுக்கு பிடிபடவில்லை. ஜனனி என்றுமே அவர்களுக்கு யாரென்ற கேள்விக்குறிதான்.


யோசனையுடன் வீட்டிற்கு வந்தவள் வேலையின் நிமித்தமாக, அவள் யோசனையைப் புறம் தள்ளிவிட்டு எந்திரத்தைப் போல வேகமாக செயல்பட்டு, சமைத்து முடித்து அனுப்ப வேண்டிய ஆடர்களை அனுப்பி வைத்துவிட்டு மெத்தையில் சாய்ந்தாள். மீண்டும் யோசனை வந்து அவளை ஆக்கிரமித்தது.


'எனக்கும் அத்தைக்கும்தான் எடுத்து வந்து கொடுத்தான். அதுக்கு அப்புறம் அவன் சேரி எடுத்ததாக நினைவே இல்ல. எனக்கு, ‘சர்ப்ரைஸ்’ பண்ண ஸ்பெஷல் டே எதுவும் இல்ல. அப்போ யாருக்கு அந்த சேலைய எடுத்தான்?’ என்ற கேள்வியைத் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டாள்.


சமீபத்தில் கூட அவன் தாலி கட்டிய நாள் கூட வந்தது. இருவரும் அதை சாதாரண நாளாகத்தான் பார்த்தனர். சுதா கூட அதை மறந்து போயிருந்தார்.

‘சேரி எடுத்து ப்ளௌஸ் தைச்சு கொடுக்கற அளவுக்கு ஸ்பெஷல் பெர்சன் யாராக இருக்கும்?' என்று யோசித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
விபு அன்று மாலையில் இல்லம் வந்தான். உடையை மாற்றிவிட்டு சச்சினுடன் விளையாட அமர்ந்துவிட்டான். அவனையே யோசனையுடன் பார்த்தாள் ஜனனி.
கொஞ்ச நாளாகவே அவனது செயல்களில் வித்தியாசத்தை உணர்ந்தாள்.


வேலை நிமித்தமாக பாடக் குறிப்புகள் எடுத்தாலும் நேரமாக உறங்கச் செல்பவன், சில மாதங்களாக மணிக் கணக்கில் அலைபேசியில் உரையாடிவிட்டு தாமதமாகத் தான் உறங்கச் செல்கிறான். அதை இவளும் கவனித்துதான் இருக்கிறாள்.
அவனது நண்பர்கள் யாரென அவளுக்குத் தெரியும். அவர்கள் இரவெல்லாம் பேசக் கூடியவர்கள் அல்ல என்றும் அவள் அறிவாள்.
மேலும் அவன் கழட்டிப் போட்ட கால் சட்டையிலிருந்து, திரையரங்கில் அவர்கள் வாங்கி சாப்பிட்ட உணவிற்கான பில் விழுந்ததை இவள் கவனித்தாள்.


அதில் இரண்டு பப்ஸ், ஒரு ஃப்ரெஞ்ச் ஃப்ரை, இரண்டு கூல் ட்ரிங்க்ஸ் என, இரண்டு நபர்களுக்கு வாங்கக் கூடியவைகளாக இருந்தன.

'ரெண்டு பேருக்கு வாங்கினது போல ஸ்நாக்ஸ் ஐட்டம் இருக்கே? ஒருவேளை இவனும் அந்த சேலைக்குரிய சொந்தக்கார பெண்ணும் போயிருப்பாங்களோ?’ என யோசித்தாள்.

இரவு முழுக்க உறக்கம் இல்லை. யார் அந்தப் பெண்? வெறும் நட்புதானா? இல்லை காதலா? முதலில் அது பெண்தானா? குழம்பிய குட்டையில் மேலும் குழம்பிப் போனாள்.


***
சச்சினுக்கு விபுவோட புதிய தோழியைத் தெரிந்திருக்குமா? யாரென கேட்போமா என சச்சினை பள்ளியில் இறக்கிவிட வந்தவள், தோன்றிய சிந்தனையால் மகனிடம், "சச்சி குட்டி, ஸ்கூல்ல விபு ஃபிரெண்ட்ஸ்லாம் உனக்குத் தெரியுமா? அவங்கக்கூட நீ பேசி இருக்கியா?" என போட்டு வாங்க கேட்டாள்.


அவனோ, "ஆங் பேசுவேன்... அவங்க ஜோவி மிஸ்! அவங்கதான் விபு ஃப்ரெண்ட். ரொம்ப அழகா இருப்பாங்க. என்னை பார்த்தா தூக்கி வச்சி கொஞ்சுவாங்க, சாக்லேட் தருவாங்க..." என்று அவளுக்கு மேலுமொரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தான்.
"ஜோவியா?" என முனங்கினாள்.
ஜோவியிடம் அந்த பிரச்சனையைத் தவிர, ஜனனி மற்றும் சச்சினைப் பற்றி அவன் அனைத்தையும் சொல்லி இருக்கிறான்.
அவளும் ஜனனியைப் பார்த்துப் பேச வேண்டும் என்று இவனிடம் சொல்ல, கண்டிப்பாக ஒருநாளில் அழைத்துச் செல்கிறேன் என்றான்.
சச்சினிடம் நன்றாகப் பேசிப் பழகினாள் ஜோவி. சச்சினை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவனுக்கும் அவளைப் பிடித்திருந்தது. இவர்களுக்குள் புதிதாக உருவான உறவை ஜனினியிடம் சொல்லக் கூடாது என்று, சச்சினிடம் சொல்லி வைத்திருந்தான் விபு. அவனும் அதை கடைப்பிடித்து வந்தவன், இன்று விளையாட்டு வாக்கில் சொல்லி விட்டான்.


"ஏன் ஜோவி மிஸ் பத்தி என்கிட்ட சொல்லல நீ?" என அவனை முறைத்தபடி கேட்க,
"விபுதான் சொல்லக் கூடாதுன்னு சொன்னான்..." என்றவன் நாக்கைக் கடித்து, தன் தவறை அறிந்து தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.
"மா விபு பாவம்! பிளீஸ் இதைக் கேட்டு சண்டைப் போடாத பிளீஸ்..." என அவன் விபுக்காக கெஞ்ச, அதனை அசட்டை செய்தாள். அவனை வகுப்பில் விட்டுவிட்டு இவள் யோசனையுடன் நடந்து வந்தாள்.


சோ அந்த சேலை பெண் ஜோவியா? இருக்கும், ஆனா லவ்வரா? இல்லை பிரண்ட்ஸ் மட்டும் தானா? வெறும் பிரண்டுக்கு சேரி எடுத்து ப்ளௌஸ் தச்சு வேற குடுப்பாங்களா? கொஞ்சம் ஓவர்ல அது! ஒருவேளை லவ்வரா இருக்குமோ? லவ் பண்றானா? அவன் ஆக்டிவிட்டீஸ் அப்படிதான் இருக்கு.
வீட்ல பேசப் போறேன் சொன்னதும் லைஃப்ல அடுத்தக் கட்டத்தை பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டான் போல. யாரந்த பொண்ணு, எப்படி இருப்பா என, விபு காதலிக்கும் பெண்ணைப் பார்க்க ஆவலாக இருந்தது அவளுக்கு.


அவனாக ஏதாவது சொல்றானா எனப் பார்ப்போம் என்று எண்ணிக் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டவள்,
வழியில் கொஞ்சம் பொருட்கள் வாங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டிற்கு சென்றாள். தேவையானதை வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வர, அங்கே எதிரே கண்டவரைக் கண்டு அதிர்ந்து போனாள்.


எதிரே இருந்த சைவ உணவகத்திலிருந்து அவளது, இறந்து போன கணவனின் தந்தை நீலகண்டனை புருவங்கள் சுருங்கப் பார்த்தாள். அவரும் உணவு பார்சலை வாங்கிக்கொண்டு நடந்தார்.


வேகமாக வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அவர் அருகே வண்டியை நிறுத்தி, "மாமா!" என்று அழைக்க, மருமகளைப் பார்த்து அதிர்ந்தார்.

"எப்படி இருக்கீங்க மாமா? எப்போ இந்தியா வந்தீங்க? அத்தையும் வந்திருக்காங்களா? எங்க இருக்கீங்க? அண்ணியும் வந்திருக்காங்களா?" மாமனாரைக்கண்ட ஆச்சர்யத்தில் இவள் கேட்க, அவரோ அவள்முகம் பார்க்கவே தயங்கினார்.

"நானும் உங்க அத்தையும் தான்மா வந்திருக்கோம். நம்ம வீட்லதான் இருக்கோம், வந்து ஒரு மாசம் ஆச்சி." என்றார் தயக்கமாக.


"ஓ... வந்து ஒரு மாசம் ஆச்சா? ஏன் மாமா ஒரு போன்கூட பண்ணல? உங்க பேரனை பார்க்கக்கூட தோணலையா?" என ஏக்கமாக கேட்க, அவரோ சங்கடமாக அவளைப் பார்த்தார்.


"நீங்க வண்டியில ஏறுங்க, நான் கூட்டிட்டுப் போறேன்." என்றாள், அவரும் ஏறிக்கொண்டார்.
அவள் வாழ்ந்த வீட்டிற்குள் ஒருவருடம் கழித்து வருகிறாள். எதுவும் மாறவில்லை,

அப்படியேதான் இருந்தது. மாலை அணிந்த அவளது கணவன் ராமச்சந்திரனின் புகைப்படம்கூட அப்படியே இருக்க, இவள் மேனி நடுங்க ஆரம்பித்தது.
அரவம் கேட்டு வெளியே வந்த வள்ளியோ, மகனின் புகைப்படத்தைக் கலங்கிய விழிகளால் பார்த்து நிற்கும் மருமகளைக் கண்டு அதிர்ந்தார்.
கன்னத்தில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துவிட்டு மாமியாரைக் கண்டவள், "இன்னும் உங்களுக்கு என்மேல உள்ள கோபம் போகலையா அத்தை?" எனக் கேட்டதும்தான் தாமதம், வேகமாக வந்து மருமகளை முதல்முறையாக அணைத்துக்கொண்டு அழுதார்.
அவருக்கு ஒருவேலையும் வைக்காமல் அனைத்தும் ஜனனியே பார்த்திடுவாள். கடுஞ்சொற்கள் சொன்னாலும் கண்ணீர் வடிப்பாளேத் தவிர எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை இதுவரை அவரைப் பேசியதில்லை.


இருவரையும் தாய், தகப்பன் போல பார்த்து வந்தவளின் அருமை, ஒரு வருடம் மகளிடம் சென்று கஷ்டப்பட்டப் பின்தான் புரிந்தது. உடனிருக்கும் போது தெரியாத அருமை, இல்லாத போது புரியும் என்பது அவர்களிடத்தில் சரியாகிப் போனது.


வள்ளி, "நீதான் எங்களை மன்னிக்கணும் ஜனனி. உனக்கு பண்ண கொடுமைகளை எல்லாம் ஒரு வருஷமா நாங்க அனுபவிச்சிட்டு வந்துட்டோம்மா. ஏதோ எங்களுக்குக் கடவுளே பாடம் கற்பிச்சது போல இருந்தது." என்று வருத்தத்துடன், ஒரு வருடம் அவர்கள் பட்ட கஷ்டத்தைச் சொன்னார்.


மகள் பாசமாகத் தான் அமெரிக்காவிற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள் என்று நம்பிச் சென்ற தம்பதியரை, சம்பளம் இல்லாத வேலையாட்கள் போலத்தான் வைத்திருந்தாள் அவர்களது ஆசை மகள்.


அவளது பிள்ளைகளைப் பார்த்துக் கொள்வதுடன், வீட்டு வேலையைச் சேர்த்துப் பார்க்க சொல்லிவிட, அகதியைப் போல் கிடைப்பதை உண்டு வேலை பார்த்தனர்.
ஒரு வருடம் பல்லைக் கடித்து இருந்தவர்கள், அவளுடன் சண்டையிட்டு இந்தியாவிற்கு வந்துவிட்டனர். இங்கு வந்து ஒரு மாத காலம் ஆகிவிட்டது.


"வீட்ல சும்மாதான இருக்கீங்கன்னு சொல்லி சொல்லியே எல்லா வேலையும் பார்க்க வச்சிட்டா. நான் பேசின வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிராக திரும்பினது போல் இருந்தது ஜனனி. என் காலைத் தரையில படவிட மாட்ட நீ. சின்ன முகச்சுளிப்பு கூட உன் முகத்துல பார்த்ததே இல்ல நான். ஆனா அவ அம்மானு கூட பார்க்காம ரொம்ப பேசிட்டா, அதான் கிளம்பி வந்துட்டோம். உன்னை பார்த்து மன்னிப்பு கேட்கக்கூட தகுதி இல்லமா எங்களுக்கு. அதான், நாங்க வந்ததை உன்கிட்ட சொல்லல." என்று கண்ணீர் விட்டார்.
அவரை எண்ணி பரிதாபம் கொண்டவள், "அத்தை பழச விடுங்க, அதைப்பத்தி பேச வேணாம்." என்று அவர் கைகளை ஆறுதலாக அழுத்தினாள்.


அவரோ, "உனக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுனு அண்ணா சொன்னார். எங்க இருக்க நீ? யார் கூட இருக்க? உன்னை நல்லா பார்த்துக்கிறாங்களா? சச்சின் எப்படி இருக்கான்? அவனை பார்கணும்போல இருக்கு." என அவர் வரிசையாக கேள்விகளைக் குமிக்க,


அவளோ புன்னகையுடன், "எனக்கு கல்யாணம் ஆகல அத்தை. கல்யாண வாழ்க்கையில உங்க புள்ளையால ஏற்பட்ட பாதிப்பே, இன்னும் எனக்கு கனவு மாதிரி வந்துட்டு வந்துட்டு போகுது. இதுல இன்னொரு கல்யாணம் என்னால பண்ணிக்க முடியாது அத்தை." என்றாள் ராமச்சந்திரனின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு.


"ஜனனி!" என்றார் குற்றவுணர்வில்.
தன்னை சமன்செய்து கொண்டவள், "சச்சின் நல்லா இருக்கான். ஒரு நாள் உங்களை பார்க்கக் கூட்டிட்டு வர்றேன்." என்றாள். பின் யோசனை வந்தவளாக, “ஏன் வெளிய வாங்கி சாப்பிடுறீங்க?"


"என்னால முன்னபோல சமைக்க முடியல. இவரும் தெரிஞ்சத செஞ்சு குடுத்தார். ஆனா அவருக்கும் முடியல. சமைக்க, வீட்டு வேலைகளைப் பார்க்க ஆள் தேடிட்டு இருக்கோம், இன்னும் அமையலமா. அதான் கடையில வாங்கி சாப்பிடுறோம். வாய்க்கு ருசியாவே இல்ல." என புலம்பினார். அவள் அமைதியாக யோசித்தவள்,
"நாளையிலிருந்து நான் சமைச்சு குடுத்து விடுறேன் அத்தை. நீங்க வெளியே சாப்பிட வேண்டாம்." என்றாள்.


"உனக்கு எதுக்குமா சிரமம்?" என்றார்.

அவளோ புன்னகையுடன், "நான் என்னைக்கி அத்தை சிரமம் பார்த்திருக்கேன்?" என்றாள். அதுவே அவருக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.


"சரி அத்தை, இன்னைக்கி மதியமும் நைட்டும் சமைச்சு குடுத்து விடுறேன்." என்று எழுந்து கிளம்ப,
"காலை, மதியம் மட்டும் போதும்மா. நைட் நாங்க பார்த்துக்கிறோம்." என்றார். அவளும், 'சரி' என சென்றுவிட்டாள்.
***


அவர்களிடம் பேசிவிட்டு வந்த பிறகு அவளால் அவளாக இருக்க முடியவில்லை. எப்படி இல்லம் வந்து சேர்ந்தாள் என்றே அவளுக்கு தெரியவில்லை.


