எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

தீராத காதல் அத்தியாயம்-2

Status
Not open for further replies.

NNK-70

Moderator

தீராத காதல் தேனாக மோத--NNK70

அத்தியாயம்-2

இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தவனின் அழைப்பில் மெல்ல குனிந்தவளிடம், “நீ…நீங்க டீடோட்லர் தானே?”…. என்றவனின் கூற்றில் புரியாது விழிக்கவே, வலியில் பேச முடியாது திணறியவன் திக்கித் திணறி ஒருவாறு கேட்டு முடித்தான்.

“எனக்குத் தேவைப்பட்டா இரத்தம் குடுக்குறதா சொன்னீங்க, அதான் நீங்க டீடோட்லரான்னு கேட்டேன், நமக்கு இந்தத் தம்மு தண்ணீலாம் ஆகவே ஆகாதுங்க, உங்களுக்கு அந்தப் பழக்கம் ஏதும் இருக்கா" என்றவனை, முடியும் மட்டும் முறைத்து வைத்தாள் இனி.

இருந்தும் விடாதவன், நீயூ ஜாய்னி (joinee)ன்னு ரவிசார் சொன்னாரு, “நல்லா வைத்தியம் பார்பீங்களா? இல்ல என்ன வச்சு தான் கத்துக்க போறீங்களா?” என்றவனை, எதையாவது கொண்டு அடித்து விடும் நோக்கில் அருகில் ஏதேனும் பொருள் மட்டுபடுகிறதா என்று தேடியவளைக் கண்டு மேலும் புன்னகைத்தான்.

அதற்குள் அறுவை சிகிச்சை அரங்கு வரவே, அவனுடன் சென்றவள், நிமிட நேரத்தில் பச்சை நிற மருத்துவ அங்கிக்கு மாறியிருந்தாள். இரண்டு மணி நேர அறுவை சிகிச்சைக்குப் பின் தீவர சிசிச்சை பிரிவுக்கு மாற்றியிருந்தார்கள்.

வெளியே வந்தவள், நேராக ரவிபிரசாத்திடம் சென்றாள். அங்கிள் என்றவளின் விளிப்பில் திரும்பியவர், “அவனுக்கு ஒன்னுமில்லையே பிழைச்சிடுவான்ல” என்று விழியில் நீர்த்தேக்கி வைத்திருந்தவரை கண்டு பதைபதைத்தவள், அங்கிள் ‘ “ஹி இஸ் ஆல்ரைட் நவ்” முதுகுல கொஞ்சம் ஆழமா கத்தி பாய்ஞ்சிருக்கு, பட் சர்ஜரி பண்ணிருக்காங்க, இன்னும்

மயக்கத்துல தான் இருக்காரு. பயப்படும்படி ஒன்னுமில்ல அங்கிள்.

கவலைபடாதிங்க சீக்கரம் சரியாகிடுவாரு என்றவளின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு கதறிவிட்டார் ரவி பிரசாத்.

“இது எனக்கு நடக்க வேண்டியது, அவன் ஏத்துக்கிட்டான்” என்றவரை பார்த்து அதிர்ந்தாள் இனி. ஆமா ‘இனி’ ம்மா அது எனக்குப் போட்ட ஸ்கெட்ச், விஷயம் தெரிஞ்சு என்ன காப்பாத்திட்டான். “கடைசி நிமிஷம் என்னைக் காப்பாத்திக் கார்ல எத்தின்னப்போ அவன முதுகுல குத்திட்டாங்க” என்றவரின் கதறலில் தானுமே கண் கலங்கிதான் போனாள்.

அவன் என் புள்ள மாதிரி இனிம்மா. ரொம்ப பாசக்காரன். டிபார்ட்மென்ட்ல அவன் யாரையும் திட்டிக் கூடப் பார்த்ததில்ல. ரொம்ப நல்லவன்.அவனுக்கு ஏதாவது ஆச்சுனா என்னால தாங்க முடியாது மா என்றவரை சமாதனம் செய்யும் பொருட்டு, “அவரு வீட்ல இன்பார்ம் பண்ணிடீங்களா அங்கிள்” என்றாள்.

