எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு-கதைதிரி

Status
Not open for further replies.

NNK-74

Member
வணக்கம் தோழமைகளே!

நம் வாழ்வின் சின்ன சின்ன தருணங்களை இரசிப்பது போல் இவர்கள் வாழ்க்கையின் தருணங்களை காண்போம்
 

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு

அத்தியாயம் -1


காத்திருந்த தாரைகள் கொஞ்சம் இளைப்பாறுவதற்கு இமைகள் இரண்டையும் மூடி திறக்கும் நொடிதனில் தூரத்தில் பதினைந்து நிமிட காத்திருப்பிற்கு பலனாக மனிதர்களை மொத்தமாக விழுங்கிக் கொண்டு கொஞ்சம் ஒருபக்க சாய்ந்தபடி தள்ளாத்தோடு வந்து நின்றது அவள் செல்ல வேண்டிய பேருந்து.



பேருந்தைக் கண்டதும் கொஞ்சம் சுறுசுறுப்பு உடம்பில் ஒட்டிக் கொள்ள மனமோ இவ்வளவு கூட்டத்தில் செல்ல வேண்டுமே! என்று சலித்துக் கொண்டாலும் நீண்ட பெரூமூச்சு விட்டு அதை எல்லாம் தலையில் ஏற்காது பேருந்தில் ஏறினாள்.



கூட்ட நெரிசலில் சாமானிய மக்களோடு தன்னையும் இணைத்துக் கொண்டாள்.உள்ளே கொஞ்சம் நிற்பதற்கு இடம் இருக்க பேருந்தில் சரியாக நிற்பதற்கு கைப்பிடியை கொஞ்சம் எக்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.



தன்னை சுற்றி ஒரு பார்வையை படர விட எப்பொழுதும் போல் பள்ளி மற்றும் கல்லூரி மாணவிகளின் பேச்சும் சிரிப்பு சத்தமும்,தன்னைப் போல் வேலைக்கு அவசரமாகச் செல்வதற்காக ஒருவித பதற்றத்தோடும் உரையாடியபடி என்று அந்த பேருந்து எல்லாவிதமான மக்களையும் தன்னுள்ளே அடக்கியபடி சென்றுக் கொண்டிருந்தது.


இது தினமும் நடக்கும் வாடிக்கையான நிகழ்வு தான் என்றாலும் தினமும் புதுப்புது மனிதர்களை சந்திக்கும் இடமானதால் ஜன்னலின் வழியே தன் பார்வையை செலுத்தி அவள் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது….



தன் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பை கேட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.அங்கே அவளைப் பார்த்து ஒரு கை நேசமாக கையசைக்க அந்த கூட்டத்திற்கு நடுவே யார் தன்னை அடையாளம் கண்டுக் கொள்வது என்று நெற்றியை யோசனையாக லேசாக சுருக்கிக் கொண்டு பார்த்தாள்.



அப்பொழுது அந்த கையசைத்தவர் அந்த கூட்டத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துப் போராடியபடி இவளை பார்த்து சிநேகமாக புன்னகைத்தபடி “ஹாய் நிரல்யா” என்றதும்


இவளும் அவர் யாரென்று கண்டுக் கொண்டாள்.உடனே இவளும் புன்னகைத்தவாறே “சுமதி அக்கா… எப்படி இருக்கீங்க? நல்லா இருக்கீங்களா?” என்றாள் நட்போடு…


“ம்ம்… நல்லா இருக்கேன் அது சரி என்ன இன்னைக்கு வடபழனில ஷீட்டிங்கா”


“ஆமாம் அக்கா ஸ்டூடியோக்குத் தான் போய்ட்டு இருக்கேன் நீங்களும் அங்கே தான் போய்ட்டு இருக்கீங்களா?”


“ஆமாம் உன்னைப் பார்த்ததும் தான் நீயும் அங்கே தான் போறேன்னு நினைச்சேன்” என்றதும்



நிரல்யாவும் அமைதியாக எதிரே நின்ற அக்காவை ஒரு பார்வை பார்த்தாள்.நல்ல நிறம்,உயரமும் கூடத் தான் இவளை விட உடலை நன்றாக பேணிப் பாதுகாப்பதால் அதுவும் கச்சிதமாக இருந்தது.தனியாக உடைக்கும் அலங்காரத்திற்கும் வேறு கவனம் செலுத்தி இருக்கிறார் என்று அவரைப் பார்த்தவுடனே தெரிந்தது.



அவர் தன்னை விட வயது பெரியவர் என்று சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள் அவ்வளவு இளமையாக இருந்தார்.அவர் இருக்கும் துறையில் அப்படித் தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் மனமோ அவரோடு தன்னை ஒப்பிட்டு பார்த்தாள்.



தன்னை தானே ஒருமுறை பரிசோதித்து பார்க்க குனிந்து பார்த்தாள்.கருப்பு என்று சொல்லி விட முடியாது கொஞ்சம் நிறமும்,குள்ளமாகவும் உடம்பு பூசினாற் போல் இருந்தது.


உடைக்கு எல்லாம் கவனம் செலுத்துவதற்கு அவளுக்கு நேரமும் இல்லை, முக்கியமாக பணமும் இல்லை.குடும்பத்தில் உள்ள சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதிலேயே செலவாகிறது.இதில் எங்கே தன்னை கவனித்துக் கொள்வதற்காக செலவழிப்பது? என்று யோசனையில் ஆழ்ந்திருக்கும் போது பக்கத்தில் இருந்த அந்த பெண்மணி “நிரல்யா நான் உன்கிட்ட தான் பேசிட்டு இருக்கேன் நீ என்ன

யோசனையில் இருக்கே” என்றார்.



“ஒன்னுமில்லை அக்கா நீ சொல்லுங்க”



“நிரல்யா இன்னும் அந்த யாமினிகிட்ட தான் வேலை பார்க்கிறியா?”


ஆமாம் என்று தலையசைத்தாள்.அவள் இப்படி பதில் சொன்னதும் “ப்பா… உனக்கு ரொம்ப பொறுமை இருக்கு அதனாலத் தான் அவளோடு இன்னும் ஓட்ட முடியுது,வேற யாராவது இருந்திருந்தால் எப்பவோ அவளுக்கு டாட்டா காட்டி இருப்பாங்க” என்றார் இவளைப் பார்த்து கரிசனையோடு….



ஆனால் நிரல்யாவோ “அப்படி எல்லாம் மேடத்தைப் பற்றி சொல்லாதீங்க அவங்ககிட்ட அசிஸ்டன்ட்டா வேலை பார்க்க நிறைய பேர் ரெடியா இருக்காங்க என்னை இவ்வளவு திறமையா வேலைப் பார்க்க வைக்கிறதே அவங்க கொடுத்த பயிற்சி தான் காரணம்” என்றாள்.



“ம்ம்… சரிதான் எப்பவுமே விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசுவியே அதே போல் இப்பவும் சொல்றே எப்படியோ இன்னைக்கு எனக்கு கச்சிதமாக மேக்கப் போட்டு விடு சரியா” என்றார் கண்ணை சிமிட்டுக் கொண்டே….



இவளும் சிரித்துக்கொண்டே சரியென்று தலையசைத்தாள்.இவர்கள் இப்படி பேசிக்கொண்டே வந்ததில் இறங்குவதற்கான இடம் வரவும் இருவரும் பேருந்தில் இருந்து இறங்கினார்கள்.



வடபழனியில் உள்ள ஏவிஎம் ஸ்டூடியோவை நோக்கி இருவரும் நடக்க ஆரம்பிக்கும் போது நிரல்யா “அக்கா வாசலுக்குப் போனதும் எதுவும் பேச முடியாது நான் வேகமா உள்ளே போயிடுவேன்” என்றாள்.



அதற்கு அவரும் “ம்ம்… தெரியும் நீ போ நிரல்யா” என்றார்.



நிரல்யா தன் கைக்கடிகாரத்தை ஒருநொடி பார்த்தாள்.அவள் படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருக்க வேண்டிய நேரத்திற்கு இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் தான் இருந்தது.



உடனே தனது நடையை ஓட்டமும் நடையுமாக தன் கைப்பையை தூக்கிக் கொண்டு வேகமாகச் சென்றாள்.அவள் செல்வதையே அந்த சுமதி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.



‘இவளுடைய வயதில் உள்ள பெண்பிள்ளைகள் எல்லாம் எவ்வளவு அழகா டிரெஸ் போட்டு மேக்கப் போட்டு சுத்தி இருக்கிறவங்களை தன்னை ஒரு பார்வை பார்க்க வைக்கிறாங்க இதுக்கும் நிரல்யா மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ் அதுக்கும் அவளுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி இருக்கிறாளோ? குடும்பத்துக்காக தன்னையே வருத்திக் கொள்கிறாள்’ என்று அவளை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டப்படி அவரும் நடையை தொடர்ந்தார்.



நிரல்யா வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது ஸ்டூடியோவில் உள்ளே நுழைவதற்காக ஒரு விலையுயர்ந்த கார் வரவும் இவளும் போய் லேசாக இடித்துக் கொள்ள உள்ளே இருப்பவர் யாரென்று பார்க்காமல் நிரல்யா கையை நீட்டி “சாரி சாரி என் தப்பு தான்” என்று வாயாலும் சைகையால் சொல்லி வேகமாக கடந்து சென்று விட்டாள்.



பின்னால் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த அவனோ தன் டிரைவரிடம் “என்னாச்சு திடீர்னு சடன் பிரேக் போட்டுட்டீங்க” என்றான் தன் கையில் இருந்த கைப்பேசியைப் பார்த்தபடி…



“சார் ஒரு பொண்ணு அவசரமா ஓடி வந்ததுல தெரியாம நம்ம கார் மேல இடிச்சுட்டாங்க அதான் பிரேக் போட்டேன் சார்” என்றதும் தன் கூர்மையான விழிகளை ஒருமுறை நிமிர்ந்து மூடியிருந்த ஜன்னல் வழியே பார்த்தான்.


“சார் அந்தப் பொண்ணு நிற்காமல் சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க”


அவனோ அதிர்ச்சி அடைவது போல் தன் ஒற்றை புருவத்தை லேசாக தூக்கி “இதென்ன அதிசயமா இருக்கு பொண்ணுங்க எப்பவும் சாரி கேட்கமாட்டாங்களே! தப்பே செஞ்சாலும் நம்மளைத் தானே மன்னிப்பு கேட்க வைப்பாங்க” என்றான் கேலியான முறையில்….



உடனே அவனுடைய டிரைவரும் “சார் நீங்க சொல்றதும் உண்மை தான் இந்தப் பொண்ணுக்கு ஏதோ அவசரம்னு நினைக்கிறேன் அதான் வேகமாக போயிட்டாங்க போல” என்றான்.



அதற்கு அவனும் தான் பெண்களைப் பற்றி நினைத்தது சரிதான் என்று தலையசைத்து விட்டு “சீக்கிரம் போங்க ஷீட்டிங்கு டைம் ஆயிடுச்சு” என்றான் திரையுலகின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக மின்னத் தொடங்கி இருக்கும் சைத்ரன்.


நிரல்யா வேகமாக ஸ்டூடியோவிற்கு பின்புறமாக உள்ள வழியில் சென்று அவள் செல்ல வேண்டிய ஒப்பனை அறைக்கு மூச்சிறைக்க போய் நின்றாள்.



அவள் வந்து நின்ற நிலைமையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.கொஞ்சம் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டவள் வழிந்த வேர்வையை தன் கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது அவளுக்கு அருகில் வந்து “மேம் ஏன் உன்னை மாதிரி ஆளை எல்லாம் இன்னும் வேலைக்கு வைச்சு இருக்காங்கன்னே தெரியலை நீ இருக்கிற கோலத்துல யாராவது பார்த்தால் மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ்ட் சொன்னால் நம்பவே மாட்டாங்க உன் கூட வேலைப் பார்க்கிறது எனக்கு தான் எல்லாவிதத்திலும் கஷ்டமா இருக்கு” என்று இகழ்ச்சியாக சொன்னாள்.



தன் பக்கத்தில் இருந்த தீபாவை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் “திறமைக்கும் ஆளுக்கும் சம்பந்தமில்லைன்னு நான் நினைக்கிறேன்” என்றாள் தைரியமாக…



உடனே தீபா “ஓ… நான் சொன்னதுக்கு பதில் பேசுறியா? ஆனால் நீ சொல்றது தப்பு நிரல்யா ஏன்னா நம்ம வேலை அழகா இல்லாதவங்களையும் அழகா மாத்துறது இதுல நாமும் அப்படித் தான் இருக்கனும்” என்றாள்.



இவள் கேட்பதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லத் தேவையில்லை என்று எண்ணியவள் தன் வேலையைப் பார்க்கத் துவங்கினாள்.



ஒப்பனை செய்வதற்கான எல்லா பொருட்களையும் எடுத்து அலங்கார மேசையில் நின்று அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.அப்பொழுது படத்தின் நாயகி இந்திரா உள்ளே வந்தாள்.அவளுடன் மேனஜரும் வந்திருந்தான்.



அவளைக் கண்டதும் தீபா உட்காருவதற்கு ஒரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டாள்.அவளிடம் இந்திரா “யாமினி மேம் வரலையா?”



“மேம் இப்போ வந்துடுவாங்க,அதுக்குள்ளே பேஸிக்ஸ் மேக்அப் ஸ்டார்ட் செய்யலாமா மேம்?” என்றாள்.



இங்கே நிரல்யா எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்த இந்திரா “இந்தப் பொண்ணா எனக்கு போடப் போறாங்க,நான் யாமினி மேம் வர்ற வரைக்கும் வெயிட் பண்றேன்” என்றாள் முகத்தை சுழித்துக் கொண்டே….



உடனே தீபா வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு “மேம் உங்களுக்கு மேக்அப் போட இவ தகுதியானவளே கிடையாது,அவ ஜீனியர் ஆர்ட்டிஸ்ட்க்கு தான் மேக்அப் போடுவா நான் தான் ஸ்டார் அப் செய்வேன் அதுக்குள்ளே மேம் வந்து ஜாயின் பண்ணுவாங்க நிரல்யா உங்களுக்கு பெடிகியூர்,மெனிகியூர் அவ பார்த்துப்பா அப்புறம் கால்ல போடுற மேக்அப் மேம் வந்து சொன்ன பிறகு ஆரம்பிப்பாள்” என்று விளக்கமாக நிரல்யாவின் தகுதியை பிரித்துச் சொன்னாள்.



உடனே இந்திரா யோசனையோடு “நான் ஏற்கனவே பேடிகியூர் செய்துட்டேனே இப்போ திரும்ப எதுக்கு செய்யனும்?”



“மேம் நீங்க ஏற்கனவே செய்து இருந்தாலும் இன்னைக்கு நீங்களும் ஹீரோவும் சந்திக்கிற சீன் வருது அதனால உங்க பாதத்திலிருந்து காட்டுவாங்க அதனால ஸ்பெஷல் கேர் பண்ணச் சொல்லி இருக்காங்க”என்று இந்திராவிற்கு விளக்கம் அளித்தாள் தீபா.



ஆனால் நிரல்யா இது எதையும் கண்டுக் கொள்ளாமல் கடமையே கண் கண்ட தெய்வம் என்று தன் வேலையை தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.இது இப்பொழுது தான் முதன்முதலாக நடக்கும் விஷயமாக இருந்தால் பரவாயில்லை அவள் வேலைக்கு வந்ததிலிருந்தே இந்த மாதிரி நிறைய பார்த்து விட்டாள் அதனால் இந்த விஷயம் எல்லாம் அவளை பெரிதாக பாதித்தது இல்லை.



அதிலும் இந்த தீபா வந்து ஒருவருடம் தான் ஆகிறது.ஆனால் நிரல்யாவோ இந்தத் துறையில் இவளை விட இரண்டு வருடம் சீனியர்.ஆனால் அவள் படித்த படிப்பிற்கும் இவள் படித்த படிப்பு தான் இப்பொழுது பெரிய வித்தியாசமாக இருக்கிறது.


நிரல்யா ஒப்பனை கலைஞராகுவதற்கு ஒருவருடம் கூட முழுதாக படிக்கவில்லை.ஆனால் தீபா மூன்று வருடம் படித்து இளங்கலை பட்டம் வாங்கி இருக்கிறாள்.அதனால் அவளுக்கு கொஞ்சம் மதிப்பு அதிகம்.



அதனால் நிரல்யா இந்த ஒப்பனை துறையில் இன்னும் நிறைய நுணுக்கங்களை கத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.அதனால் யார் சொன்னாலும் எதையும் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் தன் வேலையில் மட்டும் கவனமாக இருந்தாள்.



இந்த துறைக்கு வந்த புதிதில் இவர்களை விட யாமினி அவளை அந்தப் பாடுபடுத்தி இருக்கிறாள் அதனால் நிரல்யாவை எதையும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.


தன் வேலைகளை முடித்து விட்டு திரும்பிய நிரல்யா “வணக்கம் மேம் பெடிகியூர்

ஆரம்பிக்கட்டுமா” என்றாள் மெதுவாக…


உடனே இந்திரா “முதல்ல தீபா நீங்க உன் வேலையை ஆரம்பிங்க அடுத்து இவங்க ஆரம்பிக்கட்டும்” என்றாள்.


உடனே தீபா நிரல்யாவிடம் “நீ போய் ஜீனியர் ஆர்ட்டிஸ்ட்டுக்கு மேக்அப் ஆரம்பி நான் மேம்க்கு எப்போ ஸ்டார்ட் பண்ணனுமோ கால் செய்றேன்” என்றாள்.



இவளும் சரியென்று தலையசைத்து விட்டு வெளியே வந்தாள்.அப்பொழுது இந்திரா தீபாவிடம் “இப்போ தான் ரிலாக்ஸா இருக்கு நல்ல வேலை அவளை வெளியே அனுப்பிட்டே அவளும் அவ டிரெஸிங் சென்ஸ்ம் பார்த்தாலே இரிடேட்டா இருக்கு ஆனால் தீபா யூ லுக் பியூட்டி” என்றாள் சிரித்துக் கொண்டே…



உடனே தீபாவும் “இதைத் தான் மேம் நானும் அவகிட்ட சொன்னேன் ஆனால் நிரல்யா தான் ஏத்துக்கவே இல்லை” என்று அவளும் சொல்லிச் சிரித்தாள்.


இவர்கள் பேசியது எல்லாம் நிரல்யாவின் காதில் விழத் தான் செய்தது.மனது வலித்தாலும் அதை எல்லாம் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் சிரித்த முகத்துடன் இளைய கலைஞர்களுக்கு உள்ள அறைக்குச் சென்றாள்.

(தொடரும்)
மறக்காமல் உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள் மக்களே
 
Last edited:

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு அத்தியாயம் -2


இளைய கலைஞர்கள் இருக்கும் அறைக்குள் நுழையவும் அங்கே ஏற்கனவே இரண்டுபேர் ஒப்பனையை ஆரம்பித்து இருந்தனர்.



இவளைப் பார்த்ததும் அங்கிருந்த இருவரும் “வாங்க அக்கா உங்களுக்காகத் தான் வெயிட்டிங் இங்கே பாருங்க இவங்க ரெண்டுபேரும் நாங்க மேக்கப் போட்டது சரியில்லைனு சொல்றாங்க” என்று ஒப்பனை போட்டு பாதியில் நிறுத்தி வைத்திருந்த இருவரைக் காட்டினர்.



நிரல்யா சிரித்துக் கொண்டே “ஏன் எப்போ பார்த்தாலும் இரண்டு பேரும் இப்படியே செய்றீங்க? உங்களையும் சேர்த்து இன்னும் இருப்பதைந்து பேருக்கு மேக்கப் போடனும் உமாக்கும் கீதாவிற்கும் ஒத்துழைப்பு கொடுங்க” என்று அங்கிருந்த இரண்டு பேரிடம் கடிந்துக் கொண்டாலும் கைகள் அதன் வேலையை சரியாக முகத்திற்கு ஒப்பனையை செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.



உடனே அதில் ஒருத்தி “நிரல்யா இன்னைக்கு டான்ஸ் இருக்கும்மா ரிகல்சல் பார்க்கும் போது ரொம்ப வேர்க்கும் நீ மட்டும் கடைசியா பினிசிங் டச்அப் கொடுத்திட்டா மேக்கப் கலையாமல் இருக்கும் அதுக்காகத் தான்,நாங்க என்ன ஹீரோயினா ஒரே டச்அப் பண்ணுறதுக்கு மாஸ்டர் மேக்கப் போட்டாலும் திட்டுவாரு,கலைஞ்சாலும் அதே பாராட்டு தான்” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.



உடனே நிரல்யா “ம்ம்…” என்று தலையாட்டி கண்ணை சிமிட்டி சிரித்தாள்.இந்த படப்பிடிப்பு தளத்தில் அவளையும் ஒரு கலைஞராக மதிக்கும் ஆட்கள் இவர்களும் இவளுக்கு கீழ் இருக்கும் இந்தஇரண்டு பேர்தான்.



அப்பொழுது சுமதி அக்கா உடையை மாற்றிக் கொண்டு உள்ளே வந்தார். “நிரல்யா சீக்கிரம் இங்கே வா எனக்கு படத்துல பத்து நிமிஷம் சீன் இருக்காம் டைரக்டர் சார் சொன்னாங்க ஹீரோ சாரோட ப்ரெண்டோட அம்மாவா வரேன்” என்றார் முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியோடு…



நிரல்யா சிரித்துக் கொண்டே சுமதியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு “வாழ்த்துக்கள் அக்கா உங்களோட நீண்ட நாள் கனவு நிஜமாகி இருக்கு போல” என்று ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள்.


“ஆமாம் நிரல்யா ஏற்கனவே சொன்னவங்க வரலையாம் டைரக்டர் சார் இன்னைக்கே சீன் முடிச்சாகும்னு சொல்லிட்டாங்க அதனால மாஸ்டரோட சிபாரிசுல இந்த சான்ஸ் கிடைச்சு இருக்கு” என்றார்.


“ம்ம்… ஓகே ஓகே… கூடிய சீக்கிரம் நாம எல்லோரும் சுமதி அக்காவை வெள்ளித்திரையில் பார்க்கப் போறோம் அப்படியே அக்காக்கு முக்கியமான கேரக்டர் வாய்ப்பெல்லாம் கிடைக்கனும்” என்று மனதார வாழ்த்தினாள்.


சுமதி அக்காக்கு ஒரே முகம் முழுக்க புன்னகையில் நிரம்பி இருந்தது.நிரல்யா “அக்கா முதல்ல உங்களுக்கு பக்கவா மேக்கப் போட்டு விடுறேன் அப்புறம் பாருங்க நீங்களே அசந்து போய்டுவீங்க” என்று தனது வேலையை ஆரம்பித்தாள்.


இங்கே நடப்பதை எல்லாம் கைகள் இரண்டையும் குறுக்கே கட்டியபடி நாற்பது வயது மதிக்கத்தபடி அமைதியாக அறையின் வாயிலில் நின்று யாமினி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.எதார்த்தமாக நிரல்யா திரும்பிப் பார்க்கவும் அங்கே யாமினி நிற்பதைக் கண்டு பதறினாலும் வெளிக்காட்டாமல் “மேம் வாங்க மேம்” என்றதும் நிரல்யாவைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டு “வேலையைத் தவிர மற்ற வேலை எல்லாம் சரியா பார்க்குறியோ?” என்றார் கோபமுகமாக…



நிரல்யா பதறியபடி நிற்க… உமாவும் கீதாவும் விட்டால் அழும் நிலையில் நின்றிருந்தனர்.அவர் நடக்கும் பாணியே யாமினி இப்போது என்ன மனநிலைமையில் இருக்கிறார் என்று சொல்லி விடுவாள் அவள்.



தன் கண்ணாடியை சரி செய்தபடி அங்கே இருப்பவர்களின் ஒப்பனைகளை ஒரு பார்வை பார்த்தபடி குறுக்காய் நடந்தவர் நிரல்யா கடைசியாக ஒப்பனை செய்தவரை பார்த்து “நிரல்யா நீ தான் இவங்களுக்கு மேக்கப் போட்டியா?”


“ஆமாம் மேம்”



“எல்லாம் சரிதான் ஆனால் பினிஷிங் ஸ்பேரே பண்ணு அப்போத் தான் இவங்க மேக்கப் அவங்க ஸ்கினோட டச் ஆகும்” என்றார்.



உடனே நிரல்யா யாமினி சொன்னதை செய்தவுடன் நிரல்யாவைப் பார்த்து “இந்த மாதிரி சின்னச் சின்ன தப்பை நீ செய்றதுனாலத் தான் இன்னும் ஹீரோ,ஹீரோயின்ஸ் மேக்கப் போட வாய்ப்பு உனக்கு நான் தர்றதில்லை புரியுதா? இனிமேல் கவனமாக இரு உமா,கீதா நீங்க ரெண்டுபேரும் இங்கே உள்ளவங்களை பார்த்துக்கோங்க நிரல்யா இன்னும் பதினைந்து நிமிஷத்துல உள்ளே வா நிறைய வொர்க் இருக்கு” என்று சொல்லி அங்கிருந்து சென்று விட்டார்.நிரல்யா தலையை கவிழ்ந்தபடி அமைதியாக நின்றாள்.


அவர் போனதும் தான் அங்கிருந்தவர்களுக்கு சீராக மூச்சு வந்தது.படப்பிடிப்பு தளத்தில் யாமினியைப் பார்த்தால் எல்லோருக்கும் ஒருவித பயம் கலந்த மரியாதை உண்டு.



யாமினி ஒரு படத்திற்காக ஒப்பனை கலைஞராக வேலை செய்கிறார் என்றார் அதில் நேர்த்தியும் புதுமையும் கலந்து

இருக்கும்.அதே போல் மற்றவர்களுக்கும் அதில் திருப்தி பலமடங்காக இருக்கும்.


அதனால் அவருக்கு திரையுலகில் செல்வாக்கு அதிகம்.நிரல்யா சுமதிக்கு வேகமாக ஒப்பனை செய்யத் துவங்கினாள்.



சுமதி நிரல்யாவிடம் “நிரல்யா எனக்கு ஒரு சின்ன ஹெல்ப் செய்வியா?’’


இவளும் “ம்ம்… சொல்லுங்க”


“என்னோட சீன் ஷீட்டிங் எடுக்கும் போது என்கூட வந்து எனக்கு ஒரு சப்போர்ட்டா நிற்கனும்” என்றாள்.


இவளும் ஒப்பனை வேகமாக முடிக்கும் ஆர்வத்தில் சரியென்று சொல்லி விட்டாள்.இப்பொழுது யாமினி அறைக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதே அவளுக்கு எண்ணமாக இருந்தது.


இவள் ஒப்புக்கொண்டதை எண்ணி இன்னும் மகிழ்ச்சியடைந்தார் சுமதி.நிரல்யா எல்லாவற்றையும் முடித்து விட்டு அங்கிருந்து செல்வதற்கு முன் சுமதி “நிரல்யா மறக்காமல் வந்துடு” என்றதும் “அக்கா எதுக்கும் நீங்க கிளம்பிறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒரு கால் பண்ணுங்க நான் வந்துடுறேன்” என்று பொறுமையாக நின்று பதில் சொல்லாமல் பேசிக்கொண்டே சென்று விட்டாள்.


இவள் இந்திரா இருக்கும் அறைக்குள் நுழைந்ததும் தீபா நிரல்யாவைப் பார்த்து முறைத்தாள்.இவளோ புரியாமல் அவளைப் பார்த்து விட்டு யாமினி அருகில் போய் நிற்கவும் யாமினி “நிரல்யா இந்திராவிற்கு இன்னைக்கு ஹேர்ஸ்டைலும் பினிஷிங் டச் அப் கொடு” என்றார்.



இந்திராவின் கண்ணில் காஜல் இட்டுக் கொண்டே சொல்ல…

இதைக் கேட்ட நிரல்யா அப்படியே ஒருநொடி ஆடிப்போய் விட்டாள்.தன் காதில் விழுந்தது சரியானாதா? என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே…


யாமினி “என்ன இப்படி நின்னு வேடிக்கை பார்க்க போறியா?” என்றதும் நிரல்யா தனது வேலையை பார்க்கத் துவங்கினாள்.


தீபாவால் தன் கண்களை தன்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை.

நிரல்யாவிடம் இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை கொடுப்பார் என்று கனவிலும் தீபா நினைக்கவில்லை.இந்திராவும் அமைதியாக இருந்தாள்.யாமினி முன்னால் எதுவும் பேச முடியாது.


