எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அறுபது ஆகிடுச்சு மணிவிழா வந்தாச்சு - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

admin

Administrator
Staff member

அத்தியாயம் - 01​


"நல்லா பெரிய மண்டபமா பாரு, கிஷோர். நம்ம குமரேசன் வீட்டு பக்கம் இருக்கே ஏதோ ஒரு மஹால்? அது இருந்தா சௌரியமா இருக்கும்"​

"அது ரொம்பப் பெரிசே ப்பா" மகன் தயங்க,​

"இருக்கட்டும்டா, எப்படியும் எண்ணூறு பேர் வருவாங்க" என்க, நெஞ்சில் வைத்துவிட்டார், தேவிகா.​

"கார்த்திகை கடைசி முகூர்த்தம் வேற‌ கண்ணா, சீக்கிரமா அட்வான்ஸ் கொடுத்துடுங்க. இல்ல அப்பா வேற பார்க்கவா?" என்றவர் கேட்க,​

"ம்ம்.. எது அவேலபிள் இருக்குன்னு பார்க்கறேன் ப்பா. நம்ம தோதுக்கு இருக்கனும்ல?" என்க,​

''வாஸ்தவம் தான்" என்றார்.​

அவர் முகத்தில் ஏதோ ஒருவித யோசனை ரேகை படர்ந்திருந்தது.​

அதை கவனித்த கிஷோரும், "சாப்பாட்டுக்கு SR கேட்ரர்ஸை அண்ணா பேசிட்டான். எத்தன பேர் என்ற விபரம் மட்டும் சொல்லனும். மண்டபம் நம்ம வீட்டு அலங்காரம் எல்லாம் என்‌ ஃப்ரெண்ட்ஸோட ஈவெண்ட் மேனேஜ்மெண்ட் ஆட்கள் பக்காவா ரெடி பண்ணிடுவாங்க, அதான் மொத்தமா அவங்கிட்ட கொடுத்துட்டேன் ப்பா"​

அதில் ஆர்வம் துளிர்க்க, "டேய் இந்த தேவலோகம் மாதிரி செட் போட சொல்லுடா" என்றார் அவனின் தகப்பன்.​

அப்பட்டமான அதிர்வு முகத்தில் தேங்க, சிறிதாக வாய் திறந்து கணவரைப் பார்த்தார் தேவிகா.​

இருவரின் பாவனையில் சிரித்தவன், ''நமக்கு நாளைக்குப் போய் டிரஸ் எடுத்து கையோட ஸ்டிச்சிங் கொடுத்துட்டா மோஸ்டா வேலை குறைஞ்சிடும். அப்புறம் கல்யாணத்துக்கு ஒரு வாரத்துக்கு முன்ன வெளிய ஆரம்பிச்சா போதும்" என்றான்.​

ராகவி, "ராம் நகர்ல இருக்க டைலர் கிட்டவே நம்மோட டிரஸ் கொடுத்துடலாமா அத்த? எப்படியும் கொஞ்சம் வர்க் இருக்கற மாதிரி பார்த்துக்கலாம்" என்க,​

ஆசையுடன், "தேவிக்கு பஃப் வைச்சு, கை நல்ல இறக்கமா வெச்சு தச்சு தர சொல்லனும் ராகவி'ம்மா" என்றார் தேவிகாவின் கணவர்.​

"அண்ணி, சீர் தட்டு டெகரேஷன் கேட்டீங்களே? என்னாச்சு, யாராவது கெடச்சாங்களா?"​

தேவிகா, "தட்டு வைக்கறதில என்னடா டெகரேஷன் வேண்டிக்கெடக்கு" என்று சற்று அழுத்தமாய் கேட்க,​

"எல்லாம் நல்லா பண்ணிட்டு முன்னாடி வைக்கற தட்டுகளைக் கண்டபடி வைக்கவா முடியும்? என்ன'ம்மா" என்றான்.​

பேச்சு திசை மாறுவதை எண்ணி,​

ராகவி, "மாமா, அத்தைக்கு இந்த ப்ரைடல் மேக் அப் எந்த மாதிரின்னு சொல்லிட்டீங்கனா நான் அதுக்கு தக்க ஏற்பாடு பண்ணிடுவேன்" என்று நமுட்டுச் சிரிப்புடன் அவள் இழுக்க, அதில் ரசனை பார்வையோடு மனைவியைப் பார்த்துக்கொண்டே,​

"சலங்கை ஒலில வர ஜெய ப்ரதா மாதிரி இருக்கனும்" என்க, முடிந்தது தேவிகாவின் பொறுமை.​

கிஷோரும் ராகவியும் பலமாய் சிரிக்க, "உங்களுக்கு அறுபதாம் கல்யாணம் பண்ணுறதே பெரிசு! இதுல என்னைய ஜெய ப்ரதாவாட்டம் அலங்காரம் பண்ணணுமே? மொத உங்க மண்டையில இருக்கச் சொட்டைய என்ன செய்யனு யோசிங்க.. வந்துட்டார் ஜெய ப்ரதா குய ப்ரதானுட்டு" என்று கடுகடுத்தபடி உள்ளே சென்ற தேவிகாவின் முகத்தில் கோபம் உச்சியில் தாண்டவமாடியது.​

சிரித்தபடி, "ஏன் மாமா இப்படி?" ராகவி கேட்டிட,​

"உங்கத்தைக்கு கொஞ்சம் கூட அவளோட கல்யாணத்து மேல இன்ரஸ்ட் இல்ல பாரும்மா. நான் எவ்வளவு ஆசையா சொல்லுறேன் கேட்காமா என்னையவே குத்தம் சொல்லுறா" என்றார் முகத்தைச் சுருக்கி.​

"அப்பா, அம்மா சொன்ன மாதிரி உங்க சொட்டைய என்ன செய்யலாம்?" என்று அவன் ஒருபுறம் கிளம்ப, தன் தலையைத் தொட்டுப் பார்த்தார், முரளி கிருஷ்ணன்.​

அறுபது வயதைப் பூர்த்தி செய்யவிருக்கும் அவர் மத்திய அரசு ஊழியராக இருந்து, இந்த மாதம் தான் பணி ஓய்வு பெற்றிருந்தார்.​

இன்னும், இருபது நாட்களில் அவருக்கு மணிவிழா எடுக்க உள்ளனர் அவரின் இரண்டு மகன்கள்.​

முரளி கிருஷ்ணன், EPFOவில் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் தேவிகாவைத் திருமணம் முடித்திருந்தனர் அவரின் பெற்றோர்.​

இளங்கலை பட்டப்படிப்பில் இருந்தவரை முனைவர் பட்டம் வாங்கும் வரை படிக்க வைத்து, தனியார் கல்லூரியில் பேராசிரியராக அமர வைத்து அழகு பார்த்த அன்பு கணவர், முரளி.​

இரு மகன்கள், பார்கவ் கிருஷ்ணன் மற்றும் கிஷோர் கண்ணன். பார்கவ் அரசு பொறியியல் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக இருக்க, அவன் மனைவி ராகவி பல் மருத்துவராக உள்ளாள்.​

சற்று மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் தான் அவர்கள்.​

கிஷோருக்கு இன்னும் திருமணத்திற்குப் பார்க்க ஆரம்பிக்கவில்லை. அதற்குள் பெற்றோருக்கு அறுபதாம் திருமணம் நடத்தும் முயற்சியில் இறங்கிவிட்டனர் மூவரும்.​

"அவ்வளவு ஒன்னும் எனக்கு முடி போயிடலடா கண்ணா? கொஞ்சம் மட்டும் பின்னாடி முடியில்லை. தெனமும் வெங்காய ஜூஸ் தேய்க்கனும்" என்றார் உறுதியுடன் தலையாட்டியபடி.​

சுருட்டை முடிக்காரருக்கு பின் பக்கம் கிரவுண்ட் விழுந்திருக்க, அதை இந்த வயதிலும் சின்ன வெங்காயம் தேய்த்து வளர வைக்கப் பார்க்கிறார்.​

"ஆமா, நல்ல குளிர்காலத்துல வெங்காயம் ஜூஸ் தேய்ங்க. சளி பிடிச்சா என் உயிரத் தான போட்டு எடுப்பீங்க" என்று முத்து வைத்த மிஞ்சி சப்தமிடத் தோசைக் கரண்டியுடன் வந்துவிட்டார், தேவிகா‌.​

அந்த முத்தின் ஒலி தான் முரளிக்கு அன்றாட இன்னிசை. எது வாங்கிக் கொடுப்பாரோ இல்லையோ வருடம் தவறாது அவர்களின் திருமண நாளிற்கு முரளியிடமிருந்து முத்து வைத்த மிஞ்சிகள் பரிசாக வந்துடும் தேவிகாவிற்கு.​

பிள்ளைகள் இருவருக்கும் அந்த ஒலி, அபாய சங்கின் ஒலியை ஒத்தது. சிறு வயதில் சேட்டை விடும் நேரத்தில் தாய் வரும் அரவத்தை முதலில் சொல்லும் அந்த ஒலி, அவர்களின் ஆபத்பாந்தவன்.​

அதில் தூண்டப்பட்டவராக, "ஏன்டி உனக்கு இன்னும் கத்தையா முடி இருக்கிற அதுப்புல பேசுறீயா?" என்று சண்டையை முரளி ஆரம்பிக்க,​

"ம்ம்.. கெறையுள்ளவங்க கண்ணுக்கு யார் என்ன சொன்னாலும் குத்தமா தான் இருக்கும். கைய கால வெச்சிட்டு கொஞ்சம் சும்மா இருங்க. இருக்கற முடியாவது மிஞ்சும்" என்று அவர் கண்ணை உருட்டினார்.​

கிஷோர், "விடு மம்மி, வயசுல எங்கப்பா ஒரு ஹீரோ. அத நீ ஒத்துக்கிட்டு தான் ஆகனும்."​

தலையை ஸ்டைலாக ஒருபக்கம் திருப்பியவர், "அதுல தான்டா அவ விழுந்தா" என்று பெருமையடித்தார் முரளி.​

"ம்ம்.. மெச்சிக்கோங்க" என்றுபடி காலை ஆகாரத்தை டைனிங்கில் அவர் அடுக்க, இட்லி, தோசை உடன் கத்தரிக்காய் கொத்சு இருந்தது.​

ராகவி, "அத்த, கொஞ்சம் பூண்டு சட்னி மட்டும் போட்டுக்கறேன். கத்தரிக்கா சாப்பிடற மூட் இல்ல" என்றாள்.​

"இரு ராகவி, நான் இன்னும் ரெண்டு தோச உங்க மாமாவுக்கு வார்த்துட்டு நகர்ந்தறேன்" என்றவர் சொல்லுக்குத் தலையாட்டியவள் பூண்டை உரிக்கும் நேரம் சரியாக பார்கவ் வந்துவிட்டான்.​

"கவி, ஹீட்டர் ஆன் பண்ணிடு" என்று கத்தியவன் சோபாவில் தளர அமர்ந்துவிட்டான்.​

முரளி, "ஏன்டாப்பா, காலேலயே எங்க போயிட்ட சொல்லாம?"​

பார்கவ், "ப்ரண்ட் பார்க்க'ப்பா"​

தேவிகா, "அதுக்கு என்னடா இத்தன அழுப்பா வந்திருக்க?"​

"நேத்து தூங்கல ம்மா. உங்களுக்கு வெட்டிங் தீம் பார்த்துட்டு இருந்தோம் நானும் கவியும். தூக்கம் அவுட்" என்க,​

"இப்போதான்டா கிஷோர்கிட்ட சொன்னேன். தேவலோகம் மாதிரி‌ செட் பாட சொல்லி" என்க, அவர் மின்னும் கண்களைப் பார்த்தவன் குறுஞ்சிரிப்புடன் தாயைய் பார்த்தான்.​

"நான் ஏதோ என்னைய வெறுப்பேத்த சொன்னீங்கனு நெனச்சா நெஜமாவே இந்த நெனப்பிருக்கா உங்களுக்கு? என்னங்க கொஞ்சமும் யோசிக்க மாட்டீங்களா, எதுக்கு இத்தன ஆடம்பரம்?" என்று அவர் திரும்பவும் ஆரம்பிக்க,​

பார்கவ், ''அம்மா அவர் ஆசைப்படுறார். செய்ய நாங்க இருக்கோம்.‌ இப்போ என்ன அதுக்கு?"​

"என்னடா நீயும் புரியாம பேசுறா. கிஷோர் கல்யாணத்துக்கு வேணா இவர் சொல்லுற மாதிரி பண்ணிக்கோங்க. இது அறுபதாம் கல்யாணம்டா, வயசுக்குத் தக்க பொறுப்பா பொறுமையாக இருக்கனும். அவர் சொல்லுற மாதிரி தைய்யா தக்கான்னு குதிச்சா, சொந்ததிலையும் ஊர்‌ல என்ன நெனப்பாங்க?" என்று அழுத்தமாய் தன் கண்டனத்தைச் சொன்னார் தேவிகா.​

முரளி, "ஊர் என்ன சொன்ன உனக்கென்ன? பார்கவ் கல்யாணத்த சிம்பிளா பண்ணும் போதும் பேசுனாங்க தான், அதுகென்ன இப்போ? ஒரு ஒருத்தருக்கு ஒரு ஒரு விருப்பம் இருக்கும். எனக்கு என்னோட அறுபதாம் கல்யாணம் நல்லா கிராண்டா பண்ண ஆசை, ஏன் நான் பண்ணிக்கக் கூடாதா?​

கூடாதுன்னு சொல்லு, நான்‌ எல்லாத்தையும் நிறுத்த சொல்லிட்டு பன்னாரியில நாம மட்டும் சம்பந்தி குடும்பத்தோட போய் சம்பரதாயத்துக்கு பண்ணிட்டு வந்துடலாம்" என்று கோபழுத்தமாய் சொல்லிவிட்டார்.​

அந்த பேச்சிற்கே லேசாய் அவர் உடல் ஆட, அதை அனைவரும் பார்த்துவிட்டனர்.​

கிஷோர் தண்ணீர் எடுத்து வந்து கொடுக்க, குடித்தவருக்கு இன்னும் உடலில் மெல்லிய அதிர்வு இருந்தவண்ணம் இருந்தது.​

"இருந்தாலும் கெழவனுக்கு இந்த ஆச ஆகாதுப்பா" என்று தேவிகா மெல்ல முணுமுணுக்க, ''அம்மா" என்று ஒரு சேர அதட்டினார்கள் மகன்கள்.​

"என்னங்கடா இப்போ? கண்ணு படுமேன்னு சொன்னா கேட்கறீங்களா யாராவது?"​

கிஷோர், "பூசணிக்கா உடச்சடலாம் ம்மா" என்றான் சிரிக்காது.​

"அடிச்சேனா பாரு, எதுக்கு சொல்லுறேன் கூட யோசிக்காம காச செலவு பண்ணுறதுலையே இருங்க"​

"என்ன இப்போ? உங்களுங்கு பண்ணுறதுல என்ன வந்துட போகுது எங்களுக்கு?" கிஷோரும் தேவிகாவின் பேச்சிற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்க,​

"கண்ணா" என்றார் முரளி மகனை அடக்கும் பொருட்டு.​

"இல்ல ப்பா, நீங்க ஆசப்பட்டிங்கறதவிட எங்க அப்பா அம்மாவுக்கு செய்யனும் என்ற ஆசை இருக்காதா எனக்கும் பாருவுக்கும்" என்றான் வருத்தத்துடன்.​

பார்கவ், "ம்மா, உன்ன செலவப் பத்தி யோசிக்காதேன்னு ஏற்கனவே சொல்லிட்டேன். இருக்குது செய்யறோம். யார் என்ன சொன்னா என்ன? ஒருநாள் நிகழ்வாவே இருந்தாலும் எங்களுக்கு அது நிறைவா இருக்கனும். எங்களுக்கு, அது உங்களுக்கு சந்தோஷத்த கொடுக்கறதா இருக்கனும். அவ்வளவுதான்" என்றான்.​

"அத்த, இதெல்லாம் ஒன்ஸ் இன் லைப் டைம் மெமரி. மாமா ஆசையவிட உங்க பிள்ளைங்க ஆசைக்காக பண்ணிக்க மாட்டீங்களா?" என்க, தேவிகாவின் முகம் இலகாமல் இருந்தது.​

"ராகவி, விடு ம்மா. உங்க அத்த முடிவு படியே.." என்று சொல்லவந்தவரை இடையிடு நிறுத்தியது தேவிகாவின் குரல்.​

"கொஞ்சம் பேர் மட்டும் கூப்பிட்டா போதும். ஊரையே வளச்சு கூப்பிடாதீங்க. மண்டபம் பாருங்க, ரொம்பப் பெரிசா வேண்டாம். இவர் சொல்லுவார் அத்தன ஆசைய வெச்சுட்டு. ஆனா எல்லார் கண்ணும் ஒன்னு போல இருக்காது, வாயும் சும்மா இருக்காது" என்று எங்கோ பார்த்தபடி சொன்னவர்,​

"எனக்கும் சங்கடமா இருக்காதா இப்படி எல்லாம் விமர்சையா இந்த வயசுல பண்ண" என்றார் மெல்ல முணுமுணுத்து கிச்சன் நோக்கிச் சென்றபடி.​

அதில் முரளியின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்துவிட ராகவி, "அத்த அது சங்கடம் இல்ல" என்று‌ நிறுத்தி கிஷோரோடு சேர்ந்து, ''வெட்கம்" என்க, உண்மைக்கும் அங்கு தேவிகாவின் முகத்தில் வெட்கப்பூக்கள் பூத்துவிட்டது.​

 

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 02

குளிர்காலம் ஏற்கனவே ஆரம்பித்திருக்க, பனி ஊசியாய் இறங்கியது.

நவம்பர், டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்களில் எல்லாம் முரளியை ஏழு மணிக்கு முன்னர் வெளியே அனுப்பவே மாட்டார், தேவிகா.

வயது ஒருபுறம் இருந்தாலும் அவர் உடல் நலனே அவருக்கு பெரியது.

இன்று உடல் ஒரு மதமதப்பாக இருக்கவே ஆறு மணிக்கெல்லாம் போம்பர் ஜாக்கெட், ஸ்கார்ஃப், வாக்கிங் ஷோ என்று கிளம்பி இருந்தவரை,

"இந்தாங்க திரும்பவும் ஆரம்பிக்காதீங்க. நேத்தே சொன்னேன்ல எட்டு மணிக்கு மேல வாக்கிங் போனா போதுமிட்டு" என்று வந்துவிட்டார் தேவிகா.

"இவளோட" என்று முட்டியில் கைகுற்றி எழுந்தவர்,

"உடம்பு வேலைக்கு போகாம‌ ஏதோ பாரமா இருக்கு ம்மா. நல்லா கை கால் அசச்சிட்டு வந்தா நல்லாயிருக்கும்" என்றவரை அத்தனை அழுத்தமாய் பார்த்து நின்றார் மனைவி.

அறுபது வயது என்று சொன்னாலும் நம்ப முடியாத உடல்வாகு கொண்டவர் முரளி கிருஷ்ணன்.

அவரை பார்க்கும் நபர்கள் எல்லாம், என்ன நாற்பதின் இறுதியா உங்களுக்கு? என்று தான் பெரும்பாலும் கேட்பார்கள்.

உடலை அத்தனை கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருப்பார்.

முகத்தில் விழுந்த சிறு சுருக்கமும், நிரை எய்தி இருந்த தலை முடியும் மட்டுமா அவர் மூப்பின் சாட்சி.

"தரையே சில்லுனுட்டு இருக்கு. இந்த பனியில போகாதீங்க பாரு'ப்பா. ஏழு ஏழரை போல போங்க. அதுவரை உங்க ஆஸ்தான யோகா வேணா பண்ணுங்க. ஜூஸ் கூட இனி டைம் மாத்திடுவேன்" என்றுவிட்டு சென்றார் அவர்.

திருமணமான இந்த முப்பத்தி மூன்று வருடங்களில் முரளியின் ஆரோக்கியம் முழுவதும் அவரின் கையில் தான்.

பிள்ளைகள், மாமனார் மாமியார் இருந்தவரை அவர்களின் உணவு பழக்கம் என்று‌ அத்தனை பேரின் உணவு பட்டியல் சத்தாகவும் அதேசமயம் இயற்கையாய் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்வார் தேவிகா.

இருந்தும் முரளிக்கு இந்த குளிர் ஆரம்பம் தொட்டே ஒற்றுக்கொள்ளாத ஒன்று. அதுவும் போக, மனிதருக்கு சளி பிடித்தாலும் சாமானியத்தில் விடவும் செய்யாது.

ஏழரைக்கு சென்றவர் வீடு திரும்பும் நேரம் மக்கள் மூவரும் அவர்களின் பணிக்கு சென்றிருந்தனர்.

"தேவி, சூடு தண்ணி கொண்டா" என்றபடி சோஃபாவில் அமர்ந்தவர் முகத்தில் ஒருவித சுறுசுறுப்பு தனம்.

"என்னங்க எழுதறீங்க?" என்றபடி தண்ணீரை வைத்துவிட்டு கணவரிடம் வினவ, அவரோ நிமிராது, "உனக்கு‌ உக்காரை ஓகேயா இல்ல அக்காரவடிசிலா?" என்க, புரியாது முழித்தார் அவர்.

"என்ன? எதுக்கு கேட்கறீங்க இப்போ?" என்று அவர் எழுதிக்கொண்டிருந்த பேப்பரை பிடிங்கினார்.

முரளியின் அருகே அமர்ந்தவர் அதை பார்க்க, திருமண நிகழ்விற்கான உணவு பட்டியல்.

வழக்கமான பதார்த்தங்களுடன் சில தேவிகாவின் விருப்பங்களும் இருக்க, மனதோடு உருகிவிட்டது.

"உக்காரை எழுதிக்கோங்க. ஆனா இத்தன விதம் வேண்டாம் பாரு'ப்பா" என்றார் இதமான குரலில்.

அவர் மனதளவில் நெகிழ்ந்திருந்தார் என்று அவரின் பேச்சே சொல்லியது.

"இருக்கட்டும் தேவி. நம்ம கல்யாணம் நம்ம விருப்பத்துக்கா நடந்துச்சு? உங்க அப்பாவும் எங்க அப்பாவும் சொன்னது தானே. இது நமக்கே நமக்கானது, தடுக்காத" என்றவர் மனைவியின்‌ கைப்பிடித்து சோஃபாவின் கீழே அமர்ந்துகொண்டார்.

"சில்லுனு இருக்கு பாரு'ப்பா. மேல வாங்க" என்க, "இருடீ சும்மா" என்றவர் தேவிகாவின் காலை எடுத்து அவரின் தொடையில் வைத்து மெல்ல பிடித்துவிட்டார்.

அவ்வப்போது நடக்கும் நிகழ்வுதான். அதை அத்தனை ரசிப்பார் தேவிகா.

"க்ரீம் காலுக்கு போடற தான தேவி? பாதம் வறண்ட மாதிரி இருக்கு?"

"தண்ணீல ரொம்ப நேரம் புழங்குனா அப்படிதான் இருக்கும்" என்க,

அதை ஏற்றுக்கொண்டவர், "சரி, இந்த வாரம் வியாழன்ல இருந்து தானே பத்திரிக்க வைக்க போறோம். இன்னிக்கு மதியம் போல போய் உனக்கு கொலுசு வாங்கலாமா?" என்றார் ஆசையோடு.

அதில் கணவனை முறைத்தவர் தன் காலை இழுத்துக்கொள்ள பார்க்க, "இருக்கட்டும்டீ. எத்தனை நாளாச்சு இப்டி நம்ம வீட்டுல உன்னோட உங்காந்து" என்று அவர் முகம் பார்க்க, மனம் இளகினாலும் முகம் இளகவில்லை.

"மதியம் சாப்பிட்டு பஜார் போலாம்" என்றார் திருமபவும்.

"காச வீணாக்குறதிலேயே இருங்க. ஏற்கனவே கல்யாண செலவு லட்சத்தில போகுது, இதில கொலுசு வேற வேணுமா? இப்போ மூனு மாசம் முந்தி தான வாங்கிக் கொடுத்தீங்க?" என்க,

"நம்ம ஆசைப்படி நம்ம கல்யாணம் ஏற்பாடு நடக்கல தான தேவி. அதான் இப்போ நம்ம விருப்பப்படி எல்லாம் நடக்கிக்கனும்னு ஒரு ஆசை" என்றார்.

"உங்க விருப்பப்படி" என்று அவர் அழுத்த,

"ஏன்டீ, உனக்கென்னமோ ஆசையே இல்லேங்கற மாதிரி பேசுற?"

அதில் முகம் சுழித்தாலும், "இருக்குத்தான். உங்களவுக்கு இல்ல க்ருஷ்ணன் ஸார்" என்றார் சற்று நக்கலாக.

"ம்ம்.. பரவாயில்லை. இருந்துக்கட்டும்.‌என்னோட ஆசையோட‌ இந்த கொலுசு ஆசையும் சேர்ந்துக்கட்டும்" என்று அவர் அதையும் இணைக்க, கணவனின் தோளில் தட்டினார் தேவிகா.

சிரித்துக்கொண்டே, "கல்யாண கொலுசு" என்றவர்‌ முகம் விரிந்த சிரிப்புடன்.

"சரி‌ எழுந்திரிங்க. சாப்பிட்டு மொத மத்தவங்களுக்கு துணி‌ வாங்க லிஸ்ட் போட்டுடலாம்" என்று அவர் அடுத்த கட்ட வேலைகளை பார்க்க சென்றுவிட்டார்.

அன்று‌ மதியம் போல, முரளியும் தேவிகா மட்டும் பஜாரில் இருந்த வெள்ளி நகை கடைக்கு சென்றனர்.

மனைவிக்கு நல்ல கணமான கல்யாண கொலுசும் அதற்கு தோதான முத்து வைத்த மிஞ்சியும் வாங்கியவர் அவரின் பிடித்ததிற்கு ஏற்ப ஒரு காஃபி கொட்டை நிறத்தில் அகண்ட தங்க கரை போட்டு கோபுர வடிவம் தரித்த பட்டுப்புடவையும் வாங்கிக்கொடுத்தார்.

வாங்கித் தரும் பொருட்களைவிட அதை துணைக்குத் தகுந்தபடி தேர்ந்தெடுத்து வாங்குதில் தானே காதலின் மிளிர்வு மின்னுகிறது!

இப்படியே நாட்கள் நகர,
ஜவுளி எடுத்து அதை தைக்கவும் கொடுத்திருக்க, இனி பத்திரிகை வினோயக வேலையில் இறங்கிவிட்டனர் வீட்டினர்.

"என்னோட ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் நான் வாட்சப் பண்ணிடுவேன் பாரு. நீ என்ன செய்யற?" என்றான் கிஷோர்.

"ரொம்ப க்ளோஸ் மட்டும் நானும் கவியும் போறோம்டா. மத்தபடி எல்லாம் மெயில் ஆர் மெசேஜ் தான். வர்க் ப்ளேஸ்ல டிப்பார்மெண்ட் எச்.ஓ.டி ரெண்டு‌ மூனு ஸ்டாஃப்ஸ் தவிர யாரையும் கூப்பிடல" என்றுவிட்டான் அவன்.

பெரும்பாலான சொந்தங்களுக்கு ராகவி, பார்கவ் மற்றும் கிஷோரே சென்றனர். முரளி பக்க நண்பர்களுக்கு மகனுடன் அவரும், தேவிகாவின் கல்லூரியில் முக்கிய நபர்கள் சிலரை மட்டும் தம்பதியராக தேவிகா, முரளியே சென்று அழைத்திருந்தனர்.

முரளியின் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் கோயம்புத்தூர் பக்கமிருக்க, அவரை அழைக்கவும் சில சாமான்கள் அங்கு வாங்கவும் என்று ஐவரும் அதிகாலையிலேயே ஈரோட்டில் இருந்து பார்கவின் நேக்ஸானில் கிளம்பியிருந்தனர்.

"இதென்னடா பார்கவா இத்தன குளிரா இருக்கு?" என்று புடவை முந்தானையைப் போர்த்தியபடி தேவிகா கேட்டார்.

