எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

NNK42 கூடாரை வெல்லும் கதைத் திரி

Status
Not open for further replies.

NNK42

Member
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

வணக்கம்.

தலைப்பு மட்டும் கொடுத்ததுக்கே அனைத்துக் கதைகளுக்கும் டைட்டில் கவர், மீம்ஸ், வீடியோஸ் அப்படின்னு ஒரே அதிரிபுதிரியா அமர்க்களமாக இருக்கு. நன்றி! நன்றி! நன்றி!

நான் #NNK42 #கூடாரைவெல்லும் கதை முயற்சி செய்றேன். தலைப்பின் பொருளும், கதை நாயகன், நாயகி அறிமுகம் இங்கே…

கூடாரை வெல்லும்

ரொம்ப பழகிய வரிகள் தான்.
தெரியாதவர்களுக்குச் சின்ன விளக்கம்.

ஆண்டாள் நாச்சியாரின் இனிக்கும் திருப்பாவையில் இருபத்து ஏழாவது பாசுரமே கூடாரை வெல்லும். தன்னை எதிர்ப்பவர்களை வெல்லும் ஆற்றல் கொண்டவர் தன்னை நேசிக்கும் அன்பிற்கு முன்னால் பணிவதே இதன் மறைபொருள்.

ஏன் இந்த தலைப்பு? ஏதோ வரலாற்றுக் கதையோ? இல்லை ஏதோ புதிய வித்தியாசமான படைப்போ? கண்டிப்பாக இல்லை. ரொம்ப பெரிய எதிர்பார்ப்போடு படிக்காதீங்க. ரொம்ப பழக்கமான கதைக்களம். ஒரு அழகான காதல் கதை. எந்த விதமான எதிர்மறை உணர்வும் இல்லாத கதை.
ஒரு தெலுங்கு குடும்பக் கதை.

கதை முடிக்கிறப்போ கொஞ்சம் தெலுங்கு மாட்லாட ஆரம்பிக்கலாம் எல்லாருமே.

கதை நாயகன் : சத்யதேவ்
கதை நாயகி : கோதா தேவி.

திங்கள் முதல் வாரம் இரு அத்தியாயங்கள் தொடர்ச்சியாகக் கொடுக்க முயற்சிக்கிறேன். உங்கள் கருத்துகள் என் உத்வேகம்… நன்றி.
 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 1:

“ஶ்ரீ ராம ராம ராமேதி

ரமே ராமே மனோ ரமே

சஹஸ்ரநாம தத்துல்யம்

ராம நாம வரானனே”

என்று விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் வரும் ராம மந்திரத்தை மனதுக்குள் உச்சரித்துக் கொண்டு கண்கள் மூடி சென்னை கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் உள்ள திருவிடந்தை நித்திய கல்யாணப் பெருமாள் சந்நிதியில் நின்று கோதா தேவி பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தாள். அவள் அகத்தில் எண்ணற்ற குழப்பங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தாலும் முகம் அதை வெளிப்படுத்தாமல் நிர்மலமாக இருந்தது. “மாலை, அர்ச்சனை சீட்டு வாங்கிண்டு வந்து அர்ச்சனை செஞ்சுட்டு ஒன்பது முறை பிரதட்சணம் செய்மா” என்ற ஐயரின் குரலில் கண்களைத் திறந்தாள் கோதா. அவரிடம் மறுப்பாகத் தலையசைத்து விட்டு மீண்டும் ஒரு முறை பெருமாளைப் பார்த்து விட்டு நடக்கத் தொடங்கினாள்.

கோதாவிற்கு முப்பது வயது தொடங்கி விட்டாலும் பார்ப்பதற்கு அவ்வாறு தெரியாது. இப்பொழுது தான் படிப்பை முடித்து விட்டு வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்து இருக்கும் பெண் போன்ற தோற்றத்தில் தான் இருந்தாள். நெற்றி வகிட்டில் குங்குமம், கழுத்தில் தாலி, நல்ல பூசலு (தாலிக்குப் பதிலாக மணமுடித்த பெண்கள் அணியும் கருகு மணிமாலை), காலில் மெட்டி போன்ற மணமாகிய பெண்களுக்கு உரிய எந்த அடையாளங்களும் இல்லாது இருந்த கோதாவினைப் பார்த்துத் திருமணத்திற்குப் பரிகாரம் செய்ய வந்திருக்கும் பெண் என்று ஐயர் நினைத்து விட்டார்.

காலை ஆறரை மணி தான் ஆகிறது. ஜனவரி மாதம் ஆதலால் சென்னையில் கூட சற்று பனி மூட்டம் இருந்தது. மிதமான குளிரில் கைகளைப் பரபரவென சூடு வரத் தேய்த்துக் கன்னங்களில் வைத்துக் கொண்டு கோவிலைச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டே மெதுவாகப் பிரதட்சணம் செய்யத் தொடங்கினாள்.கோவிலில் நல்ல கூட்டம். ஏதோ விஷேசம் என்று கோதாவிற்குப் புரிந்தது. ஆனால் என்ன என்று தெரியவில்லை. யாரிடம் கேட்கலாம் என்று பார்த்துக் கொண்டே நடந்தாள்.

எதிரே வந்த ஐயரிடம் மெதுவாக “இன்னைக்கு என்ன விஷேசம் ஸ்வாமி?” என்று பவ்யமாகக் கேட்டாள். “இன்னைக்கு கூடார வல்லி மா. ஆண்டாள் மார்கழி மாசம் இருபத்தாறு நாள்கள் நோன்பு இருந்ததைப் பார்த்து மகிழ்ந்து இருபத்து ஏழாவது நாள் பெருமாள் ஆண்டாளைத் திருமணம் செய்து கொள்வதாக வரம் கொடுத்த நாள் மா. மார்கழி மாதத்தில் இன்னைக்கு தான் ரொம்ப ரொம்ப விஷேசம்” என்று விட்டு நடந்தார். “ஓ இப்புடு தமிழ்லோ மார்கசீரிஷமா (மார்கழி)” என்று நினைத்துக் கொண்டு நடந்தாள். அம்மா செய்யும் அக்காரவடிசலின் சுவை மற்றும் நினைவு அழையா விருந்தாளியாக மனதில் தோன்ற நேரத்தைப் பார்க்காமல் அம்மாவிற்கு அழைத்து விட்டாள். அழைப்பு முடியும் தருவாயில் எடுக்கப்பட “அம்மா ஈரோஜு(இன்னைக்கு) கூடாரவல்லி பூஜை சேஸ்தாரா?” என்று ஆவலுடன் கேட்டிருந்தாள். லண்டனில் அழைப்பை ஏற்றது என்னவோ கோதாவின் தந்தை ஶ்ரீநிவாசன். இப்பொழுது லண்டனில் இரவு ஒரு மணி. என்னமோ ஏதோ என்ற பதட்டத்தில் மகளின் அழைப்பை ஏற்ற ஶ்ரீநிவாசனுக்கு மகளின் கேள்வி அத்தனை ஆசுவாசத்தைக் கொடுத்தது.

ஶ்ரீநிவாசன் : “சேஸ்தாரம்மா தள்ளி……. இதிகோசம் இப்புடு கால் சேசினாரா நூவு? ஏமி பிராப்ளமா கோதா?”

கோதா: “ஓ! சாரி நானா………. உங்களுக்கு இப்போ மிட்நைட்ல……. மறந்து போய் கால் பண்ணிட்டேன். இங்க பெருமாள் கோவிலுக்கு வந்தேன். கோவில்ல விஷேசம் சொன்னதும் நம்ம வீட்டுல செய்றது நினைவு வந்துச்சு. உடனே கூப்பிட்டேன். சாரி நானா. உதயம்லோ (காலையில்) கால் செய்யண்டி. பை நானா” என்று ஶ்ரீநிவாசன் பேச வாய்ப்பளிக்காது பேசி அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டாள். தன் தந்தையின் குரலைக் கேட்டதிலேயே ஒரு புது உற்சாகம் பிறக்க ஒரு துள்ளலுடன் கோவிலை வலம் வந்தாள்.

கூடாரவல்லின்னு சொல்லி கோதாவி்ன் தாய் பத்மா வீட்டில் பூஜை செய்வது கோதாவிற்குத் தெரியும். ஆனால் ஏன்? எதற்கு? என்ற காரண காரியங்கள் தெரியாது. அவள் தெரிந்து கொள்ளவும் விரும்பவில்லை. கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத பெண்ணும் இல்லை. வீட்டில் கண்டிப்பாக செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லும் நியதிகளை முறையாக செய்து விடுவாள். ஆனால் கோதாவிற்கு அவை எதற்கு என்று தெரிந்து கொள்ளும் அளவு பெரிதாக ஈடுபாடு கிடையாது.

கோவிலில் பிரதட்சணம் முடித்து விட்டுத் தங்கியிருந்த கடற்கரை சொகுசு விடுதிக்குத் திரும்பியிருந்தாள். இன்னும் அவளுடன் வந்தவர்கள் எவரும் எழுந்து வெளியே வரவில்லை. கோதாவுடன் அறையைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்த சைந்தவியும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். தனிமை கோதாவைத் துரத்த விடுதியில் இருந்து கடற்கரைக்குச் சென்ற பாதையில் சென்று கடற்கரையில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினாள். இந்த அமைதி, தனிமை இரண்டுமே கோதாவிற்குப் பழக்கம் இல்லாதவை. கோதா என்றாலே எப்போதும் சிரிக்கும் குழந்தை முகம், துள்ளலுடன் கூடிய துறுதுறு குறும்பு………இவற்றினால் ஈர்க்கப்பட்டு அவளைச் சுற்றி இருக்கும் நண்பர்கள்………. சமீப காலமாக கோதா இவை எதுவுமே இல்லாத தனிமையை உணரத் தொடங்கியிருக்கிறாள். தேவ் பாவாவின் நினைவு வரத் தன் அலைபேசியில் தேவ் பாவா என்று சேமித்து வைத்து இருந்த எண்ணை எடுத்துப் பார்த்தாள். அதில் இருந்த தேவ்வின் நிழற்படத்தை மெதுவாகத் தடவிக் கொடுத்து “உர்ராங்குட்டான் தேவ் பாவா” என்று புன்சிரிப்புடன் திட்டினாள். அழைக்கவா? வேண்டாமா? என்று சில நொடி யோசித்து அவரா கூப்பிடட்டும் என்று அலைபேசியை அணைத்து விட்டாள்.

லண்டனில் அலைபேசி அழைப்பில் பதட்டத்துடன் எழுந்த பத்மா “ஏமண்டி கோதா எந்துக்கண்டி இப்புடு கால் சேசிந்தி?” என்று தன் கணவரிடம் சற்று கலக்கத்துடன் கேட்டார். ஶ்ரீநிவாசன் “பாதக ஏமி லேதம்மா…….. ஈரோஜூ மன இன்டுலோ பூஜை சேஸ்தாரான்னு அடிகிந்தி……(பிரச்சனை எதுவும் இல்லை……இன்னைக்கு நம்ம வீட்டுல பூஜை செய்யப் போறீங்களான்னு கேட்டாள்)”.

பத்மா “பாவா……. மீரு செப்பண்டி சின்ன தள்ளிக்கி……. நீங்க கண்டிச்சு சொன்னால் அவ நிச்சயம் செய்வா……. அவளை வேலையை விட்டுட்டு அவ வீட்டுக்குப் போக சொல்லுங்க. அவளால நானும் இப்போ என் பொறந்த வீட்டு மனுஷங்களை விரோதிச்சுட்டு இருக்கேன். நீங்க சொன்னால் தான் அவ அதைப் பற்றி கொஞ்சமாவது யோசிப்பா. நீங்களும் ஏன் தான் இப்படி பிடிவாதமா இருக்கீங்க?”

ஶ்ரீநிவாசன் “வேலையை எதுக்குமா விடணும்? அவ இஷ்டமா படிச்ச படிப்பு, படிப்புக்கேத்த வேலை, கை நிறைய சம்பளம்னு திவ்யமா இருக்கா நா சின்ன தள்ளி. வேலையை மட்டும் விடுன்னு சொல்லாத”

பத்மா “மல்லி எந்துக்கு மீ கூத்துருக்கி பெலி சேசினாரு? (அப்புறம் எதுக்கு உங்க பொண்ணுக்கு கல்யாணம் செஞ்சீங்க?)

ஶ்ரீநிவாசன் “கல்யாணம் பண்ணா வேலைக்குப் போகக் கூடாதா? திருப்பி முதல்ல இருந்து ஆரம்பிக்காத. தூங்கு.”

பத்மா “நான் எதுவும் பேசவே கூடாது. இப்போ இவ்வளவு சீக்கிரமா எந்திரிக்கிறவளா உங்க பொண்ணு? ஏதோ சரியில்லை. நீங்க காலைல அவ கிட்ட பேசி ஒரு முடிவு எடுங்க. எடுக்கணும். ஒரு குடும்பம் இல்லாமல் வேலை மட்டுமே பார்த்துட்டு வாழ்க்கையை ஓட்ட முடியுமா? கோதாவால அப்படி இருக்கவே முடியாது. அவளைச் சுற்றி எப்பவும் ஒரு கூட்டம் இருக்கணும் அவளுக்கு. அவளைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாததா நான் சொல்லிடப் போறேன். அவள் அல்லுடு(மாப்பிள்ளை) கூட சேர்ந்து வாழ என்ன செய்யணுமோ அதை செய்ங்க.”

ஶ்ரீநிவாசன் தன் செல்ல மகளைப் பற்றி அறியாததா? அவரும் சில நாள்களாகத் தன் மகளின் நடவடிக்கையில் வித்தியாசத்தை உணர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறார். இதை நினைத்துக் கவலை கொண்டு தான் அவர் லண்டன் கிளம்ப மறுத்ததே. மருமகளின் பிரசவத்திற்காக லண்டன் வந்திருந்தாலும் அவர் மனம் கோதாவிடம் தான் இருந்தது.

முதலில் ஶ்ரீநிவாசன் பத்மா இருவருக்குமே கோதாவை விட்டு விட்டு லண்டன் கிளம்ப மனம் வரவில்லை. கோதா மட்டும் அவர்கள் மகவு அல்லவே. அவர்களின் மூத்த மகன் ஶ்ரீராம் பணி நிமித்தம் லண்டன் சென்றவன் அங்கேயே குடியேறி விட்டான். ஶ்ரீராமின் மனைவி காயத்ரியின் பிரசவத்திற்காக ஶ்ரீநிவாசனும் பத்மாவும் லண்டன் வர வேண்டிய கட்டாயம். ஶ்ரீராமும் காயத்ரியும் திருமணமாகி ஐந்து வருடங்கள் குழந்தைக்காக ஏங்கித் தவித்துப் பல சிகிச்சை எடுத்துத் தெய்வங்களிடமும் பிரார்த்தனைகள் பல செய்து தங்கள் தவத்தின் பலனைக் கரங்களில் ஏந்தக் காத்திருக்கின்றனர்.

ஶ்ரீராம் காயத்ரியின் கர்ப்பம் உறுதி செய்யப்பட்ட நாளில் இருந்து தனது தாய் தந்தையை லண்டனுக்கு அழைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஒரு வருடம் மகளை விட்டு விட்டுச் செல்லவும் மனதில்லாமல் மருமகளைக் கவனிக்கச் செல்ல முடியவில்லை என்ற தவிப்பிலும் உழன்றனர். ஶ்ரீநிவாசன் பத்மாவை மட்டும் லண்டன் செல்ல வற்புறுத்த பத்மா மறுத்து விட்டார். ஶ்ரீநிவாசன் ஆரோக்கியமான வர் என்றாலும் அறுபதைக் கடந்து விட்டதால் வயது மூப்பின் உபாதைகள் தலை காட்டத் தொடங்கி விட்டன. அதனால் ஶ்ரீநிவாசனை விட்டுச் செல்ல பத்மா மறுத்து விட்டார்.

பத்மாவின் எண்ணப்படி தாங்கள் இருவரும் லண்டன் சென்று விட்டால் மகள் தனிமையை வெறுத்து மாப்பிள்ளையுடன் செல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது. தங்கள் குடும்பத்திற்கு வரவிருக்கும் புது உறவு மகளின் வாழ்விலும் வசந்தத்தைக் கொண்டு வரும் என்ற நம்பிக்கையில் கணவரையும் நச்சரித்து இருவரும் லண்டன் வந்து விட்டனர். இவர்கள் லண்டன் வந்து இரண்டு மாதங்கள் கடந்து விட்டன. காயத்ரிக்கு இப்பொழுது ஏழாவது மாதம்.

பள்ளியில் இருந்து வீட்டுக்கு வரும் குழந்தை சந்தோஷ ஆர்ப்பரிப்புடன் தாயை அணைத்துக் கொள்வது போல் கடல் அலைகளும் ஆர்ப்பரிப்புடன் கரையைத் தொட்டு முத்தமிட்டன. ஒப்பற்ற அழகையும் எண்ணற்ற ஆபத்துகளையும் தன்னகத்தே கொண்டிருந்த கடலும் கோதாவின் தவிப்பைக் கலையவில்லை.

ஆழ்கடலைச் சுருட்டி ஆடையாய் அணிந்தது போல் ஆழ்ந்த கடல் நீல நிறத்தில் வெள்ளை நிறத்தில் சிறு பாசிகள் வைத்துத் தைக்கப்பட்டிருந்த சுடிதார் அணிந்து கரையில் அமர்ந்து இருந்தவள் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.

சிறிது தூரத்தில் ஒரு குடும்பம் கடல் நீரில் கால் நனைத்து நின்றிருந்தனர். அவர்களில் ஒரு சிறு பெண் குழந்தை மட்டும் அவர்களுடன் இணைந்து கொள்ளாமல் கரையில் நின்று சற்று பயம் கலந்த ஆசையுடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளைத் தங்களுடன் வருமாறு நீரில் நின்று அழைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அச்சிறு குழந்தையின் முகத்தில் பிரதிபலித்த உணர்ச்சிகள் கோதாவின் முகத்திலும் சிறு புன்னகையைத் தோற்றுவிக்க மலர்ந்து சிரித்தாள் கோதா. “வரீங்களா? நான் உங்களைக் கூப்பிட்டுப் போய் அவுங்க பக்கத்துல விடறேன்” கோதா.

“இல்லை அக்கா. நா அங்க போகல. வாட்டர இங்க வர சொல்லுங்க” என்றால் அச்சிறுமி கட்டளையாக.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்……….

 

NNK42

Member
கூடாரை வெல்லும் 2:

‘கிழக்குக் கடற்கரையின் நகை’ என்று சிறப்பாக அழைக்கப்படும் ஆந்திர மாநிலத்தின் விசாகப்பட்டினம். குறிஞ்சியும் நெய்தலும் பின்னிப் பிணைந்த அழகு. மகுடமாக இந்தியக் கடற்படையும் தங்கள் தீரத்தை மக்களுக்கு விசாகப்பட்டினம் கடற்கரையில் வித விதமாகக் காட்சிப் படுத்தினர்.