அதில் விரக்தியாகச் சிரித்தவர், “அவனுக்கு யாருமில்ல இனி, தனி ஆளு தான்”. அதான் இன்னும் கஷ்டமா இருக்கு என்றவரின் வார்த்தைகள், அவளுக்கு இன்னும் வேதனையைக் கூட்டியது.

அங்கிள், “டோன்ட் வொரி”, அவர் சரியாகும் வர நானே கூட இருந்து கவனிச்சிக்கிறேன். நீங்க இத நினைச்சிக் கவலைப் பட வேண்டாம். வீட்டுக்குப் போங்க. அத்தையும் அக்காவும் உங்கள தேடுவாங்க. “போங்க, போங்க நான் பாத்துக்குறேன்” என்றாள்.

சிறு வயதிலிருந்தே ரவிபிரசாத்தும் இனியின் தந்தை ரத்தினவேலும் குடும்ப நண்பர்கள். அவர்களின் நட்பு ஆண்டுகள் கடந்து இப்போதும் தொடர்கிறது. ரவியின் மகள் கர்ப்பிணியாக இருக்கும் நிலையில் இதனால் அவர்களுக்கு எந்த மனகஷ்டமும் வந்து விடக் கூடாது என்றும், அவருக்கு உதவும் பொருட்டு, சந்திரனை கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

மிருணாளினியின் வார்த்தைகளை ஏற்று அவனை ஒருமுறை கண்ணாடி வழியே பார்த்து விட்டு அங்கிருந்து சென்றார் ரவி பிரசாத். தீவிர சிகிச்சை பிரிவிலிருந்த சந்திரனை மீண்டுமொரு முறை பரிசோதித்துவிட்டு நள்ளிரவில் வீடு திரும்பினாள் இனி.

அத்தைக்கு அழைத்து முன்னரே சொல்லிவிட்டாள், இருப்பினும் அவளுக்காகக் காத்திருந்த மேகலா அவள் வந்தவுடன், “இனி ம்மா ஏன்டா இவ்ளோ நேரம்? ரொம்ப வேலையா?” என்றுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர் திடீரென, அச்சச்சோ! என்ன இது டிரெஸ்ல இரத்தமா இருக்கு ? என்றவுடன் தான், தன் உடையைக் கவனித்தாள் இனி.

“அதொன்னுமில்ல அத்த”. ஒரு ஆக்சிடண்ட் கேஸ் பார்க்குறப்போ மேல பட்டிருக்கும், நான் இப்போ போய் ரெப்ஃபிரஷ் ஆகிட்டு வரேன், “சாப்பாடு வேணாம் அத்த ஒரு கிளாஸ் பால் மட்டும் ரூம்ல வச்சிருங்க” என்றுவிட்டு அறையை நோக்கி விரைந்தாள்.

குளியறைக்கு சென்றவள் தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வெளிவந்தாள். பால் கோப்பையைக் கையில் ஏந்திக் கொண்டு பால்கனியில் நின்றவளின் மனம் முழுவதும் ஏதோ சொல்ல முடியாத உணர்வொன்று எழுந்தது.

இரத்த குவியலில் கிடந்தும், மாறாப் புன்னகைக் கொண்ட அவன் முகம் அவள் மனக்கண்ணில் மின்னி மறைந்தது. அவ்வளவு வலியிலும் தன்னிடம் குறும்பாக

பேசியவனை எண்ணிப் புன்னகைத்தாள். அறுவை சிகிச்சைக்குச் செல்லும் முன் தன் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டவனின் இரும்புகரத்தின் பிடியை நினைத்துச் சிலிர்த்தாள்.

படுக்கையில் புரண்டவளால் உறக்கத்தைத் தொட முடியவில்லை.ஏனோ அவன் அவளின் கரம்பற்றிய நிமிடங்களே வந்து வந்துப் போனது. கண்ணை மூடினால் அவனின் சிரித்த முகம் அவளைத் தூங்க விடாமல் செய்தது.