கையை தேய்த்தவரிடம் ராகவி, "காஃபி குடிக்கறீங்களா அத்த? நம்ம ஊரைவிட கோவை கொஞ்சம் சில்நஸ் அதிகம்" என்க,

கிஷோர், "ஆனா நல்லா இருக்கு அண்ணி. என்னா ஊரு என்னா தண்ணீ" என்றான் சிலாகித்தபடி.

ராகவி, "அப்போ இங்கையே பொண்ணு பார்த்துடலாமா கொளுந்தனாரே" என்றாள் விளையாட்டாக.

"ஓ எஸ், தாராளமா" என்றானே அவனும்.

முரளி, "இங்க என் அறுபதாம் கல்யாணத்துக்கு தான் பத்திரிக்க வைக்க வந்துருக்கோம்டா. மாப்பிள்ளையாட்டம் நீ ரெடிங்காத, நியாபகம் இருக்கட்டும்" என்று நினைவுபடுத்த,

தேவிகா, "ஆனாலும் உங்களுக்கு இத்தன ஆர்வம் ஆகாதுங்க. பசங்க ஏதோ பேசினா, உடனே உங்களோட ப்ரளாபத்தை கொண்டுவாங்க" என்க,

"என்னதான் சொல்லு ம்மா, அவர் கல்யாண மாப்பிள்ளையாக்கும்" என்று காரை செலுத்தியபடி வாரினான், பார்கவ்.

ராகவி, "மாமா, அப்போ நீங்களும் பேசாம க்ரூமிங் போய்டுங்க. இன்னும் பத்து வயசு கொறஞ்ச மாதிரி ஆகிடும். கிஷோருக்கு போட்டியா அவரோட அண்ணா மாதிரி தெரிவீங்க" என்றாள் முரளியை வம்பிழுத்தபடி.

"நான் ஏற்கனவே அவனோட தம்பி மாதிரி தானே'ம்மா இருக்கேன். எங்க உன் அத்தையவே கேளேன்" என்க, சிரிப்பு வந்துவிட்டது தேவிகாவிற்கு.

முகத்தை சன்னல் புறம் திருப்பிக்கொண்டவர் அதை அடக்க சிரமப்பட, "அம்மா, இல்லேனு சொல்லேன்" என்று கிஷோர் பரபரக்க,

திரும்பாமல், "சும்மா கெடேன்டா" என்றார்.

"அம்மா"

"அவரோட ஆசையும் ஏன் கெடுப்பான், இருந்துட்டு போறார் விடுடா கண்ணா" என்க,

"நீயெல்லாம் தாயா ம்மா? அவர்‌ என்னைய கெழவன் ரேஜ்ல சொல்லுறார் நீங்களும் அதுக்கு ஒத்து ஊதரிங்க?" கடுப்பாகிவிட்டான் போல.

"பாரு, இவர் இதே மாதிரியே பேசினார் எனக்கு கல்யாணம் ஆகும் முன்னவே கெழவனாகிடுவேன்டா.. ஊரும் இவர் பேச்சைத் தான்டா நம்பும்" என்று அவன் புலம்ப,

"கிஷோர், உங்க பின் தலையில இந்த இடத்தில முடியில்ல?" என்று‌ ராகவி சுட்டிக்காட்டி சொல்ல, சட்டென்று கை உயர்த்தி தொட்டுப் பார்த்தவன் முகத்தில் டன் கணகில் வழிந்தது அசடு.

ராகவி, "அம்புட்டு பயம்" என்று சிரித்துவிட, "பின்ன எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் கூட ஆகல அண்ணி" என்று முணுமுணுத்து முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டான்.

"டேய் நீ இப்படி உம்ம்னு இருந்தா அப்பா உனக்கு தம்பி தான்டா" என்று பார்கவும் சேர, சத்தமாய் சிரித்துவிட்டார் முரளி கிருஷ்ணன்.

தேவிகாவும் சிரிக்க, கிஷோர் முகம் கூம்பிவிட்டது.

"விடு தங்கம். அவர் இன்னும் ரெண்டு வாரத்தில ஊரறிய கெழவனா ப்ரமோட் ஆகப் போறார். அறுபது வயசுல என் சின்ன பையனோட போட்டி வேற" என்று தேவிகா சொன்ன பின்னர் தான் கிஷோர் தெளிந்தான்.

லட்சுமி மில்லில் இருந்தது வேணு நாராயணன் இல்லம். முரளி கிருஷ்ணனின் பால்ய நண்பர் அவர்.

பள்ளி கல்லூரி படிப்புகளை ஒன்றாய் முடித்து வெவ்வேறு பணியில் இணைந்தாலும் இந்த வயதிலும் ஒட்டும் நட்பும் தொடர்கிறது.

அவர் வீட்டில் வரவேற்றனர். சம்பரதாய விசாரிப்பு முடிந்து மகன் - மருமகள் சகிதமாய் சஷ்டியப்த பூர்த்தி விழா பத்திரிக்கையை கொடுத்தனர் முரளி தம்பதிகள்.

"என்ன முரளி, பத்திரிக்கையே இவ்வளவு கிராண்ட் ஆஹ் இருக்கு" என்று புருவமுயர்த்தினார் வேணு.

அதில் தேவிகா சங்கடமாக, முரளி, "ஏன்டா? நான் கொஞ்சம் பெரிசா பண்ணலாம்னு இருக்கேன். நமக்கும் ஆசை இருக்கும் தானே" என்று எதார்தமாய் கூற,

"வாஸ்தவம் தான். ஆனா எனக்கெல்லாம் பாரு கோவில்ல வெச்சு முடிச்சிட்டானுங்க பசங்க" என்றார். மெல்லிய வருத்தம் இருந்ததோ அவர் குரலில்?

"ம்ம்.. நான் இதுவே போதும்னாலும் பெரியவன் விடமாட்டான். சின்னவன் அத்தன பார்த்து செய்யறான். நான் எப்படி இருக்கனும்னு சொல்லிட்டேன், எல்லா ஏற்பாடும் பசங்களும் ராகவியும் தான் பண்ணுறாங்க" என்றார் பெருமையாக.

வேணுவின், "கொடுத்து வைச்சவன்" என்றதில் என்ன பொதிந்திருந்தது என்பது அவருக்குத் தான் தெரியும்.

சிற்றுண்டியுடன் கிளம்பியவர்கள் பி.என்.பாளையத்தில் இருந்த பெருமாளை சேவித்து அவர்களின் ஷாப்பிங்கை ஆரம்பித்தனர்.

நேரம் நகர, காந்திபுரத்தில் சில பொருட்கள் வாங்கியவர்கள் இரவு உணவை உண்ட கையுடன் ஈரோடு நோக்கி கிளம்பிவிட்டார்கள்.

இரவு பனிக் காற்று விசுவிசு என்று வீச, கிஷோரும் பார்கவும் தான் மாறி மாறி காரை செலுத்தினார்கள்.

பெண்கள் அசந்துவிட, முரளி சன்னலோரம் தேவிகாவை தோளில் சாய்ந்துக்கொண்டு இருளை வெறித்தார்.

நிச்சயம் அவரின் சஷ்டியப்த பூர்த்தி விழா பலரின் வாயில் அவலாக மெல்லப்படும் தான். இருந்தும் அவரின் ஆசையை விட்டுவிட முடியுமா?

தேவிகாவிற்குப் அதில் அதிக ஈடுபாடு உள்ளது தான். இருந்தும் அவர் தயங்குவதற்கான காரணம் சுற்றத்தின் பேச்சு. அவர்களின் நக்கலான பார்வையும் நயமான குத்தும் பேச்சிற்கும்.

ஏசியை அனைத்திருந்ததால் லேசாக சன்னலை திறந்து வைத்திருந்தார் காற்றிருக்காக. அதிலேயே
தலை சாய்ந்து ஒருகட்டத்தில் தூங்கிவிட்டார் முரளி.

மறுநாள் மதியம் கடும் காய்ச்சல், தொண்டை வலியுடன் ஈரோட்டில் இருந்த மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார், தேவிகா‌.

•••
 
Last edited:

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 03

ஜேஜே என்று அத்தனை கூட்டத்தையும் மொத்தமாய் வாரி சுருட்டி தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டிருந்தது அந்த பிரபல்யமான மருத்துவமனை.

மக்கள் ஏதாவது ஒரு பிரச்சனைக்கு என்று வந்தால் தொட்டு தொடர்ந்து அடுத்து அடுத்து என்று நீண்டு கொண்டு தான் செல்கிறது உடம்பில் இருந்த கோளாறுகள்.

என்ன செய்து என்ன பயன்? தினமும் உடற்பயிற்சியும் வாயை அடக்கும் முயற்சியும் இல்லாது போனதன் விளைவால் ஆயிரங்களிலும் லட்சங்களிலும் பணத்தைக் கொட்டினாலும் கொட்டுப்போன ஆரோகியத்தை மீட்க முடியாது தவிக்க தான் செய்கின்றனர்‌ சாமானிய மக்களும் பணம் படைத்த ஜாம்பவானும்.

"எப்போதான் தருவாங்களாம்'டா" என்று மகனிடம் கடிந்தபடி அமர்ந்திருந்தார், முரளி கிருஷ்ணன்.

தேவிகாவிற்கு சிறுநீர் மற்றும் ரத்த பரிசோதனை நடந்திருக்க அதற்கான டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் வாங்குவதற்காக அமர்ந்திருந்தனர் இருவரும்.

நசநசத்த சப்தங்களும் கலவையான மக்களின் பேச்சும் மருத்துவமனையில் எந்த வாடையும் இல்லை என்றாலும் ஏதோ ஒருவித ஆழ்ந்த நெடி உலாவ அதையெல்லாம் அறவே சகியாதபடி இருந்தார் முரளி.

"ஒரு மணி ஆகுமாம் ப்பா.. இன்னும் அவங்க டாக்டர் வரலையாம்" என்று அமர்ந்தவன் முகத்திலும் களைப்பின் ரேகை.

"உப்ப்" என்று ஊதியவன், "காஃபி குடிச்சிட்டு வரலாமா ப்பா" என்றான் சோர்வுடன்.

மகனைப் பார்த்த முரளியும், "ம்ம்.. நீ சாப்பிட்டு வீட்டுக்கு கெளம்பு கண்ணா. நைட் பார்கவோட வா. போதும்" என்க,

"இல்ல'ப்பா. அம்மாவோட இருக்கேன்" என்றுவிட்டான்.

தேவிகாவிற்கு காய்ச்சல் ஈரோடு வந்து சேரும் போதே லேசாக இருந்தது. இரவு நேரம் செல்ல செல்ல குளிர் ஜொரமாய் மாற, ராகவியின் கை வைத்தியம் வேலைக்கு ஆகவில்லை.

காலையிலும் உடல் நன்கு காய, கிஷோர் ராகவியுடன், முரளி தேவிகாவை அட்மிட் செய்துவிட்டார்.

பார்கவிற்கு மாதந்திர துறை கலந்தாய்வு இருக்கவே அவனால் வரமுடியாது போனது. இடையில் ராகவிக்கும் அவள் மருத்துவமனையில் இருந்து அவசர அழைப்பு வரவே, அவளும் சென்றுவிட்டாள்.

தகப்பனும் மகனும் மட்டும் தாயோடு இருக்க, ஊரில் இருக்கும் அத்தனை டெஸ்டும் எடுத்துவிட்டனர். அதற்கான காத்திருப்பு தான் கொலையாய் கொன்றது.

மருத்துவமனை கேன்டீனில் கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. ஒதுக்குப்புறத்தில் மரங்கள் சூழ அமைந்திருந்த இடம் சுகாதாரமாக இருந்தாலும் பண்டங்களின் கலவையான மணம் அவ்வளவு நன்றாக இல்லை.

அதிலேயே முகம் சுழித்துவிட்டான், கிஷோர்.

"காஃபி ஆடர்‌ பண்ணா, ஈ போட்ட காஃபியா தராங்க" என்றொருவரின் பேச்சும்,

"தயிர் சாதத்தை வாயில வெச்சா உச்சு முடி நட்டுக்கிட்டு நிக்குது" என்று வெளியே வந்தவரின் கூற்றைக் கேட்டு, தகப்பனும் மகனும் பார்த்துக்கொண்டனர்.

தேவிகாவின் சமையலுக்கு பழகியவர்கள் ராகவியின் சமையலைக் கூட சட்டென்று ஏற்க முடியவில்லை.

இப்படி இருப்பவர்களுக்கு வெளி சாப்பாடெல்லாம் ஒற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றுதான்.

இருந்தும் சமயத்துக்குத் தக்க லைட் புட்ஸ் எடுப்பார்கள் தான், தவிர்க்க முடியாத போது.

என்னதான் வெளியே சாப்பிட்டாலும் வீட்டு உணவுப் போல, அதுவும் நம்மின் பாசமிகுந்தவரின் கைப்பக்குவம் போல் இருக்குமா?

ஆயிரம் இருந்தாலும் வெளி உணவுக்கு கொடி பிடிக்கும் நபர்களும் இருக்கிறார்கள் தான்.

ஆனால், வீட்டின் தலைமை பெண் சமையல் என்பது நம் ரத்தில் கலந்த உணர்வோடு அந்த சமையலுக்கு இணையான மற்றொன்றை எப்போதும் மனம் தேடாது.

இயற்கையும் இப்பூவுலகு கூட தன்னின் தற்ப வெப்பத்திற்கும் கால மாற்றத்திற்கும் ஏற்ப மாறும். ஆனால், பெண்ணின் பாசத்தால் விளைந்த உணவின் பக்குவமும் மணமும் மாறாத ஒன்று.

அதேதான் தேவிகாவின் சமையலும். முப்பத்தி மூன்று வருடமாய் மாறாத சுவையும் திகட்டாத பக்குவமும் குறையாத ஆரோகியமும் முரளியையும் பிள்ளைகளையும் கட்டிப்போட்டுள்ளது இன்றளவும்.

அது, தேவியின் அந்த உணவு ஒரு வேளை தடைபடவும் திண்டாடிப் போனார்கள் தகப்பனும் மகன்களும்!

தலை லேசாக வலியெடுக்க, "ப்பா, இங்க சாப்பிட்டே ஆகனுமா?"

"வெளிய போயிடலாம் கண்ணா. அம்மாவுக்கும் நல்லதா சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிக்கலாம்" என்று வெளியேறிவிட்டனர்.

மருத்துவமனை வெளியே ஒரு பிரபல ஹோட்டலுக்கு சென்றனர்.‌ நல்ல கூட்டம், காஃபியும் சாம்பார் வடையும் ஆடர் செய்தவர்கள் ஒரு இடத்தில் அமர்ந்துவிட்டனர். அத்தனை அயர்வு அவர்களிடம்.

சட்டென்று ஒரு நோவு என்று படுக்காத தேவிகா இப்படி காய்ச்சலுக்கே சுருண்டுவிட்டார் என்பதை சற்றும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை முரளிக்கும் மகன்களுக்கும்.

"டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க ப்பா? அம்மா எழுத்துட்டாங்களா?" என்று இடையிடையே பார்கவ் அழைத்து கேட்கவும் அதற்கு தக்க பதில்களை சொல்லியபடி இருந்தனர் இருவரும்.

செல்ஃப் சர்வீஸ் இடம் ஆதலால் காஃபி வந்துவிட, கிஷோர் எடுத்துவர சென்றான்.

சூடான நுரை ததும்பி நின்ற காஃபியின் மணமே தலைவலியை குறைப்பதாக இருந்தது அவனுக்கு.

ட்ரையில் வைத்து அவன் திரும்ப,
பின்னால் நின்றிருந்த நபரில் பக்கவாட்டில் மோதிவிட்டான்.

"ஸ்ஸ்.. ஸாரி" என்று நிமிர்ந்தவன் முகம் எதிரே இருந்த பெண்ணிடம் மன்னிப்பை சிந்தியிருந்தது.

"ச்சோவ்வ்" என்று அவளின் வெள்ளை கோட்டில் பட்ட காஃபை கைக்குட்டையால் துடைத்தபடி, "தட்ஸ் ஓகே" என்று சிரிக்க, அதிர்ந்துவிட்டான் கிஷோர்.

யார் இப்படி சூடான குளம்பியை சிந்திய பின்னும் சிரித்துக்கொண்டு பரவாயில்லை என்று சொல்லுவார்கள்?!

அந்த நொடி ஊரில் உள்ள வானவில் வார்த்தை வசனங்கலெல்லாம் தானே வாயில் வண்ண வண்ணமாய் வெளியேறும்.

வெள்ளை கோட்டில் படர்ந்திருந்த ப்ரவுன் நிற திட்டுக்கள் அவனை பார்த்து திட்டுவது போல் தோன்ற, "ஸாரி, கவனிக்கல" என்றான்‌ மீண்டும்.

உண்மைக்கும் தவறு அவனிடமில்லை. அவன் உணவை எடுக்கும் நேரம் அவன் பின்னே நின்றது 'அவளின்' தவறு.

"என் மேல தான் ஸார் ஃபால்ட்.‌ ஃப்ளீஸ், டோன்ட் ஆஸ்க் ஸாரி!" என்றவள் நகர்ந்துவிட்டாள்.

(தவறு என்மீது தான். மன்னிப்பு கேட்க வேண்டாம்)

"ச்ச" என்று ஒருவித தாங்கலான உணர்வு அவனை சூழ, முரளியிடம் சிந்தாத குழம்பியை கொடுத்தவன் மீண்டும் ஒன்று வாங்கிக்கொண்டு வந்தான்.

"என்னடா கண்ணா?"

"ஒருத்தர் மேல காஃபி கொட்டிட்டேன் ப்பா"

"தெரியாம தானடா"

"டாக்டர் போல ப்பா. ஒயிட் கோட் பாதி காஃபி அபிஷேகம். அவங்க ஒன்னும் சொல்லாம என்னைய ஸாரி கேட்காதீங்க, தப்பு அவங்க மேலதான்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க" என்றான் விளக்கமாய்.

"பரவாயில்லையே இந்த காலத்திவையும் இப்படியும் இருக்காங்க" என்க,

"சின்ன பொண்ணாதான் ப்பா இருந்தாங்க"

"அதுசரி" என்றவர் சாம்பார் வடையில் மூழ்கிவிட்டார்.

தேவிகாவிற்கு சூடான பாலை மட்டும் வாங்கியவர்கள் அவர் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு சென்றனர்.

"இன்யூனிட்டி கம்மியா இருக்கு. குளிர் காலம் இல்லையா பனியும் ஒத்துக்கலை போல அம்மாவுக்கு. குளிர்ல ரொம்ப நேரம் வெளிய நிக்காதீங்க. வீட்டுக்குள்ள சாக்ஸ் போட்டே இருங்க, சுடு தண்ணியா குடிங்க. கீப் யூவர் செல்ஃப் வாம் (உங்களை கதகதப்பாக வைத்துக்கொள்ளுங்க)

சில்நஸ்னால வந்து பீவர் தான், அதை இவங்க உடம்பு ஏத்துக்கலை. மத்தபடி ஷீ இஸ் ஃபைன். பீவர் டவுன் ஆன பின்ன பார்க்கலாம்" மருத்துவர் சொன்ன பின்னர் தான் முரளியின் முகமே தெளிந்தது.

மாலை போல் டாக்டர் தேவிகாவை நாளை டிஸ்சார்ஜ் செய்துகொள்ள சொல்லிவிட, ராகவியும் அவளின் வீட்டாரும் தேவிகாவைப் பார்க்க வந்தனர்.

"கண்ணு பட்டிருக்கும் சம்பந்தி. நீங்க கிராண்ட்டா கல்யாணம் நடத்துறது சிலருக்கு பிடிக்காம கண்ணு வெச்சிருப்பாங்க, அதான் இப்படி படுக்க போட்டிருச்சு" என்றார் ராகவியின் அம்மா.

"MS படிச்ச டாக்டர் இம்யூனிட்டி கம்மின்னு‌ சொல்லுறார், MBBS ஃபெயிலான உங்க அம்மா, எம்புட்டு அறிவுத் தெளிவா விம் போட்டு வெளக்கறாங்க" என்று பார்கவ் மெல்ல ராகவியிடம் சொல்ல, கிஷோருக்கு சிரிப்பு தாங்கவில்லை.

முயன்று‌ அடக்கியவன் அடுத்தடுத்து ராகவி அம்மாவின் பேச்சிற்கு அண்ணனின் கவுண்ட் தாங்காது அறையில் இருந்து சென்றுவிட்டான்.

அரைமணி நேரம் போல் இருந்த ராகவியின் வீட்டினர் கிளம்ப, செல்லும் நேரம் முரளியிடம், "தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க அண்ணா, உங்களுக்கு அறுபதாம் கல்யாணம் பண்ணுறதெல்லாம் சரிதான். ஆனா எதுக்கு இத்தன விமர்சையா?

பத்திரிக்கை கொடுக்க ஆரம்பிக்கும் போதே பாருங்க அண்ணி படுத்துட்டாங்க. இனி நெனச்சபடி கல்யாணமும் நடந்தா என்னாகுமோ? கல்லடி பட்டாலும் கண்ணடி படக்கூடாதுன்னு சொல்வாங்க, உங்களுக்கு தெரியாததா?

இப்போ பத்திரிக்கை வெச்ச வரை மோதும், முடிஞ்சளவுக்கு கம்மியாவே பண்ணுங்க. ராகவியும் மாப்பிள்ளையும் பாவம் இப்போவே துவண்டுட்டாங்க. அவங்களும் எவ்வளவுதான் செய்வாங்க? ம்ம்.‌.

சரி நாங்க வரோம். உடம்பப் பார்த்துக்கோங்க" என்று அவர் வெளியேற, அம்மாவின் பேச்சைக் கேட்டு பேயறைந்தால் போல் இருந்தால், ராகவி.

இந்த மாதிரியான பேச்சுக்கலை அவள் கேட்டிருந்தாலும் அவள் வீட்டினரே அவளின் புகுந்த வீட்டாரிடம் இப்படி பேசிக் கேட்பது முதல்முறை. அதுதான் ஆரம்பம் என்று அவள் மனது சொன்னாலும் மேற்கொண்டு அதை வளரவிடக்கூடாது என்ற எண்ணமும் உதிக்காமல் இல்லை.

முரளி கோபத்தை அழுத்தமாக அடக்கி இருந்தாலும் பார்கவ் அப்பட்டமாக ராகவியை முறைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

"ஸாரி மாமா" என்றவள் வேகமாய் பார்கவை இழுத்துக்கொண்டு அம்மாவின் பின்னே செல்ல, முறுக்கி மறுத்து தடை செய்தான் அவள் செயலுக்கு.

"பேசாம வாங்க மேயோ" என்று அதட்டியவள் அவள் குடுத்தாரை அணுக, "அறிவே இருக்காத உங்களுக்கு?" என்று எடுத்தவுடன் ஆரம்பிக்கவும் பார்கவிற்கு சற்று சமநிலை ஆன உணர்வு.

"என்ன பேசறீங்க நீங்க? ஏன் ம்மா இப்போ நாங்க வந்து உங்கிட்ட என்னாவது சொன்னோமா? தேவையில்லாதத பேசிட்டு இருக்க நீ?

என் அத்த மாமாவுக்கு எப்டி கல்யாணம் நடத்த நாங்க முடிவு பண்ணோமோ அப்படி தான் நடக்கும். நீ உள்ளுக்குள்ள பர்ன் ஆனா அதுக்கு நாங்க என்ன பண்ண?" என்று போட்டுடைக்க, ராகவியின் அம்மா காளியாய் மகளை முறைத்தார்.

மருமகன் எதிர்க்க பேசவும் முடியாது அவர் பல்லைக் கடிக்க, "நீங்களும் பேசாம இருக்கீங்க அப்பா? என்ன நெனச்சிட்டு இப்படி நடந்துக்கறீங்க. ஏன் நான் நல்லா இருக்கக்கூடாதுன்ற எண்ணமோ?"

"ராகவி" என்றவள் அப்பா அதட்ட,

"பின்ன உங்க பேச்சும் செயலும் அப்படிதான் இருக்கு. முடியாதவங்கள பார்க்க வந்தா அத்தோட விடனும். அவங்க கல்யாணம் உங்க கண்ண உறுத்தினா இதுதான்டா சாக்குனு இப்படியா பேசுவீங்க? உங்க கிட்ட நான் இதை எதிர்பார்க்கல" அதிருப்தியை அவள் காட்ட, அவரோ நொந்துபோனார்.

"மாப்பிள்ளை நீங்களாவது.." பார்கவிடம் அவர் ஏதோ சொல்ல வர,

"உங்க வைஃப் பேசினது சரியா மாமா? பத்திரிக்கை கொடுக்கறத நிறுத்தனுமாம்? என்ன பேச்சு இது?" என்றதிலேயே அவனின் எண்ணம் புரிய, அமையாதிவிட்டார் ராகவியின் அப்பா.

"எங்க பணத்தில் தான் இந்த கல்யாணம் நடக்குது. என் அப்பா அம்மா என்ன ஆசைப்படுறாங்களோ அத நடத்திக்கொடுக்க வேண்டியது என்னோட, என் தம்பியோட பொறுப்பு. அதை தடுக்க யாருக்கும், ஏன் ராகவிக்குக் கூட ரைட்ஸ் இல்லை.

என்னை இத்தன படிக்க வெச்சு, நல்ல வளமா வளர்த்தி விட்டனால தான துணிஞ்சு உங்க பொண்ண கொடுத்தீங்க? இப்போ அவங்களுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்தனும்னா என்ன முட்டுக்கட்ட போடுற மாதிரியான பேச்சு இது? இனி இந்த மாதிரியான பேச்சு வந்த, உங்க பொண்ணு தயவு செஞ்சு மறந்துடுங்க. என் வைஃப்பா நான் பார்த்துக்கறேன்" என்றவன் ராகவியின் கையினை பிடித்தக்கொண்டு இரண்டெட்டு வைக்க,

"மாப்பிள்ள, மன்னிச்சிடுங்க" என்றுவிட்டு விடுவிடு என்று மனைவியை இழுத்துக்கொண்டு நடந்தார் ராகவியின் தந்தை.

முணுமுணுப்புடனேயே தான் ராகவியின் பெற்றோர் விடைப்பெற்றனர்.

ராகவி, "பார்கவ்" என்றாள்
பரிதவிப்பாய்.

"மேயோ" என்றான் அவன் அழுத்தமாய்.

"அவங்க பேசினா நீ என்ன பண்ணுவ கவி? விடு. மேல போய் அப்பாவோட இரு, டிஃபன் வாங்கிடு வரேன்" என்க,

"ம்ம்" என்று அவள் செல்ல, எதிரே வந்த நபரின் மீது இடித்துக்கொண்டாள்.

அவளையே பார்த்திருந்த பார்கவ் "ராகவி" என்று அழைக்க, "ஸாரி ஸாரி" என்று நிமிர்ந்தவள் "நீயா எரும" என்றாள் இடித்த நபரிடம் கடுப்பாய்.

பார்கவ், "என்ன?" என்று வர,

"என் ப்ரெண்ட் தான்" என்றாள் அவள் தோழியிடம், "என் ஹஸ், தெரியும் தான உனக்கு?" என்க, அவள் தலையசைத்து சிரிக்க, பார்கவும் சிரித்தான்.

"நீங்க போங்க, நான் இவளோட பேசீட்டு இருக்கேன்" என்க,

"இங்க என்ன கேர்ள் பண்ணுற? பல்லு புடுங்க யாரும் வரலையோ?"

"வந்தாங்க வந்தாங்க.. என் மில் (MIL) இங்க அட்மிட், அவங்களைப் பார்க்க இப்போதான் வந்தோம்"

"எங்க இருக்காங்க? முந்தா நாள் பேசும் போது கூட சொல்லலை நீ?"

"இன்னிக்கு காலேல தான்டீ அட்மிட். குளிர் சீசன்ல, அவங்க மேல ரொம்ப லவ் வந்து காய்ச்சல் புடிச்சிட்டார். இப்போதான் என் மாமா அவரை ஓட்டி விட்டுட்டு இருக்கார் அத்தை கிட்ட இருந்து" என்க, சிரித்துவிட்டாள் அவள் தோழி.

இருவரும் பேசியபடி தேவிகா இருந்த அறை நோக்கி சென்றனர்.