அதில் அழகிய ரிஷிகொண்டா கடற்கரை அருகில் உள்ள பூங்காவில் தன் காலை நேர ஓட்டப் பயிற்சியில் இருந்தான் சத்யதேவ். நிமிர்ந்து பார்க்க வைக்கும் உயரம். உயரத்தில் மட்டும் அல்லாது பண்பு, தொழில், அந்தஸ்து போன்றவற்றிலும் உயரமே. அகத்தைக் காட்டாத முகம். கண்களில் கூட சிறு மலர்ச்சி அற்று இறுகிய முகம்.



ஓட்டப் பயிற்சி முடித்தவன் சற்றே இளைப்பாற அங்கிருந்த கல் இருக்கையில் அமர்ந்தான். இது அவனது வழக்கம் அல்ல. இன்று ஏனோ கடல் அலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போல இருந்தது. தினம் வரும் இடம் தான். தினம் பார்க்கும் அதே கடல் தான். இன்று மட்டும் என்ன? அலைகளில் அவள் முகம் தெரிவது போன்ற உணர்வு. சத்யதேவ் முகம் கடல் அலைகளுக்குச் சற்று மென்மையைக் காட்டியது.



‘தேவ் பாவா… நேனு ஒஸ்தாவா’

‘தேவ் பாவா… ச்சூடண்டி…(பாருங்க) அண்ணையா கொட்டிந்தீ(அடிச்சிட்டாங்க)’

‘தேவ் பாவா… நா க்கி(எனக்கு) ஐஸ் கிரீம் காவாலி(வேணும்)’

‘தேவ் பாவா… கார் ஒத்து… பைக்லோ வெல்தாவா(போகலாமா)’

‘தேவ் பாவா… அம்மம்மா க்கி மீரு செப்பண்டி’

‘தேவ் பாவா… மீரு தீசுகோரண்டி(எடுத்துக்கோங்க)’

ஒவ்வொரு அலையும் கரை தொட்டுத் திரும்பும் போது சத்யதேவ்வின் காதுகளில் மட்டும் அல்லாது அவனது ஒவ்வொரு அணுவிலும் அவனது சின்னியின் குரல் எதிரொலிக்க அவனது உடல் முழுவதும் ஒரு சிலிர்ப்பு மற்றும் பரவசம். ஏன் என்றே தெரியாது அவனைத் திணறடித்த அந்த உணர்வில் மூச்சடைக்கத் தன் அலைபேசியைக் கையில் எடுத்தான்.



அலைபேசியில் நேரத்தைப் பார்த்து அதை அணைத்து விட்டு மானசீகமாகத் தலையில் தட்டிக் கொண்டான். மனதோடு சிறு பதட்டம் இருந்தாலும் பிரசாந்தமாக அமர்ந்து கடல் அலைகளை ரசித்துக் கொண்டே இருந்தான். தேவ்வின் தேவதையைத் தாங்கள் தரிசனம் செய்ததை அவனிடம் சொல்ல முயன்று கொண்டிருந்தன அலைகள்.



காலை உணவிற்கு கோதாவின் நண்பர்கள் அழைத்ததும் கடற்கரையில் இருந்து உணவு விடுதிக்குத் திரும்பி இருந்தாள். இரவு உடையிலேயே உண்ண வந்திருந்த சைந்தவி கோதாவைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் பட படவெனப் பொரிந்தாள்.

“தாயே! பர தேவதை! நீ மனுஷி தானா? நைட் பீச்ல மூன்று மணி வரைக்கும் கேம்ப் ஃபயர் போட்டு என்ஜாய் பண்ணிட்டு காலையிலேயே சீக்கிரம் எந்திரிச்சுக் கோவிலுக்கும் போய்ட்டு வந்துட்ட… நீ ரோபோ இல்லையே…” என்று கோதாவின் கைகளைத் தடவிப் பார்த்து விளையாட்டாகக் கிள்ளி அடித்துக் கேட்டாள். சைந்தவியின் செய்கையில் அவர்கள் உடன் வந்தவர்களும் சிரித்தனர்.

கோதா “தேவுடா! ஒரு கோவிலுக்குப் போனது தப்பா? இன்னைக்கு என்ன விஷேசம் தெரியுமா? எங்க வீட்டுல எப்படி செய்வாங்க தெரியுமா?” என்று தான் அனைத்தும் தெரிந்து கோவிலுக்குச் சென்றது போல அவள் பாணியில் கலகலவென உருட்டினாள்.



சைந்தவி கோதாவின் முன் எழுந்து நின்று இரு கைகளையும் கூப்பி “பிளீஸ்… ரேடியோவை கொஞ்சம் ஆஃப் பண்ணேன். ரொம்ப பசிக்குது. சாப்பிடலாம்”. கோதா “அதே மீ பிராணம் காதா? (அது தான உன்னோட உயிர்) கொட்டிக்கோ… நல்லா கொட்டிக்கோ… ஹ்ம்ம்” என்று கூறித் தன் முகவாயைத் தோளில் இடித்துப் பழிப்புக் காட்டினாள்.

சைந்தவி “என்னடா தமிழ் படம் மட்டும் கிளியரா வருதே… தெலுங்கு கலப்படம் இல்லையேன்னு நினைச்சேன். இந்தா வந்துருச்சுல ராணிமுந்திரி”.

கோதா சற்று கோபத்துடன் “ஹேய் நா இதி ராஜமுந்திரி… ராணிமுந்திரி காது” என்று விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள்.

சைந்தவி கண்ணைச் சிமிட்டி சிரித்துக் கொண்டே “தேவியம்மா… ராஜமுந்திரியோ ராணிமுந்திரியோ… இப்போ அது பிராப்ளம் லேது. கேசரிலோ எத்தனை முந்திரி உந்தின்னு சூடு” என்று சொல்லிக் கொண்டே தனக்குத் தேவையானவற்றை எடுக்க ஓட்டம் பிடித்தாள்.

கோதாவும் “பிச்சி… பிச்சி…”(பைத்தியம்) என்று திட்டிக் கொண்டே சைந்தவியைப் பின் தொடர்ந்தாள்.

அனைவரும் கலகலத்துக் கொண்டே காலை உணவை முடித்தனர். கோதாவுக்குப் பேச்சு மட்டும் தான் ஓடியதே தவிர உணவில் சற்றும் மனம் லயிக்கவில்லை. மனதில் வேறு யோசனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது.



கோதா ரேணிகுண்டாவில் உள்ள ஒரு பால் பொருள்கள் தயாரிக்கும் தனியார் தொழிற்சாலையில் தரக் கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவில் உதவி மேலாளராகப் பணிபுரிகிறாள். சைந்தவி அதே பிரிவில் ஆராய்ச்சிக் கூடத்தில் பணிபுரிகிறாள். இருவரும் ஹரியானாவில் மத்திய அரசு நடத்தும் பால் மற்றும் பால் பொருட்கள் ஆராய்ச்சி நிறுவனக் கல்லூரியில் படித்தவர்கள். கோதா அங்கு பட்ட மேற்படிப்பு படிக்கும் பொழுது சைந்தவி பட்டப் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். கல்லூரியில் நெருங்கிய பழக்கம் இல்லாவிட்டாலும் இங்கு வேலையில் ஒரே கல்லூரியில் படித்தவர்கள் என்பதால் நல்ல பழக்கம். இருவரும் ரேணிகுண்டாவில் தனியாக வீடு வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கி வேலைக்குச் சென்று வருகின்றனர்.



அவர்களது தொழிற்சாலையில் வித விதமான சுவையில் சீஸ் தயாரிக்கும் ஆராய்ச்சி கடந்த ஒரு வருடமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. முதல் கட்டமாக ஆங்கிலப் புத்தாண்டு அன்று விற்பனைக்கு இருபது வகையான சீஸ்களை அறிமுகப்படுத்தினர். சாக்லேட் போன்ற வில்லைகளாக சீஸ்… அதிலும் மிளகு, மிளகாய், தக்காளி, பச்சை சட்னி(புதினா மற்றும் கொத்தமல்லி) போன்ற சுவைகளில் அறிமுகப்படுத்தினர். குழந்தைகள் விரும்பிச் சாப்பிடும் சிப்ஸ்களில் தடவிச் சாப்பிடுவதற்கு பற்பசை போன்ற தினுசில் பேக் செய்யப்பட்ட கிரீம் போன்ற சீஸ்… பீட்ஸா தயாரிப்புக்கு என்று துருவிய சீஸ்… பாஸ்தா தயாரிப்பதற்கு என்று தனி வகையான சீஸ், ரொட்டிகளில் தடவிச் சாப்பிட ஏதுவாக வெண்ணையின் குழைந்த பக்குவம் கொண்ட சீஸ் என்று அறிமுகப் படுத்தப்பட்ட சில தினங்களில் அவர்களது சீஸ்களுக்கு சந்தையில் நல்ல வரவேற்பு.



ஏற்றுமதி செய்வதற்கும் கூட முதற்கட்ட வேலைகளை அவர்களது நிர்வாகம் தொடங்கி விட்டனர். அந்த வெற்றியைக் கொண்டாட தயாரிப்புத் துறை மற்றும் தரக் கட்டுப்பாட்டுத் துறையில் பணி புரியும் அனைவரும் சென்னையில் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் அமைந்துள்ள கடற்கரை சொகுசு விடுதிக்கு அழைத்து வரப் பட்டிருந்தனர்.



கடந்த இரு தினங்களாக அங்கு சந்தோஷம், கொண்டாட்டம் மட்டுமே. வித விதமான உணவு, ஆட்டம், பாட்டம், வேடிக்கை விளையாட்டு என்று ஆழி சூழ் அழகிய உலகில் சஞ்சரித்தனர். இன்று மதிய உணவுக்குப் பின் ரேணிகுண்டா திரும்ப வேண்டும். நாளை ஒரு நாள் மட்டுமே பணி. அதற்கு அடுத்த நாள் போகிப் பண்டிகை. பொங்கல் விடுமுறையாகத் தொடர்ந்து மூன்று நாள்கள் சேர்ந்து வர எங்கே செல்வது என்ற பெரும் குழப்பம் கோதாவின் மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்தது.



கிளம்பத் தயாராகத் தங்கள் உடமைகளை கோதாவும், சைந்தவியும் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தனர். சைந்தவி தொழிற்சாலைக்குச் செல்லாமல் அப்படியே தனது வீட்டுக்குச் செல்ல ஆயத்தமாகி இருந்தாள். அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கத் திருமண வேலைகளுக்காக முன்னதாக செல்கிறாள். கோதாவின் அலைபேசியில் ஶ்ரீநிவாசன் அழைத்தார். அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டே அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள்.

“செப்பண்டி நானா…”

ஶ்ரீநிவாசன் “மீ டிரிப் எலா உந்திமா (எப்படி இருக்கு)?”

கோதா “பாகு உந்தி (நல்லா இருக்கு) நானா”.

“நைட் கேம்ப் ஃபயர் சீக்கிரமே முடிஞ்சதா?”

“லேது நானா… சால (ரொம்ப) லேட் ஆயிந்தி…”

“ஓ… பரவாலேதே (பரவாயில்லையே)… ஆனாலும் எல்லாரும் காலையிலேயே சீக்கிரமா கோவிலுக்கும் போய்ட்டு வந்துட்டீங்களே…”

“நானா… நேணு மாத்திரமே குடிக்கு வெல்லினாமு… எவரு ரால (யாரும் வரல)… நாக்கே நித்திரா ரால நானா (எனக்குத் தான் தூக்கம் வரல)…”

“ஏமி தள்ளி? எந்துக்கு நித்திரா ரால? ஏமி பிராப்ளமா கோதா? நேனு இந்தியா கி ஒஸ்தாவா?”

“ஒத்து நானா… நீங்க வதீனாவப் (அண்ணி) பாருங்க… அங்க தான் இப்போ நீங்க இருக்கணும். ஐ கேன் மேனேஜ்”

“ஹம்ம்… சங்கராந்திக்கு (பொங்கல்) நம்ம வீட்டுக்கு எப்போக் கிளம்பற?... கார் புக் பண்ணிருக்கியா? இல்லை இப்போவே நம்ம வீட்டுக்குக் கிளம்பறியா?”

“லேது நானா… நா இப்போ ஃபேக்டரிக்குத் தான் கிளம்பறேன்… இன்னும் டிசைட் பண்ணல நானா”.

“ஹ்ம்ம்… சங்கராந்திக்கு வீடு சுத்தம் பண்ண செக்யூரிட்டி கிட்ட சொல்லிருக்கேன். நீ வீட்டுல சின்னதா பூஜை மட்டும் செய் மா”

“ம்ம்… அலாகே (அப்படியே) நானா” என்ற கோதாவின் குரல் உள்ளே போயிருந்தது.

ஶ்ரீநிவாசன் மகளிடம் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பத்மாவிற்கு கோபம் எக்குத்தப்பாக ஏறிக் கொண்டிருந்தது. “உன் புருஷன் வீட்டுக்குப் போ… அங்க போய் பண்டிகை கொண்டாடுன்னு சொல்லாம நம்ம வீட்டுக்கு எப்போமா போறன்னு கேட்டுச் செல்லம் கொஞ்சிட்டு இருக்காரு இந்த விவஸ்தை கெட்ட மனுஷன். இதுல இவரு இந்தியா வரவான்னு கேள்வி வேற… ரேணிகுண்டால போய் உட்கார்ந்து கூத்துருக்கி சேவை பண்ண வேண்டியது தான… யார் வேண்டாம்னு சொன்னா…” என்று பத்மா தலையில் அடித்துக் கொண்டு ஶ்ரீநிவாசன் காதில் விழுமாறு பேசினார்.

பத்மாவிற்குப் பதிலாக ஒரு முறைப்பைக் கொடுத்து விட்டுத் தன் மகளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ஶ்ரீநிவாசன். மகள் தனிமையை உணர்வது புரிந்தாலும் அவர் எதுவும் வெளிப்படையாக சொல்ல விரும்பவில்லை. கோதா அவளாக உணர்ந்து செல்ல வேண்டும் என்பது அவரின் எண்ணம். அதனால் பொதுவாகவேப் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

“மா… சின்னத் தள்ளி… பண்டிகை சமயம் தனியா இருக்க கஷ்டமா தான் மா இருக்கும். ஒக்க சமச்சாரம் (ஒரு வருஷம்) அட்ஜஸ்ட் சேசுக்கோம்மா. நீ ஸ்வீடன்ல இருந்தப்போ எப்படி இருந்ததோ அப்படின்னு நினைச்சுக்கோ. எல்லாமே மாறும். நாம கூட மாறனும். எப்பவும் ஒரே மாதிரி இருக்க முடியாது. சில இடத்துல சில நேரத்துல நாம தான் மாறனும். மீக்கே அன்னி தெலுசு காதா? (உனக்கே எல்லாம் தெரியுமே?) மீ பிளான் சேசி செப்பம்மா. பை மா தள்ளி”.

தந்தையுடன் சற்றுக் கலங்கிய கண்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த கோதா “பை நானா” என்ற முணுமுணுப்புடன் கைப்பேசியை அணைத்தாள்.

சைந்தவி கிளம்பித் தயாராக நிற்க அவளை விடுதியின் வாசல் வரை உடன் சென்று அனுப்பி வைத்தாள். ரேணிகுண்டா கிளம்ப இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருந்தது. தன்னுடன் வந்தவர்கள் அனைவரும் அவர்கள் குடும்பத்துடன் வந்திருந்ததால் அவர்களுடன் நேரம் செலவழித்துக் கொண்டு இருந்தனர். மீண்டும் தனிமை சூழக் கோதா தன் தந்தை பேசியதைப் பற்றி யோசித்தாள். சட்டெனக் காலையில் கடற்கரையில் பார்த்த குழந்தையின் பேச்சும் கோதாவின் காதில் ஒலித்தது. “நம்ம நிற்கிற இடத்துக்கு எப்படி கடல் வரும்? நாம தான் கடல் கிட்டப் போகணும். நாம தான் மாறனும்” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்த கோதாவிற்கு ஏதோ புரிவது போல் இருந்தது.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்…

















 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 3:

சத்யதேவ் இன்று காலையில் இருந்தே விசாகப்பட்டினம் துறைமுகத்தில் தான் இருந்தான். இன்றே இரண்டு கப்பல்களில் அவன் ஏற்றுமதி தொடர்பான வேலைகளை முடிக்க வேண்டியது இருந்தது. நேற்று மாலையே ராஜமுந்திரியில் உள்ள அவர்களது அரிசி ஆலையில் இருந்து ஏற்றுமதிக்கு ஆயத்தமாக அரிசி துறைமுகத்திற்கு வந்துவிட்டது. சத்யதேவ் கடைசிக் கட்ட வேலைகளில் மூழ்கி இருந்தான்.

சத்யதேவ்வின் அலைபேசி குறுஞ்செய்தி வந்ததுக்கான ஒலி எழுப்பியது. சத்யதேவ் அலைபேசியில் பார்வையை ஓட்ட “தேவ் பாவா… பிக்கப் செய்ய ஏர்போர்ட்க்கி எனிமிதி கண்ட்லக்கி (எட்டு மணிக்கு) ரண்டி” என்று தன் சின்னியிடம் இருந்து குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது.

சத்யதேவ் மனதுள் சட்டென மலர்ச்சி தோன்றினாலும் அவன் ஆர்ப்பரிக்கவில்லை. இது அவன் எதிர்பார்த்தது தான். அவனின் சின்னி அவனைத் தேடி வருவாள் என்ற உறுதி அவனிடம் இருந்தது. அது எப்பொழுது என்று தெரியாமல் தான் அவனும் தனிமையில் கரைகிறான். நேரம் ஆறைத் தொட சத்யதேவ் துரிதமாக அனைத்து வேலைகளையும் முடித்து விட்டுத் தனது ஃபார்ச்சுனரில் விசாகப்பட்டினம் விமான நிலையம் விரைந்தான்.

அவனுக்கு ஒரு சந்தேகமும் இருந்தது. விசாகப்பட்டினம் வருகிறாளா? இல்லை பண்டிகை என்பதால் ராஜமுந்திரி வருகிறாளா? இரண்டரை வருடங்களாக இருவருக்கும் பேச்சுவார்த்தை இல்லாவிட்டாலும் தான் விசாகப்பட்டினத்தில் இருப்பது அத்தை, மாமாவின் மூலம் அவளுக்குத் தெரிந்து தான் இருக்கும். ஒரு வேளை பண்டிகை என்பதால் தான் ராஜமுந்திரி வந்திருக்கலாம் என்ற நினைப்பில் அங்கே வருகிறாளா?