அறைக்குள் வந்து அமர்ந்தவளுக்கு மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அணிவகுப்பெடுத்தன.
சதாசிவம், கௌரியின் ஒரே புதல்விதான் ஜனனி. மணிமாறன், சுதா தம்பதியரின் ஒரே மகன் விபுபிரசாத். விபுவும் இவளும் ஒன்றரை மாத வித்தியாசத்தில் பிறந்தவர்கள்.


தவப்பதிலிருந்து ஆரம்பித்த இவர்களது நட்பு இன்று வரை நீடித்து கொண்டிருக்கிறது. மணிமாறன் இறந்து விட, தங்கை சுதாவை பக்கத்திலே குடி வைத்து பார்த்துக்கொண்டார் சதாசிவம்.
'மருமகன்' என்று விபுவைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடினார். குழந்தையாக இருக்கும்வரை இருவரையும் சரிசமமாகப் பார்த்தவர், அவர்கள் வளர்ந்து பருவம் அடைந்ததும் பார்வை மாறியது.


மருமகன் விபு ஆண் பிள்ளை என்பதால் அவன் கேட்டால் எதுவும் கிடைக்கும். ஆனால் ஜனனி தன் மகளே ஆனாலும் பெண் என்பதால் அவர்கள் கீழென்றும், வீட்டு வேலை அனைத்தும் பெண்கள்தான் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம், அவரது இரத்தத்திலே கலந்து இருந்தது.
ஆனால் சுதா அப்படி இல்லை. இருவரையும் சரிசமமாகத்தான் பார்ப்பார். மகனை அண்ணனின் எண்ணப் போக்கில் வளர விடாமல் தடுத்து, தன் சொல் கேட்டு நடக்கும்படி வளர்த்தார். அவருக்கு இவர்கள் இருவரும் ஒன்றுதான். அவனை அவ்வாறே பார்க்க வைத்தார்.

பள்ளிப்படிப்பை முடித்துவிட்டு கல்லூரியில் கால் பதிக்கும் பருவத்தில் இருவரும் வந்துவிட்டனர். விபு பொறியியல் படிப்பை மறுத்துவிட்டு பிஏ ஆங்கிலம் எடுத்துப் பயின்றான்.
ஜனனி கேட்டரிங் கோர்ஸ் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆசையை தந்தையிடம் சொல்ல, அவரோ மறுத்துவிட்டு கணிதவியல் படிக்க வைத்தார்.


அவரைப் பொறுத்தவரை பெண்கள் படிக்கக்கூடாது. ஆனால் காலப்போக்கில் அந்த நினைப்பிலிருந்து மாறி ஒரு டிகிரி படித்தால் போதும் என்று கொஞ்சம் முன்னேறி இருக்கிறார்.
ஆனாலும் அவர் முழுதாக மாறிவிடவில்லை. அவள் படித்து முடிக்க, அவளை மேற்கொண்டு படிக்க வைக்க மறுத்துவிட்டார். விபு மேற்கொண்டு படித்தான்.
அவளுக்காக அவன்தான் மாமனிடம் பேசினான். அவளைப் படிக்க வைக்க பேசினான், கெஞ்சினான். ஆனால் அவர் மசியவில்லை, கல்யாணப் பேச்சை எடுத்தார்.


முதலில் விபுவிடம் தான் ஜனனியை திருமணம் செய்து கொள்ளக் கேட்டார். அவளைத் திருமணம் செய்து கொள், சொத்தெல்லாம் உன் பெயருக்கு மாற்றித் தருகிறேன் என்றார்.


அவனோ அதை மறுத்து அவளைப் படிக்க வைக்க கேட்டான். அவரும் விடாப்பிடியாக மறுத்துவிட்டு, சிவில் இன்ஜீனியர் மாப்பிள்ளையை அவளுக்குப் பேசி முடித்துவிட்டார்.
விபு கூட மாமனின் குணத்தை அறிந்து அவளிடம், "நீ யாரையாவது காதலிச்சு வீட்ட விட்டு ஓடி போயிடு. இல்ல இவர் காசு, பணம், நகை எல்லாத்தோடவும் சேர்த்து உன்னையும் கொடுத்துடுவார் பார்த்துக்க." என்பான்.


அவளுக்கோ தந்தையை நினைத்தாலே ஜுரம் வரும். இதில்அவரை எதிர்த்து காதலித்து ஓடிதான் போய்விட முடியுமா? அந்த அளவுக்கு தைரியம் முதலில் இருக்கிறாதா அவளுக்கு? சிறையாக இருந்தாலும் தந்தை காலடியே போதும் என்பாள் அவருக்கு பயந்து.


ஜனனியின் திருமணம் முடிந்தது. திருமணத்திற்கு முன்தான் விபுவும் ஜனனியும் அணைத்தபடி புகைப்படம் எடுத்தனர். அதுதான் அவர்கள் கடைசியாக எடுத்தப் புகைப்படம். கல்யாணம் முடிந்து புகுந்த வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள்.
அந்த வீட்டிற்கும் பிறந்த வீட்டிற்கும் பெரிதாக வித்தியாசம் இல்லை. எல்லாம் பழக்கப்பட்ட சிறை போலவே இருந்தது. அவள்தான் வீட்டில் எல்லா வேலைகளையும் செய்வாள்.


மாமியார் வள்ளியோ மருமகள் வந்ததிலிருந்து எதையும் நகட்டி கூட வைத்தது இல்லை. அவனது கணவனும் அதை கண்டுகொள்வதில்லை.
இரவில் அவளுடன் உறவு கொள்வதோடு சரி, அதன்பின் நீ யாரோ, நான் யாரோ என்ற ரீதியில்தான் இருப்பான்.
விபு கூட அண்ணன் முறையில் இருந்த இராமச்சந்திரனிடம் அவள் படிக்க அனுமதி கேட்டான். அவனோ சிரித்துக்கொண்டே மறுத்துவிட்டான்.


அவளைத் தனியாக எங்கே அனுப்புவதுமில்லை, சந்திரன் உடனில்லாமல் அவள் எங்கேயும் செல்லவதுமில்லை.
அவன் இல்லாத போது, அதுவும் வேலைகள் முடித்தபின் தான் விபுவிடம் பேசுவாள். அவளது ஒரே ஆறுதல் அவன்தான்.


கிளியைப் பெத்து குரங்கு கையில் கொடுத்தது போல் எண்ணிக் கொண்டவனுக்கு, தன் மாமனை நினைத்து கோபம் கோபமாக வந்தது.


கட்டிக்கொடுத்தவரை விட, விபு அவளது நிலையைக் கண்டு துடித்துப் போவான். மாமாவிடம் சென்று அவளுக்காக பேசச் சொல்வான்.
அவரோ, அது அவங்க குடும்ப விஷயம் என்று மறுத்து விடுவார். அவனையும் சுதாவையும் தவிர யாரும் அவளுக்காக வருத்தப்படவே இல்லை.


ஜனனி கர்ப்பம் தரித்தாள். அந்த நேரம் மகிழ்ச்சி கொண்டதோடு சரி, அதன்பின் அவளுக்கு அது வழக்கமான நாள்தான்.
சந்திரன் வேலை வேலை என்று சென்றுவிட, வள்ளி பிறந்த வீட்டில் இருந்துதான் முதல் பிரசவத்துக்கு செலவு பண்ணணும் என்றிட,

ஒவ்வொரு செக்கப்புக்கும் அவள் தாய் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவாள். விபுதான், அவள் வயிற்றில் சிறு புள்ளியிலிருந்து சிறு சிறு வளர்ச்சிகள் அடைவதில் இருந்து, அதன் முழு உருவம் பெற்று குழந்தையாக மாறிய ஒன்பதாம் மாதம் வரைக்கும், உடன் இருந்து அவளை மகளாய் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டான். அவளுக்கு பிரசவ வலியும் வந்து மருத்துவமனையில் சேர்த்தது இவன்தான். முதலில் குழந்தையை கையில் வாங்கியது இவன்தான்.

அதன் பின்னரே குடும்பம் மொத்தமும் வந்து சேர்ந்தது.
மூன்று மாதம் தாயையும் சேயையும் இரண்டு கண்மணிகளைப் போல பார்த்தது விபுதான். அவளை உறங்கச் சொல்லிவிட்டு இவன் கையில் வைத்துக்கொண்டு இரவெல்லாம் முழித்து இருப்பான்.
கௌரி செய்யும் வேலை எல்லாம் இவன்தான் உடனிருந்து செய்வான். அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதமாக அவளைப் புகுந்த வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர்.

அங்கே அவளையும் குழந்தையையும் பார்த்துக்கொள்ள அவள் மட்டும் தான் இருந்தாள்.
குழந்தையை கொஞ்சுவதோடு சரி, அதற்கான பணிவிடைகளைச் செய்ய, அவளுக்கு உதவ யாரும் முன்வரவில்லை. இவ்வாறே வருடங்கள் செல்ல, சச்சின் பள்ளிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.
வீட்டில் அடுத்த குழந்தையைப் பற்றி வள்ளி பேச்சை ஆரம்பித்து வைக்க, அதைப்பிடித்துக் கொண்ட சந்திரனும் இரவில் அவளை வற்புறுத்த ஆரம்பித்தான்.

அவளோ, "முடியாது." என்றாள். கன்னத்தில் அறைந்தான்.


அதன்பின் அவன் கைகள் நீள ஆரம்பித்தன. அவளை வற்புறுத்தி தான் உறவு கொள்வான். அவள் மறுக்க மறுக்க அடிகளும் விழுந்தது. மூர்க்கமாக மாறிப் போனான்.
தாயிடம் சொல்லி அழுது வந்து பேசச் சொல்ல அவரோ, ‘குடும்பம் என்றால் அப்படித்தான் இருக்கும். மாப்பிள்ளை பேச்சைக் கேட்டு ஒழுங்கா இரு!' என்று அறிவுரை சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டார். சதாசிவத்திடம் எடுத்து செல்லவில்லை, சென்றாலும் அதைத்தான் அவரும் சொல்வார்.
விபுவிடம் மேலோட்டமாக விஷயத்தை சொல்லவே, கொதித்துப் போய் இருக்க அவனை அடக்கியது என்னவோ சுதாதான். 'இதற்கு மேல் அவங்க விஷயத்துல தலையிட்டா, உன்னையும் அவளையும் தவறாக பேசக் கூடும்.’ என்று அவனை அடக்கி வைத்தார்.
விபுவும் அவளிடம், 'டைவர்ஸ் கேட்டு வந்துவிடு' என்றான். அவளுக்கு தான் அப்படி வர தைரியம் இல்லையே? ஆனால் அவளது கொடுமைகளுக்கு விடிவுகாலம் வந்தது. ராமச்சந்திரனும் அவனது குடும்பமும் அவளுக்கு செய்த பாவத்தின் காரணமோ என்னமோ, ராமச்சந்திரன் ஒரு கோர விபத்தில் சிக்கி இறந்துவிட்டான்.

உடல் சிதைந்துதான் கிடைத்தது. மருத்துவமனையிலிருந்து அப்படியே சுடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று, அவனது தகப்பனார் கையாலே கொல்லி வைத்துவிட்டு வந்தனர். ஜனனியைத் தவிர அனைவரும் அழுது தீர்த்தனர்.
அவள் கண்களில் ஏனோ ஒரு சொட்டு கண்ணீர் வரவில்லை. அதற்கும் அவளைக் குற்றம் சொன்னார்கள்.


கௌரி பொய்யாக அழுகச் சொன்னார், அவளுக்கு வரவில்லை. அவளோ யார் பேச்சையும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. நடைப்பிணம் போல தான் இருந்தாள்.

வள்ளியின் மகள், மாற்றத்திற்காக தாய், தகப்பனை அமெரிக்காவிற்கு அழைக்க, அவர்களும் இவளை தாய் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டனர்.


மீண்டும் தந்தை வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள். இரவு நேரம் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது அவளுக்கு, உறக்கம் நன்றாக வந்தது. சச்சினை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தவளுக்கு அவளது நிம்மதியைப் பறிக்க, அடுத்த பிரச்சனையும் ஆரம்பித்தது.
சொந்தங்கள் அவளது நிலையைக் கண்டு சதாசிவத்திடம் மறுமணம் செய்து வைக்கச் சொல்ல,
இவரும் அடுத்த முடிவை எடுத்து மகளை மறுமணம் செய்ய கட்டாயப்படுத்த, இவளோ மறுத்துக்கொண்டே இருந்தாள். காரணம் சொல்லியும் அவர் கேட்கவில்லை.


சொந்தங்கள் வாயில் அவலாகப்படுவதைத் தவிர்க்க, அவளை வற்புறுத்தினார். அவளோ திட்டவட்டமாக மறுக்க, அவரோ நெஞ்சைப் பிடித்து சாய்ந்துவிட்டார்.
மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிச்சையில் இருந்துகொண்டு மீண்டும் மறுமணத்தைப் பற்றி பேச, அப்பவும் மறுத்தாள். அவரோ சிகிச்சைக்கு ஒத்துழைக்கவில்லை. அவரது நிலை மிக மோசமாகிப் போனது.


கௌரிதான் மகளென்றும் பாராமல் வார்த்தையை விட்டார். “உன்னை போல என்னையும் உட்கார வச்சிறாதடி. பெத்து வளர்த்த அப்பன் உயிருக்கு போராடிட்டு இருக்கும்போது கூட, இப்படி கல் மனசா இருக்கீயே? உனக்கு ஈவு இரக்கமே இல்லையா?" என நெஞ்சில் அடித்து அழுதார். அவளது நிலையை அங்கே யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

முதலில் விபுவைத்தான் ஜனனியை மறுமணம் செய்து கொள்ளுமாறு கேட்டார். அவனோ அவரை மாமன் என்றும் பாராமல் சத்தம் போட்டு விட்டான்.

"அவ வாழ்க்கையை அவளைக் கேட்டு முடிவே பண்ண மாட்டீங்களா? உங்க இஷ்டத்துக்கு ஆட்டி வைக்க அவ ஒன்னும் பொம்மை இல்லை. அவ போக்குல விடுங்க, மறுபடியும் கல்யாணம் பேச்ச ஆரம்பிச்சி அவ நிம்மதிய பறிக்காதீங்க." என்று கத்தி விட்டுச்சென்றான்.


ஆனால் அவரோ அதை கேட்கவில்லை, வேறு மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.
இரண்டு பெண் பிள்ளைகளுடன் மனைவியை இழந்த ஒருவனுக்கு, இரண்டாம் தாராமாய் மகளைக் கட்டிவைக்க அவனிடம் பேச, அவனும் சம்மதம் சொல்லிவிட்டான்.


மகளைத் திருமணத்திற்கு வற்புறுத்த, அவள் மறுக்க, இதோ தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் கிடக்கிறார்.


கௌரியோ அவளிடம் தாலி பிச்சை கேட்பது போல முந்தானையை அவளிடம் விரித்துக்கெஞ்ச, அவளுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. வெகுநேரம் யோசித்துவிட்டு அவளோ விபுவிடம் வந்தாள். "என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறீயா விபு?" என்றாள்.
"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? எதுக்கு இப்படி வந்து கேக்குற?"
"எனக்கு வேறவழி தெரியல விபு. என்னை இதுல இருந்து காப்பத்திக்க இதான் வழினு தோணுது."


"உன்னை காப்பாத்தவா, இல்ல உன் அப்பனை காப்பாத்தவா?"
"ரெண்டும் தான்! அவர் பார்த்து வச்சிருக்க மாப்பிள்ளையை என்னால கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது விபு. மறுபடியும் ஒரு சிறை வாழ்க்கைய என்னால வாழமுடியாதுடா. பிளீஸ், எனக்கு உதவி செய்." என அவன் காலில் விழ, அவளைத் தூக்கி விட்டவன்,

"என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க நீ?"


