எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அழகில் தொலைந்தேன் ஆருயிரே - கதைத்திரி

Status
Not open for further replies.

NNK 97

Moderator
ஹாய் டோலீஸ்

நம்ம ஹீரோ விஷ்வாமித்ரன் கலப்படமில்லாத ஆன்டி ஹீரோ. மேனகா அவனுக்கு டஃப் கொடுக்கிற போல்டான ஹீரோயின். இவங்க ரெண்டு பேரோட மோதலுக்கும் காரணம் தொழில் இல்லை... வேற என்ன காரணமா இருக்கும்? டீசர் படிச்சு கெஸ் பண்ணுங்க

விஷ்வாமித்ரன்

608ue7pvw9w81.jpg

மேனகா
Screenshot 2024-01-28 at 12-13-46 1409785-h-5d391aa17703.webp (WEBP Image 640 × 360 pixels).png


டீசர்

“எங்க தாத்தா ஆரம்பிச்ச ஹோட்டலை இழுத்து மூடாம காப்பாத்துனதுக்காக உங்களுக்கு நாங்க நன்றிக்கடன் பட்டுருக்கோம் தம்பி”

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் உணர்ச்சி ததும்ப கூறியதை அசட்டையாக கவனித்த விஷ்வாமித்ரனின் இதழ்க்கடையில் ஏளனச் சுழிப்பு.

அதை யார் கண்டுகொண்டார்களோ இல்லையோ மனம் முழுவதும் பொருமலுடன் அன்னையருடன் நின்று கொண்டிருந்த மேனகா கண்டுகொண்டாள்.

தன்னருகே நின்று கொண்டிருந்த கார்த்திகாவிடம் “அப்பாவும் பெரியப்பாவும் விட்டா இவனுக்குக் கோயில் கட்டி கும்பாபிஷேகம் பண்ணுவாங்க போல… எழுபது வருசம் பிரச்சனையில்லாம ஓடுன நம்ம ஹோட்டலும் கேட்டரிங் சர்வீசும் நொடிஞ்சு போக இவன் தான் காரணம்னு நான் சொன்னாலும் இவங்க நம்பவா போறாங்க?” என்று கேட்க

“அப்பா, சித்தப்பாவை விடு… நீ அப்பிடி சொன்னா நானே நம்ப மாட்டேன்” என்றாள் கார்த்திகா.

மேனகா பற்களை கடிக்கும்போதே விஷ்வாமித்ரனின் தொண்டை செருமல் கேட்டது.

அனைவரும் அவன் என்ன பேசப்போகிறானோ என ஆவலோடு காத்திருக்க மேனகா மட்டும் அங்கிருந்து செல்ல எத்தனித்தாள்.

“இந்த உலகத்துல இலவசமா கிடைக்குற எதுக்கும் மதிப்பு கிடையாது சொக்கநாதன் சார்… என்னோட உதவிக்கும் ஒரு விலை உண்டு… அந்த விலை உங்க பொண்ணு கார்த்திகா… கார்த்திகாவை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்படுறேன்”

மேனகாவின் கால்கள் அப்படியே தரையில் வேரூன்றிப்போக, கார்த்திகாவோ விஷ்வாமித்ரனின் பேச்சில் முகம் வெளிறிப்போனாள்.

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அண்ணனும் தம்பியும் தொழிலைக் காப்பாற்ற எதையும் செய்ய தயார் எனும் நிலையில் இருந்தனர். கண்களால் பேசிக்கொண்டவர்கள் ஒருமித்த குரலில் “சம்மதம்” என்றனர்.

அவர்களின் சம்மதம் அங்கே இருந்த பெண்களுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

அங்கயற்கண்ணியின் மனம் மகளை இப்படி பொருளை போல பண்டமாற்று செய்வதா என துடித்துப்போக, அவரது கரத்தை ஆதுரமாகப் பற்றிக்கொண்டார் மீனாட்சி.

விஷ்வாமித்ரன் அந்தக் குடும்பத்தினரின் முகபாவனைகளிலிருந்து ஒவ்வொருவரின் மனவுணர்வும் இன்னதென அறிந்து கொண்டான்.

வெகு நிதானமாக “கார்த்திகாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க வரதட்சணை எதுவும் நான் கேக்கப்போறதில்ல… அதுக்குப் பதிலா…” என்று பாதியில் நிறுத்தியவனின் பார்வை கார்த்திகாவின் அருகே சிலையாய் நின்ற மேனகாவின் முகத்தில் நிலைத்தது.

கார்த்திகாவை மணக்க விரும்புவன், வரதட்சணை வேண்டாமென்பவன் மேனகாவை விழியகலாமல் பார்ப்பதை மொத்த குடும்பமும் குழப்பத்தோடு கவனிக்க, சம்பந்தப்பட்டவளான மேனகாவோ அவனது ஆளை விழுங்கும் பார்வையில் கூசிப்போனவளாக “பெர்வர்ட்” என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்தாள்.

****

உங்க கருத்துக்களை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 1

ஜே.பி.நகர், ஃபோர்த் பேஸ், பெங்களூரு…

இருபத்தைந்தாயிரம் சதுர அடிகளை விழுங்கி பளபளவென நின்றது ‘அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங் ப்ரைவேட் லிமிட்டட்’. இன்றைய நிலையில் இந்தியாவில் அதிகப்படியான பங்கு முதலீட்டாளர்களைக் கொண்ட பங்கு பரிவர்த்தனை நிறுவனம். இந்தியாவில் நடைபெறும் சில்லறை பங்கு வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுவோரில் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து சதவிகிதம் அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்கின் பயனர்களே.

கிட்டத்தட்ட ஏழாண்டு கால உழைப்பின் பலன் தான் இந்த வளர்ச்சி. அந்த வளர்ச்சியின் அடுத்த நிலையாக புது ஸ்டார்ட் அப் ஒன்றின் தொடக்கவிழா அன்று நடைபெறவிருந்தது.

அதற்காக பத்திரிக்கையாளர்கள் கூட்டம் ஒன்று கூட்டப்பட்டிருந்தது.

வணிகம் தொடர்பான அனைத்து தேசிய ஊடகங்களின் பத்திரிக்கையாளர்களும் அந்த அறையில் அமர வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

அதில் முன்னணி பத்திரிக்கையாளர் ஒருவர் அங்கே பம்பரம் போல சுழன்று சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்த இளைஞன் ஒருவனைப் பிடித்துக்கொண்டார்.

“உங்க பாஸ் அவ்ளோ சீக்கிரம் ப்ரஸ் மீட் அரேஞ்ச் பண்ணமாட்டாரே… என்ன விசயம் மிஸ்டர் மெல்வின்? ஏதாச்சும் சீக்ரேட்டான டீல் ஓ.கே பண்ணிருக்கிங்களா?”

தங்களது தொலைக்காட்சிக்கு முதலில் அந்தச் செய்தி கிடைக்கவேண்டுமென்ற ஆர்வத்தில் அந்த மெல்வினிடம் வினவினார்.

அவனோ புன்னகைத்தானே தவிர கடுகளவு கூட பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பிற்கான காரணத்தைக் கூறவில்லை.

“கல்லுல இருந்து கூட நார் உறிச்சிடலாம்… பட் விஷ்வாமித்ரன் சாரோட செகரட்டரி கிட்ட இருந்து எந்தத் தகவலையும் வாங்க முடியாது” என்றார் இன்னொரு பத்திரிக்கையாளர்.

அதற்கும் மெல்வின் புன்னகைத்தானே தவிர வேறந்த எதிர்வினையும் ஆற்றவில்லை.

அப்போது பரபரப்பான சூழல் ஆரம்பிக்கும் அறிகுறி தெரியவும் மெல்வின் மீட்டிங் ஹாலின் வாயிலுக்கு விரைந்தான்.

அனைவரின் பார்வையும் அங்கே திரும்ப, அக்கணம் அந்த அறைக்குள் பிரவேசித்தான் ‘அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்’ நிறுவனத்தின் மேலாண்மை இயக்குனரான விஷ்வாமித்ரன்.

அசாத்தியமான உயரம், உடற்பயிற்சியால் சில கிராம் கூட தேவையற்ற சதை போடாத ஆகிருதியான தேகம், கருத்தடர்ந்த சிகை, ட்ரிம் செய்யப்பட்ட மீசை கன்னத்தசையில் எட்டிப் பார்த்த ஃபைவ் ஓ க்ளாக் ஷேடோ தாடியோடு சங்கமிக்கும் மோவாய், இவை அனைத்தையும் விட ஆட்களின் மனதிலிருப்பதை ஸ்கேன் செய்யும் லேசர் பார்வையை வீசும் கூர்மையான விழிகள் என மகா அழுத்தக்காரனுக்கான பத்து அம்சங்களும் பொருந்திய கம்பீரமான ஆண்மகன் அவன்.

ஷூ கால்களின் வேகத்துக்கு ஈடு கொடுத்து அவனோடு நடக்க முயன்ற மெல்வினிடம் ஏதோ இரகசியம் பேசியவன் ஊடகவியலாளர்களிடம் சில மில்லிமீட்டர்கள் உதடுகள் விரிந்த புன்னகையோடு ஒரு வணக்கத்தைக் கூறிவிட்டு தனக்கான இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

வந்தவர்கள் தங்களது கேள்விகளைக் கேட்க அவற்றிற்கு பொறுமையாகப் பதிலளித்தான்.

“ஏழு வருசத்துல முதல் தடவை நீங்களே ப்ரஸ் மீட் அரேஞ்ச் பண்ணிருக்கீங்க… ரொம்ப சின்ன அளவுல யூனிகார்ன் கம்பெனியா ஆரம்பிச்ச உங்க ஸ்டார்ட்-அப் இப்ப விஸ்வரூப வளர்ச்சி அடைஞ்சிருக்கு… இந்த வெற்றிய நீங்க எப்பிடி பாக்குறிங்க?”

விஷ்வாமித்ரன் தனது கருநீல ப்ளேசரை அமர்த்தலாக இழுத்துவிட்டுக்கொண்டான்.

“நானும் என்னோட இன்வெஸ்டிங் பார்ட்னரும் ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி ‘அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்கை’ ஆரம்பிச்சப்ப எங்களோட நோக்கம் பங்குச்சந்தையில முதலீடு பண்ணுறவங்க ப்ரோக்கரேஜ்ல அதிகமா பணத்தை வீணடிக்கக் கூடாதுங்கிறது தான்… ‘லோ மார்ஜின் ஹை வால்யூம் ஆப் ட்ரேட்’ இது எங்க மோட்டோ… ஆப்பரேசன் காஸ்டை கட்டுப்படுத்த ஏழு வருசமாகியும் எங்க கம்பெனிக்காக நாங்க சிங்கிள் விளம்பரம் கூட செஞ்சதில்ல… இப்ப டாப் மோஸ்ட் ப்ளேஸ்ல எங்க கம்பெனி இருக்குறப்பவும் நாங்க விளம்பரத்துல பணத்தை விரயம் பண்ண விரும்பல… எங்க கம்பெனியோட ரெண்டாயிரம் எம்ப்ளாயிஸ் எங்களை நம்பி எங்க ட்ரேடிங் ப்ளாட்ஃபார்ம்ல இன்வெஸ்ட் பண்ணுற முதலீட்டாளர்கள் தான் இந்த வெற்றிக்குக் காரணம்”

“விளம்பரம் இல்லாம இவ்ளோ பெரிய பிசினஸ் எம்பயரை எப்பிடி உங்களால கட்டி எழுப்ப முடிஞ்சுது?”

“தமிழ்ல ஒரு பழமொழி உண்டு… பூக்கடைக்கு விளம்பரம் தேவை இல்ல… அதோட வாசனையே வாடிக்கையாளர்களை இழுத்துட்டு வந்துடும்… அயன் ஸ்டாக் புரோக்கிங்கோட சர்வீஸ் பிடிச்சதால எங்க ப்ளாட்ஃபார்ம்ல இன்வெஸ்டர்ஸ் வந்தாங்க… தரமான பொருளுக்கும், சேவைக்கும் விளம்பரம் தேவையில்ல”

“இந்த ப்ரஸ் மீட்டோட நோக்கம்?”

“அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்கோட வெற்றியை தொடர்ந்து இன்னொரு ஸ்டார்ட்-அப் ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்குறோம்… இதுவும் என்னோட ரொம்ப நாள் கனவு” என்றவன் தன்னருகே மூடி வைக்கப்பட்டிருந்த டிஜிட்டல் அறிவிப்பு பலகையின் ரிமோட்டை க்ளிக் செய்ய அது திறந்து கொண்டது.

‘அயன் ஃபுட் செயின்ஸ்’

அறிவிப்பு பலகையில் வடிவெழுத்தில் அழகாய் மின்னிய ஸ்டார்ட் அப்பின் பெயரை அங்கிருந்த அனைவரின் உதடுகளும் உச்சரிக்கத் தவறவில்லை.

வந்திருந்த பத்திரிக்கையாளர்களில் ஒருவர் “ஷேர் மார்க்கெட்டுக்கும், ரெஸ்ட்ராண்ட் பிசினசுக்கும் சம்பந்தமே இல்லையே சார்” என்றதும் விஷ்வாமித்ரனின் கவனம் அவர் பக்கம் திரும்பியது.

முன்பு போலன்றி சற்று தாராளமாக சென்டி மீட்டருக்கு உதடு விரிய புன்னகைத்தவன்

“இந்த உலகத்துல மனுசன் போதாதுனு சொல்லுற விசயம் ‘பணம்’, போதும்னு சொல்லுற விசயம் ‘சாப்பாடு’… இந்த ரெண்டையும் அடிப்படையா வச்சு பிசினஸ் எம்பயரைக் கட்டமைக்கணும்ங்கிறது என்னோட சின்ன வயசு கனவு… இது ரெண்டுக்குமான சம்பந்தம் என் கனவு மட்டுமே” என்றான்.

“ஷேர் மார்க்கெட் பிசினஸ்ல விளம்பரம் வேண்டாம்னு நினைச்சிங்க… ஆனா ரெஸ்ட்ராண்ட் பிசினஸ் அப்பிடி இல்லயே சார்…. உங்களோட பூக்கடை பழமொழிலாம் இந்தத் தொழிலுக்கு செட் ஆகும்னு நினைக்குறிங்களா?”

நக்கலாக ஒரு கேள்வி வந்தது. அது எதிர்பார்த்த கேள்வி தான் என்பதால் புன்னகை முகமாகப் பதிலும் வந்தது விஷ்வாமித்ரனிடமிருந்து.

“தரமான உணவுக்கான கேரண்டிய நாங்க குடுக்குறோம்… அந்த தரம் தான் எங்களோட விளம்பரம்… மத்தபடி ‘நோ மார்க்கெட்டிங்’ ரெவன்யூ மாடல்ல தான் ‘அயன் ஃபுட் செயின்சும்’ செயல்படப்போகுது”

கொள்கையைச் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்ளாதவன் நான் என்ற கர்வம் விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் தெரிந்தது. அப்படி மாற்றிக்கொள்பவர்களை சந்தர்ப்பவாதி என்பான் அவன். பின்னர் அவனே அத்தவறைச் செய்வானா என்ன?

‘அயன் ஃபுட் செயின்சின்’ தொடக்கவிழா நிகழ்வான பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பு நல்லமுறையில் முடிவடைந்தது.

மெல்வின் பின்தொடர மூன்றாவது தளத்தில் இருக்கும் தன்னுடைய அலுவலக அறைக்குச் செல்ல மின்தூக்கியில் ஏறினான் விஷ்வாமித்ரன்.

தளத்தை அடைந்ததும் மெல்வினிடம் “நான் உன் கிட்ட ஒப்படைச்ச வேலை என்ன ஸ்டேஜ்ல இருக்கு?” என்று விசாரித்தபடி கண்ணாடியால் இழைத்த கேபினுக்குள் நுழைந்தான் அவன்.

மெல்வின் ஏ.சியின் ஸ்விட்சை ஆன் செய்துவிட்டு “வேலை ,முடிஞ்சாச்சு சார்… நான் அனுப்புன ஆள் இன்னும் கொஞ்சநேரத்துல ஸ்பாட்டுக்குப் போயிடுவான்” என்றான்.

“அங்க போனதும் அவனை வீடியோ கால் பண்ண சொல்லு மெல்வின்… அங்க நடக்குறதை என் கண்ணால பாக்கணும்”

எதையோ சாதித்தவனைப் போல முகத்தில் கர்வம் தெறித்தாலும் கண்களில் மின்னியது என்னவோ அக்மார்க் கோபம் மட்டுமே! அவனது கோபத்தின் தீவிரத்தை உள்ளங்கையில் வளைந்து உடைந்த பேனா சொல்லாமல் சொன்னது.

உடைந்த பேனா துண்டுகளில் ஒன்று உள்ளங்கையில் சிறிய வெட்டு ஒன்றை பரிசாகக் கொடுத்ததை மெல்வின் கவனித்துவிட்டான்.

“சார் கையில…” என்றவனை அடர்கருப்பு புருவங்கள் நெறிய விஷ்வாமித்ரன் முறைத்ததும் அவனது குரல் நாண்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்தன.

விஷ்வாமித்ரனோடு இத்தனை ஆண்டுகள் பயணிக்கும் மெல்வினையே அவனது கோபம் ஒரு நொடி மிரள வைத்தது என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்!

அவனது கோபம் வடிவதற்குள், தான் அனுப்பிய ஆள் வீடியோ காலில் வந்துவிடக்கூடாதென மனதிற்குள் ஜீசசிடம் வேண்டிக்கொண்டான் மெல்வின்.

அவனது ஆசைப்படி விஷ்வாமித்ரன் அமைதியாகும்வரை எந்த அழைப்பும் வரவில்லை.

“கவினோட ஷெட்யூல் என்ன?”

தினசரி அலுவலில் அவன் இறங்கியதும் மெல்வின் நிம்மதியுற்றவனாக ‘அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்’ நிறுவனத்தின் இயக்குனரான கவினின் அன்றைய திட்டங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

அனைத்தையும் கூர்ந்து கவனித்த விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் நிஷ்டூரமான புன்னகை பரவியது.

“சோ நான் நினைச்ச காரியம் நடக்குறதுக்கான காலம் வந்துடுச்சு” என்று அழுத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டான் அவன்.

மெல்வினுக்கு அவன் எதைப் பற்றி பேசுகிறான் என்பது புரியவில்லை.

அந்நேரத்தில் விஷ்வாமித்ரன் அவனிடம் ஒப்படைத்த காரியத்தைச் செய்து முடித்த நபர் வீடியோ காலில் வரவும் “சார் அந்தப் பையன் கால் பண்ணுறான்” என்றபடி தனது டேபை நீட்டினான்.

விஷ்வாமித்ரன் வெற்றிச்சிரிப்போடு டேபை வாங்கி கணினி திரை மீது சாய்த்து வைத்தவன், கால் மேல் கால் போட்டு, கைகளை தலைக்கு அண்டை கொடுத்து சுழல்நாற்காலியில் ஆசுவாசமாகச் சாய்ந்து டேபில் வீடியோ காலில் தெரிந்த காட்சியை ரசிக்க ஆரம்பித்தான்.

டேபில் தெரிந்த இடம் ஒரு பிரபலமான ஹோட்டல். பொள்ளாச்சியில் பாலக்காடு செல்லும் பிரதானவழியில் அமைந்திருக்கும் தங்கும் வசதி கொண்ட உணவகம் அது.

அங்கே கூச்சலும் குழப்பமுமாக இருந்தது.

ஹோட்டல் முதலாளியைப் போல தெரிந்த ஒரு மனிதர் வாயில் அடித்துக்கொள்ளாத குறையாக லபோதிபோவென கத்திக்கொண்டிருந்தார்.

“என் தாத்தன் காலத்துல ஆரம்பிச்ச ஹோட்டல் இது… எங்கப்பாவுக்கு அப்புறம் எவ்ளோ சிறப்பா நாங்க நடத்திட்டு வர்றோம்னு தெரியுமா சார்? இது வரைக்கும் ஃபுட் சேஃப்டி ஆபிசருங்க யாரும் எங்க மேல குத்தம் சொன்னது இல்ல… எழுபது வருசம் இந்த ஹோட்டலை கட்டிக்காப்பாத்திட்டு வர்றோம் சார்… எங்க சாப்பாட்டுல யாரும் குறை சொன்னது இல்ல… எங்க மேல சின்ன கம்ப்ளைண்ட் கூட வந்தது இல்ல… இப்ப யாரோ என்னவோ பொய்ப்புகார் குடுத்துட்டாங்கனு எங்க ஹோட்டல் லைசன்ஸை ரத்து பண்ணுறதுக்கான ஆர்டரோட வந்திருக்கிங்க… இதுல்லாம் நல்லா இல்ல”

அந்த மனிதருக்கு அறுபது வயது இருக்கலாம். ஓங்குதாங்கான தோற்றம், முகத்தில் அழுத்தமும் ஆணவமும் கலந்திருந்தது. அது வீடியோ காலில் பார்க்கும்போதே விஷ்வாமித்ரனை கோபம் கொள்ள வைத்தது.

