எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கள்வனின் கனவுகள் - கதை‌ திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 1: கதைகளின் தொடக்கம்


மதிய வேலையில் பகலவன் அவனது வெப்ப கதிர்களால் வாட்டி வதைத்துக்கொண்டு இருக்க...


அடுத்து யாரு சார்? உள்ள வாங்க என கம்பவுண்டர் அழைத்துவிட்டு உள்ளே செல்ல...

ஒரு நடுத்தர வயது இளைஞன் எழுந்தான், அவனை பார்க்கும்போது சண்டைபோட்டு அடி வாங்கி வந்ததுபோல் இருந்தது, அவனது முகத்தில் இருந்த சிறிய கீறல் அதை உறுதிபடுத்தியது, அந்த கீறலில் ரத்தம் வந்து உறைந்து போய் இருக்க, அவன் கதவை திறந்து உள்ளே‌ சென்றான்.

அவனை‌ பார்த்த டாக்டர் சற்று‌ பரிதாபத்துடன் “வாப்பா தம்பி என்ன‌ ஆச்சு உனக்கு? யாருப்பா அடிச்சா?" என வினாவ

"சார் அதுவா‌ முக்கியம் தம்பி இது மனநிலை சம்மந்தமா பாக்குற இடம்ப்பா பக்கத்துல ஆஸ்பத்திரி இருக்கு‌ அங்க போ” என கம்பவுண்டர் சற்று கடுகடுத்த குரலில் சொல்ல

இவை எதையும் கேட்காமல் வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தான் அந்த நபர்.

“தம்பி தம்பி”‌ என அழைத்து…

கம்பவுண்டர் அவனை தொட வந்தான்.

அந்த நபர் அவன் பின்னே‌ சொருகி வைத்து இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து அந்த டாக்டரின் முன்னே வைக்க

டாக்டரும் கம்பவுண்டரும் பேய் அறைந்தது போல் முன்னே நின்றுக்கொண்டு இருந்தனர்.

கம்பவுண்டர் சுதாரித்து கொண்டு அந்த நபரின் கையை பிடிக்க வர

பிடிக்க வந்த கையை முறுக்கி, அவனது தலையை பிடித்து டேபிள் மீது‌ வைத்து அழுத்தி துப்பாக்கியை அவனது பின்‌ மண்டையில் வைத்து பேசத் தொடங்கினான்.

“நான் வெறும் திருடன்தான் என்னய கொலைகாரனா மாத்திராதிங்க, நான் சொல்லுறதை கொஞ்ச நேரம் கேட்டா போதும்‌‌ நானே கிளம்பிருவேன் புரியுதா” என கம்பவுண்டரின் தலையில் சற்று அழுத்தம் கொடுத்து கேட்க

“தம்பி தம்பி விட்டுரு பா அவன, எனக்கு இருக்குறதே இவன் ஒருத்தன்தான், வாரத்துக்கு ஒரு கோட்டரும் கோழி பிரியாணியும் வாங்கி தந்துதான்‌‌ பா,‌ வேலைல வச்சு இருக்கேன், இவனும் இல்லைனா என்‌ நிலைமை‌ ரொம்ப‌ மோசம் ஆகிரூம்‌பா ப்ளீஸ்” என டாக்டர்‌ கேட்க

அவனிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை.

“உனக்கு என்ன உன் கதையை கேட்கனும் அவ்வளவு தான நான்‌ கேட்கேன் சொல்லு” என டாக்டர் சொன்னதும் அமைதி ஆனான் திருடன்.

கம்பவுண்டரை விட்டுவிட்டு அவனது பர்சில் இருந்த காசு மொத்தத்தையும் எடுத்து டேபிள் மீது வைத்தான்.

காசை பார்த்ததும் டாக்டர் மற்றும் கம்பவுண்டரின் கண்கள் விரிந்தது.சுமார்‌ 30000 இருந்து இருக்கும்.

“இது எனக்குத் தேவையில்லை நீயே வச்சுக்கோ, நான் சொல்லுறதை கேளு இப்போ” என திருடன் சொல்ல

கம்பவுண்டர் ஓடி சென்று, மீதி இருந்த அனைவரையும் நாளை‌ வர சொல்லிவிட்டு கதவை‌ மூடினான்.

“என்னடா பண்ற” என‌‌ டாக்டர் கேட்க

“டாக்டர் ஒரு கதைக்கு இவ்வளவு பணம், இன்னைக்கு முழுக்க நாம‌‌ வேலை பார்த்தா கூட இவ்வளவு கிடைக்காது, நீங்க சொல்லுங்க தம்பி” என திருடனை பார்த்து அமர்ந்தான்.

திருடன்‌ அவனது கதையை சொல்லத் தொடங்கினான்.

“என்‌ பேரு அனந்தஜீத், நான் சின்ன வயசா இருக்கும்போதே என் அம்மா அப்பா இறந்துட்டாங்க”

“எப்படி?” என கம்பவுண்டர் கேட்க

“இது ரொம்ப முக்கியமா?” என டாக்டர் கோவப்பட

“கார் ஆக்சிடன்ட், ஸ்பாட் அவுட் ஆனா‌ எனக்கு ஒரு சின்ன காயம் கூட இல்லை”

“உண்மையாவே கடவுள் கிரெட்ல ஒரு காயம் கூட‌ இல்லாம நீ‌ வந்து இருக்க”

“ஹம், அந்த கடவுள நான் என்ன சொல்ல, என்ன காப்பாத்தி நல்லது பண்ணி இருக்கான்னு சிரிக்கவா, இல்லை என் அம்மா அப்பாவ என்ட்ட இருந்து பரிச்சுட்டான்னு ஏசவா”

“தம்பி…” என டாக்டர் அனந்த் தோளில் கை வைக்க

கண்ணீர் துளிகள் அவனது‌ கண்ணின் ஓரத்தில் வந்து நின்றது.

“இதெல்லாம் விட‌ ஹைலேட்டா என்‌ அம்மா அப்பா சாவ ரெண்டு டைம் என்னய‌ பார்க்க வாச்சானே அந்த கடவுள் அதை நினைச்சு அழுக வா” என சத்தத்தை உயர்த்தி கண்ணீர் வெளியே வந்து அழுதுக்கொண்டே சொல்ல

டாக்டருக்கு அவனது வேதனை புரிந்தது.

கம்பவுண்டர் அருகில் வந்து…

“சார் இவன் பைத்தியமாக இருப்பானோ”

“ஏன்டா?”

“வந்தான் கன்ன காட்டினான், மிரட்டினான், கதையை கேட்க 30000 கொடுக்கிறான், அதை கூட விடுங்க அதெப்படி சார் ரெண்டு டைம்‌ பார்க்க முடியும்‌ சாவ?”

“நான்‌ பேசுறத பார்த்தா பைத்தியம் மாதிரி தான் தெரியும், இதுக்கு‌மேல நான் சொல்லுறத கேட்டு‌ நான் பைத்தியம்‌தான்னு நீங்க கண்டிப்பா முடிவே பண்ணிருவேங்க” என அனந்த் சொல்லுவதை கேட்டு அவர்கள் அவனை உற்று‌ பார்க்க

“நீங்க என்னய நம்புற மாதிரி ஒன்னு சொல்லவா, மேலே ஓடுற‌ இந்த ஃபேன் மாட்டி 20 வருஷம் ஆச்சு, இந்த விஷயம் உங்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும் சரியா டாக்டர், போன வாரம் இந்த ஃபேன ரிப்பர் பார்க்க ஒருத்தன் வந்தான், ஆனா அவன‌ அப்படியே பத்தி விட்டுட்டு அந்த காச நீங்க எடுத்துகிட்டேங்க அப்படிதான அண்ணா” என இருவரையும் பார்க்க

இருவரும் ஏதோ அருள்வாக்கு சொல்லும் பையன்‌ முன்னே வந்து அமர்ந்தது போல் இருந்தனர்.

திருடன் டாக்டரின் கையை பிடித்து அவரது வாட்சை பார்த்து விட்டு….

“இது மட்டும் இல்லை இன்னும் 5 செகண்ட் ல இருக்குற இடத்தை‌விட்டு நீங்க எந்திக்கலைனா செத்துருவேங்க” என சொல்லிவிட்டு

காலால் டேபிளை மிதித்து அவனது வீலீங் சேரை பின்னே நகர்த்தும் நேரமும், அதைப்பார்த்து டாக்டரும் கம்பவுண்டரும் பின்னே செல்லும்‌ நேரமும் , மேலே இருந்து அந்த ஃபேன் கீழே விழும் நேரமும் சரியாக இருந்தது.

அங்கே ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. இருவரின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் இருந்து வெளிவராமல் தவித்தது. ஒருவனின் கண் எதையும்‌ காட்டாமல் அமைதியை கையாண்டது.

திருடன் அந்த வீலீங் சேரை மெல்லமாக நகர்த்தி அந்த நிசப்தத்தை களைத்தான்.

டாக்டரின் அருகே வந்து

“இப்போ என்‌ கதைய கேக்குறீங்களா சார்?”

டாக்டரின் முகமும் கம்பவுண்டரின். முகமும் வேர்த்து பயமும் கலக்கமும் ஆட்கொண்டு இருக்க… அனந்த் முகத்தில் எந்த வித கலக்கமும் இல்
லாமல் உணர்ச்சியும் இல்லாமல் மாயவன் போல் அமர்ந்து இருந்தான்.


இனி கனவுகள் தொடங்கும்….
 
Last edited by a moderator:

NNK-80

Moderator
இப்படி அதிரடியா ஆரம்பிச்சுருக்கீங்களே!!... என்ன நடக்குது இங்க!!??... அப்படி என்ன கதையா இருக்கும்???
இந்த அதிரடி‌‌ வரத்தான்ங்க இத்தனை நாள்‌ அரும்பாடு பட்டேன்😅
 

NNK-80

Moderator

அத்தியாயம் 2 : ஜோதிடம்


அனந்தஜீத்தின் கண்கள் மூடின கதைகள் தொடங்கின.

“ஆகஸ்ட் 23, 2000, புதன்கிழமை கிருஷ்ண ஜெயந்தி அன்னைக்கு தான் நான் பொறந்தேன், என் அம்மாவும் அப்பாவும் நான் பொறந்தத விழா‌ மாதிரி கொண்டாடுனாங்கலாம், என் அம்மா அடிக்கடி சொல்லும் என்ட்ட” என அனந்த் அதை நினைத்து பார்க்க

ஆகஸ்ட் 23,2000 அன்று இரவு 12 மணிக்கு….

“ஆஆ அம்மா என்னால‌ முடியலை ஆஆ” என ஒரு‌ பெண் ஒரு‌‌ நடுத்தர வயது ஆணின் கையை பிடித்து அழுதுக்கொண்டு இருக்க

சுற்றி மூன்று வைத்தியச்சிகள் அவளுக்கு பிரசவம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தனர்.

“என்னால முடியலை‌ ராம்” என வலி தாங்க முடியாமல் அந்த பெண்ணின் முகத்தில்‌ கண்ணீர்‌ தேம்பி‌ வந்து நிற்க

ராம் அந்த பெண்ணின் கையை இருக்க‌ பிடித்துக்கொண்டு, அவளது தலையை அவனது கைகளால் கோதி விட்டு…

கண்ணில் தண்ணீர் தழும்ப வார்த்தைகள் அவனது நாவில் இருந்து உதிர ஆரம்பித்தது.

“ஒன்னுமில்லை மீரா எல்லாம் சரி ஆகிடும் இன்னும் கொஞ்சம்தான், நம்ம‌ பையன் நம்ம‌ கிட்ட வந்துருவான்” என அவளது நெற்றியில் அவனது இதழ்களை பதித்து, அவனது‌ மூக்கால்‌ அவளது மூக்கை வருட, அவளின்‌ முகத்தில் கண்ணீர் இருந்தாலும் ஒரு மாய புன்னகை உதிர்ந்தது.

கண்களின்‌ நீர்‌ மட்டுமல்ல…
உடல்களின் வழியும் ஒன்றாய் கலந்தது…

தீடீரென ஒரு நொடி, வைத்தியச்சி ஒருவள் சிரிக்க, குழந்தை வெளியே‌‌ வர, மீரா அலற என சம்பவங்கள் அடுத்தடுத்து நிகழவே, ராம் சிரிப்பதா அழுவதா என முகத்தில் உணர்ச்சி காட்டத்தெரியாமல் உறைந்து நிற்க…

குழந்தை அவர்கள் இருவரது கையையும் தொட்டது.