அதோடு முதல் படம் சரியாக ஓடவில்லை.இரண்டாவது படவாய்ப்பிற்காக மிகுந்த சிரமப்பட்டு சில சிபாரிசுகள் மூலம் சைத்ரனோடு நடிக்க வாய்ப்பு வந்து இருக்கிறது.அதை இந்த மாதிரி சின்ன விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தி தன் வாய்ப்பை கெடுத்துக் கொள்ள விருப்பம் இல்லை.எப்படியோ தனக்கு இந்த படம் ஹிட் அடித்தால் போதும் என்ற நிலைமையில் இருந்தாள்.



யாமினி இந்திராவிற்கு எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்துக் கொண்டவர் நிரல்யா செய்யும் ஒப்பனைகளை கவனித்துக் கொண்டார்.மேற்கொண்டு சில ஆலோசனைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.


நிரல்யா எந்தவிதமான பதற்றமும் இல்லாமல் சாதாரணமாகத் தான் இந்திராவிற்கு ஒப்பனை செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.அவள் ஒரு நாளைக்கு ஐம்பது பேருக்கு மேல் நாள் முழுக்க ஒப்பனை செய்து இருக்கிறாள் அந்த ஒரு பயிற்சி அவளை வேகமாக செயல்பட வைத்தது.



நிரல்யா ஒப்பனையை முடிக்கும் தருவாயில் யாமினி தீபாவிடம் “இந்திராவோடு ஷீட்டிங்க்கு நீ போ வேற எதாவது கரெக்ஷன்ஸ் பண்ணனும்னு டைரக்டர் சார் சொன்னால் செய்துடு” என்றாள்.


இதைக் கேட்டதும் தீபாவிற்கு மகிழ்ச்சி திரும்ப வந்து ஒட்டிக் கொண்டது.யாமினி மேடம் தன்னை இன்னும் மறக்கவில்லை என்று புரிந்துக் கொண்டாள்.நிரல்யா முழுதாக வேலையை முடித்ததும் இந்திரா தன்னை கண்ணாடியில் பார்க்க ஒருநொடி அப்படியே அசந்து போய் விட்டாள்.



அப்படியே தன்னை அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு ஏற்ற பெண்ணாகவே மாற்றி இருந்தாள் நிரல்யா.அதை நிரல்யாவிடம் சொல்லி பாராட்ட நினைத்தாலும் அவளுக்கு மனம் வரவில்லை.அதனால் யாமினியிடம் சென்று “மேம் நீங்க என்னை அப்படியே வேற ஆள் மாதிரி மாத்திட்டீங்க சூப்பர்” என்று அவருடைய கையைப் பிடித்து வாழ்த்தி விட்டுச் சென்றாள்.



யாமினி நிரல்யாவிடம் “எல்லாத்தையும் க்ளீன் பண்ணி வைச்சிடு நான் கொஞ்ச நேரம் வெளியே போய்ட்டு வந்திடுறேன் அதுக்குள்ளே வேற யாருக்காவது மேக்கப் போடுற வேலை இருந்தால் நான் கால் செய்றேன்” என்று அவரும் அங்கிருந்து சென்று விட நிரல்யா மட்டும் தனியாக நின்று எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.நேரம் சென்றுக் கொண்டிருந்தது.



அப்பொழுது நிரல்யாவின் கைப்பேசி அழைத்தது.அழைப்பை எடுத்து பேச மறுமுனையில் சுமதி தான் அழைத்திருந்தார்.


“ஹலோ நிரல்யா சீக்கிரமா ஷீட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வா இப்போ என்னோட சீன் தான் எடுக்க போறாங்க” என்றதும் தான் நிரல்யாவிற்கு சுமதி அக்கா அழைத்திருந்தது நினைவுக்கு வந்தது.


அவளோ இதுவரை படப்பிடிப்பை எல்லாம் நேரில் பார்த்தது கிடையாது.அவளுடைய வேலைகள் எல்லாம் ஒப்பனை அறையிலேயே தான் இருக்கும் அல்லது இன்னொரு படப்பிடிப்பு தளத்தில் ஒப்பனை செய்ய யாமினி அனுப்பி விடுவார்.அதனால் அவளால் ஒரு இடத்தில் நிலையாக இருக்க முடியாது.ஒப்பனை முடிந்ததும் அங்கிருந்து உடனே சென்று விடுவாள்.அப்படியே அவளாக பார்க்க நினைத்தாலும் யாமினி வேறு வேலைகள் எப்பொழுதும் வைத்து இருப்பார்.



அதனால் சுமதி அக்கா வரச் சொல்லவும் அவள் மனதில் ஒரு பதற்றம் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது.உடனே சுமதியிடம் “அக்கா இதுவரைக்கும் நான் இந்த மாதிரி ஷீட்டிங் பார்த்தது இல்லை எனக்கு ஒரு மாதிரி பயமா இருக்கு நான் வரலை” என்றாள்.


உடனே சுமதி “என்ன நிரல்யா திடீர்னு வர மாட்டேன்னு சொல்றே? நான் முதல்லயே சொன்னேன் அப்போ வரேன்னு சொன்னே இப்போ என்ன மாத்தி பேசுற?அதோடு நீ இந்த மாதிரி சினிமா பீல்டுல இருந்துட்டு ஷீட்டிங் பார்த்தது இல்லைன்னு சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டாங்க ப்ளீஸ் எனக்காக வந்திடு”



உடனே நிரல்யா “அக்கா அப்போ மேம் வரச் சொன்னாங்களா அதான் வேகமாக கவனிக்காமல் போயிட்டேன், நீங்க எதும் தப்பா நினைக்காதீங்க” என்று காரணம் சொன்னாள்.


ஆனால் சுமதி கொஞ்சம் கோபமாக “நிரல்யா நீ வரேன்னு சொன்னதால் தான் நான் வேற யாரையும் துணைக்கு அழைக்கலை நீ வரலைன்னா இனிமேல் உன் கூட பேச மாட்டேன் உனக்கு விருப்பம் இருந்தால் இந்த பில்டிங்க்கு வா” என்று அழைப்பை துண்டித்து விட்டு அவர் இருக்கும் கட்டிடத்தின் புகைப்படத்தை குறுஞ்செய்தி அனுப்பி விட்டார்.



சுமதி அக்கா இப்படி பேசியது நிரல்யாவிற்கு வருத்தமாக இருந்தது.அதனால் மனதில் கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்திற்கு செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்தவள் அவளது வேலையை வேகமாக முடித்துக் கொண்டு அந்த இடத்திற்கு சென்றாள்.



சுமதி வரச் சொன்ன நேரத்தை விட கொஞ்சம் தாமதமாகச் சென்றாள்.அவள் ஏற்கனவே இருந்த இடத்தில் இருக்கும் இடத்திலிருந்து இரண்டு கட்டிடங்கள் தள்ளி அந்த கட்டிடத்தினை கண்டுபிடித்து உள்ளே செல்லவும் அங்கே காவலாளி யாரும் இல்லாததால் நேராக பெரிய கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.முதலில் கொஞ்சம் இருட்டாக இருந்தது.



அதை மெதுவாக கடந்து உள்ளே செல்லவும் மூன்று ஒளிப்படக்கருவி சுற்றியிருக்க கையில் சில விளக்குகளை பிடித்தபடி சிலரும் இன்னும் சிலரோ கையில் சில உபகரணங்களை வைத்துக் கொண்டு நின்றனர். அந்த விளக்குகளின் வெளிச்சத்திற்கு மத்தியில் சுமதி அக்காவும் அவருக்கு அருகில் யாரென்று பார்த்தால் தற்போதைய பெண்களின் கனவு நாயகனாக இருக்கும் சைத்ரன்.அவனுடைய படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்திற்கா வந்திருக்கிறோம் என்று ஆச்சரியமாகப் பார்த்தவள் சைத்ரனையே பார்த்தாள் இல்லை இல்லை சைட் அடித்தாள் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.



இதுவரை அவனை படத்தில் தான் பார்த்து இருக்கிறாள்.இன்று தான் முதன்முதலாக சைத்ரனை நேரில் பார்க்கிறாள்.ஆறடி உயரம் கட்டுக்கோப்பான உடல்,சிவந்த நிறம்,வசீகரிக்கும் பார்வை,நெற்றியை மறைக்கும் கேசம் என நாயகர்களுக்கான அத்தனை தகுதியோடு நின்றான்.



அவனையே ஒருநிமிடம் அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் பக்கத்தில் சுமதி அக்கா நின்றிருப்பதை மூளை அவளுக்கு நினைவுப்படுத்த சட்டென்று அவள் எதற்காக வந்தாளோ? அது நினைவுக்கு வந்தது.அவர்கள் இருவருக்கும் அருகில் இன்னும் இரண்டு பேர் நின்றிருந்தனர்.



சுமதி அக்கா தனது இரண்டு வார்த்தை வசனங்களை பேசி முடிக்கவும் நிரல்யா ஆர்வமிகுதியால் இரண்டு கைககளையும் சத்தமாக தட்டி “அக்கா சூப்பர் செமையாக பேசுனீங்க” என்று பாராட்டி சத்தமாகச் சொல்லவும் அங்கிருந்த அனைவரும் அவளை திரும்பி பார்த்தனர்.ஏன் சைத்ரனும் கூட அவளைத் தான் பார்த்தான்.



அதுவரை ஒளிப்படக்கருவியில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்த டைரக்டர் இலக்கியன் இவள் சத்தமிட்டதைக் கேட்டு கோபத்தோடு “யாரு அது ஷீட் போய்ட்டு இருக்கும் போது கத்துனது?” என்றதும் எல்லோரும் அவளையே பார்க்கவும் நிரல்யா பயத்தில் ஆடிப்போய் நின்றாள்.



தன் இருப்பிடத்தில் இருந்து எழுந்தவன் கையில் வைத்திருந்த பொருளை தூக்கி வீசியபடி நேராக நிரல்யா அருகில் வந்தவன் “ஹே நாசன்ஸ் யாரு நீ?யாரு உன்னை உள்ளே விட்டது?” என்று கத்தவும் சுமதி அக்கா வேகமாக இருவருக்கும் அருகில் ஓடி வந்தாள்.




சைத்ரனோ மனதினுள் ‘யாரோ நம்மளோட தீவிர பேன்னு நினைச்சா அவ என்னடான்னா அக்கா சூப்பர்னா கத்தினாள்’ என்ற யோசனையோடு என்னவென்று தெரிய அவனும் இவர்களுக்கு அருகில் வந்தான்.


மக்களே உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்
 

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ள கரைந்த நிலவு அத்தியாயம் -3


இலக்கியன் கோபத்தோடு நிரல்யா அருகில் வந்தான்.நடந்ததை கவனித்து சுமதி அருகில் வந்து “சார் சார் நான் தான் வரச் சொன்னேன்” என்றாள்.


உடனே இலக்கியன் “என்ன சுமதி நீங்க? சீன் நல்லா போயிட்டு இருக்கும் போது இப்படி செய்தால் அடுத்து திரும்ப எடுக்கனும்கிறது உங்களுக்கு தெரியாதா?” என்றான் அதே கோபத்தோடு…



உடனே சுமதி “சார் அது இவ இதுவரைக்கும் ஷீட்டிங் வந்தது இல்லை அதான் தெரியலை சார் மன்னிச்சிடுங்க இனிமேல் இந்த மாதிரி செய்யமாட்டாள்” என்று கெஞ்சினார்.


இங்கே நடப்பதை சைத்ரனும் சுற்றியிருந்தவர்களும் அருகில் நின்று பார்த்தனர்.உடனே சைத்ரன் “இலக்கியன் நடந்ததை விடுங்க நாம அடுத்த டேக் போகலாம்” என்றான்.அப்பொழுதாவது இந்தப் பொண்ணு இவனைப் பார்த்து ஒரு ஆச்சரியமோ அல்லது கைப்பேசியில் சுயபடம் எடுப்பதற்காக தன்னருகில் வருவாள் என்று நினைத்தால் அவளோ அவனை இதுவரை பார்த்ததே இல்லை ஏன் இங்கே ஒருவன் நிற்கிறான் என்பதை காட்டிக் கொள்ளதது போல் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.



நிரல்யா இலக்கியன் அருகில் போய் “சாரி சார் தெரியாமல் பண்ணிட்டேன்” என்றாள் முகத்தை பாவமாய் வைத்துக் கொண்டு…



எல்லோரும் சொன்னதால் இலக்கியனும் சரி என்பது போல் தலையாட்டினான்.இங்கே சைத்ரனுக்கோ ஒருவித கோபம் கலந்த பொறாமை தொற்றிக் கொண்டது.இவளுக்காக நான் பரிந்துக் கொண்டு பேசினால் அவளோ அவனிடம் போய் மன்னிப்பு கேட்கிறாள் என்று நினைத்து அவளைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டிருந்தான்.அங்கே சைத்ரனின் தோழனும் உதவியாளனுமாகிய அமுதன் வந்தான்.



நிரல்யா ஒருவித பதற்றத்தோடு சைத்ரனை நிமிர்ந்து பார்த்தால் அவனோ அவளையேப் பார்ப்பதைக் கண்டவள் தலையை குனிந்துக் கொண்டாள்.


சைத்ரன் அருகில் வந்து “என்ன நடக்குது இங்கே? ஒரே கலவரமா இருக்கு” என்றதும் அவன் நடந்ததை முழுமையாகச் சொன்னான்.



நிரல்யாவோ மனதினுள் ‘பக்கத்தில் போய் ஒரு தாங்ஸ் சொல்லலாம்னு பார்த்தால் இப்படி முறைக்கிறாங்க நாம இப்படி செய்ததில் கோபமாக இருக்காங்களோ?’ என்று இவள் இப்படி நினைத்துக் கொண்டாள்.



மறுபடியும் படப்பிடிப்பு ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இப்பொழுது நிரல்யா ஓரமாக நின்று எப்படி படப்பிடிப்பு எடுக்கிறார்கள் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.அதில் அவர்கள் பேச வேண்டிய வசனங்கள் பேசி முடித்ததும் இலக்கியன் “டேக் ஓகே” என்றதும் எல்லோரும் கொஞ்சம் தங்களை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.



சுமதி அக்கா நிரல்யா அருகில் வந்ததும் “நிரல்யா வந்த கொஞ்ச நேரத்தில என்னையே கலங்கடிக்க வைச்சுட்டே”



உடனே நிரல்யா “அக்கா இப்படி ஏடாகூடமாக நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை சாரி அக்கா” என்றாள்.



சுமதி “சரி விடு எப்படியோ சைத்ரன் தம்பி ஹெல்ப் பண்ணதால் சரியா போச்சு” என்றார்.உடனே ஆமாம் என்பது போல் தலையசைத்தாள்.அப்பொழுது இவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருப்பதை இலக்கியனும்,சைத்ரனும் அவர்கள் இருப்பிடத்தில் இருந்து கவனித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.



சுமதியை கவனித்த நிரல்யா “அக்கா இங்கே முகத்தை காட்டுங்க கொஞ்சம் மேக்கப் சரி பண்ணி விடுறேன்” என்று தன் பையில் இருந்த அழகு சாதனைப் பொருட்களை வைத்து சுமதி அக்காவிற்கு டச்அப் செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.



இதைப் பார்த்த இலக்கியன் நிரல்யாவைப் பார்த்து மனதினுள் ‘பெரிய மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ்ட்னு நினைப்பு என்னமா சீன் போட்டுட்டு இருக்கு இந்தப் பொண்ணு’ என்று இவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்க…


சைத்ரன் அருகில் வந்த மணி “பெரிய ஹீரோ நீயே டச்அப் பண்ணாமல் அமைதியா இருக்கே இவங்க இரண்டுபேரும் பண்ற அலப்பறைய பாரு இருந்தாலும் இந்தப் பொண்ணுக்கு இவ்வளவு திமிரு ஆகாது பார்த்துக்கடா” என்றான்.



உடனே பெருந்தன்மையாய் “சரி விடு விடு இந்த மாதிரி சின்ன விஷயத்தை எல்லாம் நாம கண்டுக்கவே கூடாது மணி” என்று வார்த்தை இப்படி வந்துக் கொண்டாலும் கண்களோ அவர்களையேப் பார்த்தபடி கையில் வசனங்கள் அடங்கிய காகிதத்தை வைத்து பார்த்தவாறே அங்கே நடப்பவை எல்லாவற்றையும் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.



அவனருகில் அவனுடைய உதவியாளரும் நண்பனுமாகிய மணி “இதெல்லாம் ஓவரு நானும் அப்பொழுதே பார்க்கிறேன் இந்த பொண்ணு ஹீரோ,ஹீரோயினை விட சைடு கேரக்டருக்கு இவ்வளவு அலப்பறையா? நான் போய் கேட்கப்போறேன்” என்றான்.


உடனே சைத்ரன் தன் நண்பனை பார்த்து கண்ணைக் காட்டினான் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக…


இலக்கியன் சுமதி அக்காவைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே “என்னாச்சு சுமதி அக்கா மேக்கப் பலமா இருக்கு போல” என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.



உடனே சுமதி இலக்கியனிடம் “நிரல்யா நல்லா மேக்கப் போடுவாள் சார் அதான் சும்மா டச்அப் பண்ணச் சொன்னேன்” என்றார்.


அடுத்து சின்ன இடைவேளைக்கான நேரம் முடிந்ததும் அடுத்த காட்சி படமாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.அப்பொழுது இந்திராவும் தீபாவும் அங்கே வந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.



அவர்கள் இருவரையும் இங்கே பார்க்கவும் நிரல்யா ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.தீபா இப்பொழுது நிரல்யாவை பார்த்தால் எதாவது தேவையில்லாமல் பேசுவாள் அதனால் தனக்கு அவமானமாக இருக்கும் என்று அவளே நகர்ந்து தள்ளி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.



இலக்கியன் இந்திராவைக் கண்டதும் “என்ன இந்திரா கொஞ்சம் சேஞ்ச் பண்ண சொன்னால் அப்படியே வந்து இருக்கீங்க” என்று கடிந்துக் கொண்டான்.



உடனே இந்திரா “சார் தீபா நீங்க சொன்ன மாதிரி தான் சேஞ்ச் பண்ணி இருக்கிறாங்க” என்றாள்.



இலக்கியன் சற்று கோபத்தோடு “யாமினி மேம் கிட்ட பேசிக்கிறேன் கேரக்டருக்கு நான் எதிர்பார்த்த மாதிரி மாற்றமே இல்லையே முதல்ல வந்த காஸ்டியூம்க்கு அந்த மேக்கப் பக்காவா இருந்துச்சு ஆனால் இப்போ அப்படி இல்லை” என்றவன் கைப்பேசி எடுத்து யாமினியிடம் நடந்த விவரத்தை பேசினான்.


யாமினி இலக்கியனிடம் “என்னோட அசிஸ்டன்ட் ஒருத்தி இருக்கா அவளை அனுப்பி வைக்கிறேன் அவங்க நீங்க எதிர்பார்க்கிற சேஞ்ச் செய்வாள்” என்றார்.



உடனே இலக்கியன் “மேம் ஏற்கனவே ஒருத்தவங்க இருக்காங்கல்ல” என்றதும்



“அவளை விட இப்போ

வர்றவங்க எக்ஸ்பிரியன்ஸ் அதிகம் அதனால நீங்க எதிர்பார்க்கிற மாதிரி செய்வாங்க” என்றதும் இலக்கியனும் இதற்கு ஒத்துக் கொண்டான்.



உடனே நிரல்யாவின் கைப்பேசி அழைத்தது.அதில் யாமினியின் பெயர் திரையில் தெரியவும் மிக பவ்வியமாக “ஹலோ” என்றதும்



மறுமுனையில் யாமினி “நிரல்யா நான் சொல்ற இடத்துக்கு உடனே கிளம்பு அங்கே இந்திராவிற்கு போய் மேக்கப் போட போங்க” என்றாள்.




நிரல்யா பதற்றத்தில் வியர்வை வழிந்தது.அதனால் அமைதியாக இருந்தாள்.உடனே மறுமுனையில் தொடர்பில் இருந்த யாமினி “நிரல்யா சீக்கிரம் பதில் சொல்லு இல்லைன்னா நான் தான் இப்போ உடனே வந்தாகனும்” என்றார்.



அவர் அப்படி சொன்னதும் இன்னும் பதறியவள் “மேம் நான் அந்த ஷீட்டிங் ஸ்பாட்டுல தான் இருக்கேன் சுமதி அக்காக்கு ஹெல்ப்புக்காக வந்தேன்” என்றாள்.



“சரி அப்போ டைம் வேஸ்ட் பண்ணாமல் உடனே வேலையை பாரு” என்றார்.இந்த விஷயத்தை தீபாவிற்கும் இந்திராவிற்கும் ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பி விட்டார்.



இதைப் பார்த்து தீபாவிற்கு பொறாமையாக இருந்தது.’இன்றைக்கு ஏன் எதுவும் எனக்கு சாதகமாக நடக்கலை’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது…



அதுவரை ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றவள் மெதுவாக இவர்களை நோக்கி வந்தாள்.தீபா மனதினுள் ‘யாமினி மேம் உன்னை நம்பி அனுப்புற வேலைக்கு நீ என்ன அப்படி வொர்க் பண்ணுறேன்னு நான் பார்க்கிறேன்'என்று கொஞ்சம் தெனாவட்டாக இருந்தாள்.



இந்திரா அருகில் போகவும் தீபா நிரல்யாவிடம் “இலக்கியன் சார்கிட்டப் போய் என்ன செய்யனும்னு விவரமாக கேளு” என்றாள்.



இப்பொழுது நிரல்யா இலக்கியன் அருகில் சென்று “சார்” என்றதும்

அவனோ அவளை பேசவிடாமல் “எதுக்கு இப்போ தொல்லை செய்ற? என்ன திரும்பவும் சாரி கேட்க வந்து இருக்கியா?” என்றதும்


“இல்லை சார்”


“அப்போ வேற என்ன விஷயம்?சீக்கிரமா சொல்லு”



“அது யாமினி மேம் என்னை இங்கே வரச் சொன்னாங்க இந்திரா மேம்க்கு என்னென்ன கரெக்ஷன் செய்யனும்னு சொல்லுங்க சார்” என்றார்.


அவள் சொன்னதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியோடு இலக்கியன் அவளை நம்பாமல் தன் கைப்பேசியை எடுத்து பார்க்க அதில் யாமினி நிரல்யாவின் புகைப்படத்தை அனுப்பி அதில் பெயரையும் சேர்த்து அவனுக்கு தெரிந்துக் கொள்வதற்காக அனுப்பி இருந்தார்.


உடனே அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை ஆச்சரியமாக பார்த்தவன் “உங்களை இதை வரைக்கும் யாமினி மேம்மோட நான் பார்த்தது இல்லை”என்று தன் சந்தேகத்தை அவளிடம் கேட்டான்.



நிரல்யா அதற்கும் எந்தவிதமான உணர்ச்சியையும் காட்டாமல் “சார் மேம் என்னை ஜீனியர் ஆர்டிஸ்ட்களுக்கான மேக்கப் பொறுப்பை என்கிட்ட தந்துடுவாங்க அதனால என்னோட வேலை முக்கால்வாசி அங்கே தான் இருக்கும்” என்றாள்.



அவள் சொல்வதை எல்லாம் வைத்து பார்த்தால் இலக்கியனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை.ஆனால் தற்பொழுது வேறு வழியில்லாததால் எடுக்கப் போகும் பாடலுக்கான செட்அப்பை காட்டி அதற்கு ஏற்றாவாறு இந்திராவின் ஒப்பனையை மாற்றச் சொன்னான்.



எல்லாவற்றையும் பொறுமையாக கேட்டவள் “ஓகே சார் நீங்க சொன்ன மாதிரி மாத்தி விடுறேன்” என்றதும் “அதிகமான டைம் எடுக்காதீங்க ஏற்கனவே எங்க டீம்க்கு தாமதமாகி விட்டது”என்றான்.


“இல்லை சார் ரொம்ப நேரம் ஆகாது” என்று நேராக இந்திரா அருகில் சென்று அவளை தன்னோடு அந்த கட்டிடத்தின் அருகில் உள்ள ஒப்பனை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.



இலக்கியனும் நிரல்யாவும் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிய மணியும் அருகினில் போய் நின்றுக் கொண்டான்.நடந்ததை நேராக சைத்ரனிடம் சொன்னான்.அவனும் நம்ப முடியாமல் “என்ன மணி சொல்ற அந்த பொண்ணு யாமினி மேம்மோட அசிஸ்டென்ட்டா நான் இந்தப் பொண்ணை இதுவரைக்கும் ஷீட்டிங் ஸ்பாட்டுல பார்த்ததே இல்லை ” என்று அவளையே உற்றுப் பார்த்தான்.


அப்பொழுது அவளுடைய தாடையின் ஓரமாக இருந்த மச்சத்தைக் கவனித்தவன் ‘இது அவளாக இருக்குமோ?’ என்று நினைத்தவன் ‘இருக்காது இந்நேரம் அவ பார்க்க நல்லா இருப்பாள்’ என்று தன்னையே சமாதானம் செய்துக் கொண்டான்.



நிரல்யா சொன்ன மாதிரி குறுகிய காலம் அரைமணி நேரத்தில் இலக்கியன் சொன்ன மாதிரி ஒப்பனையும் உடையில் சில திருத்தங்களையும் மாற்றி அந்த கதாபாத்திரமாகவே மாற்றிக் கொண்டு வந்தாள்.



அவளின் ஒப்பனை திறமையைப் பார்த்து அங்கிருந்த அனைவரும் அசந்து போயினர்.இலக்கியன் நிரல்யாவின் திறமையைக் கண்டு ஒருநொடி ஆச்சரியமடைந்தான்.


இந்திராவோ ‘தனக்கு இந்த கதாபாத்திரம் எவ்வளவு பொருந்தி இருக்கிறதைப் பார்த்து எல்லோரும் பாராட்டப் போகிறார்கள்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு வந்தாள்.


ஆனால் இலக்கியன் இந்திராவைக் கண்டதும் நிரல்யாவின் அருகில் சென்றவன் “சூப்பர் நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே நீங்க என்னுடைய ஹீரோயினைக் கொண்டு வந்துட்டீங்க தாங்ஸ் என்னோட கனவை அப்படியே நிஜத்தில் கொண்டு வந்து இருக்கீங்க சான்ஸே இல்லை” என்று அவளின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பாராட்டினான்.



நிரல்யாவிற்கு ஒருவித தயக்கம்,மகிழ்ச்சி,படபடப்பு என்று எல்லா உணர்ச்சிகளும் சேர்ந்து ததும்ப நின்றாள்.அவளுக்கு இத்தனை பேர் முன்னிலையில் எல்லாம் பாராட்டு என்பது கிடைத்ததே இல்லை.இது ஒரு புதுவித அனுபவமாக இருந்தது.


இலக்கயனிடமிருந்து தன் கையை எடுத்துக் கொண்டவள் “ரொம்ப தாங்ஸ் சார்” என்றாள்.


இங்கு நடப்பவை எல்லாம் பார்த்து தீபாவிற்கு கோபமும் வஞ்சகமும் சேர்ந்து வந்தது என்றால் இந்திராவிற்கு எரிச்சலாக வந்தது.’நிரல்யாவின் மேக்கப் திறமையை விட தன்னுடைய அழகிற்கு அது எத்தனை பொருத்தமாக இருக்கிறது என்று தானே இந்த இலக்கியன் பாராட்ட வேண்டும் அதை விட்டுட்டு இவள் ஏதோ சாதித்த மாதிரி பேசுகிறான்’ என்று இதற்கும் நிரல்யாவின் மீது தான் ஆத்திரம் வந்தது இந்திராவிற்கு.



ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையில் இருக்க சைத்ரனோ நிரல்யாவை அப்படியே தன்னால் முடிந்த மட்டும் கண்களாலேயே அவளை கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.



அவனுக்கு தனக்குத் தெரிந்த அவளாக இருக்குமோ? அதற்கான அடையாளங்கள் எதாவது தென்படுகிறதா? என்று ஆராய்ச்சி செய்துக் கொண்டிருந்தான்.அதனால் அங்கே நடப்பவைக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான்.



சைத்ரனைப் பார்த்த மணி “நீ வேற லெவல் அந்த ஹீரோங்கிற கெத்தை அப்படியே மெயின்டெயின் பண்ணுற பாரு சூப்பர்” என்று நிரல்யாவிடம் பேசாமல் இருப்பதை நினைத்து அவன் பேசினான்.


அடுத்து படப்பிடிப்பிற்கான வேலைகள் தொடங்க ஆரம்பித்தன.இதில் சைத்ரனும் இந்திராவும் இணைந்து நடிக்க வேண்டிய பாடல் காட்சி படமாக்கப்பட்டது.



ஒவ்வொரு இடைவேளையின் போது நிரல்யா இந்திராவின் ஒப்பனையை சரிசெய்ய அருகில் சென்றால் அவளோ இவள் மீதிருந்த கோபத்தினால் அதற்கு சரியான ஒத்துழைப்பு கொடுக்காமல் அவளைப் போட்டு பாடாய்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.அவளோடு சேர்ந்து தீபாவும் இது சரியில்லை அதை ஒழுங்காக பாரு என்று குறைச் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள்.