அத்தை, மாமா இருவருமே சின்னி வருவதாகத் தெரிவிக்கவில்லை. அவர்களிடம் சொல்லாமல் கிளம்பி வருகிறாளா? மகள் எங்கு செல்கிறாள் என்று கூட அவளிடம் கேட்கவில்லையா? இப்படித் தான் அவளைக் கவனித்துக் கொள்கிறார்களா? சத்யதேவ்வின் மனதில் தன் மாமனார், மாமியார் மீது சிறு கோபம் கூடக் கணன்றது. ராஜமுந்திரி விமான நிலையத்திற்கும் யாரையாவது அனுப்பலாமா? என்ற யோசனைகள் அவனது சின்னி விமானத்தில் பறக்கும் வேகத்தை விட வேகமாகப் பறந்தன.

திருப்பதியில் இருந்து தற்போது எந்த விமானம் கிளம்பியிருக்கிறது என்று கூகுளில் தட்டினால் நொடியில் விடை தெரிந்து போகும். இதுக்கு இத்தனை அக்கப்போரா? என்று அவன் மூளை தலையில் அடித்துக் கொண்டு சிரித்தது. ஆனால் சத்யதேவ்வின் மனமோ எதையும் ஆராயாமல் விசாகப்பட்டினம் விமான நிலையம் செல்லப் பணிக்கத் தன் மனதின் கட்டளையை நிறைவேற்றினான்.

விசாகப்பட்டினம் மக்களின் அடர்த்திக் குறைவாக உள்ள மாநகர். மற்றப் பெரிய நகரங்களை விட இங்கு எப்பொழுதும் கூட்ட நெரிசல் குறைவாகவே இருக்கும். ஆனால் சங்கராந்தி என்பதால் எங்கும் கூட்ட நெரிசல் மிகுந்திருக்க சத்யதேவ்வின் வாகனம் விமான நிலையத்திற்கு ஊர்ந்து தான் செல்ல வேண்டியதாக இருந்தது. சத்யதேவ்விற்குப் படபடப்பாக இருந்தது. ஏதேனும் மாயாஜாலம் அறிந்திருந்தால் இந்த நொடியே திருப்பதி விமான நிலையத்திற்கே சென்றிருப்பான். அவனின் மனம் அவ்வளவு கிளர்ச்சியுற்று இருந்தது. அவனது ஒவ்வொரு அணுவிலும் மகிழ்ச்சி கொப்பளித்தது. அவளது வலைப்பதிவுகளில் அவள் பதியும் நிழற்படங்களைத் தவறாமல் பார்த்து விடுவான். கூடுதலாகத் தன் மாமனார், மாமியார் அனுப்பும் சின்னியின் வீடியோக்கள் தான் அவன் அலைபேசியை நிறைத்தன. ஆனாலும் இரண்டரை ஆண்டுகள் கழித்துத் தன் சின்னியை இன்று தான் நேரில் பார்க்கப் போகிறான். எட்டு மணியாகப் பத்து நிமிடங்கள் இருக்கும் பொழுதே விமான நிலையத்துக்கு வந்து விட்டான். பயணிகள் வெளி வரும் பாதையின் அருகில் இருந்த காத்திருப்போருக்கான இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தான். பார்த்தவுடன் தெரியாத விதமாக சற்று உள்ளடங்கிய இருக்கையில் காத்திருக்கத் தொடங்கினான். வெளியே இருந்த அறிவிப்பு பலகையில் திருப்பதியில் இருந்து வந்த விமானம் தரையிறங்கி விட்டது என்ற அறிவிப்பைக் கண்டதும் சத்யதேவ்வின் இதயம் எறியப் பட்ட பந்து போல் எம்பிக் குதித்தது.

தீர நெஞ்சம் கொண்ட ஆணுக்கும் வெட்கம் வருமா? அதுவும் முப்பத்து ஐந்து வயதில்? சத்யதேவ் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். இது என்ன பதின் பருவ சிறு பையனைப் போல் உணர்கிறான். வயது கூட கூட மனதில் உள்ள பிரியமும் பொங்கிப் பிரவாகமாக வழிகிறதே! அருகில் இல்லாவிட்டாலும்… பேசாவிட்டாலும்… நேசம் மட்டும் வளர்பிறையாய் வளர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இங்கு தேய்பிறை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை.

கோதா சாம்பல் நிறத்தில் வெள்ளை நிற கச் வேலைப்பாடு கொண்ட ஷார்ட் குர்தாவும், மங்கிய வெள்ளை நிற ஜீன்ஸும் அணிந்து ஒரு கையில் டிராலியை இழுத்துக் கொண்டு வேக நடையுடன் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தாள். வெளியில் கோதாவைப் பார்ப்பவர்களுக்கு மிக்க தன்னம்பிக்கை, தைரியம் கொண்ட பெண்ணாகத் தான் தோன்றும்.

ஆனால் அவளின் சரி பாதி தேவ்விற்குத் தெரியாதா அவனின் சின்னியைப் பற்றி. முதலில் தேவ்வின் கண்களில் பட்டது சற்று பயம் கலந்த தவிப்புடன் கூடிய கோதாவின் விழிகள் தான். தேவ்வின் பார்வையில் கூட்டத்தில் தொலைந்து போன சிறு குழந்தையின் தோற்றத்தில் தான் இருந்தாள்.

கோதாவை அணைக்கத் துடித்த கைகள் இரண்டையும் கோர்த்துக் கொண்டு அவளையேப் பார்த்திருந்தான். கோதாவின் கண்கள் முதலில் இடது புறம் தேவ்வைத் தேடிக் களைத்துப் பதட்டத்தைக் காட்டும் பொழுது வலது புறம் அமர்ந்திருந்த தேவ்வைப் பார்த்துக் கலங்கியது. குனிந்து அவனை நெருங்கும் நேரத்தில் கண்ணீரை உள்ளிழுத்துத் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டாள் கோதா.

தேவ்வின் கண்களும் கலங்கிச் சிவந்து தான் இருந்தன. தன்னை வெளிப்படுத்தாமல் மறைக்கவே மறைவாக அமர்ந்து இருந்தான். கோதா அவன் அருகில் வர வேகமாக எழுந்து அவளிடம் இருந்த டிராலியை வாங்கிக் கொண்டு அமைதியாகத் தன் வாகனத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

கோதா தன் அலைபேசியில் ஶ்ரீநிவாசனுடன் பேசிக் கொண்டே தேவ்வுடன் இணைந்து நடந்தாள்.

“நானா நேனு தேவ் பாவா இன்டிக்கி (வீட்டுக்கு) வச்சினாமு (வந்துட்டேன்)”

தேவ்வின் மனமோ “நா இல்லு காது சின்னி. அதி மன இல்லு” என்று மறுமொழி கொடுத்தது.

கோதாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த ஶ்ரீநிவாசனுக்கு அதிர்ச்சி மற்றும் மகிழ்ச்சி என்ற மனநிலை. காலையில் அவர் கோதாவிடம் பேசும் பொழுது கூட கோதா எதுவும் சொல்லவில்லை. ஶ்ரீநிவாசன் வீட்டுக்கு எப்போமா கிளம்பற என்று கேட்டதற்குக் கூட இரவு தாமதமாகும் என்பது கோதாவின் பதில். ஆனால் இரவில் மகளே அழைத்துக் கூறிய விஷயத்தில் அவருக்குத் தலை கால் புரியவில்லை. அவரது மனம் நிறைந்திருக்க “சரிமா” என்ற பதிலுடன் அலைபேசியை அணைத்து விட்டார்.

ஶ்ரீநிவாசன் மகிழ்ச்சியில் மார்பில் கை வைத்துக் கொண்டே தொப்பென்று சோஃபாவில் அமர்ந்தார். “ஏமண்டி… ஏமி?” என்று பத்மா பதட்டத்தில் அலறியபடித் தன் கணவரிடம் விரைந்தார். பதறியடித்துத் தன்னிடம் விரைந்த மனைவியை விநோதமாகப் பார்த்தார் ஶ்ரீநிவாசன். ஶ்ரீநிவாசனின் பார்வையில் நிதானித்த பத்மா “மீரு எந்துக்கு இலா (இப்படி) குச்சுண்ணாரு?” என்று கோபம் கலந்த அதட்டலுடன் வினவினார். “ஏன் டி இப்படி உட்கார்ந்தது ஒரு தப்பா? இப்படி மிரட்டுற?” என்றார் ஶ்ரீநிவாசன் மென்புன்னகையுடன்.

ஶ்ரீநிவாசனின் ‘டி’ என்ற தமிழ் விளிப்பும், அவர் முகத்தில் இருக்கும் மலர்ச்சியும் எதுவும் பிரச்சனை இல்லை என்று பத்மாவுக்கு உணர்த்தியது. “இப்படி நெஞ்சைப் பிடிச்சுட்டுத் தொப்புன்னு உட்கார்ந்தா என்னவோ ஏதோன்னு பதறுதுல” என்றார் பத்மா அங்கலாய்த்தபடி.

ஶ்ரீநிவாசன் “மேடம்காரு ஏமி பிராப்ளம் லேது. கோதா மேடம் தேவ் சார் வீட்டுக்குப் போயிருக்காங்களாம். இனி எல்லாம் சுபமே” என்று நாடக வசனம் போல பத்மாவிடம் விஷயத்தைப் பகிர்ந்தார். பத்மா ஆனந்தத்தில் ஓவென்று அழத் தொடங்கினார். பத்மாவின் உணர்வுகள் புரிந்த ஶ்ரீநிவாசனும் அவரை அமைதிப் படுத்த தண்ணீர் எடுக்கக் கலங்கிய கண்களுடன் சென்றார்.

ஶ்ரீநிவாசன், பத்மா இருவருக்குமே ஆந்திர மாநிலத்தின் கோதாவரி நதிக்கரையில் அமைந்திருக்கும் ராஜமுந்திரி தான் சொந்த ஊர். இருவரின் குடும்பமுமே பெரிய பின்புலம் கொண்டது. பத்மாவின் பிறந்த வீடு ராஜமுந்திரியில் பெரிய விவசாயக் குடும்பம். உயர் ரக மாம்பழம் மற்றும் சீதாப்பழம் விளைவித்து ஏற்றுமதி மற்றும் அரிசி ஆலைகள், தோட்டக் கலை தொடர்பான தொழில்கள் செய்து வந்தனர்.

ஶ்ரீநிவாசனின் குடும்பத்தினர் அனைவரும் உயர் கல்வி படித்து அரசாங்கத்தின் உயர் பதவிகளிலும், வெளி நாடுகளிலும் பணி புரிந்தனர். ஶ்ரீநிவாசன் தணிக்கையாளருக்கான சிறப்பு பட்டப் படிப்பை முடித்து விட்டு மத்திய அரசின் வருமான வரித் துறையில் பணி புரிந்தார். திறமையும், நேர்மையும் அவரை அடுத்தடுத்து உயர் பதவிகளில் அமர வைத்தன.

மத்திய அரசு வேலை என்பதால் இந்தியா முழுவதும் நிறைய மாநிலங்களில் பணி புரிந்துள்ளார். அவரைப் பெரிதும் ஈர்த்தது தமிழ்நாடு. தமிழ்நாட்டில் தான் அதிகபட்சமாக பதினேழு வருடங்கள் பணியாற்றினார். பணி ஓய்வுக்குப் பின்னும் சென்னையிலேயே வீடு வாங்கிக் குடியேறி விட்டார். ஓய்வு பெற்ற பின்னும் கூட அவர் பல உயர் பதவி வகிப்பவர்களால் ஆலோசனைக்கு அழைக்கப்பட்டார். ஶ்ரீராம், கோதா இருவருமே பள்ளிப் படிப்பை பெரும்பான்மையாக தமிழ்நாட்டில் பயின்றதால் தமிழ் சரளமாக வந்தது. பள்ளி, கல்லூரி விடுமுறை நாள்கள், பண்டிகைகள், கொண்டாட்டங்கள் எப்பொழுதும் ராஜமுந்திரியில் தான்.

கோதாவை விட ஶ்ரீராம் ஐந்து வயது பெரியவன். நெருங்கிய உறவில் திருமணம் செய்யும் வழக்கம் அவர்கள் பகுதியில் அதிகம். பத்மாவின் உடன் பிறந்தவர்கள் நான்கு பேர். பத்மாவுக்கு மட்டுமே ஒரு பெண். அவர்கள் வீட்டில் மற்ற அனைவரும் ஆண் வாரிசே. பத்மாவின் அண்ணன் சத்யபாபுவின் மகன் சத்யதேவ்விற்குத் தான் கோதாவைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்பது பெரியவர்களின் விருப்பமாக இருந்தது.

சத்யதேவ் கோதாவை விட ஐந்து வயது பெரியவன். சத்யதேவ்வுக்கு இருபத்து ஐந்து வயதாகும் போது சத்யபாபு ஶ்ரீநிவாசனிடம் பேச ஶ்ரீநிவாசன் மறுத்து விட்டார். பெண் படித்து முடித்த பின் பேசலாம் என்று முடித்து விட்டார். பத்மாவின் பெற்றோரும் திருமணத்திற்குப் பின் தங்கள் பேத்தி படிக்கட்டும் என்று எவ்வளவோ கேட்டுப் பார்த்தனர். ஶ்ரீநிவாசன் இறங்கி வரவில்லை.

படித்து முடித்த பின் கோதா “ஒரு வருடம் வேலைக்குப் போகிறேன். பின் தான் திருமணம்” என்று கூறி விட கோதாவின் இருபத்து ஐந்தாவது வயதில் சத்யதேவ்வுக்கு கோலாகலமாக மணமுடித்தனர். மகளுக்குப் பின் மகனுக்கு என்று ஶ்ரீராமுக்கும் அதே வருடத்தில் ஆறு மாதங்கள் கழித்துத் திருமணம் முடித்தார் ஶ்ரீநிவாசன்.

அதில் சிறிது கர்வம் கூட ஶ்ரீநிவாசனுக்கு. பிள்ளைகள் இருவரும் நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருக்க அவர்கள் திருமணமும் மிகச் சிறப்பாக ஒரே வருடத்தில் முடிந்ததில் மிகப் பெருமிதம்.

அவரது கர்வத்திற்கு விழுந்த அடியா? இல்லை கண் திருஷ்டியா? பிள்ளைகள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் பிரச்சனை என்ற பொழுது ஶ்ரீநிவாசன் பத்மா இருவருமே துவண்டு விட்டனர். மருமகள் காயத்ரி கருவுற்றது பெருமகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தாலும் கோதாவைப் பற்றிய கவலையில் உழன்றவர்களுக்கு கோதா தேவ் வீட்டுக்குச் சென்றது பெரும் ஆறுதல்.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்…

 

NNK42

Member
கூடாரை வெல்லும் 4:

விமான நிலையத்தில் இருந்து கிளம்பிய பின் வாகனத்தில் இருவருக்கிடையே பெரும் மெளனம். விமான நிலையத்தில் இருந்து முக்கால் மணி நேரப் பயணத்தில் தேவ்வின் சிறிய பங்களா கடற்கரைச் சாலையில் இருக்கிறது. தேவ் வீட்டிற்கு வாகனத்தைச் செலுத்த “பாவா நா க்கு ஆக்கலிகா உந்தி (எனக்குப் பசிக்குது)” என்றாள் கோதா. தன் இடது கையைத் திருப்பி நேரத்தைப் பார்த்த தேவ் “வீட்டுல டிஃபன் ரெடியா இருக்கும். வீட்டுக்கே போயிடலாமா?” என்றான் அவள் முகத்தைப் பார்த்து.

மறுப்பாகத் தலை அசைத்தாள் கோதா. தேவ் வேலூரில் உள்ள ஒரு பிரபலமான கல்லூரியில் தான் தோட்டக் கலை நிபுணத்துவம் படிப்பைப் படித்தான். தேவ்விற்கும் தமிழ் தெரியும். உணவுப் பொருட்கள் தொடர்பான தொழில் செய்வதால் உணவை வீணாக்குவது தேவ்க்கு அறவே பிடிக்காத ஒன்று. கோதாவின் முகத்தை ஒரு தரம் ஆழ்ந்து பார்த்தவன் சில நிமிடங்களில் அருகில் இருந்த ஒரு உணவகத்தில் வாகனத்தை நிறுத்தினான். தேவ் வாகனத்தைத் தரிப்பிடத்தில் நிறுத்தி விட்டு உணவகம் உள்ளே வரும் முன் கோதா உள்ளே சென்று இருக்கையில் அமர்ந்து தனக்குத் தேவையானவற்றை உணவக ஊழியரிடம் பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

தேவ் வந்ததும் “மீ க்கு ஆர்டர் செப்பண்டி பாவா…” என்று விட்டுக் கை கழுவ எழுந்து சென்றாள். உணவக ஊழியரிடம் வேண்டாம் என மறுத்து விட்டு கோதா வரும் வழியைப் பார்த்திருந்தான்.

கோதா வந்து கொண்டிருக்கும் பொழுதே உணவக ஊழியர் கோழி பிரியாணியை எடுத்து வந்து பரிமாற ஆயத்தம் செய்தார். தேவ் யோசனையாக “ஸ்டார்டர் ஈலா. அதி முந்தருகா மெயின் கோர்ஸ் இச்சுதாரு…” (சிறு உணவு கொடுக்கல. அதுக்கு முன்னாடி முக்கிய உணவு கொடுக்கறீங்க” என்றான்.

உணவக ஊழியர் “மேடம்காரு இலாகே (இப்படி) செப்பினாரு(சொன்னாங்க) சார்…” என்று சொல்லி விட்டுப் பரிமாறத் தொடங்கினார். கோதா “நான் தான் சொன்னேன் பாவா. எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது. அதான் இப்போ ரெடியா இருக்கிறத உடனே கொடுக்க சொன்னேன்” என்று பேசிக் கொண்டே வேக வேகமாக சாப்பிடத் தொடங்கினாள்.

தேவ் சாப்பிடாமல் இருக்கிறானே… ஒரு வார்த்தை அவனை நீயும் சாப்பிடு என்று கூட சொல்லவில்லை. பத்து நாள்களாகப் பட்டினி கிடந்தவள் போல சாப்பிடத் தொடங்கினாள். தேவ்க்கு அவளைப் பார்ப்பதற்கேப் பாவமாக இருந்தது. அவள் ஒதுங்கிப் போயிருந்தாலும் தானும் அவள் போக்கில் விட்டது தவறு என்று உணர்ந்தான். அவன் மேலேயே அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. மாயா பஜார் ரங்கா ராவ் போல் அவள் சாப்பிட தேவ் கண்கள் கலங்கப் பார்த்திருந்தான். அவள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் கிளம்பினர். காரில் ஏறிய இரண்டு நிமிடத்தில் கோதா தூங்கி விட்டாள்.