வலியை பகிர்ந்த ஜோடிகள்‌ சந்தோசத்தை பகிர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இருவரது இதய துடிப்புடன் ஒரு சிறிய இதய துடிப்பு புதிதாக சேர்ந்தது.

"நான் அவங்க கைய தொட்டதும் அவங்களோட மொகத்துல இருந்த சந்தோசத்தை விவரிக்க வார்த்தையே இல்லை, அதுவரை பட்ட பாடுக்கு வந்துட்டான் நம்ம பையன்‌ அப்படினு நினைச்சு சிரிச்சுட்டே இருந்தாங்க" என அனந்த் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு வசியம் கலந்த குரலில் சொல்ல

அவன் சொல்லும்போதே அந்த காட்சிகள் டாக்டர் மற்றும் கம்பவுண்டரின் கண்களுக்கு வந்து சென்றது.

"நான் பொறந்த அடுத்த வாரம் எங்களோட‌ குடும்ப ஜோசியர் கிட்ட என்னய கூட்டிட்டு போனாங்க, எனக்கு பெயர் வைக்கனும்னு"

ஜோசியகாரனின்‌ வீட்டில்…

ஜோசியர்‌ அவரது கண்களை‌‌ மூடி தியான நிலையில் இருக்க.

இவர்களின் சத்தத்தை கேட்டு அவரது வார்த்தைகள் உதிர‌ தொடங்கியது.

“என்னப்பா ராம், ஆண்‌ பிள்ளை தான்?”

“ஆமா‌அய்யா, நீங்க சொன்னமாதிரியே ஆம்பளை பிள்ளைதான், அதான் ஜாதகமும் உங்க கிட்டயே எழுதலாம்னு‌ வந்தேன்”

“பெசா எழுதிடலாம், நாள் நேரமும் சொல்லுப்பா”

ஜோசியர் ஜாதகத்தை எழுதி முடிக்க…

“உன் பையன் பொறந்தது, கிட்டத்தட்ட அந்த கிருஷ்ணர் ஜாதகத்துல தான், உன் பையனுக்கு சென்ற இடமெல்லாம் வெற்றி கிடைக்கும், யாரு எவ்வளவு கஷ்டத்துல இருந்தாலும் இவன் மாய சொற்கள் அவங்கள மயக்கிரும், செல்வத்த பொருத்தவரை உன் பையனுக்கு எந்த குறையும் வராது, அந்த கடவுளே இவன் கேள்விக்கு எல்லாம் ஏதோ ஒரு வகையில பதில் சொல்லுவாரு” என ஜோசியர் சொல்ல

ராமின் முகம் சந்தோசத்தில் மகிழ்ந்து பரவசநிலையில் இருந்தது.

சட்டென ஜோசியரின் முகம்‌ மாறியது.

“என்னாச்சு ஐயா? ஏன் முகம் மாறுது”

“அய்யோ அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லைப்பா, உன் பையன் நல்லா வாழுவான், அந்த கிருஷ்ணர் மாதிரியே, இந்தா ஜாதகம்” என வராத சிரிப்பை வர வைத்து அந்த ஜோசியர் ராமை அனுப்ப முயல.

“சாமி நீங்களே ஒரு நல்ல பேரா பையனுக்கு சொல்லுங்க சாமி”‌ என மீரா குழந்தையை அவரிடம் கொடுக்க

குழந்தையை கையில் ஏந்திய ஜோசியர், ஒரு இனம் புரியாத மகிழ்ச்சியை ஒரு ஈர்ப்பை அவனிடம் கண்டார் என்பதை அவரது முகத்தில் தெரிந்த சந்தோசம் தெரிய படுத்தியது.

குழந்தையின் காதில் அனந்தஜீத் என்ற பெயரை மூன்று முறை சொல்லி அவர்களை அனுப்பினார்.

அவர்கள் இருவரும்‌ சென்றவுடன்

“குருவே ஏன் அவங்ககிட்ட உண்மைய மறைக்குறேங்க, கிருஷ்ணர் அவங்க அம்மா அப்பாவ பிரிந்தது போல இந்த குழந்தையும் பிரிஞ்சுரும்ன்ற‌ உண்மைய சொல்லி இருக்கலாமே”

“கிட்டத்தட்ட கிருஷ்ணர் ஜாதகம்னு தான் சொன்னேன் புருசோத்தமா, அப்படியே கிருஷ்ணர் ஜாதகம்னு சொல்லல”

“அப்படினா?”

“காலம் உனக்கு பதில் சொல்லும்” என அவர் அந்த உரையாடலை நிறுத்திவிட்டு கண்களை மூடினார்.

அனந்தஜீத்தின் கண்கள் திறந்தது.

“இதுதான் சார் நான் பொறந்த கதை, என் அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரே குடும்பம் அத்தை பொண்ணு மாமன்‌ பையன் உறவு, பெரிய ஜமீன்தார் குடும்பம் கிட்டத்தட்ட, எனக்கு விவரம்‌ தெரிஞ்சதுல இருந்து என் அம்மா என்னய‌ ஒரு தடவை கூட அடிச்சது இல்லை, என் அப்பா என்னய ஒரு தடவ கூட அரட்டினது இல்லை, இந்த சும்மா பேச்சுக்கு சொல்லுவாங்கல்ல சார் தங்க தட்டுல வச்சு தாக்குவாங்கன்னு, அதான் எனக்கு நடந்துச்சு தங்க தட்டுல வச்சு தாங்குனாங்க என்னய, என் லைஃப்ல சந்தோசமான பகுதினா அதுதான், ஏன்னா அப்போ எனக்குத் தெரியாது‌ல பின்னாடி நான் சோத்துக்கு அலைய போறேன், சிக்னல்ல பிச்சை எடுக்க போறேன், பசிக்குதுனு திருடி மாட்டப்போறேன், எல்லாத்துக்கும் மேல…” என கோர்வையாக வந்துக்கொண்டு இருந்த வார்த்தைகள்‌ சட்டென நிற்க

“எல்லாத்துக்கும் மேல” என டாக்டர் தொடர

அனந்த் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான்.

வார்த்தைகள்‌ வந்தது ஆனால் சத்தம் அதிகம் இல்லை.

“எல்லாத்துக்கும்‌ மேல நான் ஸ்ருதிய பார்த்து இருக்க மாட்டேன்” என ஒரு மென்மையான காதல் நிறைந்த கண்களுடன் ஆசை நிறைந்த குரலுடன் சொல்ல

ஆனால் அந்த ஆசையும் காதலும் அடுத்த நொடி வரைகூட நீடித்தபாடில்லை‌.

“அவளோட லைஃப்ல போய் இருக்க மாட்டேன், அவள என்னய லவ்‌ பண்ணு லவ் பண்ணுனு பின்னாடி சுத்தி இருக்க மாட்டேன் ” என சற்று கோவம்‌ வெளிப்பட்டு சத்தம் அதிகரித்தது.

“அவளுக்கு ஆசைய‌ காமிச்சு இருக்க மாட்டேன், என்கூட இருந்தா இப்படி எல்லாம் வாழலாம் இருக்கலாம்னு சுதந்திரத்தை காமிச்சு இருக்க மாட்டேன், இப்படியும் வாழ முடியும் இப்படியும் வாழ்க்கை இருக்குதுனு அவளுக்கு காமிக்காம இருந்து இருப்பேன்” என அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறினான். அவனுக்கு அவன் மீதே கோவம் அதிகம் ஆகத் தொடங்கியது.‌

எல்லா தப்பும் தன்னால்தான் என்ற‌ குற்ற‌ உணர்ச்சி அவனை கொன்றது.

ஒரு கட்டத்தில் கோவம் அதிகம் ஆகி பாரத்தை தாங்க முடியாமல் அவனிடம் இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து அவனது நெற்றியில் வைத்து அவனது மரணத்தை எதிர்கொள்ள தயார் ஆகி நிற்க

டாக்டரும் கம்பவுண்டரும் அவனை தடுக்க எழுந்து வர…

அனந்த் கண்களை மூடி மரணத்தை எதிர்கொள்ள ட்ரிகரில் கை வைத்து அழுத்த ரெடியாக நிற்க

துப்பாக்கி சுடும்‌ சத்தம் அந்த கட்டிடத்தில் கேட்டது.

கனவுகள்‌ நினைவாகும்…
 
Last edited by a moderator:
என்ன சொல்ல வந்தார் ஜோசியர்!!???... ஏன் சொல்லாமலே விட்டுட்டார்???... அவ்வளவு வசதியா இருந்தவன் எப்படி இப்படி ஆனான்???!!... ஸ்ருதிக்கு என்னாச்சு???... இன்ட்ரெஸ்டிங்!!..
 

NNK-80

Moderator
என்ன சொல்ல வந்தார் ஜோசியர்!!???... ஏன் சொல்லாமலே விட்டுட்டார்???... அவ்வளவு வசதியா இருந்தவன் எப்படி இப்படி ஆனான்???!!... ஸ்ருதிக்கு என்னாச்சு???... இன்ட்ரெஸ்டிங்!!..
🤩🤩
 

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 3: சிறுவனின் கனவு

துப்பாக்கியில் கை வைத்து அழுத்த போகும் வேலையில் டாக்டர் அந்த துப்பாக்கியை ஏந்திய கையை பிடித்து மேலே உயர்த்த துப்பாக்கியில் இருந்து வெளிபட்ட தோட்டா கட்டிடத்தின் மேல் கூறையை துளையிட்டது.

அதில் இருந்து சிறிய மண் துகள்கள் உதிர்ந்த வண்ணம் இருக்க…

டாக்டர் ஓங்கி ஒரு அறை அறைந்தார்.

அனந்த் சற்று சுய நினைவிற்கு வர…

“ஏன்டா டேய் நீ சாவ என் கிளினிக் தான் கிடைச்சதா, அதை குடுடா என துப்பாக்கியை பிடிங்கி வைக்க

அனந்த் இன்னும் எதையோ மனதில் போட்டுக் குழப்பிக் கொண்டு இருந்தான்.

“யோவ் ஜாக்கி அவன உட்கார வை” என கம்பவுண்டரிடம் டாக்டர் சொல்ல

ஜாக்கி அனந்த்தை சேரில் அமர வைத்தான்.

“தண்ணிய குடி டா” என தண்ணியை அவன் பக்கம் நகர்த்தினார் டாக்டர்.

அனந்த் தண்ணியை எடுத்து குடிக்க…

“பணக்கார வீட்டு பையன்னு சொல்லுற, ஆனா சாப்பாட்டுக்கு பிச்சை எடுத்து இருக்குற, தங்க தட்டுல வச்சு தாங்குனாங்கனு சொல்லுற, ஆனா இப்போ ஒரு திருடனா இருக்குற, இதெல்லாம் கூட சரி, யாரு அந்த ஸ்ருதி? அவ லைஃப்ல நீ என்ன குழப்பம் பண்ண? அப்பறம் உங்க அம்மா அப்பாவோட சாவ ரெண்டு டைம் பார்த்தேன்னு சொல்லுறயே அதுக்கு மீனிங் என்ன?” என டாக்டர் அவனிடம் கேள்வியை அடுக்க

அவன் அதை கண்டு கொள்ளாமல் தண்ணீரை குடித்துக்கொண்டே இருக்க

கடுப்பான டாக்டர் அந்த கிளாஸை பிடித்து கீழே இழுத்து.

“போதும் சொல்லு” என ஒரு சகோதரன் போல் உரிமை எடுக்க

அனந்த் ஒரு அப்பாவித்தனமான பார்வை பார்த்துவிட்டு கதையை தொடர தயார் ஆனான்.

இதற்கு நடுவில் அனந்த்தை பார்த்துவிட்டு, ஜாக்கி டாக்டரின் காதில் வந்து…

“பண்றது எல்லாம் பண்ணிட்டு பார்வைய பாருங்க திருவிழால காணம போன குழந்தையாட்டம்” என சிரிக்க வைக்க

அனந்த் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு ஆரம்பித்தான்.

“எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப முக்கியமான இரண்டு பேரு, எனக்கு ரொம்ப புடிச்சவங்க என் அம்மா அப்பா தான் சார், அன்னைக்கு என்னோட ஆறாவது பிறந்த நாள், என் அம்மாவும் அப்பாவும் என்னய எங்கயோ கூட்டிட்டு போகனும்னு ரெடி பண்ணிட்டு இருந்தாங்க” என நடந்ததை நினைத்து பார்க்கத் தொடங்கினான்‌.