உள்ளே முரளியும் தேவிகாவும் இருக்க, "அத்தை என் ஃப்ரெண்ட் ஹீரா, உங்களுக்கு தெரியும் தானே?" என்க, கட்டிலில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த தேவிகா மென்மையாய் சிரித்தார்.

"தெரியுமே, பேசியிருக்கேன் தான?" என்றார்.

அவரிடம், "வணக்கம் ம்மா" என்று அழைத்தவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தார் தேவிகா.

மருத்துவர் என்று பார்த்தவுடனேயே தெரிந்தது. அதிலும் அவளின் வணக்கம் அவரை மிகவும் ரசிக்க வைத்தது.

"வணக்கம்'டா" என்று தேவிகாவும் சொல்ல, "இப்போ பரவாயில்லை உங்களுக்கு? நாளைக்கு கார்த்தால டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிடுவாங்க உங்கள. சாப்பிட்டீங்களா?" என்று அடுக்கியவளை சிரிப்புடன் பார்த்தவர்,

"பெட்டரா இருக்கேன். உங்க ஹாஸ்பிடல் ஃபுட் தான் சாப்பிட்டேன்" என்றார்.

"இந்த க்ளைமேட் டல்லா இருக்கவும் தான் உங்களுக்கு காய்ச்சல் வந்துடுச்சு போல. ஆனா பாருங்க, உங்க கல்யாணத்துக்கு நீங்க மருதாணி மட்டும் வைக்காதீங்க" என்று சீரியஸ்ஸாக அவள் சொல்ல, ராகவி சிரித்துவிட்டாள்.

"என்‌ மாமா அவ்வளவுதான் போ. இன்னும் ரெண்டு வாரம் இருக்கே ஹீரா. அப்போ நானே கவனிச்சு கொஞ்ச நேரம் மட்டும் வெச்சி விடுறேன். பிரச்சனை இருக்காதில்ல?" என்க,

"ம்ம், நைட் வைக்காதீங்க. மார்னிங் போல வெச்சு எடுத்துடுங்க, ரொம்ப நேரம் வேண்டாம்" என்றாள்.

"என்ன ஸ்பெஷலிஸ்ட் ம்மா நீங்க?" என்றார் தேவிகா.

"ஹீரா கூப்பிடுங்க ஆன்ட்டி. நான் டாக்டரா வரலை. ராகவி ப்ரண்ட்டா வந்திருக்கேன்" என்று சிரித்தவள் "ஈ.என்.டீ ட்ரைனிங் டாக்டர்" என்றாள்.

"ஓ.. என்ட்டு டாக்டரா" என்று நினைத்துக் கொண்டான் கிஷோர்.

அவன் அந்த அறையில் இருப்பதை பார்க்கவே இல்லை ராகவியும் ஹீராவும்.

அவர்கள் பேசிக்கொள்ள, "அம்மா நான் வீட்டுக்கு கிளம்பறேன்" என்றான் கிஷோர்.

திடீரென பின்புறமிருந்து கேட்ட குரலால் அதிர்ந்து திரும்பியவள் அங்கு கிஷோரைப் பார்க்கவும் புன்னகை புரிந்தால்.

"ஹலோ" என்றவளே ஆரம்பிக்க, சின்னதாய் சிரித்தான்.

"என் ப்ரதர் -இன்- லா" என்று ராகவி அறிமுகம் செய்ய, கேட்டுக்கொண்டாள்.

"நீங்க பேசுங்க. நான் கிளம்பறேன்" என்றவன் தலையசைப்புடன் விடைப்பெற்றான் ஹீராவின் எண்ணத்துடன்.

ஒரு குளம்பியால் குழப்பியிருந்தது அவன் உள்ளம்.

•••
 
Last edited:

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 04

'வைரம்'

"ம்ம், ஆளுக்கும் வெச்ச பெயருக்கும் பொருத்தமா தான் இருக்கு" என்று அவன் மடிக்கணினி வழி ஹீராவின் பெயரின் பொருளை பார்த்தவண்ணம் நினைத்தான், கிஷோர் கண்ணன்.

தேனின் மினுமினுப்பான நிறத்தில் ஒற்றை வைரக்கல் கம்மலும், கழுத்தில் அழுத்தமான வைரம் பதித்த பென்டன்ட் போட்ட கழுத்துச் சங்கிலியும் ஒரு கையில் தங்க காப்பு, மற்றொன்றில் டேனியல் வெல்லிங்டன் கை கடிகரம் என்று ஆரஞ்சு நிறத்தில் வெள்ளை பூக்கள் போட்ட செந்தேரி சல்வார் சூட்டில் இருந்தவள் அவன் எண்ணத்தில் மதியம் முதல் சற்றும் இலக்கம் கொடுக்காது மொத்தமாய் ஆக்கிரமிப்பு செய்திருந்தாள்.

"ஹீரா" என்று சொல்லிப் பார்த்தவனுக்கு அவளுக்கு வேறேதேனும் காதலோ துணையோ இருக்கிறதா என்று அறிய அத்தனை உந்தியது அவன் உள்ளம்.

யோசிக்கவெல்லாம் இல்லை, பார்கவின் அறைக்கதவை தட்டிவிட்டான்.

தேவிகாவிற்கு காய்ச்சல் விட்டிருக்க முரளி மட்டும் அவரோடு மருத்துவமனையில் இருந்து கொண்டார்.‌

இங்கு பின்னந்தி மாலையில் நடந்த நிகழ்விற்கு மனைவியை அவன் பாணியில் சமாதானம் செய்துகொண்டிருந்த கணவனை கரடியாய் கலைத்தது கதவு தட்டும் ஒலி.

"ம்ம்.. மேயோ கிஷோர் கதவு தட்டறார்" என்று அவள் கழுத்தின் முடிவில் இளைப்பாறிய கணவனை அவள் உலுக்க, எங்கே அசைந்தான் அவன்.

அவன் முன்னுச்சி முடியை கொத்தாய் பிடித்தவள், அவன் கன்னத்தைத் தட்ட, "ம்ம்ப்ச்.. கவி'ம்மா" என்று மனைவியின் நூதலில் பிரிய இஷ்டமில்லாது முத்தமிட்டவன் அவசர அவசரமாக டிசர்ட் அணிந்து, ராகவி குளியல் அறைக்குள் சென்றதும் கதவைத் திறந்தான்.

"என்னடா மங்கி" என்று கடுப்பாய் பாய்ந்து வந்த அண்ணனை பார்த்து அத்தனை சங்கடமாய் நெளிந்தான் கிஷோர்.

'அண்ணி எங்கே?' என்று இப்போது கேட்க முடியுமா?

ம்ம்ஹூம். தலையை கோதியவன், "அது.. பசிக்கிது பாரு" என்றான் அந்த நிமிட தப்பிப்பிற்காக.

தம்பியை முறைத்தவன் வெளியேற, "இல்ல.. நீ இரு. நானே போறேன்" என்று அவன் திரும்பி நடக்கவும்,

"அப்புறம் என்ன ஹேருக்குடா கதவ தட்டுனா" என்று கேட்டேவிட்டான்.

பார்கவிற்கு கடுப்பின் உச்சம் என்றால் கிஷோருக்கு பெரும் சங்கடத்தின் தழும்பும் நிலை.

பார்கவின் பேச்சால் ஒரு மாதிரியாகிவிட்டான். மனது போட்டு அழுத்த, "ஸாரி" என்று அவன் முகம் பார்க்காது, பைக் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறவும் தான் சுயம் வந்தான் பார்கவ்.

தலையில் அடித்துக்கொண்டவன், "டேய், கண்ணா" என்று கத்திக்கொண்டு அவன் பின்னால் செல்ல, பைக்கை உதைத்து பறந்திருந்தான் கிஷோர்.

மனது கேட்கவில்லை பார்கவிற்கு. எத்தனை பெரிய வார்த்தை அது என்று மனம் குமைந்தது அவனை.

சகோதரர்களிடம் இலகுவான பேச்சிருந்தாலும் இம்மாதிரியான வார்த்தைகளை அறவே அவர்கள் பிரையோகிக்க மாட்டார்கள்.

முரளி, தேவிகாவின் வளர்ப்பு அப்படி. ஒரு பிள்ளையின் குணத்தை, பேச்சை, எண்ணங்களை, நடத்தையை தாய் தகப்பனின் வளர்ப்பைத் தெளிவாக பறைசாற்றும்.

படித்த பள்ளி, பார்க்கும் விஷயம், கிரகிக்கும் திறன், பழகும் மக்கள் என்று வளரும் பருவத்தில் மாற்றம் வந்தாலும் போட்ட அடித்தளம் நன்றாக இருக்க, எத்தனை பெரிய மாட மாளிகையானாலும் புயலிலும் பூகம்பத்திலும் அஞ்சாது காலத்திற்கும் நிற்பது போல் அவர்களின் பெயரும் நிலைக்கும்; சிறக்கும்.

ராகவிக்கு சற்று என்ன?
அதிக கூச்சமும் சங்கடமும் தான்.
இருந்தும் கணவனையும் காணாது, இருவரின் பேச்சும் கேட்காது வெளியே வந்தவள், பார்கவைப் பார்க்க தலையில் அடித்துக்கொண்டாள்.

"என்னங்க" என்றவள் வாசலுக்கு விரைய, அவன் திரும்பவும் அத்தனை முறைப்புடன் நின்றாள் அவள்.

அவளின் செய்கையைத் தவறாக எண்ணியவனோ, "கண்ணாவுக்கு பசியாம் கவி.. நீ தப்பா எதுவும் நெனக்காத அவன.." என்று அவன் இறைஞ்ச, கடுப்பாகிவிட்டாள்.

"மொத நீங்க உள்ள வாங்க, கண்டதையும் பேசீட்டு" என்று சிடுசிடுத்தவள், கிஷோரின் ராயல் என்ஃபீல்டு இல்லாததை அப்போதுதான் கவனித்தால்.

"கிஷோர்?" என்க, நடந்ததை அவன் சொல்லவும்,

"என்ன பண்ணி வெச்சிருக்கீங்க பார்கவ்? என்ன பேச்சு இதெல்லாம்?" என்று பரபரத்தவள் படபடப்பாக வர வாசல் படியிலேயே அமர்ந்துவிட்டாள்.

மூச்சு லேசாக வாங்க, "நிதானமா பேசியிருக்கலாமே" என்றாள் கலங்கிப்போய்.

நிச்சயம் அந்த சூழலின் கணம் அதிகம் தான். லேசாய் எடுப்பதும் மிக ஆழமாய் எடுப்பதும் அவரவர் நிலையும் பார்வையும்.

இருந்தும், பார்கவ் பேச்சின் தாக்கம் கிஷோரை ஆழத்தில் குத்தியிருக்கிறது என்பதை நன்கு உணர்ந்துகொண்டாள், ராகவி.

குளிரின் தாக்கம் அதிகமாக தெரிய, "உள்ள வா கவி, நான் அவனுக்கு கால் பண்ணுறேன்" என்று சோபாவில் அவளை அமர வைக்க, அவளோ எழுந்து சமையல் அறை சென்றாள்.

அவன் தினும்பி சுவர் கடிகாரத்தில் மணியைப் பார்க்க, ஒன்றே முக்கால்!

"ம்ம்.. உப்ப்" என்று பெருமூசெறிந்தவன் அறைக்குள் சென்று அவனின் அலைபேசியை எடுத்து நிமிர, பக்கவாட்டு கண்ணாடியில் தெரிந்த அவன் கோலம் அவனையே கடிய வைத்தது.

தலை கீழாய் திரும்பிய டீசர்ட், கழுத்தில் ராகவியின் அடர் ப்ரவுன் நிற லிப்ஸ்டிக் கறை, தலையெல்லாம் கலைந்து சிவப்பேறிய கண்களுடன் இருந்தவனின் கன்னத்தில் ராகவியால் இடப்பட்ட அவளின் நகக்கோல அடையாளம்!

'இந்த நிலையிலா அவன் என்னைப் பார்த்தான்' என்ற எண்ணமும் தம்பியின் தடுமாற்றமும் புரிந்தது பார்கவிற்கு.

தலையை உலுக்கிக்கொண்டு தம்பிக்கு அழைத்தான், அவன் எடுத்தானில்லை.

கையில் அதிரும் தொலைபேசியை பார்த்தவண்ணம் இருந்தவன் உடலை தீண்டியது குளிர் காற்று.

சாலையின் ஓரத்தில் இன்டிகேட்டர் போட்டு வண்டியை நிறுத்தி சாய்ந்திருந்தவன் தலைக்கு மேல் இருந்த தெரு விலக்கின் அடியே மூட்டமாய் இறங்கிய பனியின் அடர்த்தி தெரிந்தது.

காரணமற்ற மனநிலை மாற்றம். இன்னது என்று சொல்லிவிட முடியாத தயக்கமும் கோபமும் அவன் மீதே வந்து தொலைத்தது அக்கணத்தில்.

"ம்ம்ப்ச்" என்று சமன்பட நினைத்தாலும், மீண்டும் மீண்டும் பார்கவின் அழைப்பு அவனை தூண்டியபடி இருந்தது.

தேவிகாவை மனம் நிறம்ப தேடியது.

"அம்மா" என்று உச்சரித்தவன் கண்ணோறக் கசிவு.

ஏதோ ஒரு உந்துதலில் அவனுக்கான ஆறுதல் கிடைக்கும் என்று தேவிகா இருந்த மருத்துவமனை நோக்கி பைக்கை விட்டான்.

"அந்த நேரத்துக்கு நீ கதவ தட்டியிருக்கக் கூடாது கிஷோர். தப்பு உன் மேலதான்" என்று தன்னையே கடிந்தபடி இருந்தவன் மனது அண்ணனின் வார்த்தைகளை ஏற்க முடியாது முரண்டியது.

கல்லூரி படிக்கையில் பேச்சோடாக 'என்ன கூந்தலுக்கு' என்று சொன்னவனை உதட்டில் சுண்டி கண்டித்த தாயின் ஞாபகம் இப்போது வந்து அவனை பிரண்டியது.

வண்டியொட்டியபடி, "விடுடா, பாரு தானே" என்று அவனுக்கு அவனே சமாதானம் செய்தாலும், முடியவில்லை.

வாசலில் வந்து நின்றவனை மருத்துவமனை காவலாளி அவனை பார்த்து விசாரிக்க, காலை ஆறு மணிக்கு தான் உள்ளே விடுவோம் என்றார்.

"தெரியும்'ண்ணா. அம்மா நெனப்பா இருந்துச்சு, அதான் வந்துட்டேன்" என்றவனை வாஞ்சையாய் பார்த்தாறோ அவர்?!

"இங்க வந்து உட்காருப்பா" என்று அவர் இடத்தின் பக்கவாட்டில் சேரை எடுத்துப் போட,

"இல்ல'ண்ணா, என்னாவது சொல்லப் போறாங்க உங்களை" என்று எதிரே இருந்த பஸ் ஸ்டாபில் போய் உட்காந்து கொண்டான்.

"போன் எடுக்க மாட்டேங்கறான் கவி" என்று வந்தவனை சாட்டை செய்யாதவளாக சட்னி அரைத்து இட்லி வைத்திருந்தால் ராகவி.

"கவி?" என்க,

"ஹாஸ்பிடல் போயிருப்பார்" என்றாள் மொட்டையாய்.

அதிர்ந்த குரலில் மீண்டும் அவன், "கவி?!" என்க,

"உங்களுக்கு வேணா அந்த வார்த்தை பை ப்ளோவா வந்திருக்கலாம். ஆனா அவரோட இடத்தில் இருந்து பாருங்க பார்கவ்.

எதார்த்தமா தான அவர் நம்ம ரூம் கதவ தட்டியிருப்பார். நாம என்ன பண்ணிட்டு இருப்போம்'ன்ற எண்ணம் அவருக்கு இருக்குமா, சொல்லுங்க?

உங்களோட எரிச்சலை இப்படியா அவர் மேல கொட்டுவீங்க? வலிச்சிருக்கும் பார்கவ் அவருக்கு.

உங்க உணர்வுகள என்கிட்ட மொத்தமா காட்டுங்க, நான் தாங்கிப்பேன். ஆனா கட்டுப்படுத்த முடியாத உங்க இயலாமைய மட்டும் இப்டி யார்கிட்டையும் காட்டீறாதீங்க, மொத்தமா ஒடஞ்சிடுவாங்க" என்றவள் அவள் தொலைப்பேசியில் இருந்து கிஷோருக்கு அழைத்தாள்.

தலையை கையில் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தவன் மனதில் முழுக்க பார்கவ் தான்.

அதேசமயம், "ஹலோ" என்ற குரல் கேட்க, நிமிர்ந்தவன் முன்னே ஹீரா!

விழித்தவன் அவளை பார்த்திருக்க, அதில் சிரித்தவள், "இங்க என்ன பண்ணுறீங்க மிஸ்டர். காஃபி?" என்றாள்.

தலையை உலுக்கிக்கொண்டு, "அம்மா" என்றான். அதிலேயே அனைத்தும் அடங்கிவிட்டது!

சன்னமாய் அவனை‌ப் பார்த்து சிரித்தவள், "பனில இருக்கீங்க? வீட்டுக்கு போய்டு‌ காலேல வரலாமே?" என்க, அவனிடம் அமைதி.

பார்கவ், ராகவி, தேவிகா என்று‌ எல்லோரும் பின்னோக்கி சென்றுவிட அவன் எண்ணங்கள் இப்போது ஹீராவிடம்.

பெருமூச்சு விட்டபடி, "எமர்ஜென்சிய்யா?" என்றான்.

அவள் தலையசைக்க, "காஃபி சாப்பிடலாமா? வரீங்களா?" என்றான், அழுத்தமாய்.

மறுக்க முடியாத குரல் அவனிடம் ஒலிக்க, "ஓகே, ஆனா இங்க பக்கத்தில எங்கையும் இருக்காது. கொஞ்ச தூரம் போகனும்" என்றவுடன்,

"என் பைக்ல போகலாம்" அவனும்,

"என் கார்ல போகலாம்" அவளும் சேர்ந்து கூறிட, அர்த்தமில்ல சிரிப்பு இருவரிடத்திலும்.

அவன்‌ முகத்தைப் பார்த்தவண்ணம், "கார்ல போகலாம் கண்ணன். ரொம்ப குளிர்" என்றாள் ஹீரா.

மெல்லிய அதிர்வுகளுடம், "ம்ம்" என்றவன் நிற்க, "இருங்க கார் எடுத்துட்டு வரேன்" என்றவள் மருத்துவமனை கார் பார்க்கிங் சென்றாள்.

ராயல் ப்ளூ நிற 'டிஸ்கவரி' காரை‌ அனாயசமாக ஓட்டிவந்தலை பார்த்தவன், பார்த்தபடி நின்றான்.

திரும்பும் இடத்தில் அவள் காரை ஒடித்து திருப்பியதிலேயே அவளின் லாவகத்தைப் பார்த்தவன் புருவம் உயர்ந்தது.

"உங்க பைக் உள்ள‌ நிறுத்திட்டு வாங்க, கண்ணன்" என்றவள் முகத்தில் அந்த நேரத்திற்கே பொழிவு பொங்கியது.

பூக்களை அள்ளித் தெளித்த இளம் மஞ்சள் நிற‌ மேக்ஸி, முடியை மெஸ்ஸி பன்னில் அடக்கியிருந்தவள் கண்களிவ் புதியதாய் ஒரு கண்ணாடி.

அத்தனை கொள்ளையிட்டாள் கிஷோரை. முன்னாள் வந்து அமர்ந்தவன் அவளை பார்க்க, "ஒரு பத்து நிமிஷ ட்ரைவ் தான். குட்டி பூத் டைப் கடை, எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் அவங்க டெஸ்ட்" என்றபடி அவள் காரை செலுத்த, கிஷோர் அவளையே தான் பார்த்தான்.

மதியம் பார்த்தவளுடன் நடுயிரவில் குழம்பி அருந்த அவளின் வாகனத்திலேயே பயணிக்கிறான். யாராவது கேட்டால் சிரித்துவிடுவார்கள்.

யாராவது என்ன யாராவது, முரளியே அவனை வைத்து செய்துவிடுவார்.

"கண்ணன்" என்றாள் சாலையில் கவனமாக.

நேரம் இரண்டரையைக் கடந்திருக்க, அவள் குறிப்பிட்ட பூத்தின் அருகே வந்துவிட்டார்கள்.

"சொல்லுங்க ஹீ.. டாக்டர்" என்றான். எடுத்தவுடன் எந்த உரிமையில் அவளை அழைக்க என்ற‌ தடுமாற்றம்.

"ஹீரா ராஜலஷ்மி" என்றாள் அவனை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு.

அவனின் பார்வையில் மாற்றமில்லாததை உணர்ந்தவள், "ராகவிக்கு கூப்பிட்டு என்னோட தான் இருக்கேன்னு சொல்லிடுங்க கண்ணன். பயந்திருக்கா நீங்க வீட்டுல இருந்து வந்ததுல இருந்து" என்க அதிர்ந்து போனான், கிஷோர் கண்ணன்.


•••
 

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 05

பனி மூடியிருந்த இடத்தில், கருமை மிரட்டும் அந்தகார இருளில் தூரத்து விடிவெள்ளி போல் அந்த ஒற்றை கடை மட்டும் திறந்திருக்க, கடையை சுற்றி அந்த நேரத்திற்கே ஐந்தாறு பேர் சூடான பானங்களை அருந்தியபடி நின்றிருந்தனர்.

"பாய், தோ காஃபி. ஏக் பட்டர் பன்" என்று ஆடர் செய்துவிட்டு காரில் வந்து அமர்ந்துகொண்டாள்.

கிஷோரின் முகம் கசங்கிப் போய் இருந்தது. ஒருவித இறுக்கம் அவனை பிடித்திருக்க, ஹீராவிடம் அதை வெளிப்படுத்த முடியாது அமைதியாய் இருந்தான்.

சற்று முன்னர் தான் ராகவிக்கு அழைத்து பேசியிருந்தான். அதிலும் ஹீரா அழைக்க சொன்னது அவனை அதிர செய்திருந்தது.

அழைப்பு ஏற்றவுடன், "அண்ணி" என்று தயக்கமாய் அவன் கூப்பிடும் முன்பே,

"போன் பண்ணா எடுக்க முடியாத படி பெரியாள் ஆகிட்டீங்களோ? எங்க இருக்கீங்க கிஷோர் இப்போ நீங்க?" என்க, அவளின் பேச்சு அவனை குன்ற வைத்தது.

"ஸாரி அண்ணி" என்றான் வெறுமையாய்.

"எதுக்கு இந்த ஸாரி? கால் எடுக்காததுக்கா?" என்றாள் அழுத்தமான குரலில்.

"அது.. அண்ணி" அவன் தயங்க,

"உங்க அண்ணா பேசினதுக்கும் ஸாரி கிஷோர்"

"அய்யோ, என்னோட தப்பு அண்ணி அது. யோசிக்காம வந்து கதவ தட்டினது நான், பாரு மேல தப்பில்ல. யாரா இருந்தாலும் அப்டித்தான பேசுவாங்க" என்க,

"நான் யாரோவாடா மங்கி" என்று அங்கு பார்கவ் கத்துவது கேட்டது.

அமைதியாகிவிட்டான் கிஷோர். "பத்து நிமிஷம் டைம் உனக்கு. வீட்டுக்கு வந்து சேருற. புதுசு புதுசா வீட்ட விட்டு போற பழக்கம் எல்லாம் என்னடா? நான் பேசினா, திரும்ப பேச மாட்டியா நீ? ஸாரி கேட்கற?"

"நீங்க பேசினது மட்டும் சரியா பார்கவ்" அங்கு ராகவி கணவனை கண்டிப்பது கிஷோருக்குக் கேட்டது.

"அண்ணி, நான் வரேன். அண்ணாவ திட்டாதீங்க" என்க,

"கிஷோர்" என்ற அதட்டல் பார்கவிடமிருந்து.

சாமான்யத்தில் கிஷோர் அண்ணா என்று பார்கவை அழைக்க மாட்டான். ஒன்று அவன் ஏதாவது கிஷோரை திட்டி இருக்க வேண்டும் இல்லை அவனிடம் கிஷோர் கோபத்துடன் இருக்கும் சமயத்தில் வெளிப்படும்.

"வீட்டுக்கு வா மொத" என்று கடிந்தான் பார்கவ்.

"கிஷோர், வீட்டுக்கு வாங்க நீங்க. இப்டி நீங்க நடந்தா நாங்க என்னென்னு எடுத்துக்க? அவர் பேசினது தப்பு தான், அந்த நேரம் வார்த்தைய விட்டுட்டார். ஃப்ளீஸ், வாங்க" என்று கெஞ்சவே ஆரம்பித்துவிட்டாள் ராகவி.

ஹீரா வருவது தெரியவும், "நான் உங்க ஃப்ரெண்ட் ஹீராவோட இருக்கேன் அண்ணி. பேசிட்டு வரேன்" என்க, பார்கவ் முழிக்க, ராகவி சிரித்தாள்.

"சரி நான் உங்களுக்கு இட்லி வெச்சிட்டேன். அவ உங்கள சாப்பிட வைக்காம அனுப்ப மாட்டா, மைல்டா எடுத்துட்டு வீட்டுக்கு சீக்கிரம் வந்து சேருங்க" என்றவள் வைக்க, பார்கவ் மனைவியின் சிரிப்பில் ஆழ்ந்திருந்தான்.

மனது இறுக்கம் அதிகமானது போல் இருக்க, காரை விட்டு வெளியேறியிருந்தான் அவன்.

பனிக்காற்றில் உடல் சற்று சிலிர்க்க, கைகளை கட்டிக்கொண்டு காரில் சாய்ந்தவண்ணம் நின்றுகொண்டான்.

ஹீரா சொல்லிய காஃபியும் வந்துவிட அதனை வாங்கியவள் அவனிடம் நீட்டினாள்.

குடித்து முடித்தும் கிஷோரின் இறுக்கமான முகம் அவளை கடுப்பேற்ற, "இப்டியே எத்தன நேரம் இருப்பீங்க கண்ணன்?" என்றாள் அமைதியை உடைத்துக்கொண்டு.

அவளை திரும்பிப் பார்த்தவன், "என்னை ஏற்கனவே தெரியுமா உங்களுக்கு?" என்றான் புருவஞ்சுருங்க.

அதில் முகம் மலர புன்னகைத்தவள், "ஏன் கேட்கறீங்க?" என்க,

"சொல்லுங்க?"

"ம்ம்..‌ நீங்க ஏன் கேட்டீங்கனு சொல்லுங்க. நானும் பதில் சொல்லுறேன்" என்றாள் அழுத்தமாய்.

அவளை ஆழ்ந்த பார்வை பார்த்தவன் எழுந்து நின்றுவிட்டான்.

என்ன சொல்வது? முழுதாய் ஒரு நாள் கூட ஆகாத வேளையில் அவளின் பார்வை அவனை சலனப்படுத்துகிறது என்றா? அல்ல அவளின் ஒளிரும் கண்கள் அவனை மொத்தமாய் சிறையிட்டு கொண்டது என்றா?

ஹீராவின் பார்வை மாற்றம் ஒவ்வொன்றும் அவன் நுணுக்கமாய் யோசிக்க யோசிக்க, அவனின் நினைப்பும் ஈர்ப்பும் அவளின் இலுவிசை கொண்டு அவள்பால் இழுப்பதை சொன்னால் புரிந்துகொள்வாளா பெண்?

"உப்ப்ஸ்" என்று பெருமூச்செறிந்தவன் தன்னை நிதானப்படுத்த முனைந்தான்.

இன்னும் வீட்டில் நடந்த நிகழ்வில் இருந்து அவன் வெளியே வரவில்லை. இருந்தும் இப்போது ஹீராவிடம் கேட்காமலும் அவனால் இருக்க முடியாது.

அவனின் பேச்சு இச்சமயத்தில் மிக தெளிவாக இருக்க வேண்டியது அத்தனை அவசியம். ஒரு வார்த்தை பிசகினாலும், உள்ளதும் பேச்சு நொல்ல கண்ணு தான்!

"உங்க பேச்சுல வர உரிமை. இதுக்கு முன்ன என்னைய பல காலம் பார்த்தது போலான உங்களோட பார்வை.