அதுவரை கோதாவின் அமைதியில் சற்று மிரண்டிருந்த தேவ் “பேக் டூ ஃபார்ம் சின்னி…” என்று புன்சிரிப்புடன் முணுமுணுத்தான். கோதா தூங்க வசதியாக காரின் இருக்கையைப் பின்னால் இழுத்து சாய்வாகப் படுக்கை போல் வைத்தான். அவன் செய்தது தான் தாமதம், வீட்டில் படுக்கையில் படுப்பது போல வசதியாக ஒருக்களித்து சிறிது கால்களை மடக்கிப் படுத்துக் கொண்டே “குட் நைட் பாவா” என்று தூக்கத்தில் உளறினாள். சிறிது சத்தமாக தேவ் சிரிக்க கோதா மீண்டும் “உராங்குட்டான் தேவ் பாவா” என்று உளறினாள். தேவ் சிறு சந்தேகத்துடன் கோதாவைத் திரும்பிக் கவனித்துப் பார்க்க அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் தான் இருந்தாள். உப் என வாயைக் குவித்து ஊதித் தலையை இருபுறமும் அசைத்தான் தேவ். தேவ் முகமும் மென்மையைக் காட்டியது.

வீட்டில் வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு அவளை உள்ளே அழைத்துச் செல்வதற்குள் பெரும்பாடு பட்டுவிட்டான் தேவ். வாகனத்தில் இருந்து இறங்கி அவள் உடமைகளை முன் வரவேற்பறையில் வைத்தான். அவள் புறம் இருந்த கதவைத் திறந்து “கோதா மா… லே செய்…(எழுந்திரு) லே செய் மா… இண்டிக்கி வச்சினாமு மா… லே செய் ரா தள்ளி…” என்று மெதுவாகக் கூப்பிட்டு எழுப்பினான்.

கோதா அசையக் கூட இல்லை. தேவ் மெலிதாக அவள் கன்னங்களைத் தட்டி எழுப்பினான். “இன்னும் பேபி மாதிரி அவ்வளவு சாஃப்ட்டா இருக்கா” என்றது தேவ்வின் மனது. “ம்ம்” என்ற முனகலுடன் லேசாக அசைந்து படுத்தாளேத் தவிர கோதா எழவில்லை. கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தி “கோதா எழுந்திரு…” என்று சற்று பட படவென கன்னத்தில் தட்டினான். இன்னும் கலையாத உறக்கத்துடன் தட்டிய அவன் கரங்களைப் பிடித்து வேகமாக இழுத்துத் தன் கரங்களுக்குள் பொம்மையைக் கட்டி அணைத்துக் கொள்வது போல் அணைத்துக் கொண்டு தூக்கத்தைத் தொடர்ந்தாள்.

கோதாவின் எதிர்பாராத செய்கையில் தேவ்வும் அவள் அருகே சரிந்து இருந்தான். அவள் மேல் முழுதாக விழுந்து விடாமல் அவன் சமாளித்தாலும் கோதாவின் முகத்தோடு தேவ்வின் முகம் உரச சரிந்திருந்தான். “கொல்ற மா சின்னி…” என்று மனதுள் நினைத்தவாறே அவளிடமிருந்து தன் கரத்தைப் பிடித்து இழுத்து நிமிர்ந்து நின்றான். தேவ்வின் தாடி உரசியதால் தன் கன்னத்தில் ஏதோ என்று தட்டி விட கையை உயர்த்த முயன்றாள் கோதா. இப்பொழுது கோதாவின் கரம் தேவ் வசம் இருந்தது. தேவ் வேகமாக கோதாவின் கரத்தை “இறங்கு மா” என்றுப் பிடித்து இழுத்திருந்தான்.

அதில் விழித்த கோதா அலங்க மலங்க விழித்தாள். “போய்க் குளிச்சிட்டுப் படு” என்றான் தேவ் அழுத்தமாக. மறுபடியும் வாகனத்தில் படுக்கப் போனவளைப் பிடித்து இழுத்து “உள்ள போ” என்றான். கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டே உள்ளே நடந்தவள் திறந்திருந்த படுக்கை அறைக்குள் சென்று படுத்து விட்டாள். கதவைப் பூட்டி விட்டு கோதாவின் பெட்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு அறைக்குள் வந்தவன் படுக்கையில் குறுக்காக குப்புறப் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தவளைத் தான் பார்த்தான்.

அவளை மேலும் எழுப்பத் தெம்பற்று அவள் அணிந்திருந்த காலுறைகளை மட்டும் கழட்டி அழுக்குத் துணிக் கூடையில் போட்டான். கடற்கரை ஓரம் என்பதால் நல்ல குளிர் நிலவியது. ரஜாய்யை எடுத்து அவளுக்குப் போர்த்தி விட்டுத் தன் வேலைகளைக் கவனிக்கச் சென்றான்.



சிறிது நேரம் அழுது சமாதானம் அடைந்திருந்த பத்மா தேவ்க்கு அழைத்தார். தேவ் அழைப்பை ஏற்கவில்லை என்றதும் தேவ்வின் அம்மா ராஜேஸ்வரியை அழைத்தார். ராஜேஸ்வரி அப்பொழுது தான் தன் கணவர் சத்யபாபுவிற்கு சாப்பாடு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார். ராஜேஸ்வரி யார் என்று பார்த்து விட்டு அலைபேசியை அமைதியடையச் செய்து விட்டார். சத்யபாபு யோசனையாக “எவரு?” என்றார். ராஜேஸ்வரி மெதுவாக “பத்மா” என்றார். சத்யபாபு முகத்தைச் சுழித்து “மீக்கு, மீ கொடுக்கு (மகன்) நித்தரிக்கி (ரெண்டு பேருக்கும்) புத்தி லேது” என்று விட்டுத் தன் போக்கில் சாப்பிடத் தொடங்கினார். ராஜேஸ்வரி பெருமூச்சு ஒன்று விட்டு விட்டு அவரும் அமர்ந்து அமைதியாக சாப்பிடத் தொடங்கினார். பேசினால் தன் கணவரிடம் நன்றாக வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதால் இந்த அமைதி. ஆனால் அவர் மனதுள் பத்மா எதற்காக அழைத்தாள் என்ற கேள்வி சடுகுடு ஆடிக் கொண்டிருந்தது.

தேவ் குளித்து விட்டு வந்தான். அலைபேசியில் தன் அத்தையிடம் இருந்து வந்திருந்த அழைப்பைப் பார்த்து விட்டுப் பத்மாவிற்கு அழைத்தான். பத்மா தேவ், ராஜேஸ்வரி இருவரிடம் இருந்து வரும் அழைப்புக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தார். தேவ்வின் அழைப்பை ஏற்ற பத்மாவிற்கு சட்டெனப் பேச முடியாமல் அழுகையே வர அமைதியாக இருந்தார்.

தேவ் “அத்தையா… சொல்லுங்க…”

பத்மா “என்ன தேவ் செய்றா அந்த ராட்சசி?”

தேவ் “அத்தையா…” என்றான் கொஞ்சம் அதட்டலாக.

பத்மா “உன் சின்னிய யாரும் எதுவும் சொல்லிடக் கூடாதே. தள்ளி, சின்னின்னு கொஞ்சிட்டு இருக்காத. அவ கிட்ட கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பேசு. ஒழுங்கா உன் கூட ஜீவிதம் பண்ண சொல்லு”

தேவ் “அத்தையா… நான் சாப்பிடப் போறேன். நாளைக்குப் பேசலாம்” என்று பத்மாவின் பேச்சில் இடையிட்டுப் பேசி விட்டு அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டான். மறுபுறம் பத்மாவோ ஶ்ரீநிவாசனிடம் “உங்க மகளைச் சொன்னாலே தேவ்க்குக் கோபம் வந்துடுது. இப்படியே எல்லாரும் கொஞ்சிட்டே இருக்கிறதால அவ ரொம்ப தான் ஆடிப் பார்க்கிறா” என்று பொருமினார்.

ராஜேஸ்வரியிடம் இருந்து பத்மாவிற்கு அழைப்பு வர கணவரிடம் புலம்புவதை நிறுத்தி விட்டு அவருடன் பேசத் தொடங்கினார்.

“வதீனா… கோதா தேவ் இன்டிக்கி வெல்லிந்தி”

மதினி, நாத்தனார் உறவு முறை என்றாலும் அவர்களுக்குள் நல்ல புரிந்துணர்வு இருக்கப் பேச்சு சரளமாகத் தொடர்ந்தது. இருவருமே தங்கள் மக்களின் வாழ்க்கை சரியாகாதா என்று ஏங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இந்த செய்தி இன்றே பண்டிகை போலக் கொண்டாட்டமாக உணரச் செய்தது.

இருவருமே ராஜமுந்திரியில் உள்ள தங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் தங்கள் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்தனர். தாத்தா, பாட்டி என மூத்த தலைமுறை முதல் தேவ், கோதாவின் சக தலைமுறையினர் வரை அனைவரும் தேவ்விற்கு அலைபேசியில் அழைப்பு விடுக்கத் தொடங்கினர். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக கோதா வீட்டினர் அனைவரிடமும் பெரிதாக ஒதுக்கம் காண்பித்ததால் அவளது எண்ணிற்கு அழைக்காமல் தேவ்வின் எண்ணிற்கு அழைப்பு விடுத்தனர்.

தேவ்க்குப் பெரிதும் ஆயாசமாக இருந்தது. அவனுக்குக் குடும்பத்தினர் அனைவரும் அவர்கள் மேல் கொண்டிருந்த அக்கறை புரிந்தது. ஆனாலும் அவன் இப்பொழுது விலகி நிற்பதையே விரும்பினான். ஏனோ அவன் மனம் இப்பொழுது ராஜமுந்திரி செல்ல விருப்பப் படவில்லை.

அலைபேசி அழைப்புகள் வந்து கொண்டே இருக்க அலைபேசியை அணைத்து விட்டான். சாப்பிட்டு முடித்து மேஜையை ஒதுங்க வைத்தான். தேவ் அலைபேசியை அணைத்ததும் தயக்கத்தை விட்டு விட்டு கோதாவின் அலைபேசிக்கு முயன்றனர். தற்பொழுது கோதாவின் அலைபேசி ஒலி எழுப்பியது. ஒரு பெருமூச்சுடன் சென்று அவளின் அலைபேசியையும் அணைத்தான். கோதா நிம்மதியான உறக்கத்தில் இருந்தாள்.

தேவ்வும் ஒரு விதமான மோன நிலையில் இருந்தான். அமைதியாக மாடிக்குச் சென்று ஆழ்கடலைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருந்தான். குளிர் நிறைந்த கடல் காற்று ஊசியாய்த் துளைத்தது. தேவ்க்கு அதுவும் ரசிக்கும்படி இருந்தது. தேவ் கோதாவை வீட்டினர் எவரிடமும் விட்டுக்கொடுத்துப் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் மனதில் கோதா குறித்துக் கோபம், வருத்தம் எல்லாம் அளவுக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

கோதாவைக் காணும் பொழுது கோபம் தொலைந்து வருத்தம் மட்டுமே மனதை நிறைத்து விடுகிறது. வெகு நேரம் அங்கேயே நின்றிருந்தான். வீட்டினருக்கு அழைத்துப் பேசாவிட்டால் யாரேனும் விசாகப்பட்டினம் வர வாய்ப்பு இருப்பதை உணர்ந்து தன் அம்மாவிடம் பேசக் கீழே வந்தான்.

கோதாவின் அருகில் படுக்கையில் காலை நீட்டி அமர்ந்தான். அலைபேசியை உயிர்ப்பித்துத் தன் அன்னைக்கு அழைத்தான். இடது கை அலைபேசியைக் கொண்டிருக்க வலது கை கோதாவின் தலையை வருடிக் கொண்டிருந்தது.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்…



 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 5:

“பாவா… இதி எலா உந்தி?” கோதா.

“ஹ்ம்ம்” என்று சரி எனும் விதமாகத் தலை அசைத்தான் தேவ் நிமிர்ந்து பார்க்காமலேயே. அவனுடைய செய்கையில் கோபம் வர “கிளம்பலாம் பாவா…” என்றாள் கோதா. கோதாவின் வார்த்தையில் அலைபேசியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலையை விடுத்து சட்டென நிமிர்ந்து “என்ன?” எனும் விதமாகப் பார்த்தான் தேவ். கோதாவும் பதில் அளிக்காமல் சிறிது கோபத்தை முகத்தில் காட்டி தேவ்வை நேர் பார்வை பார்த்தாள்.

தேவ்க்கு கோதாவின் பாவனையில் சிரிப்பே வரத் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். “வாயைத் திறந்து பேசுனா தான் என்னாவாம்? உர்ராங்குட்டான் தேவ் பாவா…” என்று முணுமுணுத்தாள். அவள் முணுமுணுப்பு புரிந்தாலும் தேவ் முகம் அமைதியைக் காட்டியது. கையில் வைத்திருந்த ஆடையை அருகில் இருந்த மேஜை மேல் வைத்து விட்டுக் கோதா கடைக்கு வெளியே நடக்கத் தொடங்கினாள்.

“ஹேய் கோதா மா நில்லு… இங்க உனக்குப் பிடிச்சது வாங்கிடலாம். அடுத்து வேற கடை பார்க்கலாம்” என்று கோதாவின் பின்னால் பேசிக் கொண்டே சென்றான் தேவ். “எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். வீட்டுக்கேப் போகலாம்” நிற்காமல் நடந்து கொண்டே கோதாவும் பேசினாள். கடையில் விற்பனைப் பிரிவில் இருக்கும் பெண் வேறு சற்று பதட்டத்துடன் இவர்களைத் தொடர்ந்தாள். “மேடம்… சார்… இன்கா கலெக்சன் எக்குவக (நிறைய) உந்தி… சூடண்டி”.

கோதா தன்னை ஒரு வழி செய்து விடும் முடிவில் இருப்பது தேவ்க்குப் புரிந்தது. கோதாவின் கையைப் பிடித்து வேகமாக இழுத்துத் தன்னை நோக்கித் திருப்பி இருந்தான் தேவ். கோதா என்ன என்று உணரும் முன்னர் அவளது இரு தோள்களின் மீது தன் இரு கைகளை வைத்துக் கடையின் உள்புறமாகத் தேவ் தள்ளிக் கொண்டே சென்றான். கோதா லேசாகத் திமிறித் தன் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தவும் தேவ் தனது பிடியை அழுத்தினான். கோதாவின் காதருகில் குனிந்து அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் விதமாக “நேனு செலக்ட் சேஸ்தாமு” என்றான். கோதா மனதுக்குள் “அப்படி வாங்க வழிக்கு” என்று சொல்லிக் கொண்டாள். கோதா பத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆயத்த ஆடைகளை எடுத்து வைத்து இருந்தாள். அனைத்தும் இருக்கட்டும் என்று விட்டான் தேவ். தலையில் அடித்துக் கொண்டாள் கோதா. “இதி நா க்கு தெல்லேதா? (தெரியாதா?)” என்றாள் வாயைச் சுழித்துக் கோதா.

தேவ் பதிலே சொல்லாமல் கேள்வியாக “டிசைனர் சேலை வேணுமா? இல்லை உப்படா சில்க் வேணுமா?” என்று கேட்டான்.

“சேலை வேண்டாம். நான் ஃபேக்டரிக்கு சேலை உடுத்திட்டுப் போக மாட்டேன்” என்றாள் கோதா.

தேவ் பதிலே பேசாமல் கோதாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டே சேலைப் பிரிவுக்குள் சென்றான். “பாவா காது கேட்கலையா உங்களுக்கு? நான் தான் வேண்டாம்னு சொல்றேன்ல” என்றாள் கோதா கொஞ்சம் அதட்டலாக. தேவ் தன் உதட்டின் மேல் விரல் வைத்து “ஷ்” என்றான். கோதா உதட்டைச் சுழித்துப் பழிப்புக் காட்டினாள். அவளின் சிறு பிள்ளை போன்ற செய்கையில் வழக்கம் போலத் தன்னைத் தொலைத்தான் தேவ்.

அழகிய அடர் ரோஜா நிறத்தில் உப்படா பட்டுச் சேலை ஒன்று வாங்கினான். அந்த நிறம் கோதாவிற்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவனின் தேர்வைப் பார்த்ததும் கோதாவிற்கு மிக உற்சாகமாக இருந்தது. அவளுக்குப் பிடித்தது அனைத்தும் இன்னும் அவளின் பாவா நினைவில் கொண்டுள்ளான். காலையில் வீட்டில் சமையல் செய்பவர் செய்து வைத்திருந்த எம்எல்ஏ பெசரட்டு, (பாசிப் பயறை அரைத்துச் செய்யும் அடை தோசை மேல் ரவை உப்புமா பரப்பி இருக்கும்) அல்லம் பச்சடி, (இஞ்சி சட்னி) இந்தப் பட்டுச் சேலை கோதாவின் துள்ளலை மீட்டெடுத்துக் கொண்டிருந்தன. கோதாவுக்கு மனதில் பெரிதாக ஒரு பயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. தேவ் முழுதாகத் தன்னை வெறுத்து மறந்து விட்டான் என்ற எண்ணம் கோதாவை செல்லரித்துக் கொண்டிருந்தது. தேவ் கோதாவின் பயத்தை அவனுக்கே தெரியாமல் தகர்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“மீ க்கு கொத்த(புதிய) டிரஸ் பாவா?” கோதா.

தேவ் பார்க்கலாம் எனும் விதமாகத் தலையசைத்தான். “பாவா நேனு செலக்ட் சேஸ்தாமு” என்றாள் கோதா கண்களில் குறும்புடன். தேவ் மனதுள் ‘ரைட்டு… என்னமோ பிளான் பண்ணிட்டா…’ என்ற எண்ணம் ஓடியது. அவனுக்கு அலைபேசியில் தொழில் சம்பந்தமான அழைப்பு வர சற்று ஓரமாக ஒதுங்கி நின்று பேசத் தொடங்கினான்.