"எனக்கு வேற வழி இல்லடா! வெறும் தாலிய மட்டும் கட்டு, போதும். அதை பதிவு செய்யவோ, வெளிய சொல்லவோ வேணாம். என்கூட வாழுனு நான் சொல்லவே மாட்டேன். அவர் குணமாகி வந்து, ஆறு மாசம் கழிச்சு நாம பிரிஞ்சிடலாம், பிளீஸ்..."


"லூசு மாதிரி பேசாதடி! இதெல்லாம் சரியா வராது. சொன்னா கேளு, ஆறு மாசம் கழிச்சு இதே போல மறுபடியும் அவர் படுத்தா என்ன பண்ணுவ? இந்த வாழ்க்கைய தொடரலாம்னு கெஞ்சுவீயா? என்னால முடியாது." என்றான் பிடிவாதமாக.


"அப்படி சொல்லமாட்டேன் விபு, இப்ப இருக்க சிட்டுவேசனை அட்ஜஸ்ட் பண்ணுவோம் பிளீஸ்..." என்று கெஞ்சினாள். அவனோ இறங்கி வரவேயில்லை.


"இப்போ, அந்தாள் உயிரோட இருக்கணும்னு என்ன அவசியம்? செத்தா சாகட்டும் விடு... உன் புருசன் இறந்து உனக்கு அந்த வீட்ல இருந்து விடிவுகாலம் கிடைச்ச மாதிரி, இவர் செத்து இந்த வீட்ல உனக்கு விடிவுகாலம் கிடைக்கட்டும் விடேன்டி..." என்றான்.


"அதுக்கும் நான்தான் பேச்சு வாங்கணும் விபு. இப்பவே கல்நெஞ்சுக்காரி, உன்னையும் என்னைப் போல முண்டச்சியா உட்கார வச்சிடாதனு என் அம்மா பேசுறாங்க. அவர் செத்துட்டா நான்தான் காரணம்னு முத்திரையை குத்தி, ஊர் முழுக்க எனக்கு நல்ல பேர் வாங்கி குடுத்திடுவாங்க. இது எனக்கு தேவையா விபு?"


அவனால் சட்டென ஒத்துக்கொள்ள முடியவில்லை, யோசனையுடன் இருந்தான்.


"சரி விபு, உனக்கு விருப்பம் இல்லைனா விடு. இந்த பிரச்சனைக்கு ஒரே தீர்வு நான் சாகணும். நான் செத்துட்டா அவர் யாரை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்வார்? நான் சாகுறதுதான் எல்லாத்துக்கும் நல்லது விபு. சச்சினை ஏதாவது ஆசிரமத்துல சேர்த்துவிட்டு ஆத்துல, குளத்துல விழுந்து சாகுறேன்..." என்றவளின் கன்னத்தைப் பதம் பாத்திருந்தான் விபு.


"கொன்னுடுவேன்டி, இப்படி எல்லாம் பேசிட்டு இருந்தனா?" என்று மிரட்ட,
"இல்ல, இந்த முடிவுதான் சரி விபு." என அவள் வாயை மூடியவன், "உன்னை கல்யாணம் பண்ணக்கிறேன். ஆனா நீ சொன்னது போலதான் என்னால உன் கூட புருஷனா வாழ முடியாது. அவர் நல்லானதும் நாம இந்த உறவுல இருந்து பிரிஞ்சிடணும் சரிதானே?" என்றான்.


அவள் ஒத்துக் கொள்ள, முக இறுக்கத்துடன் அவள் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சிட்டான். இருவரையும் மூவரும் ஆசிர்வதிக்க, அங்கே தனது கண்டிசனையும் சேர்த்து சொன்னான். முதலில் மறுத்தவர், நாளாக இருவரும் சேர்ந்து வாழ்ந்து குழந்தை பெற்றெடுத்தப்பின், பிரிவைப் பற்றி நினைக்க மாட்டார்கள் என எண்ணிக் கொண்டு சரி என்றார்.


திருமணம் முடிய அவரும் சிகிச்சை பெற்று, குணமாகி இல்லம் வந்தார். மூன்று மாதம் கடந்த நிலையில் இருவரும் தங்கள் பிரிவைப் பற்றிப் பேசச் செல்ல, அவரோ மீண்டும் நெஞ்சைப் பிடிக்க, அந்த இடமே மீண்டும் பரபரப்பானது.
அன்று பேச முடியாமல் போனதுதான், இன்றும் முடியாமல் ஒரு வருடமாக நீண்டு கொண்டிருக்கிறது.

சுதா அவளை உலுக்க, தனது நினைவிலிருந்து மீண்டாள். "சமைக்கலையா? ஆர்டர் நிறையா இருக்கே ஜனனி?" என்றதும் தான் தன் வேலை ஞாபகம் வர, வேகமாகச் சென்று அதை கவனிக்கலானாள்.


***
"யார் விபு அது? யார்டா அது? கட்டின பொண்டாட்டி நான் இருக்கும் போது, எப்படிடா இன்னொரு பொண்ணு மேல உனக்கு அஃபேர் வந்தது? அப்போ என் வாழ்க்கை?" என விபுவின் சட்டையைப் பிடித்துக் கேட்க,
எச்சில் கூட்டி விழுங்கியவன் அவளைப் புரியாமல் மிரண்டு போய் பார்த்தான். "ஜான்! நீ...?" என குரல் நடுங்க கேட்க, அவனை அழுத்தமாக பார்த்திருந்தாள் ஜனனி.
 

NNK47

Moderator
காதல் 16


மாலை வேளையில், சிரித்து விளையாடும் மழலைகளின் நடுவே தன் மகனைப் பார்த்தபடி கதிரையில் அமர்ந்திருந்தாள் ஜனனி. அவன் மீதிருந்த கவலைகள் அகன்று அவனைப் பெருமிதத்தோடு பார்த்தாள்.
ஜனனி என்ற பேரண்டமே அவனோடு இருக்க, புதிதாக ஓர் உலகமும் அதில் உறவுகளையும் அவன் எப்பொழுதும் நாடியது இல்லை.


அதிலும், ‘தந்தை’ என்ற ஓர் உறவை அவன் இதுவரை எதிர்பார்த்ததில்லை, இருக்கும் போதும் இறந்த பின்பும். அவ்வுறவும் அவன் வாழ்க்கையில் இல்லை என்ற எண்ணத்தை, அவனுக்குள் புகுத்த அவளுக்கு அத்தனை சிரமங்கள் இல்லை.


விபுவையும் அவன் தந்தையாக பார்த்ததில்லை. 'அப்பா' என்று அவனும் அவளும் சச்சினை அழைக்கச் சொன்னதும் இல்லை.
அவர்களது உறவும் நட்பென்ற ரீதியில்தான் பயணிக்கிறது. விபுவை விட்டு அவன் பிரிந்தாலும், அது பெரிய பாதிப்பொன்றுமில்லை என்பதில் நிம்மதி கொண்டாள்.
அடுத்ததாக வீட்டை விட்டு வெளியேறியபின் அடுத்து என்ன செய்வது? எங்கே செல்வது? தனக்கொரு பாதுகாப்பான இடம் எது? என்ற கேள்விகள் அவளுக்கு ஆதிலிருந்தே தோன்ற ஆரம்பித்தன.


ஆனால், அக்கேள்விகளுக்கு காலமே பதில்களும் தந்தது. அவளது சமையல் அவளுக்கு கரம் கொடுக்க, பண ரீதியான பிரச்சனைக்குத் தீர்வு கிடைத்தது.
மேலும் வீட்டிலிருந்து வெளியேறிவிட்டால் எங்கு செல்வது? எங்கே தங்குவது? தனியாக இருந்திட முடியுமா?" என எண்ணும் போதே, உள்ளுக்குள் பேரச்சம் பிறக்க,


அதற்கும் கடவுளே அவளுக்கு பாதுகாப்பான இடத்தைக் காட்டினார். அவளது புக்கக்மே, அவளுக்கு பாதுகாப்பான இடம் என்று முடிவு செய்தாள்.
தந்தை வீட்டிற்கு திரும்ப செல்ல அவளுக்கு தன்மானம் இடித்தது. அவர் தயவில், அவர் சொல்படி நடக்க பழைய ஜனனி இல்லை அவள்.


தனக்கு ஒரு பாதுகாப்பும் மாமியார், மாமனாருக்கு ஒரு ஆறுதலும், சேர்ந்திருந்தால்தான் கிடைக்கும். அங்கே செல்வதென முடிவு செய்துவிட்டாள். இதை விபு வந்ததும் பேச எண்ணியிருந்தாள்.
அவனும், இவர்கள் இருவரும் இருக்கும் இடம் தேடி வந்தான். அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்து விளையாடும் சச்சினை, ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு யோசனையுடன் அமர்ந்திருக்கும் ஜனனியைத் தட்டி நினைவுலகத்திற்குக் கொண்டு வந்தான்.


"என்ன யோசனை ஜான்?"
"அது விபு நான்..." என அவள் உண்மையைச் சொல்லத் தயங்க, அதற்குள் சச்சின் அவனை அழைத்திருந்தான். அவன் தன் அலைபேசியை வைத்துவிட்டு அவனுடன் விளையாடச் சென்றான்.


இருவரையும் புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தாள். அவன் வைத்துவிட்டுப் போன அலைபேசியில், குறுஞ்செய்தி வந்ததற்கான ஒலி கேட்க,
இவளும் எடுத்துப் பார்த்தாள். 'மை ஜோ' என்ற பெயரைத் தாங்கி இருந்த எண்ணிலிருந்துதான் செய்தி வந்திருந்தது.
இவள் திறந்து பார்க்கவில்லை நாகரீகம் கருதி. ஆனால் அவனது போட்டோ கேலரிக்குச் சென்று பார்த்தாள். ஜோவியுடன் அதிகப்படியான செல்ஃபிகள் இருந்தன.


அதில் அவள் பட்டுப் புடவை அணிந்திருந்த புகைப்படம் இருந்தது. குழந்தை முகம், கொழு கொழு கன்னங்களுடன், வெண்பற்கள் சிரிப்பில், பெண்ணவள் அழகாய் இருந்தாள்.
இவளுக்கு ஜோவியைப் பார்க்க பிடித்திருந்தது. விபுவிற்கு ஏற்றவள்தான் என்று எண்ணிக்கொண்டு அலைபேசியை வைத்துவிட்டாள்.


மெல்ல வானில் கருமை சூழ வீட்டிற்கு வந்து விட்டனர். அவள் உணவைத் தயாரிக்க, இவன் சச்சினுடனும் அவ்வப்போது அலைபேசியுடனும் இருந்தான்.
இரவு உணவு முடிந்ததும், அவளுக்கு உதவி செய்துவிட்டு, அலைபேசியை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்கு சென்றுவிட்டான்.


அவனது செய்கையை சிரிப்புடன் பார்த்தவள் தனக்குள் ஒரு திட்டத்தைப் போட்டு, அவன் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்தாள்.
அவன் பேசி முடித்துவிட்டு திரும்ப, இவள் வந்து நிற்கவும் அதிர்ந்து போனான் அவன்.


"யார் போன்ல?" என, விசாரணை செய்யும் காவல் அதிகாரி போல தெனாவெட்டாகக் கேட்டாள். அவனோ ஆடிப்போய் விட்டான்.
"அது... ஜான்..." என தடுமாற, சட்டென போனை பறித்து யாரெனப் பார்த்தாள். "மை ஜோ! யாரு ஜோ இந்த விபு?" என கோபமாகக் கேட்டாள். "ஜான் அது..." என மென்று முழுங்கினான்.


"அஃபேர்...? பொண்டாட்டி நான் இருக்கும்போது, இன்னொரு பொண்ணு கூட உனக்கு அஃபேர்? நீயா விபு இது? எப்படிடா உனக்கு மனசு வந்தது? உன்னை நம்பி நானும் நம்ம புள்ளையும் இருக்கோம். எங்களை ஏமாத்த உனக்கு எப்படி மனசு வந்தது?" என அவன் சட்டையைப் பிடித்துக்கேட்க, இதை முற்றிலும் எதிர்பாராதவனின் இதயம் ஒரு நொடி துடிக்க மறந்து நின்றது.


"என்ன பேசற ஜான்? பொண்டாட்டிங்கற, நம்ம புள்ளங்கற? நான் உங்க ரெண்டு பேரையும் அப்படி பார்க்கல ஜான். புதுசா என்ன பேசிட்டு இருக்க நீ?" எனப் பதறினான்.


"நீ அப்படி பார்க்கலைனாலும் அதானே உண்மை விபு. நான், நீ தாலி கட்டின பொண்டாட்டி. அவன் நம்ம புள்ளை. இன்னும் நாம பிரியல விபு, சேர்ந்து தான் இருக்கோம். அதுக்குள்ள இன்னொரு பொண்ண நீ எப்படி லவ் பண்ணலாம்? எப்படி விபு எங்களை ஏமாத்தலாம்?" அவனது சட்டையின் பிடியை இறுக்கியபடி கேட்டாள்.


"ஜான்... நீ... விளையாடாதடி. பீ சீரியஸ்! இந்த பேச்சு சரியில்ல?" என திணற, முகத்தில் வியர்வை முத்துக்கள் மலர்ந்திருந்தன.
அதை தன் ஷாலால் துடைத்தபடி, "என்ன சரியில்ல விபு? என்னால உன்னை விட்டுப்போக முடியாது. நீ, அத்தை, சச்சின் ஒரு குடும்பமா வாழலாம்னு இருக்கேன். எனக்கு இந்த வாழ்க்கையே போதும் விபு, என்னை நீ ஏத்துக்கணும்." என்றதும், அவன் முகம் திகிலடைந்திருந்தது.
உலகமே இருண்டது போல கண்ணை கட்டிக்கொண்டு வந்தது. தடுமாறி விட்டான் ஒரு கணம். அவளும், "விபு!" என தாங்க, அவள் கையைத் தட்டி விட்டான்.


"என்னடி நினைச்சிட்டு இருக்க? எதுக்கு இப்படிலாம் பேசிட்டு இருக்க? நீயும் நானும் எப்படிடி புருஷன், பொண்டாட்டியா இருக்க முடியும்? எப்படி உன்னை பொண்டாட்டியா என்னால ஏத்துக்க முடியும்? ஏன் நீ மாத்தி மாத்தி பேசிட்டு இருக்க? உன்கூட எப்படி புருஷனா வாழ சொல்ற?"

"ஏன் முடியாது?" எனக் கேட்டு மேலும் திகலடைய செய்தாள்.


"ஜான்... நான் ஜோவிய தான் மனசார விரும்புகிறேன். நம்ம பிரச்சனையை தீர்த்ததும், அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு இருக்கேன்." என்று தலைகுனிந்து அவளைப் பாராமல் சொல்ல,
அவனது தலையை நிமிர்த்தியவள், “எதுக்கு இப்போ தலை குனியுற? காதலிக்கிறது தப்பு இல்ல விபு, அதை நீ நிமிர்ந்து நின்னே சொல்லலாம்டா." என்றதும், சட்டென கண்கள் அகலப் பார்த்தான்.
அவன் முன்னே கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு,

"என்ன இதெல்லாம் உண்மைனு நினைச்சி பயந்துட்டீயோ?" எனக் குறும்புடன் கேட்க, அது விளையாட்டு என்றறிந்ததும் தான் அவனுக்குள் துடிக்க மறந்த இதயம் துடித்தது.
"அடிப்பாவி! இது ட்ராமாவா?"
அவளும், 'ஆம்' என்று தலை அசைத்தாள்.


அவளது காதைத் திருகி, "ஒரு நிமிஷம் ஹார்ட் துடிக்கவே இல்லடி, ஹார்ட் அட்டாக் வந்திருக்கும் எனக்கு."