இதை எல்லாம் சகித்துக் கொண்டு தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள் நிரல்யா.


சைத்ரனோடு நடிக்கும் பொழுது இந்திரா அவனிடம் நெருக்கம் காட்டினாள்.இது திரைப்படப் பாடலுக்காகத் தான் என்று நினைத்து சைத்ரன் தன் நடிப்பை தொடர்ந்து நடித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது இந்திரா அவனருகில் வந்து அமர்ந்து “சைத்ரன் இன்னைக்கு நாம ரெண்டுபேரும் வெளியே எங்கேயாவது போகாலாமா?” என்றாள்.



சைத்ரனோ முகத்தை விருப்பமில்லாமல் வைத்துக் கொண்டு “எனக்கு வெளியே முக்கியமான வேலை இருக்கு” என்றவன் இலக்கியனிடம் “என்னோட சீன்ஸ் முடிஞ்சிடுச்சுல்ல நான் கிளம்புகிறேன்” என்றான்.



இந்திரா எதுவும் பதில் சொல்லாமல் “கூடிய சீக்கிரம் எனக்கு சாதகமான பதிலை உன்னையே சொல்ல வைக்கிறேன் பாரு”என்று தனக்குள்ளே சொல்லியபடி செல்லும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


சைத்ரன் தன் வாகனத்தில் ஏறுவதற்காக செல்லும் பொழுது அவனுடைய கைப்பேசியை அங்கேயே வைத்து விட்டுச் செல்வதை கவனித்த நிரல்யா அதை எடுத்துக் கொண்டு அவனருகில் சென்று “சார் உங்க போனை வைச்சுட்டு போறீங்க” என்று அவனிடம் கொடுக்கும் பொழுது தன் தயக்கத்தை விடுத்து “சார் ரொம்ப தாங்ஸ் இவ்வளவு லேட்டா சொல்லுறேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க நீங்க பெரிய ஸ்டார் உங்ககிட்ட வந்து பேச தயக்கமாக இருந்தது அதனாலத் தான் வந்து சொல்லலை மன்னிச்சிடுங்க” என்றாள்.


நிரல்யா சொன்னதற்கு சிறு தலையசைப்பை பதிலாக தந்து விட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டான் சைத்ரன்.


நிரல்யாவிற்கு இதுவெல்லாம் புதிது அல்ல.பெரிய பொறுப்பில் இருப்பவர்களின் செயல்பாடு தான் என்று அமைதியாக இருந்தாள்.


மணி சைத்ரனிடம் “அந்தப் பொண்ணே வந்து பேசுது நீ ஏன் எதுவும் பேசிக்கலை” சைத்ரனோ ஆழ்ந்த யோசனையோடு தலையில் கைவைத்தப்படி “மணி வீட்டுக்கு சீக்கிரமா போ இப்போ எதுவும் நான் எதுவும் பேசுற நிலைமையில் இல்லை” என்றதும் மணி தன் வாயை மூடிக் கொண்டான்.



அன்றைய நாளிற்கான படப்பிடிப்பு முடிந்து எல்லோரும் படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருந்து சென்று விட்டனர்.நிரல்யா தன் வேலையை முடித்து விட்டு பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தாள்.


தங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்
 

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு

அத்தியாயம் -4


நிரல்யா பேருந்து நிலையத்தில் நின்றுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அவளுடைய கைப்பேசி அழைத்தது.யாரென்று பார்த்தால் அவளுடைய அம்மா தான் அழைத்திருந்தார்.



அழைப்பை எடுத்தவள் “ஹலோ” என்றதும் மறுமுனையில் அவளுடைய அம்மா சரஸ்வதி பேசினார்.


“ஹலோ நிரல்யா என்னம்மா நல்லா இருக்கியா? வேலை முடிஞ்சு வீட்டுக்கு போயிட்டியாம்மா” என்று அக்கறையாகக் கேட்டார்.


“இல்லைம்மா இப்போத் தான் பஸ் ஸ்டாப்புல இருக்கேன் இன்னும் பஸ் வரலை”



சரஸ்வதி “அப்படியா! ஒழுங்கா சாப்பிடுறியாம்மா”


அதற்கு “ம்ம்…” என்று பதிலளித்தாள்.உடனே சரஸ்வதி “என்னம்மா இன்னைக்கு ஆபிஸ்ல வேலை ஜாஸ்தியோ?குரலே சரியில்லை ரொம்ப களைப்பா இருக்கா?”


“ஆமாம் அம்மா இன்னைக்கு வேலை அதிகம் தான்” என்றாள்.


“சரிம்மா உடம்பை நல்லா பார்த்துக்கோ கண்ணு லீவு கேட்டு ஊருக்கு வந்து கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு போம்மா” என்றார் அக்கறையாய்…


நிரல்யாவோ யோசனையோடு “இப்போ லீவு கிடைக்குமான்னு தெரியலை இன்னும் ரெண்டு மாசம் ஆகும்னு நினைக்கிறேன்” என்று இவளே பொய் சொன்னாள்.



“அப்படியா! சரிம்மா எங்களுக்காக உன் உடம்பை கெடுத்துக்காதே நல்ல கவனமாக பார்த்துக்கோம்மா” என்றார்.



“சரிம்மா அப்பா என்ன பண்ணுறாங்க?”


“அப்பா என்ன தூங்குறாங்க”


“சரி விக்ரமும்,லட்சுமியும் நல்லா இருக்காங்களா?”


“ரெண்டுபேரும் இப்போ தான் வீட்டுக்கு வந்தாங்க”என்றதும்


“சரிம்மா பஸ் வந்துடுச்சு நான் அப்புறமா பேசுறேன்” என்று கைப்பேசியை வைத்து விட்டாள்.அவள் செல்ல வேண்டிய பேருந்து வர அதில் தன்னையும் சேர்த்து இணைத்துக் கொண்டாள்.



பேருந்து தன் பயணத்தை தொடர நிரல்யாவின் மனமோ தன் அம்மாவிடம் பொய் பேசியதை நினைத்து அதில் பயணித்தது.



இந்த மாதிரி அவள் பொய் பேசத் தொடங்கி இதோடு மூன்று வருடங்களுக்கு மேல் ஆகி விட்டது.நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவள் 'என்னைக்கு இந்த விஷயம் வீட்டுக்கு தெரிய வருதோ அன்னைக்கு என்னவெல்லாம் நடக்க போகிறதோ?’ என்று எண்ணியபடி தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைத்து கவலைப்பட்டாள் நிரல்யா.


அவள் இறங்க வேண்டிய நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கியவள் ஒரு பத்து நிமிட பயணத்திற்கு பிறகு அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்குள் மூன்றாவது தளத்தில் இருந்த இரண்டு அறைக் கொண்ட வீட்டில் களைப்பாக இருக்க கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே செல்லவும் தேநீரின் மணம் அவளை உள்ளே வரவேற்றது.



கதவை திறந்ததும் வந்த தேநீரின் மணத்தை கண்களை மூடி நுகர்ந்தவாறே “ம்ம்… என்ன வாசனை? நீ டீ போட்டால் தான் இந்த வீடே மணக்குது” என்று பெருமையாக பேசிக் கொண்டே நேராக சமையலறையில் உள்ளே வந்தாள்.



அங்கே இவளுக்காக முகம் முழுவதும் புன்னகையோடு அவளை அன்போடு பார்க்கும் தன் தோழி அஸ்வதி அங்கே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.அவளைக் கண்டதும் “ம்ம்… மோப்பம் பிடிச்சது போதும் போய் ப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா ஒன்னா சேர்ந்து டீ குடிக்கலாம்”என்றாள்.


நிரல்யா “வெறும் டீ மட்டும் தானா? தொட்டுக் கொள்ள ஒன்னும் இல்லையா?” என்றாள் கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு…


“ம்ம்… வடையும் சட்னியும் வாங்கி இருக்கேன் என்ன தான் இப்படி சைடிஷ் கேட்கிறியோ தெரியலை சரி சரி உடனே முகத்தை பாவமா வைச்சுகிறது சீக்கிரமா வா இல்லைன்னா சூடு ஆறிடும்” என்று அவசரப்படுத்தினாள் அஸ்வதி.


இவளும் சந்தோஷமாய் “ஓகே ஓகே” என்று சிறுபிள்ளை போல் தலையாட்டிக் கொண்டு சென்றாள்.


அஸ்வதி மகிழ்ச்சியாக செல்லும் தன் தோழியைப் பார்த்தாள்.’எத்தனை கவலைகளை மனதில் தேக்கி வைத்து இருக்கிறாள் இந்த சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் தான் அவளின் சந்தோஷம் இருக்கு என்பதை எல்லாம் புரிந்துக் கொள்ள அவளுக்கான ஒருவன் சீக்கிரம் கிடைக்க வேண்டும்’ என்று மனதார கடவுளிடம் வேண்டுதல் வைத்தாள்.



நிரல்யா சொன்னது போலவே அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் உடை மாற்றிக் கொண்டு வந்து இருவரும் எப்பொழுதும் உட்காரும் அந்த வீட்டின் பால்கனியில் வந்தமர்ந்தனர்.


நிரல்யா ஒரு கையால் வடையையும் இன்னொரு கையால் தேநீரையும் கையில் ஏந்தியபடி இதுஒரு வாய் தேநீர் ஒரு மடக்கு என்று நிம்மதியாய் பருகிக் கொண்டிருந்தாள்.அதோடு சட்னியையும் தொட்டு வடையை சாப்பிட்டுக் கொண்டே “என்ன வாசனையா இருக்கு தெரு முனையில் இருக்கிற கடையில தானே வாங்கினே?”


ஆமாம் என்று தலையசைத்தவாறே அவளின் இந்த சிறுபிள்ளைத்தனமான சாப்பிடும் பழக்கத்தைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே அஸ்வதி “எங்கிருந்து இந்த மாதிரி பழக்கம் எல்லா கத்துகிறேன்னு தெரியலை இப்படித் தான் வெளியே போனால் சாப்பிடுவியா?”


“ப்ச்… இல்லைப்பா வெளியே போனால் சாப்பிடவே நேரம் இல்லை இதுல எங்கே இரசித்து ருசித்து சாப்பிட? இந்தப் பழக்கம் எப்படி வந்துச்சுன்னு தெரியலை யாரோ இப்படி சாப்பிடுவாங்கன்னு நியாபகம் இருக்கு ஆனால் யாருன்னு தெரியலை” என்று திரும்பவும் அதே வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.


“இதென்ன இருக்கு ஆனா இல்லை அந்த மாதிரி பேசுற?”


“ஐயோஓஓ… தெரியலை சாமி விட்டுடு என்னை நிம்மதியா டீ குடிக்க விடு” என்று நிரல்யா தேநீர் குடித்து முடித்ததும் அப்படி அந்த சாய்வு நாற்காலியில் விழிகளை மூடி சாய்ந்துக் கொண்டாள்.



“நிரல்யா அம்மா போன் போட்டு இருந்தாங்க” என்றதும் பதறியபடி நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தவள் “என்ன அம்மா எப்போ ஊருக்கு வர்றாங்களாம்?” என்றதும்


அஸ்வினி “ப்ச்… எங்க அம்மா இல்லை உன்னோட அம்மா” என்றதும் திரும்பவும் சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டாள்.


“இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இந்த மாதிரி பொய் சொல்லிட்டு இருக்கப் போற”



நிரல்யாவிடம் பதில் இல்லை.அமைதியாக இருந்தாள்.


அஸ்வதி “உன்கிட்ட தான் கேட்கிறேன் பதில் சொல்லு”


அஸ்வதியைப் பார்த்து “என்ன பதில் சொல்லனும்னு நினைக்கிறே? இப்போ உண்மையை சொன்னால் தேவையில்லாமல் பிரச்சினை வரும் அஸ்வதி அதோடு இப்போத் தான் குடும்பத்துல கொஞ்சம் பிரச்சினை இல்லாமல் நிம்மதியா போகுது” என்றாள்.


“எல்லாம் சரி தான் உன் வாழ்க்கையை எப்போ பார்க்கப்போற?”


அஸ்வதி இப்படிக் கேட்கவும் நிரல்யா அவளை வித்தியாசமாக பார்த்தாள்.அவள் தன்னை பார்க்கும் பார்வையில் வித்தியாசத்தை உணர்ந்தவள் “எதுக்குடி இப்போ ஏதோ அரிய வகை மிருகத்தை பார்க்கிற மாதிரி பார்க்குறே” என்றதும்


வந்த சிரிப்பை அடக்கியபடி “என் கண்ணு அழகுல மயங்கி விழுந்துட்டேன் அதான் அப்படி பார்க்குறேன்” என்று திருஷ்டி சுற்றி விட்டாள் நிரல்யா.



அவளின் செய்கையைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே “போதும்டி நீ ஓட்டுனது நான் சீரியஸா பேசிட்டு இருக்கேன் ஒழுங்கா கேட்கிறியா இல்லையா?”


“என்னடி சொல்ற? சீரியஸா இருக்கியா? உன்னைப் பார்த்தால் அப்படி ஒன்னும் தெரியலையே” என்றாள் கவலையோடு…


“ஷ்ப்பா… மிடில மிடில நிறுத்து உன் மொக்கை காமெடியை நிறுத்துடி தாங்க முடியல” என்று இருவரும் சிரித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.


நிரல்யா அஸ்வதியிடம் மட்டும் தான் இப்படி நெருக்கமாக வெளிப்படையாக பழகுவாள்.



இருவரும் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே தோழிகள்.அதனால் இரண்டு பேரும் தங்களுக்குள் எதையும் மறைக்காமல் வெளிப்படையாக பேசுவார்கள்.


அஸ்வதி “அம்மா போன் போட்டு நீ எப்படி இருக்கேன்னு விசாரிச்சாங்க உன் வேலை எப்படி போய்ட்டு இருக்குன்னு விசாரிச்சாங்க நிரல்யா.உன்கூட சேர்ந்து நானும் பொய் சொல்றேன்னு ரொம்ப வருத்தமாக இருக்கு”


நிரல்யா “கூடிய சீக்கிரம் உண்மையை சொல்லலாம் தான் இருக்கேன்” என்றதும்



அஸ்வதி “பொய் சொல்லாதே நிரல்யா.மூன்று வருஷத்துக்கு முன்னாடி இப்படித் தான் ஊர்ல படிப்பை முடிச்சுட்டு அதுக்கான வேலைக்கு போறேன்னு சொல்லி இங்கே சென்னைக்கு வந்தே ஆனால் சினிமால மேக்கப் போட போயிட்டே” என்றாள் கவலையோடு…



“அஸ்வதி சும்மா நான் வேணும்னு செஞ்ச மாதிரி சொல்லாதே! எத்தனை இடத்துல வேலைக்காக முயற்சி பண்ணேன் எங்கேயும் கிடைக்கலை அதோடு அப்பாக்கும் பக்கவாதம் வந்ததுல குடும்பமே கஷ்டத்துல இருந்துச்சு அதனாலத் தான் படித்த படிப்புக்கு வேலை கிடைக்கலை எனக்கு பிடிச்ச மேக்கப் வேலைக்கு போனேன் அதனால் தான் அந்த முடிவை எடுக்க வேண்டியதாக போச்சு” என்று தன் நிலைமையைச் சொன்னாள்.


“ம்ம்… சரி உன் நிலைமையினால இந்த முடிவை எடுத்தே அப்போ ஏன் அம்மாகிட்ட உண்மையைச் சொல்லலை?”


“ப்ச்… எல்லாம் தெரிஞ்சும் ஏன் இப்படி கேள்வி கேட்கிறேன்னு தெரியலை அஸ்வதி நான் சினிமாவுல வேலைக்குப் போறேன்னு சொன்னால் அம்மா குடும்ப கெளரவம் தான் முக்கியம்னு நினைச்சு என்னை அனுப்ப மாட்டாங்க அதான் சொல்லலை அதோடு யாமினி மேம் நான் சிரமத்துல இருக்கும் போது நான் பணம் கேட்கும் போதெல்லாம் தந்தாங்க அதனாலத் தான் விக்ரம் காலேஜ் முடிக்க போறான்,லட்சுமி +2 படிக்கிறாள்.உண்மையைச் சொன்னால் இரண்டுபேரும் படிக்க முடியாமல் போயிருக்கும் அஸ்வதி

அப்போ அப்பா என்னோட கடமையை மட்டும் முடிச்ச மாதிரி இருக்காதா? அதனால இது தப்பில்லை” என்று தன் பக்க நியாயத்தை சொல்லி விட்டு கோபத்தோடு நேராக தன் அறையில் போய் படுத்துக் கொண்டாள்.



அஸ்வதி ஒரு வேகத்தில் எல்லாம் தெரிந்தும் தோழியிடம் இப்படி கேட்டாள்.ஏனென்றால் காலையில் கைப்பேசியில் பேசிய அஸ்வதியின் தாய் அவளை திருமணம் செய்துக் கொள்ள வற்புறுத்தியிருக்கிறார்.



அஸ்வதியும் நிரல்யாவிற்காகத் தான் தன் திருமணத்தையே தள்ளிப் போட்டு இருக்கிறாள்.


அஸ்வதியும் நிரல்யாவும் சொந்த ஊரான திருச்சியில் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்ததும் அஸ்வதி மேற்படிப்பிற்காக சென்னைக்கு வந்தாள்.ஆனால் நிரல்யா மேற்படிப்பு படிக்காமல் அவளுடைய தந்தை பக்கவாதத்தால் வீட்டில் முடங்கிப் போனார்.ஏற்கனவே கடன் வாங்கி இருக்க மருத்துவச் செலவிற்காகவும் கடன் வாங்கினர்.



இதனால் கடன் தொல்லை,வீட்டுச் செலவு,மருத்துவ செலவு என்று பணத்தின் தேவை அதிகமாக இருப்பதால் நிரல்யா சென்னையில் வேலைக்கு வந்தாள்.அதோடு தங்குவதற்கு ஹாஸ்டலில் இடம் பார்த்தாள்.அங்கே சரியாக வாடகை கொடுக்காமல் திணறிக் கொண்டு இருக்கும் போது ஒருநாள் வழியில் எதிர்பாராத விதமாக சந்தித்து பேசும் பொழுது தான் அஸ்வதியின் கட்டாயத்தினாலும் எல்லாவற்றையும் மனம் திறநதுச் சொன்னாள்.கைப்பேசியில் உரையாடும் பொழுது ஒருதடவைக் கூட தன்னுடைய நிலைமையைப் பற்றி சொல்லவில்லை.நேரில் நிரல்யா இருந்த தோற்றத்தில் தான் கண்டுபிடித்தாள் அஸ்வதி.



நேரம் காலம் பார்க்காமல் வேலைப் பார்த்ததும்,சரியான தூக்கம்,சாப்பாடு இல்லாமல் கஷ்டப்படுவதை உணர்ந்தவள்

உடனே தனது அன்னையிடம் சொல்லி சென்னையில் அவளுடைய தூரத்து உறவினரிடம் பேசி இந்த வீட்டை ஒத்திகைக்கு எடுத்து நான் தனியாக இருக்கிறேன் என்னுடன் வந்து தங்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தி தன்னோடு வைத்து இருக்கிறாள் அஸ்வதி.



இதில் இவளும் திருமணம் செய்து போய் விட்டால் நிரல்யா தன்னைப் பற்றி கவலைப்படாமல் உடல்நிலையையும் சரியாக கவனிக்காமல் இருப்பாள்.இதைப் பற்றி எல்லாம் யோசித்த அவளின் தாய் சரஸ்வதியும் அஸ்வதியிடம் எப்படியாவது நிரல்யாவிடம் திருமணத்தைப் பற்றி பேசி அவளிடம் சம்மதம் வாங்கிக் கொடு என்று வேறு இவளிடம் இந்தப் பொறுப்பை கொடுத்து இருக்கிறார் இதை எல்லாம் கவனத்தில் கொண்டு அவளை விரும்பும் ஒருவனையாவது பார்க்கலாம் என்றால் வேலை விட்டால் வீடு வீட்டை விட்டால் தூக்கம் என்று இருப்பவளை எப்படி மாற்ற போகிறாளோ? என்று கவலையோடு திரும்பவும் நிரல்யாவைப் பார்க்க போனாள் அஸ்வதி.


அங்கே தன் அறையில் போர்வையை முழுவதும் போர்த்திக் கொண்டு படுத்து இருப்பவளைக் கண்டவள் அவளருகில் போய் அமர்ந்துக் கொண்டு “நிரல்யா என்ன என் மேல கோபமா இருக்கியா?”



அவளிடம் பதிலில்லை.”ப்ச்… உன்கிட்ட தான் பேசுறேன் ஆமாம் இல்லைன்னு தலையவாது ஆட்டுடி”



உடனே நிரல்யா “ஹேய் நான் ஆடு,மாடு இல்லை நீ சொன்னதும் தலையை ஆட்டுறதுக்கு”



அஸ்வதி சிரித்துக் கொண்டு “என்ன திடீர்னு ஆடு,மாடு எல்லாம் உன்கூட கம்பேர் பண்ணுற நீ செல்ல நாய்க்குட்டி தெரியுமா? அழகா வாலைத் தான் ஆட்டனும்” என்றதும்



“என்னது நாய்க்குட்டியா? எவ்வளவு தைரியம் இருந்தால் என்னை நாய்னு சொல்லுவே” என்று போர்வையை விலக்கிக் கொண்டு அஸ்வதியை கிச்சுகிச்சு மூட்டினாள்.



அவளோ சிரித்துக் கொண்டே “அடியேய் நாய்க்குட்டி தானே சொன்னேன் குரங்கு குட்டினு சொல்லலையே” என்று இவளும் நிரல்யாவை கிச்சுகிச்சு மூட்டினாள்.



இருவரும் ஒருவரையொருவர் கிச்சுகிச்சு மூட்டி விளையாடி ஓய்ந்து போய் அப்படியே அந்த மெத்தையிலே சாய்ந்தனர்.நண்பர்கள் இருவரின் கோபமும் இதுவரைக்கு தான் செல்லும்.

அஸ்வதி நிரல்யாவைப் பார்த்து “நம்ம ரெண்டுபேரும் எப்பவும் இப்படியே இருக்கனும்டி” என்றதற்கு நிரல்யாவும் “கண்டிப்பா” என்றாள்.


அப்பொழுது தான் நிரல்யா அன்றைக்கு படப்பிடிப்பு தளத்தில் நடந்ததை சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.


உங்களின் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்.
 

Attachments

  • FB_IMG_17058176759384020.jpg
    FB_IMG_17058176759384020.jpg
    358.6 KB · Views: 0

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு அத்தியாயம் -5

பொதுவாக இருவரும் தாங்கள் வேலை செய்யும் இடங்களில் நடப்பதை பகிர்ந்துக் கொள்வார்கள்.


அப்படித் தான் நிரல்யாவும் படப்பிடிப்பு தளத்தில் நடந்த விஷயங்களை எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.அதை முழுவதுமாக கேட்ட அஸ்வதி “ம்ம்… யாமினி உனக்கு இவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு தந்தது பெரிய விஷயம்டி”



“அது எனக்கும் தெரியும் ஆனால் வேற எதாவது பிரச்சினை வருமோன்னு கவலையா இருக்கு”





அஸ்வதி “எப்படி இருந்தாலும் அங்கே இருக்கிற தீபா என்னவோ ஏற்கனவே உன்னை சும்மா விட்ட மாதிரி பேசுற தேவையில்லாததை யோசிக்காதே கூடிய சீக்கிரம் இந்தத் துறையில் உன்னோட பெயரையும் பதிக்கப் போறேன்னு சொல்லு” என்றாள் நம்பிக்கையோடு…



அஸ்வதி இப்படி ஆதரவாக பேசினாலும் நிரல்யாவிற்கு ஒருவித கலக்கமாகவே இருந்தது.இன்றைக்கு நடந்த விஷயத்தை மனதில் வைத்து தன்னை எப்படி பழி தீர்க்கப் போகிறாளோ? என்று யோசித்தாள்.


அவளது ஆழமான யோசனையைக் கவனித்த அஸ்வதி “ப்ச்… பியூச்சர்ல நடக்கப் போறதை நினைச்ச கவலைப்படுறதை விட்டுட்டு இப்போ இருக்கிற தருணத்தை நினைச்சு சந்தோஷ இரு” என்றவள்


“எங்க கம்பெனியை வெளியே இருக்கிற ஒரு புது கம்பெனி வாங்கப் போகுதுனு சொல்றாங்க அப்படி இருந்தால் அங்கே புது வேலைவாய்ப்பு வரும்னு நினைக்கிறேன் அப்படின்னா இங்கே ஒத்து வரலைன்னா அங்கே வந்து சேர்ந்திடு” என்றாள்.


அஸ்வதி சொன்னதையும் யோசித்தவள் “எக்ஸ்பிரியன்ஸ் இல்லாத எனக்கு சம்பளம் குறைவாக இருக்குமே சரி பார்க்கலாம்” என்றாள்.


“என்ன எல்லாம் அக்கவுண்ட் சம்பந்தப்பட்டது தானே சி ல நேரம் எனக்கே ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கல்ல அப்புறம் என்ன?”



சரி என்பது போல் தலையாட்டினாள் நிரல்யா.அஸ்வதியோ மனதினுள் ‘எப்படியோ இங்கேயாவது நல்ல ஒரு பையனா பார்த்து நிரல்யாக்கு செட் பண்ணிட வேண்டியது தான் இந்த சினிமாக்காரங்களை நம்பவே முடியாது அதனால இது தான் நல்ல வழி அப்போத் தான் எனக்கு நிம்மதியா இருக்கும்’ என்று யோசிக்கிறேன் என்று முகத்தில் பாவனையைக் காட்டி புன்னகைத்துக் கொண்டாள்.



அவளின் முக பாவனைகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிரல்யா “என்னாடி என்னை வைச்சு எதாவது ப்ளான் கீளீன் பண்ணலையே” என்றதும் சற்று பதறியபடி…


“என் செல்லம்ல நீ, உன்னை வைச்சு என்ன ப்ளான் பண்ண போறேன்னு சொல்லு?” என்று சிரித்துக் கொண்டே ஏதோ சமாளித்தாள் அஸ்வதி.


ஆனால் நிரல்யா அவளை நம்ப முடியாமல் பார்த்தவள் “நீ கோபமா பேசினால் கூட நான் நம்புவேன்டி ஆனால் சிரிச்சிட்டே சொல்ற பத்தியா? அங்கே தான் எனக்கு டவுட்டா” என்று அஸ்வதியை சந்தேகப் பார்வை பார்த்தாள்.


அப்பொழுது அஸ்வதியின் கைப்பேசி அழைக்க இதுதான் நல்ல வாய்ப்பு என்று எழுந்து ஓடி விட்டாள்.அவள் செல்வதைப் பார்த்த நிரல்யா மனதினுள் 'ஏதோ ஒன்னு மறைக்கிறன்னு தெரியுது என்னன்னு சீக்கிரமா கண்டுபிடிக்கிறேன்’ என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.



தன் வீட்டிற்கு வந்த சைத்ரன் அவனுடைய அன்றாட வேலைகளில் ஈடுபட்டான்.அப்படியாவது தேவையில்லாத எண்ணங்களை கொஞ்சம் சிந்திக்காமல் இருக்கலாம் என்று நினைத்தான்.



இரண்டு படுக்கையறைக் கொண்ட அந்த நவீன அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் தனியாக வசித்து வந்தான் சைத்ரன்.அவனுக்கு தன் குடும்பத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்று விருப்பம் தான்.

பெங்களூரில் தான் அவனுடைய குடும்பம் இருக்கிறது.ஆனால் இந்த கலைத்துறையில் அவன் நுழைந்த பிறகு மாதத்தில் பாதி நாட்கள் வெளியூரிலும் மற்ற நாட்களில் டப்பிங் வேலைக்காக சென்னையிலும் சென்றது.அதனால் இங்கேயே சொந்தமாக தனக்கு ஒரு வீட்டை வாங்கினான் சைத்ரன்.அதில் தனியாக இருக்கிறான்.படப்பிடிப்பு இல்லாத நாட்களில் பெங்களூருக்கு சென்று வருவான்.



அவனோடு உடன்பிறந்தவளாக தங்கை மட்டும் இருக்கிறாள்.அவனுடைய அப்பா தொழிலதிபராக இருக்கிறார்.வீட்டில் தனிமையில் இருப்பதால் அவனுக்கு நிரல்யாவின் முகம் நினைவில் வந்து போனது.