துயில் கொள்ளாமல் எழுந்தவளோ, தன்னைத் தானே ஆராய்ச்சியாகக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டாள். ‘அடியே இனி! எதுக்கு இப்படி தடுமாறுற, அவன் ஜஸ்ட் ஒரு பேஷன்ட் அவ்வளவுதான்.அவன எதுக்கு மண்டையில ஏத்தி வச்சிருக்குற, அங்கிள்க்குகாகத் தான் ஹெல்ப் பண்ண போனா, தேவயில்லாம மனசுல எதையும் போட்டுக் குழப்பிக்காத’ என்று ஒருவாறு தன்னைத் தானே சமாதனம் செய்து விட்டு அதிகாலையில் தான் உறக்கத்தைத் தொட்டாள்.

காலை அலாரம் எழுப்பிய ஒலியில் அடித்துப் பிடித்து எழுந்தவள், நேரத்தைப் பார்த்து விட்டு அவசர அவசரமாகக் குளியறைக்கு சென்று வந்தாள். சில மணித்துளிகளில் கிளம்பியவள், தந்தை உணவு மேஜையில் இல்லாது போகவே விரைவாக உண்டு விட்டு மருத்துவமனை விரைந்தாள்.

மருத்துவமனை சென்றவுடன், நேராகத் தீவிர சிகிச்சை பிரிவுக்குச் சென்றவள், அங்கு முதுகில் பெரிய கட்டுடனும் ஆங்காங்கே உடலில் ஏற்ப்பட்ட சிறு சிறு காயத்துடன் கிடந்தவனைப் பார்த்தவுடனே கலங்கிதான் போனாள். உறங்கும் அவனையே விழி எடுக்காது பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.அவனோ நிம்மதியாகத் துயில் கொள்ள இவள் மனமோ நிலை இல்லாமல் தவித்தது.

‘தூங்குறப்போக் கூட ஸ்மார்ட்டா தான் யா இருக்க’ என்று உள்மனம் இரசிக்க, அவனை ஆராயத் துவங்கினாள். ஆறடி உயரம் அதற்கு ஏற்ற எடை, அடர்ந்த சிகை, வில்லெனப் புருவம், கூர் நாசி, அளவான மீசை, அகன்ற மார்பு என அழகும் கம்பிரமும் ஒரு சேரக் கொண்டவனை பார்க்கப் பார்க்கப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமென்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

அப்போது அங்கே வந்த ஸ்வேதா அவளை அழைக்க, மெல்ல நிகழ் உலகிற்கு வந்தாள் இனி. “என்ன இனி நேரா இங்க வந்துட்ட? உனக்காக நான் ரூம்ல வெயிட் பண்ணியிருந்தேன், செக் அப் பண்ணிட்டு வர வேண்டியது தானே? என்ன இங்கேயே உட்காந்துட்ட?, சரி வா, ஒரு காபி சாப்பிட்டு வரலாம்” என்று படபடத்தாள் ஸ்வேதா, இனியின் உயிர் தோழி. இருவருமே ஒரே கல்லூரியில் படித்து முடித்து, இப்போது ஒரே மருத்துவமனையில் பணியில் உள்ளனர்.

“இல்ல ஸ்வே… அது… அது… அது வந்து” எனத் திக்கித் திணறியவளை ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்தவள், “என்னடி ஆச்சு? கேஸ் தான பாக்குற அதுக்கு ஏன் இவ்ளோ தடுமாறுற?” என்றவளின் பார்வை அங்கே உறங்கிக் கொண்டிருந்த சந்திரனின் மீது பட்டது.

அதற்குள் சுதாரித்த இனி, “ஸ்வே இவரு எனக்கு ரொம்ப வேண்டியவர், ஐ மீன், நம்ம ரவி அங்கிளோட ரிலேஷன் ACP சந்திரன்”. அவர பார்த்துக்க அட்டென்டர் யாருமில்ல நான்தான் கூட இருந்து பார்த்துக்கனும்னு ரவி அங்கிள் சொல்லியிருக்காரு என்றாள் தவிப்பாக.