ஹோட்டலுக்கு வந்திருந்த உணவு பாதுகாப்பு துறை அதிகாரி பேச ஆரம்பிக்கவும் காதுகளைக் கூர் தீட்டிக்கொண்டான் அவன்.

“பாருங்க மிஸ்டர் சொக்கநாதன்! உங்க பாரம்பரியம் பத்திலாம் எங்களுக்குத் தெரியாது… உங்க ஹோட்டலுக்குச் சாப்பிட வந்தவங்க அவங்க சாப்பாட்டுல பூச்சி இருந்ததை வீடியோ எடுத்திருக்காங்க… பார்சல் வாங்கிட்டு போனவரோட சாப்பாட்டுல இறந்த எலியோட தலை கிடந்திருக்கு… இதெல்லாம் பொய்னு வச்சுக்கலாம்… எங்க ஆபிசர்ஸ் நேத்து வந்து சோதனை பண்ணுனப்ப உங்க ஹோட்டலோட கிச்சன் ரொம்ப அசுத்தமா இருந்திருக்கு… சமைக்க வாங்குன காய்கறிகள்ல புழு, பூச்சி இருந்ததை அவங்க பாத்திருக்காங்க… டெஸ்டுக்கு எடுத்துட்டுப் போன சாப்பாட்டுல வயிற்றுப்போக்கை உண்டாக்க கூடிய நுண்ணியிரிகள் இருக்குறதா ரிப்போர்ட் வந்திருக்கு… இதுக்கு மேல உங்க ஹோட்டல் லைசன்ஸை கேன்சல் பண்ணலனா, நாளைக்குப் பெரிய இஷ்யூ ஆகி எங்க வேலை கேள்விக்குறி ஆகிடும்… அடம் பிடிக்காம சீக்கிரம் இடத்தைக் காலி பண்ணிடுங்க”

அதிகாரி எச்சரிக்கை விடுத்ததும் அந்தச் சொக்கநாதனின் முகத்தில் குரூரம் பரவியது. அந்த அதிகாரியைக் கொல்லுமளவுக்கு வெறி!

அந்நேரத்தில் சால்ட் அண்ட் பெப்பர் தலைக்காரர் ஒருவர் “எங்கண்ணா சொல்லுறதுல என்ன தப்பு இருக்கு சார்? இந்த பொள்ளாச்சிக்கு லேண்ட்மார்க்கே எங்க ஹோட்டல் தான்… சினிமா பிரபலங்கள், அரசியல் பிரபலங்கள் எல்லாரும் பொளாச்சி வந்தா எங்க ஹோட்டல்ல தான் தங்குவாங்க… இவ்ளோ தரமான ஹோட்டலைதான் நீங்க சீல் வைக்க வந்திருக்கிங்க” என்று சொக்கநாதனுக்குப் பணிந்துகொண்டு வந்தார்.

அதிகாரி அவரையும் முறைக்க சொக்கநாதன் அந்த சால்ட் அண்ட் பெப்பரை அடக்கினார்

அதிகாரி பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு இடத்தைக் காலி செய்யும்படி சொல்ல சொக்கநாதனின் முகத்தில் இருந்த குரூரம் போய் வலியும் வேதனையும் பொங்கியது.

“சுந்தரேசா!” தடுமாறிப் போய் அந்த சால்ட் அண்ட் பெப்பர் தலைக்காரரை ஆதரவுக்காகப் பிடித்துக்கொண்டார்.

இக்காட்சியைக் காணும் போது விஷ்வாமித்ரனின் கண்களில் ஜொலிப்பு கூடியது. இரவில் சில மிருகங்களின் கண்கள் மின்னும் என மெல்வின் கேள்விப்பட்டிருக்கிறான். அதே ஜொலிப்பு விஷ்வாமித்ரனின் விழிகளில்.

“அண்ணனும் தம்பியும் இத்தனை வருசமா என்ன ஆட்டம் ஆடுனிங்க… உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நான் வச்ச முதல் செக் தொழில்… ரெண்டாவது செக் இஸ் ஆன் தி வே”

பழிவெறியோடு அவன் உச்சரித்த விதத்தில் அந்த அறையில் இருந்த மெல்வினுக்கு முதுகெலும்பு சில்லிட்டுப் போனது.

வீடியோ இன்னும் முடிவடையவில்லை.

அரசு அதிகாரி சீல் வைக்க வந்திருப்பதை அறிந்ததும் ஹோட்டல் பணியாளர்கள் குழப்பத்தோடு கிளம்ப, சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் அழாத குறையாக வெளியேறினார்கள்.

அதிகாரி ஹோட்டல் கதவை இழுத்து மூடி, பூட்டு போட்டு அதில் அரக்கை ஊற்றி சீல் வைத்த அடுத்த நொடியில் சொக்கநாதன் இடிந்தே போய்விட்டார். சுந்தரேசன் தமையனின் நிலையைப் பார்த்து குமைந்து கொண்டிருந்த இக்காட்சியை ரசித்தபடி காபி அருந்திக்கொண்டிருந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

‘பி.எஸ் பவன் ஹோட்டல்’

ஹோட்டல் பெயரை அவனது கண்கள் வெறித்தன. அதிகாரி அங்கிருந்து கிளம்புவதை பார்த்தவன் திருப்தியோடு அழைப்பைத் துண்டிக்கப் போன நேரத்தில் அச்சம்பவம் நடந்தேறியது.

எங்கிருந்தோ புயல் போல வந்த பெண்ணொருத்தி வீடியோ கால் பேசிக்கொண்டிருந்தவனைக் கவனியாமல் கூடியிருந்த கூட்டத்தைக் கலைந்து போகுமாறு கூறினாள்.

“கிளம்புங்க… இங்க என்ன சினிமா ஷூட்டிங்கா நடக்குது? போங்க”

அங்கிருந்தவர்களை விட சிற்றுருவம் தான். ஆனால் உருவத்துக்கும் செயலுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கிறது?

அப்போது தான் அவளது பார்வை வீடியோ கால் பேசிக்கொண்டிருந்த நபர் பக்கம் திரும்பியது.

“ஏய்”

உரத்தக்குரலில் அவனை அப்பெண் நெருங்கிய போது தான் அவள் யாரென கூர்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

முகம் தெரிந்ததும் “அட இவளா?” ஆச்சரியமாகக் கேட்டுக்கொண்டான்.

“யார் நீ? இங்க இவ்ளோ பிரச்சனை நடக்குறப்ப கூலா வீடியோ எடுத்துட்டிருக்க…”

வில்லாய் வளைந்த புருவங்களின் கீழிருக்கும் முட்டைக்கண்கள் கோபத்தில் விரிந்த அழகை அங்கே தீட்டியிருந்த அஞ்சனம் இன்னும் அழகாக்கி காட்டியது.

வீடியோ கால் செய்த நபர் தடுமாறும் போதே “யூடியூப் சேனல் காரன் தானே நீ? அடுத்தவங்க கஷ்டத்துல காசு பாக்குற கூட்டம்… சீ” என்று வெறுப்பாய் உச்சரித்த உதடுகள் ஆரஞ்சு சுளைகளை நினைவுபடுத்தின விஷ்வாமித்ரனுக்கு.

இவள் எப்போது இவ்வளவு அழகாக மாறினாள்? ஆச்சரியமாகத் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டவனிடம் “இதுக்கு முன்னாடி மட்டும் இவ அழகா இருந்ததில்லையா? நீ அவளைக் கவனிச்சதில்லனு சொல்லு” என்று வாதிட்டது அவனது மனசாட்சி.

“போனை குடு… இல்லனா நடக்குறதே வேற” என்று மிரட்டியபடி அப்பெண் அந்நபரை நெருங்கியபோது வெகு நெருக்கத்தில் அவளது வதனத்தைப் பார்த்த விஷ்வாமித்ரனின் உதடுகள் “மனு” என்றன அனிச்சையாக.

அடுத்த நொடி வீடியோ கால் துண்டிக்கப்பட்டதும் “ஷிட்” என்று மேஜை மீது ஏமாற்றத்துடன் குத்தினான் அவன்.

அவள் மேனகா! ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் பதின்வயதின் முடிவில் இருந்தவளை அவனால் எப்போதுமே மறக்க முடியாது!

“நான் உன்னை இனிமே விச்சுனு தான் கூப்பிடுவேன்… டீல் ஓ.கேவா? ஓ.கேனா எங்க வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போவேன்”

அவளை விட ஆறு வயது மூத்தவன் என்ற தடையில்லாமல் வெகு இயல்பாக தன்னிடம் டீல் பேசியவளை விஷ்வாமித்ரனால் மறக்க முடியுமா என்ன? அப்போதிருந்த குறும்புத்தனம் இப்போது அவள் கண்களிலும் உடல்மொழியிலும் இல்லை!

மேனகாவைப் பற்றி யோசித்த தனது மூளையைத் திட்டியபடி அவளைப் பார்க்க முடியாத ஏக்கத்தை மறைக்க முயன்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

பழிவெறியில் கூத்தாடியவனை க்ஷணப்பொழுதில் பழைய விஷ்வாமித்ரனாக மாற்றிய மேனகையின் பிரசன்னம் அவன் வாழ்க்கையில் நிரந்தரமாக இருக்குமா?

****

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 2

வேட்டைக்காரன்புதூர்…

பொள்ளாச்சியையும் டாப்சிலிப் சாலையையும் இணைக்கும் மாநில நெடுஞ்சாலையில் அமைந்துள்ள மேற்கு தொடர்ச்சி மலையடிவார கிராமம். தென்னந்தோப்புகள் செழித்த பகுதி. ஊருக்குள் வரும் போதே சாலையின் இருபக்கமும் மரங்கள் குடை பிடிப்பது போல தனது கிளைகளை விரித்திருக்கும். கிராமம் என்று சொன்னாலும் அது பேரூராட்சி வகையறா. கொங்கு மண்வாசனை மாறாத ஊர் அது.

அங்கு நிலவும் குளிரும் இல்லாத வெக்கையுமில்லாத சீதோஷ்ணம் பயிர்வகைகளும் தென்னைகளும் வளர்வதற்கு ஏற்றது.

அந்த இதமான சீதோஷ்ணத்தை மீறி அனல் கொளுத்தியது பி.எஸ் பவனம் என்ற அந்த பாரம்பரிய வீட்டில்.

ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து முப்பதுகளில் கட்டப்பட்ட அந்த மினி அரண்மனை போன்ற வீடு அறுபதுகளில் வீட்டின் காலஞ்சென்ற உரிமையாளரால் வாங்கப்பட்டது.

அதன் அரண்மனை போன்ற தோற்றமும், மேல்தளத்தில் ஓடுகள் வேயப்பட்ட கூரையும், ரோஸ்வுட் டீக்வுட்டால் வீடெங்கும் செய்யப்பட்ட நுணுக்கமான மரவேலைகளும், கேரளபாணி கதவுகளும் அந்த ஜில்லாவிலேயே வேறெந்த வீட்டுக்கும் கிடையாது எனலாம்.

அத்தனை அழகும் பாரம்பரியமும் பாந்தமும் மட்டுமே கொட்டிக் கிடக்கும் வீட்டில் அன்று கோபத்தின் ஜ்வாலை வீசியது.

காரணம் வீட்டின் தலைவர்களான சொக்கநாதனும், சுந்தரேசனும் அன்று ஹோட்டல் தொழிலில் வாங்கிய அடி.

எழுபது ஆண்டுகள் எவ்வித பிரச்சனையுமின்றி வெற்றிகரமாக நடத்தி வந்த ஹோட்டலில் சொல்லிவைத்தாற்போல அடுத்தடுத்து எப்படி முறைகேடுகள் முளைத்தன?

இரு ஆண்களுக்கும் ஏமாற்றம் தாளவில்லை. அவர்களின் குற்றம்சாட்டும் பார்வை இப்போது கூறுபோட்டதென்னவோ குடும்பத்தின் இளைய தலைமுறையை தான்.

சொக்கநாதனின் இரட்டை புதல்வர்கள் நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் குனிந்த தலையை நிமிர்த்தவில்லை.

“இப்பிடி தலைகுனிஞ்சு நின்னா எல்லாம் சரியா போயிடுமா? அந்த ஆபிசர் சீல் வச்சது நம்ம ஹோட்டலுக்கு மட்டுமில்ல… இத்தனை வருசமா கட்டிக் காப்பாத்துன நம்ம கௌரவத்துக்கும் தான்… மீசை வச்ச ஆம்பளை பசங்கனு உங்களை நம்பி ஹோட்டலை ஒப்படைச்சதுக்கு என்ன கதிக்கு எங்களைக் கொண்டு வந்து நிறுத்திருக்கிங்கடா? எங்க கல்யாணத்துல பி.எஸ் பவன் கேட்டரிங் தான்னு ஒவ்வொருத்தரும் பெருமையா சொன்ன கேட்டரிங் சர்வீசுக்கும் மண் விழுந்து போச்சு”

சொக்கநாதனின் குமுறலின் அவர்களின் தலை இன்னும் குனிந்ததே தவிர நிமிரவில்லை.

தமையனின் ஆவேசம் நியாயமானது என்பதால் எப்போதும் இரட்டையர்களுக்குப் பரிந்து பேசும் சுந்தரேசன் கூட அன்று அமைதி காத்தார்.

வீட்டின் ஆண்கள் கொந்தளிப்பு மனநிலையில் இருந்ததால் பெண்களால் இயல்பாக மூச்சு கூட விட முடியவில்லை.

அதையும் மீறி சொக்கநாதனுக்குக் குடிக்க தண்ணீர் கொண்டு வந்தார் அவரது மனைவி அங்கயற்கண்ணி.

தண்ணீர் தம்ளர் நீட்டப்பட்டது தான் தாமதம் அதை பிடுங்கி தரையில் விட்டெறிந்தார் சொக்கநாதன்.

அங்கயற்கண்ணி அவரது செயலில் அரண்டு போக, சொக்கநாதனின் கோபாவேசம் முழுவதும் அவர் மீது திரும்பியது.

“நம்ம குடி முழுகப்போகுதுனு வயித்தெரிச்சல்ல கத்திட்டு இருக்கேன்… நீ சாவகாசமா தண்ணி கொண்டு வந்து நீட்டுறியாடி? உன்னை…”

அங்கயற்கண்ணியை அறையும் வெறியோடு எழுந்தவரிடமிருந்து அவரைக் காக்க ஓடிவந்தார் இன்னொரு பெண்மணி.

அப்பெண்மணியைக் கண்டதும் “மீனாட்சி….” என்ற அதட்டல் வந்தது சுந்தரேசனிடமிருந்து.

அதைக் கேட்காதவரைப் போல அங்கயற்கண்ணியை இழுத்துக்கொண்டவர் “நீங்க வாங்கக்கா… இவங்களுக்குத் தொழில்ல உள்ள பிரச்சனைய நம்ம கிட்ட காட்டுறது என்ன புதுசா?” என்றார் வேதனையுடன்.

இப்போது சொக்கநாதன் அமைதியாகிவிட்டார். தம்பி மனைவியிடம் எப்போதும் அதிகம் பேசுபவரில்லை அவர். அவருக்குப் பதிலாக சுந்தரேசன் எண்ணெய்யில் இட்ட அப்பளமாக குதிக்க ஆரம்பித்தார்.

“அந்த தொழில் தான் நமக்கு மூனு வேளை சோறு, இருக்குற வீடு, தோட்டம் துரவைக் குடுத்துச்சு மீனாட்சி… இப்ப அதுக்கே ஆப்பு வச்சிட்டான் ஒரு ஆபிசர்… தொழில் போச்சுனா நம்மளும் நடுத்தெருவுக்குப் போகவேண்டியது தான்… இதை பத்தி பொம்பளைங்க உங்களுக்கு என்ன கவலை?”

மீனாட்சியும் அங்கயற்கண்ணியும் இரு சகோதரர்களின் பேச்சில் கூனிக் குறுகிப் போயினர்.

ஆண்கள் தான் முதன்மையானவர்கள், பெண்கள் அவர்களுக்குச் சேவை செய்ய பிறந்தவர்கள் என்பது அந்த வீட்டில் எழுதப்படாத சட்டம். அது வாழ வந்த பெண்களுக்கு மட்டுமன்றி வீட்டின் பெண் வாரிசுகளுக்கும் பொருந்தும்.

காலம் மாறியதில் பெண்களை நடத்தும் விதத்தில் சின்ன மாறுதல் மட்டும் ஏற்பட்டது. பெண் வாரிசுகளைப் படிக்க வைத்தார்கள். ஆனால் வேலைக்கு அனுப்புவதில் அவர்களுக்குப் பிரியமில்லை. அதே நேரம் பெண் எவ்வளவு திறமைச்சாலியாக இருந்தாலும் தொழிலில் அவளை வாரிசாக அறிவிக்கமாட்டார்கள். அந்த உரிமை ஆண்களுக்கே உரியது.

“விடு சுந்தரேசா… அக்கா தங்கச்சி ரெண்டு பேரும் ஆம்பளை புள்ளைங்களையும் ஒழுங்கா வளக்கல… பொம்பளை புள்ளைங்களையும் அடக்கமா வளக்கல… பொழுதன்னைக்கும் வீட்டுல சும்மா உக்காந்து தின்னு நம்ம சொத்தை அழிக்குறதை தவிர வேற என்னத்த உருப்படியா செஞ்சாங்க சொல்லு… இந்தப் பசங்க நம்ம தொழிலைக் கவனிக்க திறமையில்லாதவனுங்களா போயிட்டாங்க… நம்ம வீட்டுப்பொண்ணு அத்தனை பேர் முன்னாடி ஒரு ஆம்பளை சட்டையைப் பிடிச்சு சண்டை போடுறா… இது தான் இவங்க பிள்ளைங்கள வளத்த லெச்சணம்”

சொக்கநாதன் துச்சமாகப் பேசியதில் அங்கயற்கண்ணி – மீனாட்சி சகோதரிகளுக்குக் கண்ணீர் வழிந்தது.

“போதும் நிறுத்துங்க பெரியப்பா”

இவ்வளவு நேரம் தனது அறைக்குள் அடைபட்டுக்கிடந்த மேனகா சீற்றத்துடன் வெளியே வந்தாள்.

“மேனகா” சுந்தரேசனின் அதட்டல் எல்லாம் அவளைத் தடுக்கவில்லை.

பெரியன்னையையும் அன்னையையும் அவர்களின் அறைக்குள் செல்லும்படி சொன்னவள் வீட்டின் மத்தியிலிருந்த வானவெளியில் நின்று பெரிய தந்தையையும் சகோதரர்களையும் அதிருப்தியுடன் ஏறிட்டாள்.

“இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் பிசினஸ்ல இண்ட்ரெஸ்ட் இல்லனு தெரிஞ்சும் ஹோட்டலை ஒப்படைச்சது உங்க தப்பு… கார்த்தி ஹோட்டல் மேனேஜ்மெண்ட் படிச்சவ… அவ ஹோட்டலை பாத்துக்கவானு கேட்டப்ப பொம்பளைங்க கையில தொழிலை குடுத்தா அவமானம்னு சொன்னது யாரு? உங்க தம்பி, எங்கப்பா இவர் தானே! இப்ப வந்த பிரச்சனைக்கு நிர்வாகத்திறமை இல்லாத நிரஞ்சன் அண்ணாவும் பிரபஞ்சன் அண்ணாவும் காரணம்னு சொல்லி நீங்க ரெண்டு பேரும் தப்பிச்சுக்க பாக்குறிங்க”

மனதில் பட்டதை ஒளிவுமறைவின்றி சொல்லி விடுபவள் அவள்.

சொக்கநாதனின் முகம் அவமானத்தில் கறுத்தாலும் அவளது பேச்சிலிருந்த உண்மை அவரது வாயை அடைத்துவிட்டது.

மேனகா சொன்ன கார்த்தி வேறு யாருமில்லை, அவரது இளையமகள் கார்த்திகா தான்.

ஹோட்டல் நிர்வாகம் படித்தவள் பி.எஸ் ஹோட்டலை நிர்வகிக்கட்டுமா என ஆசையாய் கேட்டபோது அவளை அலட்சியமாகப் பேசி ஐ.டி நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த இரட்டையர்களை சென்னையிலிருந்து இங்கே வரவழைத்து தொழிலை ஒப்படைத்தது சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் தெரிந்தே செய்த தவறு!

இப்போது கத்தினால் செய்த பிழை இல்லையென ஆகிவிடுமா? சூழ்நிலையைச் சமாளிக்கும் திறனற்றவர்கள் தான் தங்களது தவறால் நேர்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு அடுத்தவர்கள் மீது பழி சுமத்துவார்கள்.

“இப்பவும் நீங்க பிரச்சனைக்கான காரணம் என்னனு யோசிக்காம முடிஞ்சதை பத்தி பேசி நேரத்தை வேஸ்ட் பண்ணுறிங்க பெரியப்பா… நீங்களாச்சும் அடுத்து செய்யவேண்டியது என்னனு அனலைஸ் பண்ணுவிங்கனு நினைச்சேன்பா… நீங்களும் இவரை மாதிரி உணர்ச்சிவசப்படுறிங்களே தவிர பிரச்சனையோட அடிவேர் என்னனு யோசிக்கல”

ஆண்கள் இருவரும் அவள் பேச பேச தளர்ந்தனர். மேனகாவுக்கே இக்காட்சி பரிதாபத்தை உண்டாக்கியது.