அதுவும் அந்த மச்சம் இந்த இடத்தில் சரியாக அவளுக்குத் தானே இருக்கும்.ஆனால் இவள் அவளாக இருக்குமோ? இருக்க வாய்ப்பில்லை இந்நேரம் அவள் எதாவது ஒரு நிறுவனத்தில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்.இப்படி இங்கே கஷ்டப்பட வேண்டிய தேவை இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று உறுதியாக நம்பினான் சைத்ரன்.அதோடு அவள் பெயரும் இப்படி வராதே! என்று பலவாறு யோசித்து அப்படியே தூங்கிப் போனான்.


மறுநாள்…


படப்பிடிப்பு தளத்தில் உள்ள ஒப்பனை அறையில் எப்பொழுதும் போல் நிரல்யா தன் வேலைகளை ஆரம்பிக்கும் முன்பே அங்கு வந்த தீபா “நிரல்யா ஏதோ ஒரு தடவை ஹீரோயினுக்கு மேக்கப் போட்டுட்டோம்னு எப்பவும் செய்ற உன் வேலையை செய்யாமல் இருந்திடாதே!” என்றாள்.



அதற்கும் இவள் சரியென்பது போல் தலையாட்டினாள்.அவளைப் பொறுத்தவரை யாமினி மேம் வந்து தன்னை பாராட்டுவார் என்று நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தாள்.

ஆனால் யாமினி வரவில்லை.



மாறாக கொஞ்சம் காலதாமதமாக வந்தவர் நிரல்யாவைப் போட்டு பாடாய் படுத்திக் கொண்டு இருந்தார்.”எதையும் சரியாக செய்யமாட்டியா?” “கொஞ்சம் நல்லா இருக்குன்னு சொன்னால் போதுமே தலைக்கணம் வந்துடும்”



இவள் எதாவது பதில் பேசினால் “ஒரு தடவை வாய்ப்புக் கொடுத்தால் எனக்கே ஐடியா சொல்ற அளவுக்கு வளர்ந்திட்டியா?” என்பன போன்ற நிறைய வசைவு மொழிகளைக் கேட்டவளுக்கு தாங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.இதில் தீபா வேறு இளக்காரமாக பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.



கொஞ்சம் இடைவேளை நேரத்திற்கான நேரம் வரவும் யாமினி தன் அறைக்குள் சென்றிருக்கும் போது நிரல்யா அருகில் வந்த தீபா “இப்போதாவது உன்னோட லெவல் என்னன்னு புரிஞ்சுதா? நீ என்னத் தான் மேல போகும்னு நினைச்சாலும் உன் தகுதி இதுதான் அதைத் தான் யாமினி மேம் சொல்லிக் காட்டுறாங்க இனிமேல் அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி நடந்துக்கோ புரியுதா” என்றதும் நிரல்யாவிற்கு தாங்கவே முடியவில்லை.




இத்தனை நாட்களாக அவளுடைய திறமையைப் பற்றித் தான் குறை பேசினாள் தீபா.ஆனால் இன்றைக்கு அவளுடைய தகுதியைப் பற்றி பேசியதும் நிரல்யாவால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.விழிகளில் கண்ணீர் அப்படியே தேங்கி நின்றுக் கொண்டது.


நெஞ்சம் முழுவதும் தீபாவின் வாயிலிருந்து வந்த கடுஞ்சொல்லால் கணத்து அழுத்தியது.இதற்கு மேல் இங்கிருந்தால் தனது பலவீனமான இந்த அழுகையை தகுதியில்லாத இவளிடம் காட்டிக் கொள்ள விரும்பாதவள் அந்த இடத்திலிருந்து வெளியே வந்து ஒரு ஓரமாக மரத்தின் பின்னால் அழுதுக் கொண்டிருந்தாள்.



சைத்ரன் இந்திராவோடு படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருக்கும் பொழுது அங்கே இந்திராவின் தாயான பூங்கொடி அங்கே வந்தார்.வந்தவர் நேராக சைகையால் சைத்ரனைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தமர்ந்தவர் “சைத்ரா எப்படி இருக்க?” என்றதும்


“ம்ம்… நல்லா இருக்கேன் ஆன்ட்டி அங்கிள் நல்லா இருக்காங்களா?”


“நல்லா இருக்காங்க சைத்ரா அம்மாகிட்ட நேற்று கூட போன்ல பேசினேன்” என்றதும் சைத்ரன் முகமே மாறிப் போனது.



சைத்ரனின் தாயும் இந்திராவின் தாயும் நண்பிகள்.அதனால் தான் இவனுடைய படத்தில் இந்திரா தன்னுடன் நடிப்பதற்கு அம்மாவிற்காக சிபாரிசு செய்தான்.பூங்கொடி வந்தால் எப்பொழுதும் வருங்காலத்தில் இந்திராவை சைத்ரன் திருமணம் செய்துக் கொள்ள போகிறான் என்று பேச்சை ஆரம்பித்து விடுவார்.



இன்றைக்கு பூங்கொடி படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு வருவார் என்று முன்னரே தெரிந்து இருந்தால் அவன் வந்தே இருக்க மாட்டான்.


அதே போல் சைத்ரனின் அம்மாவை பற்றிய பேச்சை ஆரம்பித்தார்.இலக்கியனிடமும் அங்கிருந்த முக்கியமான சிலரிடம் தனது பேச்சை ஆரம்பித்தார்.



என்றைக்கும் அவனுடைய விருப்பத்தை அவர் கேட்டதே இல்லை.அதுபோல் தான் இப்பொழுது இந்திராவுடன் நடிப்பதற்கும் அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை.இருந்தாலும் கதையை முதலில் கேட்டு இலக்கியனிடம் படத்தில் நடிப்பதாக ஒத்துக் கொண்டான்.அதற்கு பிறகு இந்திரா சேர்ந்ததால் ஒன்றும் மறுப்பு சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான்.


அங்கிருந்தவர்களும் சைத்ரனிடம் இதைப் பற்றி எந்த பதிலையும் கேட்காமல் பூங்கொடி சொல்வதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.அதோடு சைத்ரனின் தாயார் தனலட்சுமி அவருடைய முடிவில் பிடிவாதமாக இருப்பார்.இதை எல்லாம் யோசித்தபடியே இருக்க இங்கே பேச்சு அதிகமாக ஆரம்பித்தது.



அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி அவர்கள் பேசியதைக் கேட்டு இவனுக்கு கோபமாக வந்தது.இதை எல்லாம் தற்போது முகத்தில் காட்டினால் தேவையில்லாத பிரச்சினையும்,தன்னைப் பற்றிய கிசுகிசுப்பு வரும் என்று அமைதியாக இருந்தான்.



எல்லாவற்றிருக்கும் புன்னகையே பதிலாக தந்தவன் எங்கேயாவது தனிமையில் கொஞ்ச நேரம் நிற்கலாம் என்றெண்ணி தன்னைச் சுற்றிப் பார்க்க எங்கும் மனிதர்களின் தலைகளே நிரம்பி இருக்க அங்கே வெளியே செல்வதற்கான வழி தெரிந்தது.



அதற்கு மேல் அங்கே இருக்க முடியாமல் அங்கிருந்தவர்களிடம் “ஒரு நிமிடம் வந்துடுறேன்” என்று கையில் இருந்த கைப்பேசியை எடுத்து காதில் வைத்துக் கொண்டு ஏதோ முக்கியமான அழைப்பை பேசுவது போல் அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறி வேகமாக நடந்து நேராக ஒரு கட்டிடத்தின் பின்னால் இருந்த மரங்கள் அதிகமாக இருக்கும் இடத்தில் போய் நின்றுக் கொண்டான்.



அதுவரை அவன் அடக்கியிருந்த கோபம் முகம் முழுவதும் பரவியிருந்தது.கண்களை மூடி தன் கேசத்தை கைகளால் அழுந்த அழுத்தி பிடித்தான்.


மனதினுள் ‘ஏன் இப்படி எனக்கு பிடிக்காத விஷயத்தை பேசுறாங்கன்னு தெரியலை என்னால இன்னும் வெளிப்படைய இருக்க முடியலையே’ என்று தன்னைப் பற்றி நொந்துக் கொண்டு இருக்கும் போது….



அப்பொழுது யாரோ தனக்கு அருகில் மிகுந்த வேதனையில் அழும் சத்தம் கேட்டது.அதைக் கேட்டவன் ஒருநொடி அப்படியே அமைதியாக நின்றான்.தன் கோபத்தை சட்டென்று மறந்து அந்த அழுகையின் சத்தம் இவனுடைய மனதின் உள்ளே நுழைந்து லேசாக பிசைந்தது.



உடனே அங்கிருப்பவரின் நிலைமையைப் பற்றி எண்ணியவன் ‘தன்னுடைய கண்ணீர் யாருக்கும் தெரியக் கூடாது என்று தானே இவ்வளவு ஒதுக்குப்புறமாக வந்து அதுவும் இவ்வளவு சத்தமாக அழுகிறார்’என்று புரிந்துக் கொண்டான்.




அழுகையின் சத்தம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக கேட்டது.எதாவது பேசலாம் என்று சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி மெதுவாக அடியை எடுத்து வைத்தவன் ஒரு பத்தடி தள்ளியிருந்த பெரிய மரத்திற்கு பின்னால் ஒரு பெண் கீழே அமர்ந்து தன் தலையை முட்டிற்கு மேல் கவிழ்த்துக் கொண்டு குலுங்கியும் தேம்பியும் அழுதுக் கொண்டிருந்தாள்.



பெரிய மரத்திற்கு இன்னொரு பக்கம் நின்றவன் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த கைக்குட்டையை எடுத்து அந்தப் பெண்ணை பார்க்காதவாறு திரும்பி நின்றுக் கொண்டு “ப்ளீஸ் அழாதீங்க இந்தாங்க கண்ணீரை துடைங்க” என்று மெதுவாக தன்மையாகச் சொன்னான்.


முதலில் அது அவளுக்கு கேட்கவில்லை.அவன் திரும்பவும் லேசாக கைக்குட்டையால் தோள்களைத் தட்டி “அழாதீங்க ப்ளீஸ் எல்லாம் சரியாயிடும் கவலைப்படாதீங்க” என்று அவளுக்கு இன்னும் முகத்திற்கு அருகில் தன் ஆறடி உயரத்திற்கு ஏற்ப இருந்த நீண்ட கையால் கொடுத்தான்.



அதுவரை கண்களை மூடி இருட்டில் அமர்ந்திருந்தவளின் முன்னே ஏதோ ஒரு சிறு கீற்றுப் போல் அந்த கைக்குட்டை அவளுக்கு அருகில் வந்தது.


அவள் அப்படியே அதையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது “நீங்க யாருன்னு நான் பார்க்கலை ப்ளீஸ் அழுகையை நிறுத்தி இந்த கைக்குட்டையை வாங்கி கண்ணீரை துடைங்க” என்றான்.



‘இனிமேல் தனக்கு யாரும் துணையாக இருக்கப் போவதில்லை’ என்று அவமானத்தால் எண்ணி நிலைக்குனிந்து இருந்தவளுக்கு யாரென்றே தெரியாதவனின் அக்கறை முதன்முதலாக புதிதாக இருந்தது.


மெதுவாக தன் கைநீட்டி அந்த வெள்ளைநிற கைக்குட்டையை வாங்கிக் கொண்டாள்.



அவள் வாங்கியதும் தன் கையை விலகிக் கொண்டவன் “ப்ளீஸ் இனிமேல் இப்படி கேவி அழாதீங்க பொண்ணுங்க எப்பவும் அழக் கூடாது தைரியமா எதையும் சமாளிக்கத் தெரியனும் எந்த நேரத்திலும் பிரச்சினைப் பார்த்து பயந்து ஓடாமல் தைரியமா எதிர்த்து நில்லுங்க,பெண்களோட கண்ணீர் விலைமதிக்க முடியாதது அப்படின்னு எங்கம்மா சொல்லுவாங்க அதை ஞாபகம் வைச்சுக்கோங்க அந்த விலைமதிக்க முடியாத பொக்கிஷத்தை தேவையில்லாத விஷயத்துக்காகவும்,தேவையில்லாதவர்களுக்காகவும் சிந்த விடாதீங்க” என்றான்.



அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் ஏனோ ஒருநிமிடம் அப்படியே அவளை அதிர்ச்சி அடையச் செய்தது.இந்த வார்த்தைகள் எங்கேயோ கேட்டது போல் இருக்கிறதே என்று கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தாள் அங்கே யாரும் இல்லை தூரத்தில் ஒருவர் அந்த இடத்திலிருந்து கடந்து செல்வதற்கான லேசான உருவமே தெரிந்தது.



மிகுந்த யோசனையோடு அந்த கைக்குட்டையை தன் முகத்தில் அருகில் கொண்டு செல்லும் போது அதன் வாசம் அவளுக்கு ரொம்ப பிடித்த மிகவும் பழக்கமான ரோஜா இதழின் வாசம் அவளை ஒருநொடி அப்படியே மெய்மறக்க வைத்தது.



இருவிழிகளை மூடி வாசனையை நுகர்ந்தவள் அவளையும் அறியாமல் மனம் லேசாகத் தொடங்கியது.


யாரென்றே தெரியாத ஒருவரின் நம்பிக்கையான வார்த்தைகள் அவளைக் கொஞ்சம் நம்பிக்கையைத் தந்தது.


கையில் இருந்த கைக்குட்டையை பார்த்தவள் “இது யாருன்னு தெரிஞ்சுட்டு அவங்ககிட்ட இந்த பொருளைக் கொடுத்து நன்றி சொல்லனும்” என்று சொல்லி விட்டு கையில் அந்த கைக்குட்டையை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டு நடந்தாள்.


சைத்ரனுக்கும் ஏதோ மனம் கொஞ்சம் இலேசாகிப் போய் இருந்தது.வீணாக பெருமைப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் இந்த கூட்டத்தில் இருப்பதை விட யாரென்று தெரியாத ஒருவரை ஆறுதலோடு ஊக்கப்படுத்தி பேசியதை எண்ணி மகிழ்ந்தான்.


திரும்பவும் படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு வந்த சைத்ரன் ‘இன்னைக்கு ஏன் நிரல்யா வரலை?’’ என்று நினைத்து தன்னைச் சுற்றி தேடியவன் ‘திரும்ப வந்தால் அவகிட்ட நமக்கு ஏற்பட்டு இருக்கிற சந்தேகத்தை கேட்கலாமா?’ என்று அவளைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.



இலக்கியன் யாமினியை நேரில் சந்தித்து பேசச் சென்றிருந்தான்.அதனால் அவருடைய தனி அறையில் சந்தித்தான்.


முதலில் பொதுவான படத்திற்கு சம்பந்தமான விஷயங்களை பேசிவிட்டு நேரடியாக “யாமினி மேம் ஏன் இன்னைக்கு நிரல்யாவை மேக்கப் போட அனுப்பலை?” என்றதும்



அவனை மேலிருந்து கீழாக ஒரு பார்வை பார்த்தவர் “இதுக்காகத் தான் இன்னைக்கு என்னை நேர்ல சந்திக்க வந்தீங்களா?” என்றாள்.



அவனிடம் பதிலில்லை.இருந்தாலும் சமாளிப்பதற்காக “அ…து நிரல்யாவோட மேக்கப் நல்லா இருந்துச்சு மேம் அதுவும் உங்க சாயல் அப்படியே இருந்தது.அதோட நல்லா கிரிடியேட்டிவிட்டியாகவும் இருந்துச்சு அவங்க உங்க மேற்பார்வையின் கீழ் வொர்க் பண்ண நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன் ஏன்னா எனக்கு என்னோட படம் வெற்றி பெறனும் அதுல எந்தவொரு சின்ன குறையும் இருக்கக் கூடாதுன்னு நான் நினைக்கிறேன் அதனால நிரல்யாவை அனுப்புங்க” என்றான்.


அவனை ஆழ்ந்து ஒரு பார்வை பார்த்தவர் “இலக்கியன் சார் நான் எதையும் வெளிப்படையாக பேசுவேன் அதே மாதிரி இதுவும் நிரல்யா எனக்கு பொண்ணு மாதிரி இல்லை பொண்ணே தான் என்னோட இந்த மேக்கப் கலை உலகத்தில் அவ தான் என்னுடைய அடுத்த வாரிசு அதை எல்லாம் இன்னும் நான் அவகிட்ட சொன்னதும் இல்லை ஏன் அந்த மாதிரி மரியாதையா அவளை நடத்துனது கூட கிடையாது.ஏன்னா நிரல்யா வாழ்க்கையில் நிறைய அனுபவங்களை தெரிஞ்சுக்கனும் அதுக்காகத் தான் என் பார்வையிலே வைச்சு அவளுக்கான பரீட்சையை நான் கொடுத்துட்டு இருக்கேன்.முதல் தடவை அவளை பார்க்கும் போது இந்த சினிமாத் துறையில் நான் முதன் முதலாக வரும்போது எப்படி இருந்தேனோ அதுபோல என்னையே அப்படியே நான் பார்த்தேன்.அவளுடைய திறமையும் அப்படித் தான் இருந்தது.அதனால எந்த சூழ்நிலையிலும் அவளை மாறாத குணமா பக்குவப்படுத்துனேன்”




“இதுவரைக்கும் தனியாக அவளை

எங்கேயும் எதுக்கும் அனுப்பினது இல்லை.ஆனால் இது அவ திறமைக்கான வாய்ப்பு இதை நான் தடுக்க எனக்கு மனசு இல்லை.அதனால நீங்க கேட்டதற்காக இந்த முடிவை எடுக்கிறேன் ஆனால் ஒரு சின்ன கண்டிஷன் அதுக்கு ஓகேன்னா நான் அனுப்புறேன்” என்றார்.



அதைக் கேட்டவன் யோசனையோடு “என்ன கண்டிஷன் சொல்லுங்க நான் செய்றேன்?” என்றான்.



அவனைப் பார்த்தபடியே “கூடிய சீக்கிரம் அடுத்த ஷீட்டிங் வெளி ஊர்லயும்,வெளிநாடுல தானே இருக்கும் எங்கே இருந்தாலும் சரி தான் அவ பாதுகாப்பு எனக்கு முக்கியம் ஏன்னா அவ ரொம்ப வெகுளி இங்கே நிறைய பேர் இந்த மாதிரி பொண்ணுங்களை ஈஸியா பேசி ஏமாத்திடுவாங்க அதனால அவளை இந்த மாதிரி ஆட்கள்கிட்ட இருந்து பாதுகாக்க வேண்டியது உங்க பொறுப்பு நான் யாரையும் நம்ப மாட்டேன் ஏற்கனவே நம்ம ரெண்டுபேரும் ஒன்னா வொர்க் பண்ணி இருக்கோம் அதனால நீங்க எப்படி பட்டவங்கன்னு எனக்கு தெரியும் அந்த நம்பிக்கையில் தான் உங்ககிட்ட கேட்கிறேன் அதோடு சில நேரங்களில் நிரல்யாகிட்ட நீங்க சொன்னால் புரிஞ்சுப்பா இந்த வேலைக்கு வருவதற்கு முன்னால நானும் அவகிட்ட பேசி வைச்சிடுறேன்” என்றார்.



யாமினி பேசியதை எல்லாம் கேட்டு இலக்கியனுக்கு வியப்பாக இருந்தது.தன்னிடம் வேலை செய்யும் ஒரு பெண்ணிற்காக இவ்வளவு ஆதரவாக யோசிக்கவும்,அவளுடைய நலனில் அக்கறை கொள்ளும் குணத்தை நினைத்து வியந்தவன் யாமினி மேம் ஒருத்தருக்காக இந்தளவு யோசிக்கும் நிச்சயம் நிரல்யா அதுக்கு ஏற்ற பெண்ணாகத் தான் இருப்பாள் என்று முடிவெடுத்தவன் அவளை பற்றி நினைக்க ஒருநொடி அவனுக்கும் புதியதாக இருந்தது.



எல்லாவற்றையும் ஒருநிமிடத்தில் சிந்தித்தவன் “சரிங்க மேம் நீங்க சொன்ன எல்லா விஷயத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்.இந்த படம் முடியிற வரைக்கும் இனிமேல் நிரல்யா என்னோட பொறுப்பு” என்று நம்பிக்கை வாக்கு கொடுத்தான் இலக்கியன்.



இங்கே நடப்பது எதுவும் தெரியாமல் நிரல்யா தன்னைப் பற்றி சிந்திக்கவும் தனக்காக யாருமில்லை என்றும் தனிமை தான் தனக்கு என்றும் நிரந்தரமாக இருக்கப் போகிறது என்று அவள் நினைத்துக் கொண்டு ஒப்பனை அறைக்கு உள்ளே வந்தாள்.

உங்களின் மேலான கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள் தோழமைகளே


 

Attachments

  • eiR8CAP94045.jpg
    eiR8CAP94045.jpg
    227.5 KB · Views: 1

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு அத்தியாயம் -6


நிரல்யா உள்ளே நுழையும் போது யாரோ இருப்பது போல் தெரிந்தது. இவளோ யாரென்று அறியும் ஆர்வம் இல்லாமல் நேராக செல்லலாம் என்று நினைக்கும் போது “நிரல்யா” என்று இவளுடைய பெயரை அழைக்கும் சத்தம் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள்.அங்கே இலக்கியன் நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.



அவனை இவள் பார்த்ததும் “நிரல்யா உங்கள பார்க்கணும் தான் வந்தேன்”என்றான்.


“என்ன விஷயம் சார் சொல்லுங்க?”


“இன்னைக்கு ஏன் நீங்க ஷீட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வரல?”என்று கேள்வி கேட்டான்.


அவன் கேட்ட கேள்வியில் புரியாமல் பார்த்தவள் “என்ன சொல்றீங்க சார்?யாமினி மேம் சொன்னாங்கன்னு நேற்று வந்தேன் அவ்வளவுதான் மத்தபடி மேம் எனக்கு எங்கே வேலை இருக்குன்னு சொல்றாங்களோ அங்கதான் நான் இருப்பேன் அதனால என்கிட்ட தேவையில்லாத கேள்வியை கேட்காமல் மேம் கிட்ட போய் எந்த சந்தேகம் என்றாலும் கேளுங்க” என்று தன்னுடைய பதிலை அளித்தாள்.



அவளுடைய பதிலில் ஈர்க்கப்பட்டவன் சிரித்துக் கொண்டே… “யாமினி மேம் உங்கள கூப்பிட்டாங்க” என்றான்.


அவனை வித்தியாசமாக பார்த்தவள் “சார் என்ன சொல்லவறீங்கன்னு தெளிவா சொல்லுங்க? முதல்ல ஏன் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வரலன்னு கேட்டீங்க? அடுத்து யாமினி மேம் கூப்பிடுறாங்கன்னு சொல்றீங்க எனக்கு புரியலை”என்றாள்.



“ஓகே ஓகே சும்மா தான் கேள்வி கேட்டேன் மேம் அழைச்சாங்கன்னு தான் சொல்ல வந்தேன் வாங்க” என்றான்.


அவன் பின்னாலேயே இவளும் சென்றாள்.இலக்கியனுக்கு அவளுடைய பதில் திருப்திகரமாக இருந்தது.இதே நிலைமையில் வேறு யாராக இருந்தாலும் வந்த வாய்ப்பிற்காக பொய் சொல்லி இருப்பார்கள்.ஆனால் நிரல்யா நேர்மையாக பேசியது அவனுக்கு பிடித்து இருந்தது.



யாமினியின் அறைக்கு உள்ளே சென்றதும் அங்கே யாமினியுடன் தீபா,உமா,கீதாவும் மற்ற ஜீனியர் மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ்களும் நின்றுக் கொண்டிருந்தனர்.தீபாவைப் பார்த்ததும் நிரல்யாவின் முகம் மாறிப்போனது.’அடுத்து என்ன பிரச்சினையை கொண்டு வந்து இருக்கிறாளோ?’என்ற யோசனையில் நின்றாள்.



அப்பொழுது யாமினி நிரல்யாவை முன்னால் அழைத்தார்.அவர் அப்படி அழைத்ததும் இவளுக்கு நெருடலாக இருந்தது. கொஞ்சம் தயங்கியபடி அருகில் சென்றதும் “சொல்லுங்க மேம்” என்றாள்.



யாமினி மேம் சிரித்துக் கொண்டே “இனிமேல் இலக்கியனோட படத்தில் நிரல்யா தான் மெயின் மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ்ட் அவளுடைய மேற்பார்வையில் தான் இனிமேல் எல்லாம் நடக்கும் மற்ற ப்ராஸஸ் என்னன்னு உங்க எல்லோருக்கும்தெரியும்னு நினைக்கிறேன் அதோடு நிரல்யா இடத்தில் தீபா வேலைப் பார்க்கனும்” என்றதும் எல்லோரின் முகமும் அப்படியே ஆச்சரியத்தில் மாறிப் போனது.நிரல்யா நடப்பது எல்லாம் கனவா? அல்லது நினைவா? என்ற நிலைமையில் இருந்தாள்.



நிரல்யாவிற்கு கிடைத்த இந்த வாய்ப்பினை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத தீபா யாரைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல் “மேம் என்னது இது? நிரல்யாவை விட திறமை அதிகமாக இருக்கிற எனக்கு இந்த வாய்ப்பை கொடுக்காமல் எதுவுமே தெரியாத இவளுக்கு கொடுக்கிறீங்க?” என்று ஆத்திரமும் கோபமாகக் கேட்டாள்.


தீபாவை இதுவரை மிகவும் நல்லவளாக நினைத்திருந்த யாமினிக்கு அவளின் இந்த செய்கை பெரிய அதிர்ச்சியை உண்டாக்கியது.அதோடு அவளைப் பற்றி தெரிந்துக் கொள்ள இதுவும் ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது.உடனே அதே கோபத்தோடு யாமினி “எனக்குத் தெரியும் யாரை எங்கே அனுப்பனும்? நீ சொல்லி நான் கேட்கனும்னு அவசியம் கிடையாது.அதோடு இது இலக்கியன் சாரோட தனிப்பட்ட விருப்பம் அதனால நிரல்யாவிற்கு தானாக வந்த வாய்ப்பைத் தான் அவளுக்கு கொடுத்து இருக்கேன்.நாளைக்கு உனக்கோ அல்லது மற்றவங்களுக்கும் இதே மாதிரி ஒரு வாய்ப்பு வந்தால் அவங்களை நான் அனுப்புவேன்.ஏன்னா என்கிட்ட தொழிலை கத்துக்கிறவங்க மேன்மேலும் உயரத் தான் நான் விரும்புவேன் தவிர கீழே போக நினைக்க மாட்டேன்” என்றார் கண்டிப்போடு….



ஆனால் தீபாவால் இதை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.பொறுக்க முடியாமல் “மேம் என்ன இருந்தாலும் நீங்க எங்க எல்லோர் கிட்டயும் ஒரு ஒபினியன் கேட்டு இருக்கலாம்” என்றதும் தான் தாமதம்…



யாமினி தீராத கோபத்தோடு “வாயை மூடு தீபா இங்கே நான் என்ன முடிவெடுக்கனும்னு நீ சொல்லனுமா? எவ்வளவு தைரியம்? நான் சொல்ற படி உனக்கு இங்கே வேலை பார்க்கனும்னு இஷ்டம் இருந்தால் பாரு இல்லைன்னா வேறு இடத்துக்கு போ ஆனால் என்னை கேள்விக் கேட்கிற வேலை எல்லாம் வைச்சுக்காதே புரியுதா?” என்றதும்



நிரல்யா “மேம் எதுக்கு தேவையில்லாத பிரச்சினை? தீபாக்கே இந்த வாய்ப்பை கொடுங்க” என்றுச் சொல்லவும் தான் தாமதம்



தீபா இன்னும் கோபத்தோடு “ரொம்ப நல்லவ மாதிரி நடிக்காதே!நீ விட்டுக் கொடுத்து ஒன்னும் எனக்கு தர தேவையில்லை என்னோட திறமையினால் நானே இந்த மாதிரி வாய்ப்பை நிறைய வாங்கிக் கொள்ள தெரியும் அதை நிரூபிச்சு காட்டுறேன் பாரு ” என்று சொல்லி விட்டு யாமினியைப் பார்த்து “இனிமேல் இங்கே நான் வேலைச் செய்ய மாட்டேன்” என்று அவர் கொடுத்திருந்த அடையாள அட்டையை எடுத்து கழற்றி யாமினி கையில் கொடுத்து விட்டுச் சென்றவள் “இனி நீயா நானான்னு பார்த்துடலாம்” என்று நிரல்யாவைப் பார்த்து முறைத்து விட்டு சொல்லி வேகமாக சென்று விட்டாள்.



அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் ஒரே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.இலக்கியன் உட்பட…

தீபா எந்தளவுக்கு கெட்டவளாக இருந்திருந்தால் நிரல்யாவிற்கு வந்த இந்த ஒரு வாய்ப்பைக் கூட தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் சண்டை போட்டு வெளியே போய் இருப்பாள்.அதோடு இது நாள் வரை இவளுக்கு எந்தளவுக்கு பிரச்சினையை கொடுத்து இருப்பாள் என்று நிலைமையை ஓரளவு புரிந்துக் கொண்டபடி நிரல்யாவை பார்த்தான்.



தீபா பேசிவிட்டுச் சென்ற அதிர்ச்சியை விட இவளை பழிவாங்குவதற்கு அவள் இவளிடம் காட்டிய அந்த வெறுப்பு என்று எல்லாம் நினைத்து ஒருவித அச்சம்,கோபம்,இயலாமை என எல்லா உணர்வுகளும் கலந்த கலவையில் அதை வெளிப்படுத்த தெரியாமல் விழிகளில் கண்ணீரை தேக்கியபடி நின்றிருந்தாள்.



அவளின் நிலைமையைப் புரிந்துக் கொண்ட யாமினி முதுகில் லேசாக ஆதரவாக தட்டிக் கொடுத்தவர் நிரல்யாவிடம் “இதை எல்லாம் பெரிசா யோசிக்காதே” என்றார் ஆதரவோடு….



இலக்கியன் நிரல்யாவை ஊக்கப்படுத்தும் எண்ணத்தில் அவளிடம் “நடந்ததை எல்லாம் விட்டுத் தள்ளுங்க நிரல்யா எது நடந்தாலும் அது நல்லதுக்கு தான் என்ற மனநிலைமைக்கு வாங்க அதோடு இந்த மாதிரி ஆட்கள் எல்லாம் நம்மோடு இருந்து பிரச்சினை பண்ணிட்டு அதை எப்படி சரி செய்யுறதுன்னு யோசித்து நேரத்தை வீணாக்கிறதுக்கு வேண்டிய நிலைமை இல்லைன்னு நிம்மதி ஆகுங்க எனிவே ஆல் த பெஸ்ட் அண்டு காங்கிராட்ஸ்” என்று ஆதரவாக பேசி தன் கையை நீட்ட நிரல்யா தயக்கத்தோடு அவனோடு கரம் கோர்த்தாள்.



இலக்கியன் பதிலுக்கு சிரித்துக் கொண்டே “நாளையிலிருந்து நாம ரெண்டுபேரும் ஒன்னா வொர்க் பண்ண போறோம் ரெடியா இருங்க” என்றான்.அதற்கு அவளும் சம்மதம் என்பது போல் தலையாட்டினாள்.



அங்கே நடப்பதை எல்லாம் ஓரமாக நின்றுக் கொண்டு சைத்ரனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.படப்பிடிப்பு தளத்தில் இலக்கியனை எங்கே என விசாரித்தான்.அங்கிருந்த அவனுடைய உதவியாளர்கள் யாமினியைப் பார்க்க சென்றிருப்பதாக தெரிவித்தனர்.அவனைப் பார்ப்பதோடு நிரல்யாவிடமும் பேச வாய்ப்பு கிடைத்தால் பேசி விட வேண்டியது தான் என்ற முடிவோடு வந்திருக்க நடப்பதை எல்லாம் பார்த்து அப்படியே நின்றான் சைத்ரன்.



இலக்கியனின் கரத்தை நிரல்யா பிடிக்கும் பொழுது ஒருவிதமான கோபம் அவனுள் எழுந்தது.அதனால் கையை இறுக்க மூடிக் கொண்டவன் எதற்கு? ஏன்?என்ற காரணங்களை அறியாதவன் வேகமாக அவ்விடத்தை விட்டுச் சென்றான்.



தன்னுடைய இடத்தில் அமர்ந்துக் கொண்டவனுக்கோ மனதினுள் ஆயிரம் கேள்விகள் யாரென்றே தெரியாத ஒருத்தி மீது ஏற்பட்டுள்ள இந்த காரணம் தெரியாத உணர்வுக்கு இதோடு முற்றுப்புள்ளி வைக்க விரும்பி அவளைப் பற்றி யோசிப்பதை நிறுத்த எண்ணினான்.



யாமினி இலக்கியன் சொன்னதை நினைத்து மனதை ஆறுதல் படுத்திக் கொண்டார்.அதோடு அவருடன் வேலைப் பார்த்த நிறைய பேர் இந்த மாதிரி அவருடைய முதுகில் குத்திச் செல்வது வழக்கம் தான் அதனால் தீபாவின் செயல்கள் அவருக்கு பழக்கமான ஒன்று.


ஆனால் நிரல்யாவிற்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.சிறிது நேரத்தில் நினைக்காத விஷயங்கள் எல்லாம் நடந்து விட்டது.அதைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டு அவள் ஓரத்தில் சோகமாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட உமாவும் கீதாவும் நிரல்யா அருகில் வந்து அமர்ந்தனர்.


உமா “அக்கா” என்று அழைத்தாள்.


நிரல்யா நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள்.அவளின் மேல் கையை வைத்தபடி கீதா “அக்கா நடந்த இந்த விஷயம் உங்களுக்கு ஒரு பக்கம் சந்தோஷம்,இன்னொரு பக்கம் கவலையை கொடுத்து இருக்கும் அதனால அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாதீங்க எப்படியோ உங்க திறமைக்கான வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு அதன் மூலமா எப்படி முன்னேறப் போறோம்னு மட்டும் யோசிங்க சரியா? உங்க கூட நாங்க எப்பவுமே துணையா இருப்போம் அப்போத் தான் நாளைக்கு எங்க அக்கா மாதிரி நாங்களும் பெரிய நிலைமைக்கு வர முடியும் நான் சொல்றது சரிதானே உமா” என்றதும்


உமா “ஆமாம் அக்கா இனிமேல் நாம ஒரே கேங்காக இருந்து எல்லாத்தையும் சாதிக்கலாம்” என்று ஆரத் தழுவிக் கொண்டனர்.



அவர்களின் இருவரின் பேச்சும் நிரல்யாவை நம்பிக்கைக் கொள்ள வைத்தது.அவர்கள் சென்றதும் அவள் கையில் இருந்த அந்த கைக்குட்டையை எடுத்து பார்த்தவள் மனதினுள் ‘நீங்க யாருன்னு எனக்கு தெரியலை ஆனால் நீங்க சொன்ன வார்த்தைகள் எல்லாம் என் வாழ்க்கையில் நல்லதாகவே நடக்க ஆரம்பிடுச்சு கூடிய சீக்கிரம் நீங்க யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு உங்ககிட்ட நன்றியோடு எல்லா விஷயங்களையும் சொல்லி நான் மனம் விட்டு பேசனும்’ என்றாள் அந்த கைக்குட்டையை தன் இதயத்தின் அருகே கொண்டு சென்றபடி…


வீட்டிற்கு வந்த நிரல்யாவின் முகம் மாறிப் போய் இருப்பதைக் கவனித்த அஸ்வதி “என்னாச்சு? ஏன் இன்னைக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கே? முகமே சரியில்லை எதாவது பிரச்சினையா?” என்று அடுக்கடுக்காக கேள்வி கேட்டாள்.



நிரல்யா “அஸ்வதி இன்னைக்கு என் வாழ்க்கையில் என்ன நடந்துச்சுன்னே எனக்கு தெரியலை” என்று நடந்த எல்லா விஷயங்களையும் சொன்னாள். ஆனால் அந்த கைக்குட்டை விஷயத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை.


எல்லாவற்றையும் கேட்ட அஸ்வதி முகம் முழுவதும் புன்னகையோடு “அப்படிப் போடு அட்றா சக்கை என்னடி இது? இன்னைக்கு சனி பகவான் உன்னை விட்டு ஒரு நூறு அடி எகிறி குதிச்சு அந்தப்பக்கமா போயிட்டாரு போல நல்லது தான் நடந்து இருக்கு எப்படியோ இலக்கியன் சார் பெயருக்கு ஏத்தமாதிரி ரொம்ப நல்லவரு அதுசரி இங்கே ஏதோ ஒன்னுமிஸ் ஆகுதே?”



இவளோ பதற்றமாய் “என்ன மிஸ் ஆகுது”



“இல்லை எதுக்கு நீ வெளியே போன? அங்கே என்ன நடந்துச்சு?”


“அ…து தீபா பேசுனதை நினைச்சு ரொம்ப கவலையாகிட்டேன் அதான் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகலாம்னு வெளியே போனேன்”


“அதாவது பிள்ளை பீல் பண்ண போயிருக்கு இதெல்லாம் ஒரு பீலிங்கா?” என்று முகத்தை சுறுக்கிக் கொண்டாள் அஸ்வதி.


உடனே நிரல்யா “ஹேய் என்ன இருந்தாலும் என் பீலிங்ஸ இப்படி அசிங்கப்படுத்தாதேடி”


“மூஞ்சைப் பாரு அவங்க பேசினாளாங்களாம் இவங்க போய் கவலைப் பட்டாங்களாம் அப்பவே மூஞ்சில ரெண்டு அப்பு அப்பி என்னைப் பத்தி பேச உனக்கு என்ன தகுதி இருக்குன்னு கேட்டு இருந்தால் நீயும் என் ப்ரெண்ட்டுன்னு பெருமையா சொல்லி இருப்பேன் அதை விட்டுட்டு பேசுறதைப் பாரு” என்றாள்.


உடனே நிரல்யா முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு அமர்ந்திருக்க…


அதை பார்த்த அஸ்வதி “சரி சரி விடு உனக்கு வராத விஷயத்தைப் பற்றி பேசுறது தப்பு அதுசரி இன்னைக்கு உனக்கு கிடைச்சி இருக்கிற புரோமோஷனுக்காக சந்தோஷமா நாம அதை இப்போ கொண்டாடப்போறோம்” என்று அவளையும் இழுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றாள் அஸ்வதி.



கடற்கரைக்குச் சென்று ஆட்டம் போட்டு அங்கே இருக்கிற ராட்டினங்களில் ஏறி குழந்தைகளோடு குதூகலித்து மகிழ்ச்சியாக தங்கள் நேரத்தை கழித்தனர் தோழிகள் இருவரும்.



அடுத்து நிரல்யாவை ஒரு துணிக்கடைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.அங்கே சென்றதும் நிரல்யா “யாருக்கு துணி வாங்கப் போற?”


“உனக்குத் தான்”



“எனக்கா? வேண்டாம் அஸ்வதி ஏற்கனவே நீ எனக்குன்னு நிறைய செஞ்சுட்டே வேண்டாம்” என்றாள் கண்டிப்போடு…



அவள் அப்படிச் சொன்னால் விட்டுவிடுவாளா என்ன? நிரல்யாவை சம்மதிக்க வைக்க அஸ்வதிக்கு தெரியாதா?


“நிரல்யா உன்னோட ப்ரோமஷனுக்காக என்னுடைய கிப்ட்”என்றாள்.


“அதெல்லாம் வேண்டாம்”


“ஓ அப்படியா! அப்போ எனக்கு வாங்கிக் கொடுத்தியே இந்த வாட்ச் இனிமேல் எனக்கும் வேண்டாம் அதோட ப்ரெண்ட்ஷிப் டேக்கு ஒரேமாதிரி வாங்கி கொடுத்தல்ல செயின் அதையும் கழற்றி தரேன் வாங்கிக்கோ” என்று வேகமாக கழற்றப் போனாள்.



“ப்ச் உடனே கோபப்படுற அஸ்வதி இதெல்லாம் சரியில்லை நான் வாங்கிக்கிறேன் ஆனால் ஒரு டிரெஸ் போதும்” என்றாள்.



அஸ்வதியோ சிரித்துக் கொண்டே மனதினுள் 'எத்தனை நாளாக உன்னோட டிரெஸ்ஸிங் ஸ்டைல் மாத்தனும்னு எத்தனை வருஷமா நினைச்சுட்டு இருக்கேன் அதுக்கு இது தான் சரியான வாய்ப்பு அதனால இன்னைக்கு உன்னை ஒருவழி பண்ணாமல் விட மாட்டேன்’ என்று கொஞ்சம் நவீன உடைகளாக பார்த்தாள்.



அதை கவனித்த நிரல்யா “அஸ்வதி இந்த மாதிரி டிரெஸ் எல்லாம் பார்க்காதே! நான் என்ன உன்னை மாதிரி ஒல்லியா,அழகாவா இருக்கேன் நானே கொஞ்சம் குண்டு தான் எனக்கு இந்த மாதிரி டிரெஸ் போட்டால் நல்லா இருக்காது நீ சுடிதார் மட்டும் பாரு” என்றாள்.


அவளைப் பார்த்து முறைத்த அஸ்வதி “முதல்ல நாம அழகாக இல்லைல்னு அப்படிங்கிற எண்ணத்தை ஒழிச்சுக்கட்டு நிரல்யா உன் குணம் யாருக்கும் வராது அதுல எப்பவும் நீ பெரியவள் தான் சரியா? நான் உனக்கு அழகா இருக்கிற டிரெஸ் தான் எடுத்து தருவேன்னு நம்புறேல அப்போ அமைதியா இரு” என்று அவள் பதில் பேசாதவாறு வாயை அடைத்து விட்டு துணிகளை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.



அதில் பெண்களுக்கான சமீபத்திய ஆடைகளான குர்தா செட்,எளிமையான லெஹாங்கா,சல்வார் கமிஸ்,பலாஸ்ஸோ உடைகள்,பட்டியலா சூட்,ஹராரா சூட்,ஸ்கார்ட் என்று விதவிதமான வகையிலும் ஒவ்வொரு உடையையும் வாங்கி போட்டும் பார்க்கச் சொன்னாள்.



நிரல்யாவிற்கு எல்லா உடைகளும் கச்சிதமாக இருந்தது.இருந்தாலும் நிரல்யாவிற்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது.அதனால் அஸ்வதியிடம் “மேக்கப் போட போற எனக்கு இந்த டிரெஸ் எல்லாம் ரொம்ப ஓவரா இருக்குது எனக்கு எப்பவும் போல சுடிதார் போதும் அதுதான் எனக்கு ஏற்றதாக இருக்கும்” என்றாள்.


ஆனால் அவள் சொன்னதை எல்லாம் அஸ்வதி காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் தன் வேலையில் கவனமாக இருந்தாள்.எல்லா வகையிலும் ஒரு செட் துணியோடு அவளுக்கு ஏற்ற நிறத்தில் எடுத்து அதற்கான பில்லையும் அவளே செலுத்தினாள்.



இதை எல்லாம் பார்த்த நிரல்யா “அஸ்வதி தேவையில்லாத செலவு பண்ணிட்டு இருக்கே எதுக்கு இப்படி சிரமப்படுறே?”


“யார் சொன்னா தேவையில்லாத செலவு இதுல ஒரு டிரெஸ் தான் என்னோட செலவு மற்றது எல்லாம் நீ எனக்கு தர வேண்டிய கடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமா பணத்தை கொடுத்து சரி செய்துக்கலாம்” என்றாள்.



நிரல்யா அதிர்ச்சியோடு “ஹேய் என்ன இப்படி சொல்லுறே? ஏற்கனவே வர்ற சம்பளம் வீட்டு செலவுக்கே சரியா இருக்கு எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம் எல்லாத்தையும் திரும்ப கொடுத்திடு”என்றாள்.


“திரும்ப கொடுத்தால் காசு கிடைக்காது வேற துணி வேணும்னா எடுக்கலாம் அவ்ளோதான் பண்ண முடியும்.இனிமேல் சாலரி கூடும் அதுல கழிச்சுக்கலாம் இப்போ எனக்கு பயங்கரமா பசிக்குது வா சாப்பிட போகலாம்” என்று தற்போது அந்த பேச்சை நிறுத்தி வைத்தாள்.


நிரல்யா முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு அமர்ந்திருக்க அஸ்வதி அவளை கடுப்பேற்றும் விதமாக நிரல்யாவிற்கு பிடித்த உணவுவகைகளையே ஆர்டர் செய்து அவள் முன்னே வைத்தாள்.



உணவின் வாசனை வேறு நாசியில் துளைத்து இவளை இழுக்க போட்ட ஆட்டத்திற்கு பசியை வேறு ஏற்படுத்தி வயிற்றில் ஏதோ ஒரு உருளைப் பந்து வேறு ஓடிக் கொண்டிருந்தது.அதை எல்லாம் கண்டுக் கொள்ளும் நிலைமையில் இல்லை.


இதை கவனித்த அஸ்வதி உடனே முன்னால் இருந்த காடை பிரியாணியை எடுத்து தன் கையில் ஒரு கவளம் அள்ளியவள் “ஹேய் நிரல் உனக்கு பிடிச்ச ருசியான காடை பிரியாணி இப்போ என் வாயிலே வந்து தஞ்சம் புகுந்துக் கொள்ள போகுது”என்று அவள் முகத்திற்கு அருகே கொண்டுச் சென்று தன் வாயில் போட்டவள் கண்களை மூடியபடி “ம்ம்… என்னா டேஸ்ட்டு உனக்கு வேண்டாமா? இஈஈ…” என்று அவளை கலாய்க்கும் பொருட்டு சிரித்தவள் அடுத்து பட்டர் நாணோடு பன்னீர் பட்டர் மசாலாவை தொட்டு “ஐயோ…. இந்த காம்பினேஷனுக்கு ஈடு இணையே இல்லை” என்று இம்முறை நிரல்யாவின் வாய்க்கு அருகில் கொண்டு போனவள் எதையோ யோசிப்பது போல் பாவனை செய்தவள் “நிரல் இன்னைக்கு உனக்கு சாப்பாட்டை விட உன் கோபம் தான் நியாயமானது,அதனால நான் இன்னைக்கு முன்னாடி இருக்கிற என் செல்லங்களை எடுத்து நான் சாப்பிடுவேன் நீ அதை பார்த்து ரசிக்கனுமாம் ஓகே” என்று சாப்பிட சுட்ட ரொட்டித் துண்டை அவள் வாயில் வைக்கப் போகும் நேரம் நிரல்யா அஸ்வதியின் கையைப் பிடித்து அந்த நாணை அவளின் கையாலேயே தன் வாயில் போட்டுக் கொண்டாள்.நடந்த இந்த திடீர் நிகழ்வில் ஏமாந்து போன அஸ்வதி முகத்தை சோகமாக வைத்துக் கொள்ள நிரல்யா திரும்ப அவளுக்கு ஊட்டி விட்டாள்.



இப்படியே நண்பர்கள் இருவரும் கொண்டாடி விட்டு தங்கள் வீட்டில் தஞ்சம் புகுந்துக் கொண்டனர்.


உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள் தோழமைகளே
 

Attachments

  • eiX8J4O29899.jpg
    eiX8J4O29899.jpg
    245.6 KB · Views: 0

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு

அத்தியாயம் -7


மறுநாள் நிரல்யா படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு செல்வதற்காக தயாராகிக் கொண்டிருக்க அஸ்வதி வந்து நிரல்யாவைப் பார்த்தாள்.அவளோ எப்போதும் அணியும் பழைய சுடிதார் துணியை அணிந்திருந்தாள்.அதைப் பார்த்து அஸ்வதி “என்ன நிரல்யா இந்த டிரெஸ் போட்டு இருக்கே? நான் வாங்கிக் கொடுத்தது போடலையா?”


“இல்லை புது டிரெஸ் போட்டுட்டு பஸ்ஸில போனால் அது பழசு ஆகிடும்”



“இருக்கட்டும் இருந்தாலும் நான் வாங்கிக் கொடுத்த டிரெஸ்ஸை போட்டுட்டு போ”



“வேண்டாம் நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்”



“இல்லை இன்னைக்கு போடு நானே உன்னை ஸ்பாட்டுல டிராப் பண்றேன் சீக்கிரம் கிளம்பு”அஸ்வதியின் கட்டாயத்தினால் எடுத்திருந்த துணிகளில் ஒன்றை எடுத்து அதை அணிந்துக் கொண்டு வந்தாள்.


அவள் அணிந்து வந்திருந்ததை பார்த்தவள் நிரல்யாவிடம் “ஹேர் ஸ்டைலை மாத்துடி எப்போ பார்த்தாலும் அதே ஒத்த ஜடை தான் உன்னைப் பார்த்தால் யாருமே மேக்கப் ஆரட்டிஸ்ட்டுனு ஒத்துக்க மாட்டாங்க இத்தனை நாளாக ஒரு ரூம்குள்ளேயே வேலையை ஓடிட்டு இருந்தே இப்போ அப்படி இல்லை அதனால கொஞ்சம் உன்னையும் நல்லா கவனிச்சுக்கோ நிரல்” என்று

அஸ்வதியின் கண்டிப்பால் எப்பொழுதும் இருப்பதை விட கொஞ்சம் தன்னை உடைக்கு ஏற்ற மாதிரி மாற்றிக் கொண்டு அவளுடன் கிளம்பினாள்.


இருந்தாலும் எதையும் சட்டென்று ஒத்துக் கொள்ளாத நிரல்யா அஸ்வதியிடம் “அஸ்வதி எதுக்கு இந்த தேவையில்லாத அலச்சல்”



“அலச்சல் எல்லாம் இல்லை அப்படியே சைத்ரனையும் பார்த்து ஒரு செல்பி எடுக்கலாம் தான் வரேன்”


நிரல்யா அஸ்வதியை மேலும் கீழுமாக பார்த்தவள் “எப்போ நீ அவரோட பேன்ஸ்ஸாக மாறுனே?”


“இந்த மாதிரி செலிபிரிட்டியோட போட்டோ எடுத்து அதை மாத்தவங்க கிட்ட காட்டும் போது கெத்தாக இருக்கும் ”என்றதும் இருவருமாக படப்பிடிப்பு நடக்கும் வடபழனியில் உள்ள ஏ.விம் ஸ்டுடியோவிற்குச் சென்றனர்.



போகும் வழியிலே அஸ்வதியின் கைப்பேசி அழைக்க நிரல்யாவை இறக்கி விட்டு பேசினாள் அஸ்வதி.அலுவலகத்தில் இருந்து உடனடியாக அழைப்பு வந்திருந்தது.அதனால் அஸ்வதி உடனே செல்ல வேண்டிய நிர்பந்தம் வர அவளை மட்டும் இறங்கி விட்டு அஸ்வதி கிளம்பி விட்டாள்.



ஏ.விம் ஸ்டுடியோவின் வாசலில் நின்றவளுக்கு ஒரு தயக்கமாக இருந்தது.என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்று தன்னை கொஞ்சம் மாற்றிச் செல்ல அவளுக்கு ஒருவித தயக்கத்தை கொடுக்க யோசனையோடு அங்கே நின்றிருந்தாள்.



அப்பொழுது அங்கே அவளுக்கு அருகே உள்ளே ஒரு கார் செல்ல வரும் பொழுது காரினுள்ளே இருந்த சைத்ரன் காரின் கண்ணாடி வழியே பார்த்தான்.அங்கே நிரல்யாவை பார்த்து ஒருநொடி பார்வையை விலக்காமல் பார்த்தவன் மனதினுள் ‘ஆளே மாறிப் போய் இருக்கிறாள் ஏன் உள்ளே போகாமல் இங்கே நிற்கிறா? என்னன்னு கேட்கலாமா?’ என்று அவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே நேரம் பின்னால் வந்த இலக்கியன் காரிலிருந்து இறங்கி சிரித்துக் கொண்டே நிரல்யா அருகில் வந்தான்.


அதை பார்த்தவன் 'ஓ இவனுக்காகத் தான் வெயிட்டிங்கா?’என்று நினைத்தவன் 'தான் போய் அங்கே நின்றால் எதற்காக வந்தேன்னு யோசிக்கத் தோணும் எப்படி இருந்தாலும் ஷீட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு தானே வருவாள் பார்த்துக்கலாம்’ என்றெண்ணி அவர்களை இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டே சென்றான்.



இலக்கியன் சிரித்துக் கொண்டே நிரல்யாவிடம் வந்தவன் “ஹாய் நிரல்யா என்ன உள்ளே போகாமல் இங்கே நிற்கிறீங்க?” என்றதும் அவளோ தயங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.



“அ…து நான்” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்பே அவனோ “இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க நிரல் உங்க மாற்றம் நல்லா இருக்கு” என்றவன் வேறு எதுவும் பேசாமல் “வாங்க உள்ளே போகலாம்” என்று அவளை தன்னோடு அழைத்துச் சென்றான்.



இவள் ஒப்பனை அறைக்குள்ளே நுழைய இந்திராவிற்கான ஆரம்ப

ஒப்பனைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டு இருந்தது.நிரல்யா வந்ததை கவனித்த இந்திரா மனதினுள் ‘பெரிய அழகின்னு நினைப்பு ஒரு மேக்கப் ஆர்டிஸ்ட்டுக்கு இவ்வளவு திமிரு தேவையில்லை இவளை ஹெட்டாக போட்டதும் அவளும் அவ டிரெஸ்ஸையும் பாரு ஏதோ பூசணிக்காய்க்கு டிரெஸ் போட்ட மாதிரி இருக்கு’ என்று நினைத்து நிரல்யாவை பார்த்து கேலியாகச் சிரித்தவள் ஒரு நிமிடம் உண்மையை உணராமல் போய் விட்டாள்.



யார் எப்படி அழகா இருந்தாலும் அழகாக இல்லாவிட்டாலும் அவர்களை மக்களின் முன்னால் அழகாகவும்,அந்த கதாபாத்திரமாகவே மாற்றும் திறமை இவர்களுக்கு உண்டு என்பதும் அதனால் இவர்களும் தங்களை மாற்றிக் கொள்ளலாம் என்ற இந்த உண்மையை ஏனோ இவ்வகையான மக்கள் மறந்து போகிறார்கள்.ஒரு கை ஓசையை விட பல கைகள் ஒன்றாக இணைந்து தட்டும்போது வருகின்ற ஓசை பெரிதாக இருக்கும் அதைப் போல் இவர்களைப் போன்ற எல்லோருடைய உழைப்பு தான் தன்னை வெள்ளிதிரையில் பெரிய நட்சத்திரமாக மின்ன வைக்கிறது என்று அறியாமல் போனாள்.



மனிதர்களுடைய திறமையை பார்க்காமல் அவர்களை தங்களின் தேவைக்கு பயன்படுத்தி விட்டு தூக்கி எறியும் இவர்களுக்கு எந்நாளும் மனிதர்களின் உண்மையான அன்பும் பண்பும் தெரிவதில்லை.


சிரித்துக் கொண்டிருந்த இந்திராவைப் பார்த்து நிரல்யா “மேம் பேலன்ஸ் மேக்கப் நானே போட்டு விடவா?”



அவளோ அதே ஏளனப் பார்வை பார்த்தவள் “இப்போ நீங்க இருக்கிற பொஷிஷனுக்கு உங்களால இந்த வேலையை பண்ண முடியுமா? அதான் எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு ஒழுங்கா வேலைப் பார்த்துட்டு ஒருத்தியையும் துரத்தி விட்டாச்சு” என்று தேவையில்லாத விஷயங்களைப் பற்றி பேசினாள்.



இந்திராவின் பேச்சை காதுக் கொடுத்து கேட்காமல் கீதாவிடம் மேற்கொண்டு செய்ய வேண்டியவை என்னவென்று சொல்லி விட்டு சைத்ரன் இருக்கும் கேரவனுக்கு சென்றாள்.



அங்கே இவள் வருவதைக் கண்டவன் முகத்தில் தோன்றிய புன்னகையை மறைத்துக் கொண்டான்.சைத்ரனுக்கு முடி ஒப்பனை கலைஞர் நின்று தலைமுடியை வாரிக் கொண்டிருக்க… சைத்ரனிடம் “குட்மார்னிங் சார்” என்று புன்னகை முகமாகச் சொன்னாள்.



அவனும் தலையசைத்தான்.அப்பொழுது தலைமுடியை வாரிக் கொண்டிருந்தவருக்கு யாமினியிடம் அழைப்பு வந்தது.கைப்பேசியில் பேசியவரிடம் இவருடன் வேறு யாரு உடன் இருக்கிறார் என்று விசாரிக்க அவரோ நிரல்யாவைச் சொன்னார்.அவளிடம் சைத்ரனின் சிகை அலங்காரத்தை கவனித்துக் கொள்ள சொல்லி அவரை உடனே வரச் சொன்னார்.



அந்த நபர் நிரல்யா மற்றும் சைத்ரனிடம் விவரத்தை சொல்லி பொறுப்பைக் கொடுத்து விட்டுச் செல்ல நிரல்யா சிகை அலங்காரத்தை ஆரம்பித்தாள்.



அப்பொழுது தன் கையிலிருந்த கைப்பேசியை எடுத்து சைத்ரனின் அருகில் இருந்த மேசை மீது வைத்து விட்டு இவள் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.



எதிரே இருந்த கண்ணாடியில் அவளின் உருவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அவளின் ஒவ்வொரு அசைவுகளும் ஏனோ நெருக்கமாக பழகிய ஒருவரின் நினைவுகளைத் தந்து போனது.