ஆகஸ்ட் 16,2006 புதன்கிழமை, கிருஷ்ண ஜெயந்தி அன்று…

மீரா, ராம், அனந்த் மூவரும் காரில் சென்று கொண்டு இருந்தனர்.

அனந்த்திற்கு சர்ப்ரைஸ் அளிக்க இருவரும்‌ அவனை அவனுக்கு‌ பார்க்காத ஒரு இடத்திற்கு கூட்டி செல்ல திட்டம் போட்டு சென்று கொண்டு இருந்தனர்.

அனந்த் ஒரு நோட்டில் வரைந்து கொண்டு இருந்தான்‌.

“அப்படி என்னடா வரையுற ஒரு மணி நேரமா?” என ராம் சிரித்துக்கொண்டே கேட்க

“நான் என்னோட கனவ வரையுறேன்”

“ஓஓஓ சார் கனவு காண்ற‌‌ அளவு‌ பெரிய ஆளு ஆகிட்டேங்களா?”

“யோவ் அந்த கனவு வேறயா, என்னவே கொழப்பாத” என‌ மகன் அப்பாவிடம் செல்லமாக விளையாட

“வாய்ய‌ பாரு எல்லாம் நீ கொடுக்குற செல்லம்‌டி” என‌ அவனது அவளை வம்பிழுக்க

இதை கேளு என அவள் ஒரு பாட்டை போட்டுவிட்டாள்.

“நாங்க வம்பு சண்டைக்கு போறதில்லை
வந்த சண்டைய விடுவதில்லை
வரி புலி தான் தோற்றதில்லையடா”

“நல்லா பூனையும் அதோட‌ குட்டி கணக்கட்டா இருந்துட்டு நீங்க புலி அதுவும்‌‌ வரி புலியா வச்சுக்கிறேன் டி” என கண்டிப்பதாக கொஞ்சிக் கொண்டு இருந்தான் ராம்.

“வச்சுக்கோ வச்சுக்கோ” என அவளும் சிரித்துக்கொண்டே அவனது கண்களை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

இருவரும்‌‌ கண்களால் உரையாடினார்கள்.

அனந்த்தின் முகத்தில் சிரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இல்லாமல் போனது.

“என்ன இது? எப்பயும் துரு துரு‌னு இருக்கிறவன் இன்னைக்கு இப்படி இருக்கான்?” என இருவருக்கும் சந்தேகம்.

அனந்த் பேசத் தொடங்கினான்.

“அம்மா நாம‌ திரும்பி போய்ரலாமா எனக்கு பயமா இருக்குது?”

“அச்சோ‌ என் குழந்தைக்கு என்னடா பயம்? அதான் நான் இருக்கேன்ல இங்க வா” என பின் சீட்டில் அமர்ந்து இருந்த அனந்த்தை தூக்கி முன் சீட்டில் அவளது மடியில் அமர வைத்து அவனை கொஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள்.

ஆனாலும் அனந்த் சரியாகவில்லை, அவனது மனம் வேறு எதையோ நினைத்துக்கொண்டு இருந்தது.

அப்போது ஒரு ஐஸ்கிரீம் வண்டி தெரிய…

“அங்க பாரு ஐஸ்கிரீம் அம்மா வேணும்னா வாங்கிட்டு வரவா” என மீரா கையை காட்ட

அனந்த் அதை பார்த்து பயந்து “வேணாம் இங்க இருக்க வேணாம்” என கதற

ராமும் மீராவும் சற்று‌‌ பயந்தனர். அனந்த் இவ்வாறு இதற்கு‌முன் நடந்தது இல்லை.

ஏன் இவ்வாறு அனந்த் நடந்துக் கொள்கிறான் என்று ஒரு பக்கம் குழப்பம்‌ மீராவை‌ வருத்தி எடுக்க…

அந்த ஐஸ்கிரீம் வண்டியை கடந்தவுடன் அனந்த் அமைதியானான்.

வண்டியின் பின் சீட்டிற்கு சென்று, பின் கண்ணாடி வழியே எக்கி எக்கி பார்த்து ஆனந்த பட்டான்.

ராமிற்கும் மீராவிற்கும் ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

கார் திடீரென ஒரு ஹோட்டல் அருகே‌ நின்றது.

ராம் அந்த காரை ஸ்டார்ட்‌ பண்ண முயற்சிக்க, அது ஸ்டார்ட் ஆகும் படி தெரியவில்லை.

“என்னாச்சு ராம்?” என சிறிய கலக்கம் நிறைந்த குரலுடன் மீரா கேட்க

“ஒன்னுமில்லை மா ரொம்ப நேரம்‌ ஓட்டிட்டு வந்து இருக்கோம்ல அதுல ஏதும் இன்ஜின் சூடு ஆகி இருக்கும் இரு நான் போய் என்னன்னு பாக்குறேன்”

காரின் முன்பகுதியை ஓப்பன் செய்து, ராம் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க

மீராவின் கண்கள் அருகில் இருந்த ஹோட்டலின் பக்கம்‌ சென்றது.

அங்கிருந்த ஐஸ்கிரீம் அவளது கவனத்தை ஈர்க்க, ராமும் காரின்‌ முன்பகுதியை மூடி வைத்து முன்னே வர‌ சரியாக இருந்தது.

“மா கார் ஸ்டார்ட் ஆகுற‌ மாதிரி தெரியலை” என யோசிக்க

அப்போது ஒரு லாரி அவர்களை‌ கடந்து சென்றது.

அது ஒரு காட்டுப் பகுதி, மரக்கட்டைகளை ஏற்றி செல்ல அடிக்கடி அங்கு லாரிகள்‌ வந்த வண்ணம் இருக்கும்.

ஆதலால் இங்கு ஏதும் மெக்கானிக் செட் இருக்க வாய்ப்புள்ளது‌ என நினைத்த ராம், மீராவிடம் பேச்சைத் தொடர்ந்தான்.

“மா கார் ஸ்டார்ட்‌ ஆகுற‌ மாதிரி‌ தெரியலை, நான் ஒன்னு பண்றேன் அந்த ஹோட்டல்ல போய் ஏதும் மெக்கானிக் செட் இருக்கான்னு கேட்டுட்டு வர்ரேன் இரு” என மீராவிடம் சொல்ல

“மாமா…” என காதல் தழும்ப‌ ஒரு குரல் அவனை அழைத்தது.

ராம் திரும்பி “நானா?” ‌என கையை‌‌ காட்டி கேட்க

“அப்பறம் எனக்கு என்ன ஊரு முழுக்கவா மாமா இருக்குது நீதான்யா மாங்கா”

“உன்ட்ட‌ போய் ரொமன்ஸ எதிர்பார்த்தேன்ல என்னய‌ அடிக்கனும்டி”

“அதெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம் எனக்கு” என ஒரு கள்ள‌ சிரிப்பு சிரிக்க

“இழுக்காத மேட்டர்க்கு வா”

“சின்ன வயசுல நீ‌ எனக்கு ஒரு ஐஸ்கிரீம் வாங்கி தருவேயா”

“ஆமா அதை வாங்கி கொடுத்து தான இப்படி மாட்டிட்டு முழிக்கேன், பேசமா உன் பக்கத்துல இருக்குற ரேவதிக்கு கொடுத்து இருக்கலாம் நல்லா அடக்கமா இருப்பா” என அவளை சீண்டும் வண்ணம்‌ வம்பிழுக்க

“போட‌ இங்க போய் வாங்கி வந்து, அவகிட்ட கொண்டு போய் கொடு”

பின்னால் இருந்து அனந்த் தலையை நீட்டி, “அப்பா அப்போ அம்மாவ ஐஸ்கிரீம் கொடுத்துதான் கரெக்ட் பண்ணேங்க?” என ஒரு அப்பாவி குரலில் கேட்க

“அய்யோ ஆமாடா மகனே” என அவனை‌ கொஞ்ச

“அடி இந்தா வர்ரேன் டா” என மீரா அவனை இழுத்து அடிப்பது போல் நடித்து அவனிடம்‌‌ விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

“சரி இரு நான் போய்ட்டு வர்ரேன்”

“அப்பா எனக்கு ஐஸ்”

“நல்லா இருக்குதுடா, அங்கெல்லாம் ஐஸ் வேணாம் இங்க மட்டும்‌ வேணுமா?”‌ என‌ சற்று மிரட்ட

அவன் ஒரு கள்ள‌ சிரிப்பு‌‌ போட்டு இருவரையும்‌ மயக்கினான்.

“பேசாம உனக்கு மாயவன்னு பேரு வச்சு இருக்கலாம் போல சிரிச்சே மயக்கிருவ சரி வா” என அவனை கூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினான்.

மீரா காரில் அமர்ந்து கண்ணாடி வழியே சாலையை பார்த்துக்கொண்டு இருக்க

அப்போது ஒரு லாரி வேகமாக சென்றது. அது சென்றதால் வந்த காற்று காரின் உள்ள‌ வர அனந்த் வரைந்து கொண்டு இருந்த நோட்டில் இருந்து பக்கங்கள்‌ திரும்பும் சத்தம் கேட்க அதை மீரா கேட்டு அந்த நோட்டை எடுத்தாள்.

அந்த நோட்டை முதலில் இருந்து பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

குழந்தைகள்‌ அம்மா அப்பாவுடன் சேர்ந்து இருப்பதுபோல் வரையும் படம் முதலில் இருந்தது. அப்படியே அதை திருப்பிக்கொண்டு இருக்க

“அண்ணா இந்த ஐஸ்கிரீம் ஒன்னு” என ராம்‌ அந்த கடைக்கார அண்ணனிடம் பேசத் தொடங்கினான்.

“அண்ணா இங்க பக்கத்துல ஏதும் மெக்கானிக் செட் இருக்கா”

“இன்னும்‌ ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்குது பா, ஏன் என்னாச்சு?” என ஐஸ்கிரீமை எடுத்தவாரோ கேட்க

“அப்பா ஐஸ் எனக்கு எனக்கு” என அனந்த் ராமின் கையை‌ பிடித்து இழுக்க

“இருப்பா கேக்கறேன்”

“அச்சோ தம்பிக்கு எந்த ஐஸ் வேணும்‌‌ வாங்க வந்து பாருங்க” என அந்த கடைக்காரர் அனந்த்திடம்‌ விளையாடிக் கொண்டே “நீங்க கார்ல இருக்க தம்பி நான் போன் பண்ணி மெக்கானிக்கை வர சொல்லுறேன்” என கடைக்காரர் சொல்ல

“நம்பர் இருக்குதா அப்போ கொஞ்சம் பண்றீங்களா அண்ணா?” என கேட்டுக்கொண்டே அவனது பேண்ட்டை தொட்டு பார்க்க

ராமின் பர்ஸ் இல்லாமல் இருந்தது. அனந்த் நீ ஐஸ் வாங்கிட்டு இரு வர்ரேன் சரியா என அனந்த்திடம் சொல்லிவிட்டு நகர

அனந்த் ஐஸ்ஸை பார்த்துக்கொண்டு சரி என தலையாட்டிக்கொண்டு இருந்தான்.

காரின் அருகே வந்து ஜன்னல் கதவை தட்ட

மீரா ஒரு பதட்டத்துடன் ஜன்னல் கதவை திறந்தாள்.

“ஏய்மா என்னாச்சு ஏன் இப்படி வேர்க்குது உனக்கு?” என ராம் சற்று பதட்டம் ஆக

“மாமா இதை… இதை பாரேன்” என அனந்த்தின் நோட்டை கொடுக்க

அதில் அவன் வரைந்த படங்களை பார்த்துவிட்டு

“இதுக்கென்னமா?” என‌ கேட்டான் ராம்.

“மாமா இங்க இருந்து பாரு” என ஒரு படத்தை காட்ட

அதில் ஒரு கார் , அது போகும் காட்டு வழி, அது முன்னால் இருக்கும் பலகை என மூன்று விஷயங்கள் வரையப்பட்டு இருந்தது.