எப்போதுமே அலட்சியமும் அதிகாரமுமாக வலம் வந்தவர்களுக்கு இப்படி ஒரு நிலை வந்துவிட்டதே!

அவர்களது செயல்பாடுகளில் அவளுக்கு எப்போதுமே உடன்பாடு இருந்ததில்லை. கார்த்திகாவின் விசயத்தில் மட்டுமில்ல, மேனகாவின் தொழில் ஆசைக்கு,ம் முற்றுப்புள்ளி வைத்து ஆணாதிக்கத்தை நிலை நாட்டியவர்கள் தான் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும்.

மேனகா பேஸ்ட்ரி செஃபுக்குப் படித்துவிட்டுப் பொள்ளாச்சியில் கபே ஒன்று ஆரம்பிக்க அவர்களிடம் வந்து நின்றபோது ஒரேயடியாக முட்டுக்கட்டை போட்டுவிட்டார்கள்.

சொந்தத் தொழில் செய்வது அவசியமற்றது என்று அடித்துப் பேசியவர்களோடு வாதாட விருப்பமின்றி ‘ஹோம் பேக்கர்’ ஆகிவிட்டாள் மேனகா.

எனக்குச் செய்தீர்கள் அல்லவா! இப்போது அனுபவியுங்கள் என்று அவளால் இரக்கமின்றி சந்தோசப்பட முடியவில்லை.

இரு அண்ணன்களையும் தனியே அழைத்துக்கொண்டு போனவள் என்ன தான் நடந்ததென விசாரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“போன மாசம் சரத்னு ஒரு பையன் புது அசிஸ்டெண்ட் செஃபா ஜாயின் பண்ணுனான்… அவன் வந்த அப்புறம் தான் இந்தப் பிரச்சனை எல்லாம் ஸ்டார்ட் ஆச்சு… இந்தப் பிரச்சனை வந்ததும் அவன் திடீர்னு அப்ஸ்காண்ட் ஆகிட்டான் குட்டிமா” என்றான் நிரஞ்சன் சோகமாக.

மேனகாவுக்கு அது எதேச்சையாக நடந்ததாகத் தோன்றவில்லை. அவள் நகம் கடித்து யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அந்நேரத்தில் சரியாக ஒரு மொபைல் அழைப்பு வந்தது. அழைத்தவள் சொக்கநாதனின் தவப்புதல்வி கார்த்திகா.

அழைப்பை ஏற்றவள் “சொல்லு கார்த்தி” என்றது தான் தாமதம், கார்த்திகா ஹோட்டலுக்கு உணவு பாதுகாப்பு அதிகாரி சீல் வைத்த விவகாரத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தாள்.

மேனகாவும் அவள் கேட்ட கேள்விகளுக்குப் பொறுமையாகப் பதிலளித்தாள்.

கார்த்திகாவுக்குத் தந்தையும் சித்தப்பாவும் எப்படி இந்தப் பிரச்சனையை தங்கள் பாணியில் சமாளிக்க முடியாமல் போனார்கள் என்ற ஆச்சரியம்.

“ரெண்டு பேரும் பணத்தைக் குடுத்து சரிகட்டுவாங்கனு நினைச்சேன்டி குட்டிமா… அப்ப நம்ம ஹோட்டல் இனிமே அவ்ளோ தானா? அப்ப எனக்குக் கல்யாணம் நடந்தா அப்பாவால நகை நட்டுனு எதுவும் போடமுடியாதா?”

தன் நலனையே பெரிதாக எண்ணும் உள்ளம் கார்த்திகாவுடையது. இந்நிலையிலுமா சுயநலம் என மேனகா எரிச்சலுற்றாள்.

“கோச்சுக்காத குட்டிமா… ஹோட்டல் தானடி நமக்கு வருமானம் வர்ற வழி… வீடு தோட்டம் துரவை நம்ப முடியாதுடி… ஒரு தடவை மழை ஏமாத்துச்சுனா தோட்டம் சல்லிக்காசு தராது”

அவள் புலம்ப ஆரம்பிக்கவும் நாசுக்காக அழைப்பைத் துண்டித்தவள் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டாள்.

அப்போது தான் பெரியன்னையும் அன்னையும் கண்ணீர் வழியும் விழிகளோடு நகர்ந்தார்களே என்ற ஞாபகம் வந்து அவர்களைத் தேடிச் சென்றாள்.

வீட்டின் தோட்டத்தில் வாடிய வதனத்தோடு அமர்ந்திருந்தவர்களை நோக்கி சென்றவள்

“இன்னுமா வருத்தம்? அவங்க உங்களைப் பேசுறது என்ன புதுசா? காதுல போட்டுக்காதிங்க பெரியம்மா… எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது… மா! ஊட்டி விடேன்” என்று அன்னையின் மடியில் படுத்துச் செல்லம் கொஞ்சவும் மீனாட்சிக்கு மனம் பாகாய் உருகிப்போனது.

“அண்ணனும் தம்பியும் ஆடுன ஆட்டத்துல பிள்ளை பசிய மறந்துட்டோமே” என அங்கயற்கண்ணி சமையலறைக்கு வேகமாக ஓட

“இங்கயே சாப்பாட்டைக் கொண்டு வாங்க பெரியம்மா” என்றாள் மேனகா.

சில நிமிடங்களில் மூன்று பெண்களும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

“இன்னும் கொஞ்சம் பீன்ஸ் பொரியல் வச்சுக்க குட்டிமா”

அள்ளி வைத்த அங்கயற்கண்ணி தோழியைப் பார்க்க கோவைக்குச் சென்ற கார்த்திகா இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை என்று அங்கலாய்த்தார்.

தன்னிடம் பேசும் போது கூட அவள் எப்போது வீடு திரும்புவாள் என கேட்க மறந்துவிட்டோமே என்று எண்ணிய மேனகா வாட்சப்பில் கார்த்திகாவுக்கு சீக்கிரம் வீடு திரும்புமாறு செய்தி அனுப்பினாள்.

இரண்டு ப்ளூ டிக்குகள் விழுந்தும் பதில் வரவில்லை. அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் சாப்பிட்டாள் மேனகா. திடீரென மாயமான செஃப் சரத்தைத் தேடும் உத்வேகம் அவள் மனதிற்குள் உருவெடுத்துவிட்டது. அவனது வாக்குமூலத்தை வைத்தே ஹோட்டலுக்குச் சீல் வைத்த நிகழ்வு நிர்வாகக்குறைவால் நடந்ததா அல்லது அதன் பின்னணியில் சதி எதுவும் உள்ளதா என்று அறிந்துகொள்ளமுடியும் என்பதால் தேடுதல் வேட்டையை மறுநாளே ஆரம்பிக்க முடிவு செய்தாள் மேனகா.

அதே நேரம் கார்த்திகாவோ ப்ரூக்ஃபீல்டில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

கையில் பெரிய ப்ராண்டுகளின் ஷாப்பிங் பேக்குகள் தொங்கின. முகமெங்கும் பூரிப்பு பொங்கி வழிந்தது.

அப்போது அவளை நோக்கி வந்தான் ஒரு வாலிபன். அவனது கையில் இன்னொரு பை இருக்கவும் “எதுக்கு இதுல்லாம் ராஜ்?” என்று சிணுங்கியபடி பையை வாங்கிக்கொண்டவள் அதனுள் இருந்த பெர்ஃபியூம் பாட்டிலைப் பார்த்ததும் உற்சாகத்தில் துள்ளி குதித்தாள்.

“நான் ரொம்ப நாளா வாங்கணும்னு நினைச்சேன் ராஜ்… பட் இந்த பெர்ஃபியூம் லிமிட்டட் எடிசன்னு சொல்லிட்டாங்க” என்றவள் “தேங்க்யூ|’ என்று கிளி போல மிழற்ற அவளுடன் நின்ற ராஜ் புன்னகைத்தான்.

“எனக்கு ஏன் தேங்க்ஸ் சொல்லுற ஹனி? உனக்குச் செலவு பண்ணாம நான் வேற யாருக்குச் செலவு பண்ணப்போறேன் சொல்லு” என்றான் கண்கள் மலர.

கார்த்திகாவின் மனம் குளிர்ந்து போனது. தனது குடும்பத்தொழிலுக்கு நேர்ந்த அவலத்தை மறந்தே போனாள். ராஜுடன் தனது எதிர்காலம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கப்போகிறதென கனவு காண ஆரம்பித்தவளிடம் இந்த உடைகள், பெர்ஃபியூமை பற்றி வீட்டார் விசாரித்தால் என்ன செய்வாய் என்று வினவினான்.

“என் ஃப்ரெண்ட் நர்மதா குடுத்தானு சொல்லிடுவேன் ராஜ்… எங்க வீட்டுல குட்டிமாவ தவிர வேற யாரும் ஷார்ப்பா நோட் பண்ண மாட்டாங்க… அவ கேட்டாலும் சமாளிச்சுப்பேன்”

“தட்ஸ் மை கேர்ள்… உன்னோட இந்த தைரியம் தான் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது ஹனி”

“தைரியம் மட்டும் தானா?”

கண்களில் மையல் பொங்க கேட்டவளிடம் கரம் கூப்பினான் ராஜ்.

“இப்பிடிலாம் பாத்துட்டு ஒரு கிஸ் கூட தராம பட்டினி போடுவ… என்னை வாட்டி வதைக்காத ஹனி, ப்ளீஸ்!”

காதலனின் பேச்சில் கர்வம் கூடியது கார்த்திகாவுக்கு. ஒரு ஆண்மகன் தன் மீது பித்தாய் இருப்பதில் பெண்களுக்கே வரக்கூடிய கர்வம் அது!

இன்ஸ்டாக்ராமில் நண்பனாக அறிமுகமாகி இப்போது காதலனாக முன்னேறியிருப்பவனை வருங்கால கணவனாகவும் கார்த்திகா மனதில் வரித்துக்கொண்டாள்.

இரு சகோதரிகளும் வெவ்வேறு விதமான தீர்மானங்களோடு இருக்க விதியோ அவர்களது வாழ்வில் விளையாடுவதற்கென அளவெடுத்துச் செய்யப்பட்டவனை எப்போது அவர்கள் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்துவதென திட்டம் தீட்ட ஆரம்பித்தது.

*****

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 3

பணக்காரர்களின் சொர்க்கம் என்று அழைக்கப்படும் ‘கோரமங்களா’ பகுதியில் அழகான காட்டேஜ் மாடலில் கட்டப்பட நவீனபாணி பங்களா பச்சைப்புல்வெளி, நெடிதுயர்ந்த விருட்சங்களின் நடுவே கருமுத்து போல மின்னியது.

பங்களாவின் ஒவ்வொரு அடியிலும் நவீன கட்டிடக்கலையின் உச்சம் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது.

வீட்டின் உள் அலங்காரத்தில் எளிமை இருந்தாலும் அதில் பணக்காரத்தனம் ஒளிந்திருப்பதைக் கண்டுகொள்ளலாம்.

கீழ் தளத்தை விசாலமான வரவேற்பரை, பூஜையறை, சமையலறை போன்றவை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டன. வீட்டினுள் இருந்தபடி சுற்றியும் பச்சை பசேலென செழித்திருக்கும் தோட்டத்தையும், கண்களுக்கு விருந்தளிக்கும் நறுமணம் கமழும் மலர்களையும் ரசிப்பதற்கு ஏதுவாய் மரக்கதவு மற்றும் சுற்றுசுவருக்குப் பதிலாக உறுதியான கண்ணாடியாலான ஸ்லைடிங்பாணி கதவுகள் பொருத்தப்பட்டிருந்தன.

அழகான லாஃபிங் புத்தா நடுநாயகமாக சிரித்தபடி நிற்கும் சிறிய செய்குளமொன்று தோட்டத்தின் பக்கவாட்டில் இருந்தது.

மேல்தளத்தில் இருக்கும் அறை அந்த வீட்டின் ராஜகுமாரனுக்குரியது. கீழே இருக்கும் அத்தனை அறைகளுக்கும் ஆன இடத்தில் பாதியை விழுங்கியிருக்கும் விஸ்தாரமான அந்த அறை அவனுக்குப் படுக்கையறை ப்ளஸ் அலுவலக உபயோகத்துக்கான அறையாகவும் இருந்தது.

இப்போது அவன் அந்த அறையில் இல்லை. கீழ்த்தளத்தில் இருந்த உணவுமேஜையில் பெற்றோரோடு அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வேறுமில்லை நம் விஷ்வாமித்ரன் தான்!

“ஸ்ப்ரவுட் சப்பாத்தி உனக்குப் பிடிக்கும்னு செய்யச் சொன்னேன்… பிரகாஷ் சூப்பரா பண்ணிருக்கார்… கொஞ்சம் தால் வச்சு இதை சாப்பிட்டுப் பாரு விஷ்வா” என்று ஆசையாக அவனுக்கு இன்னொரு முளைகட்டிய தானிய சப்பாத்தியை எடுத்து வைத்தார் அவனுடைய அன்னை சரஸ்வதி.

விஷ்வாமித்ரன் அதை சாப்பிட அவனருகே அமர்ந்திருந்த தந்தை தாணுமாலயன் “பிள்ளை வந்தாச்சுனா சில பேருக்கு நான் கண்ணுக்குத் தெரியவே மாட்றேன் போல” என்று போலி சோகத்துடன் சொன்னார்.

“உங்களுக்கு இன்னொரு சப்பாத்தி வேணும்னா கேளுங்கப்பா… ஏன் இந்த மெலோ ட்ராமா?”

“அப்பிடி கேளு விஷ்வா… ஈவ்னிங் இவருக்குப் பிடிக்குமேனு ராகி கொழுக்கட்டை செய்யச் சொல்லி சாப்பிடுங்கனு சொன்னா எவ்ளோ அலட்டல் தெரியுமா? இப்ப சோகமா இருக்குறாராம்”

புதல்வனின் கிண்டலில் மனைவியும் சேர்ந்துகொள்ள தாணுமாலயன் வெள்ளைக்கொடி காட்டாத குறையாகச் சரணாகதி அடைந்தார்.

“என்னப்பா இவ்ளோ சீக்கிரம் தோல்விய ஒத்துக்கிட்டிங்க? ஐ அம் டிஸப்பாயிண்டட்” என்று விஷ்வாமித்ரன் சொல்ல

“ஒரு ஆம்பளை தன்னோட பொண்டாட்டி பிள்ளை கிட்ட தோக்குறதுக்குக் குடுத்து வச்சிருக்கணும்டா விஷ்வா” என்றார் தாணுமாலயன் பெருமிதமாக.

சரஸ்வதியின் முகத்தில் கணவரின் பேச்சில் உண்டான கர்வம் மின்னியது. ஆண் என்ற அகந்தை சற்றுமில்லாத இந்த அருமையான குணத்தைக் கண்டு தானே அவர் தாணுமாலயனைக் காதலித்தார்.

காதலுக்கு எதிர்ப்புகள் எழுந்தபோது உறுதியாக நின்று கைத்தலம் பற்றிய சரஸ்வதியை தாணுமாலயன் மகாராணி போல வாழ வைத்திருக்கிறார் எனலாம்.

பெரிய நிறுவனங்களின் கணக்கு வழக்குகளை தணிக்கை செய்யும் மனிதருக்கு மனைவி, மகனைத் தவிர வேறு உலகமில்லை. அவருக்கென இருக்கும் உயிர்த்தோழர் பிரபல தொழிலதிபர் சந்திரசூடன் மட்டுமே!

தந்தையின் கூற்றை மைந்தன் ஏற்கவில்லை.

“இந்த விசயத்துல நான் உங்க கூட ஒத்துவரமாட்டேன்பா… My male pride never allows me to bow down to someone (என்னோட ஆண் கர்வம் எப்பவும் யாருக்கும் தலைவணங்க விடாது)” என்றான் அவன்.

“அட போடா பொடிப்பயலே! நாளைக்குப் பொண்டாட்டினு ஒருத்தி வந்து உன்னை ஆட்டி வைக்குறப்ப இந்த மேள் ப்ரைட் எல்லாம் ஃப்ளைட் பிடிச்சு ஓடிடும்”

மகனைக் கேலி செய்தார் தாணுமாலயன். ஆனால் விஷ்வாமித்ரனின் கண்களும் புன்னகையும் அப்படியெல்லாம் நடக்கவே நடக்காது என்ற அழுத்தமான செய்தியை வெளியிடவும் சரஸ்வதியின் முகத்தில் வழக்கமான கவலை குடிகொண்டது.

“நீ குணத்துல உன் அப்பா மாதிரி இல்ல விஷ்வா” சோர்வாக ஒலித்தது அவரது குரல்.

தாணுமாலயன் மனைவியிடம் பார்வையை மாற்றினார். விஷ்வாமித்ரனோ அலட்சியமாகத் தோளைக் குலுக்கினான்.

“அப்பா ஒரு யூனிக்கான மனுசர்… லவ்லி ஹஸ்பெண்ட்… க்ரேட் ஃபாதர்… நான் அப்பிடி இருப்பேன்னு எனக்கு எப்பவுமே தோணுனதில்ல… I admire him but I don’t want to be like him… விஷ்வாமித்ரன் அவனோட குணத்தை யாருக்காகவும் மாத்திக்கமாட்டான்”

உறுதியாகச் சொல்லும்போதே “நீ எங்க வீட்டுக்கு வரணும்னா நான் சொல்லுற கண்டிசனுக்கு ஒத்துக்கணும் விச்சு” என்று ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் அவனை ஆட்டி வைத்தவள் கண் முன்னே வந்து போனாள்.

வந்தவள் பதினெட்டு வயதில் அவனிடம் வாயாடிய மேனகா இல்லை, இன்று காலையில் வீடியோ காலில் பார்த்த நிமிர்வான உடல்மொழியுடன் வீடியோ எடுத்தவனை மிரட்டினாளே அந்த மேனகா!

தலையை உலுக்கி அவளை மறக்க நினைத்தவனின் செயல் அவனது பெற்றோரின் பார்வைக்குப் பிடிவாதமாகத் தோன்றியது

இத்தனை பிடிவாதமா? அயர்ந்தே போனார் சரஸ்வதி. இது விஷ்வாமித்ரனின் பிறவி குணம் எனும் போது யாரால் தான் என்ன செய்துவிடமுடியும்?

ஒரே பிள்ளை என்று அவர்கள் கொடுத்த அதீதமான அன்பை அவன் என்றும் துஷ்பிரயோகம் செய்ததில்லை. இந்த ஆண் எனும் கர்வம் மட்டும் எங்கிருந்து வந்ததென தெரியவில்லை.

ஒருவேளை இது பரம்பரை குணமாக ஜீன்கள் மூலம் கடத்தி வரப்பட்டிருக்குமோ?

அப்படி யோசிக்கும்போதே சரஸ்வதியின் மனம் அவசரமாக மறுத்தது.

“என் பிள்ளை அவங்களை மாதிரி இருக்கவே மாட்டான்… அவன் என் புருசனை மாதிரி ரொம்ப அன்பானவனா, ஜென்டில்மேனா இருப்பான்… இந்தப் பேச்சுலாம் எங்களை கிண்டல் செய்ய அவன் விளையாட்டா பேசுனதா இருக்கும்” என்று தன்னைத்தானே சமாதானம் செய்துகொண்டார் சரஸ்வதி.

கணவரும் மகனும் ‘அயன் ஃபுட் செயின்’ பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பது காதில் விழவும் மற்ற யோசனைகளை ஒதுக்கி அந்தப் பேச்சில் கலந்துகொண்டார்.

“இந்தியா ஃபுல்லா இருக்குற எல்லா ஹோட்டலையும் எங்க ஆப்கு கீழ கொண்டு வர்றது தான் ப்ளான்… அந்தந்த பிராந்தியத்துல உள்ள ஹோட்டல்ல லொகேசனுக்கு ஏத்த மாதிரி ஆர்டர் பண்ணி சாப்பிட்டுக்கலாம்… இதுல நாங்க செய்யப்போறது எல்லாம் ஹோட்டல்சையும் கஸ்டமர்சையும் கனெக்ட் பண்ணப்போற வேலை மட்டும் தான்… போகப்போக முக்கியமான ஹோட்டல்களை டேக்-ஓவர் பண்ணி எங்க மேனேஜ்மெண்டுக்கு கீழ கொண்டு வந்துடுவோம்… அதுல முதல் ஹோட்டலா நானும் கவினும் தமிழ்நாட்டுல இருக்குற ஹோட்டல் ஒன்னை செலக்ட் பண்ணிருக்கோம்”

“எந்த ஹோட்டல்?”

இதுவா அதுவா என பிரபல ஹோட்டல்களின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கேட்டுப் பார்த்தார் தாணுமாலயன்.