கோலிக் குண்டு கருவிழி இரண்டையும் விரித்துக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் பார்த்துக் கொண்டு செய்வதைப் பார்க்க இவனுக்கு ஏற்கனவே நடந்த நிகழ்வு சட்டென்று நினைவில் வந்து போக… அவனின் இதழ்கள் மெல்லிய புன்னகை ஒன்றை அவனையும் அறியாமல் சிந்தியது.



சிகை அலங்காரத்தை முடித்து விட்டு சைத்ரனுக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறதா? என்று அவனது முகத்தை கண்ணாடியில் பார்க்கும் பொழுது அவன் புன்னகைக்கவும் சரியாக இருந்தது.அவனது அந்த புன்னகையைக் கண்டவள் சிரித்துக் கொண்டே “சார் நீங்க சிரிக்கும் போது ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க இன்னைக்கு தான் இவ்வளவு கிட்டே பார்க்கிறேன் ” என்றாள் சாதாரணமாக…



நிரல்யாவைப் பொறுத்தவரை அவளுடைய இந்த துறையில் யார் அழகாக இருந்தாலும் அதை நேரிடையாக சொல்லி விடுவாள்.அப்படி அவள் சொல்ல சைத்ரனுக்குத் தான் கொஞ்சம் ஒருவித தயக்கத்தோடு கூடிய வெட்கம் சட்டென்று வந்து போனது.



அவனுடன் நடித்தவர்களும், ரசிகர்களும் என்று எத்தனையோ பேர் இந்த மாதிரி சொல்லி இருக்கிறார்கள் அப்பொழுது எல்லாம் பெரிதாக எண்ணாதவனுக்கு இன்று வெட்கத்தை வரவழைத்தது.



அவனின் இந்த திடீர் செய்கையை கவனித்த நிரல்யா “சார் நான் சொன்னதும் நீங்க வெட்கப்படுறீங்களா என்ன?” என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.அவள் இப்படி நேரிடையாக அதுவும் சகஜமாக பேசுவது அவனுக்கு தான் தயக்கமாக இருந்தது.யாரிடமும் அவன் இப்படி பேசியது இல்லை கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் தான் பதிலளித்து பழக்கம் அதற்கும் விருப்பம் இருந்தால் தான் வரும்.இல்லையென்றால் அமைதியாக இருந்து விடுவான்.


உடனே சைத்ரன் தலையைக் குனிந்துக் கொண்டே “ப்ச் அப்படி எல்லாம் ஒன்னுமில்லை” என்றான்.



நிரல்யா சிரித்துக் கொண்டே “ஓகே மறைக்கிறீங்க இருக்கட்டும் முகத்துக்கு மேக்கப் ஸ்டார் பண்ணட்டுமா?” என்றாள்.


அவனோ “ஏன் அந்த அண்ணா வரலையா?” சைத்ரன் தன்னை விட பெரிய வயதில் உள்ளவர்களை அக்கா,அண்ணா என்று அழைப்பது வழக்கம்.



நிரல்யா சிரித்துக் கொண்டே “ஏன் அந்த அண்ணா வந்தால் தான் மேக்கப் போடுவீங்களா? நான் போட்டால் ஒத்துக்க மாட்டீங்களா?”அவனிடம் வம்பு பேசினாள் நிரல்யா.



நிரல்யா இவ்வளவு பேசுவாள் என்று அவனுக்கு இன்றைக்குத் தான் தெரியும்.இந்த ஓரிரு நாட்களில் அமைதியாகத் தான் பார்த்திருக்கிறான்.ஆனால் இன்றையிலிருந்து அவளின் இந்த மாற்றம் கொஞ்சம் அவனையும் இன்னும் அவளுள் இழுக்கப் பார்த்தது.


உடனே சைத்ரன் “அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லை நீங்க உங்க வேலையை ஆரம்பிங்க” என்றதும் தன் வேலையைப் பார்க்கத் துவங்கினாள்.



அன்றைய நாளும் அதற்கு அடுத்த ஒருவாரமும் இப்படியே நிரல்யாவின் வேலையில் எந்தவித தொந்தரவும் எல்லாம் சரியாக நடந்தது.அஸ்வதியின் கட்டாயத்தினால் தன்னையும் கொஞ்சம் கவனிக்கத் துவங்கினாள்.தற்போது அவளுடைய வேலையில் எந்தவித அழுத்தமும் இல்லாததால் முகம் முழுக்க புன்னகையோடு வலம் வந்தாள் நிரல்யா.



அவளோடு உடன் பணிபுரியும் மற்றவர்களுக்கும் நிரல்யாவின் இந்த மாற்றம் பிடித்து இருந்தது.அதோடு அவள் எல்லோரையும் தன் அன்பினாலும்,பொறுமையாலும் எவரையும் தன் வசப்படுத்தினாள்.அப்படித் தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இலக்கியனும் நிரல்யாவிடம் நெருங்கி தன்னை ஒரு நண்பனாக்கிக் கொண்டான்.



ஆனால் சைத்ரனிடம் அவளின் விளையாட்டுப் பேச்சும் சிரிப்போடும் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.இதனால் படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு வந்தால் நேரம் போவதே தெரியாமல் போனது.



ஒருநாள் நிரல்யா தன்னுடைய கைப்பையை திறந்து அதிலிருந்து ஒரு பொருளை எடுக்கும் போது சைத்ரன் அன்றைக்கு கொடுத்த அந்த கைக்குட்டையைப் பார்த்தான்.அதை நிரல்யா பத்திரமாக எடுத்து உள்ளே வைத்தாள்.



அதைப் பார்த்ததும் மனதினுள் 'என்னோட கைக்குட்டை எப்படி நிரல்யாகிட்ட இருக்கு’ என்று நினைக்கும் பொழுது அவனுக்கு அன்றைக்கு ஸ்டூடியோ பின்னால் நடந்தது நினைவுக்கு வந்தது.அவள் அந்த கைக்குட்டையை பத்திரம் படுத்தும் விதத்திலேயே புரிந்துக் கொண்டவன் 'அப்போ நான் அன்னைக்கு பேசுனது எல்லாமே நிரல்யாகிட்ட தானா?’என்று இவன் அதிர்ச்சியாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.ஆனால் நிரல்யாவிடம் நேராகச் சென்று எதையும் கேட்கவில்லை.



அதே போல் அவனுக்கும் ஒரு யோசனை.’இந்த கைக்குட்டையை இவ்வளவு பத்திரமாக வைத்திருப்பவள் இது யாருடையது என்று ஏன் தேடவில்லை? என்று நினைத்தவன் சட்டென்று நினைவுக்கு வர அதே நேர இடைவேளை வந்தவுடன் மெதுவாக எந்தவிதமான சத்தமும் எழுப்பாமல் அமைதியாக அன்று இருவரும் சந்தித்து பேசிய அந்த கட்டிடத்தின் பின்புறம் சென்றான்.



அங்கே நிரல்யா அதே மரத்திற்கு பின்னால் திரும்பி நின்றுக் கொண்டு யாரென்றே தெரியாத இவனுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.அதைப் பார்த்ததும் அவன் நெஞ்சில் அப்படி ஒரு சொல்லமுடியாத ஆனந்தம்.



அன்றைக்கு பேசிய அந்த ஒருசில வார்த்தைகளுக்காக பத்து நாட்களுக்கு மேலாக காத்திருப்பவளைக் கண்டு ஒரு கணம் அசந்துப் போனான்.சரியாக அதே பதினைந்து நிமிடங்கள் காத்திருந்து பின்னர் யாராவது வருகிறார்களா? என்று சுற்றும் முற்றும் தன் விழிகளாலே தேடியதைக் கண்டுக் கொண்டவனோ சட்டென்று தன்னை மறைத்துக் கொண்டான்.



இப்பொழுதும் இங்கே யாரும் வரவில்லை என்ற ஏமாற்றம் அவள் முகம் முழுக்க பரவியிருந்தது.அதோடு நிரல்யா மனதினுள் ‘தினமும் நான் இங்கே வரேன் ஆனால் அன்றைக்கு வந்தவங்க திரும்ப ஏன் இங்கே வரவே இல்லை? இந்த இடத்துல என்னைத் தவிர வேறு யாரும் வரலை ஒருவேளை வெளிவேலையிலிருந்து வந்தவங்களாக இருக்குமோ? என்று யோசித்தாலும் அதைப் பற்றிய ஒரு துரும்பு அளவிற்குக் கூட யார் அது? ஒன்றும் தெரியவில்லை இன்னும் இரண்டு நாள் கழிச்சு வெளியூர்ல ஷீட்டிங் இருக்கு அதுக்குள்ளே பார்க்கலாம்னு நினைச்சேன் இன்றைக்கும் ஏமாற்றம் தான்’ என்று தன்னை தானே சமாதானம் செய்துக் கொண்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.



இவனும் எதுவும் தெரியாதது போல் தன் இடத்தில் அமர்ந்தவன் நிரல்யா வந்தவுடன் “நிரல்யா எங்கே போனீங்க? அடுத்து முதல்ல என்னோட சீன் தான் இருக்கு டச்அப் பண்ணதான் தேடினேன்” என்று காரணத்தையும் சொல்லி கேட்டான்.



அவளோ யோசனையோடு “நா..நான் அப்படியே ஒரு ரவுண்ட்ஸ் போயிட்டேன் டான்ஸ் ஆடுறவங்களுக்குள்ள மேக்கப் செக்அப்புக்காக போயிருந்தேன்” என்று பதற்றத்தோடு பொய் சொன்னாள்.அவள் பொய் சொல்லுகிறாள் என்பதை அவளிடமே கேட்டு உறுதிபடுத்திக் கொண்டான்.



இலக்கியன் படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருந்த முக்கியமானவர்கள் என எல்லோரையும் ஒன்றாக அழைத்து “இன்னும் இரண்டு நாள்ல நாம அந்தமான் போகப் போறோம் எல்லோரும் உங்க பேக்கிங் எல்லாம் ரெடி செய்து சரியா வைங்க” என்று ஒருமுறை நினைவுப்படுத்தினான்.


இலக்கியன் நிரல்யாவிடம் “உங்களையும் சேர்த்து தான்” என்றதற்கு அவளும் சிரித்துக் கொண்டே சரி என்பது போல் தலையசைத்தாள்.இவர்களின் இந்த நெருக்கமான உரையாடல் சைத்ரனுக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை.நிரல்யாவிடம் தன்னுடன் இன்னும் நெருங்கி பழக வைக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தான்.



ஆனால் மறுநாள் அவனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியான சம்பவம் நிகழ்வதற்காக காலம் காத்திருந்தது.


(தொடரும்)

உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்

 
Last edited:

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு

அத்தியாயம் -8



நிரல்யா அஸ்வதியிடம் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.நிரல்யா “இப்போ நீ என்கூட வரமாட்டேன்னு சொல்றியா?”


அஸ்வதி “ஆமாம் இப்போ எதுக்கு உன்னோடு வரச் சொல்லுற?”


“ப்ச் எத்தனை தடவை சொல்லுறது எனக்கு தனியா போக ஒரு மாதிரி பயமா இருக்குது”


“ஏன் உன்கூட வரவங்க எல்லாம் மனிஷங்களாக உனக்கு தெரியலையா?”


“ப்ளீஸ்டி துணைக்கு வாயேன் நீயும் நல்ல ஒரு டிரிப்பா வெளியே போகனும்னு சொன்னேல்ல அதுக்காக வா” என்றாள் கெஞ்சலோடு…


அஸ்வதி “நிரல்யா இதே மாதிரி இனிமேல் அடிக்கடி வெளியூர் போக வேண்டிய சூழ்நிலை வரும் அப்போ எல்லாம் நானும் துணைக்கு வர முடியுமா சொல்லு?”



அவள் கேட்பதும் நியாயமாகப் பட்டது.“இந்த ஒருதடவை மட்டும் வா அடுத்த முறை உன்னை அழைக்க மாட்டேன் ஏன்னா இது முதன் முதலாக போறேன்ல அதனால் தான்” என்று தன் பக்க நிலையை எடுத்துச் சொன்னாள்.



“சரி ஆபிஸ்ல லீவு கேட்டு பார்க்கிறேன் அதோட நான் உன்னோடு வர மாட்டேன் நீ போய் மறுநாள் வரேன் சரியா?” என்றாள்.


“நீ எப்படி தனியா வருவே? அம்மாக்கு தெரிஞ்சால் ஏதும் சொல்ல மாட்டிங்களா?”



“நான் அதை சமாளிச்சுக்கிறேன் ரொம்ப யோசிக்காதே! நீ போறதை மட்டும் கவனமாக இரு” என்றாள்.



அவளும் சரியென்று தலையசைத்து விட்டாள்.நிரல்யா அம்மாவிடம் இதைப் பற்றி சொல்லலாம் என்று அம்மாவின் கைப்பேசி எண்ணிற்கு அழைக்க மறுமுனையில் பேசுவதற்காக ஆள் இல்லாமல் அழைப்பு முழுவதுமாக அழைத்து நின்று போனது.



தற்போது படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு செல்ல இருப்பதால் உடனே சென்று விட்டாள்.எப்பொழுதும் போல தன்னுடைய வேலைகளை ஆரம்பித்தாள் நிரல்யா.


தன்னுடைய கைப்பேசியை எடுத்து சைத்ரன் அருகில் இருந்த மேசையில் வைத்தவள் அவனுக்கு சிகை அலங்காரம் செய்யத் தொடங்கினாள்.


அப்பொழுது நிரல்யாவின் கைப்பேசி அழைத்தது.அதுவரை தன் கைப்பேசியில் மூழ்கி இருந்தவன் சட்டென்று வந்த சத்தத்தில் நிமிர்ந்து பார்த்தவன் அந்த கைப்பேசியில் இருந்த புகைப்படத்தைப் பார்த்து ஒருநொடி அப்படியே அதிர்ச்சியடைந்தான்.



அந்த கைப்பேசியில் ஒரு பெண்ணொருவர் நான்கைந்து வயதில் உள்ள ஒரு பெண் குழந்தையை இறுக்கி அணைத்தபடி நின்றிருப்பதைக் கண்டவனின் உள்ளம் அப்படியே வேகமாக துடித்தது.சொல்லமுடியாத ஆனந்தத்தில் திளைத்த மனமோ ‘நான் அவளை கண்டுபிடிச்சுட்டேனா’ என்று யோசிக்கும் போது நிரல்யா கைப்பேசியை எடுத்தவள் “ப்ச் போனை சைலண்ட்டுல போட மறந்துட்டேன்” என்று தலையில் லேசாக அடித்துக் கொண்டவள் அழைப்பை எடுத்து “அம்மா நான் வேலைக்கு வந்துட்டேன் அப்புறமா பேசுறேன்” என்று தன் அம்மாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க… சைத்ரன் அதிர்ச்சி விலகாத பார்வையில் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


சரஸ்வதி “நிரல்யா உன்கிட்ட முக்கியமான விஷயம் ஒன்னு பேசனும்”


“எல்லாம் அப்புறமாக பேசலாம் திரும்ப நானே கூப்பிடுறேன்” என்று அழைப்பை துண்டித்தவள் சைத்ரனைப் பார்க்க அவனோ அவளையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.



“சார் சாரி சார் போனை சைலண்ட்ல போட மறந்துட்டேன் சாரி” என்று அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டாள்.



அவனோ திணறியபடி…“அ…அது அந்த போட்டோல இருக்கிறது யாரு?” என்று பதற்றத்தில் தெரிந்துக் கொள்ளும் ஆவலில் கேட்டான்.


அவளோ “எதுக்கு சார் உங்களுக்கு தேவையில்லாத இந்த விஷயமெல்லாம்?”


“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை நீங்க சொல்லுங்க” என்றதும்



“அது என்னோட அம்மா தான் கால் பண்ணாங்க”


“அந்த போட்டோல இருப்பது யாரு?” என்றான் இன்னும் ஆவலோடு…


“என்னோட அம்மா தான்”என்ற பதிலைக் கேட்டவனுக்கு பழைய நினைவுகள் சட்டென்று வந்து ஆக்கிரமித்தது.முகம் முழுவதும் சொல்லாமுடியாத மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.



“நான் அவங்களை கேட்கலை அந்த குழந்தையைத் தான் கேட்டேன் அந்த குழந்தை நீ தானே நிரல்யா தன்வி” என்று புன்னகைத்துக் கொண்டே கேட்டான்.



சைத்ரன் அவளுடைய பெயரை முழுதாகச் சொல்லிக் கேட்டதும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் நின்றாள்.எதுவும் பேசமால் இருக்க…



எழுந்து அவள் புறமாகத் திரும்பி அருகே நின்றவன் “சொல்லு தன்வி நான் சொன்னது சரி தானே? என்னை யாருன்னு தெரியலையா?” ஏக்கமாகக் கேட்டான்.


அவளோ இன்னும் புரியாமல் அவனைப் பார்த்தவள் “சார் என்னோட பேர் எப்படி உங்களுக்கு தெரியும்? இங்கே இதுவரைக்கும் யார்கிட்டயும் நான் சொன்னதே இல்லை”என்றாள்.



“எனக்கு தெரியும் தன்வி அந்த பெயருல நானும் உன் அப்பாவும் தானே அப்படி கூப்பிடுவோம்”

என்று சட்டென்று இன்னும் அருகில் வந்தவன் “என்னாலேயே உன்னை கண்டுபிடிக்க முடியலை தன்வி ஆனால் என் மனசு அது நீ தான்னு என்கிட்ட சொல்லிட்டே இருந்துச்சு நான் தான் புரிஞ்சுக்கலை” என்று அவள் பட்டுக் கன்னம் தொடப் போனான்.



சட்டென்று விலகிக் கொண்டவள் நடப்பது புரியாமல் விழிகள் விரிய அவனைப் பார்த்தவள் “உங்களுக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும்?ஏதாவது ப்ராங் பண்ணிறீங்களா சார்” என்று கொஞ்சம் பயத்தோடு கேட்டாள்.



சட்டென்று அவள் கைகளைப் பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தவன் “தன்வி ஏன் இப்படி என் மேல சந்தேகப்படுறே?நான் எவ்வளவு சந்தோஷமா பேசிட்டு இருக்கேன் நீ என்னடான்னா என் மேல சந்தேகப்படுற? என்னை யாருன்னு தெரியலையா? நான் தான் ஆதித் என்னை தெரியலையா?நாம ரெண்டுபேரும் ஒன்னா பழகியது எல்லாம் மறந்திட்டியா? என்று

அவன் விழிகளில் அப்படி ஒரு அன்பை தேக்கி வைத்துக் கேட்டான்.


அவன் சொன்னதால் கொஞ்சம் யோசிக்க ஆரம்பித்தவள் “யாரு நீங்க? உங்களை இதுக்கு முன்னாலே பார்த்த ஞாபகமே இல்லையே” என்று அவள் அழுத்தமாக யோசிக்கவும் தலை பயங்கரமாக வலித்தது.

இருந்தாலும் கொஞ்சம் பழைய நினைவுகளை நினைத்துப் பார்க்க வலி தாங்க முடியாமல் தலையில் கை வைத்தவள் அப்படியே விழிகள் சொருக மயங்கிப் போனாள்.


சட்டென்று சரிந்தவளை தன் இருகரங்களால் ஏந்திக் கொண்டவன் ஒன்றும் புரியாமல் அவளை நெருக்கமாகப் பார்த்தவன் நிரல்யாவை நாற்காலியில் உட்கார வைத்தான்.


அப்பொழுது அங்கே ஏதேச்சையாக வந்த இலக்கியன் நிரல்யா மயங்கி இருப்பதை பார்த்தவன் பதறியபடி ஓடி வந்தான்.


“நிரல் நிரல்யா என்னாச்சு?” என்று அவளருகே வந்தவன் சைத்ரனிடம் “என்னாச்சு நிரல்யா மயக்கமா இருக்காங்க?” என்றுக் கேட்க…



சைத்ரன் தயக்கத்தோடு “தெரியலை திடீர்னு இருந்தாலே மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டாங்க அதோட இங்கே உட்கார வைச்சு இருக்கேன்” என்றான்.தன்னுடைய தனிப்பட்ட அதுவும் தன்வி சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்களையும் மற்றவர்களிடம் சொல்ல அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை.அதனால் இலக்கியனிடம் பொய் சொன்னான்.



இலக்கியன் நிரல்யாவின் கன்னங்களை மெதுவாக தட்டியவன் “நிரல்யா கண்ணைத் திறங்க என்னாச்சு?” என்று கேட்டான்.அவளிடம் எந்த பதிலும் இல்லை.உடனே அருகில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து அவளுடைய முகத்தில் தண்ணீரை தெளித்தான்.



தண்ணீர் முகத்தில் பட்டதும் லேசாக அசைந்தவள் திரும்பவும் அப்படியே மயக்கத்தில் இருந்தாள்.

உடனே அவளை தூக்குவதற்காக இலக்கியன் அருகில் செல்ல சைத்ரன் “இலக்கியன் இருங்க நானும் வரேன் நீங்க மட்டும் தூக்க வேண்டாம்” என்றான்.


“சைத்ரன் சார் வேண்டாம் எதுக்கு உங்களுக்கு தேவையில்லாத சிரமம்?”


“அப்படி எல்லாம் ஒன்னுமில்லை நான் என்னோட டிரைவர்கிட்ட காரை எடுத்துட்டு வரச் சொல்றேன் பக்கத்துல இருக்கிற ஹாஸ்பிட்டல்ல போய் த.. நிரல்யாவை காட்டாலாமா?” என்றான்.


இலக்கியனுக்கும் அது தான் சரியென்று பட்டது.அதனால் முதலில் சைத்ரன் கைப்பேசியில் டிரைவரிடம பேசி தன்னுடைய காரை கொண்டு வரச் சொன்னான்.இதற்கிடையில் யாமினியிடம் நிரல்யாவின் நிலைமைச் சொல்லப்பட்டது.அவரும் வெளியே சென்றிருப்பதால் தானும் அங்கே மருத்துவமனைக்கு வருவதாகச் சொன்னார்.நிரல்யாவின் கைப்பேசியை எடுத்து தன்னோடு வைத்துக் கொண்டான்.


கார் வந்ததும் இலக்கியன் நிரல்யாவை தூக்குவதற்கு செல்வதற்கு முன்பாக சைத்ரன் அவளை தூக்கினான்.இலக்கியனுக்கு ஒன்னும் புரியவில்லை.சைத்ரனின் இந்த திடீர் அக்கறை எதனால்? என்று மனம் கேள்வி கேட்ட கேள்விக்கு ஒதுக்கி விட்டு சைத்ரனோடு சென்றான்.



அதற்கிடையில் நிரல்யாவின் விஷயம் படப்பிடிப்பு தளத்தில் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது.சைத்ரன் பின்னால் அமர்ந்து நிரல்யாவை படுக்க வைத்து தலையை தன் மடியின் மீது வைத்தான்.இலக்கியனுக்கு இதெல்லாம் பார்த்து ஆச்சரியமாக இருந்தது.



அருகில் இலக்கியன் இருப்பதால் சைத்ரன் தன் முகபாவனையை மாற்றிக் கொள்ளாமல் எப்பொழுதும் போல் இருந்தான்.

ஆனால் மனம் முழுவதும் தன்வியைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.அவளுடைய கண்கள் மூடியிருந்தாலும் தன் கைகளால் அவளை அணைத்தபடியே அமர்ந்திருந்தான்.




சந்தித்த பத்து நாட்களில் இருவருக்குள்ளும் அப்படி ஒரு நெருக்கமா? என்று இலக்கியன் மட்டுமல்ல அந்த படப்பிடிப்பு தளத்தில் உள்ளே அனைவருமே பேசினார்கள்.இந்திராவிற்கும் தகவல் தெரிந்தது ஆனால் நேரில் எதையும் பார்க்கவில்லை.பல வருடங்களாக பழகிய தன்னிடமே அவன் நல்ல முறையில் பழகியது இல்லை ஆனால் யாரென்று தெரியாத ஒருத்திக்கு இவ்வளவு மெனக்கெடுகிறான் என்பது தான் அவளால் நம்ப முடியவில்லை.எதுவாக இருந்தாலும் நேரில் கேட்டு விட வேண்டும் என்பதில் முடிவாக இருந்தாள்.



நிரல்யாவை மருத்துவமனையில் சேர்த்து அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்த மருத்துவர் அவளை சோதனைச் செய்தார்.உடம்பை சரியாக கவனித்துக் கொள்ளாமல் இருந்ததினால் ஏற்பட்ட பலகீனத்தால் மயக்கம் வந்திருப்பதாக மருத்துவர் தெரிவித்தார்.அதனால் உடனே குளுக்கோஸ் ஏற்றப்பட்டது.



சைத்ரனுக்கு அது மட்டும் தான் பிரச்சினை என்று அவனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.அதனால் தனக்கு தெரிந்த மருத்துவரிடம் தனியாக நிரல்யாவின் நிலைமையைப் பற்றி விசாரிக்க முடிவெடுத்தான்.



இலக்கியன் சைத்ரனிடம் “சைத்ரன் சார் நீங்க கிளம்புங்க நான் பார்த்துக்கிறேன் இதுவரைக்கும் நீங்க உதவி செய்ததே பெரிய விஷயம் தாங்ஸ்” என்றான்.



அவனோ “இல்லை நிரல்யா கண்ணை முழிச்ச உடனே பார்த்துட்டு போறேன்” என்றான்.



“வேண்டாம் சார் தேவையில்லாத பிரச்சினை வரும் அதனால் தான் சொல்றேன் புரிஞ்சுக்கோங்க ஏற்கனவே உங்களோடு வந்ததால் யூனிட்ல என்ன பேசுறாங்கன்னு தெரியலை இப்போ யாராவது போட்டோ எடுத்தால் இன்னும் வேற மாதிரி போகும் இதுல நிரல்யா தான் மாட்டிக்குவா”என்றான்.



ஆனால் சைத்ரன் முடிவோடு ‘இனிமேல் யார் என்னச் சொன்னாலும் எனக்கு அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலையில்லை தன்வி எனக்கானவள் எத்தனை நாளாக தேடிக் கொண்டிருந்தவள் இப்போ எனக்காக இருப்பவளை மட்டும் தான் நான் நினைக்கனும்’ என்று அவனுள்ளே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது….


இலக்கியன் “சார் ப்ளீஸ் உங்களைச் சுற்றி பாருங்க” என்றான்.



இப்பொழுதே சுற்றியிருப்பவர்கள் ஓரளவு அவன் யாரென்று தெரிந்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கவும் அதைச் சுற்றிக் காட்டியதை புரிந்துக் கொண்டவன் “ம்ம்…. சரி நான் நிரல்யாவைப் பார்த்துட்டு போறேன்” என்று உள்ளே சென்றவன் ஐந்து நிமிடத்தில் வெளியே வந்தவன் இலக்கியனிடம் நிரல்யாவின் கைப்பேசியைக் கொடுத்து “இது நிரல்யாவோட போன் அவங்க முழிச்சதும் கொடுத்துடுங்க அப்புறம் என்னுடைய அசிஸ்டன்ட் வந்து மற்றவை எல்லாம் பார்த்துக்குவான்” என்று சொல்லி விட்டு கூட்டம் சேருவதற்கு முன்பே அங்கிருந்து வேகமாகச் சென்றான்.


அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் யாமினி இலக்கியனிடம் கேட்டு மருத்துவமனைக்கு வரவும் நிரல்யா கண் விழிக்கவும் சரியாக இருந்தது.



மெதுவாக கண்களை திறந்தவள் தலையில் கை வைக்கவும் கையில் ஏறிக் கொண்டிருந்த குளுக்கோஸ் ஏற்றுவதற்காக போடப்பட்டிருந்த நரம்பு ஊசியால் கை வின்னென்று வலித்தது.



அதனால் தன்னைச் சுற்றி ஒருமுறை பார்வையை சுழல விட்டவள் தான் எங்கே இருக்கிறோம்? என்று புரியும் பொழுது யாமினியும் இலக்கியனும் உள்ளே வந்தார்கள்.


அவள் கண்விழித்ததை பார்த்ததும் யாமினியும்,இலக்கியனும் அருகில் வந்தார்கள்.யாமினி “எப்படிம்மா இருக்கே? உடம்புக்கு எதாவது செய்யுதா?” என்றார் அக்கறையோடு…



“ம்ம்… பரவாயில்லை” என்று எழுந்துக் கொள்ள முயற்சிக்க இலக்கியன் வந்து அவளை உட்கார வைக்க உதவினான்.அவள் கொஞ்சம் சாய்ந்து உட்கார்ந்ததும் யாமினி “என்னாச்சு நிரல்யா? ன் திடீர்னு மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டே? அங்கே நீயும் சைத்ரனும் தானே இருந்தீங்க? சைத்ரன் எதாவது?” என்று அவர் கேட்க வரும் பொழுது…


“இல்லை நீங்க நினைக்கிற மாதிரி எதுவும் இல்லை மேம் பொதுவா பேசிட்டு இருக்கும் போது ரொம்ப தலை வலிச்சது அது தான் நினைவு இருக்கு அப்புறம் இப்போ தான் கண்விழித்தேன்” என்றாள்.