“மா இது…” என இழுக்க

“ஆமா மாமா, இது நாம வந்த வழி தான், யோசிச்சு பாரேன், அனந்த்திற்கு அவனோட பாட்டி ஊரு, பாட்டி ஊருக்கு போற‌ வழின்னு ஏதும் தெரியாது அப்பறம் எப்படி இதை வரைஞ்சான், அதுமட்டுமில்லை, அனந்துக்கு தமிழ் அவ்வளவா வராது, ஆனா இங்க பாரேன் போர்ட போட்டு, அதுல உள்ள எழுத்தை எல்லாம் தனிய எடுத்து, “மாயன்குடி” அப்படினு தனியா எழுதி இருக்கான்”

“அது மட்டுமல்ல மா, இங்க பாரேன், நாம‌ வந்தது கருப்பு கார்னு கருப்பு கலர், நான் போட்டு இருக்குற க்ரே சர்ட்க்கு க்ரே கலர், உனக்கு பச்சை புடவைனு பச்சை கலர், ஆனா இது எப்படி நான் உனக்கு இன்னைக்கு காலைல தான இந்த புடவைய வாங்கினேன்”

“மாமா இதையும்‌ பாரேன்” என திருப்பி காட்ட

ஒரு கார் அதன் உள்ளே ராமின் குடும்பம், கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு வீடு அங்கே ஒரு பாட்டி அதன் அருகில் சர்ப்ரைஸ் என போட்டு இருக்க

“அப்போ அனந்த்திற்கு நாம அவங்க பாட்டி வீட்டுக்கு சர்ப்ரைஸா கூட்டிட்டு போறோம்னு தெரியுமா? இதெப்படி முடியும் மீரா எனக்கு ஒன்னும்‌ புரியலை” என யோசிக்க

அந்த பக்கம்‌ லாரி கடக்க, அதன் காற்று அந்த நோட்டின் மீது பட்டு அதன் பக்கங்கள் திரும்ப

ஒரு‌‌ படம் வந்தது.

கருப்பு, மஞ்சள் இருவர் படுத்து இருந்தனர்.

“என்னது இது?” என இருவரும் சரியாக பார்ப்பதற்குள்…

“அப்பா அம்மா நான் வாங்கிட்டேன்”‌ என‌ ஒரு சத்தம்

ராமும் மீராவும் அனந்த்தை திரும்பி பார்க்க

ஒரு பெரிய‌ சத்தம்‌‌ அனந்த்தின் காதில் கேட்டது, அவனது‌ கருவிழி சுருங்கின.

பூமி சுற்றும் வேகம் ஒரு நிமிடம் குறைந்தது.

எங்கிருந்தோ வேகமாக‌ வந்த ஒரு லாரி ராமையும் அவனது காரையும் மோதியது.

ராமின் மீது நேரடியாகவே லாரி மோதியதால் அவனுக்கு வலி தெரிந்தது, அவன் காற்றில் இருக்கும் அந்த நொடியிலும் மீராவின் கைகளை பற்றினான். அவனது மனதில் ஓடியவை ஒன்றுதான், எந்த கஷ்டம் வந்தாலும் சரி நாம் ரெண்டு பேரும் ஒன்றாகவே இப்படி கை கோர்த்துக் கொண்டு இருப்போம் அப்படினு நான் சத்தியம் பண்றேன்னு அவன் அவளிடம் அவர்களது திருமணத்தின் போது சொன்ன வாக்குறுதி அதை அவன் அந்த நொடியிலும் நிறைவேற்ற தவரவில்லை.

கண்ணீர்‌ ததும்ப ராமின் கண்கள், வெளிய‌ வர துடிக்கும்‌ கண்ணீருடன் மீராவின் கண்கள் மீண்டும் சந்தித்தன. ஆனால் முடிவு ஆனந்தமாக இல்லை.

ராமும் காரும் ஒரே திசையில் பறந்து சென்று விழுந்தன. உண்மையில் சொல்லப்போனால் ராம் முதலில் விழ அவனது மேல் தான் கார் விழுந்தது.

கண் இமைக்கும் நொடியில் எல்லாம் நடந்து முடிந்தது.

கனவுகளின் தொடக்கம் . . .
 
Last edited by a moderator:

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 4 : தொலைந்து போதல்

ஆகஸ்ட் 15 2006, செவ்வாய் இரவு.

அனந்த் அவனது நோட்டை எடுத்து எப்போதும் போல் வரைந்து கொண்டு இருந்தான்.

மீரா வந்து அவனை பார்த்து விட்டு வந்து தழுவி செல்லம் கொஞ்சி பேசத் தொடங்கினாள்.

“என் செல்லம் தூங்காம என்ன‌ பண்ணுது?”

“படம் வரைஞ்சுட்டு இருக்கேன் மா”என‌ அவன் வரைந்த படத்தைக் காட்டினான்.

“ஏய் வாவ் சூப்பரா வரைஞ்சு இருக்கயே, எழுத வேண்டியது எல்லாம் முடிஞ்சதா?”

“அதெல்லாம் அப்பா கூட சேர்ந்து அப்போவே முடிச்சுட்டேன் மா” என சொல்லி மீண்டும் வரைவதை தொடர

“சரி இன்னைக்கு நீ சமத்தா இருந்ததனால் நாளைக்கு உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்குது”

“என்னது மா?” என புருவத்தை மேலே உயர்த்தி கேட்க

“அதை சொல்லிட்டா எப்படி சர்ப்ரைஸ் ஆகும்?” என ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன் கூறினாள் மீரா.

“அம்மா‌ ப்ளீஸ் சொல்லுமா”

“முடியாது நாளைக்கு வரை பொறுமையா இருந்து நீயே என்னான்னு பாரு சரியா”

“அம்மா…” என சற்று கோவம் கொண்டு முகத்தை திருப்ப

அடுத்த சில நொடிகளில் சரி நாளைக்கு என்னான்னு பாக்குறேன் என அப்பாவி போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு பேசினான்.

“சரி அம்மாவும் பிள்ளையும் பேசி‌முடிச்சுட்டேங்கனா தூங்கலாமா” என ராம்‌ ரூமிற்குள் நுழைந்தான்.

அடுத்த சில நிமிடங்கள் அம்மா, அப்பா, மகன் என உரையாடல் தொடர்ந்தது.

அனந்த் மனதிற்குள் ஒரே ஒரு கேள்வி ஓடியது, நாளை என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற கேள்விதான் இந்த கேள்வியை மனதில் ஓட்டிக்கொண்டு கண்களை சின்ன வயது அனந்த் மூட இப்போதுள்ள‌ அனந்த் கண்களை திறந்தான்.

டாக்டரும்‌ கம்பவுண்டரும் கண்களை கூட சிமிட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க

அனந்த்தும் அவர்களை‌ நோக்கினான்.

“அப்பறம்‌ என்னடா ஆச்சு?” என‌ டாக்டர் கேட்க

“என் அம்மாவும் அப்பாவும் இறங்குறது என் கனவுல வந்துச்சு சார் அதை பார்த்தேன், தடுக்க முயற்சி பண்ணேன் ஆனா முடியலை” என அவனது கதையை‌ சொல்ல

இருவரும் என்ன சொல்லுவது என தெரியாமல் அமர்ந்து இருந்தனர்.

அவர்களது மௌனத்தின் காரணத்தை புரிந்துக்கொண்ட அனந்த் அவர்களது மௌனத்தை கலைக்க மேலும்‌ அவனது கதையை சொல்லத் தொடங்கினான்.

“ஆனா சார் ஒன்னு பார்த்தேங்கன்னா அந்த கடவுள் ஒரு கதவை மூடினா இன்னொரு கதவை தொறப்பாருனு சொல்லுவாங்கள்ள அப்படிதான் எனக்கு கிடைச்சாங்க ரெண்டு பேரு, விஷ்ணுவும், சித்தியும்” என நினைத்து பார்க்க

இருவரும் மீண்டும் குதூகலமாகி கதைக்குள் வந்தனர்.

அனந்த் அங்கு‌ நடந்ததை பார்த்து பயந்து காட்டிற்குள் வழித் தெரியாமல் ஓடினான்.

ஓடினான் ஓடினான் ஓடிக் கொண்டே இருந்தான் அந்த சிறுவன்.

ஒரு கட்டத்தில் தடுக்கி விழுந்தான், எழ‌ முடியவில்லை, தாகம்‌ தொண்டையை அடைத்தது, கண்கள் சொருகின, மூச்சு வேகமாக வந்து வந்து சென்றது, கால்கள்‌ இரண்டும் வெட்டப்பட்டது போல் வலித்தது.

கண்கள் மூடின, அந்த நொடியில் கூட அவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது, அவனது அம்மா அப்பாவுடன் இருக்க போகிறான் என்பதை நினைத்து.

மூடிய‌ கண்கள்‌ திறக்கும் போது அவன் இருந்த இடம் என்னவோ ஒரு குடிசை தான்.

அவன் முன் ஒரு‌ நடுத்தர வயது பெண், அவளது மண் அடுப்பில் பாத்திரத்தை வைத்து அடியில் விறகை கொழுத்திவிட்டு ஊதி ஊதி எரிய வைத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

அடுப்பில் நிறைந்திருந்த கண்கள் அனந்த் இருந்த திசையை நோட்டமிட்டது.

“அட எந்திச்சுட்டயா தம்பி, இந்தா தண்ணி குடி” என அடுப்பில் இருந்து எழுந்து அவளது கையை புடவையில் தேய்த்துவிட்டு அனந்த்திற்கு தண்ணீர் மோந்து கொடுத்தாள்.

அனந்த் அதை குடித்துவிட்டு…

யார் என்ன என்று தெரியாமல் முழித்துக்கொண்டு இருந்தான்.

அவள் மெதுவாக அவளது கைகளை எடுத்து அனந்த்தின் தலையில் வைத்து முடியைக் கோதி விட்டு கொண்டு அவனிடம் பேச்சுக் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.

“நீ யாருப்பா? எங்க இருந்து வர்ர? உன் அம்மா அப்பா எங்க?” என அவள் கேள்வியை அடுக்கினாள்.

அனந்த்திற்கு அம்மா அப்பாவை பற்றி கேட்டதும் பதில் தெரியவில்லை, என்ன சொல்வது அவன் இராத்திரி நடந்த சம்பவத்தில் இருந்து இன்னும் மீண்டு வரவில்லை அதிர்ச்சியில் அமர்ந்து இருந்தான்.

“என்னாச்சு ப்பா? ஏதும் பேசு?” என அவள் அவனை இன்னும் அன்புடன் அரவணைக்கும் விதமாக அவனது கன்னங்களை பிடிக்க

“எனக்கு அம்மா அப்பா இல்லை” என அனந்த் அவனது முதல் வார்த்தைகளை பேசினான்.

“இல்லைன்னா புரியலை” என அவள் கேட்க

“இருந்தாங்க… ஆனா நேத்து நடந்த ஆக்சிடன்ட் ல” என அவன் பேசும்போதே அவனது கண்களில் கண்ணீர் ததும்பி குரலை அடைத்து பேச்சைத் தடுத்தது.

அவனது கண்ணீரை பார்த்து அவளுக்கு என்ன சொல்லவென்று புரியவில்லை.

பாலை அடுப்பில் வைத்து காய்ச்சும் போது, ஒரு சில நொடிகளுக்கு கீழே சூடாகவும் மேலே குளிராகவும் இருக்கும் அது போல தான் இப்போது அவளது நிலை.

அழுகும் அவனை அறவணைக்க சொல்லி சொல்கிறது மனம், உனது நிலையை சற்று கருத்தில் கொள் அடுத்த வேளை உன்னால் நிம்மதியாக சாப்பிட முடியுமா? என்று உண்மையை உரக்க சொல்கிறது அறிவு.

மனதிற்கும் அறிவிற்கும் சண்டை மூண்டுக்கொண்டு இருக்க, பெண்ணின் தாய்மை உணர்வு அந்த சண்டையை தீர்த்தது.

அவள் வார்த்தைகளில் சொல்லி புரிய வைக்க விரும்பவில்லை, அடுப்பில் வைத்து இருந்த பால் பொங்கியது, தாய்மை உணர்வு அறிவை மிஞ்சியது. அவள் அவனை மகனாக ஏற்று அணைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த நேரத்தில் அவனது வீட்டிற்குள் ஒரு சிறுவன் ஓடி வர…

அவன் அவளை அணைத்துக்கொண்டு இருப்பதை பார்த்து நின்றான்.

“விஷ்ணு வா, இனிமே இந்த பையன் ஆ… உன் பேரு என்னப்பா?”

“அனந்த்”

“அனந்த்தும் நம்ம கூட தான் இருக்க போறான், அனந்த் இதான் என் பையன் விஷ்ணு, இனிமே உனக்கு யாரும் இல்லைன்னு சொல்லக்கூடாது சரியா நாங்க இருக்கோம்” என அனந்த்தின் கண்ணீரை துடைத்து அவனது நெற்றியில் உதடுகளை பதித்து, தாய்மை உணர்ச்சியை பகிர

அனந்த்திற்கு அவனது அம்மா மீராவின் நினைவு வந்தது.