“தொழில் ரகசியம்பா… டீல் ஓ.கே ஆனதும் நானே உங்ககிட்ட சொல்லுறேன்” என்று வணிகம் பற்றிய தகவலைச் சாமர்த்தியமாக மறைத்தான் அவன்.

அவன் ஹோட்டல் என்றதுமே சரஸ்வதிக்கு மனதில் எதுவோ உறுத்தியது.

“விஷ்வா… நீ சொன்ன ஹோட்டல் அவங்களோடது இல்ல தானே?” தனது சந்தேகத்தைக் கேட்டார் அவர்.

இவ்வளவு நேரம் இலகுவாக இருந்தவனின் உடல்மொழியில் இறுக்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. சப்பாத்தியை விண்டு கொண்டிருந்த கைகள் முஷ்டியாய் இறுகி நரம்புகள் புடைத்தெழ தொண்டையின் ஆடம்ஸ் ஆப்பிள் கோபத்தில் ஏறியிறங்கியது.

தாணுமாலயன் சரஸ்வதியிடம் ஏன் அவர்களை நினைவூட்டினாய் என்று அதிருப்தி பார்வையை வீச அவரோ கலக்கமடைந்தார்.

“விஷ்வா…”

சப்பாத்தியை அப்படியே வைத்துவிட்டு எழுந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“மறப்போம் மன்னிப்போம்னு வாழுறதுக்கு நான் தாணுமாலயன் இல்ல… விஷ்வாமித்ரன்… எனக்கு என்ன கிடைச்சுதோ அதை பல மடங்கா திரும்பிக் குடுக்கப்போறேன்… அவமானத்துக்குப் பதில் அவமானமா மட்டும் தான் இருக்க முடியும்… அது தானே நியாயமும் கூட”

ஒற்றை புருவத்தை உயர்த்திச் சொன்னவன் “எனக்குச் சாப்பாடு போதும்… நீங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு மாடிப்படியேறி சென்றுவிட்டான்.

புதல்வனின் முகத்தில் ஜொலித்த பழிவெறியைப் பார்த்த பிறகு எங்கே இருந்து சரஸ்வதிக்குப் பசிக்கும்! இருப்பினும் தாணுமாலயனின் வற்புறுத்தலால் மூன்று சப்பாத்திகளை விழுங்கி வைத்தவர் மனதிற்குள் இஷ்ட தெய்வத்திடம் வேண்டுதல் வைக்கவும் மறக்கவில்லை.

*****

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் அரைவயிறுக்குச் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனதும் மீனாட்சி மெதுவாக அங்கயற்கண்ணியின் புஜத்தை இடித்தார். உணவுமேஜையில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த கார்த்திகாவைக் கண் காட்டினார்.

அங்கயற்கண்ணி புரிந்தவராக “கார்த்தி” என்று அழைக்கவும் அவள் தலையை நிமிர்த்தினாள்.

“என்னம்மா?”

“இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு நீ எங்கயும் வெளிய போகாம வீட்டோட இரு”

“ஏன்மா?” கார்த்திகா வாய்விட்டுக் கேட்டாள் என்றால் அவளருகே அமர்ந்திருந்த மேனகாவோ மனதிற்குள் கேட்டுக்கொண்டாள்.

“உன்னைப் பொண்ணு பாக்க அவினாசில இருந்து மாப்பிள்ளைவீட்டுக்காரங்க வரப்போறாங்க… ரெண்டு வருசமா எந்த வரனும் அமையல… உன் ஜாதகத்துல கல்யாணயோகம் இப்ப தான் வந்திருக்குதாம்… நீ அங்க இங்கனு ஊர் சுத்துனா நல்லா இருக்காது” கண்டிக்கும் தொனியில் ஒலித்தது அங்கயற்கண்ணியின் குரல்.

கார்த்திகாவுக்குத் தன்னைப் பெண் பார்க்க வருகிறார்கள் என்ற செய்தி எட்டிக்காயாகக் கசந்தது.

மனதில் ராஜ் இருக்கும்போது அவள் எப்படி இன்னொருவனை மணப்பாள்? முகமே மாறிப்போனது அவளுக்கு.

மகளின் முகமாற்றத்தை வேறுவிதமாக எடுத்துக்கொண்டார் அங்கயற்கண்ணி.

“இருபத்தாறு வயசு ஆகுது உனக்கு… உனக்கு அடுத்து குட்டிமா இருக்கா… நீ தயங்கிட்டே இருந்தா அவளுக்கு எப்ப வரன் பாக்குறது?”

இப்போது கார்த்திகாவுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.

“எனக்கு முதல்ல கல்யாணம் செஞ்சு வைங்கனு நான் கேட்டேனா? இவளுக்குப் பண்ணி வைங்க… யார் உங்களை வேண்டாம்னு தடுத்தது?”

சற்றே உரத்தக்குரலில் அவள் கத்திவிட சாப்பிட்டுவிட்டு வானவெளியில் ஈசிசேர் போட்டு ஆசுவாசமாகச் சாய்ந்திருந்த சொக்கநாதனுக்கு வந்ததே கோபம்!

வேகமாக உணவு மேஜைக்கு வந்தவர் கார்த்திகாவைப் பார்த்த பார்வையில் ஆயிரம் எரிமலைகளின் வெப்பம் தகித்தது.

“உன்னைக் கேட்டுக்கிட்டு நாங்க உன்னைப் பெத்துப் போடல… நம்ம சொந்தத்துல இருபத்து நாலு வயசுல டாண்னு பொண்ணுங்களைக் கல்யாணம் பண்ணி அனுப்புறது வழக்கம்… உன் ஜாதகத்துல கல்யாணயோகம் இல்லனு ரெண்டு வருசம் தட்டிப்போயாச்சு… இனியும் லேட் பண்ணுனா நான் மனுசனா இருக்கமாட்டேன்… ஒழுங்கா ஞாயித்துக்கிழமை மாப்பிள்ளைவீட்டுக்காரங்க வர்றப்ப உன் அம்மா சொல்லுறபடி நடந்துக்கணும்… அதை விட்டுட்டு ஏடாகூடமா எதையும் செஞ்சனா பெத்த மகள்னு பாக்க மாட்டேன்… குழி வெட்டி உள்ள இறக்கிடுவேன்… இந்த வீட்டுக்கௌரவம் இன்னொரு தடவை ஒரு பொண்ணால பாதிக்கப்படக்கூடாது… தொழில்ல வாங்குன அடிய நானும் என் தம்பியும் எப்பிடியும் சரிகட்டிச் சமாளிச்சிடுவோம்… குடும்பத்துல எதுவும் குழப்பம் வந்து எங்க கௌரவத்துக்குப் பங்கம் வந்துச்சுனா நடக்குறதே வேற… ஜாக்கிரதை”

மகளிடம் உறுமித் தீர்த்துவிட்டுச் சொக்கநாதன் போய்விட அங்கே மழையடித்து ஓய்ந்தது போல இருந்தது.

கார்த்திகாவின் முகம் தந்தையின் ருத்ராவதாரத்தில் வெளுத்துப்போனது. சாப்பிடப் பிடிக்காதவளாக அழுகையோடு தனது அறையை நோக்கி ஓடிவிட்டாள்.

அங்கயற்கண்ணி கலங்கிப்போய் நின்றார்.

“நம்ம குடும்பத்துக்கு என்ன போதாத நேரம்னு தெரியல… இப்பிடி மனசுக்கு நிம்மதி இல்லாம பண்ணிட்டியே மாசானியம்மா”

வாய்விட்டு இஷ்டதெய்வத்திடம் புலம்பினார் அவர்.

இத்தனைக்குப் பிறகும் மேனகாவால் சாப்பிடமுடியுமா என்ன? பாதி சாப்பாட்டில் எழுந்தவள் நேரே நிரஞ்சன் – பிரபஞ்சனைச் சந்திக்கப்போனாள்.

அவர்கள் இருவரும் ஒரு பக்கம் ஓய்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

“எனக்குச் சரத்தோட அட்ரஸ் வேணும்”

“அவன் உண்மையான அட்ரஸ் குடுத்திருப்பான்னு என்ன நிச்சயம்?” நிரஞ்சன் கேட்டான்.

“ஜாப்ல ஜாயின் பண்ணுறப்ப அவன் அட்ரஸ் ப்ரூஃப், ஆதார் எதாச்சும் குடுத்திருப்பான்ல… அதை குடு… நம்ம மக்கள் ஆதார் கார்டுக்கு மேக்சிமம் பெர்மனண்ட் அட்ரஸ் தான் குடுத்திருப்பாங்க”

பிரபஞ்சன் உடனே எழுந்து போய் ஹோட்டல் ஊழியர்களின் விவரங்கள் அடங்கிய ஹார்ட் ட்ரைவை மடிக்கணினியோடு இணைத்தான்.

சரத் பற்றிய விவரங்களைத் தேடி எடுத்தவன் “அவனுக்குச் சொந்த ஊர் நாச்சிபாளையம்… அவனோட அட்ரஸ் நோட் பண்ணிக்க” என்றான்.

மேனகாவும் முகவரியைக் குறித்துக்கொண்டவள் “நாளைக்குத் திருப்பூர்ல ஒரு கஷ்டமர் வீட்டுக்கு ஆர்டர் எடுக்கப்போறேன்னு சொல்லிட்டு இவன் ஊருக்குப் போகப்போறேன்… அப்பா, பெரியப்பாக்கு டவுட் வராம பாத்துக்க வேண்டியது உங்க பொறுப்பு” என்றாள்.

“தனியாவா போற குட்டிமா? நாங்க யாராச்சும் உன் கூட வரட்டுமா?” சகோதரனுக்கு உரித்தான கவலையுடன் வினவினான் பிரபஞ்சன்.

“டோண்ட் வொரி அண்ணா… நான் தனியா போயிடுவேன்… என் கிட்ட வாலாட்டுற தைரியம் யாருக்கு இருக்கு?” என்று மிரட்டலாய் கேட்டவள் முடிவில் சிரித்துவிட இவ்வளவு நேரம் சோகமே உருவாய் இருந்த இரட்டையர்களிடமும் புன்னகை எட்டிப் பார்த்தது.

“இதே சிரிப்போட போய் கார்த்தியோட ஒப்பாரிய ஸ்டாப் பண்ணுங்க… அவ நைட் முழுக்க மூக்கை உறிஞ்சி அழுதானா என் தூக்கம் கோவிந்தா ஆகிடும்”

வரவழைத்துக்கொண்ட கேலியுடன் அவள் சொல்லவும் சகோதரர்கள் கார்த்திகாவைச் சமாதானம் செய்ய புறப்பட்டார்கள்.

மேனகா சரத்தின் முகவரியை வாங்கிய திருப்தியோடு தனது அறைக்குப் போகும் வழியில் அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் பின்வாயில் முற்றத்தில் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்துவிட்டு அங்கே விரைந்தாள்.

“தூங்கலயா ரெண்டு பேரும்?”

அவளது குரல் கேட்டதும் சகோதரிகள் இல்லையென தலையாட்டினார்கள்.

“வீட்டுல நிம்மதியே இல்ல… தூக்கம் மட்டும் எங்க இருந்து வரும் குட்டிமா?”

மீனாட்சி வருத்தப்பட்டார்.

“ப்ச்! ஒன்னும் குடி முழுகிப் போயிடலம்மா… இந்த நிலமை சீக்கிரம் மாறும்… சண்டே கார்த்திய பொண்ணு பாக்க வர்றாங்கனு பெரியப்பா சொன்னார்ல… இன்னும் ரெண்டு நாள் தான் இருக்கு… அதுக்கான ஏற்பாட்டைப் பாருங்க… ஹோட்டல் பிரச்சனைய பெரியப்பாவும் அப்பாவும் பாத்துப்பாங்க” என்று சமாதானம் சொல்லி அவர்களை உறங்க அனுப்பி வைத்தவள் தனது அறைக்கு வந்தாள்.

முகம் கழுவிவிட்டு வந்தவள் தனது வாடிக்கையாளர்களில் யாருக்கு அந்த மாதம் பிறந்தநாள் வருகிறதென டைரிக்குறிப்பில் தேடிப் பார்க்க மேஜையைத் திறந்தாள்.

அப்போது டைரிக்குப் பதிலாக எட்டிப் பார்த்தது குங்குமச்சிமிழ் ஒன்று.

பித்தளையில் அந்தக் காலத்து வேலைப்பாடுகளும் கற்களும் பதித்த நல்ல கனமான குங்குமச்சிமிழ் அது.

அதைப் பார்த்ததும் மேனகாவின் மனதில் சுருக்கென்ற வலி.

வலியை மறைக்க முயன்றவளால் வலிக்கான காரணத்தை மறக்க முடியவில்லை. அந்தக் குங்குமச்சிமிழோடு சேர்ந்து ஒருவனின் ஞாபகங்களைப் பூட்டி வைத்திருக்கிறாளே, அவனை அத்துணை எளிதில் மறக்க முடியுமா அவளால்!

ஏழாண்டுகள் போராடிப் பார்த்தும் ஒரு துளி கூட முன்னேற்றம் இல்லை அவனை மறக்கும் முயற்சியில்.

எதிரிலிருந்த கண்ணாடியில் கையில் குங்குமச்சிமிழோடு நிற்பவளுக்கு அருகே இப்போது கூட அவனது பிம்பம் நிற்பது போன்ற பிரமை.

அந்த பிம்பம் அவளை “மனு” என்று அழைத்தபடி புன்னகைக்கவும் மேனகாவுக்குள் எங்கிருந்து தான் அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ தெரியவில்லை, கையில் வைத்திருந்த குங்குமச்சிமிழை கண்ணாடி மீது எறிய ஓங்கினாள்.

அடுத்த நொடியே ஸ்வாதீனம் திரும்பியது.

என்ன செய்கிறேன் நான்? என்றோ எனது உணர்வுகளோடு விளையாடிய ஒருவனுக்காக வீட்டிலிருக்கும் பொருளை உடைக்கப்போனேனே! இந்த தவிப்பு, கோபம், இதோ இமை மீறி வழிய துடிக்கிறதே ஒரு துளி கண்ணீர், இதற்கெல்லாம் அவன் தகுதியானவனே இல்லை!

தலையை உலுக்கி அவனது நினைவுகளை மீண்டும் பூட்டி வைத்தவள் குங்குமச்சிமிழை மேஜையறைக்குள் வைத்து மூடினாள்.

*****

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 4

நாச்சிபாளையத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருந்தாள் மேனகா. வீட்டிலிருந்து கிளம்புவதற்குள் சுந்தரேசன் மகளை ஒருவழியாக்கிவிட்டார் என்றே சொல்லலாம்.

“ஏதோ நீ ஆசைப்படுறனு ஹோம்பேக்கரா இருக்குறதுக்கு அனுமதி குடுத்தேன்… அதை சாக்கா வச்சுக்கிட்டு அவ்ளோ தூரம் தனியா போறதுலாம் நல்லா இல்ல”

“கிளையண்டோட அண்ணனுக்கு மேரேஜ் ஆகப்போகுதுப்பா… அவங்க ரிசப்சனுக்குக் கட் பண்ண பெரிய கேக் வேணும்னு ஆர்டர் பண்ணிருக்காங்க.. பொண்ணு மாப்பிள்ளை எந்த மாதிரி கேக் வேணும்னு நினைக்கிறாங்களோ அதை செஞ்சு குடுத்தா தான அவங்களுக்கும் சந்தோசமா இருக்கும்”

“அப்ப நீ தனியா போகவேண்டாம்… நம்ம வேலன் உன்னைக் கார்ல கூட்டிட்டுப் போவான்”

மேனகா எவ்வளவோ மறுத்தும் காரையும் டிரைவரையும் அனுப்பி வைத்தார் சுந்தரேசன். ஆனால் மேனகா அவரை விட புத்திசாலி ஆயிற்றே.

நேரே வேலனின் வீட்டிற்கு காரை விடச் சொன்னவள் அவரை அங்கே இறங்குமாறு பணித்தாள்.

“அதில்லங்கம்மா…” எனத் தயங்கியவரிடம் அன்று ஒருநாள் விடுப்பு எடுத்துக்கொள்ளும்படி அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூறியவள், தானே காரை ஓட்டிக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டாள்.

இதோ கூகுள் உதவியால் நாச்சிபாளையத்துக்கும் வந்துவிட்டாள். சரத்தின் முகவரிசான்றின் உதவியோடு அவன் சொன்ன விலாசத்திற்கு வந்தவள் அங்கே நவீன மோஸ்தரிலிருந்த வீட்டைப் பார்த்ததும் திகைத்தாள்.

சரத் தனக்கு வேலையில் முன் அனுபவம் கிடையாது என்று சுயவிவர அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. அதோடு அவனை நேர்க்காணல் செய்த பிரபஞ்சனிடம் தனது குடும்பப்பொறுப்பைத் தானே முதுகில் சுமப்பதாக வேறு சொல்லியிருக்கிறான்.

இந்த வீட்டைப் பார்த்தால் அவன் சொன்னது உண்மையென தோன்றவில்லை மேனகாவுக்கு.

காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தியவள் இறங்கி அவன் வீட்டின் முன்னே இருந்த இரும்பு கேட்டினைத் தட்டினாள். சில நிமிடங்களுக்கு எந்தச் சத்தமும் வரவில்லை. பின்னர் நாய் குரைக்கும் சத்தமும் அதைத் தொடர்ந்து யாரோ நடந்துவரும் சத்தமும் கேட்டது.

கேட் திறக்கப்பட அங்கே ஒரு நடுத்தரவயது பெண்மணி நின்று கொண்டிருந்தார்.

“இது சரத்தோட வீடு தானே?”

“ஆமா… நீ யாரும்மா?” அந்தப் பெண்மணியின் பார்வையில் விசாரிக்கும் பாவனை.

“என் பேரு மேனகா… சரத் கூட படிச்ச க்ளாஸ்மேட் ஆன்ட்டி… எனக்கு அடுத்த மாசம் மேரேஜ்… என் க்ளாஸ்மேட்ஸ் எல்லாரையும் இன்வைட் பண்ணிட்டேன்… சரத்தை இன்வைட் பண்ண வந்தேன்”

“அப்பிடியாம்மா… உள்ள வா”

அந்தப் பெண்மணியிடம் பேச்சு கொடுத்துக்கொண்டே வீட்டுக்குள் நுழைந்த மேனகாவின் விழிகள் சரத் எங்கே என்று தேடுதல்வேட்டையில் இறங்கின.

“டேய் சரத்! இன்னுமாடா தூக்கம்? உன் ஃப்ரெண்ட் மேனகா மேரேஜ் இன்விடேசன் குடுக்க வந்திருக்கா பாரு”

மேல்தளத்தை நோக்கி அவர் குரல் கொடுத்துவிட்டு “நீ இரும்மா… நான் உனக்குக் குடிக்க ஜூஸ் எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்று சமையலறைக்குள் போன அடுத்த நொடி சரத் மாடிப்படிகளில் அவசரமாக இறங்குவது தெரிந்தது.

வந்தவன் வரவேற்பறையில் கண்கள் முழுக்க கோபத்துடன் அமர்ந்திருந்த மேனகாவைப் பார்த்ததும் எச்சில் விழுங்கினான்.

“என்ன செஃப் சார் எங்க ஹோட்டல்ல செய்ய வேண்டிய வேலைய எல்லாம் சிறப்பா செஞ்சிட்டிங்க போல”

எள்ளல் தொனியில் கேட்டு அவனை வியர்க்க வைத்தாள் அவள்.

“மேனகா… நீங்க” என அவன் தடுமாறும்போதே உடலின் குறுக்காக மாட்டியிருந்த பேக்கைக் கழற்றியவள் அவன் கழுத்தில் சுற்றி வெளியே இழுத்துச் சென்றாள்.

“மேடம்… இப்பிடிலாம் செய்யாதிங்க… பக்கத்து வீட்டு ஆளுங்க பாத்துட்டா…” என்று என்னென்னவோ சொன்னவனை பிடித்த பிடி விடாமல் சுவரில் சாய்த்தவள்

“ஒழுங்கு மரியாதையா ஏன் எங்க ஹோட்டலுக்கு அவப்பெயர் வாங்கி குடுத்தனு சொல்லு” என்று கேட்க அவனோ அவளது பிடியிலிருந்து விலகுவதையே குறிக்கோளாக்கி திமிறினான்.

மேனகா தனது பேக்கின் துணி கைப்பிடியை இறுக்கவும் இருமல் வந்தது சரத்துக்கு.

“இப்ப நீ வாயைத் திறந்து உண்மைய சொல்லலைனா கழுத்தை நெறிச்சு கொன்னுடுவேன்… உன்னைக் கொல்லுறதுக்கு உங்கம்மா காபி போடுற டைமை விட கம்மியான டைம் தான் தேவைப்படும்”

பெரிய கண்களை விரித்து அவள் சொன்ன விதத்தில் எமதர்மன் எருமைக்குப் பதிலாக ஹெலிகாப்டரில் வருவது போன்ற காட்சியெல்லாம் கண் முன்னே வர “சொல்லி…டுறே…ன்ன்ன் மேடம்” என்று திணறினான் அவன்.