இதையெல்லாம்விட, என்னைப் பத்தி உங்களுக்கு ஏற்கனவே நிச்சயமா தெரிஞ்சிருக்கு, அதனால தான் இப்போ.. இப்டி.. இங்க.. உங்களோட, நான் நிக்கறேன்" என்க, ஒரு மெச்சும் பார்வை ஹீராவிடம்.

அவள் உதடு சுழித்து கண்ணை விரித்து காட்டிய அபிநயத்திலேயே புரிந்துகொண்டவன், "அண்ணி சொன்னாங்களா?" என்க, அவள் சிரிப்பு மேலும் சில சென்டிமீட்டர் விரிந்தது‌.

"ராகவி சொல்லித் தான் உங்களை எனக்குத் தெரியனுமா கண்ணன்?" என்க,

"பின்ன?"

"நானே விரும்பி உங்களப் பத்தி தெரிஞ்சுக்கிடேன்" என்றாள் கண்கள் பளீரிட.

கிஷோரால் அதை ஏற்கவோ இல்ல நம்பவோ முடியவில்லை. அவன் பார்வையின் வேறுபாட்டை உணர்ந்தவள் போல, காரில் மீது சாய்ந்தவண்ணம் அவனையே ஆழ்ந்த பார்த்தவள்,

"எஸ், ஐ லவ் யூ, கண்ணன். இப்போ நேத்து இல்லை, ரெண்டு வருஷமா" என்றாள் அவன் கண்களை பார்த்தபடி.

அதில் வெளிப்பட்ட அந்த ஒளிர்வுக்கான காரணத்தை விழிகளில் தொங்கிய அதிர்வோடு எதிர் கொண்டான், கிஷோர் கண்ணன்.

"ஹீரா?"

"ம்ம்.. உங்களை ராகவியோட என்கேஜ்மெண்ட் அப்போ பார்த்தேன். ஏன்னு தெரியலை, பார்த்தவுடனே உங்கள பிடிச்சிடுச்சு. என்னைய கன்ட்ரோல் பண்ணி பார்த்தேன், டாக்டர் இல்லையா தெளிவா மனசும் மூளையும் உங்களை படம் பிடிச்சு என்னோட வருங்காலமா காட்டிடுச்சு.

அப்புறம், மூளை மட்டும் உங்கள தெளிவா வாட்ச் பண்ண சொல்லுச்சு, மனசும் அதுபாட்டுக்கு உங்கள லவ் பண்ண புஸ் பண்ணுச்சு. ரெண்டும் போட்ட ஆட்டத்துல கோயமுத்தூரல இருந்து திருப்பூருக்கு ஷிஃப்ட் ஆகி உங்களப் பத்தி தெரிஞ்சுக்க வந்துட்டேன்" என்றாள் சிறு புன்னகையுடன்.

அவனின் அதிர்வுகள் மாறாமல் இருந்தது. நிச்சயம் இவள் அவளாக இருக்குமோ என்ற சந்தேக ரேகை தோன்ற, "என்ன, அன்னிக்கு குமரன் தியோட்டர்'ல பார்த்த பொண்ணான்னு நினைக்கறீங்களா?" என்க, மொத்தமாய் அதிர்ந்துவிட்டான்.

"நீ தான் அன்னிக்கு?" முடிக்காது அவன் தவிக்க,

"நானேதான்" என்றுவிட்டாள் மெல்லிய புன்னகை சிந்தி.

"ஓ கோட்! ஐ'ம் ஸாரி" என்று உடனே அவன் மன்னிப்பை யாசித்து நிற்க,

"பொண்ணுங்களுக்கு மட்டும் தான் சேஃப்டி இருக்குமா ஆண்பிள்ளைங்களுக்கு வேண்டாமா, என்ன?

உங்கள நான் தப்பாவே எடுத்துக்கலை கண்ணன். அந்த நிமிஷம் கோபம் உங்களுக்கு, வார்த்தையா வெளிவந்திடுச்சு. நானும் கிட்டத்தட்ட உங்களை ஸ்டாக் (Stalk) தானே பண்ணேன்?" என்றாள்.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் கிஷோர் நண்பர்களுடன் வெளியே சென்றிருக்க, அவனையே ஒரு பெண் பின் தொடர்வது போல் தோன்றவும் கவனித்து பார்த்தான்.

முதலில் யாரும் பெரியதாய் நினைக்கவில்லை ஆனால் அவர்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் அவளும் வர, சுதாரித்து தியேட்டரில் விட்டு வரும் சமயத்தில் பிடித்து வாங்கிவிட்டான்.

அன்று, ஹீரா மாஸ்க்கு அணிந்து இருக்க, அவளை சரிவர அடையாளம் காணமுடியாது போனது. இருந்தும் அந்த நிகழ்வு அவன் மனதின் அடியாழத்தில் பதிந்து விட்டது அதன்பின்.

இப்போது அவளே அதை சொல்லவும், மொத்தமாய் ஏதோ அவனுள் நழுவிய உணர்வு.

"பொண்ணுங்க பின்னாடி வந்தா அத்தன பேசுவீங்க? இப்போ என்ன ஆம்பளை தேடி நீங்களே வரீங்களோ, இந்த பொழப்புக்கு.." என்றவன்‌ பேச்சு இப்போது அவனது பெண்ணிடமே பேசியதை நினைத்து, தன்னையே நொந்துக்கொண்டான்.

"நீன்னு இல்ல, அங்க யார் இருந்தாலும் என்னோட பேச்சு தப்பு தான்.‌ அந்த நிமிஷ கோபமா இருந்தாலும் ஏன் அதை என்னால கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலைன்னு பல நாள் நான் யோசிச்சிருக்கேன்" என்றவன் குன்றலுடன் சொல்ல,

"கண்ணன்" என்று அவன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள் ஹீரா.

"உங்களோட இந்த எண்ணங்கள் தான் உங்ககிட்ட எனக்கு பிடிச்சது. எத்தனை பெரிய வெல்யூஸ் இருக்கு உங்ககிட்ட? சில நேரம் தூரத்தில் இருந்து பார்த்தே நான் வியந்திருக்கேன்.

இப்போ என்னைய போலியா சமாதானம் செய்ய கூட தோனாம பொதுவா யாரா இருந்தாலும் உங்களோட பேச்சு தப்புன்னு சொன்னீங்க பாருங்க, அதுதான் என் கண்ணன்" என்றவள் பேச்சு மொத்தமும் அவனை பற்றிய பெருமிதம் மிளின்றது.

அவன் கை ஜில்லிட்டு இருக்க, "கார் உள்ள வாங்க, இத்தனை சில்நஸ் ஆகாது" என்று காரினுள் சென்றதும், "எனக்கு என்ன சொல்லுறதுன்னு தெரியலை" என்றான்.

"நான் கேட்கவே இல்லையே! எனக்கு உங்களை பிடிச்சிருக்கு, இப்போதான் நானே உங்ககிட்ட ப்ரபோஸ் பண்ணியிருக்கேன். இட் டுக் மீ டூ இயர்ஸ் டூ நௌ யூ" என்றாள் கண்ணை விரித்துக்கொண்டு அவனை பார்த்தபடி.

(உங்களை பற்றி தெரிந்துகொள்ள எனக்கு இரண்டு வருடம் ஆனாது)

அதில் சிரித்தவன், "எனக்கு அத்தன நாள் தேவைப்படாதுன்னு நெனக்கிறேன்" என்றான் சீட்டில் சாய்ந்தமர்ந்து கொண்டு.

புருவம் சுருங்கியவளாக, "புரியலை?" என்க,

"மதியானத்தில் இருந்து ஒரு வெல்லக்கட்டி என்னைய டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டே இருந்துச்சு. அது என்ன அந்த வெல்லக்கட்டிக்கு வேறொதோ மொழில பெயர் வெச்சிருக்காங்கன்னு தேடினா, அந்த வெல்லக்கட்டிக்கு வைரம்னு அர்த்தமாம்" என்றான் ஆச்சர்யம் போல்.

அதில் பூவாய் மலர்ந்துவிட்டது ஹீராவின் முகம்.

அவன், அவளை வர்ணித்ததை விட அவளை தேடியிருக்கிறான். அவள், அவனை சலனப்படுத்தியிருக்கிறாள் என்று புரிந்தவளோ,

"உங்களுக்கு எப்டி நான் வெல்லக்கட்டியோ, அப்டி நான் எங்க அப்பாவுக்கு வைரக்கட்டி" என்றவள் விழிகள் லேசாய் பளபளப்பு.

உணர்ச்சி வசப்படுகிறாள். அதீத சந்தோஷத்தின் பயனால் அதை அவள் மனது கிரகித்து ஏற்றுக்கொண்டதன் விளைவால் சிந்த காத்திருந்த முத்துக்கள் சொன்னது அவளின் காதலை, அவன் மேல் அவள் கொண்ட பெருங்காதலை.

"டேய், ஹீரா" என்று அவள் கைப்பிடிக்க, "தேங்க்ஸ் கண்ணன்" என்றாள்.

"உண்மையா, உன்னைய லவ் பண்ணுறனான்னா, எனக்கே தெரியலை. பட் கொஞ்ச நாள் பிறகு நீ கண்டிப்பா, ஹீரா கிஷோர் கண்ணன் தான்" என்றான்‌ அழுத்தமாய்.

விழியெடுக்கா அவளின் பார்வைக்கு பதிலாய், "உனக்கு வேற ஏதாவது ஒரு அஃப்பேர் இருக்குமா என்ற அளவுக்கு நான் யோசிச்சாச்சு. இப்போ ரூட் க்ளீயர் அதுவும் உன்னோட ரூட் முழுக்க என்னை நோக்கி தான் இருந்துருக்கு. வேறென்ன‌ வேணுமாம்?" என்றான் வசீகர புன்னகையுடன்.

"என்னைய பத்தி தெரிய வேணாமா?" அவள் கொக்கியிட,

"வாழ்க்கை மொத்தம் இருக்கே உன்னைய பத்தி தெரியறதுக்கு" என்க, நிச்சயம் இந்த பதிலை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

"கண்ணன்" என்றாள் அதிர்வுகள் மறையாது.

"ம்ம்.. ஏற்கனவே தெரிஞ்சா என்ன ஸ்வாரஷ்யம் இருக்கப் போகுது. உன்னைய சொல்லலை, ஜென்ரல்லா என்னோட கருத்து இது" என்றான்.

சரியாக அவன் அலைப்பேசி மீண்டும் அடிக்க, "வந்துட்டே இருக்கேன் அண்ணி" என்றான்.

"லேட் ஆகிடுச்சு.. ராகவி அப்போவே சொன்னா பார்த்துட்டு கால் பண்ணுனு" என்று பரபரத்து ஹீரா காரை இயக்க, "அண்ணி என்ன சொன்னாங்க?" என்றான் சங்கடமாக.

"எல்லாத்தையும் தான்" என்க, கூசிய உணர்வு அவனுக்கு.

"தப்பு தான ஹீரா?" என்றான் உள்ளே சென்ற குரலில்.

"அவ ரொம்ப சொல்லலை, ஆனா சூழ்நிலை அப்படி தான் இருந்திருக்கும்னு நானா நெனச்சேன். இதுல நீங்க ஃபீல் பண்ண ஒன்னும் இல்ல கண்ணன்.

உங்களுக்கு தெரியுமா? பசியில போய் கதவ தட்டீடிங்க, இதுல என்ன இருக்கு? பட் உங்க ப்ரதர் பேசினது எனக்கு கோபம் தான். ராகவி கிட்டயும் சொல்லிடேன்" என்றாள்.

"அது அவனோட அந்த நேரம் வெளிப்பாடு, ஹீரா" அவனே சொல்ல,

"அப்பறம் எதுக்கு இப்படி தனியா சொல்லாம வந்தீங்க கண்ணன்? அதுவும் அத்தன தடவ அவங்க கால் பண்ணும் போது எடுக்காம? எத்தன கவல பட்டிருப்பாங்க" என்றாள் அவனுக்கு புரிய வைக்கும் பொருட்டு.

"பார்கவ் அப்டி‌ எல்லாம் பேசறவனே இல்லை. சட்டுன்னு அப்டி சொல்லவும், ஒரு மாதிரி சங்கடம் ஆகிடுச்சு. அதுவும் இல்லாம அவன்.." என்று ஏதோ சொல்ல வந்தவன், முயன்று‌ அடக்கிக்கொண்டு தலை கோதியபடி வெளியே திரும்பினான்.

"மொதல்ல நீங்க சமைக்க கத்துக்கனும் கண்ணன். கல்யாணம்‌ ஆன பின்ன நானே உங்களுக்கு எந்த நேரம் ஆனாலும் புட் ப்ரிபேர் பண்ணித் தருவேன். அதுவரை? உங்க அம்மாவையோ ராகவியையோ நீங்க கேட்காம நீங்களே சமச்சிக்கோங்க" என்று‌ அவள் பேசிக்கொண்டே போக, சிரித்துவிட்டான் கிஷோர்.

"ஹீரா.. ஏன் இப்படி?" என்றவன் மேலோட்டமாய் நடந்ததைக் கூற, நாக்கைக் கடித்தபடி அவன் வீட்டின் முன்பு காரை நிறுத்தியிருந்தாள் பெண்.

"எனக்காகத் தானா" என்று தலையசைத்தபடி அவள் சிரிக்க,

"வீட்டுக்குள்ள வா" என்று அழைத்துச் சென்றான்.

"வலது கால், வலது கால்" என்று ராகவி சொல்லியது கேட்டு முழித்தவள் பார்கவின், "ரைட்" என்றதில் சிரித்தபடி முரளியின் வீட்டினுள் நுழைந்தாள், ஹீரா ராஜலஷ்மி அவள் கண்ணனின் கைப்பற்றி.


•••
 

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 06

அத்தனை பூரித்திருந்தது ஹீராவின் முகம். அவள் ஆசைப்பட்ட காதல், இப்போது நினைவாய் நிறைவானதை அவள் மனது துளித் துளியாய் இனிமையான நிகழ்வுகளாக சேமிக்க ஆரம்பித்திருக்க, உள்ளூர அத்தனை மலர்வு பெண்ணிடம்.

பார்கவும் ராகவியும் அவர்கள் இருவரையே பார்த்திருக்க, "குளிர் காலத்தில ஏசி வேறையா?" என்றாள் ஹீரா.

"ஏய் ஜீரா, என்னடீ?" என்று ராகவி அவளை உசுப்ப,

"சொல்லிட்டேன் மிஸ்டர். ஹீரா கிட்ட" என்றவள் முகமே அத்தனை வசீகரித்தது.

"அது! என் மச்சியா கொக்கா" என்று தோளோடு அணைத்துக்கொண்ட ராகவியின் அடுத்த சிந்தனை றெக்கைக் கட்டிப் பறந்தது.

அவளை பிடித்து கீழ் இறக்கும் வகையாக, "அண்ணி" என்று கிஷோர் தயங்கியபடி ராகவியை பார்க்க,

"ஸாரி கிஷோர், அவர் பேசினது தப்பு தான்.‌ அதுக்குன்னு இப்டி அன்டைம்ல வீட்ட விட்டு போவீங்களா?" என்று மீண்டும் அவள் கேட்க, ''ம்ம்ப்ச்.. கவி, அவன‌ சாப்பிட வை மொத" என்றுவிட்டு ஹீராவைப் பார்த்தான், பார்கவ்.

அவன் பார்வையை உணர்ந்தபடி இருந்தவளும், "சொல்லுங்க. என்ன கேட்கனும் என்கிட்ட?" என்றாள்.

அதில் அவளின் பேச்சை எதிர்பார்க்காத பார்கவ் சற்று சமாளித்துக்கொண்டு, "நீங்கதான் சொல்லனும் மிஸ். அடுத்து என்ன பண்ண போறீங்க?" என்று நூல்விட்டான்.

சட்டென்று, "ம்ம்.. கண்ணனுக்கு சமைக்கக் கத்து தர போறேன்" என்றுவிட்டாள்.

அது, அடிவாங்கிய உணர்வைக் கொடுத்தது பார்கவிற்கு.

"ஹீரா" என்று ராகவியும் கிஷோரும் கத்துவது கேட்க,

"ரெண்டு பேர் மேலையும் தப்பிருக்கு. அவர் சரினோ இல்ல கண்ணன் தப்புனோ நான் சொல்ல மாட்டான். அந்த நேரத்துக்கான வெளிப்பாடு இவரோடு பேச்சும் கண்ணனோட செயலும். தட்ஸ் இட்" என்றாள் அவள் தரப்பில் இருந்து.

அண்ணனும் தம்பியும் அவஸ்தையாக உணர்ந்தனர்.

"விடுடீ, அவங்களே பேசிப்பாங்க. நீயோ நானோ குறுக்க கௌசிக் வந்தா மாதிரி நுழைய வேண்டாம்" என்று ராகவி மேலும் இரண்டு இட்லியை கிஷோரின் தட்டில் வைக்க, அவன் முழித்தான்.

பசியே இல்லாது எத்தனையை சாப்பிட?

"அண்ணி, போதும்"

"பசிக்குத் தான இத்தன அக்கப்போர்? பேசாம சாப்பிடுங்க கிஷோர். ஏய் ஜீரா, என்னடீ சாப்டீங்க?" என்று ஹீராவிடம் கேட்க, அவள் அடக்கப்பட்ட சிராப்புடன் கிஷோரை பார்த்தாள்.

தம்பியின் பாடு புரிந்த பார்கவோ, "அவனுக்கு முடியலேனே விடேன் கவி" என்க, ஆரம்பித்தது மீண்டும் ஒரு சண்டை.

ஒரு வழியாய் அது முடிந்து, பார்கவ் கிஷோரிடம் மன்னிப்பு வேண்ட, அவனும் சற்று சமாதானம் ஆனது போல் தோன்றியது.

ஹீராவின் விஷயம் பார்கவிற்கு ராகவி சொல்லி தெரியவந்திருக்க, சற்று தயக்கம் தான் அவனுக்கும்.

இருந்தும் கிஷோருக்காக மனதை சமன் படுத்திக்கொண்டு அவளை ஏற்றுக்கொள்ள முடிவெடுத்திருந்தான்.

"என்னை உங்க வீட்டுல அக்சப்ட்‌ பண்ணுவாங்களான்னு தெரியலை. ஆனா பண்ணிடுவாங்கன்னு ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு. உங்க டைம் நீங்க எடுத்துக்கோங்க கண்ணன், நான் எந்த விதத்திலையும் உங்களை கம்பெல் பண்ண மாட்டேன்.

கெளம்பறேன், நல்லா தூங்குங்க. வரேன் ராகவி, பை" என்று மூவரிடமும் நான்கு மணி போல் விடைப்பெற்று சென்றாள், ஹீரா.

விடியலில் நன்றாக சிவந்து நிறைந்து மலர்ந்திருந்தது முரளியின் வீட்டில்.

ராகவி நேரம் சென்று உறங்கியதில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க, பார்கவ் ஏழரை போல் எழுந்தவன் தேவிகா முரளிக்கான காலை உணவை தயார் செய்ய கிச்சனில் இருந்தான்.

இட்லி, தேங்காய் சட்னி செய்தவன் குளித்து எட்டரை போல் மருத்துவமனை சென்றுவிட்டான்.

"ஹாஸ்பிடல் கெளம்பிட்டேன் கவி. டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிட்டு வீட்டுக்கு வரோம்" என்று அவர்கள் அறை பெட்சைட் டேபிலில் ராகவிக்கான செய்தி காத்திருந்தது.

"எழுப்பி விட்டுட்டு போறதுக்கு என்னவாம் இவருக்கு?" என்று நொடிந்தபடி எழுந்து தயாரானவளுக்கு ஹீராவிடமிருந்து அழைப்பு.

"எரும" என்று எடுத்தவுடன் ஹீரா ஆரம்பிக்க, "ஸ்ஸ்..ப்பா! ஏன்டீ கத்தித் தொலையுற? விடியல்ல தான போன, அதுக்குள்ள என்ன?" என்க,

"அப்பா வரார். கண்ணன்‌ அப்பா கிட்ட பேச" சிரித்துக்கொண்டு சொன்ன ஹீராவின் பேச்சைக் கேட்டு, "வாட்" என்று கத்தியே விட்டாள் ராகவி.

"ஏய் இன்னும் அத்த டிஸ்சார்ஜ் கூட ஆகலைடீ ஜீரா. என்ன இப்போவே?" என்றாள் அதிர்வாய்.

ராகவி கத்தியதிலேயே ஹாலில் இருந்த கிஷோர் யோசனையுடன் இருக்க, அதை தொடர்ந்து கேட்ட 'ஜீரா' என்ற அழைப்பில் அவள் அறை வாயிலில் வந்து நின்றுவிட்டான்.

திறந்திருந்த அறை வாயிலில் நின்று, "அண்ணி?" என்று‌ சற்று தள்ளியிருந்தே அழைக்க, ராகவியின் முகத்தில் தென்பட்ட டென்ஷனில் என்னவோ என்ற எண்ணம் உதிர்த்துவிட்டது அவனுக்கு.

அதை மறைக்காது, "கிஷோர், ஜீரா அப்பா வரராம் வீட்டுல பேச" என்றுவிட, "என்ன?" என்று அவனும் அதிர்ந்துவிட்டான்.

அதில் நிமிடம் அதிர்வில் இருந்து மீளாதவன் சுதாரித்துக்கொண்டு, "போனக் கொடுங்க இங்க" என்று அவளிடம் வாங்கிய கையுடன், "என்ன ஹீரா?" என்று அவளிடம் கேட்டான்.

"காலேல அப்பாகிட்ட சொல்லிட்டேன் கண்ணன். அவர் இப்போவே வந்து பேசுறேன் உங்க பேரன்ஸ் கிட்டன்னு சொல்லுறார்" என்றாள் தெளிவாக.

"நான் இன்னும் வீட்டுல சொல்லலை ஹீரா‌ அண்ட் எனக்கும் கொஞ்சம் டைம் தேவைப்படுது" மென்று முழுங்காமல் பேசிவிட்டான்.

இந்த அவசரம் அவனுக்கு அதீதமாய் இருந்தது. நிறுத்தி நிதானமாக எதையும் கையாள்பவனுக்கு ஹீராவின் விஷயமே லைட் இயர் பயணமாக இருக்க, அதில் அவளோ ஒரு படி மிஞ்சிய வேகத்தை காட்டுவாள் என்று அவனுக்குத் துளி எண்ணமில்லை.

"புரியுது கண்ணன். அப்பாவ என்னால ஸ்டாப் பண்ண முடியாது! எனக்காக இத்தன வருஷம் வெயிட் பண்ணுறவர பொய்யான ஹோல்ட் கொடுத்து நிறுத்த முடியலை. வேணா நீங்க பேசுங்களேன்?" என்றாள்.

"நானா?" என்றவன் ஒரு புறம் அதிர்ந்து மீண்டு, "ஓகே, போன்ல பேசல. நேர்ல வரேன்" என்றவன் யோசனை வலையில் சிக்கியிருந்தான்.

சொல்லிவிட்டான் தான். ஆனால், முரளி தேவிகாவிடம் சொல்லாமல் அத்தன பெரும் நகர்வை அவனால் நிச்சயம் எடுத்து வைக்க முடியாது.

ஹீராவிடமிருந்து குறுஞ்செய்தி வந்தது.

"அப்பா, உங்களை ஈவினிங் பார்க்க வரேங்கார். எங்க பார்க்க வர சொல்ல?" என்று அனுப்பியிருந்தாள்.

"மதியம் சொல்லுறேன்" என்று அவன் அனுப்பவும் ராகவி அவனின் சுழித்து ஆழ்ந்த யோசனையில் நெறிந்த முகத்தேத் தான் பார்த்திருந்தாள்.

அதை கவனித்தவனோ, "சட்டுனு வரேங்கறாங்க. அவ வீட்டுல தெரியுமா அண்ணி?"

"ம்ம்.. அவ உங்களை லவ் பண்ணுறதையே அவங்க அப்பாகிட்ட தான் மொதல்ல சொன்னா" என்க, ''கிழிஞ்சுது போங்க" என்று சோபாவில் அமர்ந்துவிட்டான்.

அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில், பார்கவும் முரளியுமே தேவிகாவை அழைத்து வந்திருக்க, ராகவி சம்ரதாயத்திற்கு ஆலம் சுற்றி தேவிகாவை வீட்டினுள் அழைத்தாள்.

"எதுக்கு ராகவி?" என்று ஆட்சேபித்த தேவிகாவை அங்கு யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

ஸ்சால் போர்த்தியபடி வீட்டினுள் வந்தவருக்கு ஏதோ பல காலம் வீட்டை விட்டு சென்று திரும்பிய உணர்வு.

"ம்ம்" என்று பெருமூச்சுடன் தளர்வாய் சோபாவில் அமர்ந்தவருக்குச் சூடான பாலில் ஏலாம், வெல்லாம் போட்டு எடுத்து வந்தான், கிஷோர்.

"ம்மா, பால் குடிச்சிட்டு உள்ள போய் ரெஸ்ட் எடு" என்றவன் வெளிய வரவும், பெற்றோர் இருவரும் இளைய மகனை ஆச்சர்யமாய் பார்த்தனர்.

"கிச்சன் உள்ள எல்லாம் போவியாடா நீ?" என்று முரளி அவனை வார, முறைத்தவன் தேவிகாவிடம் பாலை நீட்டினான்.

"அம்மாவுக்குன்னா எல்லாம் பண்ணுவானுங்க" என்று முரளியும் அறைக்குள் சென்றுவிட்டார்.

மகனின் முகத்தைப் பார்த்த தேவிகாவோ, "என்ன கண்ணா?" என்று அவனை‌ கேள்வியிட, அவரின் அருகே தரையில் தளர்வாய் அமர்ந்துகொண்டான் மகன்.

மனது அத்தனை குழப்பத்தால் மீனாய் துள்ளிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு நேர்த்தியான முடிவுக்கு அவனால் வரமுடியவில்லை.

அவர்களைப் பார்த்தபடி எதிரே இருந்த இருக்கையில் பார்கவ் அமர, கிஷோரின் செயல்கள் அனைத்தும் மீண்டும் அவனை குற்றியது.

அவன் ஹீராவின் வியஷத்தை நினைத்துக்கொண்டிருக்க, பார்கவோ தம்பி இன்னும் அவனின் செயலால் விளைந்த வலியினை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்று தப்பர்த்தமாய் நினைத்து,

"நான் தான் ம்மா" என்றுவிட்டான் சட்டென்று.

பார்கவ் நடந்ததை பெற்றவர்களுக்கு ஏற்ப சொல்ல, "அண்ணா" என்று குறுக்கிட்டான் கிஷோர்.

முரளி அந்த விழிப்பில் வெளியே வந்தவர் பெரிய மகன் பேச்சை கேட்டு, கோபத்துடன் இளைய மகனைத் தான் முறைத்து நின்றார்.

"என்ன பேச்சிது பார்கவா? நீ என்னடா அவன் கூப்பிட கூப்பிட அர்த்த ஜாமத்தில வெளிய போற? என்னங்கடா பழக்கம் பழகீட்டு இருக்கீங்க?" என்று தேவிகா மகன்கள் இருவரையும் கடிய,

"அத்த, இருங்க. கிஷோர் ரூம் கதவ தட்டினதும் தப்பில்லை, அவர் அப்போ பேசினதும்‌ சரியில்லை. ரெண்டும் பேரும் சங்கடத்தில் எதையோ பண்ணிட்டாங்க. விடுங்க நீங்க.

ரெண்டையும் தனியா விட்டுட்டு நாம எங்கையாவது ஒரு நாள் போனா சரியாகிடுவாங்க. நீங்க போட்டு ஒழப்பிக்காதீங்க" என்று ராகவி சொல்ல,

"வயசாக வயசாக என்ன பண்ணுறானுங்க இவனுங்க" என்று தேவிகா மீண்டும் ஆரம்பித்தார்.

"நான் ஸாரி கேட்டுட்டேன் ம்மா இவன் கிட்ட, ஆனாலும் சரியா பேச மாட்டேங்கறான்" புகார் வாசித்தான் விரிவுரையாளன்.

"எனக்கு அந்த ஸாரியே தேவையில்லை" என்று வாதித்தான் இளையவன்.