அதைக் கேட்ட இலக்கியன் “எதாவது பிரச்சினை என்றால் எங்ககிட்ட தயங்காமல் சொல்லுங்க நிரல்யா எதுவும் மறைக்காதீங்க!”



“இல்லை சார் நான் சொல்றது உண்மை தான்” என்றாள்.



இலக்கியன் “எது எப்படியோ? இனிமேலாவது உங்க உடல்நிலை நல்லா கவனிச்சுக்கோங்க நிரல்யா டிரிப்ஸ் முடிஞ்சதும் டாக்டரை பார்த்துட்டு நானே கொண்டு போய் வீட்ல விடுறேன்” என்றான்.



“இல்லை வேண்டாம் சார் உங்களுக்கு எதுக்கு தேவையில்லாத சிரமம் என்னோட ப்ரெண்டை வரச் சொல்லுறேன் அவ என்னோடு துணையா இருப்பாள் ” என்றதும்

இலக்கியனும் சரியென்று ஒத்துக் கொண்டான்.


“சைத்ரன் சார் எங்கே?” என்றாள்.இலக்கியன் நடந்ததைச் சொன்னான்.அவளும் அமைதியாக இருக்க அவன் கொடுத்த கைப்பேசியை இவளிடம் கொடுத்தான்.அதையும் சைத்ரன் தந்ததாகச் சொன்னான்.உடனே அஸ்வதியை கைப்பேசியில் அழைத்து அவளிடம் பக்கத்தில் இருவரும் இருப்பதால் வேலையில் மயங்கி விட்டதாக பொய்யான நடந்ததைச் சொல்லி அவளை வரச் சொன்னான்.


இலக்கியன் “நிரல்யா நாளைக்கு நீங்க ஷீட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வர வேண்டாம் சின்னச் சின்ன சீன்ஸ் தான் எடுக்க வேண்டி இருக்கு அதை நாங்க பார்த்துக்கிறோம் நீங்க நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க இனிமேல் ஏர்போட்டுல சந்திக்கலாம்” என்றான்.அதற்கு யாமினியும் ஒத்துக் கொண்டார்.



அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அஸ்வதி அங்கே வந்தாள்.அவளுக்கு அடுத்து சைத்ரனின் உதவியாளன் மணியும் வந்தான்.


அஸ்வதி நேராக வந்து நிரல்யாவைக் கட்டிக் கொண்டவள் “என்னாச்சு நிரல்யா”


“எல்லாம் அப்புறமா பேசிக்கலாம்” என்றவள் யாமினியையும் இலக்கியனையும் அஸ்வதிக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள்.



மணி வந்து இலக்கியனிடம் தனியாக “சார் பில் எல்லாம் சைத்ரன் சாரை பார்த்துப்பாங்க அப்புறம் நிரல்யா மேடத்தை நானே கொண்டு போய் வீட்ல டிராப் பண்றேன்” என்றான்.



அவன் அப்படி சொன்னதும் இலக்கியனால் மறுப்பு பேச முடியவில்லை.சரியென்று ஒத்துக் கொண்டான்.



அஸ்வதியிடம் அவர்களும் இவளிடம் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டனர்.குளுக்கோஸ் ஏற்றுவது முடியும் தருவாயில் இருந்ததால் இலக்கியன் நிரல்யாவிடம் “நானும் மணியோடு வந்து உங்களை டிராப் பண்ணிடுறேன்” என்றான்.



யாமினி அதற்கு சரியென்று சொல்ல நிரல்யாவும் அஸ்வதியும் வேறு வழியில்லாமல் ஒத்துக் கொண்டனர்.யாமினி அங்கிருந்து செல்லவும் இருவரும் மருத்துவரை பார்க்கச் சென்றனர்.

உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்

 

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு அத்தியாயம் -9


மருத்துவரிடம் நிரல்யா “டாக்டர் எனக்கு பழைய விஷயங்களை ஞாபகப்படுத்தி பார்க்கும் போது ரொம்ப தலை வலிக்குது” என்றாள்.


ஒரு நிமிடம் யோசித்தவர் “நான் சில மருந்துகளை எழுதி தரேன் அதை சாப்பிடுங்க திரும்ப கொஞ்சம் நினைவுப் படுத்தி பாருங்க அப்பவும் தலை வலிச்சதுன்னா ஒரு ஸ்கேன் எடுத்து பார்த்துடலாம் அப்புறம் உங்க உடம்பு ரொம்ப பலகீனமாக இருக்கு அதனால சில வைட்டமின் மருந்தும் தரேன் அதையும் சேர்த்து சாப்பிடுங்க உடம்பை கவனிச்சுக்கோங்க” என்று சில அறிவுரைகளையும் வழங்கினார்.



எல்லாவற்றையும் கேட்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.அவர்களுக்காக இலக்கியனும் காத்திருந்து வந்ததும் மூவருமாக மணியுடன் காரில் சென்றனர்.



அஸ்வதி “சார் இதுக்கு முன்னாடி ஒரு படம் எடுத்து ஹிட் ஆச்சே நீங்க தானே அந்த டைரக்டர்?” என்று தன் சந்தேகத்தை பற்றிக் கேட்டு தெரிந்துக் கொண்டாள் அஸ்வதி.


அவனும் ஆமாம் என்று தலையசைத்தான்.உடனே அஸ்வதி அதிலுள்ள சில காட்சிகளைச் சொல்லி இந்த சீன் சூப்பரா இருந்துச்சு என்று அவனிடம் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டு தொந்தரவு செய்துக் கொண்டே இருந்தாள்.



இலகக்கியனும் அவள் கேட்பது சிலவற்றிருக்கு பதிலளித்தும் தலையசைத்தும் வந்தான்.கடைசியில் நிரல்யா தான் கண்ணைக் காட்டி சைகையால் அஸ்வதியின் வாயை மூட வைத்தாள்.


அஸ்வதி மற்றும் நிரல்யாவின் வீடு வர இருவரும் சொல்லி விட்டு காரிலிருந்து இறங்கினார்கள்.அவர்களோடு இலக்கியனும் இறங்கி வாங்கிய மருந்துகள் பையை எடுத்து அதோடு சில பழவகைகளையும் வாங்கியிருக்க அதையும் எடுத்து நிரல்யாவிடம் கொடுத்தான்.


“நிரல் உங்க உடம்பை நல்லா கவனிச்சுகோங்க நாம ஏர்போட்டுல சந்திக்கலாம் உங்க நம்பர் தருவீங்களா?” என்று கேட்டான் தயக்கத்தோடு…



அவளோ எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் தன்னுடைய கைப்பேசி எண்ணை இலக்கியனுக்கு கொடுத்தாள்.அதை வாங்கியதும் அவன் முகத்தில் அப்படி ஒரு புன்னகை.



நடப்பதை எல்லாம் ஓரமாக நின்றிருந்த ஒரு காரிலிருந்து ஒருவன் கோபத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இலக்கியன் “நிரல் நீங்க போய் ரெஸ்ட் எடுங்க நான் அப்புறமா கால் பண்றேன்” என்று அஸ்வதியிடம் “நிரலை நல்லா கவனிச்சுகோங்க எதாவது ஒரு அர்ஜண்ட்டுனா எனக்கு போன் பண்ணுங்க நிரல்யா போன்ல என் நம்பர் இருக்கு நான் மெஸேஜ் அனுப்பி இருக்கேன் சேவ் பண்ணிக்கோங்க” என்று அவ்வளவு அக்கறையாக பேசினான்.



அவன் அக்கறையாக பேசும் பொழுதெல்லாம் அஸ்வதியைப் பார்த்து கண்களை உருட்டி ‘'போ வேற லெவல்” என்று சைகையால் சொல்லி சிரித்தாள்.


இவர்கள் இருவரும் உள்ளே சென்ற பிறகு தான் இலக்கியன் அங்கிருந்துச் சென்றான்.


நிரல்யாவின் கைகளைப் பிடித்தவள் நேராக அவர்கள் இருவரும் பேசும் பால்கனியின் பக்கம் போய் உட்கார்ந்தனர்.


அஸ்வதி “என்ன நடந்துச்சுன்னு ஒழுங்கா சொல்லு நிரல்யா? ஏன் மயக்கம் போட்டு விழுந்தே?” என்று அடுத்தடுத்து கேள்வி கேட்டாள்.


நிரல்யா நடந்த எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். நடந்ததை எல்லாம் கேட்டு அஸ்வதி யோசனையில் மூழ்கியிருந்தாள்.ஆனால் தன்னுடைய கவலையை தோழி தெரிந்துக் கொள்ள விரும்பாதவள் முகத்தை எப்போதும் போல் வைத்திருந்தாள்.அப்பொழுது நிரல்யாவின் கைப்பேசி அழைத்தது.



நிரல்யா யாரென்று பார்க்க அதில் ஆதித் சைத்ரனின் பெயரோடு அவனின் புகைப்படம் தெரிய இவள் அதிர்ச்சியோடு பார்த்தாள்.


அதைப் பார்த்த அஸ்வதி “என்னாச்சு நிரல் உன் போனையே இப்படி ஷாக்காகி பார்க்கிறே?”


“இங்கே பாருடி” என்று அவள் சைத்ரனின் அழைப்பைக் காட்ட…


அஸ்வதியோ தன் வாயில் கை வைத்து அடித்துக் கொண்டே “ஐயோ… ஐயோ…என்ன நடக்குது இங்கே? ஒரு பெரிய ஹீரோ கால் பண்ணுற அளவுக்கு பழக்கம் இருக்கு ஆனால் இந்த ப்ரெண்ட்டுகிட்ட சொல்ல ஒரு வார்த்தை தோணலை அவ்வளவு தான் நம்ம பழகியது எல்லாம் பொய்யா? சொல்லு நிரல் சொல்லு” என்று இவள் வசனம் பேசிக் கொண்டிருக்க அங்கே அழைப்பு நின்றுப் போனது.



தலையில் கைவைத்துக் கொண்ட நிரல்யா “ஹய்யோ… இந்த லூசுகிட்ட ஒன்னு சொல்லி புரிய வைக்கிறதுக்குள்ளே எனக்கு வயசாகிடும் போல” என்று கவலையோடு சொன்னாள்.


அதைப் பார்த்த அஸ்வதி சிரித்துக் கொண்டே “உனக்கு வயசு ஆனால் எனக்கும் வயசாகாடும் இது கூட தெரியலை” என்று இவள் வாயடித்துக் கொண்டிருக்க…


நிரல்யா “அஸ்வதி முதல்ல இதை எப்படி நான் சமாளிக்கிறதுன்னு பதில் சொல்லு” என்றாள்.


இவளோ முகத்தை கொஞ்சம் சீரியஸாக வைத்துக் கொண்டு “உன் போன்ல இவரோட நம்பர் எப்படி வந்துச்சுன்னு எனக்கு தெரியலைன்னு மட்டும் சொல்லாதே! நிரல்” என்றதற்கு



நிரல்யா “நீ சொன்னாலும் சொல்லைனாலும் அதான்டி உண்மை.சைத்ரன் சாரோட நம்பர் எப்படி என் போன்ல வந்துச்சுன்னு எனக்கே தெரியலை” என்று இவள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே திரும்பவும் கைப்பேசி அழைத்தது.



ஓரளவு நிலைமையைப் புரிந்துக் கொண்ட அஸ்வதி உடனே “கால் அட்டன் பண்ணி பேசு அப்போத் தான் என்னன்னு தெரிஞ்சிக்க முடியும் நிரல் போனை ஸ்பீக்கர்ல போடு” என்று இவள் கொஞ்சம் தைரியம் கொடுக்க இவளும் குழப்பத்தோடு அழைப்பை எடுத்து காதில் வைத்து


“ஹலோ”



“ஹலோ தன்வி ஆதித் பேசுறேன்”


அவன் அப்படி சொன்னதும் அஸ்வதி புரியாமல் நிரல்யாவைப் பார்த்தாள்.



இவளோ தலையசைத்துக் கொண்டு “சொல்லுங்க சைத்ரன் சார்”



“தன்வி நீ எப்படி இருக்கேன்னு கேட்டு உன்னை நேர்ல பார்க்கலாம்னு உன் ப்ளாட் முன்னால நிற்கிறேன் நீ இருக்கிற வீட்டோட நம்பர் சொன்னால் நான் உள்ளே வர முடியும்” என்று இருவருக்கும் அடுத்த அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தான்.



நிரல்யா அஸ்வதியைப் பார்க்க அவளோ பேசு என்பது போல் சைகைச் செய்ய… “சார் எதுக்கு உங்களுக்கு தேவையில்லாத சிரமம்? போன்ல விசாரிச்சு இருக்கலாமே!” என்றதற்கு



அவனோ அவசரமாய் “தன்வி ரொம்ப நேரம் என்னால இங்கே நிற்க முடியாது ஏன்னு உனக்கு காரணம் சொல்லனுமா? உன் டோர் நம்பர் சொல்லு” என்றதும் பக்கத்தில் இருந்த அஸ்வதி “டோர் நம்பர் 313 மூணாவது மாடி” என்றதும் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.


நிரல்யா அஸ்வதியைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.


“இப்போ எதுக்கு நம்பர் சொன்னே?”



“இதென்ன அநியாயமா இருக்கு நீ எப்படி இருந்தாலும் சொல்லி இருப்பே அதைத் தானே நான் சொன்னேன்” என்றாள்.


“இல்லை அஸ்வதி எனக்கு பயமா இருக்கு”



“பயப்பட என்ன இருக்கு? உன் கூட துணைக்கு நான் இருக்கேன் இன்னைக்கு உனக்கும் சைத்ரனுக்கும் உள்ள விஷயத்தைப் போட்டு குழப்பிட்டு இருக்கிறதுக்கு நாம நேர்லேயே கேட்டு தெரிஞ்சுக்கலாம்”என்று கொஞ்சம் ஆதரவோடு பேசினாள்.



அவள் பேசியதை எல்லாம் கேட்டு கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டாள்.வீட்டின் அழைப்புமணி அழைக்கும் சத்தம் கேட்து.நிரல்யா மெதுவாக சென்று கதவை திறக்க… வாசலில் தலையில் தொப்பி முகத்தில் முகமூடி என்று ஆள் அடையாளம் தெரியாத அளவிற்கு சைத்ரன் நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.



இவளுக்கு ஓரளவு அடையாளம் தெரியவும் அவனைப் பார்த்து “உள்ளே வாங்க” என்றாள்.


அஸ்வதியும் அருகில் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.அவன் உள்ளே வந்ததும் கதவை தாழிட்டுக் கொள்ள சைத்ரன் தனது தொப்பி,மாஸ்க் எல்லாவற்றையும் கழற்றினான்.இதுவரை நடப்பது அவ்வளவாக நம்பாமலும் விளையாட்டாக எண்ணியிருந்த அஸ்வதி ஆறடி உயரத்தில் முகத்தில் வழிந்த கேசத்தோடு சிவந்த நிறம்,அழகான விழிகள்,கட்டுக்கோப்பான உடலோடு நிற்கும் அந்த அழகனை பார்த்து கண்ணிமைக்காமல் ஒருநொடி அப்படியே அதிர்ச்சியில் நின்றாள்.



தன் கண்களையே நம்ப முடியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க… நிரல்யா “உக்காருங்க சார்” என்று அங்கிருந்த இருக்கையைக் காட்டினாள்.வந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி ஒருமுறை பார்வையை சுழல விட்டவன் அவள் கொடுத்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்.



பக்கத்தில் அவனை கண்ணிமைக்காமல் ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்த அஸ்வதியை நிரல்யா பிடித்துக் கொண்டு “சார் இவ என்னோட ப்ரெண்ட் அஸ்வதி” என்றாள்.



அவள் அப்படி பிடித்ததும் கொஞ்சம் நினைவுக்கு வந்தவள் நிரல்யாவிடம் “ஹேய் கொஞ்சம் என்னை கிள்ளி விடு நடக்கிறதை எல்லாம் பார்த்தால் எனக்கு கனவா? நினைவான்னு ஒரே குழப்பமா இருக்கு உண்மையிலேயே நம்ம வீட்டுக்கு எவ்ளோ பெரிய ஸ்டார் சைத்ரன் சார் வந்திருக்காங்க” என்று அவனை புகழ்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.



இதைப் பார்த்து சைத்ரன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.நிரல்யாவிற்கு எங்கேயாவது போய் முட்டிக் கொள்ளலாம் என்பது போல் இருந்தது.இங்கே நடப்பது என்ன? இவளோ நடந்துக் கொள்வது பற்றி நினைத்துக் கொண்டவள் கொஞ்சம் தன்னை தைரியப்படுத்திக் கொண்டு “சார்” என்றதும்…


சட்டென்று “ப்ச்… தன்வி என்னை சார்னு சொல்லாதே ஆதித் சொல்லி கூப்பிடு நீ இப்படி சார்னு சொல்லும் போது நம்ம ரெண்டுபேருக்குள்ளும் ரொம்ப டிஸ்டன்ஸ் இருக்கிற மாதிரி இருக்கு” என்றான்.



அவன் பேசியதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அஸ்வதி “சார் உங்க குரலை கேட்டுட்டே இருக்கலாம் போல அவ்வளவு இனிமையா இருக்கு” என்று அவனை இரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


நிரல்யா அஸ்வதி சிறிது நேரம் முன்பு பேசியதை நினைத்துப் பார்த்தவள் “ஐயோ… என்னச் சொல்றதுன்னே தெரியலை” என்று இவள் புலம்பிக் கொண்டிருக்க…


சைத்ரன் “தன்வி இங்கே உட்காரு ஏன் நிற்கிறே? உனக்கே உடம்பு சரியில்லை இப்படி வா” என்று தன் பக்க இருக்கையை காட்டினான்.



“இருக்கட்டும் சார் இப்போ எதுக்காக இங்கே வந்து இருக்கீங்க?”


“தன்வி முதல்ல உட்காரு ப்ளீஸ் என்னை இப்படி செய்து சங்கடப்படுத்தாதே! உன்னை நினைச்சு எனக்கு ரொம்ப கவலையா இருக்கு உடம்பு சரியில்லை தானே அதனால உட்கார்ந்து பேசலாம்” என்றான் அக்கறையாய்…


அவனின் இந்த அக்கறையான கவனிப்பில் ஒருநொடி அவளே ஆடிப் போனாள் என்றால் அஸ்வதி “சார் சொல்றங்கல்ல கேட்க மாட்டியா? இப்படி வா” என்று அவனுக்கு இருக்கையில் எதிர்புறமாக அமர்ந்தனர் இருவரும்.



அஸ்வதியின் கைகளை இறுக்கமாக பற்றிக் கொண்டாள் நிரல்யா.யாரென்று தெரியாத ஒருவனின் இந்த திடீர் அக்கறையும் அன்பும் அவளின் மனதை அசைத்துப் பார்த்தாலும் நம்புவதற்கு அவள் மனம் ஒப்பவில்லை.



பெண்ணின் மனம் எப்பொழுதும் எதையும் சந்தேகித்துப் பார்க்கும்

குணம் கொண்டது.அதிலும்

சிறுவயதில் இருந்தே நிறைய அனுபவங்கள் அவளை பக்குவப்படுத்தி இருந்தது.

அதனால் தன்னைவிட எல்லாவிதத்திலும் மேலாக இருக்கும் ஒருவனின் திடீரென்று கனிவான அணுகுமுறை பெண்ணவளை இன்னும் அதிகமாக யோசித்தது.



அதே நிலைமையில் பாதிக்கு வந்து விட்டாள் அஸ்வதி.சைத்ரனைப் பார்த்த அதிர்ச்சி இருந்தாலும் தன் தோழியிடம் அவன் நடந்துக் கொள்ளும் முறையில் அவளால் பொய்யாக நினைக்க முடியவில்லை.இருந்தாலும் நடிகனாக இருப்பதால் அதிலும் தேர்ச்சி பெற்றவன் தானே என்ற எண்ணமே இருந்தது.எதுவாக இருந்தாலும் நடந்ததை ஓரளவு தெரிந்துக் கொண்டு முடிந்தவரை உண்மையை கண்டறிய நினைத்தாள் அவள்.


ஒருசில நிமிடங்கள் அங்கே அமைதியே எல்லோரையும்

ஆக்கிரமித்து இருந்ததது.

முதலில் அஸ்வதியே

ஆரம்பித்தாள்.


“சார் என்ன நடந்துச்சு? இப்போ என்ன நடக்குதுனு நீங்க கொஞ்சம் விளக்கமா சொன்னால் நல்லா இருக்கும்.எல்லாத்தையும் எல்லோருமே உடனே நம்ப மாட்டாங்க” என்றாள் நிதர்சனத்தை.



நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவன் முதலில் “தன்வி உன்னோட போன்ல நான் தான் நம்பர் சேவ் பண்ணேன் நீ மயக்கத்தில் இருக்கும் போது உன்னோட பிங்கர் பிரிண்ட் மூலமா போனோட லாக் ஒப்பன் பண்ணி என்னோட நம்பர் சேவ் பண்ணிட்டு உன்னோட நம்பரை நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன் சாரி உன்னை தப்பா யூஸ் பண்ணனும் அப்படிங்கிறதால இல்லை. நீ எப்படி இருக்கேன்னு தெரிஞ்சக்கத் தான் உன் நம்பரை அனுமதி இல்லாமல் வாங்கி இருக்கேன் என்னை மன்னிச்சிடு” என்று நடந்த முதல் உண்மையைச் சொன்னான்.


இதைச் சொன்னதும் நிரல்யாவும்,அஸ்வதியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.


இருவருரையும் அவனது அசிஸ்டன்ட் மணி மருத்துவமனையில் இருந்து அழைத்து வீட்டிற்கு வரும் பொழுதே சைத்ரன் பின்னால் இவர்களை தொடர்ந்து வந்து நிரல்யா இருக்கும் இடத்தை கண்டுக் கொண்டான்.இலக்கியன் பேசிக் கொண்டதையும் தூரத்தில் இருந்து கவனித்ததையும் சொன்னான்.


“இலக்கியன் கேட்ட உடனே நீ உன்னோட மொபைல் நம்பர் கொடுத்தே ஆனால் நான் கேட்டால் தருவியான்னு எனக்கு யோசனையாகவே இருந்துச்சு அந்தளவுக்கு என் மேல நம்பிக்கை இருக்குமான்னு என்னை நானே ஒரு கேள்வியை வைச்சேன்.எதுவாக இருந்தாலும் நேர்லே பேசிக்கலாம் தான் வந்தேன்” என்று அதற்கும் தன் பக்க காரணத்தை சொன்னான்.



அஸ்வதி “இப்போ நீங்க நடந்துகிட்டது எல்லாம் ஓகே ஆனால் இவ்வளவு நாளா நிரல்யாவைப் பற்றி எதுவும் தெரிஞ்சுக்க முயற்சிக்காமல் திடீர்னு போன்ல இருந்த போட்டோ வைச்சு எப்படி நீங்க பேசலாம்?” என்று அஸ்வதி நிரல்யா மனதில் இருந்த கேள்வியை அவளே கேட்டாள்.



“அதைப் பற்றி இன்னைக்கே பேசிட்டு போகலாம் தான் நேர்ல வந்தேன்” என்று தன்னிடம் உள்ள கைப்பேசியை எடுத்து அதில் ஒரு புகைப்படத்தை இருவரிடமும் காட்டினான்.



அந்தப் புகைப்படத்தில் நிரல்யாவிற்கு ஒரு ஏழு வயதாக இருக்கும் போது சிறுமியாகவும் அருகில் ஒரு பன்னிரெண்டு வயதில் ஒரு பையனும் அவர்கள் இருவரையும் பிடித்தவாறு ஒரு பெண்மணியும் நின்றுக் கொண்டிருந்தார்.அதைப் பார்த்து இருவரும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் நின்றனர்.


இந்த புகைப்படத்தை எப்பொழுது எடுத்தார்கள் என்று தனக்கே தெரியவில்லையே என்ற நிலைமையில் இருந்தாள் நிரல்யா.

(தொடரும்)

உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்
 

NNK-74

Member
கண்ணுக்குள்ளே கரைந்த நிலவு

அத்தியாயம் -10


அஸ்வதி சைத்ரன் காட்டிய புகைப்படத்தைப் பார்த்து அதில் இருந்த சிறுவனை சுட்டிக் காட்டி “இந்த போட்டோல இருக்கிறது நீங்க தானா?” என்றாள்.



“ஆமாம் நான்தான்.இது என்னோட அம்மா” என்றான் உணர்ச்சி ததும்ப குரலில்…



நிரல்யா ஒருவித குழப்பத்திலேயே அஸ்வதியிடம் “அஸ்வதி இந்த போட்டோ எப்போ எடுத்தோம்னு எனக்கு சரியா நினைவு இல்லை நீயும் நானும் சின்ன வயசில இருந்தே ப்ரெண்ட்ஸ் தானே அப்போ இந்த போட்டோ எப்போ எடுத்தோம்னு உனக்கு தெரியுமா?” என்று கேட்டாள் ஆவலோடு….



அஸ்வதி யோசனையோடு “தெரியாது”என்பது போல் தலையை ஆட்டியவள் “நீயும் நானும் பத்து வயசில் இருந்து தான் ப்ரெண்ட்ஸ் ஆனோம் அதுக்கு முன்னாடி தான் இந்த போட்டோ எடுத்து இருக்கனும்” என்று சரியாகச் சொன்னாள்.



நிரல்யா இதைப் பற்றி யோசித்து திரும்பவும் முடியாத நிலைக்கு வந்து விடக்கூடாதே! என்று பயத்தில் இருந்தாள்.அவளது நிலையைப் புரிந்துக் கொண்ட சைத்ரன் “தன்வி இதையெல்லாம் உன்கிட்ட சொல்லி உன்னை கஷ்டப்படுத்த நான் விரும்பலை என்னை யாரோ தெரியாதவன் வந்து நம்மை ஏமாத்துறான்னு நினைக்கக் கூடாதுல்ல அதனால் தான் இந்த போட்டோ எனக்கு ஓரு ஆதாரமா இருந்துச்சு அதை உன்கிட்ட காட்ட வந்தேன்,இந்த கன்னத்தில் ஓரமாக இருந்த மச்சத்தை வைச்சுத் தான் உன்னை கண்டுபிடிச்சேன்” என்றான்.



உடனே அஸ்வதி “எல்லாம் சரிதான் சார் ஆனால் இத்தனை வருஷமா அவளை தேடாமல் திடீர்னு முன்னால் வந்ததும் இப்படி பேசுறீங்க?”



“நீங்க நினைக்கிறது தப்பு நான் தேடலைன்னு யார் சொன்னாங்க? என்னால முடிஞ்ச வரைக்குமே நான் முயற்சி பண்ணிட்டு தான் இருந்தேனே தவிர அதை நான் விடலை.ஏன்னா என்னுடைய அம்மாக்காக நான் தன்வியை தேடுனேன்”



நிரல்யாவிற்கு சைத்ரன் பேசப்பேச ஏதோ தலையில் திரும்பவும் வலிக்கத் தொடங்கியது.அஸ்வதியின் மேல் கை வைத்தவள் அழுத்தமாக பிடிக்கவும் அஸ்வதி நிரல்யாவைப் பார்த்தாள்.அவளின் நிலைமையை அவள் புரிந்துக் கொள்ளும் முன்பாக சைத்ரன் “இதுவரைக்கும் நாம பேசுனது போதும் தன்வி என்னால உன்னை கஷ்டப்படுத்திக்காதே!” என்று சொன்னவன் மனதினுள் ‘எதனால உனக்கு இந்த நிலைமைன்னு தெரியும் அன்னைக்கு நடந்த ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட் உன் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல அது என் வாழ்க்கையையும் திருப்பி போட்டுச்சு’ என்ற நினைத்து அமைதியாக இருந்தான்.



நிரல்யா கொஞ்சம் அமைதியானதும் “நான் கிளம்புறேன் நீ ரெஸ்ட் எடு தன்வி இப்போக் கூட இந்த போட்டோ அவசரமா வந்து உன்கிட்ட காட்ட வேண்டிய அவசியம் நான் யாரோ இல்லை உன்னை சின்ன வயசிலிருந்து நல்லா தெரிஞ்ச ஒரு நண்பன் அப்படிங்கிற எண்ணத்தோடு என்னை பாரு அது மட்டும் தான் எனக்கு வேணும் பழைய நினைவுகள் உனக்கு கஷ்டத்தை தரும்னா அது வேண்டாம் கூடிய சீக்கிரம் நாம நல்ல முறையில் சந்திக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்”என்று எழுந்துக் கொண்டான்.