***இப்போது கிளினிக்கில்***

“இப்படித்தான் சார் நானும் என் ஃப்ரண்ட் விஷ்ணுவும் ஃப்ரண்ட்ஸ் ஆனோம்” என விஷ்ணுவின் பெயரை சொல்ல

விஷ்ணுவின் பெயரை சொல்லும்போதே அவனது உதடுகளில் ஒரு புன்சிரிப்பு வந்தது.

“ஆமா யாரு இந்த விஷ்ணு? கதைல புது கதாபாத்திரமாக இருக்குது?” என கம்பவுண்டர் கேள்வி கேட்க

“விஷ்ணு என்னோட உயிர் நண்பன், அப்பா அம்மாக்கு அப்பறம் நான் பார்த்த ரெண்டு நல்ல ஜீவன், என்னய நேசிக்கும் ஜீவன்னா, அது விஷ்ணுவும் சித்தியும் தான்”

“அட இப்போ இந்த சித்தி யாரு?” என டாக்டர் கேட்க

“விஷ்ணு வோட அம்மா”

“அப்போ அந்த விஷ்ணு யாரு?”

“அட என் சித்தியோட பையன்” என வேண்டும் என்றே பதில்களை சொல்ல

ஒரு கட்டத்தில் டாக்டரும் கம்பவுண்டரும் கோவப்பட்டு கைக்கு கிடைத்த பொருள்களை வைத்து அடிக்க ஓங்கி பேசத் தொடங்கினர்.

“எங்கள கொலைகாரனா ஆக்கிறாத? யாருன்னு ஒழுங்கா தெளிவா சொல்லு

கள்வனின் கதைகள் தொடரும்....
 
Last edited:

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 5 : திருட்டும் காதலும்

“சீக்கிரம் வாடா, கைல மாட்டுனோம்னு வை, நம்மளையே கோழி மாதிரி அறுத்து, நாள‌ காலைக்கு ராவுக்கும் குழம்பா வச்சு திம்பானுங்க” என சொல்லிக்கொண்டே ஒரு நடுத்தர பெண் ஒரு மாளிகை வீட்டிலிருந்து ஒரு சிகப்பு பையை இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு ஒரு குழியின் வழியே வெளியே வந்தாள்.

அவளது பின்னால் அவளது 7 வயது மகன் ஓடி வந்தான்.

இருவரும் யார் கண்ணிலும்‌ படாமல் பதுங்கி பதுங்கி வந்தனர்.

பூனையின் நடை தோற்றுவிடும், அவர்களது நடைக்கு அந்த அளவு சத்தமில்லை அங்கு, வீசும் காற்று கூட சத்தமிட்டது அந்த இருட்டில் இவர்கள் குரல் எழவில்லை.

இருவரும் பதுங்கி பயந்து, ஊரின் எல்லையை அடைந்தனர்.

“அதோ நல்லா தூங்குறான் பாரு, அவன்தான் டா ஊரு‌ காவக்காரன், அவன தாண்டிட்டோம்‌ ஜெயிச்சுட்டோம், அவன் பக்கத்துல போய் சத்தம் ஏதும் கொடுக்காத‌ டா”என சொல்லிக் கொண்டு முன்னே செல்ல

கடந்து செல்லும்போது, சிறுவன் அவன் பையை சுமக்க முடியாமல் அதை கொஞ்சம் அழுத்தி பிடிக்க முயற்சிக்க, உள்ளே இருந்து சில பாத்திரங்கள் விழுந்து, காவக்காரன் தூக்கத்தை கலைத்தது.

எடுத்தார்கள் ஓட்டத்தை, பாதையோ காடு, இருட்டு பயமுறுத்த, அஞ்சாமல் இருவர் ஓடினர் முன்னே, பயத்தில் இருந்த பொருளை கீழே போட்டு ஓடினான் சிறுவன், பாரத்தை தூக்கி ஓடி வந்தாள் பெண்மணி.

பெண்மணி பின்னே சிறுவன், பெண்ணின் அருகில் சிறுவன், இதோ அந்த பெண்ணை தாண்டியே விட்டான் சிறுவன்‌.

வழி தப்பிடுமோ கன்று என பயந்தது பசு, விட்டது கையில் இருந்த மூட்டையை, எடுத்தது ஓட்டத்தை, காவக்காரன் எழுப்பினான் ஊரே, பின் தொடர்கிறது ஊரு, ஓடினர் இருவர்‌‌.

பின்னே பசு வழி சொல்லிக்கொண்டு முன்னே கன்று சொல்லும் வழியைக் கேட்டுக் கொண்டு…

ஓடியவன் விழுந்தான் கட்டை தடுக்கி, தாய் பதறினாள் மகனை பார்க்க

நிலா சற்று வெளியே வந்த பிறகுதான் தெரிந்தது, அது கட்டை அல்ல பையன் என்று.

இவன இப்படியே விட்டுட்டு போன இவன் தான் திருடன்னு கொன்னுருவாங்க இவங்க என நினைத்துக் கொண்டு அவனை எழுப்பி பார்த்தாள். அவன் எழவில்லை.

மக்கள் அருகில் வரும் சத்தம் கேட்டது, காட்டில் இருள் நீங்கி தீ பந்தத்தின் வெளிச்சம் வந்தது.

என்ன செய்வது என்று யோசித்த பெண், மரங்களை கண்டாள்.

“தம்பி மரத்துல ஏறு டா” என அவனிடம் சொல்லிவிட்டு கட்டிருந்த புடவையை அவிழ்த்து விழுந்த கிடந்த பையனை தன் முதுகோடு சேர்த்து கட்டி, அவளிடம் இருந்த குத்து விளக்கையும் சேர்த்து கட்டி மரத்தில் ஏறினாள்.

அனந்த் இப்படியே வந்து சேர்ந்தான் அந்த பெண்ணிடம்…

***கிளினிக்கில் அனந்த் தொடர்ந்தான்***

“சித்தியும் விஷ்ணுவும் என் லைஃப்ல வந்த அப்பறம்‌ அதுவரை நான் வாழ்ந்த லைஃப் அப்படியே தலைகீழ மாறிருச்சு, கஷ்டம், பசி, ஏழ்மை, பயம், எல்லாம் கத்துக்கிட்டேன்” என சொல்ல

“இரு இரு, இப்போ நீ அந்த காட்டுல விழுந்துட்ட, அங்கிட்டு வந்த ஒரு பொண்ணும் அவளோட பையனும் உன்னய தூக்கிட்டு வந்துட்டாங்க சரியா” என டாக்டர் கேட்க

“ஆமா சார்” என சொல்ல

“ஓகே மேல சொல்லு”

“சித்தியும் விஷ்ணுவும் காட்டுக்கு நடுல ஒரு வீடு கட்டி தான் வாழ்ந்தாங்க, அவங்க திருட்டு வேலை பாக்குறாங்க அப்படினு எனக்கு கொஞ்ச நாள் அப்பறம் தான் தெரிய வந்துச்சு” என அதை நினைத்து பார்க்க

***அனந்த் அந்த பெண்ணின் கையில் கிடைத்து சில நாட்கள் பின்***

“அம்மா எனக்கு ஒரு சந்தேகம்?” என விஷ்ணு கேட்க

“சொல்லு தம்பி” என பெண் துணியை அலசிக்‌கொண்டு கேட்க

“எப்படிமா அன்னைக்கு கரெக்ட்டா குத்து விளக்க எடுத்துட்டு வந்த? நேரமும் கடத்தல”

“அது மூட்டைய புடிக்குற புடில இருக்குது தம்பி, எப்பயுமே நான் மூட்டைக்குள்ள கைய விட்டு ஒரு நல்ல பொருள புடிச்சு வச்சுப்பேன், ஒரு கை மட்டும் தான் வெளிய இருந்து மூட்டையை புடிக்கும், அதுனால தான் நான் மூட்டைய தோலுல போடாம இடுப்புல வச்சுக்கிறேன், இப்படி பண்ணா, யாரும் துரத்தும் போது சுலபமா மூட்டைய போட்டுட்டு எது அவசியமோ அதை மட்டும் எடுத்துட்டு ஓடலாம்” என சொல்லிக்கொண்டு இருக்க

“திருடுறது தப்பில்லை யா?” என அனந்த் கேள்வி எழுப்பினான்.

“பாக்க இத்துன்னுன்டு இருக்க, ஆனா கேள்வி எல்லாம் பலமா கேக்க” என சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்.

“என் அம்மா சொல்லி இருக்காங்க, திருடுறது தப்புன்னு”

“கரெக்ட்டா தான் சொல்லி கொடுத்து இருக்காங்க உன்‌ அம்மா, அவங்களோட கருத்த சொல்லி இருக்காங்க, எனக்குத் தெரிஞ்சவர் சொன்ன கருத்த நான் சொல்லுறேன் நான் பண்றது சரியா தப்பான்னு நீ சொல்லு” என சொல்லி அவளது வாதத்தை முன்னெடுத்தாள்.

“இந்த அரசாங்கம் மக்களோட எண்ணிக்கைய பொருத்துதான் பணம் அச்சு அடிப்பாங்கலாம், அப்படி அச்சு அடிச்சா, எனக்கு சேர வேண்டிய காசு, என்‌ புள்ளைக்கு, என் புருசனுக்கு சேர வேண்டியதுனு என் வீட்டுல காசு இருக்கனுமே எங்க? அத காணோம், ஆனா இந்த அரசாங்கம் என் பேருல கடன மட்டும் வாங்குமாம், அது என்னோட பொறுப்பாம், யோசிச்சு பாரு, எனக்கு சேர வேண்டிய காசை காணோம், எனக்கு சேர வேண்டியதுனு இருக்குது, அப்போ அது எங்க இருக்குது? இந்த மாதிரி பெரிய ஆளுங்க என் காசையும் சேர்த்து பதுக்கி வச்சு இருக்காங்க, உன்‌ அம்மா சொன்னது சரிதான், திருடுறது தப்பு ஆனா அது இல்லாத ஆளுங்க கிட்ட தான், பணத்தை பதுக்கி வச்சவன்கிட்ட இல்லை, என்னோட காசை நான் எடுக்கேன்‌ அவ்வளவுதான்”என விளக்கம் கொடுத்து முடித்தாள் அவள்.

“உங்களுக்கு காசுதான் பிரச்சனை‌னா உழைச்சு சாப்பிடலாம்ல, வேலைக்கு போகலாம்?”

“இந்தியால ஏழை ஏழை ஆகிகிட்டே இருக்கான், பணக்காரன்‌ பணக்காரன் ஆகிகிட்டே இருக்கான், அதான் இந்தியாவோட நிலை, இதை எல்லாம் புரிஞ்சுக்க உனக்கு இன்னும் வயசு ஆகும்‌ தம்பி, விஷ்ணு அனந்த்த கூட்டிட்டு போய் காட்ட சுத்தி காட்டு” என விஷ்ணு மற்றும் அனந்த்தை அனுப்பினாள் அந்த பெண்.

விஷ்ணுவும் அனந்த்தும் காட்டை சுற்றி பார்க்க சென்றனர்.

“ஆரம்பத்துல டாக்டர், விஷ்ணுவுக்கு என்னய சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை, அவனுக்கு மட்டும் கிடைக்க வேண்டிய பாசமும், அன்பும் எனக்கும் சேர்த்து இப்போ கிடைக்குதுல அந்த கோவம், எங்க பார்த்தாலும் மூஞ்ச தூக்கி வச்சு திரியுவான், கிட்டத்தட்ட 4 வருஷம் ஆச்சு அந்த கோவம் தீர”

“எப்படி தீர்ந்துச்சு?” என கம்பவுண்டர் கேட்க

“ஆவதும் பெண்ணாலே அழிவதும் பெண்ணாலே, அந்த மாதிரி சித்தியால வந்த பிரச்சனை வேனியால முடிஞ்சது”

“யாரு இந்த வேனி?”

“எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுல இருந்த பிரச்சனைய தீர்க்க வந்தவதான் வேனி, மலை கிராமத்துக்காரி, விஷ்ணுவுக்கு வேனி மேல ஒரு கண்ணு, காலைல அவன் ஃப்ரண்ட கூட்டிட்டு போய்ருவான்‌‌ பள்ளிக்கூடத்துக்கு , வேனிய‌ பார்க்க”

“அட‌ அதெல்லாம் சரி எப்படி தீர்ந்துச்சு அதை சொல்லு”

அனந்த் சிரித்துக்கொண்டே . . .

அன்னைக்கு மலைக்கோவில் திருவிழா என அந்த நாளை சொன்னான்.