அவளோ, "விபு விடு, வலிக்குது பிளீஸ்.." என சத்தம் போட்டுக் கெஞ்சவும், அறையின்னுள்ளே பார்த்துவிட்டு அவளை விட்டான்.
அவன் நெஞ்சைத் தொட்டு, “உனக்கு எப்படி ஹார்ட் அட்டாக் வரும்? உன் ஹார்ட் தான் அவகிட்ட இருக்கே?" என மொக்கை போட,


அதை தட்டிவிட்டவன், "ம்... அவ ஹார்ட் என்கிட்ட இருக்குல?" என நெஞ்சைத் தடவி சொன்னான்.
"மக்கூம்..." என நொடித்துக் கொண்டாள். இருவரும் தரையில் அமர்ந்தனர்.


"லவ் பண்றத ஏன்டா என்கிட்ட சொல்லல? அவ்வளவு தான் நம்ம ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஷிப்பா?" என கோபத்தில் உதட்டை சுளிக்க,
"நமக்குள்ள பிரச்சனை முடிஞ்சதும் சொல்லலாம்னு இருந்தேன்டி, அதுக்குள்ள நீ கண்டுபிடுச்சிட்ட..."
"சரி, உன் காதல் கதையை சொல்லு." என்றாள்.


அவனும் நடந்ததெல்லாம் சொல்ல, "அடப்பாவி! அன்னைக்கு என் கூட சண்டை போட்டதுக்கு அதான் காரணமா?"


அவன் ஆமென்று தலையை அசைக்கவும், அவனை முறைத்தாள்.


"சாரி!"


"பரவாயில்லை, அன்னைக்கி நீ என்கூட சண்டை போடலைன்னா, இன்னமும் முடிவெடுக்காம நாள் தள்ளி இருந்திருப்பேன். அதுவும் நல்லதுக்குத்தான்..." என்றாள். அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
"ம்… நான் போனதும் அவளை கல்யாணம் பண்ணி கூட்டிட்டு வரலாம்னு இருக்க?"
"நீ எங்க போற? என் கூடவே இரு ஜான்." என்றான்.


"அதெப்படிடா நான் உன்கூட இருக்க முடியும்? எனக்குனு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு. அதுபோல உனக்கும் ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு. எவ்வளவு நாளைக்கு நம்ம நட்புக்காக என்னை, நீ சகிச்சிட்டு இருப்ப?
இனியாவது உன் வாழ்க்கைய வாழு. என்னை நான் பார்த்துப்பேன் விபு. இனியும் பயந்துட்டு வாழற ஜனனி இல்ல நான். எல்லாத்தையும் நான் ஃபேஸ் பண்ணுவேன்.
நமக்கு வேற வேற பாதைகள் விபு. சேர்ந்து போகவும் முடியாது, மொத்தமா விலகியும் போக முடியாது. நமக்குள்ள நம்ம ஃப்ரெண்ட்ஸ்ஷிப் அப்படியே இருக்கணும்னா, இந்த பிரிவை அக்சப்ட் பண்ணிதான் ஆகணும். வெல், அப்பா இன்னும் ரெண்டு நாள்ல வந்துடுவார், வந்ததும் பேசறேன்." என்றாள்.


"அதுக்கு அப்புறம் எங்க போவ நீ?" என்ற கேள்விக்கு பதிலாக புன்னகைத்தவள், அவளது முடிவைக் கூறினாள்.


"அவங்க வீட்டுக்கா? அவங்க மறுபடியும் உன்னைக் கொடுமை பண்ணாங்கன்னா என்ன பண்ணுவ?"


"இல்ல விபு, அத்தையும் மாமாவும் மாறிட்டாங்க. அனுபவப்பட்டு திருந்தி வந்திருக்காங்க. அவங்க என்னை பொண்ணா பார்த்துப்பாங்க. சச்சின் அவங்க கூட இருக்கிறது, அவங்க புள்ளை கூட இருக்கிறது போல ஆறுதலா இருக்கும். எனக்கும் பாதுகாப்பா இருக்கும். யோசித்து தான் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கேன்." என்றாள் தீர்க்கமாக.


அவன் அதற்கு ஒத்துக் கொண்டாலும் அவளை அனுப்ப மனமில்லை. "நாம சேர்ந்திருக்க முடியாதா ஜான்?"


"விபு என்ன இது? நான் சொல்றேனே, நமக்குள்ள நம்ம நட்பு தொடரணும்னா, நாம பிரிஞ்சிதான் ஆகணும்.


உன் ஜோவுக்கு நீ வேணும், உன் பசங்களுக்கு நீ வேணும். இவங்களுக்கு நீ நேரத்தை ஒதுக்கணும், அவங்களை பார்த்துக்கணும், உனக்கு ரெஸ்பான்ஸ்பிலிட்டி நிறைய இருக்கு.


நானும் கூட இருந்தால் உனக்கு பாரம்தான். நான் ஒரேடியா உன்னை பிரிஞ்சி போகல, பக்கத்துலதான் இருப்பேன். அன்றாட வாழ்க்கையில நாம இணைஞ்சு இருக்கமுடியாது. ஆனா உன்னோட நல்லது, கெட்டதுல நானும், என்னோட நல்லது, கெட்டதுல நீயும் கண்டிப்பா சேர்ந்து இருப்போம். சந்தோஷமோ, துக்கமோ பகிர்ந்துப்போம்.
உனக்கு வயசாகி நீ படுக்கையிலே கிடக்கும்போது நான் உயிரோட இருந்தால், உன் வலது கையை பிடிச்சி இந்த பக்கம் நான் அழுவேன். உன் இடது கையை பிடிச்சி உன் பொண்டாட்டி அழுவா.
ஏன் காதல் மட்டும்தான் கடைசி வரைக்கும் வருமா? நட்பு வராதா? நான் முன்னாடி செத்தாலும், எனக்காக ரெண்டு சொட்டு கண்ணீர் விடுவல அது போதும்டா.
சேர்ந்து இருந்து நம்ம நட்பைக் காட்டிக்கணும்னு இல்ல. பிரிஞ்சி இருந்தாலும் எங்களுக்குள்ள இருக்க எங்க நட்பு மாறதுனு காட்டணும். கணவன், மனைவி தாண்டின ஆண், பெண் உறவுகள் எல்லாம், கள்ளக்காதலா தான் இருக்கும்னு எல்லாரும் கண்ண மூடிட்டு நம்புறாங்க. ஏன் அப்படிதான் பல பேர் நடந்துக்கவும் செய்றாங்க.

திருமணம் தாண்டி உறவுகள் உருவாக முதல்படி நட்பு தான். அதுனாலயே உண்மையான நட்பு, தவறாகத்தான் சித்தரிக்கப்படுது. நமக்குள்ள இருக்கிறது நட்பு தான்னு அடிச்சி சொன்னாலும் நம்பாத உலகம் இது.


இதுல நாம சேர்ந்து இருந்து, மத்தவங்க பேச்சுக்கு ஆளாகி நம்ம நிம்மதிய கெடுத்துக்க வேணாம். தள்ளியே இருப்போம், மனசளவு நட்போட இணைந்து இருப்போம், என்ன?" என்றாள்.


அவள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவன், அவளை அதிசயமாகப் பார்த்தான்.
"என்ன அப்படி பார்க்கற?"
"இல்ல, நீ இப்படி பேசற ஆள் இல்லையே... எப்படினு யோசிக்கிறேன்?"


"எல்லாம் அனுபவப்பாடம், அதுல இருந்து கத்துக்கிட்டது தான்.” என்றாள். அவனோ சிரித்தான்.


"சரி, ஜோகிட்ட எப்போ உண்மையை சொல்லப் போற?"

"சொல்லணும், ஆனா அவ எப்படி எடுத்துப்பானு தெரியல."
"அவ உன்னை அக்சப்ட் பண்ணிக்கலைனா என்னடா பண்ணுவ?"


"அவ எடுக்கற எந்த முடிவுக்கும் நான் கட்டுப்படுவேன் ஜான். அவ சண்டை போட்டு பிரிஞ்சி போனாலும் சரி, என்னை மன்னிச்சி ஏத்துக்கிட்டாலும் சரி, அவ முடிவுக்கே விட்டுடுவேன்." என்றான்.
ஆனால் உள்ளுக்குள் ஜோவி எடுக்கப் போகும் முடிவை நினைத்து பயம் இருக்கத்தான் செய்தது.
"சாரி விபு!" என்றாள். அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.
***


மேலும் நாட்கள் செல்ல, நார்த் இந்தியா டூர் சென்ற சதாசிவமும் கௌரியும் வீட்டிற்கு வந்து விட்டனர். மறுநாள் இருவரும் விபு வீட்டிற்கு வந்தனர். அவர்களிடம் பேசிட அந்த நாளே சரியாக இருந்தது.
அவர்கள் வாங்கி வந்த பொருட்களை எல்லாம் கொடுத்தபடி, சுதாவிடம் சென்ற இடத்தில் அவர்கள் பார்த்ததைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்க, அதே நேரம் வள்ளியும் நீலகண்டனும் வந்திருந்தனர் ஜனனி தான் அழைத்து இருந்தாள்..
அவர்களைக் கண்ட சதாசிவம் தயக்கத்துடன் வரவேற்று நலம் விசாரித்தார். பெரியவர்கள் அமைதியாக, ஜனனி பேசத் தயாரானாள்.


"அப்பா! அம்மா!" அவர்கள் முன்னே வந்து நின்றவள், தாலியைக் கழட்டி அவர்கள் முன்னே வைத்தாள். இருவரும் அதிர்ந்து போனார்கள். சுதாவோ பதற்றம் கொண்டு மருமகளைப் பார்த்து, "என்ன ஜனனி பண்ற?" என்றார்.
"அத்தை அமைதியா இருங்க, பதட்டபடாதீங்க. முதல் முறையா நான் பேசப் போறேன், நீங்க கேட்டுதான் ஆகணும்." என்றாள் சன்னமாக.


"அப்பா, ஆரம்பத்துல இருந்து இப்ப வரைக்கும் நாங்க சொல்றது ஒன்னு தான், நாங்க நண்பர்கள் மட்டும்தான். எங்களால புருசன், பொண்டாட்டியா வாழ முடியாது. எனக்கும் அவனுக்குமான இந்த புருஷன், பொண்டாட்டி உறவை முடிச்சிக்க போறோம். அவன் அவனோட வாழ்க்கைய வாழப் போறான். நான் என் வழிய பார்த்து போகப் போறேன்.”


“அப்போ எதுக்கு அன்னைக்கி தாலி கட்டினீங்க? தாலி கட்டிக்காம இருந்திருக்கலாம்ல? இப்போ வந்து வாழ முடியாதுனு எங்க முன்னாடி வந்து எதுக்கு நிக்கிறீங்க?" கடுமையாகக் கேட்டார்.


"அன்னைக்கே நாங்க சொன்னோம். நான் பேசினேன், எனக்கு கல்யாணமே வேணாம்னு, நீங்க கேட்கல. கல்யாணம் பண்ணி வச்சே ஆகணும்னு தீர்மானமா இருந்தீங்க. உங்க பொண்டாட்டி அதுக்கு மேல போய், என்னையும் உன்னை போல உட்கார வச்சிடாதனு கெஞ்சி கேட்குறாங்க. என்னை என்ன பண்ண சொல்றீங்க?
அதனால தான் விபு காழுல விழுந்து என்னையும் உங்களையும் காப்பாத்துனு கேட்டேன். எனக்கு அவன் வாழ்க்கைய, பிச்சை போட்டான். இப்போ அவன் வாழ்க்கையையே கௌரவமா அவனுக்கு திருப்பித்தர்றேன்." என்றாள். அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கவில்லை.


அவளோ பெருமூச்சுடன், "அத்தை, விபு ஒரு பொண்ணை காதலிக்கிறான். அவளைதான் கல்யாணம் செய்யப்போறான். நான் என் மாமியார் வீட்டுக்குப் போகப்போறேன். அங்கதான் எனக்கு பாதுகாப்பு. நானும் சச்சினும் அங்கதான் இருக்க போறோம்." அடுத்த குண்டை போட மீண்டும் மூவருக்கும் அதிர்ச்சி.


"ஓ! இதுதான் விஷயமா? ஒரு வருஷம் இவன் உன் கூட வாழ்ந்துட்டு, இப்போ நீ வேணாம்னு தான் இன்னொரு பொண்ணை காதலிக்கிறேன் சொல்றானா? நீயும் தலையை ஆட்டிட்டு தாலிய கழட்டிட்டு நிக்கிறீயா? இந்த ஒரு வருஷத்துல ஒரு தடவை கூடவா நீங்க சேராம இருந்திருப்பீங்க?" என்றவரின் கேள்வி இருவரையும் முகம் சுளிக்க வைத்தது.


"ச்சீ... எவ்வளவு கேவலமான எண்ணம்மா உனக்கு? நாங்க இருபத்தி ஒரு வருஷமா ஒண்ணாதான் இருந்திருக்கோம். சேரணும்னு இருந்தா எப்பவோ சேர்ந்து இருப்போம். இந்த ஒரு வருஷத்துல தான் சேரணும்னு இல்ல.


வயசுக்கு வந்ததுக்கு அப்புறம் அவனை நம்பி நீங்க என்னை தனியா விட்டு போயிருக்கீங்க. ஒண்ணா ஒரே ரூம்ல அவன் கூட தூங்கி இருக்கேன். அப்ப எல்லாம் உங்களுக்கு அந்த சந்தேகம் ஏன் வரல? இப்போ மட்டும் என்ன? ஒரு முறை கூட தப்பான எண்ணத்துல அவன் என்னை நெருங்கினது இல்ல, ஒரு பார்வை கூட பார்த்தது இல்ல. நான்தான் அவனை சந்தேகப்பட்டேன், அதுவும் உன்னால.”



வெல், இதையே நீ எல்லார்கிட்டயும் சொன்னாலும், என்னை பெத்து வளர்த்த உன்னை தான் சொல்லுவாங்க. உனக்கு அதுதான் இஷ்டம்னா போய் யார்கிட்ட பொலம்பணுமோ பொலம்பிக்கோ. எனக்கு அதைப்பத்தி கவலை இல்லை." என அசட்டையாகச் சொன்னாள். அவர் ஏதோ பேச வர,
அவரைத் தடுத்த சதாசிவம், "சரிமா, நீங்க எடுத்த முடிவுக்கு நான் கட்டுப்படுறேன். ஆனா நீ நம்ம வீட்டுக்கு வரலாமே, எதுக்கு அவங்க வீட்டுக்கு போகணும்? உன்னை பெத்தவங்க நாங்க இருக்கோம், யாரோ ஒருத்தர் வீட்டுக்கு ஏன் போகணும்?"


"அவங்க யாரோ இல்ல. என் மாமனார், மாமியார். நான் அவங்க வீட்டுல இருந்திருக்கணும். நானா ஒன்னும் அவங்க வீட்டை விட்டு வரல, அவங்க தான் போக சொன்னாங்க. அவங்க சொல்லலைன்னா அங்கயே இருந்திருப்பேன், இவ்வளவு பிரச்சனை இருந்திருக்காது. எனக்கு இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்க இஷ்டமில்லை. எனக்கு சச்சின் போதும்னு தான் உங்க வீட்டுக்கு வந்தேன். ஆனா நீங்க என்னை எந்த நிலைமைக்கு கொண்டுவந்து வீட்டீங்க பார்த்தீங்களா?
இன்னொரு முறை அதே போல நடக்காதுனு என்ன நிச்சயம்? அம்மா பேசுவாங்க, உங்க சொந்தக்காரங்க பேசுவாங்க. அதுவே அங்க இருந்தா யாரும் பேச மாட்டாங்க.