"பாரு'ம்மா"

கிஷோர், "அப்பா, அவன் தப்பில்லப்பா இது. நானும் தப்பு அவனும் தப்பு. சரியா போச்சு, அமைதியா இருக்கச் சொல்லுங்க அவனை" என்று முரளியை இழுக்க,
அவர் பேசாது தேவிகாவை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

பத்து நிமிடத்தில் வெளியே வந்தவர், இரண்டு மகன்களையும் முதுகில் நன்கு அடித்துவிட்டு, "மொத கோபத்தைக் கொறைங்கடா. இரண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தன் திமிரெடுத்து வீம்போட இருந்தீங்க, தொலைச்சு தோல உறுச்சிடுவேன் பார்த்துக்கோங்க" என்க, தகப்பனைக் கட்டிக்கொண்டனர் இருவரும்.

அறையில் சாய்ந்தவண்ணம் படுத்திருந்த தேவிகா இப்போது ஓரளவிற்கு நன்றாக இருந்தார்.

குளிர் தான் அவரை வாட்டியது. மற்றும்படி சுரம் நன்கு விட்டிருந்தது அவரை.

ஒரு முடிவுடன் அவர்கள் அறைக்குள் சென்றான், கிஷோர்.

"ப்பா, இங்க வாங்க" என்று துணி மடித்துக்கொண்டிருந்த முரளியை தேவிகாவின் பக்கத்தில் அமர வைத்தவன்,

"ஒரு விஷயம் உங்ககிட்ட சொல்லனும்" என்றபடி பெட்டின் கீழே அமர்ந்துகொண்டான்.

"இன்னும் பாரு பேசினதையே நெனச்சிட்டு இருக்கியா கண்ணா" முரளி லேசாய் குரலுயர்த்த, "இருங்களேன்" என்று கண்ணனின் தலை வருடினார் தேவிகா.

"நீ சொல்லு கண்ணப்பா, என்ன சொல்லனும் என் கண்ணனுக்கு?" என்க, அவர் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

தொண்டையை ஏதோ பிடித்துக்கொண்ட உணர்வு. பேசவும் முடியாது, பயம் கலர்ந்த தவிப்புடன் இருந்தவன் உள்ளம் துடிக்க, தாயின் கையை இறுக்கிக்கொண்டான்.

"எனக்கு ஒரு பொண்ண பிடிச்சிருக்கு ம்மா. நல்ல பொண்ணு, என்னைய ரொம்ப லவ் பண்ணுறாங்க" என்று நிறுத்தி, "ரெண்டு வருஷமா" என்றான்.

பொறுமையாய் இருந்த முரளியும் அதிர்வாய் அமர்ந்திருந்த தேவிகாவும் கிஷோரைத் தான் பார்த்திருந்தனர்.

"நீ?"

"நான்.. எனக்குத் தெரியலை ப்பா, எனக்கே நேத்துத் தான் அவங்க லவ் பண்ணுறது தெரியும்" என்க, தேவிகா அதிர்ந்த குரலில், "என்னடா உளற்ர?" என்றுவிட்டார்.

அவன் நேற்று நடந்தது துவங்கி அனைத்தும் சொல்லி முடிக்க, "ஓ, ஆக்ஸிடென்டல் காஃபி காதல்" என்று நக்கலிட்டார் முரளி.

"அப்பா" என்று அத்தனை தயங்கி ஒலித்தது அவன் குரல்.

"என்னங்க, நீங்களும்" என்று தேவிகா அவரை அடக்கி, "அத்தன நல்லா நேத்து பேசுச்சு அந்த பொண்ணு. மனசுல வெச்சிட்டுத் தான் வந்திருக்கும் போல" பெற்றவராய் தேவிகா வார்த்தையை விட, "இல்ல ம்மா, அவங்க இயல்பே அதுதான்" என்றான் கிஷோர் சடார் என்று.

அவன் பேசவும் கூர்ந்தார் முரளி.

"நேத்துதான் பார்த்திருக்க, அதுக்குள்ள அந்த பொண்ணோட இயல்பு குணமெல்லாம் தெரியுமோ?" என்று தேவிகா நொடிக்க,

"பத்து நிமிஷம் பழகினாவே போதும் ம்மா. ஒருத்தர் இப்படின்னு சொல்லிடுவேன். அவங்களோட கிட்டத்தட்ட நாலு மணிநேரம் இருந்திருக்கேன். பேச்சுல, முகத்தில் எந்த மாறுபாடோ இல்ல பொய்யோ தெரியலை. எதார்த்தமும் இயல்பு தனமும் தான் இருந்துச்சு" என்றான்.

"அதுக்குள்ள என்டா வந்துச்சு உனக்கு? காதல் கத்திரி முந்திரினுட்டு" என்று ஏற்க முடியாத கோபம் தேவிகாவின் பேச்சில்.

"எனக்கு காதலெல்லாம் இப்போ இல்ல'ம்மா. ஒருத்தங்க வந்து என்னை பிடிச்சிருக்குனு‌ சொல்லுறாங்க, அந்த பொண்ணை டக்குனு வேண்டாம்னு‌ சொல்ல ஒரு ரீஷனும் இல்லை என்கிட்ட.‌ என்னை எனக்காக பிடிச்சிருக்கு அவங்களுக்கு, அதுவும் இல்லாம நேத்து முழுக்க அந்த பொண்ணோட நினைப்பு தான் எனக்கும்" என்றான்.

"கண்ணா?"

"ஆமா'ம்மா. பிடித்தத்துக்கும் விருப்பத்துக்கும் இடையில சிக்கிட்டு இருக்கேன். நிச்சயம், அவங்களை பிடிச்சிரும். என் வாழ்க்கை மொத்தமும் அவங்களோட இருக்கனுன்ற விருப்பமும் இருக்கு எனக்கு.

எல்லாத்தையும் விட, உங்களுக்கும் ஹீராவை பிடிக்கனும் என்ற ஆசையும் எனக்கு இருக்கு" என்றுவிட்டான்.

அவன் இன்னும் தெளிவடையவில்லை என்று புரிந்தது முரளிக்கு. ஹீரா மட்டும் தான் அவனின் முதலும் முடிவுமான சாய்ஸ் என்று தீர்மானித்துவிட்டார்.

"அப்பா" என்று அவன் முரளியை பார்க்க,

"உன் விருப்பம், பிடித்தம், ஆசை எல்லாம் சரி கண்ணனா. நீயும் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங் ஆகி நில்லு" என்க,

"அவங்க அப்பா என்னையப் பார்க்க கேட்டிருக்கார்" என்றான் தயங்கிக்கொண்டு.

சிரித்தவர், "போயிட்டு வா, கண்ணனா. தப்பில்லை இது ஒன்னும்" என்க,

"பாரு'ப்பா" என்று ஆட்சேபித்தார், தேவிகா.

"கண்ணனோட அப்பாவ நான் யோசிக்கறேன் தேவி" என்றுவிட்டார் அவர்.

"அப்பா" என்று இன்னும் மகன் தயங்க,

"டாக்டர் வேற, பொண்ணு எப்படி என்னனு பெத்தவங்களா எங்களுக்கும் தெரிய வேண்டாமா கண்ணா? வர சொல்லு வீட்டுக்கு. நாங்க பேசீட்டு சொல்லுறோம்" என்றார் முரளி.

கிஷோருக்குக் கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டது போல் இருந்தது.

ஹீராவை அழைத்து விஷயத்தை அவன் சொல்ல, "ம்ம்.. சரி. நீங்க உங்க மாமனரைப் பார்க்கப் போங்க, நான் என் அத்த மாமாவ பார்க்க போறேன். சிம்பிள்" என்றுவிட்டாள்.

"சரிதான், ஆனா போய் என்ன பேச?" என்றவன் திணற, "அந்த ஷணத்தில் என்ன தோனுதோ அதையே பே
சுங்க கண்ணன். பீ ஃபிராங்க் ப்ரோம் யூர் ஹார்ட்" என்றவள் முடித்துக்கொண்டாள்.

பேசி வைத்தது போல், ஹீரா கிஷோர் வீட்டிற்கு வந்திருக்க, கிஷோர் ஹீராவின் தகப்பனாரைப் பார்க்க ஒரு உயர்தர உணவகத்தில் காத்திருந்தான்.

•••
 

admin

Administrator
Staff member

அத்தியாயம் - 07​

"ஹலோ யங் மேன்" என்று சிரித்த முகமாய் கிஷோரின் முன்பு வந்து நின்றார் டாக்டர் பரசுராம்.​

அப்படியே ஹீராவின் முக ஜாடை அவருக்கு. ஐம்பதின் இறுதியில் இருந்தவரின் சால்ட் & பெப்பர் லுக்கும் கட்டுக்கோப்பான உடலும் அவரின் அழகை மேலும் மெருகூட்டிக் காட்டியது.​

"நீங்க அப்படியே ஹீரா மாதிரியே இருக்கீங்க" நினைத்ததை வாய்விட்டு அவன் சொல்லிவிட, அட்டகாசமான சிரிப்பு அவரிடம்.​

"ஹாஹா.. ஹீரா தான்‌ என்னை மாதிரி இருக்கா மை பாய்" என்றவர் சிரிப்பில் அத்தனை தேஜஸ்.​

"ஸ்ஸ்.. ஆமாங்க ஸார்" என்றவன் அவரிடம் கைக்குலுக்கிக்கொண்டு, "ஃப்ளீஸ், உங்காருங்க ஸார்" என்றான்.​

அவன் சேரை இழுத்து அவரை உட்கார வைத்தது, கலப்படமில்லாத பேச்சு, அவன் உடை உடுத்தியிருக்கும் பாங்கு என்று எல்லாம் கவனித்துக்கொண்டு அமர்ந்தவர், "கண்ணன், சொல்லுங்க. ஹீரா எப்டி?" என்று அவரே ஆரம்பித்தார்.​

"ம்ம்.. இப்போ வரை என்னோட கணிப்புக்கு ஹீரா, அவளோட பெயருக்கு ஏத்த பொண்ணு. தென், எந்த ஜூஸ் குடிப்பீங்க ஸார்? ஆடர் பண்ணிட்டே பேசலாம்" என்க,​

"சேலட் போதும் கண்ணன்" என்றவர் அவனிடம் பேசலானார்.​

நிறைய பேசினார்கள். பேச்சு மொத்தமும் கிஷோரை கணித்து எடைப்போடும் அளவில் இருந்தாலும் அவனின் விடைகளும் அவனின் உடல் மொழியும் அத்தனை ஈர்த்தது பரசுராமை.​

"சுகன் இருந்திருந்தா கூட என்னை இத்தன கவனிச்சிருப்பாளா தெரியாது. ஆனா என் வைரம், அத்தன பார்த்துக்கறா. என்கிட்ட வந்து உங்கள தான் லவ் பண்ணுறேன்னு சொல்லும் போது அத்தனை பூரிப்பு.​

அவளோட சாய்ஸ் எப்பவும் தப்பாகாது. இருந்தும் எனக்குள்ள ஒரு பயம். டாக்டரா இருந்தாலும் பொண்ண பெத்தவன் இல்லையா?" என்றவர் அவன் முகத்தைப் பார்க்க, ஆமோதிப்பான பாவம் அவனிடம்.​

"ஹீரா அம்மா, என் பிலவ்ட் வைஃப், என் சுகன், சுகன்யா. ஹீராவோட பதினொரு வயசுலையே எங்க‌‌ ரெண்டு பேரையும் விட்டுட்டு அவசரமா ஹெவன்ல மருத்துவம் பார்க்க போயிட்டா" என்றவர் சொல்லவும் அத்தனை அழுத்தமான சூழல் நிலவியது அங்கு.​

"ஹீரா தான் எனக்கு எல்லாம். பணம், பதவி, அந்தஸ்து இருந்தும் என்னோட சுகனைக் காப்பாத்த முடியலை. பேருக்குத் தான் டாக்டர் ஆனா கடைசி நேரத்தில அவ ஆக்ஸிடென்ட் ஆகி கெடந்த சமயம் கூட இல்லாத சூழல். வெறுத்துட்டேன் தம்பி மொத்தமா.​

இருக்கற நாட்கள் என் வைரக்கட்டிக்காக இருக்கேன். உங்களை, ஹீரா பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னவுடனே நானும் கவனிச்சேன். உங்களோட குணமும் பண்புமே எனக்கு போதும். என் மகளை வெச்சு பாத்துக்கற சக்தி உங்களுக்கு இருக்கு, அது போதாதா?" என்க, நெகிழ்ந்துவிட்டான் கிஷோர்.​

யோசிக்க வெல்லாம் இல்லை அவன், "அவங்கள ம்ம்.. உங்க வைரக்கட்டிய எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு ஸார், வாழ்க்கை நமக்கு பிடிச்சவங்களோட, நம்மை பிடிச்சவங்களோட அமையறது எல்லாம் வரம்!​

எனக்கு அந்த வரத்தை உங்களோட வரம் வந்து தான் தரனும். கொடுப்பிங்களா ஸார்? என்னைல முடிச்ச வரை, அந்த வரத்தை கலங்காம பத்தரமா பார்த்துக்கறேன்" என்க, விரிந்த சிரிப்போடான ஒப்புதல் பரசுராமின் முகத்தில்.​

ராகவி, "ஆல் தி பெஸ்ட், ஜீரா" என்று அவளுக்கானக் காஃபியை வைத்தவள், தேவிகாவைப் பார்த்து நிற்க, மருமகளுக்குக் கண்ணைக் காட்டினார்.​

புரிந்தவள், "ஜீரா.. ச்சீ.. ஹீரா, நானும் அவரும் கோவில் போறோம். நீ பேசிட்டு வெயிட் பண்ணாத, கெளம்பிடு" என்க, முரளியும் பார்கவும் சிரித்துவிட்டனர்.​

ஹீரா முறைக்கவும் தேவிகா, "நேரமாச்சு பாரு ராகவி. போய்டு நேரங் காலத்ததோடு வாங்க" என்று அனுப்பி வைத்தார்.​

ஹீரா ஒரு சிரிப்புடன் காஃபியை பருகியவள் பக்கவாடாக கையை சோபாவில் தோரனையாக வைத்துக்கொண்டுக் குடித்தால்.​

அது அவள் பழக்கமாய் இருக்க வேண்டும். அவள் உடல் மொழியில் தெரிந்த தளர்வே அவளின் இயல்பை சொன்னது.​

"இப்டி தான் உட்காந்து குடிப்பியா நீ?" என்று தேவிகா சட்டென்று கேட்டுவிட, முரளி ஹீராவைத் தான் பார்த்தார்.​

"ஆமாங்க ஆன்ட்டி. குடிக்கற ஒரு காப் காஃபிய நல்லா நிதானமா நிறுத்து, ருசித்து குடிச்சா தான் அது அமிர்தம். ஏதோ ஒரு அவசரத்தில அரை கொரயா குடிக்கறதுக்கு, கழநீ தண்ணியே பெட்டர்" என்க, சிரித்துவிட்டார் முரளி.​

"சரிதான்" என்று தேவிகா மேலும் அவளிடம் பேச ஆரம்பித்தார்.​

"எப்டி கண்ணா பழக்கம்?"​

"பழக்கம்னா? எப்டி கேட்கறீங்க?"​

"பொதுவா தான். லவ்வெல்லாம் பண்ணுறீங்க?" என்றவர் ஒரு மாதிரி கேட்க,​

"அவர் பண்ணல ஆன்ட்டி. நான் தான் கண்ணனை லவ் பண்ணுறேன்" என்றாள் சிரித்தபடி.​

அவர் ஹீராவையேப் பார்க்க, "அவருக்கான என்னோட உணர்வுகளை அவர் கிட்ட நான் வெளிப்படுத்தாம இருந்தா தான் ஆன்ட்டி அது தப்பா போயிருக்கும். வெளிப்படுத்தி பின்ன அவரே எனக்கு இப்போ கிடைக்கப் போறார். அதை நீங்க லவ்னு சொன்னாலும் சரிதான் இல்ல ஒருவித ஈர்ப்புன்னு சொன்னலாம் வாஸ்தவம் தான்" என்க,​

முரளி, "கண்ணவுக்கு உன் மேல விருப்பம் இல்லைன்னா என்ன பண்ணியிருப்ப ம்மா?"​

"அப்பா பார்க்கற பையன கல்யாணம் பண்ணியிருப்பேன்" சட்டென்று வந்தது பதில்.​

தேவிகா அதை எதிர் பார்த்தார் போல, ஒரு நக்கல் சிரிப்புடன், "இப்பவும் ஒன்னும் கேட்டுப்போகல. உங்க அப்பா பார்க்கற பையனையே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமே" என்க, "கண்டிப்பா இப்பவும் அப்பா பார்த்த மாப்பிள்ளை, என் கண்ணனைத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன் ஆன்ட்டி" என்றாள் அழுத்தமாய்.​

மனதிற்குள்ளேயே ஒரு சபாஷ் போட்டார் முரளி.​

"நான் கண்ணன் கிட்ட என்னோட லவ்வ சொல்லி, அதை அவர் ஏத்துக்காத பட்சத்தில என்னோட காதல் மட்டும் தான் முறிந்திருக்கும் ஆன்ட்டி. இதுல என்னை பெத்தவங்க என்ன தப்பு பண்ணாங்க? அவங்களை எதுக்கு நான் நோகடிக்கனும்? என்னோட தனிப்பட்ட உணர்வுக்கு சொந்தமா இருக்கறவர் வேண்டாம் சொல்லிட்டா எல்லாம் முடிஞ்சறாதே!​

நானொன்னும் காதலிச்சு ஏமாத்தலையே, கை கூடாதுன்னு தானே போவேன். ஆனா அந்த சூழல் கூட எனக்கு வராம என் கண்ணன் என்னைய ஏத்துக்கிட்டார்" என்றாள் நிமிர்வாய்.​

அவளின் பதிலைக் கூட ஒருவாறு ஏற்றுக்கொண்ட தேவிகாவால் அவளின் 'என் கண்ணன்' என்பதை ஏற்க முடியாது போனது.​

சன்ன புன்னகையுடன் அவளை பார்த்திருந்த முரளியிடம், "என்னைய பிடிக்குது பிடிக்கலை என்ற காரணமெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம் மாமா. எனக்கு என் கண்ணன் கூட இருக்கனும். அவரோடவங்க எல்லாம் எனக்கும் வேணும், அவ்வளவுதான். நடுவுல இருக்க எந்த தளையும் எனக்கு வேண்டாம், தேவையும் இல்லை.​

நாங்க வாழப்போற வாழ்க்கை நிறைவா இருக்கனும். அதுக்கு யாரோட சின்ன சஞ்சல முகமும் இல்லாம ஒரு மகிழ்வான‌ சூழல்ல தான் நாங்க சேரனும். எனக்கு நிச்சயம் நம்பிக்கை இருக்கு, இப்போ இல்லேனா கூட ஆன்ட்டி என்னைய கண்டிப்பா ஏத்துப்பாங்க" என்றவள் தேவிகாவைப் பார்த்தாள் கலக்கமாய்.​

முரளி, "என் வீட்டம்மாவுக்கு கொஞ்சம் மனத்தாங்கல். அவளுக்கு அவ ரெண்டு பசங்களுக்குக் கண்ணுக்கு நெறைஞ்ச பெண்ணுங்களை அவளே பார்த்து, கல்யாணம் பண்ணி வைக்க ஆசை.​

அது தப்பில்லை தான். அதே சமயம் என் பசங்க விருப்பு வெறுப்பும் முக்கியம் தானே?​

உங்க விருப்பம் தான் எங்களோட கடைசி காலத்துல எங்களை நிம்மதியாகவும் உங்க வாழ்க்கை முழுக்க சந்தோஷமாகவும் வெச்சுக்கும். புரிஞ்சுப்பா போகப் போக.​

நீ அப்பாவோட நம்பர் தந்துட்டு போம்மா. ராகவியோட வீட்டோட சேர்ந்து நாங்க வந்து பேசுறோம்" என்றதே அவளுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.​

"தேங்க்ஸ் மாமா" என்று சிரிப்போடு சென்றவளின் முகம் அச்சாய் பதிந்துபோனது தேவிகாவின் மனதில்.​

தேவிகா, "நல்ல வளர்ப்பு இல்ல பாரு'ப்பா" என்றார் செல்லும் அவளையே பார்த்தவண்ணம்.​

"ம்ம்.. அதான் நம்ம பைய பிடிச்சுட்டான்" என்றார் மெல்லிய சிரிப்புடன்.​

பரசுராம், அத்தனை பெரிய மனிதர் தொழில் வட்டத்தில்.‌ 'எஸ்.ஆர்' மருத்துவமனையின் நிர்வாக இயக்குனர், அதுபோக இன்னும் பல இணைப்புகள்.​

தேவிகா, முரளியை அதுவே மிரள வைத்தது. அத்தனை பணம் படைத்த பிள்ளை அவர்களின் மகனை பிடித்திருக்கிறது என்றால் என்னவாக இருக்குமோ? என்ற பதைப்பு இல்லாமல் இல்லை பெற்றவர்களுக்கு.​

இருந்தும் ஹீரா என்ற பெண்ணின் நன்னடைத்தையும் பண்பும் மரியாதையானப் பார்வையும் பேச்சும் அவர்களை கவர்ந்து பிடித்தது.​

முறையே பரசுராமை தொடர்புகொண்டு பேசினார் முரளி. கிஷோர் ஹீரா பற்றிய பேச்சுக்களை முடிந்து, திருமண‌ பேச்சை ஆரம்பித்திருந்தனர்.​

இருவருக்கும் அவர்கள் பிள்ளைகளின் துணையை அத்தனை பிடித்திருந்திருந்தது.​

நடுவில் ஊசலாடிய அந்தஸ்தும் ஜாதியமும் இருவீட்டாரின் குணத்தால் பண்பால் அவர்கள் பிள்ளைகளின் காதலால் அடிப்பட்டு செத்திருந்தது!​

தீபம் முடிவதற்குள் ஒரு நல்லநாளாகப் பார்த்து பரசுராம் அவரின் தம்பி கோதண்ட ராமன், சகோதரி சுபத்திரா ஆகியோரின் குடும்பத்தோடு முரளியின் வீட்டிற்கு முறையே மாப்பிள்ளை வீட்டை பார்க்கும் சம்பிரதாயத்திற்கு வந்திருந்தார்.​

"வணக்கம், டாக்டர் ஸார். எல்லாரும் வாங்க" என்று கரம் கூப்பி வரவேற்றார் முரளி கிருஷ்ணன்.​

உபசரிப்பு முடிந்து, சம்பரதாய பேச்சு ஆரம்பித்து, முரளியே அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றி பேசினார்.​

"எங்களவுக்கு வீடு, வாசல், நிலம் இருக்கு.‌ எங்க ரெண்டு பேர் பூர்வீகமும் பழநி பக்கம். அங்க ஆண்டிப்பட்டி பக்கம் எங்களுக்கு, எட்டு ஏக்கரா நச்சை புஞ்சை. இன்னும் குத்தகை பணம் வந்துட்டு தான் இருக்கு.​

இந்த வீடும், அதுபோக ஈரோட்டிலேயே ரெண்டு பக்கம் பசங்க பேரில் எடம் இருக்கு, தில்லை நகர்ல மூனு கடை. அதுயெல்லாம்விட என் பசங்களை நிறைக்க படிக்க வெச்சிருக்கேன்.​

பெரியவன் பார்கவ், கவர்மென்ட் எஞ்சினியர் காலேஜ் புரோபசர். சின்னவன் கண்ணன், ஐடியில சிஸ்டம் எஞ்சினியர்.​

இப்போதைக்கு கிஷோர் ஐடியில தான் இருக்கான். மாசம் எண்பதாயிரம் வருமானம் வந்தாலும் அந்த வேலை எப்பவும் நிரந்தரமில்லாதது தான?​

சொந்தமா தொழில் துவங்கற எண்ணம் இருக்கு. தெரியாததை வெச்சு என்ன செய்ய? எங்களுக்கு தெரிந்தா மாதிரி சின்ன அளவில் டிப்பார்மெண்ட் ஸ்டோர் வைக்கற ஐடியா இருக்கு.​

என்னோட ரிட்டையர்மெண்ட் அப்புறமா வைக்கற ஐடியால இருந்தோம். இப்போ கண்ணா ஒரு ஆன்சைட் போயிட்டு வந்து ரிசைன் பண்ணிக்கறேன்னு சொல்லிட்டான்" என்றவர் பரசுராமைப் பார்க்க, அவர் முகத்தில் திருப்தி.​

"டாக்டர் பொண்ணு எப்டி டிப்பார்மெண்ட் ஸ்டோர்னு" என்று பார்கவ் குறுக்கே பேச வர,​

"எல்லா தொழிலும் நிறைவானது தான் தம்பி. என்னதான் என் பொண்ணு வசதியா வாழ்ந்தாலும், அவளும் உங்களைப் போல மூனு வேள சாப்பாடு தான் சாப்பிடறா.​

வேற்றுமை எல்லாம் நாங்க பார்க்கமாட்டோம். உங்க பேச்சிலையே என் வைரம் இன்னும் ஜொலிக்கும்னு எனக்கு நம்பிக்க வந்திடுச்சு" என்று அவர் சிரிக்க,​

கோதண்டராமன், "அப்டியே நீங்க என்ன எதிர்பார்க்கறீங்கனு சொல்லிட்டா நாங்க தயாராகிடுவோம்" என்றார்.​

"அண்ணாவோடது எல்லாம் ஹீராவுக்குத் தான். அதை பார்த்தாவே போது அவ" என்று நடுவில் வர,​

"ஹீரா பார்த்துப்பா ஆன்ட்டி. என்னோட வேலையில் ஹீராவோ இல்ல ஹீராவோட தொழில்ல நானோ நடுவில் வர முடியாது. எங்களுக்கு அது தெரியவும் செய்யாது" கிஷோர் நறுக்கென்று கூறிவிட, முரளி மகனைப் பார்த்தார்.​

தேவிகா, "வீட்டுக்கு வர மருமக என்ன கொண்டுவரனுமோ அது மட்டும் எடுத்துட்டு வரட்டும். பணியாரக்குடம், லட்டுக்குடம், காமாட்சி விளக்கு, குத்து விளக்கு, படி இப்படி அவசியமானது மட்டும் போதும்" என்றார்.​

"இன்னும் ஒரு வாரத்துல எங்க சஷ்டியப்த பூர்த்தி விழா இருக்கு. கொஞ்சம் கிராண்டா தான் செய்யறோம், என்னோட விருப்பமும் கூட.‌ சபையில் வெச்சு அடுத்து அடுத்து கல்யாணத்தை சொன்னா திருஷ்டி மாதிரி ஆகிடும்.​

எனக்குன்னா கூட பரவாயில்லை, வாழ வேண்டிய பிள்ளைங்க. சொல்லப்போனா வாழ்க்கையே அவங்க இனி தான் ஆரம்பிக்கவே போறாங்க. முறையா நாள் நட்சத்திரம் பார்த்து நிச்சயத்தை நடத்திடலாம்.‌ அடுத்து அவங்க விருப்பம், கல்யாணம் எப்போ வைச்சாலும் எங்களுக்குப் பிரச்சனை இல்லை" என்று அவர் தரப்பு வாதத்தைக் கூற, ஹீராவின் வீட்டினருக்கு முரளியின் பேச்சில் அத்தனை ஒப்புதல்.​

பரசுராம் தம்பியைப் பார்க்க அவரோ, "மார்கழி முடிஞ்சு தை பிறந்த பின்ன நிச்சயம் வெச்சுக்கலாம். பசங்க விருப்பப்படி சித்திரை தொடங்குவதுக்குள்ள கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம்" என்றார்.​

கிஷோருக்கும் அதுவே சரி என்று தோன்ற அவனும் சம்மதித்தான்.​

இப்படியாக, அனைவரும் ஒரு மனதாக ஜனவரியில் நிச்சயம் என்று முடிவாக்கிக்கொண்டு புறப்பட, முரளியின் வீடு திருமணம் கலை பூசிக்கொண்டு.​

"ஜனவரியில எங்கேஜ்மெண்ட் ஜீரா" என்று ராகவி தோழிக்குத் தகவல் சொல்ல, "எங்காள் என்ன சொன்னார்?" என்றாள் உடன்.​