இப்போது ஸ்வேதாவின் பார்வை சந்திரனை ஆராய்ந்தது.”என்ன ஸ்வே, அவரை அப்படியொரு பார்வை பார்க்கிற, இதுக்கு முன்னாடி எத்தனை கேஸ் பார்த்திருப்போம், இவரும் அதுபோல ஒரு சாதாரண பேஷன்ட் தான்” என்றாள் மிருணாளினி தோழி ஸ்வேதாவின் பார்வையுணர்ந்து.

அதைக் கேட்ட ஸ்வேதாவோ, “அது ஒன்னும் இல்ல இனி, இவரு என்ன பண்ணிட்டு இங்க வந்து படுத்திருக்காருன்னு யோசிக்கிறேன்” என்றாள் தோழியிடம்.அவளை முறைத்த இனியை சட்டைச் செய்யாது தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்.

“ஆளா பார்த்தா பேண்ட் சட்ட போட்ட பெரிய சைஸ் திமிங்கிலம் மாதிரி இருக்காரு அப்புறம் ஏன் இவரு அடி வாங்கிட்டு வந்தாருன்னு தெரியல இனி” என்றாள் ஸ்வேதா கிண்டலாக.

மேலும் விடாமல், “வாங்குற சம்பளம் இவரோட ப்ரேக்ஃபாஸ்டுக்கே (breakfast) பத்தியிருக்காது. எங்கேயாது போய் மாமூல் கேட்டிருப்பாறு சாரு, அவன் எதாவது கோபத்துல்ல இவர போட்டுப் பொளந்துக்கட்டி இங்க வந்து போட்டுட்டாங்க போல, இப்போ நாம இவர பார்த்துக்கனும்” எனத் தன் மனதுக்கு வந்த கற்பனையை வார்த்தையாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தாள் ஸ்வேதா.

ஸ்வேதா கூறிய அனைத்தையும் நன்றாகக் கேட்டுவிட்டு அத்தனை நேரம் மூடியிருந்த தன் விழிகளை மெல்லத் திறந்தான் இதயச்சந்திரவர்மன்…

“ஆமா சிஸ்டர், சிங்கிள் ‘டீ’ தான் டீக்கடை சிங்கு கிட்ட கேட்டேன், அவன் என்ன கோபத்துல இருந்தானோ தெரியல, சிங்கு சிங்கமா மாறிக் கையில இருந்த கத்தியால ஒரே குத்து, கண்ணு முழிச்சா இந்த மாதிரி ஒரு ஹைபை (Hi fi) ஆனா ஹாஸ்பிட்டல சேர்த்துவிட்டுருக்காங்க, இருந்தாலும் சிங்கிள் டீ க்கு இவ்ளோ பெரிய ஹாஸ்பிட்டலும் இந்த வைத்தியமும் கொஞ்சம் ஓவர் தான்” என்றான் குறும்பாக.

திடீரெனக் கேட்ட அவனது குரலில் பதறிப் போய்த் திரும்பினர் மங்கைகள் இருவரும். அவர்கள் இருவரையும் குறும்பாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் சந்திரன்.

மாட்டிக் கொண்ட அதர்ச்சியில் உளரினாள் ஸ்வேதா. “அது…அது… அது வந்து நான் அப்படி சொல்லல சார், ஏதோ விளையாட்டுக்கு” என்று தட்டுத் தடுமாறினாள்.

உடனே சுதாரித்த இனி, “ஐம் சாரி மிஸ்டர் சந்திரன், நாங்க வேற ஒரு டிஸ்கஷன்ல இருந்தோம். நீங்க ஏதோ தப்பா காதுல வாங்கிட்டீங்க” என்றாள் சமாளிப்பாக.

தோழியைக் காப்பாற்ற எண்ணியவளை நினைத்து நகைத்தவன், “சரி சரி நான் எதுமே கேட்கல. ஒகே யா? என்றுத் தொடர்ந்தவன், கேண்டீன் தானே போறீங்க அப்படியே எனக்கு ஒரு ஹாட் சாக்லேட் வாங்கிட்டு வாங்க” என்றான் கண்களைச் சிமிட்டியவாரே.