அவங்களுக்கு மகன் இல்ல, மகளா இருக்கப்போறேன். அவங்க எனக்கு ஒரு பாதுகாப்பா இருக்க போறாங்க. என் சுய சம்பாத்தியத்தோட அங்க இருக்கப் போறேன். எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன், அவங்களுக்கு அதுல சம்மதம்தான். நீங்க ஒத்துக்கிட்டாலும் இல்லைனாலும் நாளைக்கு நாங்க அவங்க கூட தான் போக போறோம்." என்றாள் முடிவாக. இந்த முறை சதாசிவம் பேசவில்லை. அவளோ அவர் வாயை மூடிவிட்டாள்.


சுதா அழுதிட, "நீ ஏன் அழற அத்தை?. நான் போயிட்டா நான் உனக்கு மருமகள் இல்லைனு ஆயிடுமா? உன் அண்ணன் பொண்ணா உனக்கு நான் இப்பவும் மருமகள் தான். வரப்போற மருமகளை பொண்ணா நீ நினைக்கணும், என்னை நினைச்சி நீ ஏத்துக்காம இருக்கக்கூடாது, புரிஞ்சதா?" எனவும் சரியென தலையை அசைக்க, அவனோ கண்களில் கண்ணீருடன் நின்றான்.

"நீ ஏன் அழற?"

"ஆனந்தக் கண்ணீர்டி! நீ

எல்லார்கிட்டயும் தெளிவா பேசணும், உன் வாழ்க்கையில் நீயா முடிவெடுக்கணும்னு எத்தனையோ முறை உன்கிட்ட சொல்லியிருக்கேன். இப்போதான் நீ கேட்டு இருக்க, முன்னாடியே கேட்டு இருந்திருக்கலாம்." என்றான் கண்ணீரைத் துடைத்து கொண்டு.


"பட்டுதான் திருந்தணும்னு இருந்திருக்கு." என்று தோளை உலுக்க, அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.

அவர்கள் கண்ணுக்கு அது தவறாக தெரியவில்லை. அவர்கள் முடிவை பெரியவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள், ஏற்றுக்கொள்ள வைத்து விட்டார்கள்.

கட்டிய பந்தமென்னும் கழுத்து விலங்கை கழட்டியெறிந்த, அவ்விரண்டு நட்புப் பறவைகளும் அதனதன் வழியே சிறகடித்துப் பறக்கப் போகின்றன.

***


"உனக்கு கல்யாணமான விஷயத்தை ஏன் விபு என்கிட்ட இருந்து மறச்ச?" என விபுவின் சட்டையைப் பிடித்திருந்தாள் ஜோவி. அவனோ அவளிடம் தன் பக்க விளக்கத்தைக் கொடுக்க போராடிக் கொண்டிருந்தான்.
[/ISPOILER]
 

NNK47

Moderator
காதல் 17


பள்ளி முழுவதும் பரபரப்பாக இருந்தது. பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் சந்திப்பு நாள் அன்று. முதல் பருவத் தேர்வு முடிந்திருந்ததால் இந்தச் சந்திப்பு.
ஜோவி வகுப்பில் பயிலும் அனைத்து மாணவர்களின் பெற்றோர்களும் அவளைப் பார்த்து விட்டதால், ஆசிரியர் அறைக்கு வந்து அமர்ந்து விட்டாள். அதற்கு முன்னமே விபுவிற்கு முடிந்து விட இருவரும் அறையில் அமர்ந்திருந்தனர்.


"சச்சினை அழைச்சிட்டு ஜனனி வந்துட்டாங்களா? இந்த முறையாவது அவங்களை பார்க்கலாமா?" விபுவிடம் ஆசையாக கேட்டாள்.


"ஓ... பார்க்கலாமே! அவ வரும் போது போன் பண்றேன் சொன்னா." என்று அலைபேசியை எடுக்க, ஜனனி அழைக்க சரியாக இருந்தது. பேசி முடித்தவன் அவளிடம்,


"வந்துட்டளாம், கிளாஸ்ல தான் இருக்கா போய் பாரு." என்றான். அவளும் அவளைப் பார்க்கச் சென்றாள்.


தந்தையிடம் பேசி முடித்த மறுநாளே ஜனனி மாமியார் வீட்டுக்கு சென்று விட்டாள். அவள் நுழைந்ததும் கணவனின் புகைப்படம் அங்கு இல்லாது போனதைக் கண்டு அதிர்ந்து மாமியாரைப் பார்த்தாள்.
அவரோ, "அவன் அவங்க அப்பாவ தேடல. போட்டோ பார்த்து கேட்டா உனக்கு தான கஷ்டம், அதான்." என்றார். அவரை நன்றியாக பார்த்தாள். அவள் வந்து ஒரு வாரமானது.


ஜோவிடம் பிரச்சனை தீர்வுக்கு வந்து விட்டது என்றான். ஆனால் பிரச்சனை இன்னதென்று இன்னமும் சொல்லவில்லை. விடுமுறை நாளில் அமர்ந்து தெளிவாக உனக்கு சொல்கிறேன் என்று அவளை சமாதானம் செய்து வைத்திருந்தான்.

ஆசிரியர்கள் சந்திப்பு முடிந்து ஜனனி வெளியே வர, ஜோவியும் வந்து சேர்ந்தாள்.

சச்சின், "குட் மார்னிங் ஜோவி மிஸ்!" என்றான்.

"குட் மார்னிங் சச்சி குட்டி..." என்றவள் ஜனனியைக் கண்டு சிரிப்புடன் பேச ஆரம்பித்தாள்.
"ஹாய் ஜனனி எப்படி இருக்கீங்க? இப்போ தான் உங்களை பார்க்க வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு."


"நல்லா இருக்கேன் ஜோவி, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? என்ன சொல்றான் உங்க லவ்வர் விபு சார்?" எனவும் அவள் வெட்கம் கொண்டாள்.

"நாளைக்கு லீவ் தான, நம்ம வீட்டுக்கு வாங்க ஜோவி நிறைய பேசலாம்."


"உங்க ஃபிரண்ட மனசு வைக்க சொல்லுங்க. அத்தையையும் கண்ணுல காட்ட மாட்றான். நான் எப்படி ஐஸ் வைக்கிறது அவங்களை..." என்றதும் ஜனனி சிரித்து விட்டாள்.


"அதெல்லாம் தேவை இல்ல அத்தைக்கு. குழந்தை போல இருக்க உங்களை, பொண்ணு இல்லனு ஃபீல் பண்ணிட்டு இருக்க என் அத்தை பார்த்தா போதும், அடுத்து உங்களை விட மாட்டாங்க." என்றாள்.


அவளோ வெட்கம் கொண்டு, "பிளீஸ் என்னை ஜோவினே கூப்பிடுங்க. இந்த வாங்க, போங்க எல்லாம் வேணாம்." என்றாள்.


"அப்போ நீயும் என்னை ஜனனினு கூப்பிடு. உனக்கு நான் அக்கா முறை வேணும். என்கிட்ட இந்த மரியாதை எல்லாம் வேணாம்." என்றாள்.


"சரி ஜானுகா." என்றதும் இருவரும் சிரிக்க, அவள் சிரிப்பைக் கண்டதும், இன்னும் விபு உண்மை சொல்லவில்லை என்பது புரிந்தது.
சரியாக ஜனனியைக் கண்டதும் அங்கு வந்து ஒரு பெண்மணி ஜனனியிடம் வந்து, "எப்படி இருக்க ஜனனி? நல்லா இருக்கியா?" என்று குசலம் விசாரிக்க, அவரைக் கண்டதும் இவளும் நலம் விசாரித்தாள்.


இடையில் அவர், "உன் புருசன் விபு எப்படி இருக்கான்? அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதா உன் அம்மா சொன்னாங்களே? முன்னாடியே நீங்க கல்யாணம் பண்ணிருக்கலாம். இடையில இந்த கஷ்டமெல்லம் வந்திருக்காது." என அவர் வருத்தம் கொள்ள, ஜோவியோ அதிர்ந்து நின்றாள் அவர் பேச்சில்.


ஜனனியோ, "இல்லக்கா, எனக்கு விபுவுக்கும் கல்யாணம் ஆகல. கொஞ்ச நாள் அவங்க வீட்டுல இருந்தது உண்மை, ஆனால் நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கல." என்றாள் சன்னமாக.


"இல்ல உங்க அம்மா..." என இழுக்க, அவள் பார்த்த பார்வையில் எதுவும் சொல்லாது சென்று விட்டார்.
"ஜோவி..." சிலை போல நின்றவளை உலுக்க, "என்ன அக்கா சொல்லிட்டு போறாங்க?" எனக் குரல் தழுதழுக்க கேட்டாள்.


"ஜோவி! அவங்க சொல்றத நம்பாத. உன்கிட்ட விபு சொல்லுவான், அதை மட்டும் நம்பு. அதுதான் உண்மை, நான் வர்றேன்." என்று அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.


இவளோ கண்ணீர் தடங்களுடன் ஆசிரியர் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தாள். எல்லா ஆசிரியர்களும் கிளம்பி விட, இவள் மட்டும் தாமதமாக வர இவளுக்காக காத்திருந்தான் விபு.
"என்ன ஜோ, ஜனனிகிட்ட பேசினீயா?" என அவளது பேக்கை எடுத்துக் கொடுக்க, அவளோ அவனிடம் வாங்கிக் கொண்டே குழப்பத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.


"நீ என்ன என்கிட்ட இருந்து மறைக்கற விபு?" எனக் கேட்க,
"ஜனனி எதுவும் சொன்னாளா ஜோ?" என சந்தேகமாக கேட்டான். அவளோ இல்லை என்று தலையை அசைத்தவள் நடந்ததை சொல்ல, அவனுக்கோ கோபமாக வந்தது.


"ஜோ! நாளைக்கு உனக்கு எல்லாத்தையும் தெளிவா சொல்றேன். பிளீஸ் அழாத! நீ என்னை நம்புற தான?" என அவன் கேட்கவும் ஆம்மென்றாள்.
இருவரும் பள்ளி வளாகத்தில் நடந்தனர். "விபு இப்போ சொல்ல கூடாதா என்னனு? எனக்கு தலை வெடிச்சிடும் போல இருக்கு. அவங்க சொன்னது இன்னமும் காதுல ஓடிட்டே இருக்கு. என்னால நாளை வரை காத்திருக்க முடியும்னு தோணல."


"ஜோ! எனக்காக பிளீஸ்... இது ஸ்கூல், இங்க சொல்ல வேணாம்னு தோனுது. ஒன் டே... ஜஸ்ட் ஒன் டே... அட்ஜஸ்ட் பண்ணு பிளீஸ்..." என்றான். அவளும் ஒத்துக்கொண்டு அவனிடம் சொல்லிவிட்டு செல்ல, இவனோ நெற்றியை கீறிக்கொண்டு நாளையை எண்ணிப் பயந்தான்.
மறுநாள் காலையில் அவளை அருகே இருக்கும் பூங்காவிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான்.
"விபு பிளீஸ், அமைதியா இருந்து டார்ச்சர் பண்ணாத. உன் பிரச்சனை என்னனு சீக்கிரமா சொல்லு." என்றாள். எதுவும் சொல்லாத அவனது மெளனம் அவளுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.


"சரி ஜோவி சொல்றேன்..." மூச்சை இழுத்து விட்டவன் அனைத்தையும் சொல்லி முடிக்க, அவளோ அவ்விடமே சமைந்து விட்டாள்.


"ஜோவி!" என அவள் கை பிடிக்க தட்டி விட்டாள். "பிரச்சனை பிரச்சனைனு சொன்னியேடா, இதான் பிரச்சனைனு ஏன் சொல்லல? விலகி போனப்பா கூட ஏதோ சப்ப காரணத்தை சொன்ன, இதுதான் காரணம்னு நீ சொல்லி இருக்கணும்ல? அப்பவே யோசித்து இருப்பேன்ல... லவ் பண்ணதுக்கு அப்புறம் வந்து சொல்ற... ஜனனிய காப்பாத்த தாலி கட்டினதா சொல்ற, அவங்க கூட ஒரே ரூம்ல இருந்ததா சொல்ற, உன்னை காதலிச்ச என்னால இதை எப்படி ஏத்துக்க முடியும்?"


"ஜோவி மறைக்க வேண்டிய சூழ்நிலை என்னோடது. இதுக்காக தான் விலகிப் போனேன். ஆனா என்னால முடியல ஜோவி. அப்ப நான் யாரையும் காதலிக்கல. அவளுக்கு உதவி செய்ய தாலி கட்டினேன். ஆறு மாசத்துல முடிக்க வேண்டிய பிரச்சனை ஒருவருஷம் ஆகிடுச்சு. கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டத வெளியே சொல்ல கூடாதுனு நான்தான் கண்டிசன் போட்டேன்.


என் பிரச்சனையை தீர்த்து வச்சிட்டு உன்கிட்ட உண்மையை சொல்லி, என் காதல சொல்லணும்னு இருந்தேன். நீ ஊருக்கு திரும்ப வர மாட்டேன் சொன்னதும், எனக்கு என்ன பண்ணனும்னு தெரியாம உன்கிட்ட என் காதலை சொல்லிட்டேன்.


இது என் தப்புதான், நீ என்ன தண்டனை குடுத்தாலும் ஏத்துக்கிறேன். ஆனா என்னை நம்பு, உனக்கு நான் துரோகம் பண்ணல. நான் காதலிச்ச முதலும் கடைசி பொண்ணும் நீதான். உனக்காக மட்டும் இந்த உயிரும் உடலும்..." என்றான்.


அவள் அவனையே பார்க்க அவனோ, "ஸ்டில் ஐ ஆம் வெர்ஜின்டி." என்றான்.
'ரொம்ப முக்கியம்' என்பது போல முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

இருவருக்கு நடுவே இருந்த பேரமைதி! அவன்தான் கலைத்தான், "ஜோவி!" என அழைத்து.


"நான் கொஞ்சம் யோசிக்கணும் விபு பிளீஸ்..." என்றாள்.
அவன் அமைதியாகி விட, அவளோ விறுவிறுவென சென்று விட்டாள்.


இரண்டு நாட்கள் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு விடுதியில் கிடந்தாள். விபு சொன்னது மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வேற எதுவும் அவளால் யோசிக்க முடியவில்லை.
இதை காரணமாக வைத்து அவனிடமிருந்து விலகிக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. தன்னிடம் விஷயத்தை மறைத்த கோபம் வேறு, அவனை மன்னிக்கவும் விடவில்லை.
இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வதென்று தெரியவில்லை. அவன் வேணும், ஆனால் அவன் செய்தது குற்றம் மன்னிக்க முடியவில்லை. திணறித்தான் போனாள்.

யாரிடம் சொல்லி விளக்கும் கேட்டு தெளிவு பெறுவது என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை, தடுமாறினாள்.
சந்தியா, அவளது குழப்பம் படிந்த முகத்தை வைத்து என்னவென்று கேட்க, வேறு வழியில் இல்லாமல் அவளிடமே அனைத்தையும் சொன்னாள்.


"நீ என்ன முடிவெடுக்க போற? அவன் வேணாம் நினைக்கறீயா? இல்ல அவன் வேணும் நினைக்கறீயா?"


"தெரியல சீனியர்." எனக் கண்ணீரை உகுத்தாள்.


"ரெண்டு தீர்வு தான் ஜோவி! அவனை விட்டு முழுசா விலகிடணும். இல்ல அவனை மன்னிச்சி ஏத்துக்கனும். ரெண்டுல எது உன்னால முடியும்னு நினைக்கிற நீ?" அவள் கேட்கவும் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.


"உன் இடத்தில நான் இருந்தாலும் எனக்கு கோபம் வரும். காதலிச்ச ஒருத்தன் இன்னொரு பெண் கூட குடும்ப நடத்தி இருக்கான்னு தெரிஞ்சா, கோபம் என்ன கொலைவெறியே வரும்.
நீ வேணாம் போடானு சொல்லிட்டு போயிட்டே இருப்பேன்." என்றதும் அவளை ஏறெடுத்து பார்த்தாள்.
அவளோ சிரித்துக் கொண்டே, "என்ன பார்க்கற?