"எல்லாருக்கும் ஓகே'யாம். நீ ஈவினிங் ரெடியா இரு, அத்த மாமாவோட எல்லாரும் உங்க வீட்டுக்கு வரோம். பத்திரிக்கை வைக்க" என்றாள்.​

"ஹே, சூப்பர். நான்‌ ஹாஸ்பிடல் இருந்து சீக்கிரமே கெளம்பிடுறேன். என்ன சாப்பிடுவாங்க அவங்க? மெசேஜ் பண்ணிவிடு. ராணி அக்காகிட்ட சொல்ல முன்னவே ஏற்பாடு பண்ண சொல்லிடுறேன்" அவள் அடுக்கிக்கொண்டு போக, கிஷோர் இரண்டாம் லைனில் வந்துவிட்டான்.​

"ராகி, நான் அப்புறம் கால் பண்ணுறேன். என் மன்னவர் அழைக்கிறார்" என்று சிரிப்புடன் தொடர்பைத் துண்டித்து கிஷோரிடம் பேசவாரம்பித்தாள், ஹீரா.​

"சொல்லுங்க மிஸ்டர். ஹீரா, எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்" என்று அத்தனை துள்ளலுடன் வெளிவந்தது ஹீராவின் குரல்.​

"மார்ச் பத்து" என்றான்.​

"கண்ணன்" என்றவள் அதிர, "வேண்டாமா அந்த நாள்?" என்றான் ஆழ்ந்த குரலில்.​

கண்கள் கலங்கி, பேச்சு மொத்தமும் வெளிவரமுடியாத படி ஒரு அழுத்தம் அவளை சட்டென்று சூழ்ந்துக்கொண்டது.​

"ஏ வெல்லக்கட்டி, அழறையாடி"​

"கண்ணன்" என்றாள் கம்மி அழுகை வந்த குரலில்.​

"ம்ம்.. எல்லாரும் இருக்காங்க, என் அத்தையோட ப்ரசன்ஸ் வேண்டாமா? அதான் அவங்க பிறந்தநாள் அன்னிக்கே நம்மோட கல்யாணமும் நடக்கட்டும்" என்று அவன் சொல்லச் சொல்ல,​

ஹீரா, "லவ் யூடா, பால்கோவா" என்றாள் விழிகள் கலங்கி முகத்தில் உறைந்த சிரிப்புடன்.​

•••​

அத்தியாயம் - 08​

பனி ஊசியின் கூர்மையை தன்னகத்தே வைத்துக்கொண்டு அத்தனை கூர்மையாய் தாக்கிக்கொண்டிருந்த அதிகாலை பொழுது.​

கார்த்திகை மாத முடிவில் பனியின் அடர்த்தியும் குளிரும் அதிகரித்தபடி இருக்க, மக்களின் அன்றாடங்களின்‌ நேரங்களில் அவற்றால் சற்று பாதிப்படைந்திருந்தது.​

மணி சரியாக மூன்றரை என்று இருந்த சமயத்தில் முரளியின் வீடு விளக்கு வெளிச்சத்தில் குளித்திருந்தது.​

வாயிலில் வாழைமர தோரணம் படு அட்டகாசமாய் கட்டப்பட்டிருக்க, மாடியிலிருந்தது வழிந்து வந்த சீரியல் செட் ஒளி வீட்டையே தூக்கிச் சாப்பிட்டபடி இருந்தது.​

வாசலை அடைத்த தேர் கோலம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார் முரளியின் அக்கா, பூமணி.​

“அக்கா, கலர் பொடியெல்லாம் கொடுக்காத. செம்மண் மட்டும் போதும்” என்க,​

“சரிய்யா, நீ போய் வெரசா கெளம்பி வா. பூஜை பண்ணிட்டு கெளம்பனும்” என்று‌ அனுப்பி வைத்தார்.​

“அம்மா, ஆனாலும் மாமா ஃப்புல் பார்ம்ல இருக்கார்” என்றான் அவரின் மகன், லோகேஷ்.​

“மருமகனே, இன்னும் நான் சரியா ஃபார்முக்கு வரலடா. நாளைக்குக் கல்யாணத்துக்குள்ள வந்துடுவேன்” என்று உள்ளிருந்து முரளி குரல் கொடுக்க, பூமணிக்கு அத்தனை சிரிப்பு.​

“உங்க தாத்தா இருந்திருக்கும்டா லோகேசு. இந்த பய அப்போ கூட இத்தன பண்ணல” என்றார் தம்பியின் செய்கைகளைப் பார்த்துக்கொண்டு.​

“என்னத்தா? கெளம்பாம உங்காந்திருக்கீங்க. மாமா காலேல குளிச்சு ரெடியாகிட்டார்” என்றாள் ராகவி.​

அவர்கள் அறையிலிருந்து பெட்டில் ஒருவித அவஸ்தையான மனநிலையில் அமர்ந்திருந்தார், தேவிகா.​

இன்னும் அவரால் சரிவர முரளியின் முடிவை, திருமண ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது தவித்தபடி இருந்தார்.​

ஒரு வயதிற்கு மேலாக இத்தனை ஆடம்பர ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு மனது ஒப்பாது அல்லவா.​

அதைத் திருஷ்டி, கூச்சம், பயம், ஊர் வாய், முதிர்ச்சி என்று பல காரணங்களை அடுக்கினாலும் பருவத்தில் செய்யும் திருமணத்திற்கும் அறுபதில் செய்வதற்கும் மாற்றம் இருக்கும் தானே?!​

அமைதியாய் இருந்தவரின் அருகே சென்றவள் அவர் தோள் தொட, “இந்த கல்யாணத்த நான் பண்ணியே தான் ஆகனுமா?” என்றாரே.​

வெடித்துச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது ராகவிக்கு. முயன்று அடக்கியவளாக, “அத்த! என்ன பேசுறீங்க?” என்று என்ன முயன்றும் சிறிதாய் சிரித்தவளின் கேளியில் முகம் சுணங்கிவிட்டது, தேவிகாவிற்கு.​

“பாரு, நீயே இப்படி சிரிக்கற. இப்படி கல்யாணம் பண்ணா இன்னும் மண்டபத்தில் எத்தனை பார் என்னைய பார்த்துச் சிரிக்கப் போறாங்களோ” என்றவர் குரலில் அத்தனை தவிப்பு. மெல்லிய அழுகையும் வந்துவிடும் போலான த்வனி அவரிடம் இருந்தது.​

அதை உணர்ந்தவளாக, “அச்சோ அத்த, என்ன பேசுறீங்க? யார் என்ன பேசினா என்ன? மொத யார் கேளி பண்ணுவா உங்கள, ம்ம்?” அவர் முகம் பார்த்து சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றாள், ராகவி.​

அவரின் இருதலைகொள்ளி நிலை அவளுக்குப் புரியாமல் இல்லை. இருந்தும், இதையெல்லாம் கடந்து வரலாமே இவர் என்று நினைப்பும் அவளுக்கு ஓடியது.​

“யார் சொல்லுவானா? நீயே சிரிச்ச இப்போ” என்று அவளையே அவர் முதலில் சுட்டிக்காட்ட,​

“சிரிச்சேன் தான், யார் இல்லேனா? இப்போதான் நீங்க மாமாவ மொத தடவையா கல்யாணம் பண்ண போறீங்களா என்ன? இந்த கல்யாணம் வேணும்மான்னு கேட்கறீங்க? இது உங்களுக்கு அநியாயமா இல்ல?” என்க,​

முகம் சுருங்கியவராக, “எல்லாம் இந்த மனுசனால வந்துச்சு. பேசாம ஒரு கோவில்ல வெச்சுக் கூட கல்யாணம் பண்ணலாம். பாரு, ஊரே கூட்டி இத்தன ஆர்ப்பாட்டம் எல்லாம் தேவையா” என்று அவர் அந்த ஒன்றிலேயே வட்டமடிக்க, ராகவி அவரின் கைகளைப் பார்த்தாள்.​

நேற்று மாலை ஹீரா வைத்துவிட்ட மருதாணி அத்தனை சிவந்து சிரித்தது அவர் உள்ளங்கையில்.​

“நல்லா சிவந்திருக்கே” என்றாள் ஆச்சர்ய ராகத்துடன்.​

அதில் களைந்தவராக, “ம்ம்.. நாங்கூட ஆரஞ்சு கலர் தான் வரும்னு நெனச்சேன். அப்படி வந்திருந்தா உங்க மாமா பொக்குனு போயிருப்பார்” என்றார் கணவனை நினைத்துக்கொண்டு.​

“உங்க சங்கடத்தை ஒதுக்கி வெச்சுட்டு மாமாவோட சந்தோஷத்துக்கா இந்த கல்யாணம் பண்ண மாட்டீங்களா த்தை?” என்றாள்.​

அந்த அவளின் வாக்கியம் அவரை ஏதோ செய்ய, அதுவரை இருந்த எண்ணங்களும் சங்கடங்களும் முரளியின் முகத்திற்காகப் பின்னாள் சென்றிருந்தது தேவிகாவின் மனதில்.​

இன்னும் வெளியே வராத நாத்தனாரைத் தேடி வந்துவிட்டார் பூமணி.​

தேவிகாவின் தோற்றத்தைப் பார்த்து அவர் ராகவியிடம் என்ன ஏதேன்று அவர் விசாரிக்க, சொன்னாள் அவரின் கவலையான சங்கடங்களை.​

அதற்கு பூமணியோ, “தேவி, இதெல்லாம் அனுபவிக்கனும்டீ. இப்படியா உங்காந்து மூக்க சிந்துவ. உன் பிள்ளைங்க ஆசை, அதுங்க‌ பார்க்காது உங்க கல்யாணத்த இப்போ நடத்திப் பார்க்கறாங்க. க்ருஷ்ணே அடுத்த சுத்து ஆட்டத்த ஆரம்பிக்க போறான்வேற. சந்தோஷமா வந்து க்ருஷ்ணன் கூட சோடியா நில்லு” என்று அதட்டி அவரை தயாராக வைத்தார்.​

அதற்குள் ஹீராவும் வந்துவிட, தாழம்பூ குங்கும நிற பட்டில் பொடி பூக்களும் இலைகளும் பின்னிக்கொண்டு இருப்பது போன்ற அகண்ட ஜரிகை புடவையில் ஒருவழியாக ஹீராவும் திவ்யாவும் தேவிகாவைத் தயாராக்கினார்கள்.​

“ஆன்ட்டி, இந்த ஒரு நெக் பீஸ் மட்டும் இப்போ போட்டுக்கோங்க. இந்த சாரீக்கு இதுதான் பர்பெக்ட் மேட்ச்” என்று அவரை கிளப்பிக்கொண்டு, சுவாமி அறை வந்தனர்.​

வீட்டினர் அனைவரும் கூடியிருக்க, மூத்தவராய் பூமணியின் கணவர் கண்ணபிரான் பூஜை செய்து, ஆரத்தி எடுத்த பின்னர் மண்டபத்திற்குக் கிளம்பினார்கள்.​

பிரம்ம முகூர்த்தம் துவங்கும் நேரத்தில் ஹோமத்தை ஆரம்பிக்க நேரம் குறிக்கப்பட்டிருக்க, அதற்கான வேலைகளைப் பார்க்க முன்னரே பார்கவும் முரளின் தங்கை மகனான நகுலனும் நேற்று இரவே மண்டபத்திற்கு வந்திருந்தனர்.​

முதலில் கிஷோர் பூமணி, ராகவி மற்றும் இருவரை மண்டபத்திற்கு அழைத்து வந்துவிட்டான்.​

முறையாக, உள்ளே நுழையும் முன்னர் முரளி தேவிகாவிற்கு ஆலம் சுற்றி வரவேற்றனர் மண்டபத்தின் உள்ளே அனுமதித்தனர்.​

பூமணி, “க்ருஷ்ணா, ஆலஞ்சுத்தினா காசு போடனும்டா” என்று தம்பியிடம் வம்புக்கு நிற்க,​

“என்ன எல்லாம் திரும்பவும் ரெக் க்ரியேட் பண்ணுறீங்களா அத்த” என்று கிஷோர் முரளியின் கையில் பணத்தே வைத்துப் போட சொன்னான்.​

“பாவத்த, லட்சத்தில சம்பாதிக்கறவன் நூறு ரூபா தரியேடா அத்தைக்கு” என்று அவனை அவர் வார,​

“நான் மாப்பிள்ளை இல்லை சாமியோவ்” என்று கூவினான் அவன்.​

அந்த நேரத்திற்கு ஏற்பாடு படு ஜோராய் நடக்க ஆரம்பித்திருக்க, மண்டபமே முரளியின் எண்ணத்தின் படியாக செட் அமைத்திருந்தனர்.​

மேடையில் பூக்கள் பூத்துக்குலுங்கும் வண்ணம் ப்ரத்தியேக வடிவமைப்பில் கலைஞர்கள் அலங்காரங்களை ஆரம்பித்திருந்தனர்.​

பூஜைக்கான மணி ஆகவும்,​

இருபத்தி ஏழு நட்சத்திரங்களுக்கான கலசங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்க, இரண்டு ஐயர்கள் அக்கினி குண்டம் வளர்ந்து கணபதி ஹோமத்தை ஆரம்பித்திருந்தனர்.​

இன்னும் விடியாத காரணத்தால் பெரியவர்கள் மட்டும் ஹோமத்தில் அமர்ந்திருந்தனர்.​

தம்பதி சகிதமாய் முரளி கிருஷ்ணன் தேவிகா அமர்ந்திருக்க அவர்களுக்கு வலதுபுறம் பார்கவ் ராகவி இருந்தனர். இடப்புறம், லோகேஷ் அவனது மனைவி திவ்யா அமர்ந்திருக்க, ஏனையோர் சேர்களில் அமர்ந்து ஹோமத்தில் கலந்துக்கொண்டனர்.​

பரசுராம் மற்றும் ராகவியின் குடும்பத்தார் ஒருபுறம் அமர்ந்திருக்க, தேவிகாவின் பிறந்தோர், உற்றோர் மற்றும் முரளியின் உடன்பிறந்தோர் உற்றோர் சரியாக ஐந்துக்கெல்லாம் மண்டபத்தை அடைந்திருந்தனர்.​

முறையே, குலதெய்வ பூஜை முடிந்து நவகிரக ஹோமம், மஹாலஷ்மி ஹோமம், ஆயுஷ் ஹோமம், ம்ருத்யுஞ்ஜய ஹோமம், தன்வந்திரி ஹோமம் என்று செய்து முடிக்க நன்கு விடிந்துவிட்டது.​

மண்டபம் கூட்டம் கூட ஆரம்பித்திருக்க, கிஷோர் முன்னே வந்து அனைவரையும் வரவேற்று அமர வைக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.​

“கண்ணா, வந்தவங்களுக்கு மொத டீ, காஃபி கொடுக்கச் சொல்லு. ரெப்ரஷ்மெண்ட் என்ன பண்ணியிருக்காங்கனு பார்த்துட்டு முடிவு செய்” என்று அமர்ந்தபடி முரளி மகனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருக்க,​

“டேய் நீ மொத இங்க கவனி. அதெல்லாம் பசங்க பார்த்துப்பாங்க, கம்மினிரு க்ருஷ்ணா” என்று அதட்டினார், பூமணி.​

ரோஜா இதழ் மாலை அணிந்தபடி தேவிகாவும் முரளியும் ஐயர் சொல்லும் மந்திரங்களை உச்சரித்துச் செய்யச் சொன்னவற்றைத் தம்பதியராய் செய்து முடித்தனர்.​

ஹோமம் முடிந்தவுடன் உறவினர் கூட்டம் முழுவதும் மேடையைச் சூழ்ந்தது.​

அடுத்ததாக, கும்பங்களில் நிறைந்திருந்த மங்கல தண்ணீரைத் தம்பதியாய் அமர்ந்திருந்த முரளி - தேவிகாவின் மீது பிள்ளைகள், உறவினர்கள் என்று அவர்களின் சுற்றத்தினர் பூவோடு சேர்ந்து வாழ்த்தி சல்லடை வழியாக இருவரின் மீதும் நீர் ஊற்றினர்.​

மூத்தவர் பூமணி தம்பதி துவங்க அதன் பின்னர் அனைவரும் வந்தனர். கிஷோர், பார்கவ் - ராகவி நீரூற்றும் தருணத்தில் அத்தனை நெகிழ்ந்து போய்விட்டார் முரளி.​

இறுதியாய், மனைவியைத் தோளோடு சேர்ந்து அணைத்தபடி ஈரத்துணியுடன் அவர் எழுந்து நின்று சபைக்கு வணக்கம் வைக்க, அத்தனை நிறைவான தருணம்.​

ஐயர் திருமணத்திற்கான ஏற்பாட்டைக் கவனிக்கவும் தம்பதியரைத் தயாராகி வரச் சொன்னார்.​

லோகேஷ், “பொண்ணு மாப்பிள்ளைய ரெடி பண்ணுங்கோ” என்று அலப்பறை கூட்ட, இடமே கலகலத்துச் சிரித்தது.​

மணமகனாக, பட்டு வேட்டி சட்டையில் ஜம்மென்று முரளி தயாராகி வந்தார்.​

கிஷோர், “அப்பா, பர்ஃப்யூம் போடுங்க”​

லோகேஷ், “மாமா, ப்ரேஸ்லட் போடுங்க. இந்த ப்ரவுன் கலர் வாட்ச் கட்டுங்க”​

பார்கவ், “ப்பா, சட்டை பட்டன் மொத்தமா போடாதீங்க. ஒரு பட்டன் திறந்துவிட்டாதான் உள்ள போட்டிருக்கற மைனர் செயின் தெரியும்” என்று அவனும் தன் பங்கைச் சரியாகச் செய்துவிட, லோகேஷ் முடியாது சிரித்துவிட்டான்.​

“சிரிக்காதீங்கடா” என்று அவர் அதட்டிப்பார்த்தும் முடியாது ஒரு கட்டத்தில் அவரே சிரித்துவிட்டார்.​

அத்தனை பூரித்த சிரிப்பு அவருக்கு இருந்தாலும் வெளியே நடந்துவரும் சமயம் இருந்த கூட்டத்தையும் மகன்களின் அடக்கப்பட்ட சிரிப்பையும் பார்த்து அவருக்கே வெங்கச்சங்கடம் வந்துவிட்டது.​

அவருடன் மகன்கள் இருவரும் கண்ணபிரானும் வந்தார். மாலை அணிந்து, மாமன் கைப்பிடித்து அவர் மேடையேற ‘ஓஹ்’ என்று அவர் மற்றும் தேவிகாவின் அக்கா, அண்ணன், தங்கை, தம்பி பிள்ளைகளின் கேளிக்கத்தலில் நெளிய ஆரம்பித்துவிட்டார் மனிதர்.​

அவரின் ஆசைப்படி, தேவலோகம் போன்றோரு செட் அமைத்து அதன் நடுவே திருமணத்திற்கான குட்டி மண்டப அமைப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தனர்.​

சுற்றிலும் ஒயிட் நிற ஆர்க்கிட், கார்நேஷன் மலர்களும் இளம் சிவப்புநிற ரோஜாக்களும் சூழ, அத்தனை பிரம்மாண்டமான மலர் அலங்காரமாய் இருந்தது.​

மேடை அடைத்த அவர்களின் சொந்தங்களின் முகத்திலும் சந்தோஷமும் உற்சாகமும் போட்டியிட்டுப் பொங்க, முரளியை வைத்துச் செய்யவும் யாரும் மறக்கவில்லை.​

அவரின் அவஸ்தையைப் புரிந்துகொண்டே, “மாப்பிள்ளைக்கு வெட்கத்தப் பாரேன்” என்று அவரின் நண்பரே கேளியிட்டுவிட, “சாரே, கொல மாஸு” என்று கத்தினர் இளவட்டங்கள்.​

அங்கு மணமகள் அறையில் அதைவிட அதிகக் கூத்தாக, “ஆன்ட்டி, உங்களுக்கு ப்ரைடல் மேக்ஓவர் பண்ண வந்திருக்காங்க” என்று‌ ஹீரா ஒரு குண்டைத் தூக்கி தேவிகாவின் தலையில் போட, அங்கிருந்த பூமணி, ராகவி, முரளியின் தங்கை சைலஜா, தேவிகாவின் தங்கை சுமதி என்று‌ அத்தனை பேருக்கும் தாளமுடியாத சிரிப்பு தேவிகாவின் முகத்தைப் பார்த்து.​

“ராகவி” என்றவர் அதிர,​

“நான் அன்னிக்கே கேட்டேன் தான உங்ககிட்ட” என்றாள் மாறாச் சிரிப்புடன்.​

“ஆன்ட்டி, ரொம்ப இல்லாம மைல்ட் மேக்அப் தான் போடுவாங்க. நீங்க வாங்க, டைம் ஆகுது” என்றாள் ஹீரா.​

“ஹேய்.. இரும்மா. என்ன? நான் இதெல்லாம் போட மாட்டேன். சும்மா இருங்க எல்லாரும்” என்று பதறிவிட்டார்.​

அவர் ஒரு பேராசிரியர். ஐம்பத்தைந்து வயதில் பேரன் பேத்தி எடுக்கக் காத்திருக்கும் போது இதென்ன கூத்து என்று அவர் மனதே அலறிவிட்டது.​

வயதிற்குத் தக்க, அனுபவித்திற்குத் தக்க இருக்க வேண்டும் என்றவர் நினைக்க, அவருக்காக இருக்க வேண்டும் என்ற நினைப்பெல்லாம் அக்கடா என்று தூர நின்றிருந்தது.​

“ஏன் போட்டா தான் என்னவாம். அதான் லைட்டாதான் போடுவாங்கனு உம் மருமக சொல்லுறா தானே” என்று பூமணி மீண்டும் களத்தில் இறங்கினார்.​

ராகவி கண்ணைக்காட்டவும் அந்த ப்யூடிசியனே, “மேம், மேக்-அப் போட்டதே தெரியாத மாதிரி நேச்சுரல் லுக்ல போட்டுவிடுறேன்” என்க, தேவிகா சம்மதிக்கவே இல்லை.​

பேசிப் பேசி நேரம் கடக்க, “ஏய் தேவி, உங்கார் மொத. நானும் பார்க்கறேன் அப்போம் புடிச்சு பேசுற பேசுற பேசீட்டே போற? என்ன யார் பார்த்து சிரிச்சா என்ன வந்துச்சு உனக்கு? உன் புருஷனுக்கும் புள்ளைங்களுக்கும் நீ எப்பவும் அழகுதான். மனசுல வெச்சுக்கோ” என்று அரட்டி உட்கார வைத்தார்.​

சட்டில் மேக்-அப் முடிந்து அவரின் சிகையலங்காரமாக நான்கு கால் ஜடை பின்னி, நெருங்கிக் கட்டிய ஜாதி மல்லியைப் பந்து போல் சுற்றி மேற்புறத்தில் வைத்தனர்.​

நகைகள் அணியும் நேரத்தில் பூமணியே தேவிகாவின் சடங்கடம் உணர்ந்து, “அம்மா அந்த நெத்தி சுட்டி, கையங்கி எல்லாம் வேண்டாம். வளையல் அடுக்கி, மூன்று நெக்லஸ் போட்டு விடுங்க” என்க, ராகவியும் அதை ஆமோதித்தால்.​

கம்மல் மட்டும் ஹீரா சற்று காதை ஒட்டி பெரியதாய் எடுத்துத் தர, அதைப் போட்டவர் இறுதியாய் முரளி வாங்கித் தந்த வெள்ளிக் கொலுசை அவரே அணிந்துகொள்ளவும் “என்னத்த, லவ்வுஸ் போல” என்று ராகவியும் ஹீராவும் கிண்டலடிக்க, லேசான வெட்கம் சூழ்ந்தது தேவிகாவிற்கு.​

அறையை விட்டு வெளியேறவே அத்தனை தயக்கம், தேவிகாவிற்கு.​

இனம்புரியாத ஒருவித படபடப்பு அந்த வயதிலும் வந்து அவரை வாட்ட, “நீ என்ன’க்கா மாமாவ மொத முற கல்யாணம் கட்டுற மாதிரி பண்ணிட்டு இருக்க?” பொறுக்க மாட்டாது சுமதி கேட்டுவிட,​

“ரெண்டு மருமக எடுத்தவளா இருந்தாலும் இதெல்லாம் பொம்பளைங்களுக்குனே கடவுள் கொடுத்த உணர்வுகள். அத அவளாவது உணர்ந்து இயல்ப இருக்கட்டும். விடு சுமதி” என்ற பூமணியோடு மேடை ஏறினார் தேவிகா.​

“இப்போ நீங்க அத்தை நடந்து வரத பார்க்கனும் மாமா” என்று லோகேஷ் அழும்பு கூட்ட,​

“கேமரா அண்ணா, நல்லா ஜூம் பண்ணி போட்டோஸ் எடுங்க” என்று ஹீரா ஒருபுறம் கிளம்ப,​

“முக்கியமா இந்த ட்ரோன் ஷாட் அம்மா அப்பாவ கவர் பண்ணி” என்று கிஷோரும் சேர, இடம் கலகலப்புக்கு மிஞ்சாது நிறைந்து வழிந்தது.​

மண்டபமே கிட்டத்தட்ட நிறைந்திருக்க, மனம் மொத்தமும் பூரித்துப்போய் தான் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மனைவியைச் சிரிப்போடு பார்த்திருந்தார் முரளி கிருஷ்ணன்.​

அவர் ஆசைப்பட்டபடியான ஒரு நிறைந்த மணிவிழாவாக அமைந்திருந்தது.​

முந்தைய அவர்கள் திருமணத்தில் நடைபெற்ற அத்தனை சடங்குகளும் இந்த சஷ்டியப்த பூர்த்தியில் இடம்பெற்றிருக்க, புது மஞ்சள் தாலி மக்களின் முன்பாக காட்டினார் ஐயர்.​

ஒரு மனதாக, நிறைவான உள்ளத்துடன் சுற்றமும் நட்பும் சூழ பிள்ளைகளின் ஆனந்த கூத்தாடிய முகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே தேவிகாவின் கழுத்தில் மீண்டும் மங்கள நாணைக் கட்டினார், முரளி கிருஷ்ணன்.​

•••​

 

Shambhavi

Moderator

அத்தியாயம் - 09

திருமண அம்லி தும்லி எல்லாம் முடிந்து இரண்டு நாட்களாக வீட்டில் அக்கடா வென்று உட்கார்ந்திருந்தனர், முரளி க்ருஷ்ணன் குடும்பத்தார்.

கிஷோர், பார்கவ் எல்லாம் லேசாகக் காய்ச்சலும் சளியும் கண்டிருக்க, காலையிலேயே தேவிகா நண்டு சூப் செய்து கொண்டிருந்தார்.

“ஆன்ட்டி, மதியம் சீரக சம்பால ஆம்பூர் ஸ்டைல் மட்டன் பிரியாணி, சிக்கன் பெப்பர் செமி கிரேவி, முட்டை பொரியல், நண்டு ரசம் கூட கோலா உருண்டை செஞ்சு வைங்க. வந்து வெட்டறேன்” என்று ஹீரா நேற்றே மெனு கொடுத்திருக்க, அத்துடன் பிள்ளைகளுக்கும் செய்யலாம் என்று கோதாவில் காலையிலேயே இறங்கியிருந்தார்.

ராகவி வழக்கம் போல் மேல் வேலையில் மட்டும் இருக்க, பார்கவ் காஃபிக்கு அலறினான்.

“இவரோட” என்று அலுத்து எழுந்தவள், “ஒருநாளைக்கு இரண்டு காஃபி தான்” என்று வெளியே வந்தவள் சொல்ல,

“அப்போ டீ போடு” என்றுவிட்டான்.

கிஷோர், “அடேய்” என்றவன் சிரிக்க,

முறைத்துக்கொண்டிருந்த மனைவியிடம் கிட்டத்தட்டக் கெஞ்சும் பார்வையுடன், “டையெட் கவி, ஃப்ளீஸ்” என்று கண்ணைக் குறுக்கிச் சொன்னவனிடம் மறுக்கத் தோன்றாது கிச்சன் சென்றால்.

“எல்லாம் நல்ல ஆட்டம் ஆட வேண்டியது. இப்போ பார், உடம்பு வலி, காச்சல் சளின்னு உட்காந்திருக்கறத” என்று தேவிகாவின் குரல் கேட்டாலும் ஆண்கள் மூவரும் வாய் திறக்கவில்லை.