மலைக்கோவிலுக்கு வேனியும் அவளது தோழிகளும் செல்ல, விஷ்ணு பின்னாலே‌ வந்துக்கொண்டு இருந்தான்.

அனந்த்தின் சித்தியும் அனந்த்தும் அதே திருவிழாவிற்கு வந்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தனர்.

அப்போது ஒரு பெண், அனந்த்தின் சித்தியை அழைத்தாள்.

“ஏய் யசோதா, இதான் உன்‌ புள்ளையா அடையாளமே தெரியலையே” என அனந்த்தை தொட

அப்போதுதான் அந்த பெண்ணின் பெயர் யசோதா என அனந்த்திற்கு தெரிந்தது, இந்த 4 ஆண்டுகளில் பெயர் தெரியாமல், ஊர் தெரியாமல் தான் யசோதா அவனை வளர்த்தாள்.

“டேய் நிறுத்து, அதெப்படி 4 வருஷம் கூட இருந்து இருக்க, பேரு தெரியாம எப்படி வளர்ந்த?” என டாக்டர் கேட்க

“அங்க இருந்தது நாங்க மூனு பேரு மட்டும்தான், விஷ்ணு அம்மா அம்மான்னு தான் கூப்பிடுவான், நான் வாங்க போங்கன்னு சொல்லுவேன், வேற யாரும் அவங்கள பார்க்க வரவும் மாட்டாங்க”

“சரி அது ஓகே, எங்கேயுமே கூட்டிட்டு போனது இல்லையா?” என கம்பவுண்டர் கேட்க

“அதுக்கு காரணம்‌ நான்தான், என் அம்மா அப்பா இறந்ததுல இருந்து எனக்கு ரோட்ட பார்த்தாலே ஒரு பயம், சரி ஆகவே இல்லை, அதை பார்க்கும் போது எல்லாம் எனக்கு அவங்க நினைப்புதான் வரும் அதனாலயே நான் எங்கயும் போக மாட்டேன் அவங்களே எல்லாம் எனக்காக பண்ணுவாங்க, துணி சாப்பாடு எல்லாம்” என டாக்டர் மற்றும் கம்பவுண்டரிடம் அனந்த் பதில் அளித்தான்.

அந்த பெண் சொன்னதை கேட்ட யசோதா “இல்லை இது என் ரெண்டாவது பையன்”‌ என அனந்த்தின் மேல் கை வைக்க

அனந்த் சொன்னது கேட்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

யசோதா அதைப் பார்த்து, “தம்பி போய் அண்ணன தேடு” என அனந்த்தை அங்கிருந்து துரத்தினாள்.

அனந்த் விஷ்ணுவை தேடி மலைக்கோவில் மேலே ஏறத் தொடங்க

“ஏய்‌ அவன் ஏன்டி நம்ம பின்னாடி வர்ரேன்?” என வேனியின் தோழிகள் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

வேனிக்கு எல்லாம் தெரிந்தும் பயந்து அமைதியாய் இருந்தாள்.

எல்லோரும் கோவில் மேல் ஏறிக்கொண்டு இருக்க, அங்கிருந்த தோழி ஒருவளின் அண்ணன் கோவிலில் இருந்து இறங்கி வர, வேனியையும் மீதமுள்ளவர்களையும்‌ முன்னே போக சொல்லிவிட்டு தோழி அவள் அண்ணனிடம்‌ பேசத் தொடங்கினாள்.

“அண்ணா அந்த பையன் எங்க பின்னாடியே வர்ரான்?”

“யாரு அவன்? நம்ம‌ ஆளா?”

“இல்லைன்னா, அந்த ஊரு எல்லைல இருக்குற வீட்டுல உள்ளவன்”

“அந்த திருட்டு நாய்‌க்கு எங்க ஊரு பொண்ணு கேக்குதா, நீ போ” என அவன்‌ அவளை போக சொல்லி விஷ்ணுவை நோக்கி கிளம்பினான்.

வேண்டும் என்றே விஷ்ணுவை போய் இடிக்க, விஷ்ணு எதுவும் சொல்லாமல் வேனியை பார்த்த சந்தோசத்தில் முன்னே சென்றுக்கொண்டு இருந்தான்.

“அடிச்சது கூட தெரியாம போற அளவா அவனுக்கு உணர்ச்சியில்லை?” என கம்பவுண்டர் கேட்க

“நானும் அப்படித் தான் நினைச்சேன், ஆனா அன்னைக்கு வேனிய பார்த்த அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது, ஏன் விஷ்ணு பித்து புடிச்சு மாதிரி இருந்தான்னு, வேனி அவ்வளவு அழகு” என சொல்லி கதையை தொடர்ந்தான்.

தொடரும்…
 
Last edited:

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 6 : வேடிக்கையும் விளையாட்டும்

வேனியை பார்த்த ஆனந்தத்தில் கண்டுகொள்ளாமல் போன விஷ்ணுவின் மீது கை வைத்து நிறுத்தினான் ஒருவன்.

“டேய் அவதான் உன்னய கண்டுக்காம போறாள்ள அப்பறம் என்னடா அவ பின்னாடியே போய்க்கிட்டு இருக்க” என அவன்‌ சொல்ல

“அவ வந்து சொல்லட்டும் புடிக்கலைனு அப்பறம்‌ பார்ப்போம்” என அவனது கையை தட்டிவிட்டு முன்னே செல்ல

“சொல்லிட்டே இருக்கேன்”‌என அவனது சட்டையை பிடித்தான் பின்னாலிருந்து.

விஷ்ணு சற்று குனிந்து சுற்றி அவனின் பக்கம் திரும்பி அவனது கழுத்தை பிடித்தான்.

“என்ன அடி கொடுத்தா வாங்கிட்டு போய்ருவேன்னு நினைச்சியா கருப்பு? மித்த விஷயம்னா கூட‌ பரவாயில்லை ஆனா வேனி எனக்குத்தான் அவ விஷயத்துல எவன் நடுல வந்தாலும் அடிப்பேன்” என சொல்லி கருப்பின் கண்ணை பார்த்தான் விஷ்ணு.

கருப்பிற்கு உதவியாக அவனது நண்பர்கள் அவனது பின்னே வந்து‌ நின்று, விஷ்ணுவை இழுத்து சென்றனர்.

இப்போது சண்டை, ஒருவன்‌ மற்றும் அவனுக்கு எதிராக நான்கு பேர் என மாறியது.

விஷ்ணுவை நடைபாதையில் இருந்து ஓரத்தில் இருந்த பாறையின் அருகே இழுத்து சென்றனர்.

அது ஒரு குகை போன்ற‌ அமைப்பு, சிறிய குகை தான், இரு பாறைகள்‌ அருகருகே இருந்ததால் ஏற்பட்ட இடம், சிறு குகை போல் இருந்தது.

விஷ்ணுவை தேடிக்கொண்டு அனந்த் கோவில் மீது ஏறத் தொடங்கினான்.

ஏறியவன் ஏறிக் கொண்டே‌ இருக்கிறான். கோவிலே வந்து விட்டது ஆனால் விஷ்ணுவை காணோம்.

சரி கோவில் வரை‌ வந்து விட்டோம் என அங்கிருந்த முருகப்‌பெருமானை கும்பிட

அவன் அருகே ஒரு கொலுசு சத்தம் வந்தது, வளையல்கள் குலுங்கும் சத்தம்‌ காதை மயக்க, திடீரென ஒரு கை அனந்த்தின் தோலில் மீது‌‌ பட, பதறி கண்‌ முழித்தான் அனந்த்.

அனந்த் திரும்ப வேனி அவனது முன் நின்று கொண்டு இருந்தாள்.

“நீ விஷ்ணு கூட சுத்துருவன் தான?” என வேனி எல்லா இடமும் சுற்றி பார்த்துக்கொண்டு கேட்டாள்.

“ஆமா, நீங்க விஷ்ணுவ‌ பார்த்தேங்களா?”

“என்கூட வா” என அனந்த்தின் கையை பிடித்து, யாருக்கும் தெரியாமல் இழுத்துப் போனாள்.

கோவிலின் முன்னே இழுத்து வந்து, “அந்த பாறை இருக்குதுல அங்க போய் பாரு கொஞ்சம் சீக்கிரம் போ” என வேனி அவனை தள்ளிவிட்டாள்.

அனந்த் அந்த பாறையை நோக்கி ஓடினான்.

வேனி சுற்றும் முற்றும் பார்த்து கோவில் உள்ளே‌ சென்றாள்.

நான்கு பேரும் சேர்ந்து, விஷ்ணுவை பிடித்து இருந்தனர்.

இருவர் அவனது‌ கையை பிடிக்க, ஒருவன் விஷ்ணுவை பின்னிருந்து பிடிக்க, கருப்பு‌ விஷ்ணுவின் பின் மண்டையை‌ பிடித்து அவனுக்கு‌ அருகில் கொண்டு‌ வந்தான்.

“என்னடா‌ சொன்ன வேனி உனக்கு?”‌ என விஷ்ணுவின் வயிற்றில் குத்த

விஷ்ணு வயிற்றை பிடிக்க கைகளை இழுத்தான்,‌‌ வரவில்லை, உடல் பின்னே‌ செல்ல முயற்சித்தது, அனுமதிக்கவில்லை, சுதந்திரம் வாய்க்கு மட்டும் இருந்ததால் கத்தினான்.

சத்தம்‌ கேட்டு அங்கு வந்தான் அனந்த்.

“அப்பறம் என்ன ஆச்சு? விஷ்ணுவ காப்பாத்திட்டயா?” என டாக்டர் ஆர்வமுடன் கேட்க

“சார் போனது யாரு, அனந்த் சாரு, போட்டேன் ஒரு பிளான, அம்புட்டு பயலும் க்ளோஸ்”

“அப்படி என்ன‌ ஃப்ளான்?”

“அதுக்கு நீங்க கதைய கேக்கனும்”

“அட சொல்லுயா”

“நீங்களே‌ சொல்லுங்க என்ன‌ தான் இருந்தாலும்‌ அவன்‌ எனக்கு ஒருவகைல அண்ணன்ல, அவன எப்படி விட‌ முடியும், கரெக்ட்டா டாக்டர்”

“கரெக்ட் தான், என்ன இருந்தாலும் அண்ணன்ல”

“ஹான் அதான் எடுத்தேன் அங்க இருந்த கல்ல” என நினைத்து பார்க்க

விஷ்ணுவை பிடித்து வைத்து இருப்பதை பார்த்தான் அனந்த்.

விஷ்ணுவை பார்த்த‌ அனந்த் என்ன செய்வதென யோசிக்க, அவன் அருகில் ஒரு சிறிய கல் வந்து விழுந்தது.

யோசித்தான் அனந்த்.

அங்கிருந்த எல்லா கற்களையும்‌ எடுத்து அவனது பாக்கெட்டில் போட்டுக்‌கொண்டான்.

சட்டை பை, பேண்ட்‌ பை என அனைத்திலும் கற்கள், அங்கிருந்த பாறை மீது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏறினான்.

யசோதா அவனுக்கு சொல்லிக் கொடுத்த பயிற்சிகள் யசோதாவின் மகனை காப்பாற்றவே உதவியது போன்றோ என்னவோ, ஏறி பாறையின் மேலே நின்றான்‌, விழிந்தான் எழும்பு மட்டுமே மிஞ்சும் அதுவும் தனி தனி இடங்களில் அவ்வளவு உயரம்.

“டேய் அனந்த்து கீழே‌ மட்டும்‌ பாத்துராத டா” என நினைத்துக்கொண்டு எடுத்து வந்த கல்லை கையில் பிடித்து குறி வைத்து காத்திருந்தான்.

“இனிமே வேனி பின்னாடி‌ உன்ன பார்த்தேன்” என கருப்பு கோவமாக‌ அவனை மீண்டும் ஒரு‌ முறை குத்த வர

இருட்டில் இருந்து வந்த‌‌ கல் பதம்‌ பார்த்தது கருப்பின் நெற்றியை, ரத்தம் சிதறியது.

அதில் இருந்து வெளிவந்து சுதாரிப்பதற்குள் அடுத்தடுத்து வந்தது கல் மழை, ஒருவனுக்கும்‌ ஒன்றும் புரியவில்லை. ஏனெனில் அங்கிருந்த சூழல் அப்படி, நடை‌பாதையில் மட்டுமே வெளிச்சம் இருக்கும், இவர்கள் ஏற்கனவே‌ நடை‌பாதையை தாண்டி வந்து‌விட்டனர்.