கல்யாணமானவன், உண்மையை மறச்சி உன்னை காதலிச்சது தப்பு தான? அவன் உனக்கு வேணுமா என்ன?" எனக் கேட்க,


அவளுக்கோ விபுவை அப்படி யோசிக்க முடியவில்லை. விபு அப்படி இல்லை என்று மனம் இடித்தது.


"ம் சொல்லு, உன் விபு அப்படிபட்ட கேஸ் தானா? அவன் அப்படி கேஸ்னா அவன விட்டு விலகிடு." என்றாள்.


"என் விபு அப்படி இல்லக்கா. ஜனனிய காப்பாத்த, தாலி கட்டிருக்கான். ஒரு வருஷம் அவங்க ஒரே ரூம்ல இருந்திருக்காங்க. இப்போ அவங்க பிரிஞ்சிட்டாங்க." அவளிடம் அனைத்தையும் சொல்ல,
"நீ விபு இடத்துல, ஜனனி இடத்துல இருந்து யோசித்து பாரேன், அவங்க பண்ணது தப்பே இல்லதான். ஆனா அவன் அந்த உண்மைய உன்கிட்ட சொல்லி இருக்கணும். அவன் மறச்சது மட்டும் தான் தப்பு.
ஜோவி, நீ விபுவ முழுசா நம்பினா மட்டும் அவனை மன்னிச்சி ஏத்துக்க, இல்லை அவங்களுக்குள்ள எதுவும் நடந்திருக்கும்னு உனக்கு தோனுதுனா, இல்ல உனக்கு சந்தேகமாக இருந்தா தயவு செய்து சொல்றேன், வேணாம்னு சொல்லி பிரிஞ்சிடு.
இந்த சந்தேகம் பொல்லாதது, வாழ்க்கையே அழிச்சிடும். உன் நம்பிக்கைய பொறுத்து தான் அவனை மன்னிச்சி ஏத்துக்கிறதும் விட்டு விலகி போறதும். என்ன முடிவெடுக்கணும்னு யோசி ஜோவி." என்றாள்.


அவள் சொன்னதை நினைத்துக் கொண்டே படுத்திருந்தாள், கொஞ்சம் தெளிவு கிடைத்தது. மறுநாள் பள்ளிக்குச் சென்றாள். தொடர்ந்து நான்கு நாட்களும் அவள் விபுவிடம் பேசவில்லை. அவளைத் தவிப்போடு பார்ப்பதும் பேச முயற்சி செய்வதும் அவளுக்கு தெரிந்தாலும் அவள் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாள்.


இரவு முழுக்க தூங்க முடியாமல் கண்ணீர் சிந்தினான். ஆறுதல் சொல்லக் கூட ஆள் இல்லை.

சனிக்கிழமை அன்று பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு செல்லும் வேளையில், தனியாக வளாகத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தவன் முன்னே வந்து நின்றாள். அவனும் என்ன சொல்ல போகிறாள் என்று தெரியாமல் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.


அவள் தான், "நாளைக்கு ரெடியா இருக்கேன், ஜானுக்கா வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போ என்னைய. நான் அவங்களை பார்க்கணும்." என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென செல்ல, அவனோ புன்னகையுடன் அவ்விடம் விட்டு நகன்றான்.


அவள் வருவதை ஜனனியிடம் சொல்ல அவளும், 'அத்தையையும் சேர்த்து அழைத்து வந்து விடு' என்றாள்.


மறுநாள் சுதாவை ஜனனி வீட்டில் விட்டுவிட்டு ஜோவியை அழைத்து வர போனான். இவனுக்காக காத்திருந்தாள் ஜோவி. இவன் வந்ததும் இதழைச் சுளித்துக் கொண்டு வண்டியில் ஏறியவள், வழக்கம் போல அவனது இடையைப் பற்றிக் கொள்ள, வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு வண்டியை எடுத்தான்.


ஜனனி வீட்டில் அனைவரும் இருந்தனர். அவள்தான் அழைத்து இருந்தாள். ஜோவியும் வந்து விட்டாள். வள்ளியும் சுதாவும் அவளை வரவேற்க கௌரியோ, "ம்... இவளுக்காக தான் என் பொண்ண வேணாம் சொன்னீயா? நல்லா மயக்கி தான் வச்சிருக்க இவன..." இருவரிடமும் வன்மத்துடன் பேச,


அங்கு வந்த ஜனனி, "மா, ஜோவி என் கெஸ்ட். அவளை எதுவும் பேசுன, நான் மனுஷியா இருக்க மாட்டேன்." என்றதும் அவளை முறைத்துவிட்டு சதாசிவத்துடன் அமர்ந்து விட்டார். அவளோ அவரது பேச்சிலே பயந்து போயிருந்தாள்.
"நீ வா ஜோவி." என்றாள்.


"நீ வாமா, வந்து உட்கார்." என்று சுதா பக்கத்தில் அமர்த்திக் கொள்ள, அவளும் அவருடன் அமர்ந்தாள். விபு அனைவரையும் அறிமுகம் செய்து வைத்தான். அவளிடம் நலம் விசாரித்தனர். அவளும் அவர்களிடம் பேசினாள். ஓரமாக நின்ற விபு அவளைதான் பார்த்திருந்தான்.


"நான் ஜானுக்காக்கு உதவி பண்றேன்." என்று அங்கிருந்து நழுவி சமையல் அறைக்கு வந்தாள். அவளைக் கண்டதும் இவள் சிநேகமாக புன்னகை செய்தாள்.


"என்ன ஜோவி, அவனை மன்னிச்சிட்டீயா?"


"கோபம் போலக்கா... உங்களை காப்பாத்தினது , ஒண்ணா இருந்தது கூட ஏதோ நியாயம் இருந்தது.ஆனா ஏன், என்கிட்ட சொல்லாம மறைச்சான்? அந்தக் கோபம் தான்..." என்றாள்.


"புரியுது ஜோவி, சொல்லி இருக்கணும். நாங்க வெளிய சொல்லக் கூடாதுனு போட்ட கண்டிஷனால நீ பாதிக்கப்பட்டுட்ட. மறச்சது தப்பு தான். அவனுக்கு தண்டனை குடு, ஆனா விலகி போகாத. அவனால தாங்கிக்க முடியாது. அது என்னாலதான்ற குற்றவுணர்வு என்னை நிம்மதியா இருக்க விடாது. அவன் ரொம்ப நல்லவன், அவனை மன்னிச்சிடு ஜோவி.” என கண்கள் கலங்க கேட்க, ஜோவிக்கு ஒரு மாதிரி ஆகி விட்டது.


"எங்களை நீ அக்சப்ட் பண்ணிட்டீயா ஜோவி? ஒரு வருஷம் நாங்க சேர்ந்து இருந்தது, உனக்கு நெருடலா இருந்தா பிளீஸ்... விபுகிட்ட சொல்லிடு. அந்த நெருடலோட வாழ்க்கையைத் தொடங்காத, வாழ்க்கை நரகமாகிடும். அவனும் நானும் கடலும் வானமும் போல சேர்ந்து இருக்கிறது போல தான் இருக்கும், ஆனா தூரம் அதிகம். நாங்க பிரிஞ்சி இருந்தாலும் நாங்க நட்பால, மனசால சேர்ந்து தான் இருப்போம். எங்களை பிரிச்சிடாத ஜோவி." எனக் கை பிடித்து கெஞ்ச,


"ஐயோ அக்கா! நான் உங்க ரெண்டு பேரையும் முழுசா நம்புறேன். மேரேஜ்க்கு அப்புறம் அவனோட சொந்தம் எல்லாம் எனக்கும் சொந்தமாகுறது போல தான் நீங்களும். உங்க நட்பை நான் பிரிக்க மாட்டேன். உங்களை நான் அக்காவா ஏத்துக்கிட்டேன், என்னையும் நீங்க தங்கச்சியா ஏத்துக்கணும்."


"எப்பவோ ஏத்துக்கிட்டேன்." என்க இருவரும் சிரித்துக் கொண்டனர்.
அவர்கள் இருவரையும் வாசலில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். "பார்றா! அக்கா, தங்கச்சி பாசத்த..." எனக் கேலி செய்தவாறு உள்ளே வர, அவனை முறைத்தாள் ஜோவி.


"நீங்க பேசிட்டு இருங்க, நான் அவங்களுக்கு காபி குடுத்துட்டு வர்றேன்." என்று ஜனனி அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.
ஜோவியும் நழுவ, அவளை சிறை எடுத்தான் விபு.


"நான் உன் மேலே கோபமா இருக்கேன், தள்ளி போடா!" என்று அவனை விலக்க முயல, அவனோ அவளது இடையைப் பற்றி தன்னுடன் இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான்.


"அப்போ என்னை மன்னிக்க மாட்ட?"

"மாட்டேன்."

"என் கூட பேச மாட்ட?"

"மாட்டேன்."

"அப்ப நான் முத்தம் குடுத்தா, தடுக்க மாட்ட?"

அவளும் சட்டென, "மாட்டேன்..." என்றவள் தன் பதிலை உணர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். கண்களை சிமிட்டி குறும்புடன் சிரித்தவன், அவள் இதழை நோக்கி குனிய, கூச்சம் தாளாமல் அவனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.


"என் மேலே கோபம் போயிடுச்சா?"

"ம்..."

"என் மேலே உள்ள சந்தேகம்?" என்றதும் அவனிடம் இருந்து பிரிந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

"சந்தேகம் இருந்தா சொல்லிடு ஜோ, அதோட நம்ம வாழ்க்கைய ஆரம்பிக்க வேணாம். இப்போவே முடிச்சிக்கலாம். கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நீ ஒரு வார்த்தை விட்டாலும் என்னால தாங்கிக்க முடியாதுடி." என்றான் குரல் தழுதழுக்க.

"நான் உன்னை முழுசா நம்புறேன் விபு. யார் என்ன பேசினாலும் சொன்னாலும் உன்னை முழுசா நம்புறேன். உன்னை உண்மையா தான் காதலிச்சேன். காதலிச்சதுக்கு அப்புறம் எப்படி சந்தேகப்படுறது? நான் உன்னை முழு மனசா ஏத்துக்கிறேன். ஆனா..." அவள் தயங்க,

"சொல்லு ஜோ."

"வீட்ல எப்படி எடுத்துப்பாங்கனு தெரியல. முக்கியமா அம்மா! அவங்களை நினைச்சி பயமா இருக்கு... அவங்க அந்தக் காலத்து ஆளுங்க, அவங்களை எப்படி சமாளிக்க போறேன்னு தெரியல."


"பேசி புரிய வைப்போம். அவங்க ஒத்துக்கலைனா..." என அவன் நிறுத்த, அவனை கேள்வியாக பார்த்தாள்.


"நீ அவங்க சொல்ற பையன கட்டிக்க ஜோ." என்றான். அவன் கன்னத்தில் அறைந்தாள்.


"காலம் முழுக்க அவங்க கூட இருப்பேனே தவிர, அவங்க சொல்ற பையன கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்." என்றாள் தீர்க்கமாக,
அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.


அன்று முழுக்க அவள் அவளது அத்தையுடன் செலவழித்து செல்லம் கொஞ்சிவிட்டு தான் விடுதிக்குச் சென்றாள்.


இருவரும் மன நிம்மதியுடன் உறங்கச் சென்றனர். ஆனால் அது கொஞ்ச நாளைக்கு தான் என்று அறியாது போனார்கள்.
***
 

NNK47

Moderator
காதல் 18
தேர்வு விடுமுறைக்கு மட்டும் மதுரைக்கு வரும் ஜோவி, தொடர்ந்து வந்த நான்கு நாள் விடுமுறைக்கு வந்திருப்பதைக் கண்டு மேகவாணிக்கும் நவநீதனுக்கும் அதிசயமாக இருந்தது.


இன்றோடு அவள் வந்து இரண்டு நாட்களானது. இவ்விரண்டு நாட்களிலும் அவள் அவர்களிடம் ஏதோ சொல்ல வருவதும் தடுமாறுவதுமாக இருக்க, மேகவாணியும் நவநீதனும் அதனைக் கண்டுகொண்டனர்.


'மகள் எதைப் பத்தி பேச தடுமாறுகிறாள்?' என்ற யோசனை அவர்களைப் பற்றிக் கொண்டது.
இரண்டு நாட்களைக் கழித்து விட்டாள். மூன்றாம் நாள் பேசியே ஆக வேண்டும் என்ற தைரியத்தை வரவேற்றுக் கொண்டு, அன்று மாலை அவர்களுடன் அமர்ந்து பேச ஆரம்பித்தாள்.


"அம்மா, அப்பா உங்ககிட்ட நான் கொஞ்சம் பேசணும்..." என தைரியத்தை வளர்த்துக் கொண்டு ஆரம்பித்தாள்.


"ரெண்டு நாள் தடுமாறி மூணாவது நாள் சொல்ல தைரியம் வந்திடுச்சாடா? என்ன விஷயம் ஜோவி? நீ எதுக்கும் தடுமாற மாட்டீயே, என்னாச்சு?" என நவநீதன் கேட்க, அவளோ தாயைப் பார்த்தாள்.


"உங்க அப்பா கேட்டதுக்கு என்னை ஏன் ஜோவி பார்க்கிற? நான் உன்னை சொல்ல வேணாம்னு சொல்லி தடுத்தது போலயே பாக்கிறீயே...?"

"அப்பானா நான் ஈசியா சொல்லிடுவேன், உங்களை நினைச்சா தான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு." என்றாள்.


"அம்மா பொண்ணு அம்மாவ பார்த்து பயப்படலாமா?" என நவநீதன் கேலி செய்து சிரிக்க, இருவரும் அவரை ஒரு சேர முறைத்து அடக்கினார்கள்.


"நீ எனக்கு பயப்படுறத பார்த்தா எதையோ என்னை மீறி செஞ்சிருக்க? என்ன விஷயம் சொல்லு அது?" என்றார்.


அவளோ எச்சிலை விழுங்கி விட்டு பேச ஆரம்பித்தாள், "ஐம் இன் லவ்! நான் என்னோட கொலிக்ஸ் விபு பிரசாத்தை லவ் பண்றேன். உங்க சம்மதத்தோட அவரை மேரேஜ் பண்ணிக்கலாம்னு இருக்கேன்." என்று முழு மூச்சாக சொல்லி முடித்தவள், அடுத்து நடக்க இருக்கும் எதிர்வினைக்காக காத்திருந்தாள்.


நவநீதன் யோசனையோடு அமர்ந்து விட, மேகவாணி தான் கோபம் கொண்டு கத்த ஆரம்பித்தார்.


"இதுக்கு தான் கண்டினியு பண்றேன்னு குதிச்சியா? வேலைக்குப் போறேன்னு சொன்னதும் உன்னை அனுப்பி வச்ச எங்க முகத்துல, கரிய பூசிட்டல நீ? உன்னை நம்பி அனுப்பின எங்க நம்பிக்கையை உடைச்சிட்ட!"


"அம்மா வெயிட்! நான் ஒன்னும் காதலிக்கணும்னு வேலைக்கு போகல. போன இடத்துல அவனையும் அவன் கேரக்டரையும் பிடிச்சிருந்தது. ஐ ஃபெல் இன் லவ்! ரெண்டு பேரும் லவ் பண்றோம். ரெண்டு பேரும் பேரண்ட்ஸ் சம்மதத்தோட மேரேஜ் பண்ணிக்கற எண்ணத்துல இருக்கோம். சோ உங்ககிட்ட வந்து சொல்றேன்மா!" என்றதும் அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை, நவநீதன் பேசவில்லை.