மேனகா தனது பிடியைக் கொஞ்சம் தளர்த்தினாளே தவிர கழுத்தில் சுற்றியிருந்த பேக்கின் கைப்பிடியை இன்னும் விலக்கிக்கொள்ளவில்லை.

“பிடாரி…” மனதுக்குள் அவளைத் திட்டிக்கொண்டே சரத் நடந்ததை ஒப்பித்தான் திணறலோடு.

“என் ஸ்கூல்மேட் மெல்வின் சொல்லி தான் இதை நான் செஞ்சேன்… அவன் தான் மூனு மாசத்துல ஏதாச்சும் செஞ்சு உங்க ஹோட்டல் நேமை ஸ்பாயில் பண்ணுனா நிறைய பணம் தர்றதா சொன்னான்… படிச்ச படிப்புக்கு எந்த ஹோட்டல்லயும் எனக்கு வேலை கிடைக்கல… சொந்தமா ரெஸ்ட்ராண்ட் ஆரம்பிக்க கையில காசு இல்ல… வேற வழியில்லாம நான் அவன் சொன்னதை செஞ்சேன் மேடம்”

சொல்லி முடித்தவன் தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

“இப்பிடி அரைகுறையா சொன்னா என்ன அர்த்தம்? நீ என்னெல்லாம் செஞ்சனு ஏ டூ இசட் எனக்குத் தெரியணும்”

சரத் சொல்லத் தயங்கவும் மீண்டும் அவனது கழுத்திலிருந்த கைப்பிடிகளை அவள் இறுக்க இருமியவன் சொல்லிவிடுகிறேன் என்பது போல கையுயர்த்தினான்.

மேனகா இப்போது முழுவதுமாக அவனது கழுத்திலிருந்த கைப்பிடிகளை விலக்கிக்கொண்டாள். மொபைலை எடுத்து அவன் சொல்லப்போகிற வாக்குமூலத்தை பதிவு செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

“என்னை செஃபுக்கு அசிஸ்டெண்டா அப்பாயிண்ட் பண்ணுனாங்க… ஹோட்டலுக்கு வர்ற வெஜிடபிள்ஸ் அண்ட் ஃப்ரூட்சை குவாலிட்டி செக் பண்ணி அனுப்புறது என் வேலை தான்… வெஜிடபிள் சப்ளை பண்ணுற ஆளுக்குக் காசு குடுத்து அழுகுன காய்கறி, பூச்சி புழு உள்ள கீரையை கொண்டு வரச் சொன்னேன்… யாருக்கும் தெரியாம அதை சமைக்கிறப்ப யூஸ் பண்ணிக்கிட்டேன்… பார்சல் சாப்பாட்டுல எலி தலைய போட்டவனும் நான் தான்… எனக்கு வேற வழி இல்ல மேடம்… இதை செஞ்சா காசுனு சொன்னாங்க… எங்கப்பா போனதுக்கு அப்புறம் அம்மா என்னைக் கஷ்டப்பட்டு படிக்கவச்சாங்க… என் திறமைக்கு ஏத்த வேலை கிடைக்கல… எத்தனை நாள் அம்மாவோட உழைப்புல சாப்பிடுறதுங்கிற வீம்புல கண்ணை மூடிக்கிட்டு தப்பு செஞ்சிட்டேன்… என்னை மன்னிச்சிடுங்க… எங்கம்மாக்கு இது எதுவுமே தெரியாது.. தெரிஞ்சா அவங்க என்னை மன்னிக்கவே மாட்டாங்க மேடம்”

சரத் கை கூப்பி மன்னிப்பு கேட்டவாறு கண்ணீர் விடவும் பதிவு செய்த வீடியோவை முடித்துக்கொண்டாள் மேனகா.

“குடுத்த காசுக்கு வேலை செஞ்சேன்னு சொல்லுறல்ல, நீ யூஸ் பண்ணுன அழுகுன காய்கறி, பழம், அந்த எலித்தலையால யாருக்கும் எதுவும் ஆகிருந்தா அவங்க குடும்பத்துக்கு நீ பதில் சொல்லுவியா? உன்னை மாதிரி எல்லாருக்கும் குடும்பம் இருக்குப்பா… இனியாச்சும் நியாயமா சம்பாதிச்சு முன்னேற பாரு… ஒன்னு மட்டும் ஞாபகம் வச்சுக்க, இந்த வீடியோவ நான் டெலீட் பண்ணமாட்டேன்… பட் உன் ஃபேஸ் ப்ளர் பண்ணிட்டு எங்களுக்குச் சாதகமான ஆதாரமா இதை நான் யூஸ் பண்ணுவேன்… எங்க மேல தப்பு இல்லனு நிரூபிக்க உன்னோட வாக்குமூலம் தேவைப்படுறப்ப உன்னைக் கூப்பிடுவேன்… நீ வரணும்… இல்லனு வையேன்”

வார்த்தையை முடிக்கவில்லை அவள். சரத் பதறியடித்து எப்போது கூப்பிட்டாலும் வருவேன் என்றான்.

அதற்குள் இருவரையும் ஹாலில் காணவில்லை என்றதும் வெளியே வந்த சரத்தின் அன்னை மேனகாவும் மகனும் பேசிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்ததும் “இங்க என்னம்மா பண்ணுறிங்க? காபி குடிக்கலாம் வா… டேய் சரத்! நம்ம புது ரெஸ்ட்ராண்ட் திறப்புவிழாவுக்கு உன் ஃப்ரெண்டை இன்வைட் பண்ணலையா?” என்று கேட்க

“இப்ப தான் இன்வைட் பண்ணுனேன்மா” என்று சமாளித்தான் சரத்.

சகஜமாகப் பேசி காபி குடித்து முடித்தவள் “அப்ப நான் கிளம்புறேன்… மறக்காம கல்யாணத்துக்கு ஆன்ட்டிய அழைச்சிட்டு வந்துடு… உன் வாட்சப்புக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ் கார்ட் அனுப்பிருக்கேன்… அதுல அட்ரஸ் இருக்கும்” என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்ப எத்தனித்தாள்.

அதற்குள் சரத்தின் அம்மா எங்கிருந்தோ இரண்டு வளையல்களை எடுத்து வந்து அவள் கையில் போட்டுவிடவும் மேனகா என்னவென வினவினாள்.

“எங்க ஊர்க்கோயில்ல அம்மன் முன்னாடி வச்சு வாங்குன வளையல்… என் கொழுந்தன் மகளுக்குக் கல்யாணம் வச்சிருக்காங்க… அதுல எந்தப் பிரச்சனையும் வரக்கூடாதுனு அம்மனுக்கு வளையல் வச்சு கும்புட்டோம்… இதை நீ கையில போட்டுக்கம்மா… அந்த அம்மனோட அருளால உன் கல்யாணம் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம நடக்கும்” என்று மனதாற வாழ்த்தினார் அப்பெண்மணி.

ஒருநொடி இவரிடம் பொய் சொன்னோமே என குற்றவுணர்ச்சியில் குறுகினாள் மேனகா.

“நான் கிளம்புறேன் ஆன்ட்டி… சரத் நான் சொன்னதை மறந்துடாத” என்று சொல்லி விடைபெற்றாள்.

காரில் அமர்ந்தவள் ஸ்டீயரிங் வீலைப் பிடிக்கும் போது அவள் அணிந்திருந்த பழுப்பு வண்ண டாப்புக்குப் பொருத்தமாக இரு கைகளிலும் ‘க்ளிங்’ என்று சிணுங்கிய கண்ணாடி வளையல்களை ஏனோ கழற்ற தோன்றவில்லை.

பின்னாட்களில் நடக்கப்போகிற நிகழ்வுக்கான பிள்ளையார்சுழி தான் அந்த வளையல்கள் என்பது தெரியாமல் காரைக் கிளப்பினாள் மேனகா.

அதே நேரம் பி.எஸ் பவனத்தில் கார்த்திகா தனது காதலன் ராஜிடம் தன்னைப் பெண் பார்க்க மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரப்போகும் தகவலைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

ராஜும் அதிர்ந்தான். சொக்கநாதனிடம் தங்களது காதலைச் சொல்லிப் புரியவைக்கட்டுமா என அனுமதி கேட்டான்.

கார்த்திகாவோ பயந்து அலறி மறுத்தாள்.

“அப்பாவும் சித்தப்பாவும் ஹோட்டல் போன துக்கத்துல இருக்காங்க… ஹோட்டல் தான் அவங்களோட உயிர்நாடி… இப்ப இருக்குற கோபத்துல நம்ம லவ் மேட்டர் வெளிய வந்துச்சுனா சொன்ன மாதிரியே அப்பா என்னைக் கொன்னுடுவார் ராஜ்”

“அப்ப என்ன தான் வழி?”

“தெரியலையே! ஏதாச்சும் அதிசயம் நடந்து ஹோட்டல் எங்க கைக்கு மறுபடி வந்தா தான் அப்பாவும் சித்தப்பாவும் கொஞ்சம் மலையிறங்குவாங்க… ஹூம்! அது நடக்குறதா தெரியல”

“நான் ஒன்னு சொன்னா நீ கேப்பியா?”

“சொல்லுங்க ராஜ்”

“என் ஃப்ரெண்ட் மெல்வின்னு ஒருத்தனை பத்தி சொல்லிருக்கேன்ல”

“ஆமா… அயன் ஸ்டாக் புரோக்கிங் கம்பெனி எம்.டியோட செகரட்டரியா இருக்கார்னு சொன்னிங்க… அவருக்கு என்ன இப்ப?”

“அவங்க எம்.டி இப்ப ஹோட்டல் பிசினஸ்ல இறங்குறதா இருக்குறார்… ஸ்விகி சொமேட்டோ மாதிரி அயன் ஃபுட் செயின்ஸ்னு ஒரு ஆப் டெவலப் பண்ணி எல்லா ஹோட்டலையும் அதுக்குக் கீழ மேப்பிங் பண்ணுற வேலை ஆரம்பிச்சிருக்கு… அதுல தமிழ்நாட்டுல பாரம்பரியமா இயங்கி வர்ற ஹோட்டல்ஸ் எதுவும் இப்ப சிரமதிசைல போச்சுனா அவங்களே பணம் செலவு பண்ணி அந்த ஹோட்டல்ஸை ரன் பண்ணுற ஐடியால இருக்காங்க… அதுக்கான லிஸ்டை மெல்வின் ரெடி பண்ணிட்டிருக்கான்… உங்க ஹோட்டல் எழுவது வருசம் பாரம்பரியமானதுனு சொல்லுவியே… நீங்க ஏன் அவன் கிட்ட பிசினஸ் டீல் வச்சுக்கக்கூடாது?”

“நல்ல ஐடியா தான்… ஆனா எங்க வீட்டுல பொண்ணுங்க சொல் அம்பலம் ஏறாது ராஜ்”

“யார் கிட்ட சொன்னா வேலை நடக்குமோ அவங்க கிட்ட சொல்லு ஹனி… ஃபுட் சேஃப்டி டிப்பார்ட்மெண்ட் சீல் வச்ச ஹோட்டலை திறக்கணும்னா வருசக்கணக்கா இழுத்தடிப்பாங்க… நான் உனக்கு ஷார்ட் கட் சொல்லிருக்கேன்… அயன் ஃபுட் செயின்சோட இன்னொரு டைரக்டர் தமிழ்நாட்டோட நம்பர் ஒன் இண்டஸ்ட்ரியலிஸ்ட் சந்திரசூடனோட சன்… அவங்க மனசு வச்சா எல்லா கவர்மெண்ட் டிப்பார்ட்மெண்டும் நமக்கு உதவி பண்ணும்… ரொம்ப யோசிக்காத… என் பொண்டாட்டி குடும்பத்து ஆளுங்க கஷ்டப்படுறதை என்னால வேடிக்கை பாக்க முடியாதுடி”

ராஜின் திட்டம் வேலை செய்ததோ இல்லையோ அவன் சொன்ன ‘மனைவி’ என்ற உறவு கார்த்திகாவை நெகிழ்த்தியது. உடனே உடன்பிறந்த இரட்டையர்களிடம் இத்தகவலைச் சொன்னாள்.

அவர்கள் முதலில் ஏதோ புதுவகை திருட்டாக இருக்குமென நினைத்தாலும் பின்னர் அயன் ஃபுட் செயின்சின் இணையதளம் அச்செய்தி உண்மையென உறுதி செய்யவும் முதலில் சுந்தரேசனின் காதில் இத்தகவலைப் போட்டார்கள்.

“அவ்ளோ பெரிய ஆளுங்களா அந்தக் கம்பெனிக்காரங்க?” என முதலில் யோசித்தவர் நிரஞ்சன் வலைதளத்தைத் திறந்து காட்டியதும் பிரமித்துப்போனார்.

இந்தியா முழுவதுமுள்ள ஹோட்டல்களை ஒரே குடையின் கீழ் கொண்டு வருவது பற்றிய தெளிவான விளக்கம் அதில் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. கூடவே வருங்காலத்திட்டமாக அவற்றில் சிறந்த ஹோட்டல்களை அயன் ஃபுட் செயின்ஸ் நிர்வாகமே கையகப்படுத்தி முதலீடு போட்டு நடத்தும் என்ற வரிகளை வாசித்ததும் இருண்டு கிடந்த தொழிலில் வெளிச்சம் வரப்போவதாகத் தோன்றியது அவருக்கு.

முதல் கட்டமாக தமிழகத்திலுள்ள பாரம்பரிய ஹோட்டல்களை தேர்வு செய்யும் வேலை நடந்து வருவதாகச் சொன்னான் நிரஞ்சன்.

அந்தப் பாரம்பரிய ஹோட்டல்களுக்கு நிர்வாக ரீதியாக உள்ள சவால்களை அவர்களே தீர்த்து தங்களது செயலியில் இணைத்துக்கொள்வார்கள் என்று அவன் கொடுத்த விளக்கம் சுந்தரேசனுக்குத் திருப்தியாக இருந்தது.

ராஜ் கார்த்திகாவிடம் கூடுதல் தகவல் ஒன்றையும் சொல்லியிருந்தான்.

“என் ஃப்ரெண்ட் மெல்வின் இப்ப மேட்டுபாளையத்துல இருக்கான்… உன் அப்பாவும் சித்தப்பாவும் விரும்புனாங்கனா அவனை மீட் பண்ண நான் ஹெல்ப் பண்ணுறேன்”

இத்தகவலை ஒரு ஓரமாக நின்று சொன்னாள் கார்த்திகா. கவனமாக ராஜை தனது தோழியின் அண்ணன் என்று கூறினாள்.

சுந்தரேசன் அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டார். தமையன் சில பெரிய தலைகளை வைத்து உணவு பாதுகாப்பு துறை அதிகாரியிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தச் சென்றுள்ளார். அவர் போன காரியம் சுபமென்றால் இதெல்லாம் தேவையில்லை.

அவரது சிந்தனைகளின் நாயகனே வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார். வந்தவரின் முகத்தில் சுரத்தில்லை. என்னவென விசாரித்தபோது “நம்ம ஹோட்டலை மறந்துட வேண்டியது தான்… ஹோட்டல்ல சாப்பிட்ட ஒரு ஆள் கன்சியூமர் கோர்ட்ல கேஸ் போட்டிருக்காராம்.. இனிமே ஹோட்டலை திறக்குறது நடக்காத காரியம்னு சொல்லிட்டாங்க சுந்தரேசா” என்றவர் முற்றிலும் நொடிந்து போய் அமர்ந்தார்.

சுந்தரேசன் அண்ணனின் கலகத்தைக் கண்டு செய்வதறியாது திகைக்க கார்த்திகா மெதுவாக “மெல்வினை மீட் பண்ணலாமே சித்தப்பா” என்றாள்.

சொக்கநாதன் அது யாரென மகளைப் பார்க்க, சுந்தரேசனுக்கும் அது தான் சரியான உபாயம் என்று தோன்ற, அந்நொடியில் நாச்சிபாளையத்திலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பிய மேனகாவின் செவிகளில் ‘மெல்வின்’ என்ற பெயர் விழுந்தது.

மீண்டும் மெல்வினா? கேள்வியோடு நின்றாள் அவள்.

அதே நேரம் மேட்டுபாளையத்தில் மெல்வினிடம் நிலவரம் என்ன என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“என் ஃப்ரெண்ட் சரத் கிட்ட சுந்தரேசனோட பொண்ணு மிரட்டி வாக்குமூலம் வாங்கிருக்காங்க சார்… நம்ம ப்ளான் எல்லாம் சொதப்பிடும் போலயே”

மெல்வினுக்கு இருந்த பதற்றம் கொஞ்சம் கூட இல்லை விஷ்வாமித்ரனுக்கு.

சாவகாசமாக தேநீரை உறிஞ்சியவன் “பெர்ஃபெக்ட் டீ… நீயும் கொஞ்சம் குடி மெல்வின்… டென்சன் போயிடும்” என்றான்.

“சார்…”

“இப்ப என்னாச்சு? மேனகா உன் ஃப்ரெண்ட் கிட்ட நடந்த எல்லாத்தையும் வாக்குமூலமா வாங்கிருக்கா… அவ்ளோ தானே? வாங்கட்டும்… அதனால என்ன ஆகப்போகுது? அவ சரத்தை நேர்ல கொண்டு போய் நிறுத்தி உண்மைய விளக்க போராடுனாலும் நோ யூஸ்… அந்த வீட்டுல பொம்பளைங்க சொல் அம்பலம் ஏறாது மெல்வின்... ஐ நோ தோஸ் பீபிள் வெரி வெல்… ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ்”

இலகுபாவனையில் சொன்னவனின் மனதுக்குள் மேனகாவைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மீண்டும் ஓட ஆரம்பித்தன.

“இவ எப்ப ஷெர்லாக் ஹோம்ஸா மாறுனா?” நக்கலாகத் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.

********

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 5
கார்த்திகா தனது தோழியுடைய அண்ணன் கூறினார் என்று ராஜ் சொன்ன உபாயத்தைத் தமையர்களிடம் பகிர அவர்கள் அச்செய்தியைச் சுந்தரேசன் மூலமாகச் சொக்கநாதனின் காதுகளில் போட்டுவைத்தனர்.

சொக்கநாதன் ஏற்கெனவே நுகர்வோர் நீதிமன்ற வழக்கு குறித்து கேள்விப்பட்டு நொறுங்கிப்போயிருந்தார். எனவே கார்த்திகா வாயிலாகக் கிடைத்த செய்தி தங்களுக்கு உதவிகரமாக இருக்குமென தோன்றியது.

இருப்பினும் உடனே சென்று யாரோ ஒரு முகம் தெரியாதவனிடம் உதவியென்று போய் நிற்க அவரது கௌரவம் இடமளிக்கவில்லை. தனக்குத் தெரிந்த வட்டத்தில் அரசியல் செல்வாக்கு உள்ளவர்களை வைத்து காய் நகர்த்திப் பார்த்தார். பலன் என்னவோ பூஜ்ஜியம் தான்.

அவர் ஒருபக்கம் உதவி கேட்கும்போதே அந்த உதவிக்கான கதவுகளை இழுத்துப்பூட்டும் வேலையை விஷ்வாமித்ரன் மெல்வினை வைத்து செய்து கொண்டிருக்கையில் எங்கிருந்து உதவி கிடைக்கும்?

எப்படி இருந்தாலும் நீங்கள் என்னிடம் தானே வரவேண்டுமென பழிவெறியோடு கூறிக்கொண்டான் அவன்.

அதே நேரம் கார்த்திகா சொன்ன மெல்வின் தான் ஹோட்டல் சீல் வைக்க காரணமான சதிகாரன் என்று ஆதாரத்துடன் வந்த மேனகாவின் பேச்சை யாருமே காதில் போட்டுக்கொள்ளவில்லை.

காரணம் அவள் டிரைவரை வேண்டாமென மறுத்துத் தானே காரை ஓட்டிக்கொண்டு போன விவகாரம் சுந்தரேசனுக்கு, டிரைவரின் மனைவி மூலமாக வந்து சேர்ந்தது. பின்னாட்களில் அரசல் புரசலாக இச்சம்பவம் முதலாளிக்குத் தெரிய வருமாயின் கணவனின் வேலைக்கு ஆபத்தென்பதால் மேனகா கிளம்பி சில மணி நேரங்களில் அப்பெண்மணி வேலனின் மொபைலில் இருந்து அழைத்து விவரத்தைக் கூறிவிட சுந்தரேசனுக்கு மேனகா கூறிய ஆதாரம் பற்றிய விவரம் எல்லாம் வீண் என்று தோன்றிவிட்டது.

“கார்த்திய ஞாயித்துக்கிழமை பொண்ணு பாக்க வர்றாங்க… நீ இப்பிடி ஆம்பளையாட்டம் கார்ல ஊர் சுத்துனா கார்த்தியும் உன்னை போலவே இருப்பானு நினைச்சுக்க மாட்டாங்களா? எங்க பேச்சைக் கேக்கக்கூடாதுனு கங்கணம் கட்டிட்டுத் திரியுறியா?” என வெடித்தார் மகளிடம்.