தேவ்வின் கவனம் அங்கில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு தேவ்க்குப் பிடிக்காத நிறத்தில், சற்றும் பொருந்தாத நிறக் கலவையில் உடைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து வைத்தாள். நான்கு செட் உடைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு தேவ் அருகில் சென்றாள்

“பாவா… இதெல்லாம் செமயா இருக்கு. வாங்கிடலாம். சூப்பரா இருக்கும் பாவா உங்களுக்கு” என்றாள் கோதா கண்கள் மின்ன. அவள் கையில் வைத்திருந்த ஆடைகளைப் பார்த்த தேவ் அவளைக் கேள்வியாக நோக்கினான். கோதாவும் பதிலுக்கு என்ன எனும் விதமாகப் புருவங்களை ஏற்றி இறக்கினாள். “ஹ்ம்ம் ரெண்டு மீ நானா க்கி, ரெண்டு மீ அண்ணையா க்கி சரிப் போயிந்தி. எனக்கு? நானே பார்த்துக்கிறேன்” என்று தேவ் சிரிக்காமல் கூறினான். கோதா “எதே? வாருக்கா? (அவங்களுக்கா?) ஒத்து… ஒத்து… நான் உங்களுக்காக செலக்ட் பண்ணேன் பாவா. நான் செலக்ட் பண்ணத போட மாட்டீங்களா?” என்று பாவமாகக் கேட்டாள்.

“ம்ம்… வா… செலக்ட் பண்ணு” என்று கோதாவை அருகில் இழுத்து அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தன் கரத்தை அவளது தோள்பட்டை மீது வைத்தவாறு தேவ் அணைத்துப் பிடித்தபடி நடத்திச் சென்றான்.

அவனிடம் கலாட்டா செய்ய நினைத்த கோதாவிற்கோ ‘பேச்சு வரவில்லை. வெறும் காற்று தான் வருது’ எனும் நிலை. தேவ்வின் அணைப்பு தந்த வெப்பம், சிறு வெட்கம், அடிவயிற்றில் என்னமோ செய்யும் குறுகுறுப்பு கோதா தேவ்விடம் தன்னிலை இழந்து கொண்டிருந்தாள். கோதாவின் கிறக்கம் தேவ்க்கு ஒரு விதமான மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. கோதாவைத் தன் கைவளைவில் வைத்துக் கொண்டேத் தனக்குத் தேவையான உடைகளைத் தேர்வு செய்து விட்டான். மணிரத்னம் பட வசனம் போல ரத்தினச் சுருக்கமாகப் பேசும் தேவ் இங்கு முழுதாக மாறி இருந்தான். “கோதா மா இந்த கலர் ஓகேவா தள்ளி… இதுக்கு இந்த காம்பினேஷன் செமயா மேட்ச் ஆகுது இல்ல. அந்த பேட்டர்ன் பார்க்கலாமா? இந்த கலர் ரிச்சா இருக்குல?” தேவ் தனக்கு ஆடைகளைத் தேர்வு செய்து முடிக்கும் வரை கோதாவைக் கேள்விகளால் திணறடித்தான். கோதா தேவ்வைப் போல் தலையசைப்பில்… இல்லை என்றால் “ம்ம்… ம்ஹ்ம்” என்று பதிலளித்து தேவ்வின் கைப் பிடிக்குள் கட்டுண்டிருந்தாள்.

தேவ்க்கு கோதா துறுதுறுப்பாக இருப்பது தான் பிடிக்கும். ஆனால் தேவ்வின் கைப்பிடிக்குள் அமைதியாக வெட்கத்தில் கட்டுண்டிருந்த கோதாவையும் தேவ்க்கு மிக மிகப் பிடித்தது. உடைகளைத் தேர்வு செய்து முடித்து அதற்கான விலையைச் செலுத்தி விட்டு வெளியே வரும் வரை தேவ் கோதாவைத் தன் கைப்பிடியில் தான் வைத்து இருந்தான். கோதாவுக்கும் தேவ் உடனான இந்த தனிமை பிடித்து இருக்க அந்த சூழ்நிலையை வெகுவாக ரசித்தாள். தேவ் மனதில் ‘தன் முடிவு தவறில்லை’ என்ற எண்ணம் வலுப்பெற்றது.

நேற்று இரவு தேவ் தன் அறைக்கு வந்து தன் அலைபேசியை உயிர்ப்பித்ததும் எண்ணற்ற குறுஞ்செய்திகள் வீட்டினர் அனைவரிடம் இருந்து வந்திருந்தது. அதில் பெரும்பான்மையான செய்தி பண்டிகைக்கு வீட்டுக்கு வருமாறு வந்திருந்த அழைப்புகள் தான். யோசனையுடன் அனைத்தையும் பார்த்து விட்டுத் தன் தாய்க்கு அழைத்திருந்தான். (தெலுங்கில் இருக்கும் வீட்டினரின் உரையாடல் தமிழில்)

“அம்மா” தேவ்.

“ஹேய் தேவ்… கோதா உன்கிட்ட வந்துட்டாளாமே… ரொம்ப சந்தோஷம் பா… ரெண்டு பேரும் நாளைக்குக் கிளம்பி பண்டிகைக்கு இங்க வந்துருங்க” ராஜேஸ்வரி.

“இல்லை மா. நாங்க அங்க வரல” தேவ்

“என்ன தேவ் இப்படி சொல்ற? ஒரு வீடுன்னு இருந்தால் பிரச்சனை வரத் தான் செய்யும். அதுவும் நம்ம குடும்பம் பெரிய குடும்பம். எல்லாரும் ஏதோ ஒன்னு சொல்லத் தான் செய்வாங்க. அது எல்லாம் யோசிச்சால் பிரச்சனை பெருசாகும் தேவ்” ராஜேஸ்வரி.

“அம்மா… அப்படி எதுவும் இல்லை. கொஞ்சம் நாள் ஆகட்டும்” தேவ்.

“ஏன் தேவ்? திரும்ப பிரச்சனை பெருசாகும்னு யோசிக்கிறீயா?” ராஜேஸ்வரி.

“அம்மா… அவ பண்டிகை லீவ்க்கு வந்திருக்கா. வேற எதுவும் இல்லை. எல்லாம் இன்னைக்கே சரி ஆகாது. எங்களுக்குக் கொஞ்சம் தனிமை வேணும். எங்களோட வாழ்க்கையை நாங்க சரி பண்ணிக்கிறோம். நீங்க யாரும் இதில் தலையிட வேண்டாம். தாத்தா, பாட்டி கிட்டயும் சொல்லுங்க. நாளைக்குத் தாத்தா கிட்ட பேசறேன்” தேவ்.

தேவ் அத்துடன் அந்தப் பேச்சை முடிக்க நினைப்பது புரிய ராஜேஸ்வரியும் பேச்சை மாற்றினார். “தேவ்… நாளைக்கு போகிக்கு ஏதாவது கொஞ்சம் பழையது வீட்டுக்கு முன்னாடி காலையில் சீக்கிரம் எரிச்சுடுங்க. கோதாவுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ட்ரெஸ் எடுத்துக் கொடு… ஏதாவது நகையும் வாங்கிக் கொடு. கோதாவ அரிசி மாவு வச்சு வீட்டில் கோலம் போட சொல்லு. மாவிலை கட்டுங்க. விளக்கேற்றி படையல் போட்டு சாமி கும்பிடுங்க. படையலுக்கு அவளுக்குத் தெரிஞ்சத செய்ய சொல்லு. நீயும் அவளுக்கு ஹெல்ப் பண்ணு. கணுமா அப்போ சர்க்கரைப் பொங்கல் வைங்க. எங்கேயாவது கோவிலுக்குப் போய்ட்டு வாங்க. அவளை நல்லாப் பார்த்துக்கோடா… அவ குழந்தை மாதிரி டா…”.

“ஹ்ம்ம்… நானா என்ன சொல்றார்?” தேவ்.

“அவர் வழக்கம் போல் நம்ம ரெண்டு பேரையும் திட்டிட்டு இருக்கார். நீங்க சேர்ந்து வாழல அப்படின்றது மட்டும் தான் டா அவரோட கோபம். உன்னையும், கோதாவையும் அவருக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். அவரால உங்க ரெண்டு பேரையும் வெறுக்க முடியாது” ராஜேஸ்வரி.

“ம்ம்” தேவ்.

“கோதா தூங்குறாளாடா?” ராஜேஸ்வரி.

“ம்ம்… வரப்போவே தூங்கிட்டா…” என்ற தேவ் கட்டிலில் கால் நீட்டி சாய்ந்து அமர்ந்து கோதாவின் தலையை வருடிக் கொண்டேப் பேசினான்.

“சரி டா… நீயும் தூங்கு…” என்ற ராஜேஸ்வரி அழைப்பைத் துண்டித்தார். தேவ் உறங்காமல் சற்று நேரம் கோதாவைப் பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்து இருந்தான். அவன் தாய் கடைசியாக அவளைக் கூறியது போல குழந்தை போன்று தான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். படுக்கையில் நேராக அல்லாமல் குறுக்காகக் குப்புறப் படுத்து இருந்தாள். உமிழ் நீர் வடிந்து கன்னத்தில் சிறிய வரியோடியிருந்தது. ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஏதோ ஏதோ உளரவும் செய்தாள். கோதாவின் அருகில் அவளைப் பார்த்தவாறே ஒருக்களித்துப் படுத்துத் தானும் நித்திரா தேவியிடம் சரண் அடைந்தான்.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்

 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 6:

தூக்கத்தில் தேவ்வின் மேல் வேகமாகத் தனது காலைத் தூக்கிப் போட்டாள் கோதா. அதில் சற்று உறக்கம் கலைய நேரத்தைப் பார்த்தான் தேவ். நேரம் ஐந்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அன்று போகி என்பதும் நினைவில் வர எழுந்து அமர்ந்தான். இல்லை எனில் தேவ்வின் நாள் காலையில் ஆறு மணிக்குத் தான் தொடங்கும். கைகளை நீட்டி சோம்பல் முறித்தவன் கோதாவைப் பார்க்க அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் தான் இருந்தாள். அவளை எழுப்புவது அவனுக்கு மிகக் கடினமான வேலையாகப் பட அவளை எழுப்பாமல் தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

முதலில் தன்னைத் தூய்மைப் படுத்திக் கொண்டவன் போகி அன்று எரிப்பதற்கு என்று எடுத்து வைத்திருந்ததை வீட்டின் முன்னால் போட்டுக் கொளுத்தினான். செடிகளுக்கு எல்லாம் தண்ணீர் ஊற்றினான். தாவரங்கள் அவனின் உணர்வில் கலந்தவை. செடிகளுக்குத் தேவையான பராமரிப்பு வேலைகளையும் மட மடவென முடித்தான். அதுவரை கோதா எழ வில்லை. சமையல் வேலை செய்பவர் எட்டு மணிக்கு வருவார் என்பதால் அவள் எழுந்தால் குடிக்க காபி தயாரித்து ஃபிளாஸ்க்கில் வைத்து விட்டு ஓட்டப் பயிற்சிக்குக் கிளம்பினான்.

அவன் ஓட்டப் பயிற்சி முடித்து விட்டு வந்த பின்னும் அவள் எழாமல் இருக்க அவளை எழுப்பி விட முயன்றான். “கோதா… கோதா மா… லே செய்… லே செய் மா தள்ளி…” என்று மெதுவாக அவளைத் தட்டி எழுப்பி விட்டான். கோதாவோ அசையக் கூட இல்லை. ‘சும்மாவே இவ கும்பகர்ணன் வாரிசு… எத்தனை நாள் தூக்கத்தைத் தூங்கறான்னு தெரியல’ என்ற எண்ணம் அவன் மனதில் ஓடியது.

பத்மா கோதாவுக்கு அலைபேசியில் அழைத்துப் பார்த்தார். தேவ் அதை அணைத்து வைத்திருந்ததால் பத்மா தேவ்வுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். ஏனோ தேவ்க்கு அப்பொழுது ஆயாசமாக இருந்தது. பத்மாவின் அழைப்பை ஏற்காமல் அலைபேசியை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தான். இரண்டு முறை முழுதாக அழைப்பு வந்து ஓய்ந்தது. தேவ் அலைபேசியில் ஶ்ரீநிவாசனுக்கு அழைப்பு விடுத்தான். அவர் அலைபேசியிலும் பத்மாவின் குரலே ஒலிக்கத் தன் அலைபேசியாலேத் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

தேவ் அலைபேசியைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு அமைதியாக நின்றிருந்தான். பத்மா “ஹலோ… தேவ்… செப்புரா…”

தேவ்விடம் மெளனமே பதிலாக இருந்தது. பத்மா மேலும் இருமுறை “தேவ்… தேவ்” என்று அழைத்த பின் “ஹ் ம்ம்” என்றான். பத்மா தொடர்ந்து பேச அந்த ஒரு ‘ஹ்ம்ம்’ மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது.

“கோதா இன்னும் எந்திரிக்கலையா? அவளை எழுப்பி விடு தேவ். அவ கிட்ட ஃபோன் கொடு. பண்டிகைக்கு படையல் எப்படி செய்யணும்னு சொல்லணும் தேவ். கொஞ்சம் கூடப் பொறுப்பே இல்லாமல் இன்னும் தூங்கறா…” என்று மேலும் என்ன திட்டியிருப்பாரோ தேவ் முந்திக் கொண்டு பேசினான்.

“மாமையா கிட்ட நான் பேசணும்”

“என்ன தேவ்? எதுவும் பிரச்சனையா? கோதா எதுவும் பிரச்சனை பண்றாளா?” என்றார் பத்மா அவசரமாக.

“மாமையா க்கி ஃபோன் ஈச்செய்யண்டி (கொடுங்க) அத்தையா” என்றான் தேவ் அழுத்தமாக.

பத்மா அலைப்பேசியைத் தன் கணவரிடம் சிறு முணுமுணுப்புடனேக் கொடுத்தார். “அந்த ராட்சசிய என்கிட்டப் பேச சொல்லுங்க”.

ஶ்ரீநிவாசன் “தேவ்… சொல்லுப்பா…”

தேவ் “மாமையா… உங்க மிஸஸ் கிட்ட இருந்து பண்டிகை முடியற வரைக்கும் எங்களுக்கு ஃபோன் கால்ஸ் வரக் கூடாது” என்று விட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

ஶ்ரீநிவாசன் அலைபேசியைக் கீழே வைக்கவும் பத்மா கோபத்தில் திட்டத் தொடங்கினார். “ஏமண்டி… நான் தான் கோதா கிட்டப் பேசணும்னு சொல்றேன். அதுக்குள்ள போனை வச்சுட்டீங்க. அவ இன்னும் எந்திரிக்கவே இல்லை. ராஜமுந்திரிக்கு வரலைன்னு தேவ் வதீனா கிட்ட சொல்லிட்டானாம். தனியா பண்டிகை கொண்டாடறதுனா எவ்வளவு வேலை இருக்கும்? இவ இன்னும் தூங்குனா எப்போ வேலை பார்க்கிறது? எப்போ பண்டிகை கொண்டாடறது?”.

ஶ்ரீநிவாசன் கொஞ்சம் கிண்டலாகவேப் பேசினார். “இப்போ உனக்கு அவள் தூங்குறது தான் பிரச்சனையா? ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி அவள் தூங்கவே இல்லை. இப்படி தூங்காமல் இருக்கிறவளா அவள்? அப்படின்னு புலம்பிட்டே என்னையும் திட்டித் திட்டி ஒரு வழி பண்ணிட்ட. இப்போ அவ இன்னும் தூங்குறான்னு பிரச்சனை பண்ற. கொஞ்சம் அமைதியாக இரு. ரெண்டு பேரும் சின்னக் குழந்தை இல்லை. அவுங்க வாழ்க்கை அவுங்க பார்ப்பாங்க. நீ பண்டிகை முடியறவரைக்கும் ரெண்டு பேருக்கும் ஃபோன் போடக் கூடாதுன்னு தேவ் சொல்லிட்டான். புதுசு புதுசா ஒரு பிரச்சனையை யோசிக்காமல் சந்தோஷமா இரு”.

“ம்ம்க்கும்… ரெண்டு பேரும் ரொம்பத்தான் பண்றீங்க…” என்றார் பத்மா நொடித்துக் கொண்டு.

மணியும் ஒன்பதைத் தொட்டிருந்தது. தேவ் அவ்வப்போது கோதாவை எழுப்பிப் பார்த்தான். அவள் அசைந்து கூடக் கொடுக்கவில்லை. அவளாக எழும்போது எழுந்து கொள்ளட்டும் என்று விட்டு விட்டான். தேவ் குளித்துக் கிளம்பி காபி மட்டும் அருந்தி விட்டு அவனது மடிக்கணினியில் வேலை பார்க்க அமர்ந்து விட்டான். தனக்கு உரிமையான இடத்துக்கு வந்து விட்ட நிம்மதியா?... கோதாவைத் துரத்திய தனிமை உணர்வை தேவ் துரத்தி விடுவான் என்ற நம்பிக்கையா? எதுவோ ஒன்று கோதாவை நிம்மதியான ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்த்தி இருந்தது.

மேலும் இரண்டு மணி நேரம் கழித்து விழித்த கோதாவிற்கு சூழ்நிலை புரிபட சற்று நேரம் பிடித்தது. எழ மனதில்லாமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்தாள். அவள் புரண்டு கொண்டே இருந்ததைப் பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தான் தேவ். மடிக்கணினியை வைத்து விட்டு எழுந்தவன் “பிரஷ் பண்ணிக் குளிச்சு ரெப்ரஷ் ஆகிடு. டைம் ஆகிடுச்சு. டிஃபன் சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம் காபி குடி” என்று கோதாவிடம் சொல்லி விட்டு சமையல் அறைக்குள் நுழைந்து விட்டான்.

கோதா ‘இதுவும் ஒரு மாதிரி நல்லா ஜாலியா தான்டா இருக்கு’ என்ற மனநிலையில் இருந்தாள். ரேணிகுண்டாவில் காலையில் எழுந்து இருவருக்கும் சேர்த்து ஏதாவது சமைக்க வேண்டும். சில நாள்களில் மதிய உணவும் வீட்டிலேயே சமைத்து எடுத்துச் செல்வர். இருவரும் பகிர்ந்து வீட்டு வேலைகளைச் செய்தாலும் இருவருக்குமே வீட்டு வேலைகள் அனைத்துமே சிறிது மந்த கதியில் தான் ஓடும். பெரும்பான்மை நாள்கள் தொழிற்சாலையில் இருந்து வர இரவு எட்டு அல்லது ஒன்பது மணி ஆகிவிடும். அப்பொழுது வெளியில் வாங்கிக் கொள்வர். பால் பொருட்கள் உற்பத்தி என்பதால் விடுமுறை நாள்களும் பணி இருந்தால் செல்ல வேண்டும். இன்று எந்த விதமான நிர்பந்தமும் இல்லாமல் தூங்கி எழுந்தது கோதாவிற்கு நல்ல புத்துணர்வாக இருந்தது.