அனைவருக்கும் சுக்கு டீ எடுத்த வந்தவர், “எல்லாம் திருஷ்டி. கொஞ்சமா ஆடுனீங்க? பார்த்த அத்தன பேரும் கண்ணு வைக்காம இருந்திருந்தா தான் அதிசயம்!

கல்லடி பட்டாலும் கண்ணடி படக்கூடாதுடா. மொத சுத்தி போடுறேன் இன்னொரு தடவை” என்றார்.

“ஏங்கத்த, ஒரு ரெண்டு நாளைக்கு மிளகு ரசத்த ஓட விடுறது” என்று கிஷோரைப் பார்த்தபடி ராகவி சொல்ல,

“இப்போவே என் தம்பி சுவர் ஏறி குதிச்சு ஹீரா வீட்டுக்கு போயிடுவான் பாரேன்” என்றான் பார்கவ் சிரித்துக்கொண்டு.

“ஆமாங்கறீங்க?” என்க,

“ஒரு தோசைக்கே விழுந்தவன்..” என்று அவன் மெல்ல சொல்ல,

“அந்த பொடி தோஸ்ஸ்.. இட்லி தான பார்கவா?” என்று முரளியும் சேர்ந்துக்கொள்ள,

“இப்போ என்னங்கறீங்க? ஒருத்தி தோசைய நல்லா சுட்டா பாராட்டத்தான் செய்வாங்க. அதை என்னமோ பெரிய விசயமாக்கிட்டு” என்று கிஷோர் வரிந்துகட்ட ஆரம்பித்தான்.

“இதுவே நம்ம அம்மா இத்தன வருஷமா சுடுறத.. அதாவது தோசையப் பாராட்டி இருக்கியாடா நீ? வருங்காலப் பொண்டாட்டி சுட்டத மட்டும் பேசுற, என் தாய, என் தேவிம்மா சுட்டத எத்தன தடவ மட்டம் தட்டியிருக்க நீ?

முறுக்கா வரல, நல்லெண்ண ஊத்தல, தெப்பமா இருக்கு, வெங்காய தோசயில வெங்காயம் மொத்தமா இருக்குன்னு இப்படி எத்தன?

அன்னிக்கு அந்த புள்ள ஊத்தப்பத்துக்கு அப்பத்தா மாதிரி எதையோ.. இல்ல இல்லை.. எதையோ இல்லை இட்லிக்குப் பெரியம்மாவா வேணா சொல்லலாம். அப்படிச் சுட்டு.. ச்சீ ஊத்திக் கொண்டு வந்தத தோசைன்னு சொல்லி நீ சாப்பிடுவ, எங்க அம்மாவோட பேப்பர் ரோஸ்ட் எல்லாம் உனக்கு ஏப்ப சப்பையா?” என்று மூச்சுப் பிடிக்கப் பேசியவனை ஆ’வென பார்த்தனர் வீட்டினர்.

அதில் தேவிகா சுதாரித்து கிஷோரை முறைக்கவும், “நீ சுடுறது தோச மம்மி, அவ சுட்டது என்னோட பசிய” என்க, “பைய பைத்தியமாகிட்டான் தேவி” என்றுவிட்டார் முரளி.

“பொளச்சுக்குவீங்க கிஷோர்” என்ற ராகவி பார்கவை பார்த்து, “கிஷோர இத்தன பேசறீங்க, அங்க எப்படி?” என்க, சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டான் கிஷோர்.

“அண்ணி, உங்க காஃபி’க்கு எங்கண்ணே அடிமை. இத்தன அம்மா புராணம் பேசுறவன், கல்யாணத்துக்கு பின்ன அம்மாகிட்ட ஒரு தடவையாது காஃபி கேட்டிருக்கான்?” என்று பார்கவை பார்த்தபடி கேட்க, அவனோ திருதிருத்தான்.

முரளி, “என் புள்ளைங்க இன்னிக்கு அநியாயத்துக்கு என் பொண்டாட்டிகிட்ட சிக்கி சின்னா பின்னம் ஆக போறானுங்க” என்று எழுந்து சென்றுவிட்டார்.

“அப்பா, காப்பாத்து” என்றதெல்லாம் காற்றில் பறந்திருக்க மகன்களுடன் மல்லுக்கு நின்று முறுக்கிக்கொண்டார் தேவிகா.

சிற்சில நகைப்பும் முறுக்கும் ரசிப்பும் துவர்ப்பும் இருந்தால் தானே வாழ்க்கையும் சற்று சுவாரஸ்யமாய் செல்லும்?!

மதியம் ஹீராவும் வந்துவிட, விருந்தும் மருந்தும் களைக்கட்டியது.

🌞

அன்று, பரபரப்புடன் காணப்பட்டது கோவை பன்னாட்டு விமான நிலையம்.

அதிகாலையிலேயே ஹீராவும் பார்கவும் ஒருபுறம் சூடான காஃபியை அங்கிருந்த உணவகத்தில் பருகிக்கொண்டிருக்க, பக்கத்தில் நின்றிருந்த கிஷோருக்குத் தூக்கம் கண்ணைக் கட்டியது.

“டேய் கண்ணா, தூங்காத” என்று மணிக்கு ஒருமுறை பார்கவ் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாலும் அவனால் முடியவில்லை.

ஹீரா பொருத்துப் பார்த்தவள் அவன் கையில் நறுக்கென்று கிள்ளிவிட, “ஏய் சிக்கரி (Chicory)” என்று எகிரிவிட்டான்.

சிவந்து போய் இருந்த கண்களும் களைப்பில் கலைந்திருந்த அவன் தோற்றமும் அவனின் தூங்கா இரவை சொல்லிவிட, அதன் பின்னனியில் இருந்தவரை நினைத்துச் சிரித்துவிட்டாள் பெண்.

“சிரிக்காதடீ” என்று கடுத்தவன் பார்கவை முறைத்தான்.

“இவர் இந்த ஆட்டம் போடுவார்னு தெரிஞ்சிருந்தா நான் இந்த ப்ளான்கு ஒத்துகிட்டே இருக்க மாட்டேன்டா பாரு” என்றான் தாளமாட்டாது.

தூரத்தில் முரளியின் சிரிப்பு சப்தம் கேட்கவே, தாங்க முடியாது அவரை முறைத்துக்கொண்டே மூச்சுவாங்கினான், கிஷோர்.

“மாமா வாழறார்’ல” என்று ஹீரா, முரளியின் சிரிப்பைப் பார்த்துக் கூற, பார்கவும் புன்சிரித்து அதை ஆமோதித்தான்.

“என்ன வாழறார்? என்னோட தூக்கத்த மொத்தமா எடுத்துட்டு இவர் மட்டும் சிரிக்கறார், மனசாட்சி இருக்கா இவருக்கெல்லாம்?” என்று பொரும, “இருக்கப் போய் தான் உன் கல்யாணத்தை இத்தன சீக்கிரம் வைக்க சொல்லிட்டார்டா கிஷோரு” என்றான் பார்கவ்.

ஆம், இன்னும் இரண்டு மாதங்கள் கிஷோர் கண்ணன் - ஹீராவின் திருமணம் நடைபெற உள்ளது.

ஏப்ரல், மே என்று தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே சென்றவர்களை இழுத்துப்பிடித்து மார்ச் மாதத்தில் ஹீராவின் தாயார் பிறந்தநாள் அன்று தேதியைக் குறித்திருந்தனர்.

இன்னும் நாட்கள் இருந்தாலும் திருமணத்தின் முழுப்பொறுப்பை ஹீராவின் வீட்டினரே ஏற்றிருக்க, முரளியும் அவரின் பங்கைத் தராமல் இல்லை.

தேவிகா குளிருக்குத் தக்க ஸ்வெட்டர் அணிந்துகொண்டு அவர்களை நோக்கி வர, அவர் முகத்தில் இருந்த கடுகடுப்பே சொல்லியது அவரின் மனநிலையை.

பார்கவ், “அம்மா, காஃபி குடிக்கறையா?” என்க,

“ம்ம், சொல்லு பாரு” என்றவர் ஹீராவின் கையை பிடித்துக்கொண்டார்.

அவரின் நிலையும் புரிய, மேலும் அவரை சங்கடப்படுத்தாமல்,
“என்ன ஆன்ட்டி?” என்றாள் மென்மையான சிரிப்புடன்.

ஒருவித பரிதவிப்பான பார்வையுடன், “இதெல்லாம் தேவையா ஹீரா?” என்றார் மறையாது.

அத்தனை பேச்சு தேவிகாவிடம் இவர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த பயணத்தை எதிர்த்து.

“யாரோ என்னமோ செஞ்சா, நாமும் அதையே செய்யனும்னு இருக்கா? இந்த வயசுல இத்தன ஆடம்பரமான கல்யாணமே தப்பு. இதில ட்ரிப் புக் பண்ணியிருக்கீங்க? யார கேட்டு இருந்த முடிவெல்லாம் எடுக்கறீங்க? அவ்வளவு ஆகிடுச்சு உங்களுக்கு, என்ன?

ஒருத்தரோட மனநிலை, அபிப்பிராயம் என்னானு புரியாம, தெரிஞ்சுக்காம எடுக்கற முடிவுகள் எப்படி அவங்களுக்குப் பிடிக்கும்னு நீங்களே நினைக்கறீங்க?

என்ன பார்கவ், நீயும் இவங்களோட சேர்ந்து யோசிக்காம முடிவு எடுத்து இருக்க? உங்ககிட்ட இத நான்‌ எதிர்பார்க்கல” என்று அத்தனை கோப‌ ஆவேசத்துடன் பேசினார் தேவிகா.

பொறுப்பான பதவியில் இருப்பவருக்கே உண்டான‌ ஒரு தார்மீக கோபம் அவரிடம்.

என்னதான் வாழ்க்கையில் ஒருமுறை என்று நினைத்தாலும் கூட, சில நிகழ்வுகளை அதுவும் இந்த காலத்தில் செய்யும் சில நிகழ்வுகளைச் சகஜமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் படியான‌ சூழலும் நிலையும் எல்லாருக்கும் அமைவதில்லை.

மக்களால் நார்மலைஸ் செய்யப்படும் தேவையற்ற பகட்டும் விளம்பரமும் சுய தம்பட்டமும் தேவிகாவை பொறுத்தமட்டு, “தட்ஸ் எ டோட்டல் புல் சிட்!” தான்.

ஒருவித புத்துணர்வு, மறக்கமுடியாத நிகழ்வு, வயதானால் இதையெல்லாம் அனுபவிக்கக் கூடாதா என்று பல கூற்றுக்கள் சுற்றி வந்தாலும் நம்மின் தரம் எதிலும் தாழ்ந்து போகக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில் அத்தனை ஸ்தீர கோட்பாடு கொண்டவர், பேராசிரியர் தேவிகா.

“கல்யாணம் பண்ணா, ஹனிமூன் போகனும் தானே ஆன்ட்டி” என்ற‌ ஹீராவை அவரால் முறைக்க மட்டும் முடிந்தது.

அவரின் வாதங்கள் அனைத்தையும் ஒன்னும் அற்றதாய் ஆக்கி, அவர்களை ஊருக்குப் புறப்படும் அளவிற்குச் செய்து இப்போது இங்கு வரை கொண்டுவந்ததே அவள் தான்.

“என்ன ஹீரா?” என்றவர் சுருதி குறையவே, அவரின் கைகளைப் பிடித்தவள்,

“எனக்கு நல்லா புரியுது ஆன்ட்டி, உங்களோட தாட்ஸ்க்கு இதெல்லாம் ஒத்துவராதுனு. ஆனா நீங்க முரளி மாமாவையும் கன்சிடர் பண்ணணுமே?” என்றால் அவரின் முகத்தை ஆழ்ந்து பார்த்தபடி.

“ஆண்களுக்குப் பொதுவா ஆசை இருக்கும், ஆனா அவ்வளவு சீக்கிரம் வெளிப்படுத்த மாட்டாங்க ஆன்ட்டி. என்னைவிட, உங்களுக்குத் தான் மாமாவை நல்லா தெரியும்.

இத்தன வருஷத்தில அவர் ஓடிய ஓட்டத்தை மட்டும் தான் அவரோட ரிட்டையர்மெண்ட் டைம்ல மனசு அசைப்போடும். உங்களோட, கண்ணன், கண்ணன்‌ அண்ணாவோட இருந்த அவரோட நேரங்களில் எல்லாம் திருப்பிப் பார்ப்பார். அதில் அவர் மிஸ் பண்ண நிறைய அடங்கி இருக்கும் தானே?!

அவரோட ஆசைகள் கனவுகள் எல்லாம் எத்தனை ஆலாதியானதுன்னு உங்க அறுபதாம் கல்யாணமே சொல்லிடுச்சு. என்ன அவரோட ட்ரீம்ஸ் எல்லாம் பிள்ளைகள் இல்லாம உங்களோட மட்டும் இருக்கற மாதிரியானதா இருக்கு. அத்தன லவ்வு போல எங்க மாமாவுக்கு” என்று மெல்லச் சிரித்தவள்,

“இந்த ட்ரிப் நான் தான் ஏற்பாடு பண்ணேன். இந்த ஐடியா முழுக்க முழுக்க என்னோடது மட்டும் தான். அதுவும் மாமாவுக்காக. உங்களோட அறுபதாம் கல்யாணம் கூட நீங்க அவ்வளவு தயங்குனீங்க. அது உங்களோட உணர்வு வெளிப்பாடு.

இருந்தும் ஏன் நீங்க மத்தவங்களுக்காக பார்க்கறீங்க ஆன்ட்டி? உங்க பதவிக்கு இதெல்லாம் தேவையா? என்ற‌ எண்ணத்தைவிட உங்க பிள்ளைகளுக்கும் கணவருக்கும் உங்களோட ஒரு நகர்வு சந்தோஷம் தருதுனா பண்ணமாட்டீங்களா?” என்க, தேவிகாவின் முகம் மாறியது.

அவர் ஏதோ பேசவர, “இருங்க ஆன்ட்டி, ‘அவங்களுக்காக செய்ய நான் யாரு’ன்னு நீங்க நிச்சயம் கேட்க மாட்டீங்க! உங்களோட சுய ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு உங்கள சார்ந்திருக்கறவங்க சந்தோஷமும் முக்கியம் தானே?

கல்யாணம் நாங்க ஆசைப்பட்டபடி நடந்துருச்சு, நீங்களும் என்ஜாய் பண்ணீங்க தான? அதை மறுக்க முடியாது உங்களால. பேசினவங்க பேசினாங்க தான், என்ன ஆச்சு அதனால? இரண்டு நாள் பேசியிருப்பாங்களா? ஒரு ஒரு வாரம் அப்புறம் அவங்களுக்கு வேற வேலை வைக்கற மாதிரி இந்த ஹனி மூன் ட்ரிப்” என்றவள் கண்ணடித்துக் கூற, சிரித்துவிட்டார் தேவிகா.

ஹீராவை அவருக்குப் பிடித்ததற்குக் காரணம் அவள் ஒரு மருத்துவர் என்பதைத் தாண்டிய‌ அவளின் விசாலமான சிந்தனையும் மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் புரிந்துணர்வுமே.

நிச்சயம், அவர் மகனின் தேர்வு தவறாகாது என்பதைவிட எதையும் ஹீரா தவறவிட்டு விடமாட்டாள் என்ற நம்பிக்கையின் அளவீடுகள் கூடிக்கொண்டே செல்கிறது இப்போதெல்லாம்.

ஆர்ப்பாட்டமாய் மகன்களுடன் வந்த கணவரைப் பார்த்தவரின் மனது மொத்தமும் கனிந்துவிட்டது.

அவரின் ஆசைகளுக்கு முக்கியத்துவம் தருவது தான் தேவிகாவின் முதல் வேலை. இருந்தும், சிலவைகள் அவருக்கு எதிராகத் தோன்றவே தான் இத்தனை தயக்கம் அவரிடம்.

இனி அது இருந்தாலும் பெரியதாய் அவரைக் கலக்கமடையச் செய்யாது என்ற எண்ணத்துடன் முரளியின் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு விமானத்தில் ஏறினார், தேவிகா.

மகன்கள் முகத்தில் தெரிந்த மலர்வும் முரளியின் ஆச்சர்ய அதிர்வுகளுடன் அவர்கள் இருவரின் அறுபதாம் வயது தேன் நிலவு இனிதே ஆரம்பித்தது!


•••

 

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 10 (Prefinal)


மணாலி

இயற்கையின் அபரிமிதமான ஆசியுடன் படைக்கப்பட்ட பூமியைப் போல் அத்தனை அழகையும் வனப்பையும் சுமந்து நிற்கும் பல ஊர்களில் இதுவும் ஒன்று.

தேன் நிலவு ஸ்தலமாக இருந்தாலும் மணாலியின் அழகை ரசிக்க வரும் சுற்றுலா பயணியர்களும் அனேகர்.

டெல்லியில் இருந்து குளுவிற்கு மீண்டும் ஒரு விமான பயணம் செய்தனர் முரளி தம்பதியர். அங்கிருந்தே குளிர் வாட்ட, தக்க பாதுகாப்பு உடைகளை(!) அணிந்துகொண்டு தான் அவர்களின் பயணம் ஆரம்பித்தது.

குளுவில் இருந்து மணாலியில் ஹீரா முன்பதிவு செய்திருந்த ரிசார்ட் வருவதற்குள் அத்தனை கண் கவர் இடங்களும் படுத்தி எடுத்த வானிலையும் மறக்க முடியாது போனது அவர்களுக்கு.

“அரிசி புட்ட உதுட்டு விட்ட மாதிரி எப்டி பனியா இருக்க பாருங்க பாரு’ப்பா” என்று பனியை அறையின் ஜன்னல் வழி பார்த்துச் சொன்ன மனைவியை அத்தனை சிரிப்புடன் ரசித்தார் முரளி கிருஷ்ணன்.

“நீ என்ன இதான் மொத முறை பனிய பார்க்கறீயா தேவி? யூரோப் போனபோவே பார்த்திருக்க தான?” என்று முரளி கேட்க,

“நம்மூர்ல இதான மொத தடவ பார்க்கறேன்” என்றவர் முகத்தில் அத்தனை சிவப்பு.

குளிரில் வெளிறி இருந்ததது அவர்கள் இருவரின் முகங்களும். அறை முழுக்க ஹீட்டர் போட்டிருந்தாலும் மெல்லிய குளிரை உணராமல் இல்லை அவர்கள்.

“டீ சூடா ஆடர் பண்ணுங்க பாரு’ப்பா. கூட ஏதாவது சாப்பிடவும்” என்றபடி சோபாவில் அமர்ந்து வீட்டினருக்கு அழைத்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார், தேவிகா.

அவரின் பேச்சை வைத்தே அவரின் ரசனையும் ஆர்வமும் ராகவியால் உணர முடிந்துகொள்ள, “அப்புறம் த்தை, இனி நாங்க கால் பண்ணலாமா? இல்ல நீங்களே கூப்பிடும் வரை உங்களத் தொந்தரவு பண்ணக் கூடாதா?” என்று கேட்டவளுக்கு,

“நானே சொல்லனும்னு இருந்தேன் ராகவி, நானோ உங்க மாமாவோ இனி கூப்பிடறோம். நீங்க பண்ணாதீங்க” என்க, அங்கு பெரும் சிரிப்பலை எழுந்தது.

மகன்களும் மருமகளும் சிரிக்கும் சப்தம் அத்தனை அடர்த்தியாக இருக்க, “என்ன? எதுக்கு சிரிக்கறீங்க?” என்றார் புரியாது.

பதில் வராமல் போகவே, “பாருப்பா, இதுங்களை பாருங்க. நானே இனி கால் பண்ணுறேன் நீங்க கூப்பிடாதீங்கனா சிரிக்கறாங்க” என்க, முரளிக்கு டக்கென்று பல்ப் எரிந்துவிட்டது.

அழுத்தமான குரலில், “தேவி” என்றவர் அவரின் தொலைப்பேசியை வாங்கிய கையுடன், “பார்கவா, அப்பறமா அப்பா கூப்பிடறேன்” என்று வைத்தவர் தேவிகாவிடம் திரும்பினார்.

“ராகவி கேட்டது புரிஞ்சுதா உனக்கு” என்க, “ஓ, இங்க சிக்னல் கிடைக்காதே! அதான் நானே கால் பண்ணுறேன்னே” என்று சொல்லச் சொல்ல அவருக்கும் புரிந்துவிட, அசடு வழிந்து சமாளித்தார்.

இங்கும் முரளியின் சிரிப்போசை அறையைச் சூழ, அவர்களுக்கான உணவுகளுடன் வந்து அறையின் மணியை அழுத்தினார், சிப்பந்தி.

அவர்களின் அன்றைய நாள் அங்கே கழிந்துவிட, அடுத்தநாள் அவர்களின் பயணம் துவங்கியது.

ஓல்ட் மணாலி

பைன் மரங்கள் சூழ, ஏற்ற இறக்கமான இடங்களில் மலை ப்ரதேசத்திற்கான கட்டிடங்கள் அடர் வண்ணங்களை வண்ணமாகப் பூசி காட்சி தர மனாஸ்லு ஆறு பாய்ந்தோடி இயற்கையின் பேரழகுடன் அமைதியையும் காணும்போதே நிம்மதியையும் தரக்கூடிய இடம்.

அவர்கள் தங்கி இருந்த ரிசார்ட் கூட அத்தகு இடத்தில் தான் அமைத்திருக்க, அந்த இடத்தை முதலில் பார்வையிட்டு சிற்சில பொருட்கள் அங்கிருந்த கடைகளில் வாங்கினர்.

கைவினைப் பொருட்கள் குவிந்து கிடக்க ஆர்வமாக வாங்கினார், தேவிகா.

அணிகள், மணிகள் வீட்டு அலங்கார பொருட்கள், உடைகள் துவங்கி ஹீரா ராகவிக்கு வாங்கியவர் அதை கையுடன் புகைப்படம் எடுத்து அவர்களுக்கும் அனுப்பினார்.

“நீ ரெண்டு பையன பெத்திருக்க தேவி” என்று முரளி நியாயம் செய்யவும், “அவனுங்க இதெல்லாம் எங்கிருந்து யூஸ் பண்ண போறேனுங்க” என்று நொடிந்தவர் மேற்கொண்டு வாங்க ஆரம்பித்தார்.

மதியம் போல் உணவை முடிந்தவர்கள் ரிசார்ட் வந்துவிட்டனர்.

குட்டி தூக்கமும் அதன் பின்னான நேரமும் குளிரும் இடமும் அவர்களின் இளமை நாட்களை அசைபோட ஏதுவாக இருந்தது.

“அப்பா, பையர் ஏரியா இருக்கும். அங்க போங்க. குளிருக்கு நல்லா இருக்கும்.‌ இப்போ பனி அவ்வளவு டென்ஸா இருக்காதே?”

“அது இருக்குடா பார்கவா. பார்கலாம் வா வெளியனா, தேவிக்கு குளிரும் பனியும் தாங்கல இங்க. ரஜைய போத்திட்டு தூங்க போகலங்கறா” என்றார் மகனிடம்.

அதில் சிரித்தவனாக, “நாளைக்கு காலேல பொசிஷன் பார்த்துட்டு சொல்லுங்க ப்பா, அடுத்து எங்க நீங்க போகலாம்னு பார்த்து சொல்லறேன். கஷ்டமா இல்லையே பாஷை எல்லாம்?” என்க,

“இங்கிலிஷ் முக்கால்வாசி பேருக்கு தெரியுது. இத்தன பெரிய டூரிஸ்ட் ஸ்பார்ட், அதெல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கறோம். நீங்கச் சாப்பிட்டு தூங்கங்குடா” என்று வைத்துவிட்டார்.

காலை அறைக்கே உணவு வந்துவிட்டது. அந்த ஊரின் புகழ் பெற்ற பதார்த்தங்களான பாப்ரூ (BABRU), சன்னா மந்ரா (CHANNA MANDRA), சித்து (SIDDU) என இருக்க அதனுடன் இனிப்பிற்காக அக்டோரியுடம் (AKTORI) இடம்பெற்றிருந்தது.

அங்கு பெரும்பாலான உணவுகள் கோதுமை மாவால் செய்யப்படுவதால் சாபப்இட எளிதாகவே இருந்தது இருவருக்கும்.

பனியெல்லாம் விலகவும் சற்று தொலைவில் இருந்த மனு கோவிலுக்குச் சென்றனர்.

ஒரு நாளை விழுங்கியது அவ்விடம். பள்ளத்தாக்கில் அமைந்திருந்த அந்த புனித ஸ்தலத்தையும் சுற்றியிருந்த பள்ளத்தாக்கு எழிலையும் கண்டு வியந்தனர்.

“அப்பா, இதான் பாதாள அழகு போல” என்றார் தேவிகா.

சில புகைப்படங்கள் எடுத்தவர்கள் பனி ஆரம்பிக்கும் முன்னரே திரும்பிவிட்டனர்.

மறுநாள் அவர்களுக்கான இடங்களாக வன் விஹான் சரணாலயமும் (Van Vihar Santuary) அதன் நடுவே அமைந்திருந்த சிறப்பும் தொன்மையுமான ஹிடிம்பா கோவிலுக்கு (Hadimba Temple) செல்லுவதாக இருந்து.

“நீ பொறுமையாவே கிளம்பு தேவி. அங்கிருந்து பத்து நிமிஷத்தில அந்த இடத்துக்கு போயிடலாமாம். என்ன பனியா இருக்கறனால ஜீப் ட்ரைவ் இருக்காது” சோகமாய் சொன்னவரைப் பார்த்துச் சிரிக்கத் தான் தோன்றியது தேவிகாவிற்கு.

வானைத் தொடும் ராஜாங்க மரங்களும் அதற்கு வெள்ளி கம்பளம் விரித்துப் பனி தொடரும் மரங்களை மீது படர்ந்திருந்த மெல்லிய பனிகளும் என்று அத்தனை ரம்மியமாய் காட்சி தந்தது அந்த சரணாலயம்.

“சம்மர்ல இன்னும் நல்லா இருக்கும் தானே பாருப்பா” என்று கேட்டபடி முரளியுடன் கைகோர்த்து நடந்தார் தேவிகா.

அவருக்கு இங்கு வந்ததில் இருந்து அணிந்திருக்கும் கனமான வின்டர் ஆடைகளும் குளிர் தோப்பியும் பனிக்கான பூட்ஸ் சற்று அசௌகரியமாக இருக்கவே, சற்று தடுமாறிக்கொண்டிருந்தார்.

“கால அழுத்தி வெச்சு நட தேவி. பனி போல போலன்னு உள்ள போகும், க்ரிப் சரியான பின்ன அடுத்த அடி வை” என்று சொல்லியபடி அந்த சரணாலயத்தின் மையத்தில் இருந்த கோவிலை அடைந்தனர்.

மகாபாரதத்தில் வரும் பீமனின் மனைவியான இ(ஹி)டும்பிக்கான கோவிலே இது. அரக்கக் குலத்தில் பிறந்த பகாசுரனினை வதைத்து, அவனின் தங்கையான இ(ஹி)டும்பியை எடுத்த சபதத்தை உடைத்து இந்த அடர்ந்த வனப்பகுதியில் வனவாசத்தின் போது மணந்தார் பீமசேனன்.

அவர்களின் வாழ்க்கை இந்த இடத்தில் துவங்கி மகனான கடோத்கஜனும் இந்த மணாலியின் வனப்பகுதியில் பிறந்திருக்கிறேன்.

வனவாசம் முடிந்து பீமன் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பிய பின்னரும் இங்கேயே மகனுடன் இருந்து, அவன் வளர்ந்த பின் தந்தையிடம் அவனை அனுப்பி வைத்து துறவறம் பூண்டு விட்டார், இ(ஹி)டும்பி.

இமயமலையின் அடிவாரத்தில் அவரின் நினைவாகக் கட்டப்பட்டது தான் இந்த கோவில். சிலை இல்லாது அவரின் பாதச்சுவடு மட்டும் பெரும் பாறையில் இருக்க, அதைத்தான் மக்கள் வணங்குகின்றனர்.