அவளோ ஹோட்டல் மூடியதன் பின்னால் பெரிய சதி இருக்கிறதென ஆரம்பித்து மெல்வினின் பெயரை உச்சரிக்க, ராஜின் நண்பன் மீது வீண்பழி சுமத்துக்கிறாளே என்ற ஆதங்கத்தோடு கார்த்திகா எகிறிக்கொண்டு வந்தாள்.

“உனக்கு எப்பவும் நீ மட்டும் தான் புத்திசாலினு நினைப்பு… என் ஃப்ரெண்டோட அண்ணன் அந்த மெல்வினுக்கு க்ளோஸ் ஃப்ரெண்ட்… அவர் சொன்னா எல்லாமே சரியா இருக்கும்… என்னமோ உனக்கு மட்டும் தான் ஹோட்டல் மேல அக்கறை இருக்கு, எனக்கு இல்லங்கிற மாதிரி போர்ட்ரே பண்ணுறதுக்காக நான் சொன்ன மெல்வினை பத்தி புரளிய கிளப்புற”

மேனகாவுக்குத் தலையில் அடித்துக்கொள்ளலாம் போல இருந்தது.

“பைத்தியமா நீ? என் போன்ல நம்ம கிட்ட வேலை பாத்த சரத் குடுத்த வாக்குமூலம் இருக்கு” என்றவள் மொபைலை அவர்கள் அனைவரிடமும் காட்டியபோதே நிரஞ்சனின் மொபைலுக்குச் சரத்திடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது.

“திங்கிங் ஆப் த டெவில்” ஏளனமாகச் சொன்னாள் மேனகா.

ஆனால் அழைப்பைப் பேசிவிட்டு இளைய தங்கையைப் பார்த்த நிரஞ்சனின் முகத்திலோ அதிருப்தி குவிண்டால் கணக்கில் கொட்டிக்கிடந்தது.

“சரத் வீட்டுக்குப் போய் அவனை மிரட்டுனியா குட்டிமா?”

நிரஞ்சன் கேட்டதும் தயக்கமின்றி ஆம் என்றாள் அவள்.

“என் பேக்கோட வாரை வச்சு கழுத்தை வளைச்சு அவன் உண்மைய சொல்லலனா கழுத்தை நெறிச்சுக் கொன்னுடுவேன்னு மிரட்டுனேன்… நான் மட்டும் அப்பிடி மிரட்டலனா என்னை ஏமாத்தியிருப்பான்ணா|

சுந்தரேசனுக்கு மகள் கூறிய காரணத்தில் உவப்பில்லை.

“எத்தனை தடவை ஆம்பளை பசங்க கிட்ட கை நீட்டாதனு சொல்லுறது? நீ கேக்கவே மாட்டியா? இந்த விவகாரம் வெளிய பரவுச்சுனா எவன் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு நினைப்பான்?” என்று எரிச்சலாய் கத்தினார்.

“எவனும் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு அவசியமில்ல”

மேனகா கோபத்துடன் கத்திய அடுத்த நொடி அவள் கன்னத்தில் வேகமாக இறங்கியது சுந்தரேசனின் கரம்.

கார்த்திகாவே இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. மேனகா ஏதோ ஆர்வக்கோளாறில் உளறுகிறாள் என்று நினைத்தாளே தவிர சித்தப்பாவிடம் அடி வாங்கட்டுமென்றெல்லாம் அவள் நினைக்கவில்லை.

கன்னம் எரிய கண்ணீருடன் நின்ற தங்கையைப் பார்க்கும் போது அவளுக்கும் வருத்தம் தான்.

“ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி இப்பிடி வாய்க்கொழுப்பா பேசி ஒருத்தனை இந்த வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்த… அவன் உன்னோட சேர்த்து எங்களுக்கும் பட்டை நாமம் சாத்த பாத்தான்… அப்பவே ஆம்பளை பசங்க கிட்ட தள்ளி நில்லுனு சொன்னேன்.. இன்னும் புத்தி வரலையா உனக்கு?”

ஏழாண்டுகளாக யாரை மறக்க வேண்டுமென மேனகா பகீரத பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருக்கிறாளோ அவனை ஞாபகப்படுத்திவிட்டார் சுந்தரேசன். அவனிடம் இப்படி ஏமாந்து போனோமே என்ற கழிவிரக்கம் எழுந்ததும் மற்ற அனைத்தும் மறந்து போனது அவளுக்கு.

சுந்தரேசன் அவள் கையிலிருந்த மொபைலை வாங்கி வீசியெறிய அது அருகிலுள்ள வெண்கல பானை தண்ணீரில் விழுந்தது கூட மேனகாவின் புத்தியில் உறைக்கவில்லை.

முகம் கறுக்க தனது அறைக்குச் சென்றுவிட்டாள். பின்னர் அவள் யாரிடமும் பேசவில்லை.

இதற்கிடையே கார்த்திகாவைப் பெண் பார்க்க வருவதாகச் சொன்ன அவினாசி குடும்பம் பி.எஸ் பவன் ஹோட்டல் பிரச்சனையைக் கேள்விப்பட்டுத் தங்களுக்கு இந்தச் சம்பந்தம் ஒத்துவராதென சொல்லிவிட்டார்கள்.

சுந்தரேசன் அவ்வளவோ பேசிப் பார்த்தும் மாப்பிள்ளையின் தந்தை மசியவில்லை.

“ஹோட்டல், கேட்டரிங் தானே உங்களுக்கு மூலவருமானம்… அதுவே இல்லனா நாளைக்குப் பொண்ணுக்கு எதை வச்சு சீர் செய்விங்க? தோட்டம் துரவுலாம் ஆடி காத்துல பறக்குற அம்மி மாதிரிங்க சுந்தரேசன்… எங்க குடும்பத்துக்குனு ஒரு மரியாதை இருக்கு… தொழில் சுத்தம் இல்லாதவங்க வீட்டுல பொண்ணு எடுத்தோம்னா அந்த மரியாதைக்குக் களங்கம் வந்துடும்”

தொழிலிலும் குடும்பத்திலும் அடி மேல் அடி விழவும் சகோதரர்கள் இருவரும் சுருண்டு போய்விட்டனர். வீட்டின் மத்தி அறையில் அவர்களின் தந்தை சற்குணநாதனும் தாயார் பெரியநாயகியும் சேர்ந்து இருக்கும் புகைப்படம் ஒன்று மாட்டப்பட்டிருக்கும்.

அதன் முன்னே நின்று வெறிக்க வெறிக்க பார்த்துக்கொண்டிருந்த சொக்கநாதனைப் பார்த்து சுந்தரேசனுக்கு மனம் ஆறவில்லை.

நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் தங்களுக்கு இருக்கும் ஒரே ஒரு வழி மெல்வினைச் சந்திப்பது மட்டுமே என்று அழுத்தமாகச் சொன்னதை அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் உணவு மேஜையில் பரிமாறும்போது கேட்டிருந்தனர்.

கணவர் மனவுளைச்சலில் அவதிப்படுவதைக் காண இயலாத அங்கயற்கண்ணி கொழுந்தனாரிடம் எப்படியாவது பிள்ளைகள் சொல்லும் வழியைக் கடைபிடித்து தன் கணவரைப் பழையபடி கம்பீரமாக நடமாட வைக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.

“இந்தளவுக்கு அவர் உடைஞ்சு போய் நான் பாத்ததில்லங்க தம்பி… கம்பீரமா இருந்த மனுசன் இப்ப போட்டோ முன்னாடி புலம்புறதை பாக்க கஷ்டமா இருக்கு… இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டுங்க தம்பி”

“கவலைப்படாதிங்கண்ணி… அண்ணன் சீக்கிரமே பழையபடி மாறுவார்”

அண்ணிக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற முடிவு செய்த சுந்தரேசன் பிரபஞ்சன் மூலமாக மெல்வினிடம் தொடர்பு கொண்டார்.

தானும் தனது பாஸும் மேட்டுப்பாளையத்தில் இருப்பதாக அவன் கூறவும் அவரைச் சந்திக்க விரும்புவதாகச் சொன்னான் பிரபஞ்சன்.

“கமிங் சண்டே ஃப்ரீ தான்… அன்னைக்கு மதியம் வாங்க… பிசினஸ் லன்ச் சாப்பிட்டுக்கிட்டே டீலிங் பத்தி பேசிடலாம்னு மித்ரன் சார் சொல்ல சொன்னார்”

மெல்வினின் முதலாளியின் பெயர் மித்ரன் என்று மனதில் குறித்துக்கொண்ட பிரபஞ்சன் சித்தப்பாவிடம் சந்திப்பு உறுதியான விவகாரத்தைச் சொன்னான்.

சுந்தரேசன் இரட்டையர்களைத் தன்னோடு அழைத்துக்கொண்டு ஞாயிறன்று மேட்டுப்பாளையத்துக்குக் கிளம்பினார். கிளம்பும்போதே இரட்டையர்களின் முகம் சரியில்லை. என்னவென விசாரித்தவரிடம் மழுப்பலாகப் பதிலளித்தனர் இருவரும்.

மேட்டுப்பாளையத்தில் மெல்வின் சொன்ன முகவரியில் அமைந்திருந்த கெஸ்ட் ஹவுசிற்கு வந்தவர்களை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றான் அவன்.

மூவரும் ஹால் சோஃபாவில் அமர்ந்து அயன் ஃபுட் செயினின் எம்.டிக்காக காத்திருந்தனர். இரட்டையர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டபோதே “இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நான் பெங்களூர் வந்துடுவேன்மா… ஓவரா டென்சன் ஆகாதிங்க” என்று பேசியபடி அங்கே வந்து நின்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

அவனைப் பார்த்ததும் சுந்தரேசனின் வதனத்தில் பேரதிர்ச்சி! சிலரை நாம் குறைத்து மதிப்பிட்டிருப்போம். ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் ஜெயித்து நம்மை விட உயரத்திற்கு வந்து நிற்பார்கள்! அப்போது வருமே ஒரு அதிர்ச்சி, அதே அதிர்ச்சி தான் சுந்தரேசனுக்கு!

இரட்டையர்கள் அங்கே வரும் முன்னரே அயன் ஸ்டாக் புரோக்கிங் ப்ரைவேட் லிமிட்டட் பற்றி இணையத்தில் அலசிவிட்டார்கள். சுந்தரேசனிடம் விஷ்வாமித்ரனைப் பற்றி சொன்னால் எங்கே அவர் கோபப்பட்டு இருக்கிற ஒரு வழியையும் அடைத்துவிடுவாரோ என்ற் பயத்தில் சொல்லாமல் கெஸ்ட் ஹவுஸ் வரை வந்துவிட்டார்கள்.

அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போல சுந்தரேசன் கோபம் கொள்ளவில்லை. மாறாக குயுக்தியான புன்னகையுடன் “நீங்க இவ்ளோ பெரிய ஆளா வருவிங்கனு நினைக்கல தம்பி” என்று சொல்ல விஷ்வாமித்ரன் நக்கல் சிரிப்புடன் அவருக்கு எதிரிலிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

நிரஞ்சனையும் பிரபஞ்சனையும் அவன் அளவிட்டப் பார்வையில் ஏளனம் மட்டுமே!

பின்னர் சுந்தரேசனிடம் பார்வையைத் திருப்பியவன் “இதெல்லாம் ஃபியூச்சர்ல நடக்கும்னு தெரிஞ்சிருந்துச்சுனா எங்கம்மாவை ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி அவமானப்படுத்திருக்க மாட்டிங்க தானே?” என்று குரோதம் கொப்புளிக்கும் குரலில் கேட்கவும் அவரது முகம் செத்துவிட்டது.

இப்போது அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி விஷ்வாமித்ரனிடம் சரணடைவது மட்டுமே! எனவே கோபம் கொள்ளாமல் சமாளிக்க நினைத்தார்.

“குடும்ப கௌரவம்னு வர்றப்ப நியாய தர்மம் பின்னாடி போயிடுதே தம்பி… அதை விடுங்க, சரஸ்வதி அக்கா நல்லா இருக்காங்களா?” என விசாரித்தார்.

“அக்காவா? அவங்க பேரை கூட உச்சரிக்கமாட்டேன்னு நீங்க சொன்னதா ஞாபகம் மிஸ்டர் சுந்தரேசன்… சரி அதை விடுங்க… தொழிலையும் உறவையும் ஒன்னா போட்டுக் குழப்பிக்கிறதுல எனக்கு இஷ்டம் இல்ல… உங்க ஹோட்டலைப் பத்தி மெல்வின் ரொம்ப புகழ்ந்தான்… இப்ப ஏதோ பிரச்சனைல சிக்கி ஹோட்டலை ஃபுட் சேஃப்டி டிப்பார்ட்மெண்ட் சீல் வச்சதையும் சொன்னான்”

“எல்லாம் கெட்ட நேரங்க தம்பி… அண்ணனும் நானும் ஹோட்டல்ல சமைக்கப்படுற சாப்பாடு சுத்தமா இருக்கணும்ங்கிற விசயத்துல எப்பவுமே காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிக்கமாட்டோம்… இப்பிடி செய்யாத தப்புக்குப் பழி சுமந்து நிக்குறோம்”

“செய்யாத தப்புக்குப் பழியேத்துக்குறது ரொம்ப வேதனைல்ல”

விஷ்வாமித்ரனின் கண்களில் இதைச் சொல்லும்போது அவனையறியாது கூர்மை ஏறியது.

“அந்த வேதனை ஒரு மனுசனை அடியோட சாய்க்கவும் செய்யும்… அடிமட்டத்துல கிடந்தவனை வெறியோட சாதிக்கவும் வைக்கும்… சரி தானே சுந்தரேசன் சார்?”

“ஆமா தம்பி”

பிரபஞ்சனுக்கும் நிரஞ்சனுக்கும் கூட விஷ்வாமித்ரன் பழைய சம்பவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது புரிந்தது. ஆனால் ஹோட்டலை கௌரவச்சின்னமாக நினைக்கும் சுந்தரேசனுக்கு அது உறைக்கவில்லை.

காரியம் ஆகவேண்டுமே! அது வரை விஷ்வாமித்ரன் என்ன சொன்னாலும் அதற்கு ஆமாம் சாமி போடவேண்டும்.

“வெல்! உங்க ஹோட்டல் எந்தச் சட்டச்சிக்கலுமில்லாம இந்தப் பிரச்சனைல இருந்து வெளிவர நான் உதவி பண்ணுறேன்… அதுக்கு விலையா நான் என்ன கேட்டாலும் நீங்க குடுக்கணும்… தருவிங்களா?”

சுந்தரேசனுக்கு எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியுமென்ற நிலை. அவரது தலை படுவேகமாக அசைந்து சம்மதத்தைத் தெரிவித்துவிட்டது.

இவ்வளவு நேரம் நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் அமைதி காக்கவும் அவர்களை கேலியாகப் பார்த்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“ஹோட்டல் பிரச்சனை முடியுறதுக்காக மௌனவிரதம் இருக்குறோம்னு ஏதாச்சும் வேண்டுதல் வச்சிருக்கிங்களா ரெண்டு பேரும்?”

இருவரும் அவசரமாக இல்லையென்றதும் சத்தமாகச் சிரித்தான்.

“அப்ப ஏன் இவ்ளோ அமைதியா .இருக்குறிங்க? குடும்பத்தொழில்ல முக்கியப்பொறுப்பை ஏத்துக்குறது பெரிய விசயமில்ல… அதுல என்ன சிக்கல் வந்தாலும் சமாளிக்குற துணிச்சல் வேணும்… அதை விட்டுட்டுப் பெரியவங்க பின்னாடி ஒளிஞ்சிக்கிறதுல என்ன ஆம்பளைத்தனம் இருக்கு சொல்லுங்க”

மீண்டும் பழைய சம்பவத்தின் ஞாபகங்களைக் கிளறிவிட்டான் விஷ்வாமித்ரன்.

நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் கட்டிப்போட்டு அடிக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தனர். சுந்தரேசன் அசட்டுச்சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தார்.

“தம்பி இன்னும் நாங்க பேசுன எதையும் மறக்கல போல”

“அதை மறந்திருந்தேன்னா இன்னைக்கு நீங்க உதவி கேக்குற அளவுக்கு நான் வளர்ந்திருக்கமாட்டேன்”

கர்வமாகப் பதில் வந்தது விஷ்வாமித்ரனிடமிருந்து.



“பழசை நினைக்காதிங்க தம்பி… என்ன இருந்தாலும் நம்ம உறவுக்காரங்களா போயிட்டோம்…” என்ற சுந்தரேசனின் பேச்சைத் தனது கையை உயர்த்தி நிறுத்தும்படி சைகை செய்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

அவரைக் கூரிய விழிகளால் ஏறிட்டபடியே “நீங்க என் அம்மாக்குத் தம்பிங்கிறதாலயோ நம்ம ரிலேட்டிங்கிறதாலயோ நான் உங்களுக்கு உதவி பண்ண முன்வரல… நான் ஒரு பிசினஸ்மேன்… உங்க ஹோட்டல் மாதிரி ஜெயிக்குற குதிரை மேல பந்தயம் கட்டுனா இலாபம் வரும்ங்கிற கணக்கு போட்டுட்டுத் தான் உதவ வந்திருக்குறேன்… ரேஸ்ல குதிரை தோத்துச்சுனா அதை என்ன பண்ணுவாங்கனு தெரியும்ல?” என்று கேட்ட விதத்தில் ஆளானப்பட்ட சுந்தரேசனே ஒரு கணம் அரண்டு போய்விட்டார்.

குரலை உயர்த்தாமல், முகத்தைக் கொடூர பாவனைகளுக்குட்படுத்தாமல் ஆளுமையோடு மிரட்டுவது என்பது சிலரால் மட்டுமே செய்ய முடியும். இந்த பாவனையை இதற்கு முன்னர் அவரது தந்தை சற்குணநாதனிடம் சுந்தரேசன் கண்டதுண்டு.

சரஸ்வதி தங்களை விட வசதியில் குறைந்த தாணுமாலயனைக் காதலித்து வீட்டை எதிர்த்து மணமுடித்து வந்து நின்றபோது சற்குணநாதன் இப்படி தானே தனது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினார்.

இனி தங்கள் குடும்பத்துக்கும் சரஸ்வதிக்கும் எந்த ஜென்மத்திலும் உறவு கிடையாது என அவர் போட்ட கட்டளையை இன்று வரை சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் வழுவாமல் கடைபிடிப்பதே அவரது உடல்மொழியில் வெளிப்பட்ட ஆளுமைக்கான தீவிரத்தை உணர்த்தும்.

அதே ஆளுமையின் தீவிரம் விஷ்வாமித்திரனிடமும்! இனி எங்கிருந்து மறுப்பு கூறுவார் அந்த மனிதர்! விஷ்வாமித்ரன் பின்னிய பழிவாங்கல் வலையில் முதல் மீனாய் தன்னிச்சையாக வந்து மாட்டிக்கொண்டார்.

****
உங்க கருத்துக்களை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 6

விஷ்வாமித்ரனைச் சந்தித்துவிட்டு வீடு திரும்பிய சுந்தரேசனின் பேச்சில் பழைய அதிகாரம் திரும்பியிருந்தது. வீட்டுப்பெண்கள் அதை வைத்தே போன விசயம் வெற்றி என புரிந்து கொண்டார்கள்.

அவர் நேரே தமையனின் அறைக்குள் போய் கதவைப் பூட்டினார். வேறு யாரும் தங்களுடைய பேச்சைக் கேட்பதில் அவருக்கு இஷ்டமில்லை.

சொக்கநாதன் தம்பியின் வதனத்தில் உற்சாகம் பொங்குவதை வைத்து நற்செய்தி என்பதை ஊகித்துவிட்டார்.

சுந்தரேசன் தேவையற்ற பேச்சை ஒதுக்கிவிட்டு நேரே விசயத்தைக் கூறிவிட்டார். முதலில் அவர் கூறியதை சொக்கநாதனால் நம்பவே முடியவில்லை.

தங்களால் ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் அவமதிக்கப்பட்ட விஷ்வாமித்ரனா இந்திய பங்கு சந்தையின் பெருவாரி பங்குகளில் வணிகம் செய்யும் நிறுவனத்தைக் கட்டியாளுபவன் என்று கேட்டு மாய்ந்து போனார்.

“சரஸ்வதி ஒரு அன்றாடங்காய்ச்சிய கல்யாணம் செஞ்சுட்டுப் போனா… அவன் ஏதோ பேக்டரில கணக்கு வழக்கு பாக்குறவன்னு அரசல் புரசலா கேள்விப்பட்டேன்… அப்பிடிப்பட்டவன் மகனால இவ்ளோ சீக்கிரம் வளர முடியுமா?” என சந்தேகத்துடன் வினவினார் அவர்.

“அவன் இவன்னு பேசாதிங்கண்ணா… இனிமே சரஸ்வதி அக்காவுக்கும் மாமாவுக்கும் மரியாதை குடுத்து பேசணும்”

தமையனுக்கே புத்திமதி சொன்னார் சுந்தரேசன்.

அதைக் கேட்டதும் தாம்தூம் என்று குதித்தார் சொக்கநாதன்.