“சிங்கு கிட்ட அடி வாங்கியும் இவன் ஆட்டம் அடங்கல இனி. உடம்பு முழுசா பேட்ச் ஒர்க்(Patch Work) பார்த்துப் படுக்க வச்சிருக்காங்க ஆனாலும் ‘இது’ க்கு வாய் அடங்கலயே” என்று ஸ்வேதா தோழியிடம் கிசுகிசுத்தாள்.

தோழியின் கூற்றில் சிரிப்பு வந்தாலும் அவனின் உண்மையான உடல் நிலையை எண்ணி பரிதாபமாகத் தான் இருந்தது. “ஹே விடு டி அவரு சும்மா வம்பிழுக்குறாரு, நீ வேற, வா காபி குடிக்க போகலாம்” என்று ஸ்வேதாவை இழுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள் இனி.

அவனோ, வெளியேச் சென்ற அவளைத் தான் நினைத்து நினைத்துப் புன்னகைத்தான். ஆம். அவள் வரும்போது அலைபேசியில் சுயமி எடுத்துத் தன் காயங்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தவன், அவள் உள்ளே நுழைகையில் சட்டெனத் தன் அலைபேசியை அருகிலிருந்த மேஜைமேல் வைத்து விட்டு உறங்குவதுப் போலப் பாவனை செய்தான்.

‘எங்கே விழித்திருந்தால் தன்னை பரிசோதித்துவிட்டு உடனே வெளியே சென்றுவிடுவாளோ’ என்று எண்ணி, உறங்குவதுப் போல நடித்தான். அப்போதுதான் அவனின் கைத்தவறுதலாகப் பட்டு அனைத்தும் காணொளியாகப் பதிவாகியது.

அவள் தன்னை வாஞ்சையுடனும் பரிதவிப்புடனும் பார்த்த பார்வையெல்லாம் காணொளியில் கண்டவனின் மனது அவனுக்குள் புதுவித உணர்வைத் தந்தது. கன்னியவளை நினைத்து அவனுக்கு இன்னும் இன்னும் பரவசமாகியது. உடம்பெங்கும் புது ரத்தம் பாய்ச்சியதுப் போல உற்சாகம் பொங்கியது.

இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்து மெல்ல மெல்ல சுயநினைவு இழந்து கொண்டிருந்தவனை, அவளின் சிறு தொடுகையும் பேச்சும் பரிதவிப்பும்தான் நினைவிழக்காமல் சுயத்தோடு வைத்தது.

‘இதய்’ ‘இதய்’ என்ற அவளின் அழைப்பு ஆடவனின் இதயம் முழுவதும் நிரம்பியது. சந்திரன் என்று அனைவரும் அழைக்கும்போது, பெண்ணவளின் ‘இதய்’ என்ற அழைப்பு அவனின் இதயத்தைப் பதம் பார்த்தது. யாரோ ஒருவன் என்றதும், அவன் கைப்பிடித்தவுடன் பதறி, பின்பு அவனின் நிலைக் கருதி நம்பிக்கை வார்த்தைகளை உதிர்த்த அவ்விதழ்களை மெல்ல இரசித்தான்.

இங்கே… கேண்டீனில் காபி குடித்துவிட்டு இருவரும் வெளியேறுகையில், ஏதோ நினைவு வந்தவளாக, “ஸ்வே ஒரே ஒரு நிமிஷம் நா இப்ப வந்திடறேன்” என்றுச் சொல்லிவிட்டு அவசரமாக மீண்டும் கேண்டீனுள்ளே நுழைந்தாள் இனி.

“ஹே எங்கடி போற?” என்ற ஸ்வேதாவின் அழைப்பைக் காதில் வாங்காதவள், முழுதாகப் பத்து நிமிடம் கழித்து வெளியே வந்தாள்.

எதுக்….என்று ஏதோ கேட்க ஆரம்பித்த ஸ்வேதா, இனியின் கையிலிருந்தவற்றைக் கண்டவுடன் அவளின் கண்கள் பெரிதாக விரிந்தது.

IMG_20240129_115221.jpg

 
Last edited by a moderator:
Status
Not open for further replies.
Top