இங்கு இருந்ததோ நடைபாதை லைட்டின் சிறிய வெளிச்சமும், எல்லா நிகழ்வையும் கண்டுகளித்துக்கொண்டு இருந்த நிலாவின் வெளிச்சமும்‌ தான்.

நால்வரில் ஒருவன்‌ பின்னே சென்றான்.

ஒருவன் காலை பின்னே வைத்தான்.

ஒருவன் விஷ்ணுவின் கையை விட்டான்.

விஷ்ணு ஒன்னும் புரியாமல் நின்றான்.

அடுத்து வந்த கல் கருப்பின் இன்னொரு பக்க நெற்றியையும் அடிக்க, தெரித்து‌ ஓடினர் நால்வரும்…

விஷ்ணு மண்டியிட்டு அந்த பெரிய பாறையை பார்த்து வணங்கினான்.

“முருகா, சண்முகா” என கைகளை கூப்பி வணங்க

“ஆமா நீ ஒரு ஆளு‌ உன்னய காப்பாத்த முருகன்வேற‌ தனியா வர்ரானா?” என அந்த பாறையில் இருந்து சறுக்கிக் கொண்டு வந்தான் அனந்த்.

“நீயா?” என விஷ்ணு ஒரு நிமிடம் ஆச்சர்யப்பட்டான்.

“அப்பறம் உன்ன காப்பாத்த நான்தான‌ வரனும்‌ அண்ணா”

“யாருக்கு யாரு அண்ணன்” என விஷ்ணு அவனது‌ வயிற்றை ஒரு‌‌ கையால் பிடித்துக் கொண்டு, மற்றொரு கையால் பாறையை‌ பிடித்துக்கொண்டு எழுந்தான்.

“என்னடா ஆச்சு?” என அவனை‌ பிடிக்க வந்தான் அனந்த்.

“ஒன்னும்‌ தேவையில்லை, நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என விஷ்ணுவிற்கு வலித்தாலும் அவனது‌ கெத்தை விட்டு கொடுக்க‌ முடியாமல் சகஜமாக நடக்க முயற்சிக்க

அனந்த் திரும்பி அந்த வானத்தை பார்த்தான்‌.

திடீரென ஒரு சத்தம்…

“டேய் நாயே, சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு வேணாம்னு சொன்னா அங்கேயே நிப்பயா, வந்து தூக்கு டா” என விஷ்ணு கத்தும் சத்தம் கேட்டது.

“இந்த வாய்க்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை” என சொல்லிக்கொண்டே விஷ்ணுவை சென்று‌ தூக்கினான்.

“இனிமே வாய் பேசுவயா?” என சிரித்துக்கொண்டே நக்கலாக அனந்த் கேட்க

“புலி‌க்கு‌ பசிச்சாலும்‌ புல்ல திங்காது, அதே மாதிரி நான் அடி‌வாங்குனாலும்‌ என் வாய் குறையாது,‌‌ அம்மா...” என வயிற்றில் ஒரு கையையும், அனந்த்தின் தோலில்‌‌ ஒரு கையையும்‌ வைத்துக்கொண்டு வந்தான் விஷ்ணு.

“எப்படியோ காப்பாத்திட்ட”‌ என டாக்டர்‌ சொல்ல

"அப்பறம் குறி வச்சது யாரு, நான்ல மிஸ் ஆகுமா அந்த‌ கல்லு" என அனந்த் பெருமை பட

அங்கிருந்த கம்பவுண்டர் “அப்படியா?” என சந்தேகமாக கேட்டான்.

“என்ன‌ சார் நீங்க பாக்குறதை‌ பார்த்த, நான் அந்த பாறைல ஏறும்போது அங்கிருந்த ஒருத்தன் என்னய‌ பார்த்த மாதிரியும், என்னய‌ தரதரனு இழுத்துட்டு போய் விஷ்ணு கூட‌ சேர்த்து இரண்டு சாத்து சாத்துன மாதிரியும், அப்போது கரெக்டா யசோதா‌ சித்தி அங்க வந்து அவங்கள‌ துரத்திவிட்டுட்டு, எங்க ரெண்டு பேரு காதையும் புடிச்சு வேனி முன்னால இழுத்துட்டு போன மாதிரியும்ல பாக்குறேங்க, சத்தியமா அப்படி எல்லாம் நடக்கல சார்”‌ என சொல்ல

அவனை ஒரு நொடி இருவரும் பார்த்தனர்.

பின்பு அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டனர், திடீரென அங்கு பெரிய சிரிப்பு சத்தம் அவர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர்.

கம்பவுண்டர் அருகில் இருந்த சேரை எல்லாம் தள்ளிவிட்டு சிரித்தான்.

கம்பவுண்டர் தள்ளிவிடும்‌ சேரில் அமர்ந்து‌ இருக்கிறோம் என தெரியாமல் அந்த சேருடன் கீழே விழுந்த பிறகும் சிரிக்கிறான் டாக்டர்.

“அய்யய்யோ அவசரப்‌பட்டுட்டோமே சரி சமாளிப்போம்”‌ என கம்பவுண்டர் சிரித்துக் கொண்டே டாக்டரை தூக்கி சேரில் அமர வைத்து சமாளித்தார்.

தொடரும்...
 

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 7 : திருடனின் காதல்

“நல்லா தமாசான ஆளுயா நீ” என சிரித்துக்கொண்டே “அடுத்து என்ன ஆச்சு சொல்லு?” என கதையை கேட்க உட்கார்ந்தார் டாக்டர்.

“ஹம், அடுத்து என்ன சித்தி எங்க ரெண்டு பேரு காதையும் புடிச்சு திருகி, வீட்டுக்குள் கூட்டிட்டு வந்துட்டாங்க”

வீட்டுக்குள்ள‌ போன உடனே, காதை விட்டுட்டு எங்க ரெண்டு பேரையும் உட்கார சொன்னாங்க

காது வலி, அப்படி வலிச்சது, ரெண்டு பேரும் என்ன‌ பண்ணணும்னு தெரியாம, காதை தேச்சுக்கிட்டு இருந்தோம்.

சாப்பாடு வச்சு கொண்டு வந்தாங்க

எங்களுக்கும்‌ பசி உயிர் போச்சா, சோறா இல்லை காது வலியானு பார்த்தா, எங்களுக்கு சோறுதான் முக்கியம்னு தோணுச்சு அதான் அதே எடுத்து ஒரு புடி புடிச்சோம்.

சாப்பிட்டுட்டு இருக்கும்போதே கேட்டாங்க… “அடி பலமா”

நாங்க ரெண்டு பேரும் சித்திய ஒரு பார்வை விட்டோம்…

“ரொம்ப இல்லை கொஞ்சம் பலம் தான்”என சொல்லி சிரித்துக்கொண்டே சாப்பிட ஆரம்பித்தான் விஷ்ணு

“எனக்கு எல்லாம் ஒன்னுமில்லை மா, விஷ்ணுவ தான் புடிச்சு,‌ கொமட்டுலமயே குத்துனாங்க, அப்படித்தான அண்ணா” என சிரித்துக்கொண்டே அவனை‌ பார்க்க

“ஆமா மா, என்னய கொமட்டுல குத்துனாங்க, சார் மூஞ்சிய பாருங்க, கண்ணு பக்கத்துல காய் காய்ச்சு இருக்குது அப்படிதான தம்பி”‌என சிரிக்க

“எல்லாம் உன்னால் தான் டா அண்ணா”

“நான்தான் போய் அடி வாங்குறேன்னா, உன்னய எவன்டா வர‌ சொன்னது‌ மாங்க, போய் அம்மாவ கூட்டிட்டு வர வேண்டியது தான”

“சரி விடுங்க டா இப்போதான் ரெண்டு பேரும் ஒன்னு‌ சேர்ந்து இருக்கேங்க, மறுபடியும் சண்டை போடாதீங்க” என யசோதா சமாதானம் படுத்தினாள்.

அவர்கள் இருவருக்கு நடுவிலும் ஒரு நட்பு வளர்ந்தது.

அவள் அவர்களது குறும்பு சண்டையை ரசித்து மகிழ்ந்தாள்.

இரவு சாப்பாடு முடிந்து தூங்க செல்லும் நேரம் அது…

“அனந்த்” என வீட்டின் வெளியே கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தவாறே அழைத்தான் விஷ்ணு.

“ம்ம்” என கண்களை மூடிக்கொண்டு தூக்கத்திற்கும் நினைவிற்கும் இடையே உள்ள ஒரு கட்டத்திலிருந்து பதிலளித்தான்.

“நான் அங்கதான் இருக்கேன்னு உனக்கு‌ எப்படித் தெரியும்?” என கேட்டான் விஷ்ணு.

“அது‌வா கோவில்ல சாமி கும்பிட்டுட்டு இருந்தேன் ஒரு பொண்ணு வந்து சொன்னா அப்படித்தான் தெரியும்” என பதில் அளித்தான் அனந்த்.

“பொண்ணா? பார்க்க எப்படி இருந்தா?” என கேட்டான் விஷ்ணு.

“எப்படின்னா, பொண்ணு மாதிரி இருந்தா”

“டேய்” என கட்டிலில் இருந்து எழுந்து அதில் உட்கார்ந்து கொண்டு அனந்த்தை உசிப்பினான்.

“எந்திரி டா டேய் எந்திரி” என அவனை உலுக்க

“டேய் அண்ணா என்ன டா ஆச்சு உனக்கு?” என கண்களை கசக்கிக்‌கொண்டு கேட்டான் அனந்த்.

“இங்க பாரு, சிவப்பு கலர் பாவடை தாவணி, கண்ல அழகா கண் மை, ஊசி போல புருவம், காதுல குட்டியா தோடு, கை நிறையா வளையல், தங்க சங்கிலிக்கு இன்னும் அழகு சேர்க்குற கழுத்து, ரெண்டு புருவத்துக்கும்‌ மத்தில ஒரு குட்டி பொட்டு, அந்த வானத்துல இருக்குற நிலா மாதிரி, அவ வர்ரத தெரிவிக்குற கால் கொலுசு, இதெல்லாம் அந்த பொண்ணுட்ட இருந்துச்சா, நீ பார்த்தயா?” என அவன் அவளை ரசித்த அழகை சொல்ல

அனந்த் மேலும் கீழும்‌ பார்த்தான், என்ன இப்படி சொல்லுறான் அவ அழக, என நினைத்துக்கொண்டு “ஆமா அவளோட கைல வளையல் இருந்துச்சு காலுல கொலுசு இருந்துச்சு” என அவனுக்கு தெரிந்ததை‌ மட்டும் சொன்னான்.

ஒரு நிமிடம் விஷ்ணு இந்த உலகத்திலேயே இல்லை, சந்தோசத்தில் துள்ளி குதித்தான். அப்படியே படுத்து ஆகாயத்தில் இருந்த நட்சத்திரத்தை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.

ஒன்றும் புரியாமல் இருந்த அனந்த் அட‌போங்க டா என தலையை சொரிந்து கொண்டு படுத்தான்.

“அப்பறம் என்ன‌ ஆச்சு?” என டாக்டர் அவனது கதையை கேட்க

“அந்த பொண்ணு வேனிய அப்பறம் பார்த்தேங்களா?” என கம்பவுண்டர் கேட்க

“இப்படி நடந்த அப்பறம் பார்க்காம இருப்போமா? சொல்லுங்க” என அனந்த் சிரித்துக்கொண்டே அடுத்த நாளை பற்றி விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

அடுத்த நாள், சைக்கிளை எடுக்க தயார் ஆனான் விஷ்ணு, ஆனால் இந்த முறை கிளம்பியது ஒருவன் இல்லை இருவர்‌.

இருவரும் ஒன்றாக போவதை பார்த்து தாயவள்‌ இதழில் புன்னகை மலர…

இருவரும் பள்ளிக்கு செல்லும் பாதையில் நின்றுக் கொண்டு இருந்தனர்.

“டேய் நான் ஒரு பொண்ண காமிக்கேன் அந்த பொண்ணான்னு பார்த்து சொல்லு சரியா” என விஷ்ணு கேட்க

“சரி” என தலை ஆட்டினான் அனந்த்.

விஷ்ணு நடைபாதையை பார்த்துக்கொண்டு இருக்க…

அங்கிருந்த கருவேலஞ்செடிகள் அங்குமிங்கும் அசைந்து அவளின் வருகையை கூறியது.

விஷ்ணு இன்னும் தீவிரமாக பார்த்துக்கொண்டு இருக்க…

அவளை பார்ககும்‌முன்‌ அவளது கொலுசு சத்தம் நான்தான் வருகிறேன் என விஷ்ணுவின் காதில் கூறியது.