ஓடுகாலி பெற்ற மகனிடம் கூழைக்கும்பிடு போட நான் ஆள் இல்லை என்றார். அவரது ஆணவத்தால் குடும்பத்தின் உயிர்நாடியான தொழிலை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் சுந்தரேசனுக்கு வந்துவிட்டது.

இதுவரை தமையனை எதிர்த்து பேசாதவர் இன்று பேசத் துணிந்தார்.

“அவனுக்கு நம்ம ஹோட்டலை காப்பாத்தணும்னு எந்த அவசியமும் இல்லங்கண்ணா…. நம்ம தான் அவன் தயவை எதிர்பாத்து நிக்குறோம்… அதை ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க”

“அதுக்காக?”

“நீங்களோ நானோ நினைச்சாலும் நம்ம ஹோட்டலை இனிமே காப்பாத்த முடியாது… கன்சியூமர் கோர்ட்ல கேஸ் வேற… கொஞ்சம் யோசிங்கண்ணா… அப்பாவ மாதிரி கௌரவம் தான் பெருசுன்னு முரண்டு பிடிச்சோம்னா, கையில சல்லிக்காசு இல்லாம நிக்கணும்… நமக்கு வேண்டியது நம்ம ஹோட்டல்… அதை வச்சு தான் நமக்கு சொந்தக்காரங்க மத்தியில மரியாதை… விஷ்வாமித்ரன் தான் நமக்கு உதவி பண்ணுனான்னு தெரிய வந்துச்சுனா, இப்ப அவன் இருக்குற உயரத்துக்கு நம்ம சாதிசனம் அவனை பிரமிப்பா பாக்கும்… உங்க தங்கச்சி மகன் பெரிய பிசினஸ்மேன் போலயேனு பெருமையா பேசும்… யாரும் பழசை பேசப்போறதில்ல”

சுந்தரேசன் சொன்னதிலிருந்த நிதர்சனம் சொக்கநாதனையும் சுட்டது. கையில் நயா பைசா இல்லாதவனை சொந்தக்காரன் என்று சொன்னால் தானே உறவுக்காரர்கள் நதிமூலம் ரிஷிமூலத்தைத் தேடுவார்கள். அவன் வியந்து பார்க்கும் உயரத்திலிருக்கும் பணக்காரன் என்றால் அவனது தாய் தந்தை எப்படி மணமுடித்தால் என்ன, அவனைத் தலையில் வைத்து கொண்டாடத் துவங்கிவிடும் உறவுக்காரக்கூட்டம்.

சொக்கநாதனின் மனமும் அக்கணத்திலிருந்து மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது. பேச்சுவார்த்தை சுமூகமாக முடிந்ததா என விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்.

அந்நேரத்தில் தான் மேனகா அவ்வறைக்கு வெளியே இருக்கும் வராண்டாவில் வாடிக்கையாளர் ஒருவரிடம் மொபைலில் பேசியபடி வரவேண்டுமா?

அண்ணன் தம்பியின் பேச்சில் விஷ்வாமித்ரன் என்ற பெயரைக் கேட்டதும் வாடிக்கையாளரின் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு ஒட்டுக் கேட்க ஆரம்பித்தாள் அவள்.

“நிரஞ்சன் கிட்ட விஷ்வாவோட பி.ஏ மெல்வின் நம்ம ஹோட்டல் பத்தி விசாரிச்சான்… அவன் விசாரிச்சாலே போதும்னு விஷ்வா சொல்லிட்டான்… இப்ப நமக்கு உதவுறதுக்கு அவன் தயாரா இருக்குறான்ணா… அவன் சொன்னதுல ஒன்னு மட்டும் உறுத்தலா இருந்துச்சு… அவனை நம்ம சொந்தக்காரனா பாக்கக்கூடாதாம்… அவனுக்கும் நமக்கும் இடையில இருக்குறது பிசினஸ் உறவு மட்டும் தானாம்… அவன் இன்னும் பழசை மறக்கலனு தோணுது”

உடனே சொக்கநாதன் பதறினார்.

“அப்ப நமக்கு உதவி பண்ணுறேன்னு சொல்லி ஏமாத்திடுவானோ?”

“கண்டிப்பா பண்ணுவான்ணா… பொள்ளாச்சி வட்டாரத்துல நம்ம ஹோட்டலுக்குனு ஒரு பேர் இருக்கு… அவன் ஆரம்பிக்கப் போற பிசினஸ்ல முதல்ல இணையப்போற ஹோட்டல் நம்மளோடது தான்னு சொன்னான்… அதனால பயப்படாதிங்க”

“யாரும் அவன் மனசைக் கலைச்சு வேற மாதிரி முடிவெடுக்க வச்சிட்டா என்ன பண்ணுறது?”

“நீங்க சரஸ்வதி அக்காவ பத்தி யோசிச்சுப் பயப்படுறிங்களா?”

சொக்கநாதன் அமைதியானார். அவரது அமைதி ஆமோதிப்பை உணர்த்தியது சுந்தரேசனுக்கு. சரஸ்வதி அப்படி எல்லாம் செய்யக்கூடியவர் இல்லை என்று தமையனின் கவலையைக் குறைக்க முயன்றார்.

“நம்ம மேல கோவம் இருந்தாலும் அவன் நமக்கு மருமகன்ங்கிறதை யாராலயும் மாத்த முடியாது… அந்த உறவை வச்சு கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவன் மனசுல இடம் பிடிச்சிடுவோம்ணா… அவன் இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு மேட்டுபாளையத்துல தான் இருப்பானாம்… இந்த உதவிக்குக் கைமாறா வீட்டுல விருந்து வைக்குற சாக்குல இங்க வரவைப்போம்… அன்பா பேசி அவனை நம்ம கைக்குள்ள வச்சுக்கிட்டா தொழிலுக்குப் பாதுகாப்பு… என்ன சொல்லுறிங்க?”

சுந்தரேசனின் இந்த ஐடியா சொக்கநாதனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

தந்தையும் பெரியப்பாவும் பேசிய அனைத்தையும் கேட்டு முடித்தாள் மேனகா. ஒட்டுக்கேட்பது கேவலம். ஆனால் பெரியவர்கள் பேசியதை விட அது கேவலமில்லை என்று தோன்றியது.

அவர்களது பேச்சின் சாராம்சத்தை வைத்துப் பார்த்தால் மெல்வின் என்பவன் விஷ்வாமித்ரனின் உதவியாளன். மெல்வின் அனுப்பியதாகச் சொல்லி பி.எஸ் பவன் ஹோட்டலில் உணவைத் தரமின்றி சமைத்த சரத் மெய்யாகவே ஒரு அம்பு மட்டுமே. அதை எய்தவன் மெல்வினாக இருக்க முடியாது, விஷ்வாமித்ரனே என்ற முடிவுக்கு வந்தாள்.

காரணம் ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் அச்சம்பவத்தின் முடிவில் அவன் வைத்த சபதம்!

சுந்தரேசனையும் சொக்கநாதனையும் தனது அன்னை கதறுவதைப் போல கதறவைப்பேன் என்றல்லவா சூளுரைத்தான். அந்தச் சபதத்தின் முதல் அடியாக ஆளை வைத்து பி.எஸ் பவன் ஹோட்டலின் பெயரைக் கெடுத்து உதவுவது போல நடிக்கிறான் போல!

அன்று அவனுக்கு நேர்ந்தது மாபெரும் அவமானம் என்றே வைத்துகொள்ளலாம். தனக்கு நேர்ந்தது மட்டும் குறைவான அநியாயமா?

அவனது அன்னையின் ஆசையை நிறைவேற்றுகிறேன் என்று தன்னை விஷ்வாமித்ரன் பயன்படுத்திக்கொண்டது மட்டும் தவறில்லையா?

அவன் மட்டுமே பாதிக்கப்பட்டது போல என்ன ஒரு நடிப்பு. அவனைச் சும்மா விடாதே மேனகா என ஏதோ ஒன்று அவளுக்குள் இருந்து கட்டளை பிறப்பித்தது.

இங்கே இருந்தபடி அவனை என்ன தான் செய்துவிடமுடியும் தன்னால்? அவநம்பிக்கை ஆழிப்பேரலையாய் தாக்கியதும் ஒரு நொடி சோர்ந்தவள் அடுத்த நொடியே முயன்றால் முடியாதது எதுவுமில்லை என தேற்றிக்கொண்டு நிரஞ்சனின் அறையில் போய் நின்றாள்.

“குட்டிமா” என்றவனிடம் “என் மொபைல் தண்ணில விழுந்ததுல இருந்து சரியில்லண்ணா… இப்ப க்ளையண்ட் ஒருத்தவங்க கேக் பத்தி டீடெய்ல் கேட்டாங்க… என் மொபைல் ஆப் ஆகிடுச்சு… சார்ஜ் போட்டாலும் ஏற மாட்டேங்குது… உன் மொபைல் தரமுடியுமா? க்ளையண்ட் கிட்ட பேசிட்டு உடனே குடுத்துடுவேன்” என பொய் சொல்லி மொபைலை வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

அவசரமாக அவனது ‘கான்டாக்ட் லிஸ்டில்’ மெல்வினின் பெயர் இருக்கிறதா என தேடினாள். தெய்வாதீனமாக மெல்வினின் எண்ணைப் பதிவு செய்து வைத்திருந்தான் நிரஞ்சன்.

க்ஷண பொழுது கூட யோசிக்காமல் அவனது எண்ணுக்கு அழைப்பு விடுத்தாள் மேனகா.

அழைப்பை ஏற்ற மெல்வின் “சொல்லுங்க நிரஞ்சன்” என்றதும்

“நான் நிரஞ்சன் இல்ல… அவரோட சிஸ்டர் மேனகா… உங்க எம்.டி மிஸ்டர் விஷ்வாமித்ரன் கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்” என்றாள் அவள்.

“சார் கொஞ்சம் பிசி மேடம்” என பதில் வரவும் எரிச்சல்.

“என்ன பிசியா இருந்தாலும் என் கூட பேசுவார்… மனு கால் பண்ணுறேன்னு சொல்லுங்க மெல்வின்” மேனகாவின் குரலில் அதிகாரம் தூக்கலாக இருக்கவும் மெல்வினுக்கு ஆச்சரியம்.

சிலமணி நேரங்களுக்கு முன்னர் நிரஞ்சன், பிரபஞ்சனோடு சுந்தரேசன் கெஞ்சாத குறையாக விஷ்வாமித்ரனிடம் உதவி கேட்டுவிட்டுப் போனார். அவரது வீட்டுப்பெண்ணோ தனக்கே அதிகாரமாக ஆணையிடுகிறாள்.

யோசனையோடு விஷ்வாமித்ரனிடம் மொபைலை நீட்டினான். அவனோ கவினுடன் தீவிரமாக அயன் ஃபுட் செயின்ஸின் அடுத்த கட்ட வேலையை குறித்து விவாதித்துக்கொண்டிருந்தான்.

“என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாதனு சொன்னேன் மெல்வின்”

அவனது குரலில் இருந்த காட்டத்தை மொபைலில் அழைப்பிலிருந்த மேனகாவும் உணர்ந்தாள்.

“நிரஞ்சனோட சிஸ்டர் மனு கால்ல இருக்காங்க சார்”

மெல்வின் சொன்னதும் “வாட்? யாரு மனு? எந்த மனு?” என அவன் சிடுசிடுப்பது மேனகாவின் செவியில் அமிலத்தை ஊற்றாத குறையாக எரிச்சலூட்டியது.

பின்னர் “வெயிட்… நிரஞ்சனோட சிஸ்டரா?” என அவன் யோசிக்கவும் சொல்லவொண்ணாத ஆத்திரம் மேனகாவை ஆட்கொண்டது.

இவனுக்கு நான் யாரென்று கூட நினைவில்லை. மனு என்று எனக்கு இவன் வைத்த பெயர்ச்சுருக்கமும் மறந்துவிட்டது போல.

“ஓஹ் காட்! மொபைலைக் குடு” என்றவன் அவனையும் கவினையும் அங்கிருந்து போகும்படி ஆட்காட்டி விரலால் சைகை காட்டவும் மெல்வின் குழப்பத்துடனும், கவின் நமட்டுச்சிரிப்புடனும் வெளியேறினர்.

அவர்கள் போய்விட்டார்களென்று உறுதி செய்த பிற்பாடு “சொல்லு மேனகா” என்றான் நிதானமாக.

அவன் வாயிலிருந்து தனது பெயர் ஒலித்த விதம் மேனகாவுக்குக் கிஞ்சித்தும் பிடிக்கவில்லை. அந்தப் பிடித்தமின்மையை மறைக்காது பேச ஆரம்பித்தாள்.

“எங்க ஹோட்டலை இழுத்து மூட வச்சவன் நீ தான்னு எனக்குத் தெரியும்… இப்ப உதவி பண்ணுற ட்ராமாவ ஏன் ஆரம்பிச்சிருக்கனு தெரிஞ்சிக்கலாமா?”

விஷ்வாமித்ரனுக்குத் தனது திட்டத்தை இந்தப் பெண் புரிந்துகொண்டாளே என்ற ஆச்சரியம்.

அவளது குரலில் தெரிந்த வெறுப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் “இவ்ளோ தூரம் கண்டுபிடிச்சவ அதையும் கண்டுபிடிச்சிருக்கலாமே” என்று சீண்டவும் மேனகாவுக்குள் திகுதிகுவென கோப நெருப்பு பற்றிக்கொண்டது.

“யூ ஸ்கவுண்ட்ரல்! செய்யுறதையும் செஞ்சுட்டு நக்கல் அடிக்கிறியாடா? நீ தைரியமான ஆம்பளையா இருந்தா என் அப்பா, பெரியப்பா கூட நேருக்கு நேரா மோதணும்… இப்பிடி கோழை மாதிரி திரைக்குப் பின்னாடி நின்னு சதி செய்யக்கூடாது”

மனதிலுள்ள கோபத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தவள் மறுமுனையில் விஷ்வாமித்ரன் “ஏய்!” என்று உறுமவும் மிரண்டு போனாள். அடைமழையாய் பொழிந்த வார்த்தைகள் சட்டென நின்றுவிட அவளது மூச்சுச்சத்தம் விஷ்வாமித்ரனின் செவிகளில் தீர்க்கமாகக் கேட்டது.

அவனது இதழ்கள் சிரிப்பை உடுத்திக்கொண்டன.

“இவ்ளோ பயம் இருக்குல்ல… அப்புறம் எதுக்கு வெட்டி சீன்?” அவனது அமர்த்தலான பேச்சில் நக்கல் கலந்திருந்தது.

மேனகா தன்னைத் தானே திட்டிக்கொண்டாள்.

“நீ கத்துனதுல நான் கொஞ்சம் ஜெர்க் ஆகிட்டேனே தவிர உன்னைப் பாத்து எனக்கு எப்பவுமே பயம் கிடையாது” என்றாள் நிமிர்வாக.

“அப்பிடியா? சரிங்க தைரியசாலி… நீங்க இப்ப மிரட்டுனதும் நான் பயந்து நடுங்கிட்டேன்… பயத்துல காய்ச்சல் கூட வந்துடுச்சுனா பாருங்களேன்”

மீண்டும் ஏளனம்! அவனது ஏளனம் ஏகத்திற்கும் அவளைச் சீண்டியது.

“நீ ரொம்ப தப்பு பண்ணுற விச்… விஷ்வாமித்ரன்… இதுவரைக்கும் எல்லாமே உன் கண்ட்ரோல்ல இருந்திருக்கலாம்… ஆனா இனிமே நீ என் அப்பா, பெரியப்பாவ ஹர்ட் பண்ண நான் விடமாட்டேன்”

“அப்பிடியா? என்ன பண்ணப்போற மேனகா? உங்க பெரியப்பா கிட்ட போய் விஷ்வாமித்ரன் ரொம்ப மோசமானவன், அவனை நம்பாதிங்க, அவனால தான் நம்ம ஹோட்டலுக்கு ஃபுட் சேஃப்டி ஆபிசர் சீல் வச்சார்னு சொல்லப்போறியா? தாராளமா சொல்லு… உன் குடும்பத்துல இருக்குற எவனும் நீ சொல்லுறதை நம்ப மாட்டான்… உங்கப்பன் ஒரு முட்டா பீசுனா உன் பெரியப்பன் முரட்டுப்பீசு… ரெண்டுக்கும் வெட்டி கௌரவம் பேசி வீணாப்போறதை தவிர வேற ஒன்னும் தெரியாது டார்லிங்… உன் கோவத்தை எல்லாம் பார்சல் பண்ணி வச்சுக்க… முழுசா உன் அப்பனும் பெரியப்பனும் அழிஞ்சு ஒழியுறப்ப ஒரேயடியா என் மேல அதை காட்டலாம்… இப்பிடி இன்ஸ்டால்மெண்ட்ல காட்டுனா நாளை பின்ன உன் கோவத்துக்கு வேல்யூ இல்லாம போயிடும் மனு”

கேலி! கிண்டல்! ஏளனம்! என்னை உன்னால் எதுவும் செய்யமுடியாதென்ற எகத்தாளம்! அதை விட மேனகாவை எரிச்சலூட்டியது ‘மனு’ என்ற பெயர்ச்சுருக்கத்தை விஷ்வாமித்ரன் கிண்டலாகச் சொன்ன விதம்.

இவனைப்போய் ஒரு காலத்தில் மனதில் வைத்து பூஜித்தாயே முட்டாள் பெண்ணே என்று மனசாட்சி உச்சு கொட்டியதில் கழிவிரக்கம் கொண்டவளின் கண்கள் கலங்கிப்போயின.

ஏமாற்றத்திலும் பெரிய ஏமாற்றம் நாம் நேசித்தவர் நம்மை விரும்பவில்லை, நமது நேசத்தைப் பகடைக்காயாக்கி விளையாடிவிட்டார் என்பது தான்! அந்த ஏமாற்றத்தை காலங்கடந்தும் மேனகாவால் கடந்து போக முடியவில்லை.

தனது கலக்கத்தைக் குரல் வழியாக கூட அவன் கண்டுபிடித்துவிடக்கூடாதென எண்ணிய அந்த ரோசக்காரி தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டாள்.

“என்னாச்சு மனு?” மீண்டும் மனு மட்டும் கேலியாய் ஒலிக்கவும்

“உன் வாய்ல இருந்து மனுங்கிற பேர் வர்றப்ப அது இந்த உலகத்துலயே கேவலமான கெட்டவார்த்தையா தெரியுது விச்… விஷ்வாமித்ரன்” என்றாள் வெறுப்போடு.

வெளிப்பூச்சு இல்லாத அந்த வெறுப்பு விஷ்வாமித்ரனுக்குச் சிரிப்பை தான் வரவழைத்தது. அவன் அறிந்த மேனகா வாயாடி, துறுதுறு பெண்ணே தவிர அவளுக்கு யாரையும் வெறுக்கத் தெரியாது. அவளைக் கேலி செய்து விளையாடிய கணங்கள் திவ்வியமாக நினைவில் இருந்தன.

அந்நினைவுகளின் தாக்கத்தில் “பட் நீ அடிக்கடி விச் விச்னு சொல்லிட்டு நிறுத்துறப்ப எனக்கு இந்த உலகத்துலயே பெஸ்ட் அவார்ட் வாங்குன ஃபீல் மனு” என்றான் சிரிப்புடன்.

“சீ! உன்னை மறுபடி பாத்துடவே கூடாதுனு கடவுள் கிட்ட வேண்டிக்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தவள் பெருமூச்சு விட்டுக் கோபத்தைத் தணிக்க முயன்றாள்.

அதே நேரத்தில் அந்த வீட்டின் இன்னொரு பெண்வாரிசோ தனது காதலன் சொன்ன உபாயத்தால் குடும்பத்தொழில் காப்பாற்றப்படவிருக்கிற மகிழ்ச்சியை அவனோடு மொபைலில் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

“தேங்க்யூ சோ மச் ராஜ்… நீ மட்டும் மெல்வினை மீட் பண்ண சொல்லலைனா இப்பவும் எங்க ஹோட்டல் எங்களுக்குக் கிடைச்சிருக்காது”

“நமக்குள்ள எதுக்கு தேங்க்ஸ் ஹனி? உன் ஃபேமிலியும் என் ஃபேமிலியும் வேற வேற இல்ல”

காதலனின் மேல் அவள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை இன்னும் சில நாட்களில் அவள் குடும்பத்தை துயரத்தில் ஆழ்த்தப்போகிறதென்பதை கார்த்திகா அப்போது அறியவில்லை.

**********

உங்க கருத்துக்களை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 7

விஷ்வாமித்ரன் சுந்தரேசனிடம் வாக்கு கொடுத்தபடி பி.எஸ்.பவன் ஹோட்டலை சிக்கலில் இருந்து விடுவித்துவிட்டான். அவனது அதிகாரம் அரசியல்வாதிகளையும் தாண்டி அரசு இயந்திரங்களையும் கைக்குள் வைத்திருக்கிறதே என எண்ணி அதிசயித்துப் போயினர் சுந்தரேசனும் சொக்கநாதனும்.