பத்மாவும் விடுமுறை நாள்களில் வீட்டுக்கு வரும் மகளிடம் ஏதாவது வேலை ஏவிக் கொண்டே தான் இருப்பார். பத்மா சொல்லும் நான்கு வேலைகளில் கோதா ஒரு வேலையை சரியாக முடித்தால் அதுவே பெரிய அதிசயம். ஶ்ரீநிவாசன் துணை கொண்டு பத்மாவையும் ஏய்த்து விடுவாள். “வீட்டுல கண் முன்னாடி இருக்கிற பெரிய சாமான் கூடக் கண்ணுக்குத் தெரியாது. ஆனால் வேலை பார்க்கிற இடத்தில் சின்ன தூசு, துரும்பு கூடக் கண்ணுக்குத் தெரியும்” – இது கோதாவைப் பற்றி பத்மா அடிக்கடி கூறும் பொன்வாசகம்.

ராஜமுந்திரி சென்றாலும் அவளுக்குக் கொண்டாட்டம் தான். அங்கு கூட்டுக் குடும்பம் என்பதால் வீட்டில் சின்னப் பெண் என்று அவளைப் பெரிதாக யாரும் எதுவும் சொல்வது இல்லை. கோதா குளித்துத் தயாராகும் வரை இவை எல்லாம் அவள் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

“சூப்பே பங்காரமாயேனே ஶ்ரீ வள்ளி…

மாட்டே மாணிக்கமாயேனே…

சூப்பே பங்காரமாயேனே ஶ்ரீ வள்ளி…

நவ்வே நவரத்னமாயேனே...”

பாடலை ஒரு துள்ளலுடன் பாடிக் கொண்டே ஒரு சுடிதார் அணிந்து தயாரானாள். தேவ்விடம் வழக்கம் போல பேச முடியாமல் கோதாவுக்கு சிறு தயக்கம் இருக்கவே செய்தது.

சமையல் வேலைக்கு வருபவர் பெசரட்டுக்கு மாவு அரைத்து வைத்து இருந்தார். அதற்குத் தேவையான ரவை உப்புமாவையும் செய்து ஹாட் பாக்ஸில் வைத்து விட்டுச் சென்றிருந்தார்.

சத்ய தேவ் பெசரட்டு மாவை எடுத்துத் தோசைக் கல்லில் ஊற்றிப் பெசரட்டு வார்த்து அதில் ரவை உப்புமா மற்றும் பொடியாக நறுக்கிய வெங்காயம் தூவி சாப்பிட ஆயத்தமாக எம். எல்.ஏ பெசரட்டுவை இஞ்சி சட்னியுடன் தட்டில் எடுத்து வைத்தான்.

சமையல் வேலை செய்பவர் தான் சமையல் அறைக்குள் இருக்கிறார் என நினைத்துக் கொண்டு வந்த கோதா தேவ்வை அடுப்பின் முன் கையில் கரண்டியுடன் பார்த்ததும் “வாவ்! பாவா மீரு குக்கிங் சேஸ்தாரா?” என்று ஆச்சரியத்தில் குதித்துக் கொண்டு வினவினாள். “ம்ம் கொஞ்சம்” என்றான் தேவ். தேவ் சமைக்கும் கோலமும், எம்எல்ஏ பெசரட்டுவும் தற்போதைய கோதாவின் தயக்கத்தைத் துடைத்தெறியப் போதுமானதாக இருந்தது.

சாப்பாட்டு மேஜையில் இருந்த தட்டைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு சமையல் மேடையின் மேல் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினாள். “ம்ம்… செம சூப்பர் பாவா… அங்க பெசரட்டு ஒரு ஹோட்டல்ல சாப்பிட்டேன் பாவா. மன ஏரியா அலாக்கே லேது (நம்ம ஊர்ல மாதிரி இல்லை).” என்று பேச ஆரம்பித்தவள் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை ஏதோ ஏதோ பேசிக் கொண்டே இருந்தாள். தேவ் வழக்கம் போல ‘உம்’ கொட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் தேவ் சாப்பிட அமர “நான் ஊத்தறேன் பாவா. நீங்க சாப்பிடுங்க” என்று தேவ்விடம் இருந்த கரண்டியை வாங்கிக் கொண்டாள்.

தேவ் சாப்பிட்டு முடித்ததும் இருவரும் சேர்ந்து சமையல் அறையை ஒதுங்க வைத்தனர். தேவ் கோதாவிற்கு காபியைக் கோப்பையில் ஊற்றிக் கொடுத்தான். கோதா “மீக்கு பாவா?” என்றாள். தேவ் “குடிச்சிட்டேன். பண்டிகைக்கு டிரஸ் வாங்கப் போகலாம். ரெடியாகி வா. நான் கார் ரெடி பண்றேன்” என்று விட்டு காரை துடைக்கச் சென்றான்.

இருவருக்குமே இது ஒரு புது அனுபவமாக இருந்தது. எப்பொழுதுமே வீட்டினருடன் தான் பண்டிகை கொண்டாட்டங்கள் எல்லாம். இது தான் முதல் முறை. இருவரும் தனியாகக் கொண்டாடப் போகின்றனர். இருவருமே அந்தக் கணங்களை ரசித்து அனுபவித்தனர்.

ஆடைகளை வாங்கி முடித்ததும் தேவ் கோதாவை நகைக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஆடைத் தேர்வின் போது கோதாவை அணைத்துப் பிடித்த தேவ் அதன் பின்னர் அவளைத் தன் கை வளைவில் இருந்து வெளியே விடவில்லை. கோதாவின் மனமோ புதிதாகத் திருமணம் முடித்தப் பெண் போன்ற வெட்கமும் படபடப்புமாக இருந்தது. நகைக் கடையில் தேவ் கோதாவிடம் “என்ன பார்க்கலாம்?” என்று கேட்டான். கோதா “இப்போ எதுக்கு?”

தேவ் “நம்ம வீட்ல சங்கராந்திக்கு லேடீஸ் எல்லாருக்கும் எப்போவும் வாங்குவோம் தான…”

கோதா “ம்ம்…” என்றாள். கோதாவின் அமைதி தேவ் முகத்தில் சன்னமான சிறு புன்னகையைத் தோற்றுவித்தது. தேவ்வின் சிறு புன்னகையைக் கவனித்து விட்ட கோதா “உராங்குட்டான் பாவா! நவ்வுத்தாரு…(சிரிக்கிறீங்க)” என்று உற்சாகத்தில் கத்தினாள். சுற்றி இருந்தவர்கள் ஓரிருவர் திரும்பிப் பார்க்க தேவ் கோதாவின் உதடுகளின் மீது தன் விரல் வைத்து “ஷ்” என்றான்.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்…

 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 7:

தேவ் தன் ஒற்றை விரலை கோதாவின் உதடுகள் மீது வைத்ததே கோதாவின் மனதில் ஏதேதோ உணர்வுகளைத் தோற்றுவித்தது. மீண்டும் கோதா மெளனமாகி விட்டாள். அவளது மெளனத்தின் காரணம் புரிந்தவனோ உவகையில் வாயைக் குவித்து ஊதி சீட்டி அடித்தான். அந்த சத்தத்தில் அதிர்ந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள் கோதா. தாங்கள் இருவர் மட்டுமே மின்தூக்கியில் இருப்பது புரிய சற்றே ஆசுவாசமானாள். தேவ்விடம் இருந்து அவள் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. கோதாவின் மனது ‘யோவ்!... நீ பெரிய கேடியா இருப்ப போலயே. நான் என்னமோ உன்னை ரொம்ப நல்லவன்ல நினைச்சேன். இந்த உர்ராங்குட்டானுக்குள்ள உரம், விதை, மண்ணு மட்டும் இல்லாமல் ரொமான்ஸும் எக்கச்சக்கமாக இருக்கும் போல’ என்று யோசனை செய்தது.

‘வாவ்! சூப்பர்! கல்யாணம் பண்ணி ஐந்து வருஷம் கழிச்சுத் தான் புருசனுக்கு ரொமான்ஸ் வரும் போலன்னு சொல்ற’ என்று அதே மனது காரி உமிழ்ந்தது.

‘ஆமா, இவரு எப்போ என்னை பொண்டாட்டி மாதிரி பார்த்தாரு? பாடிகார்டு(பாதுகாவலர்) பணியே சேஸ்தாரு. இல்லை முசலிவாரு (வயதானவர்கள்) ஏஜென்ட் அலாகே (மாதிரி) பணி சேஸ்தாரு’

கோதாவின் மனதில் தேவ் பற்றிய எண்ணங்கள் இப்படித் தான் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. தேவ்வின் குறைகளைப் பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருந்த கோதாவின் மனது அவள் செய்த தவறுகளை நினைக்காமல் விட்டு விட்டது.

தன் யோசனையில் உழன்று கொண்டிருந்த கோதா சுற்றுப்புறத்தை உணரவே இல்லை. திடீர் என யாரோ தன் வலது காலைத் தொட்டவுடன் தான் கோதா இயல்புக்கு வந்தாள். யாரோ கோதாவை நெருங்கி விட முடியுமா? தேவ் தான் கோதாவின் காலை எடுத்து அருகில் இருந்த இருக்கையின் மேல் வைத்து மெட்டியை அணிவித்தான். சாவி கொடுத்த பொம்மை போல கோதா தன் இடது காலையும் எடுத்து இருக்கை மேல் வைத்தாள். அவன் மெட்டியை அணிவித்ததும் கடையில் வேலை பார்க்கும் பெண் தேவ்விடம் கொலுசைக் கொடுத்தாள்.

மெலிதான ஒற்றைச் சங்கிலியில் அங்கங்கு சிறிய பூக்களும், பூக்களின் நடுவே ரோஜா நிறக் கற்களும் பதித்து இருந்த கொலுசு பார்த்ததும் போட்டுக்கலாம் என்று சொல்லும்படி இருந்தது. கோதா இப்பொழுது குற்றவுணர்வில் மௌனித்தாள். அவளிடம் இருந்த குறும்பு மறைந்து முகம் கூட சற்று வருத்தத்தை வெளிப்படுத்த தேவ் சிறு யோசனையுடன் கோதாவைப் பார்த்தான். கோதாவோ தேவ்வை நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை.

தேவ் கோதாவிடம் “ஏன் டல்லா இருக்க?” என்று கேட்டவன் அவளது நெற்றி, கழுத்தில் கை வைத்துப் பார்த்தான். கோதாவுக்கோ அவனின் பரிவில் கண்கள் கலங்கியது. வேறுபுறம் திரும்பிக் கலங்கிய கண்களை மெதுவாகத் துடைத்தாள். “வீட்டுக்குப் போகலாம் பாவா” என்றாள். அவளது கலங்கிய முகம் அவனையும் இறுக்கம் அடையச் செய்தது. கோதாவையும் அழைத்துக் கொண்டு கடையில் இருந்து வெளியேறினான்.

“சாப்பிட்டுப் போயிடலாமா? சமையல் பண்றவங்க பண்டிகைக்கு அப்புறம் தான் வருவாங்க” தேவ்.

வேண்டாம் எனும் விதமாகக் கோதா தலையசைத்தாள்.

தேவ்வின் அலைபேசி ஒலி எழுப்பியது. ஶ்ரீநிவாசன் அழைத்திருக்க சிறு யோசனையுடன் காரின் ப்ளூ டூத்தை ஆன் செய்தான்.

“தேவ்… கோதா மொபைல் இன்னும் ஸ்விட்ச் ஆப்ல இருக்கு. ஃபேக்டரில ஏதோ பிராப்ளம். அவளை உடனே பேச சொல்றாங்க” ஶ்ரீநிவாசன்.

ஶ்ரீநிவாசன் சொன்ன செய்தியில் கோதாவின் மனது சட்டென அனைத்தையும் உதறி விட்டுப் பணித் தளத்திற்குத் திரும்பியிருந்தது. வேகமாக ஶ்ரீநிவாசனை இடையிட்டாள்.

“நானா சைந்தவி கால் சேசிந்தா?”

“ம்ம்… ஏ பிராப்ளம்னு சூடு மா” என்று கூறி ஶ்ரீநிவாசன் அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

கோதா அவளது அலைபேசியை வீட்டிலேயே வைத்து விட்டு வந்திருந்தாள்.

“பாவா… பிளீஸ்… உங்க மொபைல நான் கொஞ்சம் நேரம் யூஸ் பண்ணிக்கிறேன்” என்று கெஞ்சலாகத் தேவ்விடம் கேட்டாள்.

தேவ் தன் அலைபேசியை எடுத்துக் கொடுத்து அதன் திறவு கோல் எண்ணையும் (நம்பர் லாக்) கூறினான். கோதா வேகமாக சைந்தவியின் எண்களை அடித்து அவளுக்கு அழைத்தாள்.

“ஹலோ… யார் பேசறீங்க?” சைந்தவி

“நேனே கோதா… என்ன பிராப்ளம்?” கோதா

“ஹேய்… தெலுங்கு ரேடியோ… எவ்ளோ நேரமா டிரை பண்றேன். மொபைல் ஸ்விட்ச் ஆப். அந்த ஓல்ட் மாங்கா எனக்கு கால் பண்ணி என்னைக் கடிக்குது. அவரைக் கூப்பிட்டுப் பேசு மா ராணி முந்திரி” சைந்தவி.

கோதாவோ பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு “நா இதி ராணிமுந்திரி காது. ராஜ முந்திரி” என்று வார்த்தைகளை மென்று துப்பினாள். கோபமாகவே “அந்த மாங்கா நம்பர இந்த நம்பருக்கு அனுப்பு. இது பாவா நம்பர்” என்று அழைப்பைத் துண்டித்தாள்.

மேலும் பேசினால் அவள் தன் கணவனுடனான தனது வாழ்க்கை பற்றி ஏதாவது கேட்கக் கூடும் என்பதால் உடனே அழைப்பைத் துண்டித்தாள். அவளுக்குத் திருமணம் ஆகி விட்டது, கணவன் ராஜமுந்திரியில் இருக்கிறான் என்பது வரை தான் அவளுடன் பணிபுரிபவர்களுக்குத் தெரியும். ‘ஏன் ரெண்டு பேரும் தனியே இருக்கீங்க’ என்ற கேள்விக்குத் தனக்கு வேலை பார்க்கப் பிடித்து இருப்பதால் இங்கே இருப்பதாகவும் ராஜமுந்திரியில் வேலை கிடைத்தவுடன் மாறிச் சென்று விடுவாள் என்று கூறி இருந்தாள். விடுமுறை நாள்களில் தான் ராஜமுந்திரி செல்வதாகவும் அல்லது அவன் சென்னை வருவதாகவும் கூறி இருந்தாள். தன் தந்தை கணவன் வீட்டில் இருப்பதாக மட்டும் தான் கூறியிருப்பார். விசாகப்பட்டினம் என்று கூறியிருக்க வாய்ப்பில்லை. தான் பேசும் பொழுது ஏதாவது உளறி விட்டால் அங்கு ஏன்? எதற்காக? என்ற கேள்விகள் எழும். விவேகமாக அதனைத் தவிர்த்து விட்டாள்.

சைந்தவியின் குரல் கார் முழுவதும் எதிரொலித்ததில் கோதாவை அவள் அழைத்த விதம் தேவ்வின் இறுக்கத்தை தளர்த்தியது. இது கூட நல்லா இருக்கே ‘ராணி முந்திரி’ என்று நினைத்துக் கொண்டான் தேவ். அதன் பின் கோதா அவளது பணி நிமித்தமானப் பிரச்சனையில் மூழ்கி விட்டாள். தேவ் வழியில் ஒரு உணவகத்தில் நிறுத்தி மதிய உணவை வாங்கிக் கொண்டான். வீட்டுக்கு வந்த பின்னரும் கோதாவிற்கு அழைப்புகள் வந்து கொண்டே இருந்தது. கோதா பிரச்சனையை சரி செய்து முடிக்கும் பொழுது ஒரு மணி நேரம் கடந்திருந்தது.

கோதாவின் வயிற்றுக்கு உள்ளே அலாரம் அடித்தது. ஒரு மணி நேரமாகப் பணி சம்பந்தமானப் பதட்டம், பசி, ஏற்கனவே மனதில் இருந்த குழப்பம் எல்லாம் சேர்ந்து தலை வலிக்கத் தொடங்கியது. தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டாள்.

கோதா அலுவலக வேலையில் மும்முரமாக இருந்ததால் தேவ் வீட்டைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினான். தினமும் வீடு சுத்தம் செய்வதற்கு என்று வைத்திருக்கும் பெண் வந்து செய்து விடுவார். அதனால் பெரிதாக அவன் செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை. ஆனாலும் நாளை பண்டிகை என்பதால் அனைத்தையும் ஒரு முறை சரி பார்த்தான். விட்டுப் போயிருந்த இடங்களை அவன் சுத்தம் செய்தான்.

கோதாவின் சத்தம் கேளாதிருக்கவும் அவளைத் தேடி வந்தான். அவனது காலடி ஓசையில் நிமிர்ந்தவள் “பாவா தலை வலிக்குது… பசிக்குது…” என்றாள் குழந்தை போல. அவளது குற்றவுணர்வு, குழப்பம் எல்லாம் இப்பொழுது அவள் நினைவில் இல்லை. “சாப்பிட வா” என்றான் தேவ். கை கழுவி விட்டுச் சாப்பிடச் சென்றாள். தேவ் உணவகத்தில் வாங்கி வந்திருந்ததை எடுத்து மின் காந்த அடுப்பில் வைத்து சூடு படுத்தினான்.

அவன் அனைத்தையும் சாப்பாட்டு மேஜையில் எடுத்து வைக்கும் பொழுது கோதா “பாவா மேல மொட்டை மாடில பீச் பார்த்துட்டே உட்கார்ந்து சாப்பிடுவோம்” என்றாள். அவனும் சிறு தலையசைப்புடன் ஒரு டிரேயில் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்தான். இருவரும் சாப்பாடை எடுத்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்றனர். மாடியில் மனதைக் குளிர்விக்கும் விதமாகப் பசேலெனப் பல வகையான பச்சை நிறச் செடி, கொடிகள் கொண்ட மாடித் தோட்டம் தேவ்வின் தொழில் திறனைக் காட்சிப் படுத்தியது. எதிர்ப்புறம் இருந்த ஆழ்கடல் அந்த இடத்தின் கவர்ச்சியை மேலும் மெருகேற்றியது.

கோதா ஒரு இடத்தில் பூத்துக் குலுங்கிய நந்தியாவட்டை செடியில் இலைகளுக்கு இடையில் ஒரு சிறிய பறவைக் கூ டைக் கவனித்து விட்டாள். அந்தக் கூட்டுக்குள் பறவை இட்டிருந்த சிறு முட்டைகள் வேறு இருந்தன. அதைப் பார்த்ததும் “வாவ்” என்று கத்திக் குதித்தாள். சாப்பாடைத் தட்டில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த தேவ் அவளின் உற்சாகத்தின் காரணத்தைப் பார்த்து விட்டுத் தானும் மெலிதாகப் புன்னகைத்தான்.

“சாப்பிட வா” தேவ்.