அதை அங்கிருந்த கைட் சொல்லக் கேட்டவர்கள், “இந்த இடம் ஹனிமூன்க்கு மட்டும் இல்லை வரலாற்றுச் சிறப்புக்கும் கட்டிடக்கலைக்குமே இந்த இடம் பெயர் போனது தான்” என்றார் முரளி உணர்ந்து.

நடு காட்டிலில் இருந்துவெளியேறவே நேரம் எடுக்க, மதியம் முடிவடையும் நேரம் ஒரு ஹிமாச்சல் ஹோட்டலுக்கு சென்றனர்.

தாம் (Dhaam) மற்றும் Gahat ka Shorba (சூப்) பை முரளி ஆடர் சொல்லிவிட, “என்ன அது?”

“நம்ம ஊர் வெஜ் தாலி (Thaali) மாதிரி இங்கத்து பதார்த்தங்களை கொடுப்பாங்க. ரெண்டு பேருக்கு ஒன்னு‌ போதும். ஜகத் கா சோர்பா - இங்க விலையற ஒருவகை கோதுமைல செய்யும் சூப்” என்க, கணவரைச் சந்தேகமாகப் பார்த்தார் தேவிகா.

“இத்தன சொல்லுறீங்க? எப்படித் தெரியும்?” எனக் கேட்க,

“ரிசார்ட்’ல விசாரிச்சேன்” என்றான் சிரித்துக்கொண்டு.

பனி முன்மாலையே ஆரம்பிக்கவும், அறைக்கு சென்றுக் கதவடைத்து விட்டனர்.

அடுத்தநாள் மால் ரோட், திபெத் மார்கெட் என்று அந்த பனியிலும் சென்றவர்கள் மேலும் சில சாப்பிங், அந்த ஊர் அங்கிகளை அணிந்து ஃபோட்டோ எடுப்பது, அந்த ஊரின் சிறப்பு, உணவு, இரண்டொரு வார்த்தைகளைக் கற்றுக்கொள்ள என்று அன்றைய நாள் பறந்திருந்தது.

‘கபில் கோல்ஸ்’ என்று முரளியும் தேவியும் பனியில் இருப்பது போல் இணைந்து எடுத்த புகைப்படங்களை அனைத்தும் தனது சமூக வலைத்தளத்தில் கிஷோர், பார்கவ், ராகவியை இணைத்து ஹீரா பகிர, அந்த புகைப்படங்கள் பெரும்பான்மையானவர்களிடம் பரவிப் பகிரப்பட்டது!

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் கடும் பனி. அறையில் இருந்த ஹீட்டர் தயவால் ஒன்றும் தெரியவில்லை என்றாலும் அத்தனை அடர்த்தியான பனியைப் பார்க்க முரளிக்கு பயம் வந்தது.

“என்ன பாருப்பா, நல்லா மாட்டிக்கிட்டோம் போலையே!” என்ற தேவி மணிக்கு ஒருமுறை சொன்னாலும் முரளியை விட்டு அவர் நகர்ந்தார் இல்லை.

நிச்சயம் இந்த குளிர் முரளிக்கு ஆகாது என்ற எண்ணம் அவரிடம் ஸ்தீரமாய் இருந்தாலும் அதை வெளிப்படுத்தி அவரையும் படுத்தி எடுக்க நினைக்கவில்லை, தேவிகா.

கிஷோர், ஹீரா, பார்கவ் என்று அழைத்தாலும் தனித்து அவரின் பயத்தைச் சொல்லிவிடுவார். அப்படியாவது அவரின் பயத்திற்கு விடுதலை கிடைக்கும் என்ற வகையில்.

பார்கவ், “அம்மா, பயந்துக்காத. நாளைக்கு க்ளைமேட் ஸ்மூத் ஆகிடும். வெளிய வரலாம். ரூம் உள்ளையே இருக்கறது கஷ்டம் தான். அப்டியே ரிசாட் உள்ளையே சுத்தரது தான?” என்க,

“ஜன்னல் வழியா பார்க்கவே பயமா இருக்குடா பார்கவா. வெளிய போய் உடம்புக்கு முடியாம போயிடுச்சுனா?”

கிஷோர், “நீ பயந்தா தான் சளி உன்னை புடுச்சுக்கும்”

“டேய் தம்பி, அப்பா கிட்ட இதைச் சொல்லிடாத. மனுஷன் நல்லா நிம்மதியா ரசிச்சுட்டு இருக்கார். எனக்குத் தான் கெடந்து பதக்கு பதக்குன்னு அடிச்சுக்குது. சரி சாப்பிட்டீங்களா?” என்க,

“ஆச்சு’ம்மா” என்றவர்கள் மேலும் பேசிவிட்டு வைத்தனர்.

கிஷோர் சொன்னது போல் அன்று அதிகாலை முதலே பனிப் பொழிவு நன்றாகவே மட்டுப்பட்டிருக்க அன்றைய நாளுக்கான பயணத்தினை முரளியே தேர்வு செய்திருந்தார்.

“எங்க பாரு’ப்பா? இன்னும் பனி குறையட்டும்” என்று சொன்ன தேவிகாவின் பேச்சை அவர் கேட்டாரில்லை.

நடுங்காலை போல சோலாங் பள்ளத்தாக்கை (Solang Valley) நோக்கி பயணமானர் இருவரும்.

மணாலியில் இருந்து பதினான்கு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் குளு மாவட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் அழகிய பள்ளத்தாக்கு தான் சோலாங் பள்ளத்தாக்கு.

பல சாகச விளையாட்டுக்களையும் போடிங் ஸ்கூல், குறு கிராமங்கள் என்று அடங்கியிருக்கும் அவ்விடத்தில் அழகுக்கும் பஞ்சமிருக்காது.

பள்ளத்தாக்கின் கீழே பனிப்பொழிவு அவ்வளவாக இல்லை. வந்தவுடனேயே அங்கும் இங்கும் புல் வெளியில் குவியலாக இருந்த பனியும் இதமான குளிரும் தேவிகாவை வெகுவாக அமைதிப்படுத்த, ஒருவித மகிழ்ந்த நிலையில் இருந்தார்.

யாக் எனப்படும் திபெத் காளைகளின் மீது தனித் தனியாகப் பயணித்தனர்.

மெல்லப் பனியில் அவற்றின் மீது சவாரி செய்ததெல்லாம் ஒருவகை புதுமையான அனுபவத்தைக் கொடுத்தது.

“பாரு’ப்பா, நல்லா இருக்கு” என்ற கூவிய தேவிகாவின் சிரிப்பு அத்தனை ஆகர்ஷித்தது.

அதன் பின், ரோப் வே (கேபிள் கார்)யில் பயணித்தனர்.‌ அதில் அமர்ந்த நொடி முதல் முரளியுடனேயே ஒட்டிக்கொண்டார் தேவிகா.

பனி போர்த்திய மலைகளும், குச்சி குச்சியாய் பச்சை கம்பலியில் பஞ்சை ஒட்ட வைத்தது போல் பனி படர்ந்த பைன் மரங்களின் அணிவகுப்பையும் கீழே ஸ்கையிங் சென்ற மனித தலைகளும் என்று திகிலும் மகிழ்வுமான பயணமாக இருந்தது அது.

அடுத்து முரளி செய்த செயலில் தான் தேவிகாவின் பீபி ஏறியது.

ஸ்னோ ஸ்கூட்டர் (ஸ்னோ மொபைல்)

பனியில் ஓட்டக்கூடிய ப்ரத்தியேகமான வண்டி. கிட்டத்தட்ட பைக் ஓட்டுவது போன்று இருந்தாலும் இதன் அமைப்பு சற்று பெரியது.

முதலில் அவர்களின் வயது காரணம் காட்டி லோக்கல் ட்ரைவருடன் செல்ல அங்கிருந்த வண்டி ஓட்டுனர் பரிந்துரைக்க, காதில் வாங்கவில்லை முரளி.

“ஐ கேன் மேனேஜ்” முடித்துவிட்டார்.

கணவனைக் கடுமையாய் முறைத்த தேவிகாவும், “என்ன இளமையா இருக்கறதா நெனப்பா? எதுக்கு இந்த விஷப்பரிசை எல்லாம்? போகனும்னா அவங்களே ஓட்டுவாங்க தானே? பிடிவாதம்
பண்ணாதீங்க” என்க,

“வந்து உட்காருடீ பாட்டி” என்க, அது தேவிகாவை மேலும் கோபமூட்டியது.

பேசிப் பேசி அவரை கரைத்தவர், முரளியின் சொல்லுக்கு இணங்கி வண்டியில் அவரின் பின்னால் அமர, எடுத்தது வண்டி ஒரு ஓட்டம்.

அலறிவிட்டார் தேவிகா.

என்னதான் சாலையில் வண்டியை ஒட்டுவதற்கும் கால் புதையும் பனியிலும் காதை அடைக்கும் குளிரிலும் இம்மாதிரி சாகச வண்டியை அதுவும் மெதுவான வேகத்தில் இருந்தாலும் இத்தனை ஆர்ப்பரித்து ஓட்டுவது எல்லாம் இந்த அறுபது வயதில் செய்தால் பயம் உயிரை உறைய வைத்துவிடும் அல்லவா?

“மெல்ல தான் போங்களேன் பாரு’ப்பா” என்று அவர் கத்தினதெல்லாம் முரளியின் காதில் ஏறவே இல்லை.

அத்தனை அழிச்சாட்டியம் செய்தார் மனிதர்.

வண்டியை இப்படி அப்படித் திருப்ப, சற்று வேகமாக ஓட்ட என்று அத்தனை கூத்து.

அதை ஓட்ட அனுமதித்தவர்களே அவரின் செய்கைகளைப் பார்த்து வாய் பிளந்தனர்!

அடுத்து, டியூப் ஸ்லைடிங் அவர் மட்டும் தனியாகச் செல்ல, அவர் மேலே வரும் வரை தேவிகாவிற்கு ஏன் தான் இங்கு வந்தோம் என்ற எண்ணம் லட்சத்து ஒன்றாம் முறையாக வந்துவிட்டது.

இறக்கமான இடத்தில் ‘டோ நாட்’ போன்ற டியூபின் நடுவில் சற்று படுத்தவாக்கில் மேலிருந்து கீழாகச் சருக்கிக்கொண்டு போவது தான் அந்த விளையாட்டு.

அவர்கள் அனைத்தையும் வயதையும் மீறி அனுபவித்தாலும் அந்த வயதிற்கு உண்டான அழுத்தம் தேவிகாவிடம் மட்டும் தான் இருந்தது.

அங்கிருந்த டூரிஸ்ட்டிடம் சொல்லி வகை வகையாக மனைவியுடன் மீண்டும் அந்த வண்டியில் இருப்பது போல், ஓட்டுவது போல் சுற்றுவது போல் என்று அத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்துத் தள்ளிவிட்டார்.

தேவிகா அதற்குக்கும் கத்த, “ஹனிமூன் வந்தா இந்த மாதிரியெல்லாம் பண்ணலேனா அப்புறம் எதுக்கு வரனும்” என்றாரே, வாயில் அவர் கை வைக்காத குறை தான்.

அவர் வைத்த வாட்ஸ் அப் ஸ்டேட்டஸ் பார்த்து லோகேஷ், “அம்மா, உன் தம்பி இந்த வயசிலையும் என்ன மஜாவா இருக்கார் பார்” என்று பூமணியிட காட்ட, அனைத்தையும் பார்த்த அவரோ,

“வரட்டும் அவன், திருஷ்டி எடுக்கனும். போன போடு அவனுக்கு, யார கேட்டு இந்த போட்டோவெல்லாம் வைக்கறான்? ஒரு கண்ணு மாதிரி ஒன்னு இருக்குமா?” அவர் அங்களாயிக்க,

“அதுக்கு தான் வெவரமா ஈவில் எமோஜி வெச்சிருக்கார்” என்று புகைப்படத்திற்குக் கீழே முரளி வைத்திருந்ததைக் காட்ட,

“என்னமோ, யாருக்குத் தெரியும் இதெல்லாம். கலர் கலரா வட்டத்தில வைச்சா கண்ணு பாடாதா?”

“கண்ணன், நீங்க கூட இப்படி என்ஜாய் பண்ணுவீங்களான்றதே எனக்கு டவுட் தான். மாமா பின்னுறார்” என்று ஹீரா வீடியோ காலில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள் கிஷோரிடம்.

“ஏ சிக்கரி, நான் அவர மாதிரி எல்லாம் இடையாது. எவனாவது ஹனி மூன்ல டைம் வேஸ்ட் பண்ணுவானா?” என்க,

“அடேய் அவர் இப்படி இருந்தா தான் உங்களுக்கு நல்லது. இல்லேனு வை, அவர் இருக்கற குஜால்ல, வீட்டுக்கு வந்தவுடனே ‘பதாய் ஹோ’ தான்” என்று சிரித்தாள். அவன் முழித்தான்.

அங்கு பார்கவோ, “கவி, நாம மணாலி போனப்போ கூட இத்தன பண்ணலடீ” என்று விட,

“ஆமையோட வயிர் எரியுது போல” என்றாள் நக்கலாகச் சிரித்தபடி.

“லைட்டான்னு பொய் சொல்ல மாட்டேன்” என்க, அவளால் தாளமாட்டாது சிரித்துவிட்டாள்.

“சிரிக்காதடீ”

“பின்ன சிரிக்காம? நாம போன டைம் என்ன? வின்டர் தான் ஆனா ஸ்னோ இல்லையே” என்று அவள் புருவமுயர்த்த, அதில் வீழ்ந்தவனாக, “அப்போ திரும்பவும் போகலாமா” என்று அவளை நெருங்கினான் அவள் கணவன்.

“அடடா, ஆசை. போயா வாத்தி. இப்படி ஏத்திவிட்டு ஏமாத்துவ நீ” என்க, “அப்டி
எத்தன தடவ உன்ன ஏமாத்தியிருக்கேன் நான்? சொல்லு சொல்லு” என்றவளை அவன் நெருங்க, “அது” என்று ஆரம்பித்தவள் போட்ட பட்டியலின் கணக்கு வீரியம் தாங்காது, அவனின் பேரரசியிடம் பேராசிரியன் அவன் அடங்கியிருந்தான் மொத்தமாய்.


•••

 

Shambhavi

Moderator
அத்தியாயம் - 11 (Final)


மணாலி கூத்தெல்லாம் முடிந்து முரளியும் தேவிகாவும் ஊருக்கு வரக் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நாட்கள் ஆகியிருக்க, அடுத்த நற்செய்தியாக அவர்களின் பதவி உயர்வோடுக் காத்திருந்தாள், ராகவி.

“நீங்க எனக்குத் தம்பியோ தங்கச்சியோ கொண்டு வரத்துக்குள்ள அண்ணி என்னைய சித்தப்பாவாக்கி என் வயித்துல பீர வார்த்துட்டாங்க” என்ற‌ கிஷோரை அடிக்கக் கூட முடியாதபடியான‌ சந்தோஷக் களிப்பில் ஆழ்ந்திருந்தார், தேவிகா.

முரளிக்கு அத்தனை பெரும் மகிழ்வென்றாலும், “பார்கவா, அப்பா எப்படிடா இனி வாழ்க்கைய ஓட்டப்போறேன்னு இருந்தேன். நீ என் புள்ள பின்னாடி ஓடுப்பான்னு சொல்லிட்டடா” என்றவர் மனதில் பட்டத்தைச் சொல்லிவிட, மகிழ்வும் வருத்தமும் சரிவிகிதமாக இருந்தது அதில்.

நிறைவான தருணமும் மகிழ்வுகளும் அடுத்து அடுத்து நடைபெற, கிஷோர் ஹீராவின் திருமணமும் பக்கம் வந்து அனைவரையும் உள்ளிழுத்துக் கொண்டது.

அவர்களுடையதை டெஸ்டினேஷன் வெட்டிங்காக (Destination Wedding)‌ ஹீராவின் ஆசைக்கு ஏற்ப வடிவமைத்திருந்தனர்.

பொள்ளாச்சியில் இருந்த ஹீராவின் பண்ணை வீட்டில் தென்னை மரங்களின் நடுவே மேடை அமைத்து, பிரம்மாண்ட பந்தலிட்டு, மல்லிகை மலர்கள் சூழ, வெள்ளை நிற தீம் வெட்டிங்கை அத்தனை அழகுற வடிவமைத்ததிருந்தனர் கலைஞர்கள்.

பாரம்பரியமும் கலாச்சாரம் எங்கும் சிதையாது அத்தனை அம்மசாய் ஒவ்வொன்றும் இருக்க, “நல்ல வேள தாலியாவது மஞ்சள் கலர்ல இருக்கட்டும்னு விட்டு வெச்சிருக்கா” என்று பெருமூச்சு விட்டான், கிஷோர் கண்ணன்.

அந்தளவிற்கு எங்கு காணினும் பச்சையும் வெள்ளையும் தான் காட்சி தந்தது!

வெண்பட்டில் பொண்ணும் மாப்பிள்ளையும் நிற்க, குடும்ப உறுப்பினர்கள் யாவரும் மெல்லிய சந்தன நிறத்திலான உடைகளில் மிளிர்ந்தனர்.

ஆடம்பரத்தில் எளிமையின் துளிகள் பட்டுத்தெறிக்கும்படியான வடிவமைப்பு அத்தனை கவர்ந்தது.

பரசுராமிற்கு அத்தனை உவகையும் கவலையும். மனைவியை அடுத்து மகளுக்காகவே வாழும் பலருள் இவரும் ஒரு மாணிக்கம்.

அதன் பிரதிபலிப்பு, ஹீராவிடம் வெளிப்பட்டாலும் அதன் மேம்மை என்றும் உயரிய இடத்தில் தந்தைக்கான இடமாக அல்லது ஒரு நல்ல மனிதருக்கான அடையாளமாய் அனைவரின் கண்ணிலும் தெரியும்.

“உங்க வைரத்த வைரமாவே கடைசி வரப் பத்திரமா பாத்துப்பேன் ஸார்” என்று கிஷோரின் வாக்கு, வெல்லமாய் தித்தித்தது மனிதருக்கு.

திருமண கலாட்டா முடிந்து, கிஷோர் ஹீரா தேன்நிலவுக்கு மொரிசியஸ் சென்று வந்து, இயல்பு வாழ்க்கைத் திரும்ப ஒரு மாதம் ஆகியது.

“நான் வீட்டுல உட்காந்து முட்டை வைக்கறதுக்கு ஹாஸ்பிடல் போறேனே பார்” என்று கொஞ்சிய ராகவியை ஹீராவின் மருத்துவமனையில் பணியில் அமர்த்தியிருந்தார் பரசுராம்.

மாதங்கள் நகர, ராகவிக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்தது.

முரளியின் முதுமையில் இனிப்பை அள்ளி தெளிக்கவே அவர் ஆசைப்பட்ட பெண்பிள்ளையை வரமாய் வழங்கினார் அவர் வணங்கும் எம்பிரான்.

பேத்தியுடனான தாத்தா பாட்டியின் நேரமும் பொழுதும் அவர்கள் பிள்ளைகளைக் காட்டிலும் இனிப்புப் பாகாய் உருக வைத்த தருணங்களாக உருமாற, நிறைந்து போன மனதுடன் நிறைவாய் இருந்தனர் முரளியும் தேவிகாவும்.

முரளியின் விருப்பப்படி, பார்கவும் ராகவியும் இணைந்தே அவர்களின் பூங்கொத்திற்கு ‘ஷான்வி ப்ரதா’ என்று பெயரிட, கொதித்துவிட்டார் தேவிகா.

‘ஷான்வி’ என்று மட்டும் வைத்திருந்தால் கூட மனிதி அமைதியாய் இருந்திருப்பாரோ என்னவோ, அந்த ப்ரதாவில் அவரின் ஒட்டு மொத்த கோபமும் உச்சம் தொட்டு வெளுத்து வாங்கியது முரளி க்ருஷ்ணனை.

அவர்கள் வாழ்க்கையும் அப்படி மோதலும் காதலும் என்று பயணப்பட்டாலும் அது அவர்களுக்குச் சலிக்கவில்லை.

முப்பது வருடங்களைக் கடந்த அவர்கள் காதலில் ஒரு மிளிர்வாய் அவர்களின் மோதலும் ஊடலும் இருக்க, அதன் மகுடமாய் விளக்குகிறது அவர்களின் காதல்!

ஹீரா, “மாமா, உங்க பேரன் பொறந்த பின்னாடி ஜெய்னு பெயர் வைக்க சொல்ல மாட்டிங்கள? அப்படி என்னாவது சொன்னீங்க, ஷானு பெயர மாத்த வெச்சிடுவேன் பார்த்துக்கோங்க” என்று டீல் பேசியபடி இருந்தவள் அவளின் பிரசவ நேரம் வரை அந்த பேச்சை விடாது பிடித்துக்கொண்டே இருந்தால்.

கடைசியில் முரளி மறுத்தும் கிஷோரின் மகனுக்கு ‘ஜெய் க்ருஷ்ணா’ என்ற பெயரை வைத்து, முரளியின் நீண்ட நாள் கனவையும் ஆசையையும் நிறைவேற்றி வைத்திருந்தான் அவரின் தவப்புதல்வன், கிஷோர் கண்ணன்.

மார்கழி மாதம் ஆரம்பித்த நேரத்தில் குளிர் மிதமாய் தீண்டியபடி இருந்தது. இரவு எட்டு மணிக்கே பனியின் தாக்கத்தை லேசாக உடல் கண்டுகொள்ளும்படியாக இருக்க, வீட்டு மாடியில் நின்றிருந்தார், தேவிகா.

வருடங்கள் உருண்டோடி இருக்க, இன்று தான் அவர் வேலையின் கடைசி நாளாக அமைந்து அவர் பணி ஓய்வும் பெற்றிருந்தார்.

பள்ளி செல்லும் ஷானுவும் மழலையில் கொஞ்சும் ஜெய்யும் வீட்டை அலங்கரித்தாலும் அவர்களின் அதீத ஒட்டுதல் எல்லாம் அவர்களின் முள்ளீ தாத்தாவிடமே.

அதை நினைத்துக்கொண்டு புன்சிரித்தபடி அவர் வாழ்க்கை சக்கரத்தை நினைத்துக்கொண்டிருந்தவரின் எண்ணங்கள் முழுவதும் அவரின் க்ருஷ்ணன் ஸாரிடம்!

எங்கு எப்படியோ ஆரம்பித்த அவர்கள் திருமணப் பந்தம் இப்போது இங்கு அத்தனை புரித்த நிறைவுடன் பரிபூரணம் அடையக் காரணம், முரளி கிருஷ்ணன் மட்டுமே.

கோபம் கொண்டாலும் அவரே வந்து சமாதானம் செய்வது துவங்கி, தேவிகாவின் மீதான அவரின் அபரிமிதமான காதலை உணர்த்திய தருணங்கள் அடங்கி, எங்கும் எதிலும் அவரின் தேவி இல்லாது அவரின் ஒரு அணுவும் அசையாது என்பது வரை அவர்களின் சொல்லப்படாத காதல் பேரழகு ஜோதி.

மகன்களும் முரளியும் மேலே வந்துவிட, தேவிகா சற்று இலகுவாக இருந்தார்.

நேரம் சென்று பிள்ளைகளை உறங்க வைத்து இரவு உணவுடன் மாடிக்கு வந்தனர் ஹீராவும் ராகவியும்.

உண்டு முடித்து, பேச்சு திசை மாறி தேவிகா அவர்களின் திருமணத்திற்குப் பார்க்க வந்த போதான பேச்சை எடுத்தார்.

“உங்க அப்பா என்னைய தீபம் முடியறதுக்கு முன்ன பார்த்திடனும்னு அவசர அவசரமா வந்தார்.‌ உங்க பெரியத்த தான் பெரிய மனசு பண்ணி அப்போவே எங்களை தனியா பார்த்துக்க வெச்சாங்க” என்க, மெல்லச் சிரித்தார் முரளி.

அந்த நிகழ்வின் ஞாபகம் போலும். அவரின் தங்க ப்ரேம் போட்ட கண்ணாடியைத் தாண்டி அவரின் கண்களின் ஒளி அத்தனை வசீகரித்தது அனைவரையும்.

“ஒன்னும் பேசல, ஏதோ ஒரு அவசரத்துலையே வந்து நின்னார். எனக்கா பயம், எதுக்கு அப்படி எல்லாம் பண்ணுறாங்கனு. ஒரு கட்டத்தில இவர் பேசவே மாட்டார்னு நானா முடிவு பண்ணி, ‘நான் போறேன்னு’ சொல்லுறேன் டக்குனு கையப் பிடிச்சிட்டார்” என்றார்.

“ஆஹா” என்ற ராகவியும், “எங்க அப்பாவுக்கு தில்லப் பார்த்தியா” என்ற கிஷோரும் சிரிப்பைக் கிளப்பினர்.

“அத்தன குளிர்ச்சி அவர் கையில. ஏதோ ஃப்ரீசர் உள்ள வெச்சு எடுத்த கணக்கா என் கைய பிடிச்ச இவரோட கை, அத்தன குளிர்ந்து இருந்துச்சு. எனக்கா ‘என்னடா இதுனு’ இருக்க மனுஷன் பொறுமையா சொன்னாரு பார் ஒன்ன” என்று தேவிகா சிரித்தார்.

“என்னவாம் மாமா?” என்று ஹீரா அதை முரளியிடமே கேட்க, அவரிடம் வாடாத ஒரு புன்னகை.

‘எனக்குத் தணுப்பு உடம்பு. கோபம் கூட அவ்வளவு சீக்கிரம் வராது, நல்லா காரமா தான் சாப்பிடுவேன். குளிர் காலத்துல தான் கொஞ்சம் சிரமப்படுவேன், அப்போ என்னைய நல்லாப் பார்த்துப்பியா?’னு
சொன்னவர் அத்தோட விட்ட பரவாயில்லை. எக்ஸ்ட்ரா பிட்டா, அவருக்குப் பிடித்த அத்தன சாப்பாட்டு ஐட்டத்தையும் ஒரு பேப்பர்ல எழுதி ‘இதெல்லாம் சமைக்க கத்துக்கோ தேவி’ன்றதுல தான், விழுந்துட்டேன்” என்றார் தேவிகா.

“மாமா” என்று ஹீராவும் ராகவியும் கோரஸ் பாட, “அப்பா, எங்களைப் போல் ஒருவர்” என்றனர் மகன்கள் இருவரும்.

“சரி போதும் வாங்க, குளிர் அதிகமா இருக்கு, கீழ போலாம்” என்று முரளி சொல்லவும் அனைவரும் கீழே நகர, தேவிகாவுடன் சற்று பின் தங்கினார் அவர்.

அதை உணர்ந்தது போல் மற்றவர்கள் விலக, கணவரின் எண்ணம் புரிந்தவராக தேவிகாவும் நின்றார்.

“என்ன பாரு’ப்பா” என்று அவரே ஆரம்பிக்க,

“என்னோட லட்டு பொண்டாட்டி” என்று மென்மையாய் அணைத்தவர், மனைவியின் நுதலில் முத்தமிட்டார்.

அதை எப்போதும் போல் ஏற்றவராக, முரளியின் முகம் பார்த்துச் சிரிக்க அந்த முகத்தில் தெரிந்த முதிர்ச்சியும் நிறைவும் அவர்களின் காதலின் வயதைச் சொன்னது.

“இன்னையோட இந்த டீச்சரம்மாவை நான் பார்த்து முப்பத்தேழு வருஷம் முடியுது” என்க, தேவிகாவின் முகத்தில் ஒரு ஆச்சர்ய பாவம்.

அவர் நெற்றியோடு நெற்றி முட்டியவராக, “உன்ன இந்த நாள்ல தானா பார்க்க வந்தேன்” என்க, அத்தனை ப்ரகாசம் தேவிகாவின் முகத்தில்.

“க்ருஷ்ணன் ஸார்” என்று நெகிழ்ந்தவராக அவர் அழைக்க,

“சொல்லுங்க தேவி மிஸ்” என்றதில் அவர்களின் இத்தனை வருடக் காதல் வாழ்க்கை மொத்தமும் ஆத்மார்த்தமாய் வெளிப்பட்டது, காலங்கள் பல கடந்தும்.

சுபம்!
 
Status
Not open for further replies.
Top