"அப்பா நீங்களும் என்னை தப்பா எடுக்காதீங்க. உங்களுக்கே தெரியும், முதல் முறை வந்தப்போ அவர் எவ்வளவு சேஃப்பா சென்னையில இருந்து மதுரைக்கு கூட்டிட்டு வந்தார். நீங்க கூட முதல் நாள் பார்த்துக்கங்கனு விட்டுட்டு போனீங்களே? அவர் தான்பா! எனக்கு சென்னையில ஒரே ஆறுதல். அவர் மேலே வந்த காதலை என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல. உங்க ரெண்டு பேரையும் நினைச்சி கண்ட்ரோல் பண்ண டிரை பண்ணினேன்பா. பட் முடியல... உங்க ரெண்டு பேரோட சம்மதத்தோடு எங்க மேரேஜ் நடக்கணும். இல்லனா எனக்கு நோ மேரேஜ்." என்று திருத்தமாக பேசி முடிக்க, அவள் கன்னத்தைப் பதம் பார்த்திருந்தார் வாணி.


நவநீதன் பதற, இவளோ கன்னத்தில் கை வைத்த வண்ணம் அதிர்ச்சியில் அவரைப் பார்த்தாள். "என்ன நோ மேரேஜ்? நீ வேலைக்கு போகும் முன்னே உன்னை எச்சரிச்சேன் ஜோவி ! அதையும் மீறி லவ்வுனு வந்து நிக்கற, என் கிட்ட பொய் வேற சொல்லிருக்க, நான் உன் கிட்ட இதை எதிர்பார்க்கல ஜோவி.காதல் கத்திரிக்கான்னு எதுவும் வேணாம். நீ நாங்க பார்த்து வைக்கிற பையனை தான் நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். சும்மா யாரையோ காமிச்சு நான் லவ் பண்றேன்னு சொன்னா, நாங்க உனக்கு கட்டி வைக்கணுமா?"


"அம்மா பிளீஸ்... எப்படியும் நீங்க ஒருத்தனைப் பார்த்து அவனை பத்தி விசாரிச்சிட்டு எனக்கு பிடிச்சிருக்கா, சம்மதமானு கேட்டு தான கல்யாணம் பேசி முடிப்பீங்க. எனக்கு ஒருத்தர பிடிச்சி இருக்குனு சொல்றேன், அவனை பத்தி விசாரிச்சு மேரேஜ் பண்ணி வைங்கனு சொல்றேன். நாங்க ஓடிப் போகணும்னு நினைக்கல. எங்க லவ்வை அக்செபட் பண்ணி அரேன்ஞ் மேரேஜ் பண்ணி வைங்கனு கேக்குறேன், இதுல என்னமா தப்பு இருக்கு?" அழுகையுடனே கேட்டு முடிக்க,

அவருக்கோ அவள் எதிர்த்து பேசியதில் கோபம் கொள்ள மீண்டும் அறைய வந்தார்.


அவரைத் தடுத்த நவநீதன், "பாப்பா சொல்றதுல என்ன தப்பு இருக்கு? அவ ஒன்னும் படிக்கற வயசுல காதல்னு வந்து நிக்கல, அவ வாழ்க்கையில் அவ முடிவெடுக்கற வயசுக்கு அவ வந்துட்டா. அவ முடிவு சரியா, இல்லையானு, முழுசா தெரிஞ்சிட்டு நாம சப்போர்ட் மட்டும் தான் பண்ணணும. அவ முடிவு சரியா இருந்தா அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறதும், தவறா இருந்தா எடுத்து சொல்லி புரிய வைக்கிறதும் தான் நம்ம கடமை வாணி.
இது அவ கல்யாணம் விஷயம். அவதான் வாழப் போறா. அவ தேர்வு சரி தானா, இல்ல தப்பானு பார்க்கிறது மட்டும் தான் நம்ம வேலை. நாமளே மாப்பிள்ளை பார்த்தாலும் அவளுக்கு பிடிக்கலைன்னா கல்யாணம் பண்ணி வைப்போமா சொல்லு? யோசி வாணி, ஷி இஸ் மெச்சூர்ட். அவ சரியா தான் தேர்ந்து எடுத்திருப்பா. அந்த தம்பியை எனக்கும் தெரியும். ஜெனியூனா பொண்ணை பத்திரமா கூட்டிட்டு வந்தார். அவ தேர்வு சரியா இருக்கும்னு தோணுது வாணி, பேசி பார்க்கலாம்." என்றார்.


வாணியால் சட்டென ஒத்துக் கொள்ள முடியவில்லை, ஈகோ தடுத்தது. அம்மாப் பொண்ணு, இன்று தன்னுடைய விருப்பம் இல்லாமல், தனது வருங்காலத்தைத் தேர்வு செய்து விட்டதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. தலையில் கை வைத்து அமர்ந்து விட்டார்.


"என்ன வாணி, உன் பொண்ணு உன் விருப்பம் இல்லாமல் மாப்பிள்ளை தேர்ந்தெடுத்துட்டா, உன்னால அதை அக்செபட் பண்ணிக்க முடியல, அதானே? உன் ஈகோ, கோபம் எல்லாத்தையும் ஒதுக்கி வச்சிட்டு பொண்ணோட லைஃப்பை பாரு, இல்ல உன் இஷ்டம்." என்றார்.


அவளும் அவருக்கு கீழ் அமர்ந்து கெஞ்ச, யோசனையுடன் அமர்ந்திருந்தவர், "அந்த பையன், அவங்க வீட்டு ஆட்களோட பேசினதுக்கு அப்புறமாதான் நான் சம்மதம் சொல்லுவேன். உன் தேர்வுல எனக்கு திருப்தி வேணும், அப்பதான் ஓகே சொல்லுவேன்." என்றார். இருவரும் சரி என்று தலையை ஆட்டினர்.


அதிகாலையிலே கிளம்பியவர்கள் மதியம் தான் சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். ஹோட்டலில் அறையெடுத்து தங்கி ஓய்வு எடுத்தவர்கள், மாலை நேரமாக விபுவின் இல்லத்திற்கு வந்தனர்.
முன்பே ஜோவி விஷயத்தை சொல்லி விட்டதால், சுதா வீட்டில் பெரியவராக அண்ணன், கௌரி, நீலகண்டன் மற்றும் வள்ளியை அழைத்திருந்தார்.


ஜனனி வர மறுக்க விபுவின் கட்டளைக்கு அவளும் வந்திருந்தாள். அவள்தான் வந்தவர்கள் சாப்பிட பலகாரங்களை செய்து வைத்திருந்தாள்.


ஜோவி எளிமையான புடவையில் அன்னை, தந்தையுடன் வந்து சேர்ந்தாள். அவளைப் புன்னகையுடன் வரவேற்றான் விபு. ஆனால் அவளால் சிரிக்க முடியவில்லை.


தந்தை, தாயிடம் ஜோவி உண்மையை சொல்லவில்லை. விபுவிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்றாள். ஆனால் அவனோ சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும் என்று பிடிவாதத்துடன் இருந்தான். அவளுக்கு தான் உள்ளுக்குள் திக் திக் என்றது இருந்தது.


விபுதான் அனைவரையும் அறிமுகம் செய்து வைத்தான். வாணியின் பார்வை ஜனனியைத் தொட்டு மீண்டது. சுதா அவருடன் பேசினார். வாணி கேள்விகள் கேட்க, தக்க பதிலைக் கொடுத்தார்கள் அக்குடும்பத்தினர்.


கலந்து பேச பேச வாணிக்கும் தெளிவு கிடைத்தது. அவருக்கு விபுவைப் பிடித்தது. எல்லாம் கூடி வரும் வேளையில் விபு, ஜோவியைப் பார்க்க, அவளோ வேண்டாம் என்றாள். அவன் ஜனனியைப் பார்த்தான். அவள் ஜோவியைப் பார்த்து கண்ணை மூடி திறந்தாள்.


"ஆன்ட்டி, ஒளிவு மறைவு இல்லாம எல்லாத்தையும் பேசிட்டோம். இன்னொரு விஷயம் மட்டும் இருக்கு, அதையும் சொல்லிடுறேன். அதுக்கு அப்புறம் உங்க முடிவு எதுவா இருந்தாலும் எங்களுக்கு சம்மதம்தான்." என்று பீடிகை போட்டான்.


வாணியும் நவநீதனும் என்னவென்று பார்த்தனர். "ஒரு ஆக்சிடெண்ட்ல நான் ஜனனி கழுத்துல தாலி கட்ட வேண்டிய சிட்டுசுவேசன் வந்தது. ஒரு வருஷமா அவ என் கூட தான் இருந்தாள். நாங்க முன்னாடியே பேசியபடி பிரிஞ்சி, அவங்கவங்க வாழ்க்கைய பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டோம்..." என்று நடந்த அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தவன்,


"இதை உங்ககிட்ட மறைச்சு உங்க பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்க எனக்கு விருப்பம் இல்ல. பொய்யில இருந்து உறவுகள் ஆரம்பிக்க வேணாம்னு தோனுச்சு, சொல்லிட்டேன். இனிமே உங்க முடிவு தான்." என்றான்.


அவன் மறைக்க கூடாது என ஒரு புறம் நினைத்து தான் வாயால் சொல்லாமல் விட்டாலும், கௌரி சொல்லிவிடுவார். அதற்கு முன்கூட்டியே சொல்லி விடுவது நல்லது என்று எண்ணினான்.
அவன் நினைத்தது போலவே கௌரி வஞ்சகத்துடன் பேச்சுவாக்கில் சொல்லி விடலாம் என்றுதான் எண்ணி இருந்தார். அவனே சொல்லி முடிக்க அவருக்கு வேலை மிச்சமானது.
வாணியும் நவநீதனமும் அதிர்ந்தனர். இருவரும் மகளை ஒருசேர பார்த்தனர், அவளோ தலை குனிந்தாள்.


"உங்களுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணமாகிடுச்சா? ரெண்டு பேரும் பிரிஞ்சிட்டீங்களா? என்ன சொல்றீங்க நீங்க? ஜோவி இந்த விஷயம் உனக்கு முன்னாடியே தெரியுமா?" வாணி கேட்கவும், "தெரியும்மா!" என்றாள்.


"தெரியுமா? தெரிஞ்சு தான் இவர காதலிச்சீயா? உனக்கு என்ன தலையெழுத்தா? கல்யாணமான ஒரு பையனை காதலிக்கணும்னு? உன் புத்தி எங்க போச்சி ஜோவி?" என அவளைத் திட்ட ஆரம்பித்தார்.
"ஆன்ட்டி பிளீஸ்... நான் சொல்றத கேளுங்க, நாங்க லவ் பண்ணணும் போது, எனக்கு மேரேஜ் ஆன விஷயம் அவளுக்கு தெரியாது. எங்க பிரச்சனையை நாங்க தீர்த்த பிறகுதான் அவகிட்ட நான் உண்மையை சொன்னேன்." என்றான்.


"என்னப்பா சொல்ற ? உண்மையை மறைச்சு என் பொண்ண காதலிச்சிருக்க? கல்யாணம் பண்ணி வீட்டில பொண்டாட்டி இருக்கும் போது எப்படிபா, உனக்கு என் பொண்ணு மேல காதல் வந்தது? அவ சின்ன பொண்ணு, ஊர் விட்டு ஊர் வந்து வேலை பார்க்கறத தெரிஞ்சுட்டு தான ஏமாத்திருக்க என் பொண்ண?"


"ஆன்ட்டி பிளீஸ்... நான் உங்க பொண்ண ஏமாத்தணும்னு நினைக்கல. என் சூழ்நிலை, நான் மறைக்க வேண்டியதா போச்சு. ஆனா மனசளவுல நான் ஜோவியை மட்டும் தான் காதலிக்கிறேன். என்னுடைய முதலும் முடிவும் அவதான்.


எங்களுக்கு நடந்தது கல்யாணமாவே நாங்க நினைக்கல ஆன்ட்டி. அது ஒரு ஆக்சிடென்ட், ஆபத்துக்கு பாவம் இல்லைனு ஜனனி கழுத்துல நான் தாலி கட்டினேன். ஜனனிய நான் பொண்டாட்டியாவே பார்க்கல. அவ எனக்கு தோழி மட்டும் தான். பிளீஸ் ஆன்ட்டி, நான் ஜோவிய ஏமாத்தணும்னு நினைக்கல, பிளீஸ் அண்டர்ஸ்டாண்ட்."


"நீங்க நினைக்கிறது போலவே எல்லாரும் நினைப்பாங்களா தம்பி? கல்யாணமாகி வீட்டுல மனைவி ஒருத்தி இருக்கும் போது, எப்படி ஒரு பொண்ணை காதலிக்க தோணுது உங்களுக்கு? அவளுக்கு துரோகம் பண்றது போல இல்ல? மனசாட்சி உங்களை கேட்கல? நாளைக்கு இதே போல என் பொண்ணுக்கு நடக்காதுனு என்ன நிச்சயம்? எப்படி முழு மனசா என் பொண்ணை உங்களுக்கு கட்டிக் கொடுக்கிறது? எப்போ என் பொண்ணு கண் கலங்கி வருவானு நான் பயந்துட்டே இருக்கணுமா?
நீங்க சொல்லுங்க, உங்களுக்கு ஒரு பொண்ணு இருந்து இப்படி நடந்தா ஒத்துப்பீங்களா?" என சுதாவைப் பார்த்துக் கேட்க, அவரோ பதில் சொல்ல முடியாமல் தடுமாறினார்.


"மா, என் மருமக புள்ள தங்கமானவன். என்னோட முட்டாள்தனத்திற்கு அவங்க பழி ஆகிட்டாங்க. என் பொண்ணை என்கிட்ட இருந்து காப்பாத்த ரெண்டு பேரும் இந்த விபரீத முடிவை எடுத்துட்டாங்க. நான் என் மருமகனை நம்புறேன், அவன் உங்க பொண்ணை நல்லா பார்த்துப்பான். நான் உங்களுக்கு வாக்கு கொடுக்கிறேன்." என அவரும் பேச, வாணியால தான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.


"ஆன்ட்டி பிளீஸ்... நான் சொல்றத கோபப்படாமல் கேளுங்க. எங்களுக்கு நடந்த மேரேஜை நாங்க ரெஜிஸ்டர் பண்ணல. எங்களுக்கு மேரேஜ் நடந்ததா யாருக்கும் தெரியாது. நாங்க சொல்லிக்கவும் இல்ல. என் ஃபிரென்ட்ட சேஃப் பண்ண அவளுக்கு தாலிய கட்டினேன். என் கூட வச்சிருந்தேன். நீங்க நினைக்கிறது போல தப்பான எண்ணத்துல நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கல. எனக்கு ஜோவி மேல முதல் முறையா ஈர்ப்பு வந்தது. அது காதலா மாறுச்சி.
நான் இந்த நிலைமையில் இருந்துட்டு, அவளை ஏமாத்த கூடாதுனு விலகி தான் போனேன். ஆனா அவ மேலுள்ள காதல் அவளை இழக்க கூடாதுனு தூண்டுச்சு. அவ என் வாழ்க்கைக்கு வேணும்னு மனசு கிடந்து அடிச்சுது. அதுலதான் நான் என் காதலை சொன்னேன். என் பிரச்சனை தீர்ந்தபிறகு அவகிட்ட உண்மையை சொன்னேன். மறைக்கணும்னு நினைக்கல ஆன்ட்டி." என தன் பக்கம் விளக்கத்தை எடுத்து சொல்லியும் அவர் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.