வாசலில் போய் நின்றுக் கொள்ள அஸ்வதி கதவருகே வந்தாள்.அவளிடம் தன்னுடைய சந்திப்பு அட்டையை நிரல்யாவிற்கு தெரியாமல் அவளிடம் கொடுத்து ‘'போன் செய்ங்க” என்பது போல் சைகை செய்து விட்டு சென்றான்.அஸ்வதியும் சரியென்பது போல் தலையசைத்தாள்.



அவன் சென்றதும் நிரல்யா அஸ்வதியிடம் “சைத்ரன் சார் என்னவெல்லாம் சொல்லுறாரு எனக்கு ஒன்னுமே புரியலை” என்றாள்.



அஸ்வதி அவளருகே வந்து “நிரல் தேவையில்லாததை யோசிக்காமல் நல்லா படுத்து தூங்கு நான் சாப்பாடு ரெடியானதும் உன்னை எழுப்பி விடுறேன் ” என்று நேராக அவளை அவளுடைய அறையில் படுக்க வைத்து விட்டு தன்னுடைய அறைக்கு வந்தாள்.


சிறிதுநேரமாக சைத்ரன் கொடுத்த சந்திப்பு அட்டையை ஆழ்ந்த யோசனையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.யாருமே எதிர்பார்க்காதே நேரத்தில் சட்டென்று வந்தவனைப் பற்றியும் அவனது அக்கறை உண்மைதானா? என்று சிந்தித்தாள்.


இவ்வளவு பெரிய புகழ்,பணம் என எல்லாவிதமான திறமையும்,வசதியும் இருந்து அவன் எதுவும் இல்லாத நிரல்யாவிடம் பேச நினைப்பதில் எந்தவொரு உள் நோக்கமும் இருக்க வாய்ப்பில்லை.ஆனால் இது நட்பாக மட்டும் இருக்கப் போவதில்லை.சைத்ரனுக்கு நிரல்யாவை பிடித்திருக்கிறதோ? என்று இன்னொரு பக்கமும் யோசித்தாள்.அதனால் தான் அவளை விடாமல் தேடிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று அவளும் ஓரளவு புரிந்துக் கொண்டாள்.



உடனே இதைப்பற்றிய உண்மை நிலையினை அறிய சரஸ்வதி அம்மாவிடம் பேசி தெரிந்துக் கொள்ள முடிவெடுத்தாள்.அதனால் நிரவ்யாவின் அறையை எட்டிப் பார்த்தாள்.அங்கே மருத்துவமனையில் எடுத்திருந்த மருந்தின் காரணமாக அவள் தன்னையும் அறியாமல் அசந்து போய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.



உடனே அவளுடைய அறைக்கதவை மெதுவாக சாத்தி விட்டு முதலில் சைத்ரனுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.



“நான் அஸ்வதி எனக்கு நீங்க காட்டிய அந்த போட்டோவை என்னுடைய நம்பருக்கு அனுப்புங்க நான் அதை பற்றி சரஸ்வதி அம்மாவிடம் பேச வேண்டியது நிறைய இருக்கு அதற்குப் பிறகு தான் உங்ககிட்ட நான் பேச முடியும்” என்று அனுப்பினாள்.


அவனோ எந்தவிதமான கேள்வியும் கேட்காமல் அந்த புகைப்படத்தை அனுப்பி வைக்கிறேன் என்றவன் “தன்வி என்னச் செய்றா?” என்று அவளைப் பற்றி மட்டும் விசாரித்தான்.



உடனே அஸ்வதி “அவள் தூங்கிட்டு இருக்கிறாள்” என்று பதிலுக்கு அனுப்பினாள்.



“அவளை பத்திரமா பார்த்துங்கோங்க” என்று குறுஞ்செய்தியை பதிலுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டு அடுத்து அந்த புகைப்படத்தையும் சேர்த்து அஸ்வதிக்கு அனுப்பினான்.



அஸ்வதியோ மனதினுள் ‘பார்டா இவ்வளவு நாளா இவர் சொல்லியா நான் பார்த்துகிட்டேன் நிரலை என்னோட ப்ரெண்ட் அவளை பார்த்துக்க எனக்கு தெரியும் திடீர்னு வந்துட்டு அக்கறையைப் பாரு’ என்று இவள் நினைத்துக் கொண்டாள்.



அடுத்து சரஸ்வதி அம்மாவிற்கு கைப்பேசியில் அழைத்து அவரிடம் அவரையும் வீட்டில் உள்ள மற்றவர்களையும் பற்றியும் நலம் விசாரித்தாள்.


“அம்மா உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கனும் உங்களுக்கு போட்டோ ஒன்னு அனுப்பி இருக்கேன் அதைப் பற்றி எனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்லுங்க” என்று சைத்ரன் அனுப்பிய புகைப்படத்தை சரஸ்வதிக்கு அனுப்பி வைத்தாள்.



அதைப் பார்த்து விட்டு சிரித்துக் கொண்டே சரஸ்வதி திரும்ப அஸ்வதியிடம் பேசினார்.


“ஹலோ”


“சொல்லுங்க அம்மா அந்த போட்டோல இருக்கிறது” என்று இவள் முடிக்கும் முன்பே சரஸ்வதி ஆச்சரியம் கலந்த மகிழ்ச்சியோடு…


“அஸ்வதி உனக்கு எப்படி இந்த போட்டோ கிடைச்சது? இதுல சின்னப் பொண்ணா இருக்கிறது நிரல்யா தான்” என்றார்.


“அப்போ பக்கத்தில் இருக்கிறது யாரு?”



சிறிது யோசித்தவர் “அது… அது பேரு சரியாக நியாபகம் இல்லைம்மா” என்றவர் ஆழமாக யோசித்தவர் “அவன் பெயர் ஆதித் ஆனால் அவங்க அம்மாவை எனக்கு இன்னும் நினைவு இருக்கு பத்மா பக்கத்தில் இருப்பது அவங்க பையன் தான் அவங்களை நான் எப்படி மறப்பேன் எனக்கு எவ்ளோ பெரிய உதவி பண்ணாங்கன்னு தெரியுமா?” என்றார்.



“என்ன நடந்துச்சுன்னு சொல்லுங்க அம்மா ஏன்னா இந்த போட்டோவ கொடுத்தது யாருன்னா இந்த போட்டோல இருக்கிறவங்க வந்து நேர்ல கொடுத்தாங்க அவங்க பழைய விஷயங்களைப் பற்றி பேசும் போது நிரல்யாவிற்கு ரொம்ப தலை வலிக்கிறது” என்று நடந்த எல்லா விஷயங்களையும் சரஸ்வதியிடம் சொன்னாள் அஸ்வதி.ஆனால் அந்தச் சிறுவன் தான் இப்பொழுது உள்ள சைத்ரன் என்பதை சொல்லவில்லை.



நடந்ததை எல்லாம் பொறுமையாகக் கேட்டவர் “அஸ்வதி நிரல்யாவோட பிரச்சினை சரியாயிடுச்சு தான் நான் நினைச்சேன் ஆனால் அது இப்படி இவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையா வந்து நிற்கும்னு நான் நினைக்கலை” என்றார் கவலையோடு…


அஸ்வதி பதற்றத்தோடு “நிரல்யாக்கு என்னாச்சு அம்மா”



சரஸ்வதி “இது நிரல்யாவோட சின்ன வயசுல நடந்தது.நாங்க திருச்சிக்கு வர்றதுக்கு முன்னாடி என்னோட அம்மா ஊரான கும்பக்கோணத்துல தான் இருந்தோம்.அங்கே பக்கத்தில் பத்மாவோட அம்மா இருந்தாங்க,அவங்க அம்மா வீட்டுக்கு பத்மா அடிக்கடி வந்துட்டு போவாங்க இதன் மூலமா ஒரு மூணு,நாலு வருஷம் எங்களுக்குள்ள நல்லா பழக்கமாயிடுச்சு பத்மாவோட ஒரே பையன் தான் ஆதித்.அவளுக்கு பெண்குழந்தைன்னா ரொம்ப பிடிக்கும் அதனால நிரல்யாவை நல்லா பார்த்துப்பாங்க”



“ஆதித்தும் நிரல்யாவும் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தாங்க நிரல்யா அடிக்கடி அவங்க வீட்டுக்கு போவாள்.பத்மாவோட கணவர் வெளியூர் வேலைக்கு போயிட்டாங்க அதனால பத்மா இங்கேயே இருக்க ஆரம்பிச்சாங்க பத்மாவோட அம்மாவும் இறந்து போக… அவங்க தனியாக இருந்தாங்க ஆனால் சுற்றி தெரிந்தவங்க இருந்ததினால பாதுகாப்பா இருக்கும்னு இங்கேயே இருக்க ஆரம்பிச்சாங்க கொஞ்ச நாளுக்கு அப்புறம் பத்மாவும் நாங்களும் ஒன்ன ஊர்திருவிழாக்கு போகலாம்னு முடிவு செய்து போனோம்.



எல்லோரும் ரொம்ப சந்தோஷமாக கிளம்பி போனோம்.அப்படி போய் இருக்கும் போது பத்மாவோட பொறுப்பில் தான் நிரல்யா இருந்தாள்.வழியில நடந்துட்டு இருக்கும் போது ஆதித்தும் அவளும் விளையாடிட்டு வந்து இருந்தாங்க திடீர்னு யாருமே எதிர்பார்க்காத நேரத்துல நிரல்யா ரோட்டுக்கு நடுவுல வந்துட்டா அந்த நேரம் ஒரு சின்ன லாரி வரவும் பத்மா கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் வேகமா ஓடிப் போய் நிரல்யாவை தள்ளி விட்டுட்டா அந்த லாரி வேகமாக வந்ததுனால சடன் பிரேக் போட்டும் பத்மாவோட கால் டையர்ல பட்டு அடிப்பட்டு போச்சு நிரல்யாவை அவ வேகமாக தள்ளி விட்டது அவளுக்கு தலையில் அடிப்பட்டு ஒரே இரத்தம்.நாங்க என்னன்னு யோசிக்கிறதுக்குள்ளே என்னவெல்லாமோ நடந்து போச்சு உடனே பத்மாவையும்,நிரல்யாவையும் ஆஸ்பிட்டல்ல சேர்த்தோம் பாவம் ஆதித் அவன் ரொம்ப துடிச்சு போயிட்டான் இரண்டு பேரையும் பார்த்து ஒரே அழுகை.நிரல்யா ரொம்ப சின்னப் பொண்ணு நடந்த அதிர்ச்சியாலும் தலையில் அடிப்பட்டு இருந்ததாலும் சில நாட்கள் மயக்கத்தில் வைத்து டிரீட்மென்ட் பண்ணாங்க எல்லாம் சரியாயிடுச்சுன்னு நாங்க நினைச்சோம் அது தான் இல்லை நிரல்யாவுக்கு நிறைய விஷயங்கள் மறந்து போச்சு பத்மாவோட நிலைமையும் கஷ்டமா இருந்துச்சு நடக்க முடியாமல் படுக்கையில் சில மாதம் கழிக்க வேண்டியதாக இருந்தது.அதனால அவங்களுக்கும் அவங்க கணவருக்கும் ஒரே பிரச்சினை எங்களால் அவங்க வாழ்க்கையில் பிரச்சினை.அதுக்காக அவங்க நான் அப்படியே விடலை தன்னோட உயிரைக் கூட பொருட்படுத்தாமல் நிரல்யாவை காப்பாதினாங்க அதனால அவங்க உடல்நிலை தேறி வரும் வரைக்கும் நானே கவனிச்சுகிட்டேன்.



ஆனால் நிரல்யாவோட நிலைமை தான் ரொம்ப மோசமாக இருந்தது.அவளுக்கு அப்பா,அம்மா,தம்பியைத் தவிர வேற யாரையும் தெரியலை நிறைய டாக்டர்ஸை போய் பார்த்தோம் எல்லோரும் சின்னப் பொண்ணாக இருக்கிறதுனால மருந்து கொடுத்து சரி பண்ணலாம்னு நம்பிக்கை

கொடுத்தாங்க அதை நம்பி தான் நாங்களும் மருத்துவம் பார்த்துட்டு இருந்தோம் ஆறு மாசம் கடந்த நிலையில் பத்மா சரியாகிட்டாங்க நிரல்யாவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரியாக ஆரம்பிச்சுது அதனால அவ முழுசா நல்லா ஆகிட்டாள்னு நாங்க நினைத்தோம். நிரல்யாவோட அப்பாக்கு திருச்சில வேலைக்கான மாற்றம் கிடைக்கவும் நாங்க இங்கே வந்துட்டோம் பத்மாவை அடிக்கடி போய் பார்க்க முடியலை சில மாதங்கள் கழிச்சு நாங்க பத்மாவைப் பார்க்கலாம்னு கும்பக்கோணம் போனோம் அங்கே பார்த்தால் அவங்க இல்லை பக்கத்தில் விசாரிச்சோம் பத்மாவோட கணவன் தன்னோடு வெளியூருக்கு அழைச்சு போயிட்டதாக சொன்னாங்க அவகிட்ட போன் நம்பரும் வாங்கலை அதனால எங்களால அவங்களை கண்டுபிடிக்க முடியலை திரும்ப ரெண்டு தடவை போய் அந்த வீட்ல பார்த்தோம் ஆனால் பத்மா வரவே இல்ல.



அப்போ முடிந்த உறவு இப்போ திடீர்னு அவங்க மகன் வந்து பார்த்தாங்கன்னு சொல்லுறே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு அஸ்வதி ஆனால் நிரல்யாவிற்கு நடந்ததை நினைச்சு ரொம்ப பயமா இருக்கு” என்றார்.


உடனே அஸ்வதி “கவலைப்படாதீங்க அம்மா இப்போத் தான் எல்லா நோய்க்கும் மருந்து இருக்கே அதே மாதிரி நிரல்யாவோட பிரச்சினைக்கும் வழி இருக்கும் அதனால இதைப் பற்றி கவலைப்படாதீங்க அப்புறம் இதைப் பற்றி நிரல்யாகிட்ட பேச வேண்டாம் நான் டாக்டர்கிட்டே பேசின பிறகு என்னன்னு பார்க்கலாம்” என்றாள்.அவரும் சரியென்று சொன்னார்.



அஸ்வதி சரஸ்வதி அம்மா சொன்ன எல்லாவற்றையும் கேட்டவள் திரும்பவும் யோசனைக்குச் சென்றாள்.எதுவாக இருந்தாலும் நடப்பது அனைத்தும் நிரல்யாவிற்கு நல்லதாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அஸ்வதியின் எண்ணமாக இருந்தது.



இப்படியே யோசித்து இருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை அஸ்வதிக்கு.தூங்கி எழுந்த நிரல் நேராக அஸ்வதியைப் பார்க்க வந்தாள்.பால்கனியில் யோசனையோடு அமர்ந்திருப்பவளை பார்த்ததும் ஓரளவு புரிந்துக் கொண்ட நிரல்யா மெதுவாக அவள் அருகினில் வந்து தோள் மீது கையை வைத்தாள்.


யாரென்று திரும்பிப் பார்த்தவள் அங்கே நின்ற நிரல்யாவைப் பார்த்து “என்ன உடனே தூங்கி எழுந்திட்டே?”


“நான் தூங்கி இரண்டு மணிநேரத்துக்கு மேலேயும் ஆயிடுச்சு என்ன என்னைப் பற்றி யோசிச்சுட்டு இருக்கியா?” என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.


அஸ்வதி வேகமாக இல்லை என்பது போல் தலையசைக்கவும் நிரல்யா “எனக்குத் தெரியும் என்ன நடந்து இருக்கும் அம்மாக்கு போன் போட்டு நடந்ததை கேட்டு இருப்பே அது தானே” என்றாள் சாதாரணமாய்…



அஸ்வதி நிரல்யாவைப் பார்த்தாள்?.”இப்போ எதுவும் சொல்ல விருப்பம் இல்லைன்னா பரவாயில்லை அஸ்வதி நீ என்கூட இருக்கிற வரைக்கும் எனக்கு எதைப் பத்தியும் கவலையும் இல்லை அதனால எப்போ சொல்லனும்னு தோணுதோ அப்போ சொல்லு முக்கியமான விஷயம் இப்போ என்னன்னா என் வயிறு பயங்கரமா கத்துது பசியில அதுக்கு முதல்ல வழியைப் பாரு” என்றாள்.அவள் சொன்ன பிறகு தான் தான் சமைக்கிறேன் என்று சொன்னது நினைவுக்கு வர அவளைப் பார்த்து “சாரிபா சுத்தமா மறந்துப் போச்சு” என்றாள்.



நிரலோ சிரித்துக் கொண்டே “சரி விடு எதுக்காக இந்த சாரி எல்லாம் நான் தோசை சுடுறேன் நீ காரச்சட்னி வை ஒரே நேரத்துல ஆளுக்கொரு வேலைப் பார்க்கும் போது சீக்கிரம் முடிஞ்சிடும் இல்லையா?”



“ம்ம்… வா போகலாம்” என்று தங்கள் வேலைகளைப் பார்த்தனர்.தோசையை சாப்பிட்டுக் கொண்டே நிரல் அஸ்வதியிடம் “ஆபிஸ்ல லீவ் கேட்டியா என்னாச்சு?”



“ம்ம்… பதில் சொல்றேன்னு சொல்லி இருக்காங்க கிடைச்சிடும் தான் நினைக்கிறேன் நீ முதல்ல போ நான் கண்டிப்பா வருவேன் ஏன்னா இரண்டு,மூணு நாள்ல சனிக்கிழமை வர்றதுனால மறுநாள் லீவு வருதுல்ல அதை வைச்சு எடுத்துடலாம்னு நினைக்கிறேன்”என்றாள்.



நிரல்யா “ஹேய் மறுநாள் வரேன்னு சொல்லிட்டு இப்போ ரெண்டுநாள் ஆகும்னு சொல்லுறே?”



“நிரல் புரிஞ்சுக்கோ ப்ராஜெக்ட் வொர்க் போயிட்டு இருக்கு அதை அப்படியே பாதியிலேயே விட்டுட்டு வர முடியாது உனக்காகத் தான் அதை சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு வரேன்னு சொல்றேன்” என்று தன் நிலைமையைச் சொல்லவும் புரிந்துக் கொண்டாள்.



அதுவரை மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதை எப்படி நிரல்யாவிடம் சொல்வது? என்று யோசித்துக் கொண்டே அவளைப் பார்த்தாள் அஸ்வதி.அவளின் மனநிலைமையை ஓரளவு புரிந்துக் கொண்டவள் நிரல் “எதாவது சொல்லனும்னு இருக்கியா?”


வேகமாக இல்லை என்பது தலையசைத்தவள் அடுத்த நொடியே ஆமாம் என்று தலையசைத்தாள்.


“என்ன விஷயம் சொல்லு?”



“நிரல் சைத்ரனை” என்று நிறுத்தி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.அவளை நேராக பார்த்தவள் சொல்லு என்பது போல் தலையசைக்க…



“என்ன அஸ்வதி இப்படி சொல்லுறாளேன்னு நினைக்காதே! சைத்ரன் சாரை பார்த்தால் எனக்கு நல்ல டைப்பாகத் தெரியுது அதுவும் அவர் பொய் சொல்லலை நீ அவரை நம்பு நிரல் சில விஷயங்கள் நடக்குறது நமக்கானதாக கூட இருக்கலாம் இல்லையா?அது நம்ம வாழ்க்கையை மாற்றலாம் இல்லையா? சில அன்பும் ஆதரவும் எல்லோர்கிட்டயும் கிடைக்கிறது இல்லை அது நமக்கானவங்ககிட்ட மட்டும் தான் கிடைக்கும் அந்த அன்பு இந்த உலகத்தை இன்னொரு கோணத்தில் இரசிக்க வைக்கும் வாழும் நாட்களையும் இன்னும ஏங்க வைக்கும் அந்த அன்புக்காக இங்கே பல பேர் ஏங்கி தவிக்கிறாங்க ஆனால் அந்த உண்மையான அன்பு நிச்சயம் உனக்கு கிடைக்கும்” என்றாள்.



நிரல்யா புரியாமல் அஸ்வதியைப் பார்த்தாள்.“அஸ்வதி நீ என்னச் சொல்ல வர்றேன்னு எனக்கு புரியலை சைத்ரன் சாரைப் பற்றி சொன்னே அதுக்கு அப்புறம் ஒன்னும் புரியலை” என்றாள்.


“அது எப்போ புரியனுமோ அப்போ புரிந்தால் போதும் இப்போ நீ போற டிரீப்பிக்கான நாம டிரெஸ்ஸெல்லாம் எடுத்து வைக்கலாம்” என்று எல்லாத்தையும் அடுக்கி வைக்கத் தொடங்கினர்.



அந்த வேலையை முடித்ததும் நிரல்யா தன்னுடைய அம்மாவிடம் கைப்பேசியில் பேசினாள்.முதலில் வீட்டில் உள்ளவர்களை நலம் விசாரித்து விட்டு


“அம்மா ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லனும்.நீங்க ஏதோ சொல்லனும்னு சொன்னீங்களே?”


“ம்ம்… முதல்ல நீ சொல்லும்மா”


“அம்மா வொர்க் விஷயமா நாளைக்கு மறுநாள் அந்தமான் போறோம்”


அவருக்கு அது அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும் வெளியூரில் போய் சம்பாதிப்பதே இஷ்டம் இல்லாமல் இருக்க சூழ்நிலையால் அமைதியாக இருப்பதால் இதில் வேலை விஷயமாக செல்ல வேண்டியதாக என்று சொல்லும் போது மறுப்பு சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைத்தவர் “அப்படியா நிரல் முதல் தடவை வெளியூர் போறே போய்ட்டு பத்திரமா வாம்மா உன்னை நல்லா கவனிச்சுக்கோ சரியா யாரையும் தெரியாமல் அவங்களோட போய் பேசவோ போகவோ செய்யாதே!” என்று சிறு குழந்தைக்கு சொல்வது போல் சொன்னார்.



தன்னுடைய அம்மா சொன்னதைக் கேட்டு சிரித்தவள் “தெரியும் அம்மா நான் பார்த்து இருந்துக்கிறேன்.அப்புறம் அம்மா நீங்க சொல்ல வந்த விஷயத்தை சொல்லுங்க” என்றாள்.


அவரோ தயங்கியவாறே “விக்ரமோட படிப்பு இந்த மாசத்தோட முடியப்போகுதுல்ல அடுத்து வேலைக்கு போகலாம்னு சென்னைக்கு வரப் போறதாகச் சொன்னான்” என்றதும் நிரல்யாவிற்கு பதற்றமும் கோபமும் ஒருசேர வந்தது.



“இப்போ என்ன அவசரம்? அவனை மேற்க்கொண்டு படிக்கத் தானே சொன்னேன் இப்போல்லாம் ஒரு டிகிரி முடிச்சா அவ்வளவா மதிப்பே கிடையாதும்மா அதுக்குத் தான் சொல்றேன் அவனை படிக்கச் சொல்லுங்க” என்றாள்.தம்பியின் மீது அக்கறையோடு அவன் சென்னைக்கு வந்தால் அவளுடைய உண்மை தெரிந்து விடக்கூடாது என்பது தான் முக்கியமாக இருந்தது.அதனால் அங்கேயே இருப்பதற்கு அவள் போராடினாள்.



அவரோ “நானும் பேசிட்டேன் நிரல் சொன்னால் கேட்க மாட்டேங்கிறான் சென்னையில் படிச்சிட்டே பார்ட் டைம்ல வேலைப் பார்க்க போறேன்னு பிடிவாதமாக இருக்கிறான் உன்னை இன்னும் கஷ்டப்படுத்த வேண்டாம்னு சொல்றான்” என்றார்.



உடனே நிரல்யா “ஓ… சார் பெரிய ஆளாகிட்டாங்க அதனால என் பேச்சை எல்லாம் கேட்க மாட்டாங்களா? எப்போ அவன் முடிவு எடுத்துட்டானோ அப்புறம் நான் பேச என்ன இருக்கு? அவன் விருப்பப்படி செய்யட்டும் ஆனால் ந இங்கே என்னோடு தங்கவோ வேற எந்த உதவியும் நான் செய்ய மாட்டேன்” என்றாள் கோபத்தோடு…


சரஸ்வதி பொறுமையாக…”நிரல் ஏன் உடனே இப்படி பேசுறே? அவன் உன்னை நினைச்சு தான் கவலைப்படுறான் புரிஞ்சுக்கோம்மா அதுக்காக அவன் யாருன்னே தெரியாத மாதிரி பேசாதே! நீங்க ரெண்டு பொம்பளை பிள்ளைங்களோடு அவன் தங்க மாட்டான் அவனோடு படிச்ச பிரெண்ட்ஸ் மூலமா ஹாஸ்டல்லை தங்கிப்பான் உன்னை தொந்தரவு பண்ணமாட்டான் நிரல் அதுக்காக இப்படியே நீயும் குடும்பத்துக்காக உழைச்சிட்டே இருக்க முடியாதுல்ல உனக்குன்னு வாழ்க்கை இருக்கு நிரல் அதைப் பற்றி இனிமேல் யோசிம்மா” என்று மேற்கொண்டு அவளிடம் பேசினாள் சண்டைப் போடுவாள் என்றெண்ணியவர் பிறகு பேசுவதாக அழைப்பை துண்டித்தார் சரஸ்வதி.



எப்படியோ விக்ரம் சென்னைக்கு வருவதை நிரல்யாவின் காதில் போட்டு விட்டு சம்மதம் வாங்கி விட்டாச்சு என்ற நிம்மதியில் சரஸ்வதியும் இனிமேல் எப்படி விக்ரம் கண்ணில் இருந்து தன் வேலையை மறைப்பது என்ற யோசனையில் நிரல்யா கவலையில் இருந்தாள்.அஸ்வதியிடம் நடந்ததைச் சொல்ல அவளோ முதலில் அந்தமானுக்கு செல்வதைப் பற்றி மட்டும் யோசி பிறகு மற்ற விஷயங்களை நினைத்து கவலைப்படலாம் என்று தற்போது அதற்கு ஒரு தற்காலிக தீர்வை கொடுத்தாள்.


மறுநாள் இலக்கியன் நிரல்யாவிடம் கைப்பேசியில் பேசி அவளுடைய உடல்நிலையைப் பற்றி தெரிந்துக் கொண்டான்.ஆனால் சைத்ரன் அஸ்வதியிடம் கேட்டு தெரிந்துக் கொண்டான்.


அந்தமான் செல்வதற்காக நிரல்யா விமான நிலையத்திற்கு செல்வதற்காக தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள்.அப்பொழுது நிரல்யா அருகில் வந்த அஸ்வதி ஒரு பெட்டியை கொடுத்தாள்.


நிரல்யா ஆச்சரியத்தோடு “என்னது இது”



அவளோ சிரித்துக் கொண்டு “சின்னதா ஒரு சர்ப்ரைஸ் திறந்து பாரு”



நிரல்யா திறந்து பார்க்க அதில் ஒரு குதிகால் செருப்பு ஒன்று இருந்தது.அதைப் பார்த்து “வாவ் சூப்பரா இருக்குடி எனக்கா?”


“ம்ம்… உனக்குத் தான் நல்லா இருக்குல்ல இன்னைக்கு இதை ஏர்போர்ட்டுக்கு இதை போட்டுட்டு போ”


அவளோ அதிர்ச்சியாகி “என்ன?விளையாடுறியா அஸ்வதி இந்த மாதிரி செப்பல் எல்லாம் போட்டதே இல்லை எனக்கு நடக்க தெரியாது அதுவும் இது ரொம்ப காஸ்ட்லியா இருக்கு”



“இருக்கட்டும் வெளியூர் போற அங்கே இதோ இந்த பழைய செருப்பை போட்டுட்டு போவியா? ப்ளைட்ல போற டிசன்ட்டா போ” என்று அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி வீட்டில் இரண்டு முறை நடக்க பயிற்சிக் கொடுத்து அந்த செருப்பை போட்டு விட்டு விமான நிலையத்திற்கு செல்வதற்கு வண்டியில் ஏற்றி விட்டவள் “பார்த்து பத்திரமா இருடி பாய்” என்று கையசைத்து வழியனுப்பியவள் ’இதற்கு பிறகு அவளே சமாளிக்கட்டும்’ என்று இரகசிய புன்னகை ஒன்றை சிந்தினாள்.


நிரல்யாவோ மனதினுள் ‘இந்த செருப்பை போட்டுட்டு எத்தனை தடவை கீழே விழுந்து வாரப்போறேனோ!’'என்று நினைத்து பெருமூச்சு விட்டாள்.


உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பதிவிடுங்கள்
 
Status
Not open for further replies.
Top