“பாவா… எந்த கியூட் சூடண்டி…” கோதா.

“ஹ்ம்ம்… சாப்பிட வா…” தேவ்.

“பாவா… எவ்வளவு குட்டியா இருக்கு…” என்ற கோதா தன் அலைபேசியை எடுத்து அதைப் படம் பிடித்தாள்.

“கோதா” என்றான் தேவ் அழுத்தமாக.

“பாவா… இது எந்தப் பறவை கட்டுனது?” கோதா.

தேவ் பதில் கூறாமல் அவளை நேர் பார்வை பார்த்தான். அவன் பார்வை கூறிய செய்தி புரிந்தது.

“பாவா… நீங்க ஊட்டி விடுறீங்களா?... பிளீஸ் பாவா… அப்படியே இது எந்த பறவைன்னும் சொல்லுங்க… பிளீஸ்… நான் கொஞ்சம் போட்டோஸ், வீடியோஸ் எடுத்துக்கிறேன்” என்றாள்.

அவள் ஒரு அடி கூட நகராமல் அந்தக் கூட்டின் அருகிலேயே நின்று பேசினாள். தேவ் தட்டை எடுத்துக் கொண்டு அவள் அருகில் சென்று அவளுக்கு ஊட்டி விடத் தொடங்கினான். உணவை வாயில் வைத்துக் கொண்டே “இது எந்தப் பறவையோடதுன்னு கேட்டுட்டே இருக்கேன்” என்றாள் சண்டையிடும் குரலில். தேவ் ஒரு விரலால் அந்தப் பறவை அமர்ந்து இருந்தக் கொஞ்சம் உயரமான செடியைக் காட்டினான்.

தேவ் விரல் கை காட்டிய திசையில் பார்த்தவள் மேலும் உற்சாகமாகக் கத்தினாள். “ஹை… சிட்டுக் குருவி… பாவா அது கூட்டுக்கு எப்போ வரும்? அது இந்தக் கூட்டுக்குள்ள இருக்கிறப்போ நீங்க பார்த்து இருக்கீங்களா?”.

“ம்ம்… வரும்… சத்தம் இல்லாதப்போ…” என்றான் தேவ்.

“இப்போ வருமா பாவா? பார்க்கலாமா?” கோதா

“நீ அங்க இருந்து தள்ளி வா. அமைதியாக இரு. அது வரும்” தேவ்.

சிட்டுக் குருவியை அதன் வீட்டில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் சற்றுத் தள்ளிச் சென்று அமைதியாக அமர்ந்தாள். அவள் அமர்ந்த சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் சிட்டுக்குருவி தன்னுடைய கூட்டிற்கு உள்ளே சென்றது. சத்தம் செய்யாமல் அருகில் சென்று நிறைய போட்டோஸ், வீடியோஸ் எடுத்துக் கொண்டாள்.

அவளுக்கு ஊட்டி விட்டப் பின் தானும் அமர்ந்து சாப்பிட்டான் தேவ். தேவ் சாப்பிடும் வரை அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த சூழலே மிக ரம்யமாக இருந்தது. அஸ்தமனத்துக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த சூரியன் வானமெங்கும் தன் செங்கதிர்களை வீசிக் கொண்டிருந்தது. செவ்வானத்தின் கீழே தூவானமாய் இயற்கை அழகு சிதறிக் கிடந்தது. தனியாக ரசித்துக் கொண்டிருந்த இருவரும் ஒன்றிணைந்து ரசிக்கும் நாளுக்காக அந்த மாடித் தோட்டமும் காத்திருக்கத் தொடங்கியது.

வெற்றி பெறும் முயற்சியில்…

 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 8:

சாப்பிட்டு முடித்ததும் தேவ் வெளியே கிளம்பினான். “தலை வலிச்சா தூங்கு… எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. நான் வெளிய போய்ட்டு வரேன். எதுவும் வேணும்னா கால் பண்ணு…” என்று கோதாவிடம் கூறிவிட்டுக் கிளம்பினான். கோதா “தலை இப்போ வலிக்கல பாவா. ஐ அம் ஓகே…” என்றாள் பதிலாக.

தேவ் கிளம்பியதும் கோதா சற்று நேரம் வீட்டைச் சுற்றி சுற்றி வந்தாள். கோதாவிற்கு தேவ் இங்கு குடியிருப்பதை ஏற்றுக் கொள்வது மிகவும் கஷ்டமாகவே இருந்தது. ராஜமுந்திரியில் அவர்கள் வீடு எப்படி இருக்கும்? இங்கு எப்படி இருக்கிறது? என்ற ஒப்பீடு அவளை மேலும் துவளச் செய்தது.

ராஜமுந்திரியில் அவர்கள் வீடு அரண்மனை போல இருக்கும். கூட்டுக் குடும்பம் என்பதால் வீடு எப்போதும் கல கலவென்று இருக்கும். உறவினர்கள், வியாபாரம் நிமித்தம் சந்திக்க வருபவர்கள், ஊர்ப் பெரியவர்கள் என யாராவது வீட்டுக்கு வந்து சென்று கொண்டு இருப்பார்கள். வீட்டிலேயே தங்கி வேலை செய்பவர்கள் இருப்பார்கள். வீடு எப்பொழுதும் திருவிழா போல் தான் இருக்கும்.

சத்ய தேவ் அங்கு வீட்டில் எந்த வேலையும் செய்து அவள் பார்த்தது இல்லை. அங்கேயும் தோட்டம் தேவ்வின் கைவண்ணம் தான். ஆனால் இங்கு தேவ் தனியாக இருப்பதைப் பார்க்கும் பொழுது அவளுக்குள் எழும் குற்ற உணர்வு கோதாவைத் தவிக்க வைத்தது.

அந்த வீட்டை ஒப்பிடும் பொழுது இந்த வீடு மிகச் சிறியது என்றாலும் வசதிக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. அங்கு அவ்வளவு பேர் இருக்கும் பொழுதே தேவ் சில வார்த்தைகள் அவசியத்திற்கு மட்டும் தான் பேசுவான். இங்கு அவனுடன் பேச யார் இருக்கிறார்கள்? வேளா வேளைக்கு வகை வகையான உணவுகள்… சரியான நேரத்திற்கு ஜூஸ், சூப், சுட சுட ஏதாவது கொறிக்க என்று உணவு வகைகள் கூட நிறைந்து இருக்கும். ஆனால் இங்கு ஒரே ஒரு வகை உணவு மட்டும் சமையல் செய்பவர் செய்து வைத்து விட்டு சென்று விடுகிறார். அவருக்கு விடுமுறை என்றால் உணவகத்தில் சாப்பாடு.

வீட்டில் தேவ்வை அனைவரும் கவனிக்கும் முறையோடு ஒப்பிட்டால் அவன் இங்கு அனாதை போலத் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். தன்னைத் திருமணம் செய்ததால் தான் தேவ்க்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையா? கோதா யோசிக்க யோசிக்க அவளுக்குக் குழப்பம் அதிகரித்தது. அவளின் தவறு அவளுக்குப் புரிந்தாலும் அவளின் நியாயமும் அவளுக்குப் பெரிதாகப் பட்டது. அவளின் நிலையில் இருந்தும் அவள் கீழ் இறங்க விரும்ப வில்லை. இன்னும் அவள் முடிவு எடுக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள்.

கோதாவிற்கு பைத்தியமே பிடிப்பது போல் இருந்தது. சும்மாவே அமர்ந்து இருந்தால் இப்படித் தான் என்று நினைத்தவள் பண்டிகை வேலைகளை ஆரம்பித்தாள். பூஜை அறைக்குச் சென்று கழுவ வேண்டிய பூஜை சாமான்களை எடுத்துக் கழுவினாள். பூஜைக்குத் தேவையான பொருள்கள், பூக்கள் போன்ற வாங்க வேண்டியவற்றைப் பட்டியலிட்டாள். பூஜையறையை அழகாகத் தயார் செய்தவள் அடுத்ததாகக் கோலம் போட ஆயத்தம் ஆனாள். வெளியே சென்றிருந்த தேவ் வீட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தான்.

தேவ் உள்ளே நுழையும் போது நிலை வாசல் படியினைக் கழுவி மஞ்சள், குங்குமம் வைத்துக் கொண்டு இருந்தாள். தேவ் “டீ போடவா?” என்றான். “வேணும் பாவா” என்றாள் கோதா. தேவ் சமையல் அறையில் டீ போடும் பொழுது கோதா மாக்கோலத்திற்குத் தேவையான அரிசி மாவை மிக்ஸியில் அரைத்தாள். தேவ் அவள் செய்வதை எல்லாம் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். கோதாவின் இருப்பே அவனுக்கு ஒருவிதமான திருப்தியைக் கொடுத்தது.

“பாவா… டீ குடிச்சுட்டு ஷாப்பிங் போகலாம். நாளைக்கு படையல் போட்டு சாமி கும்பிடத் தேவையான நிலவாரி(மளிகை) சாமான், காய் எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்துடலாம்” கோதா.

“நிலவாரி சாமான் மட்டும் வாங்கிக்கோ. காய் எல்லாம் மேல தோட்டத்துல இருக்கிறத எடுத்துக்கலாம்” தேவ்.

“ம்ம்… ஓகே… பாவா” கோதா.

கோதா டீ குடித்துக் கொண்டே தன் தாய்க்கு அழைத்தாள். “அம்மா… மீரு எந்துக்கு மா க்கி கால் செய்யலேது?... உங்களுக்கு இப்போ வதீனா தான் செல்லம். நான் இல்லை. காலையில் இருந்து ஒரு தடவையாவது கால் பண்ணிப் பேசுனீங்களா? நேத்துக் காலையில் பேசினேன். அப்புறம் பேசவே இல்லை. கூப்பிட்டு என்னன்னு கேட்டீங்களா அம்மா?”

“ஹேய்… கொட்டஸ்தானு (அடிச்சுருவேன்)… தேவ் தான் உனக்கு கால் பண்ணக் கூடாதுன்னு சொன்னான். காலையிலேயேக் கூப்பிட்டேன். நல்ல நாள் அதுவுமா நீ எவ்வளவு நேரம் தூங்குவ? பண்டிகை வேலை செய்ய சொல்லலாம்ன்னுக் கூப்பிட்டால் அவன் கூப்பிடாதீங்கன்னு சொல்றான். நீ ஏன் கூப்பிடலன்னு சண்டைக்கு வர. என்னடீ நினைச்சீங்க புருஷனும் பொண்டாட்டியும்” என்று திட்டத் தொடங்கினார்.

அவரை இடையிட்ட கோதா “அதெப்படி அவர் சொல்லலாம்? அவர் சொன்னால் நீங்க கூப்பிட மாட்டிங்களா? உங்களுக்கு என்னை விட உங்க மாப்பிள்ளை சொல்றது தான் முக்கியமா?” என்று பத்மாவிடம் சண்டையிட்டாள். பத்மா “சும்மா வாய் பேசாமல் நாளைக்கு பண்டிகைக்கு என்ன எல்லாம் செய்யணும்ன்னு சொல்றேன். அந்த வேலை எல்லாம் சரியா செய்” என்றார் கொஞ்சம் அதட்டலாக.

கோதா “நீங்க ஒன்னும் சொல்ல வேண்டாம். நீங்க சும்மா என்னைத் திட்டிட்டேக் குறை சொல்லிட்டே இருப்பீங்க. நான் அத்தையாக் கிட்ட என்ன செய்யணும்னுக் கேட்டு செய்றேன். நீங்க உங்க ரூல்ஸ் எல்லாம் உங்க கோடலு(மருமகள்) கிட்ட சொல்லுங்க. நான் வச்சிடறேன். பை” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அவள் பேசியதைக் கேட்டுக் கொண்டே டீ குடித்துக் கொண்டிருந்த தேவ் அடுத்து அவள் அவனிடம் தான் சண்டை போடுவாள் என்ற கணிப்பில் வேகமாக வாகனத்தை நோக்கிச் சென்று விட்டான். கோதா “பாவா” என்று கத்திக் கொண்டே திரும்பினால் அங்கு தேவ் இல்லை.

தேவ் வாகனத்தைக் கிளப்பி ஹாரனை தொடர்ந்து ஒலிக்கச் செய்தான். கோதா பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு “பாவா” எனக் கத்தினாள். வேகமாக வாகனத்தில் ஏறி அமர்ந்தவள் “எதுக்கு பாவா அம்மாவ கால் பண்ணக் கூடாதுன்னு சொன்னீங்க? நீங்க எப்படி அப்படி சொல்லலாம்? நான் அப்படித் தான் உங்களை ரெஸ்ட்ரிக்ட் (கட்டுப்படுத்துதல்) பண்றேனா? நான் யார் கூடப் பேசறேன், பேசக் கூடாது அப்படின்றது எல்லாம் நான் தான் டிசைட் பண்ணுவேன். நீங்க தலையிடக் கூடாது” என்று பட படவெனக் கோபத்தில் கத்தினாள்.

அவள் பேசப் பேச தேவ்வுக்கும் கோபம் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. ‘நான் எதுக்குமே எதுவுமே சொல்றது இல்லை. அவள் நினைச்சத மட்டும் தான் செய்றா… பத்து நாள் பட்டினி கிடந்த மாதிரி அசந்து போய் வந்தா… ஐயோ பாவம் தூங்கட்டும்ன்னு அவங்கள ஃபோன் பேச வேண்டாம்னு சொன்னா இப்படி குதிக்கிறா. அவுங்கள பேச விட்டால் பாவம் இவ தான் திட்டு வாங்கணும்… கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கட்டும்னு யோசிச்சா என்னை மேல் சாவனிஸ்ட் (ஆண் ஆதிக்கவாதி) மாதிரி போர்ட்ரேட் (உருவகம்) பண்ணி பெமினிசம் (பெண்ணியம்) பேசறா… மூளையை ஃபேக்டரில கழட்டி வச்சிட்டு வந்துருப்பா போல’ என்று அவளை மனதுள் வறுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய கோபம் மற்றும் அழுத்தத்தை ஸ்டீயரிங் வீலில் காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

கோதா அவ்வளவு கத்தியும் தேவ் பதில் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தது கோதாவுக்கு இன்னும் கடுப்பாக இருந்தது. ‘செய்றது எல்லாம் செஞ்சிட்டு அப்படியே மண்ணு மாதிரியே இருக்கிறதப் பாரு’ கோதாவும் தனக்குள் திட்டினாள். தேவ் ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் காரை நிறுத்தி விட்டுக் கீழே இறங்காமல் கோதாவைப் பார்க்க அவளோ இன்னும் காளியைப் போல் அவனை முறைத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

“பூ வாங்கிட்டு இங்க வரலாம்” என்றாள் கோதா சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டே. தேவ்வும் அதே போல் பதில் அளித்தான். “பூ கடைல சொல்லிட்டேன். நாளைக்கு வீட்டுக்கு வந்து கொடுப்பாங்க”.

வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு தேவ் கீழே இறங்கினான். கோதாவுக்குக் கடையில் சென்று வாங்க வேண்டும் எனத் தெரிந்தது. ஆனால் என்ன வாங்க வேண்டும் எனத் தெரியவில்லை. நாளைக்கு படையலுக்கு என்ன என்ன செய்வது என்று யோசித்தவளுக்கு எதுவும் புரிபடவில்லை. ‘அம்மாக்கிட்ட கேட்டால் வச்சு செஞ்சிடுவாங்க… அத்தையாக்குத் தான் கூப்பிட்டுக் கேட்கணும். அத்தையா என்ன சொல்லப்போறாங்களோன்னு நினைத்தால் கோதாவுக்குப் பதட்டமாக இருந்தது.

ராஜேஸ்வரிக்கு கோதா என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். சத்ய பாபுவின் தந்தை சத்ய நாராயணன் ராஜ முந்திரியில் பெரிய பண்ணைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் மனைவி கனக மகாலட்சுமி. இருவருக்கும் மூன்று பெண், ஐந்து ஆண் என எட்டு குழந்தைகள். சத்ய பாபுவே வீட்டின் தலைமகன். பத்மா அவருக்கு நேர் இளையவர். ஆண்கள் அனைவரும் ராஜமுந்திரியில் ஒரே வீட்டில் தான் குடும்பத்துடன் வசிக்கின்றனர். கோதாவைத் தவிர வீட்டில் அனைவரும் ஆண் வாரிசுகள். வீட்டில் எல்லாருக்குமே கோதா என்றால் பிரியம் கொஞ்சம் அதிகம் தான்.

ஒரே பெண் வாரிசான கோதாவைத் தங்கள் வீட்டிலேயே ராணியாக வாழ வைக்க வேண்டும் என்று தான் கோதாவை சத்ய தேவ்க்கு மணமுடிக்க வேண்டும் என்பது பெரியவர்களின் விருப்பமாக இருந்தது. ஆனால் அவர்களின் விருப்பத்தை இளையவர்கள் மீது திணிக்கவும் இல்லை. திருமண வயது வந்ததும் இருவரிடமும் விருப்பம் கேட்கப் பட்டது. இருவரும் மனம் ஒப்பியதால் தான் மணம் முடித்தனர்.

ஒரே குடும்பத்தவர் என்றாலும் கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக கோதா எவரிடமும் பேசவில்லை. அனைவரிடம் இருந்தும் விலகி விட்டாள். அவள் பேசாததன் காரணம் அவளின் குற்றக் குறுகுறுப்பு மட்டுமே. அவளுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்து தான் இருந்தது அவள் செய்வது தவறு என்று. ஆனாலும் வேறு வழியின்றி அவசரப்பட்டு செய்து விட்டாள். கோதாவிற்கு ஆர்வக் கோளாறு கொஞ்சம் அல்ல நிறையவே அதிகம்.

கோதாவிடம் பத்மாவின் கெடுபிடிகள் எப்பொழுதும் அதிகம் தான். அவள் செய்யும் குறும்புகளும் ஏராளம். ஆண் பிள்ளைகள் செய்யும் சேட்டை, கலாட்டாவை விட இவள் நிறைய செய்து பல பிரச்சனைகளை வீட்டுக்குக் கொண்டு வருவாள். அவளைக் கண்காணித்து, அவளின் துணை சென்று, அவள் செய்யும் குறும்பை சரி செய்வதே விடுமுறை நாள்களில் வீட்டுப் பசங்களின் முழு நேர வேலையாக இருக்கும். வீட்டினர் அனைவரும் அவளைத் திட்டிக் கறாராக எதுவும் சொல்வதில்லை. அதனாலேயே பத்மா கோதாவிற்கு செல்லம் கொடுப்பது இல்லை. ராஜேஸ்வரிக்கு சத்ய தேவ் மட்டும் ஒரே பிள்ளையாகி விட நாத்தனார் பெண் கோதாவின் மீது பேரன்பு கொண்டிருந்தார். பத்மா கோதா செய்யும் குறும்புகளை நினைத்துக் கவலைப் படும் பொழுது ராஜேஸ்வரி அவற்றைக் மாயக் கண்ணனின் குறும்புகளாய் நினைத்து மகிழ்வார். சத்ய தேவ் சிறு வயதில் இருந்தே மிகவும் அழுத்தம், அமைதி. அவர் தேவ்விடம் கண்டு ரசிக்காததைக் கோதாவிடம் ரசித்துக் கொண்டார். எங்கும் எந்த நிலையிலும் அவர் தன் மறு(ரு)மகளை விட்டுக் கொடுத்தது இல்லை.