"அம்மா பிளீஸ், நான் சொல்றத கேளுங்க. எனக்கு உதவி செய்ய போய்தான் அவனுக்கு இப்படி ஒரு சூழ்நிலை. என்னால இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாதுனு நான் என் அப்பாகிட்ட கெஞ்சி பார்த்துட்டேன், அவர் கேட்கிறதா இல்ல. அவர் பிடிவாதத்துலயே நிற்கும் போது, நான் விபுகிட்ட உதவி கேட்டேன், அவனும் உதவி செய்தான். அதனால அவன் வாழ்க்கை பழியாகிறதை என்னால தாங்கிக்க முடியல. விபுவை சந்தேகப்படாதீங்க.
எங்களுக்குள்ள எதுவும் இல்லனு ஒவ்வொருத்தர்கிட்டயும் சொல்ல முடியாது. நாங்க கேமரா வச்சிட்டு ரூம்ல இருக்கல, நம்புங்க! அவன் ஜோவியை மனசார விரும்புறான். அவளும் அவனை முழுசா நம்புறா. ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து வைங்கமா." என்று கையெடுத்து கும்பிட்டாள்.


"நீங்க என்ன விளக்கம் சொன்னாலும் மறைச்சு காதலிச்சது தப்பு. யார்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாதுனு இருந்தீங்க சரி, காதலிக்கிற பொண்ணுக்கிட்ட கூட ஏன் சொல்ல கூடாது? சொல்லிருந்தா என் பொண்ணு யோசித்து இருந்திருப்பா, விலகி போயிருப்பா. சொல்லாம லவ் பண்ணதுக்கு அப்புறம் சொன்னது தப்பு தான? தப்பு இல்லைனு ஆகிடுமா?"


"தப்பு தான் ஆன்ட்டி, சொல்லாதது என் தப்புதான். அவளை ஏமாத்த மறைக்கல ஆன்ட்டி."


"அட நிறுத்துபா! இல்ல கேக்குறேன், பிரச்சனை முடிஞ்ச பிறகு இந்த பொண்ணு ஏன் உன் வாழ்க்கையில இருக்கா? இவளால நாளைக்கு உங்களுக்கும் என் பொண்ணுக்கும் பிரச்சனை வந்தா என்ன பண்ணுவீங்க? இந்த பொண்ணை உங்களால ஒரேடியா உங்க வாழ்க்கையில இருந்து அனுப்ப முடியுமா?" என்றதும் அதிர்ந்தனர் அனைவரும், ஜனனிக்கு கண்ணீர் வந்து விட்டது.

'நானே போயிடுறேன்' என அவள் சொல்லும் முன்பே விபு, "முடியாது ஆன்ட்டி, நாளைக்கு எங்க அம்மாவால பிரச்சனைன்னா அவங்களையும் என் லைஃப்ல இருந்து அனுப்ப சொல்லுவீங்களா? எங்க அம்மா போல தான் அவ எனக்கும். எனக்கு என் அம்மா, ஜோவி, ஜனனி மூணு பேரும் முக்கியமானவங்க. அவங்கள யாருக்காகவும் விட்டுத்தர மாட்டேன். ஜோ நீ சொல்லு, எங்களை நீ சந்தேகப்படுறீயா? உன் விபு உன்னை ஏமாத்துவேனா?"


"இல்ல... என் விபு என்னை ஏமாத்த மாட்டான். அவன் மேலே எனக்கு பூரண நம்பிக்கை இருக்கு. மா, நீங்க ரொம்ப அதிகமா யோசிக்கிறீங்க. ஐ ஸ்வர், விபு நல்லவர்மா."


"ஓ... காதல் உன் கண்ணை மறைக்குது, அதான் இப்படி பேசுற? அது தெளிஞ்சது அப்புறம் தான் நீ கஷ்டப்படுவ. அம்மா சொன்னது புரியும். நீ இவனால் கஷ்டப்பட போற ஜோவி. அவளும் வேணுமாம், எனக்கு புரியல. எப்படி, நீ அவளை சேர்த்து நீ அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வாழ்ந்திடுவீயா? சின்ன மனக்கஷ்டம் வந்தாலும் அம்மா, அப்பா நாங்க இருக்க மாட்டோம், யார தேடுவ?"


"நான் வேலைக்கு போக போகும் போது இப்படிதான் சொன்னீங்க. ஆனா ரெண்டு வருஷம் நான் வேலை பார்க்கல? என் கஷ்ட நேரத்துல நீங்க இல்லைனாலும் விபு இருந்தான்மா, இருப்பான்மா எனக்காக. ஐ ட்ரஸ்ட் ஹிம் லாட்!" என்றாள் காதலாக. அவன் அவளது காதலில் நெகிழ்ந்து போக, வாணி ஆடிப் போனார்.


"வாணி!" என நவநீதன் அழைக்க அதற்குள் விபு, "அங்கிள் பிளீஸ், நீங்க ஜோவிய கூட்டிட்டு போயிடுங்க. அவளோட முழு நம்பிக்கை கிடச்சதுல ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனா அது மட்டும் போதாது. உங்க ரெண்டு பேர் நம்பிக்கையும் எனக்கு முக்கியம். அது என் மேல முழு நம்பிக்கை வந்த பிறகு, நீங்க ஜோவியை கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுங்க. இப்ப நீங்க கூட்டிட்டு போயிடுங்க." என்றான்.
வாணியும் நவநீதனும் அவனைத் தான் பார்த்தனர். "எனக்கு ஜோவியோட நம்பிக்கை கிடைச்சது மட்டும் போதும்னு இருக்க முடியாது. கடைசிவர உங்க மாப்பிள்ளையா மட்டும் இல்லை, உங்க மகனா காலம் முழுக்க வர போறேன். அந்த உறவு சந்தேகத்தோட ஆரம்பிக்க வேணாம். உங்களுக்கு என் மேல பூரண நம்பிக்கை வரும் போது ஜோவியை எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி குடுங்க. அதுவரைக்கும் அவ உங்க பொண்ணா உங்க வீட்டுலயே இருக்கட்டும்." என்றான். அவன் கண்ணில் வலி தெரிந்தாலும் சிரிப்புடன் சொன்னான். அதை இருவரும் அறியாது இல்லை.


"விபு!" என அவள் வலியுடன் அழைக்க,


அவனோ, "போ ஜோ, நம்ம காதல் மேல நம்பிக்கை இருக்குல்ல? போ..." என்றவன் விறுவிறுவென அறைக்குள் சென்று அடைந்து கொண்டான். இவளும் அனைவருக்கும் நன்றி சொன்னவள், “போலாம்பா." என்று வெளியேறி விட்டாள்.


வரும் வழியில் மூவரும் மௌனமாக பயணிக்க ஜோவி தான், "நான் வேலைய கண்டினியு பண்ணலனு எழுதி குடுத்துட்டு, உங்க கூட மதுரைக்கு வந்துடுறேன்பா. என்னால இனி இங்க வேலை பார்க்க முடியாது பிளீஸ்பா..." என்க அவரும் சரி என்றார்.


அவள் சொன்னபடி மறுநாள் எழுதி கொடுத்துவிட்டு வேலையிலிருந்து நின்றவள், தனது பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு ஆசிரியர்களிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்பி விட்டாள்.

மூவரும் மதுரை வந்து சேர்ந்தனர். ஜோவியின் பேச்சு வார்த்தை எல்லாம் குறைந்து போனது, கேட்டதுக்கு பதில் தந்தாள்.
வாணிக்கு உதவி செய்தாலும் முன்பு போல அரட்டை இல்லை, சிரிப்பு இல்லை. உயிர்ப்பு இல்லாமல் இருந்தாள். ஒரு வாரம் கடந்த பின் தந்தையிடம் வந்த ஜோவி, “அப்பா! நான் பி.எட் படிக்கிறேன்." என்றாள், அதுவும் விபுவின் வற்புறுத்தலில் தான்.
அவரும் சேர்த்து விட படிக்க ஆரம்பித்தாள்,

நாட்கள் சென்றன. 'சமைக்க கத்துக்கோ' என்று வாணி வம்படியாக அழைத்தாலும் சமைக்க வராதவள், இன்று விடுமுறை நாட்களில் அவள்தான் சமைக்கிறாள், சமைக்க தாயிடம் கற்றும் கொள்கிறாள். ஜீவித்தன் அவளை கேலி செய்துவிட்டு காரணத்தைக் கேட்க,


"விபுவுக்கு நான் பிராமிஸ் பண்ணி இருக்கேன், சோ கண்டிப்பா சமைக்க கத்துப்பேன்." என்பாள்.


பி.எட் கஷ்டமாக இருந்தாலும் விபுவின் வழிகாட்டலில் படித்தாள்.
அவன் அழகாக அவளைக் கையாள்வது அவர்களுக்கு புரியவே செய்தது. ஒரு சிற்பி கையில் கிடைத்த கல்லை, தனது கற்பனைக்கு ஏற்றதாக அச்சிலையை செதுக்குவது போல தான், குழந்தைத் தனமான ஜோவியை பொறுப்புடன் மாற்றினான். அலைபேசியில் இருவரும் பேசிக்கொண்டு தான் இருக்கின்றனர்.

மாதத்தில் இரண்டு முறை அவளைப் பார்க்க மதுரைக்கு வந்துவிடுவான். அவள் வேணாம் என்றாலும் அவன் வந்து அவளைப் பார்த்து, பேசிவிட்டு தான் செல்வான்.


இன்று கூட அவன் வந்திருக்க, கல்லூரியில் மகளை அழைக்க வந்த நவநீதன், மகளுடன் அமர்ந்திருக்கும் விபுவைக் கண்டார். இருவரும் மரியாதை நிமித்தமாக எழுந்து நின்றனர்.


விபு அவரிடம் நலம் விசாரிக்க அவரும் நலம் விசாரித்தார். பின் அவனை வீட்டிற்கு அழைக்க, சங்கடத்துடன் மறுக்க, கண்டிப்பாக வரவேண்டும் என்று அவனைக் கையோடு அழைத்து சென்று விட்டார்.

விபுவைக் கண்டதும் முதலில் தயங்கி, பின் அவனை அழைத்து உபசரித்தார் வாணி. பொதுவாக பேசிவிட்டு அவன் கிளம்ப வாணி பேசினார்.


"ஒரே பொண்ணு, அவ வாழ்க்கை கண்ணீரும் கம்பலையுமா இருந்திட கூடாதுனு நான் நினைக்கிறது தப்பு இல்லையே? நீங்க தாலி கட்டிட்டு ஒரே வீட்டுல இருந்தோம், அப்புறம் பிரிஞ்சி போயிட்டோம் சொன்னதும் எப்படி எங்களால் ஏத்துக்க முடியும்? அதை சொல்லாம ஆரம்பிச்ச உங்க காதலை எப்படி நம்புறது? ஒரு வருஷ காதல்ல என்ன நம்பிக்கை கிடைச்சிடும், வாழ்க்கை முழுக்க வாழ?"


"ஏன் நம்பிக்கை வராது ஆன்ட்டி? நீங்களும் அங்கிளும் லவ் மேரேஜ்ஜா?" எனக் கேட்க ' இல்லை ' என்றனர்.

"பொண்ணு பார்க்க வரும் போது தான அவரை பார்த்து இருப்பீங்க? ஐஞ்சி நிமிசம் பார்த்த நீங்களே, அங்கிளை நம்பி ஆயுள் முழுக்க பயணிக்கும் போது, ஒரு வருஷம் பழகின எங்களுக்கு நம்பிக்கை வராதா? ஜனனிய காப்பாத்த தாலி கயிறு கட்டினேன், அவளை பாதுகாப்பா என்னோட வச்சிருந்தேன். இப்ப அவ வாழ்க்கைய தேடி தனியா பயணிக்க ஆராம்பிச்சிட்டா. ஆனா நான்?


தப்பே செய்யாத நான் ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கிறதா சொல்லுங்க? நான் மனசார நினைச்ச முதல் பெண் ஜோ தான். கடைசி பெண்ணும் அவதான். எத்தனை வருசம் ஆனாலும் அது மாறாது.” என்று அவளைக் காதலாக பார்த்துக் கொண்டே சொன்னான். அவளும் கண்ணீருடன் பார்த்திருந்தாள்.


அங்கே அமைதி நிலவ, அவன் விடைபெற எழுந்து கொள்ள வாணி தான்,

"எங்களுக்கு முழு சம்மதம் தான் தம்பி, கல்யாணத்தை எப்போ வச்சிக்கலாம்?" என்றிட, ஜோவி அழுதே விட்டாள். விபுவிற்கு கண்ணீர் துளிகள் கன்னங்களை நனைத்தன.


"நன்றி அத்தை!" என்றவன் அவர்கள் காலில் விழ, அவனை ஆசிர்வதித்தனர்.

ஜோவி இருவரையும் அணைத்துக் கொண்டு அழுதாள். "முழு நம்பிக்கை, சம்மதத்தோட உன் விபுவ நாங்க மாப்பிள்ளையா ஏத்துக்கிறோம்." என்றனர்.


முதல் வருட பி.எட் மதுரையில் படித்து முடித்ததும் இரண்டாம் வருடத்தை, திருமணத்துக்கு பின் சென்னையில படிக்கட்டும் என்று அவன் சொல்லி விட, அதன்படியே அவள் முதல் வருடம் பி.எட் படித்ததும் திருமணத்தை வைத்தனர்.


மதுரையில் திருமணத்தை வைத்துவிட்டு சென்னையில் சின்னதாக வரவேற்பு வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று பெரியவர்கள் முடிவு செய்தனர்.


கல்யாண தேதியும் வர, ஜோவியின் கழுத்தில் விபு தாலி கட்டினான். மதுரையில் இரண்டு நாள் தங்கி, மறுவீடு விருந்து முடித்துவிட்டு சென்னை வந்தனர்.


அங்கே அவர்களுக்காக வரவேற்பு வைத்திருந்தனர். அதில் ஜனனி, புதிதாக மாமனார் உதவியில் ஆரம்பித்த கேட்ரிங் சர்வீஸ் சாப்பாடு தான். மணமக்களை வாழ்த்தியதோடு சாப்பிட்டு, மனசும் வயிறும் நிறைந்து பாராட்டி சென்றனர்.

இறுதியாக மணமக்களுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ள ஜனனி வந்தாள். அவர்கள் இருவரையும் கண்கள் நிறைய கண்ணீருடன் ஆதுரமாய் பார்த்தாள்.

"என்ன ஜான் அப்படி பார்க்கிற?"

"ரொம்ப நாள் குற்றவுணர்வுல தவிச்சிட்டு இருந்த எனக்கு, உங்களை இப்படி பார்த்ததும் அதுல இருந்து மீண்டது போல இருக்கு. ரெண்டு பேரும் கடைசி வரைக்கும் சந்தோஷமா இதே காதலுடன் இருக்கணும். என் சச்சி விளையாட சீக்கிரமா ஒரு பாப்பா பெத்துக் கொடுக்கணும்." என்றாள்.
ஜோவி வெட்கம் கொண்டு சிவந்தாள்.


ஜோவி, ஜனனியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, "எங்களோட நீங்களும் வாழ்க்கை முழுக்க பயணிக்கணும் ஜானுக்கா. எனக்கு விபு எவ்வளவு முக்கியமோ நீங்களும் அவ்வளவு முக்கியம். உங்க நட்பு தொடர்து போல நம்ம நட்பும் தொடரணும்." என்று ஜனனி அக பயத்தை அகற்றினாள் ஜோவி. அவளை அணைத்துக் கொண்டு முத்தம் வைத்தாள்.


விபு, சச்சினைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு நிற்க, அவனது இரு புறத்திலும் ஜனனி, ஜோவி நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர்.
வந்தவர்கள் அனைவரும் அம்மூவரையும் பார்க்கும் பார்வையை எண்ணி அவர்கள் கவலை கொள்ளவில்லை. மூவருக்குள்ளும் உண்டான நட்பை மட்டுமே பெரிதாக எண்ணினார்கள்.


காந்தையாக (மனைவியாக) மாறிய தோழியைக் கரம் தந்து காப்பாற்றிய அத்தோழன், காதலுற்றவளையே தன் காந்தையென கொண்டான்.

முற்றும்
 
Status
Not open for further replies.
Top