கொலுசின் சத்தம் அருகில் வந்தது, அந்த சத்தம் அதிகமாக அதிகமாக இதயதுடிப்பும் அதிகமானது.

திடீரென ஒரு சிரிப்பு சத்தம் அந்த கொலுசின் சத்தத்துடன், வந்தாள் வேனி.

அவளை‌ பார்த்த விஷ்ணுவின் கண்கள் இமைக்க மறந்து நின்றது.

விஷ்ணுவின் கண்கள் வேனியை மேய தொடங்கியது, வேனியின் பார்வை பட்டது விஷ்ணு மேலே…

ஆண் அவன் பார்வை சென்றது கீழிருந்து மேலாக,
பெண் அவள்‌ அழகு கூறியது அருகில் வர,
ஆண் அவன் கண்டான் ரதியின் முகத்தை,
பெண் அவள் சிறையிட்டாள் அவனது பார்வையை,
ஆண் அவன் தினறினான் கண்களில் இருந்து விடுபட,
பெண் அவள் உயர்த்தினாள் கூறிய அம்பை,
ஆண் அவன் இருதயம் காயப்பட்டது,
பெண் அவளின் கூறிய புருவத்தால்…

அனந்த் விஷ்ணுவை பிடித்து உலுக்க, எப்படியோ தப்பினான் அவளது சிறையில் இருந்து.

“இந்த நம்ம பக்கத்துல வருதுல அந்த பொண்ணுதான்” என வேனியை காட்ட

“உண்மைய சொல்லு அவதானா?”

“ஆமா அண்ணா நல்லா தெரியும் அந்த பொண்ணுதான்” என அனந்த் சொல்ல

ரதி கடந்து சென்றாள் அவனை, விஷ்ணு பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான் அவளை…

“பின்னே திரும்பி ஒரு முறை இவனை பார்த்தாள் என்ன?” என அவனது மனசு சத்தமிட

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தலை அசைந்தது, கழுத்து திரும்பியது, பார்வை அவன் மேல் விழ

அவ்வளவுதான் விஷ்ணு பூமியிலேயே இல்லை, துள்ளினான் விண்ணுக்கு…

அவளது அழகை ரசித்து முடித்தவனுக்குள், ஏதோ ஒரு கிளர்ச்சி ஏதோ ஒரு நினைப்பு ஆனால் அதை அவனால் வெளியே சொல்ல முடியவில்லை, சொல்லப்போனால் அது என்னவென்று‌ அவனுக்கே தெரியவில்லை இப்படியே குழப்பத்தொடு அந்த காலை பொழுது அருமையாக நடந்தேறியது.

“அப்பறம் என்ன ஆச்சு?” என டாக்டர் கேட்க

“அப்பறம்‌ என்ன ஒருபக்கம் வேனியை பார்க்க அடிக்கடி விஷ்ணு போனான், இன்னொரு பக்கம் நான் சித்தி‌ விஷ்ணுனு மூனு பேரும் இன்னும் நெறுக்கமாக ஆரம்பிச்சோம்”

“சரி அதான் முதல்ல லைஃப்ல கஷ்டம் இருந்தாலும் அடுத்து போக‌ போக நல்லாத்தான இருக்குது வாழ்க்கை அப்பறம்‌ என்ன?” என கம்பவுண்டர் கேட்க

“அப்படித்தான் நானும் நினைச்சேன் ஆனா, பல நாள்‌ திருடன் ஒரு நாள் அகப்படும்‌ அந்த நாள் வந்தது” என நடந்ததை சொல்லத் தொடங்கினான்.

களவு தொடங்கும்…
 

NNK-80

Moderator
அத்தியாயம் 8 : கனவுகளின் வேட்டை

“வேனி வேனி‌ ஒரு நிமிஷம் இரு வேனி, நான் சொல்லுறதை ஒரு நிமிஷம் கேளு, நான் உன்ன எவ்வளவு லவ் பண்றேன்னு உனக்குத் தெரியும்ல, எனக்கு உன்ன அவ்வளவு புடிக்கும் டி உன்ன நல்லா பார்த்துப்பேன் வேனி, தங்கத்தட்டுல வச்சு தாங்குவேன்” என வேனியின் முன் விஷ்ணு கெஞ்சிக் கொண்டு இருக்க

“டேய் உனக்கு சொன்னா புரியாதா டா? நான் தான் சொல்லுறேன்ல எனக்கு உன்ன புடிக்கலைனு, ஏன்டா பின்னாடி வந்து தொல்லை பண்ற?” என அவள் கோவமாக கேட்க

“பிடிக்கலைன்னா எதுக்கு அன்னைக்கு என்னைய காப்பாத்த அவன அனுப்பின?”

“அய்யோ அது உன் அம்மாவ நினைச்சு பாவபட்டு அனுப்பினேன், நீ அதுனால இப்பிடி வந்து நிப்பனு தெரிஞ்சு இருந்தா சத்தியமா அனுப்பி இருக்க மாட்டேன்”

“அப்புறம் ஏன்டி அடுத்த நாள் போகும்போது என்னய திரும்பி பார்த்த?”

“அன்னைக்கு என் ஃப்ரண்ட் அனிதாவோட ஆளு பின்னாடி வந்தான், அவன் வர்ரானானு பார்க்க சொன்னா, அதை பார்க்கத்தான் திரும்பி பார்த்தேன்”

அப்படியே இருட்டானது.

மீண்டும் கண்களை முழிக்கும் போது…

“டேய் விஷ்ணு பார்த்து வா, நாம இங்க வந்தது வேற அனந்துக்கு தெரியாது, பாவம் தனியா வேற இருப்பான், சீக்கிரம் போகனும், சத்தம் போடாம என் பின்னாடியே வா சரியா” என யசோதா முன்னே செல்ல

“உன்னய எனக்கு சுத்தமா புடிக்கலை, ஏன் இப்படி வந்து உயிர வாங்குற” என தரையில் அமர்ந்து வேனி அழுதது நினைவுக்கு வர, விஷ்ணு உயிர் இல்லா நடை‌பிணம்‌ போல்‌ நடந்துக்கொண்டு இருந்தான்.

அப்படி நடந்தவன் அங்கிருந்த பாத்திரத்தை‌ தள்ளி விட

மீண்டும் காணும் காட்சிகள் கருப்பானது.

மீண்டும்‌ கண்களை முழித்தால் இருவரும் ஓடிக்கொண்டு இருந்தனர்.

மீண்டும்‌ இருட்டானது திரை

கண்கள் திறக்கும்போது இருவரும் மாட்டி விட்டனர். ஒருவன்‌‌ அவர்களை வெட்ட அரிவாளுடன் வர

மீண்டும்‌ கண்கள்‌ மூடியது.

“விஷ்ணு,‌ சித்தி” என அலறிக்கொண்டே எழுந்தான் அனந்த்.

“என்னாச்சு அனந்த்” என பாத்திரத்தை கீழே போட்டு ஓடி வந்தாள் யசோதா.

வந்தது கனவு என்பதை அனந்த் உணர்ந்தான்.

ஆனாலும் கலக்கம் அவன் முகத்தில் இருந்தது.

யசோதா “என்னடா ஆச்சு?” என அவனது தலையை தடவிக் கொடுத்து கேட்க

“இல்லை சித்தி ஒன்னும் இல்லை கெட்ட கனவு அவ்வளவுதான்” என சொல்லிவிட்டு விஷ்ணுவை தேடினான்.

அங்கே விஷ்ணு இல்லை.

“விஷ்ணு எங்க சித்தி?”

“மணி 8.40 ஆகிரூச்சு இல்லையா, அவன் ஃப்ரண்ட பார்க்க போய் இருப்பான், உன்ன எழுப்பினான்‌ நீ எந்திக்கலை அதுனால போய்ட்டான்” என சொல்ல

அப்போதுதான் புரிந்தது, அனந்த்திற்கு வந்தது கனவு அல்ல நடக்கவிருக்கும் நிகழ்வு என ஆனாலும் ஒரு சந்தேகம் உள்ளே உறுத்தியது உண்மையிலேயே இது நிஜமாக நடக்குமா? என

“இந்த அரிசி வேற தீர்ந்துபோச்சு இதை வேற வாங்கனும” என சித்தி சொல்ல

“அரிசி தீர்ந்து போச்சுனா சித்தி திருட போகும்ல, அப்போ இன்னைக்கு ராத்திரிக்கு திருட போகும்” என நினைத்துக் கொண்டு இருக்கையில் அவனுக்கு அவனுடைய கனவுகள் அச்சு பிசராமல் நினைவிற்கு வந்தது, எல்லா நிகழ்வுகளும் இடங்களும் மாந்தர்களும் அவனுக்கு நினைவு இருந்தன்.

இதே போல் ஒரு கனவுதான் அவனது அப்பா அம்மா இறக்கும் போதும் வந்தது. ஆனால் இது ஏன் வந்தது? எதற்கு வந்தது? என புரியவில்லை இதற்கு இப்போது என்ன தீர்வு? என்றும் புரியவில்லை.

எழுந்தான் அங்கும் இங்கும் நடந்தான் என்ன செய்வது என புரியவில்லை.

மீண்டும் படுத்து உறங்கினான், ஒன்று தூக்கம் வரவில்லை, கஷ்டப்பட்டு தூங்கினால் கனவு வரவில்லை.

காலம் சென்றது, சூரியன் உச்சத்தில் இருந்து இறங்கத் தொடங்கியது.

விஷ்ணு வீட்டை அடைந்து மௌனமாக நாளை தள்ளினான்.

யசோதா கிளம்ப தயாராகிக் கொண்டு இருந்தாள். அனந்த் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் இருக்க

“சித்தி” என யசோதாவை கூப்பிட்டான்.

“சொல்லு செல்லம்”

“சித்தி இன்னைக்கு நீங்க போக வேணாம்”

“ஏன்?”

“எனக்கு என்னமோ சரியா வரும்னு தோணல, எனக்கு என்னவோ தப்பா படுது, பயமா இருக்குது நீங்க போக வேணாம் சித்தி”

“அய்யோ செல்லம் எதுக்குடா இவ்வளவு பயம், எனக்கு என்ன ஆக போகுது, உங்க சித்திய புடிக்கும் அளவு இங்க யாரு இருக்கான்னு நினைக்குற” என அவனுக்கு தைரியம் சொல்ல

“இதுவரை நான் எதுவுமே கேட்டது இல்லைல, எனக்காக சித்தி ஒரு ஒரு வாரத்துக்கு போக வேணாம், அப்பறம் போங்க சித்தி எனக்காக” என கெஞ்ச

“சரி டா அப்போ சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ண?”

“காட்டுல இருக்கற பழங்கள சாப்பிடலாம்‌ சித்தி, நான் எடுத்துட்டு கூட வந்துட்டேன்” என அனந்த் எடுத்து வந்த பழங்களை காட்ட

“ம்ம் சரி நீ ஒரு முடிவுல தான் இருக்க, ஒரு வாரத்துக்கு நான் போகல உங்க கூடவே இருக்கேன் போதுமா” என யசோதா தயார் ஆவதை நிறுத்தினாள்.

“சரி நீ வேணும்னா கொஞ்ச நேரம் தூங்கு ராத்திரில தூங்கவே இல்லைல நீ தூங்கு” என யசோதா அவனை தூங்க வைக்க

எப்படியோ சித்தியயும் விஷ்ணுவயும் காப்பாத்திட்டோம்னு நினைக்குறேன் என நினைத்துக்கொண்டு அனந்த் தூங்க

திரை இருட்டானது, மீண்டும் அதே இடம் இந்த முறை அங்கு யசோதா இல்லை, ஆனால் விஷ்ணு அங்கே தனியாக ஓடிக்கொண்டு இருந்தான், பின்னே 10 பேர் அவனை துரத்தி வந்தனர்.

திரை இருட்டானது.

ஒருவன் வந்து விஷ்ணுவின் தலையை நோக்கி அருவாளை வீசுகிறான்.

“விஷ்ணு….” என கத்திக்கொண்டு மீண்டும் எழுந்தான் அனந்த்.

யசோதா பதறிப்போய் உள்ளே வந்தாள்.

“என்னாச்சு அனந்த்” என கேட்க

“வி… விஷ்… விஷ்ணு விஷ்ணு எங்க” என பதட்டத்துடன் கேட்டான் அனந்த்.

“அவன் வீட்டுக்கு வரல அனந்த்” என சொல்ல

கனவுகளின் வேட்டை தொடரும்…
 
Status
Not open for further replies.
Top