கோதாவிற்கு எவ்வாறு ராஜேஸ்வரியை எதிர்கொள்வது என்ற தயக்கம் மேலிட சிறு பதட்டத்துடன் வாகனத்தில் இருந்து இறங்காமல் அமர்ந்து இருந்தாள். தேவ் காருக்குள் குனிந்து இறுகிய முகத்துடன் அவளைப் பார்த்தான். கோதா மிகத் தயக்கமான குரலில் “அத்தையா என் மேல ரொம்ப கோபமா இருக்காங்களா பாவா?” என்றாள். அவளின் மனதுக்குத் தெரியும் ராஜேஸ்வரி அவளிடம் கோபம் கொள்ள மாட்டார் என்று. ஆனாலும் அவளின் குற்ற உணர்ச்சி அவளை அவ்வாறு கேட்கச் செய்தது.

அவள் சண்டையிட்டதில் கோபம் கொண்டிருந்த தேவ் இந்த கேள்வியில் மேலும் கோபம் கொண்டான்.

“அதை உன் அத்தையா கிட்ட கேட்கணும்” என்று அழுத்தமாகச் சொல்லிக் கதவை அறைந்து சாற்றினான். மேலும் அங்கே நிற்காமல் விறுவிறுவென்று கடைக்குள் சென்று விட்டான்.

 

NNK42

Member

கூடாரை வெல்லும் 9:

தேவ்வின் செய்கையில் கோதாவிற்கு கண்கள் கலங்கி விட்டது. தன் தாயை அலைபேசியில் அழைக்கக் கூடாது என்று சொன்னதால் வந்த கோபம், தன் குற்றவுணர்வு, அத்தையா தன்னைப் பற்றி என்ன நினைத்திருப்பார்கள் என்ற பயம், தேவ்வின் கோபம் என்று அனைத்துமே கோதாவை மேலும் பதட்டப் படுத்திப் பலவீனப் படுத்த அழத் தொடங்கினாள். கோதாவால் உறவுகளை ஒதுக்கி விட்டு நிம்மதியான மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை வாழ முடியவில்லை என்பதே நிதர்சனம். கடந்த இரண்டரை வருடங்களில் கோதா இதை நன்கு உணர்ந்து விட்டாள். ஆனால் அவளுக்கு இதை எப்படி சரி செய்வது என்பது தான் தெரியவில்லை.

கோதாவின் அழுகையில் சில நிமிடங்கள் கடந்தன. தேவ் கடைக்குள் சென்றவன் வெளியே வரவில்லை. கோதா சில நிமிடங்களில் தயக்கத்தை உடைத்து ராஜேஸ்வரிக்கு அலைபேசியில் அழைத்து விட்டாள். கோதா பிறந்ததில் இருந்தே கஷ்டம் என்றால் என்ன என்று தெரியாமலேயே வளர்ந்தவள். அவளுக்குப் பிடித்ததை செய்வாள். கோதா எதற்கும் பிரயத்தனப் பட்டு யோசித்தது கூட இல்லை. அவளால் இந்தக் கணத்தின் கனத்தை தாங்க முடியவில்லை.

கோதாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்ததும் ராஜேஸ்வரி வேகமாக மகிழ்ச்சியுடன் அலைபேசியை உயிர்ப்பித்தார்.

“கோதா மா…” என்றார் ராஜேஸ்வரி உற்சாகமான குரலில். அழுகையினூடே “அத்தையா” என்று விழித்த கோதா தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த இயலாது உடைந்து அழத் தொடங்கினாள். அவரின் செல்ல மறு(ரு)மகளின் அழுகை அவரைக் கலவரப் படுத்தியது.

“கோதா… கோதா மா… கோதா… சின்னத் தள்ளி… எதுக்கு இப்படி அழற… தேவ் எதுவும் திட்டிட்டானா மா? என்ன ஆச்சு?” ராஜேஸ்வரி படபடவெனக் கேட்டார். ராஜேஸ்வரி கூறியது எல்லாம் அவள் காதில் விழுந்தது போல் தெரியவில்லை. “அழாதமா… அழாமல் சொல்லு… என்ன ஆச்சு?... கோதா… கோதா மா…” ராஜேஸ்வரி தன் குரலில் அழுத்தத்தைக் கூட்டி அதட்டிக் கூப்பிட்டும் கோதாவிடம் இருந்து பதில் இல்லாமல் போக அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டு தேவ்க்கு அழைத்தார்.

தேவ் அழைப்பை ஏற்றதும் “கோதா எதுக்கு டா இப்படி அழறா? அவளா தான் கூப்பிட்டா. ஆனால் பேசாமல் ஏங்கி ஏங்கி அழறா? என்ன டா பிரச்சனை?” என்றார் ராஜேஸ்வரி பதட்டமாக. தேவ் “ஃபோன் வச்சுடுங்க. நான் பார்க்கிறேன் மா” என்று அழைப்பைத் துண்டித்த தேவ் வாகனத்துக்கு விரைந்தான்.

தேவ் கோதா அமர்ந்து இருந்த பக்கம் சென்று அவள் அருகில் இருந்த கதவைத் திறந்து அவளை நேர் பார்வையாகப் பார்த்தான். கோதா அழுது கொண்டே அவனுக்கு எதிர்ப்புறம் திரும்பி அமர்ந்தாள். தேவ் கார் டாஷ் போர்ட் திறந்து டிஸ்யூ பேப்பர் எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான். கோதா அதை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை.

தேவ் மெதுவாக “ஹேய் ராணி முந்திரி அழாத…” என்றான். தேவ் ராணி முந்திரி என்று சொன்னதால் கோபம் தலைக்கேற தேவ் புறம் திரும்பி “பாவா” என்று குரலை உயர்த்திக் கத்தினாள் கோதா. தேவ் கோதாவின் முகத்தின் முன் டிஸ்யூ பேப்பரை உயர்த்தி ஆட்டிக் காட்டினான். கோதா அவன் கையில் இருந்த டிஷ்யூவைப் பிடுங்கி முகத்தைத் துடைத்தாள்.

தேவ் காரின் கதவைத் திறந்து பிடித்துக் கொண்டு அவள் இறங்க காத்திருந்தான். அவனை முறைத்து விட்டு எதிர்ப்புறம் ஓட்டுநர் இருக்கை அருகில் இருந்த கதவு பக்கம் இருக்கையின் மேல் தவழ்ந்து சென்று அந்தக் கதவைத் திறந்து இறங்கினாள். தேவ் ஒரு சிறிய பெருமூச்சு விட்டுத் தலையசைத்தான்.

வாகனத்தில் இருந்து இறங்கியவள் சற்று தூரம் தள்ளிச் சென்று மீண்டும் தன் அத்தையாவிற்கு அழைத்தாள். பதட்டத்துடன் இளையவர்களின் அழைப்புக்காகக் காத்திருந்த அவர் வேகமாக அழைப்பை ஏற்றார்.

“ஹேய் கோதா மா எதுக்கு அழுத?” ராஜேஸ்வரி.

“அத்தையா…” என்றாள் லேசாக விசும்பிக் கொண்டே. “சொல்லுமா தள்ளி” என்றார் ராஜேஸ்வரி சற்றுக் கனிவாக. அதில் கோதாவின் கண்கள் மேலும் கலங்கியது. தான் சாலையில் நிற்பதை உணர்ந்து சற்று இங்கும் அங்குமாக நடந்து, தன்னைச் சுற்றிலும் பார்வையை ஓட்டி என்று அழுகையை முயன்று அடக்கினாள். தேவ் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்ற இடத்திலேயே அசையாமல் நின்றிருந்தான்.

கோதாவிடம் இருந்து பதில் இல்லாமல் போக ராஜேஸ்வரி அலைபேசியில் “கோதா, கோதா” என்று அழைத்துத் தவித்துக் கொண்டிருந்தார். கோதா சற்று தன்னை நிதானப் படுத்திக் கொண்டு “அத்தையா சாரி அத்தையா. நான் ரொம்ப கஷ்டப் படுத்திட்டேன் உங்க எல்லாரையும். எனக்கும் கஷ்டமா தான் இருந்தது அத்தையா. நானும் எனக்குப் பிடிச்சத செஞ்சிட்டேன்னு ரொம்ப சந்தோஷமா எல்லாம் இருக்கல. நான் தப்பு பண்றேன் அப்படின்ற ஒரு நினைப்பு என் மனசுல ஓடிட்டே இருந்துச்சு. என்னால் தான் இப்போ மாமாவும் பாவாவும் பேசறது இல்லை. மாமாவுக்கும் தாத்தாக்கும் வேற சண்டை ஆகிடுச்சு. நீங்களும் செகந்திராபாத்ல போய்த் தனியா இருக்கீங்க… இவ்ளோ பிரச்சனைக்கும் நான் தான் காரணம். ஆனால் நீங்க என்னை ஒரு வார்த்தை சொல்லல அத்தையா. அது என்னை இன்னும் மோசமா ஃபீல் பண்ண வைக்குது அத்தையா. பாவா கூட என்னை இன்னும் எதுவுமே சொல்லல. என்னை ரொம்ப நல்லாப் பார்த்துக்கிறார். இது எல்லாம் பார்க்க பார்க்க என்னோட கில்ட் (குற்றவுணர்ச்சி) ரொம்ப ஜாஸ்தி ஆகுது. சாரி அத்தையா” என்று அவ்வப்போது கலங்கிய குரலைக் கட்டுப்படுத்திப் பேசி முடித்தாள்.

ராஜேஸ்வரி “நா பங்காரு(தங்கம்) தள்ளி… எதுவும் யோசிக்காத மா. போனது போகட்டும். நீ அதையேப் பேசிப் பேசி அழாத மா… அதையெல்லாம் மறந்துட்டு ரெண்டு பேரும் பண்டிகையை சந்தோஷமா கொண்டாடுங்க…”

கோதா “சரி அத்தையா… பண்டிகைக்கு என்னென்ன செய்யணும்னு சொல்லுங்க… நான் செய்றேன்”.

ராஜேஸ்வரி “நம்ம வீட்ல சங்கராந்தி எப்படிக் கொண்டாடுவோம்ன்னு உனக்குத் தான் தெரியுமே. அதுல உன்னால என்ன செய்ய முடியுமோ அதை மட்டும் செய். அதுவே போதும். தெரிஞ்சதை நல்ல சந்தோஷமா, திருப்தியா செய்ங்க”.

கோதா கலங்கிய கண்களும் புன்சிரிப்புமாக “தட்ஸ் மை அத்தையா… நீங்க எப்பவுமே ஸ்வீட் அண்ட் ஸ்மார்ட். வெரி சாரி அத்தையா… உங்களை ரொம்ப ஹர்ட் பண்ணிட்டேன்”.

ராஜேஸ்வரி “உன் சாரியை நீயே வச்சுக்கோ. போய் வேலையை ஆரம்பி”.

கோதாவுக்கு ராஜேஸ்வரியுடன் பேசியது உற்சாகமாக இருந்தது. வீட்டினர் எவருடனும் பேசாமல் கோதாவிற்குப் பைத்தியம் பிடித்து விடும் போல் இருந்தது. பேச வேண்டும் என நினைப்பாள். எந்த முகத்தை வைத்துக் கொண்டு பேசுவது என்ற எண்ணம் தலை காட்டும். ஓய்ந்து விடுவாள். ஆனால் இன்று ராஜேஸ்வரியுடன் பேசியது கோதாவிற்கு ஒப்பற்ற உவகையைக் கொடுத்து இருந்தது.

துள்ளலுடன் கடைக்குள் சென்றாள். அவள் நினைவில் இருந்ததை… அவளால் செய்ய முடியும் என்று யோசித்ததுக்கேற்ப மளிகை சாமான்களை கூடையில் எடுத்தாள்.

அவளையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்த தேவ்வும் கடைக்குள் நுழைந்து அதே வேலையைத் தொடர்ந்தான். அவன் மனது அவனையே கரித்துக் கொட்டியது. ‘இன்னும் எவ்வளவு நாள்கள் தான் இப்படி அவளைப் பார்த்தே குடும்பம் நடத்துவது’. தான் செய்து கொண்டிருக்கும் வேலையை விரைவில் முடித்து விட உறுதி கொண்டான். அதை முடித்தால் அனைத்துப் பிரச்சனைகளும் தீர்ந்து விடும்.

உற்சாகமாக இருந்த கோதாவோ அமைதியை உடைத்துப் பேசிக் கொண்டே வந்தாள். அவள் கடைக்கு வரும் பொழுது பேசியது இன்னும் தேவ் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்க தேவ் வழக்கம் போல மௌனத்தின் பிடியில் சிக்கியிருந்தான்.

ஆந்திராவில் சங்கராந்தி அன்று பித்ரு வழிபாடு செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். வீட்டில் பிறந்த பெண் மக்களுக்கு பெற்றவர்கள் அல்லது உடன் பிறந்த சகோதரர்கள் உடைகள், வசதி படைத்தவர்கள் எனில் நகைகள், பலகாரங்கள் எனத் தங்களால் முடிந்தவற்றைக் கொடுப்பது வழக்கம். மறுநாள் கணுமா எனும் பெயரில் பொங்கல் வைத்து உழவுக்கும், கால்நடைகளுக்கும் நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டாடுவர். சேவல் சண்டை, பட்டம் பறக்க விடும் போட்டி, கோதாவரி நதியில் படகுப் பந்தயம், நீச்சல் போன்ற போட்டிகள் நடைபெறும்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் கோதா கோலம் போட ஆரம்பித்தாள். தேவ் வாங்கி வந்திருந்த பொருள்களை எடுத்து வைத்தான். கோதா பூஜையறையில் அழகான மாக்கோலங்களைப் போட்டு முடித்து இருந்தாள். சமையல் அறையில் தேவ் தோசைக்கு சட்னி அரைத்துக் கொண்டிருந்த பொழுது கோதா உள்ளே வந்தாள். “பாவா வெளில வந்து உட்காருங்க. நான் வெளில கோலம் போடப் போறேன். கலர்ப் பொடி போடப் போறேன். நீங்க கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க”.

சரி எனும் விதமாகத் தலையசைத்தான் தேவ். கோதா தேவ்வை எடுபிடி வேலை ஏவிக் கொண்டு ஏதாவது தொணதொணத்துக் கொண்டு கோலம் போட்டுக் கொண்டு இருந்தாள். தேவ்க்கு மாலைப் பொழுதில் இருந்த கோபம் கூட மறைந்து அழகிய கவிதை போல இருந்தது அந்தப் பொழுது. தேவ் தற்பொழுது தான் புதிதாகத் திருமணம் செய்தது போன்ற ஓர் உணர்வில் இருந்தான். அவர்களது திருமணத்தின் பின் இது மாதிரியான இனிமையான தருணங்கள் இருந்ததே இல்லை. எப்பொழுதும் ஏதோ ஒரு அவசரம். இருவரையும் பெரும்பொழுதுகள் அவரவர் வேலைகள் இழுத்துக் கொண்டன. மீதமிருந்த பொழுதுகள் குடும்பத்தார் மற்றும் உறவினர்களால் களவாடப்பட்டன.

சங்கராந்தி அன்று காலைப் பொழுதும் அழகாகப் புலர்ந்தது. கோதா இன்று காலை ஐந்து மணிக்கே அலாரம் வைத்து எழுந்து இருந்தாள். நேற்று ஒரு வேலையும் செய்யாமல் ஒவ்வொன்றிற்கும் பாவா பாவா என்று தேவ்வை ஏலம் விட்டுக் கொண்டிருந்த பெண் இவள் தானா? என்று யோசிக்கும் வகையில் இருந்தது அவள் நடவடிக்கைகள். பம்பரமாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போது தேவ்வையும் வேலை ஏவிக் கொண்டு இருந்தாள்.

படையலுக்குத் தேவையானவற்றைத் தயார் செய்ததும் கோதா உடை மாற்றச் சென்றாள். படுக்கை அறைக்குச் சென்ற கோதா படுக்கையில் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தவற்றைக் கண்டதும் கண்கள் கலங்க உறைந்து நின்று விட்டாள்.

கோதா பால், பால் பொருள்களின் ஆராய்ச்சி மற்றும் தரத்தைச் சோதிக்கும் பணியில் இருப்பதால் அவள் பணியிடத்தில் நகைகள் அணிந்து வர அனுமதி இல்லை. கோதா வேலைக்குச் செல்லும் பொழுது எந்த விதமான நகையும் அணிந்து செல்ல மாட்டாள்.

விசாகப்பட்டினம் கிளம்பி வரும் அன்றும் அவ்வாறு தான் வேலைக்குச் சென்றிருந்தாள். மூன்று நாள்கள் விடுமுறையில் செல்வதால் மூன்று நாள்களும் பணி எந்தப் பிரச்சனையும் இன்றி சுமூகமாக நடைபெறத் தேவையானவற்றை அவசரமாகச் செய்து முடித்துக் கொண்டிருந்தாள். எவ்வளவு விரைவாக வேலையை முடித்தும் அவள் வீட்டிற்குச் சென்று உடைகள் இருந்த பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு விமான நிலையத்துக்கு வர மட்டும் தான் நேரம் சரியாக இருந்தது. அவள் அன்று மதிய உணவுக்குக் கூடச் செல்லவில்லை. வேலைப் பளு மிக அதிகமாக இருந்தது. வீட்டுக்குச் சென்று நகை அணிய அவளுக்கு அவகாசம் இல்லாததால் அப்படியே வந்து விட்டாள். அன்று தேவ் மெட்டியும் கொலுசும் வாங்கிய பொழுது எப்பொழுதும் பண்டிகைக்கு வீட்டுப் பெண்களுக்கு நகை வாங்குவது போல வாங்குகிறான் என்று தான் நினைத்தாள். அதற்கு மேல் அவள் யோசித்து இருக்கவில்லை.

இப்பொழுது தேவ் வாய் திறந்து எதுவும் சொல்லாவிட்டாலும் கோதாவிற்குத் தேவ்வின் தவிப்பு புரிந்தது. படுக்கை அறைக் கதவில் சாய்ந்து நின்று தேவ் கோதாவை வெறித்து இருந்தான்.

 
Status
Not open for further replies.
Top