ஒரு சுபதினத்தில் ஹோட்டலை மறுபடியும் திறந்தவர்களுக்கு இழந்த நம்பிக்கையை ஈட்டுவது அத்துணை சுலபமில்லை என்பது தெரியாமல் இல்லை. அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே நம்பிக்கை அயன் ஃபுட் செயின்சுடன் அவர்கள் கையெழுத்திட்ட தொழில்ரீதியான ஒப்பந்தம் மட்டுமே!

அயன் ஃபுட் செயின்ஸ் நிர்வாகத்திற்கு கீழ் தங்களது பாரம்பரிய ஹோட்டல் இணையுமாயின் இழந்த பெருமைகள் மீண்டும் திரும்பிவிடுமென உறுதியான நம்பிக்கை இருவருக்கும்.

மொத்த குடும்பமும் சந்தோசத்தில் குதூகலித்தபோது மேனகா மட்டும் அமைதியாய் இருந்தாள். அவளுக்கு என்னவோ இது எல்லாம் பிரச்சனைகளின் ஆரம்பம் மட்டுமே என்று தோன்றியது. அந்தோ பரிதாபம், அவளால் அதை யாரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அயன் ஃபுட் செயின்ஸ் நிர்வாகரீதியாக செயல்பாட்டுக்கு வருவதற்கு இன்னும் ஒரு மாதம் எடுக்கும். எனவே கிடைத்த இடைவெளியில் பெங்களூரு சென்ற விஷ்வாமித்ரன் பெற்றோருடன் நேரத்தைச் செலவிட்டான்.

மகன் தனது சகோதரர்களைக் கலங்கடித்துவிடுவானோ என்று பயந்திருந்த சரஸ்வதிக்கு அவன் பி.எஸ்.பவன் ஹோட்டலை அவர்களுக்கு மீட்டுக்கொடுத்த விவரம் தெரிந்ததும் பூரித்துப்போனார்.

“நீ எத்தனை தடவை மறுத்தாலும் சரி, உன் அப்பா குணம் உனக்கு அப்பிடியே இருக்குடா விஷ்வா… கெட்டது நினைச்சவங்களுக்குக்கூட நல்லது பண்ணுற இளகுன மனசு அவருக்கு… அது அப்பிடியே உனக்கு வாய்ச்சிருக்கு”

அன்னையின் மனதை நோகடிக்க விரும்பாதவன் சிரித்துச் சமாளித்தான்.

விஷ்வாமித்ரனுக்குப் பிடிக்குமென உருளைக்கிழங்கு பால்கறி செய்திருந்தார் சரஸ்வதி.

“உன் டயட்டை ஒதுக்கி வச்சிட்டு நல்லா சாப்பிடு”

தன் கையால் மகனுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறினார் அவர்.

அந்நேரத்தில் மெல்வினிடமிருந்து அழைப்பு வரவும் சாப்பிடுவதை நிறுத்தி அழைப்பை ஏற்கப்போனான் விஷ்வாமித்ரன். அவன் கையில் பட்டென ஒரு அடி வைத்த சரஸ்வதி “சாப்பிடுறப்ப போனைத் தொடக்கூடாது” என்றார்.

“முக்கியமான கால்ஸ் வரும்மா”

“மெல்வின் தானே? நான் அட்டென்ட் பண்ணுறேன்”

சரஸ்வதி அழைப்பை ஏற்றார்.

“சொல்லுப்பா மெல்வின்”

“பாஸ் இல்லயா மேம்?”

“உன் பாஸ் இப்ப தான் சாப்பிட ஆரம்பிச்சிருக்குறார்… என்ன விசயம்னு என் கிட்ட சொல்லு… நான் பாஸ் கிட்ட சொல்லிடுறேன்”

மெல்வின் ஒரு நொடி அமைதி காத்தான்.

பின்னர் “சொக்கநாதன் சார் பாஸ் கிட்ட பேசணும்னு ஆசைப்படுறார் மேம்” என்றான்.

சரஸ்வதியின் கண்கள் அண்ணனின் பெயரைக் கேட்டதும் கலங்கின.

“கால் மெர்ஜ் பண்ணி விடட்டுமா மேம்?” மெல்வின் மூன்று முறை கேட்ட பிறகு உணர்வு வந்தவராக “உன் பாஸ் கிட்ட போனை குடுக்குறேன் மெல்வின்” என்றவர் விஷ்வாமித்ரனிடம் மொபைலைக் கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து போய்விட்டார்.

என்ன விவரமென அறியாமல் “சொல்லு மெல்வின்” என்றவன், அவன் விவரம் சொன்னதும் சொக்கநாதனிடம் கான்பரன்ஸ் கால் பேச சம்மதித்தான்.

அழைப்பு இணைக்கப்பட்டதும் சொக்கநாதனின் குரல் கேட்டது. முதலில் அவனது நலத்தை விசாரித்தவர் பின்னர் சரஸ்வதி, தாணுமாலயனைப் பற்றி குசலம் விசாரித்தார்.

குரலில் போலிப்பணிவும் பாசமும் கொட்டிக் கிடந்தது. யாருக்கு வேண்டும் இந்த பாசம்?

உதாசீனமான தொனியில் “என்ன விசயம் சார்?” என்று கேட்டான்.

“ஹோட்டல் நல்லபடியா நடக்குதுங்க தம்பி… எல்லாத்துக்கும் நீங்க தான் காரணம்.. அதான் உங்களுக்கு வீட்டுல ஒரு விருந்து வைக்கலாம்னு ஆசைப்படுறோம்… தம்பி மறுக்கமாட்டிங்கனு நம்புறேன்”

இவ்வளவு நம்பிக்கையாகப் பேசும்போதே முடியாதென மறுத்தால் என்ன என்று குரோதமாக யோசித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

அடுத்த நொடியே மேனகாவின் குரல் காதில் ஒலித்தது.

“சீ! உன்னை மறுபடி பாத்துடவே கூடாதுனு கடவுள் கிட்ட வேண்டிக்கிறேன்”

ஏளனச்சிரிப்பு முகிழ்த்தது அவனது இதழில்.

“கண்டிப்பா வர்றேன் சார்” என்றான்.

“அப்புறம் தம்பி… சரசு எப்பிடி இருக்கா?”

உடனே அவன் உடல் இறுகிப்போனது. வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஓடுகாலி என்று அழைத்த நாக்கு இப்போது சரசு என்று குழைகிறதே, இது உடன்பிறந்தவள் என்ற பாசத்தாலா?

இல்லவே இல்லை! விஷ்வாமித்ரனின் அசாதாரணமான வளர்ச்சி அவனது அன்னைக்கு இம்மனிதர் சூட்டிய அவப்பெயரை நீக்கியிருக்கிறது.

கலிகாலத்தில் உறவுகளை விட பணத்திற்கு தானே மதிப்பு!

“அவங்க ரொம்ப நல்லா இருக்காங்க… எங்கப்பா அவங்களை மகாராணி மாதிரி வாழ வச்சிருக்குறார்” என்றான் கர்வத்துடன். உண்மையும் அது தானே!

பி.எஸ்.பவனத்தில் சற்குணநாதனின் மகளாக வாழ்ந்தபோது சரஸ்வதிக்கு மறுக்கப்பட்ட மேற்படிப்பைக் கொடுத்து சுதந்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தவர் தாணுமாலயன். அவரை விடுத்து சற்குணநாதன் கைநீட்டிய சொந்தக்கார மிராசுதாரை மட்டும் சரஸ்வதி மணந்திருந்தார் என்றால் இன்று அங்கயற்கண்ணி, மீனாட்சியைப் போல சமையலறையே கதியென கிடந்திருப்பார்.

விஷ்வாமித்ரனின் கர்வம் சுருக்கென சொக்கநாதனைத் தைத்தது.

“முடிஞ்சா சரசுவையும் மாப்பிள்ளையையும் நம்ம வீட்டு விருந்துக்கு அழைச்சிட்டு வாங்க தம்பி… அவங்களைப் பாத்தா என் சம்சாரமும் பிள்ளைங்களும் சந்தோசப்படுவாங்க” என்றார் அவர்.

“காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்சுக்கு மோட்டிவேசனல் ஸ்பீச் குடுக்குறதுக்காக அம்மா நாளைக்குச் சென்னைக்குப் போறாங்க… அப்பாக்கு ஆடிட் ஒர்க் இருக்கு… அவங்க வர வாய்ப்பில்ல… நான் கட்டாயம் வருவேன் சொக்கநாதன் சார்”

சொக்கநாதன் அழைப்பைத் துண்டித்ததும் சாப்பிட ஆரம்பித்தவனின் மனம் தன்னை அவளது வீட்டில் பார்த்தால் மேனகா எப்படி எதிர்வினையாற்றுவாள் என்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு அன்னையைத் தேடிச் சென்றான். வழக்கம் போல அமர்ந்திருக்கும் அவரது பாட்டியின் புகைப்படத்தின் முன்னே அமர்ந்திருந்தார் சரஸ்வதி.

அவரது தோளை அணைத்தபடி அருகே அமர்ந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“என்னாச்சும்மா?” மென்மையாக வினவினான்.

“பழசு எல்லாம் ஞாபகம் வந்துடுச்சு விஷ்வா… அண்ணனுக்கும் சுந்தருக்கும் என் மேல அவ்ளோ பாசம்… அப்பாவோட வறட்டு கௌரவம் என் கிட்ட பேசவிடாம அவங்களைத் தடுத்திருக்கும்னு நினைச்சேன்… ஆனா என் பிள்ளைங்கிற ஒரே காரணத்துக்காக உன்னை அவங்க அவமானப்படுத்துனப்ப, அவங்களுக்கும் அதே வறட்டு கௌரவம் இருக்குனு தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்… என்னால அவங்களை பழைய மாதிரி பாக்கவே முடியல விஷ்வா” என்றார் சரஸ்வதி கசந்த குரலில்.

“யூ டோண்ட் ஹேவ் டு மா… தேளோட குணம் கொட்டுறது… அதை ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க”

“அங்கயற்கண்ணி அண்ணி ரொம்ப பாசமானவங்க… பிள்ளைங்களை எல்லாம் ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி பாத்தது”

என்ன தான் கலங்கினாலும் அழுதாலும் பிறந்தவீட்டாரை எண்ணி சரஸ்வதி ஏங்குவது தெரிந்தது.

அவரது கண்ணீரைத் துடைத்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“நீங்க ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி என் கிட்ட ஆசையா ஒரு பொருளைக் கேட்டிங்க… என்னால அதை உங்களுக்குக் குடுக்க முடியல… இந்த தடவை எப்பிடியாச்சும் உங்க ஆசைய நிறைவேத்துவேன்மா”

சரஸ்வதியின் இதழ்களில் முறுவல் பூத்தது.

அன்னையைச் சிரிக்க வைத்துவிட்ட சந்தோசத்தோடு அன்று மாலையே மீண்டும் மேட்டுபாளையம் கிளம்பினான் விஷ்வாமித்ரன்.

அந்த வாரயிறுதியில் வாக்கு கொடுத்தபடியே சொக்கநாதனின் வீட்டுக்கு விருந்துக்காகக் கிளம்பினான் அவன்.

வீட்டிலோ மேனகாவின் மனம் நிலையாய் இல்லை. ஏதோ வித்தியாசமான அலைக்கழிப்பு அவளுக்குள்!

அன்று ஒரு பிறந்தநாள் கேக்குக்கான ஆர்டரை செய்துமுடித்து வாடிக்கையாளர் வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு வந்தவளுக்கு வெயிலில் போனதால் தலைவலி!

சுந்தரேசன் அவளை அடித்த தினத்திலிருந்து இரட்டை சகோதரர்கள், அன்னை, பெரியன்னையைத் தவிர மற்ற மூவரிடமும் அவள் பேசுவதில்லை.

அவர்களும் விஷ்வாமித்ரனுக்கு விருந்தளிக்கப் போகிற விசயத்தை அவளுக்குச் சொல்லாமல் மறைத்திருந்தனர்.

ஏதேனும் ஏடாகூடமாகச் செய்துவிடுவாள் என்று முன்னரே சுந்தரேசன் மனைவியை எச்சரித்திருந்தார். அதற்கேற்றாற்போல பிறந்தநாள் கேக்குக்கான ஆர்டர் வேறு வரவும் அவள் மாலை வரை வீட்டுக்கு வரமாட்டாள் என நிம்மதியாக இருந்தனர் இரு சகோதரர்களும்.

அவள் இரண்டு மணி நேரத்தில் வீடு திரும்பியதும் இருவருக்குமே அதிர்ச்சி! ஆனைமலையில் தான் வாடிக்கையாளர் வீடு என்றவள் தலைவலிக்கிறதென சொன்னபடி அறைக்குள் போய்விட்டாள்.

பின்னர் நெற்றியில் தலைவலி தைலத்தைத் தேய்த்துக்கொண்டு வராண்டாவில் அமர்ந்து அங்கயற்கண்ணி போட்டுக்கொடுத்த காபியை அருந்தியவள் வீட்டுக்குள் ஆடம்பர கார் ஒன்று வரவும் எழுந்து பார்த்தாள்.

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் பரபரப்போடு ஓடுவது தெரிந்தது. காரிலிருந்து யார் இறங்குகிறார்கள் என்று கவனித்தவள் நெடுநெடுவென அவர்கள் வீட்டுத்தோட்டத்திலிருக்கும் தென்னைக்குப் போட்டியாக வந்திறங்கிய விஷ்வாமித்ரனைக் கண்டதும் மயங்கி விழாத குறை!

அதிலும் அவன் புன்னகை மன்னனாக வந்தது உச்சபட்ச அதிர்ச்சி. இதே வீட்டின் முன்னே நின்று அவர்களைக் கதறவிடுகிறேன் என சபதம் செய்தவனா சிரிக்கிறான்?

அதை விட அவளைப் பாதித்த விசயம் ஏழாண்டுகள் கழித்து அவனைப் பார்த்ததும் கோபத்தையும் தாண்டி தனக்குள் துளிர்த்த மெல்லிய ஆர்வமும் குறுகுறுப்பும்.

குழப்பத்துடன் நின்றவள் விஷ்வாமித்ரன் படியேறி வீட்டுக்குள் செல்லவும் சிலையாய் சமைந்தாள்.

அவர்கள் பழகிய காலத்தில் அடிக்கடி அவன் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். அப்போதெல்லாம் உற்சாகமும் குதூகலமுமாய் இருப்பாள் மேனகா. இப்போதோ தவிப்பு மட்டுமே!

இவனைப் பார்க்கக்கூடாதென குலதெய்வத்திடம் வேண்டுதல் எல்லாம் வைத்தேன். இதோ என் கண் முன்னே வந்து நிற்கிறானே! எப்படி என் பரிதவிப்பை இவன் அறியாவண்ணம் மறைப்பேன்?

தன்னைப் பற்றி யோசித்தவள் அவன் வந்த நோக்கம் என்னவென தெரிந்துகொள்வதற்காக வானவெளியை நோக்கி சென்றாள்.

அவளுக்கு முன்னரே வானவெளிக்கு முன்னே உள்ள வரவேற்பறையில் சொக்கநாதனின் மனைவி மக்களும், மீனாட்சி சுந்தரேசன் தம்பதியும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

விஷ்வாமித்ரனிடம் சரஸ்வதியைப் பற்றி அங்கயற்கண்ணி நலம் விசாரிக்கையில் அவனது கண்கள் மேனகாவைத் தேடின.

“இவ என் மக கார்த்திகா… தம்பி ஏற்கெனவே பாத்திருப்பிங்களே” பெயருக்குத் தலையாட்டியவன் திடீரென கொலுசொலி கேட்கவும் வானவெளிப்பக்கம் திரும்பினான்.

அடர்பச்சை வண்ண சுடிதாரில் கூந்தலை க்ளட்சில் அடக்கி வந்த மேனகாவைப் பார்த்தவன் வந்த வேலையை மறந்தான்.

இப்போது மேனகாவின் பெரிய விழிகளில் இருந்தது கோபம் மட்டுமே! அந்தக் கோபம் கொப்புளிக்கும் விழிகளின் அழகை அன்றொரு நாள் வீடியோ காலில் பார்த்து திகைத்தவன் இப்போது நேரில் பார்த்ததும் மெய் மறந்து ரசிக்க ஆரம்பித்தான்.

“இவ இவ்ளோ அழகா?” எனத் தனக்குள் மெல்லிய வியப்புடன் சொல்லிக்கொண்டான் அவன்.

விஷ்வாமித்ரனைக் கண்டுகொள்ளாத அலட்சியமான உடல்மொழியோடு கார்த்திகாவின் அருகே நின்று கொண்டாள். அவளது அலட்சியம் தனக்கு விடப்பட்ட சவால் என உணர்ந்தான் அவன்.

“ஹாய் மனு”

மொபைல் அழைப்பில் பேசியது போல மீண்டும் அவன் சீண்டவும் சிலிர்த்துக்கொண்டவள் சண்டை போட தகுந்த சூழலில்லை என்பதால் உதடுகளை இழுத்துப் பிடித்து இளித்து வைத்தாள்.

“ஹாய்”

தன்னை அலட்சியம் செய்தவளை வெற்றிகரமாக எரிச்சலூட்டிய திருப்தி ஏற்பட, விஷ்வாமித்ரன் அடக்கப்பட்ட புன்னகையோடு சொக்கநாதனிடம் தனது கவனத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

அவனிடம் பெரியவர்கள் இருவரும் குழைந்து பேசிய விதம் மேனகாவுக்கு எரிச்சல் மூட்டியது. எங்களிடம் மட்டும் அதிகாரம் தூள் பறக்கும் என்று பற்களைக் கடித்துக்கொண்டாள்.

“எங்க தாத்தா ஆரம்பிச்ச ஹோட்டலை இழுத்து மூடாம காப்பாத்துனதுக்காக உங்களுக்கு நாங்க நன்றிக்கடன் பட்டுருக்கோம் தம்பி”

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் உணர்ச்சி ததும்ப கூறியதை அசட்டையாகக் கவனித்த விஷ்வாமித்ரனின் இதழ்க்கடையில் ஏளனச் சுழிப்பு.

அதை யார் கண்டுகொண்டார்களோ இல்லையோ மனம் முழுவதும் பொருமலுடன் அன்னையருடன் நின்று கொண்டிருந்த மேனகா கண்டுகொண்டாள்.

தன்னருகே நின்ற கார்த்திகாவிடம் “இன்னும் கொஞ்சநேரம் போச்சுனா அப்பாவும் பெரியப்பாவும் இவனுக்குக் கோயில் கட்டி கும்பாபிஷேகம் பண்ணுவாங்க போல… எழுபது வருசம் பிரச்சனையில்லாம ஓடுன நம்ம ஹோட்டலும் கேட்டரிங் சர்வீசும் நொடிஞ்சு போக இவன் தான் காரணம்னு நான் சொன்னாலும் இவங்க நம்பவா போறாங்க?” என்று கடுப்புடன் முணுமுணுக்க

“அப்பா, சித்தப்பாவை விடு… நீ அப்பிடி சொன்னா நானே நம்ப மாட்டேன்” என்றாள் கார்த்திகா.

மேனகா மீண்டும் பற்களை கடிக்கும்போதே விஷ்வாமித்ரனின் தொண்டை செருமல் கேட்டது.

அனைவரும் அவன் என்ன பேசப்போகிறானோ என ஆவலோடு காத்திருந்தார்கள்.

“நீ என்னத்தையோ உளறிக்கிட்டு இரு” என்ற மைண்ட்வாய்சுடன் மேனகா மட்டும் அங்கிருந்து செல்ல எத்தனித்தாள்.

“இந்த உலகத்துல இலவசமா கிடைக்குற எதுக்கும் மதிப்பு கிடையாது சொக்கநாதன் சார்… என்னோட உதவிக்கும் ஒரு விலை உண்டு… அதை பத்தி முன்னாடியே உங்க கிட்ட சொல்லியிருந்தேன் சுந்தரேசன் சார்” என்று அழுத்தமாகக் கூற சுந்தரேசன் “ஆமா தம்பி… உங்களுக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லுங்க… செய்யுறதுக்கு நானும் அண்ணனும் தயாரா இருக்கோம்” என்றார்.

விஷ்வாமித்ரன் அங்கிருந்து கிளம்பத் துடித்த மேனகாவைப் பார்த்தபடியே “அந்த விலை உங்க பொண்ணு கார்த்திகா… கார்த்திகாவை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்படுறேன்” என்றான் நிதானமாக.

மேனகாவின் கால்கள் அப்படியே தரையில் வேரூன்றிப்போக, கார்த்திகாவோ விஷ்வாமித்ரனின் பேச்சில் முகம் வெளிறிப்போனாள்.

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அண்ணனும் தம்பியும் தொழிலைக் காப்பாற்ற எதையும் செய்ய தயார் எனும் நிலையில் இருந்தனர். கண்களால் பேசிக்கொண்டவர்கள் ஒருமித்த குரலில் “சம்மதம்” என்றனர்.

அவர்களின் சம்மதம் அங்கே இருந்த பெண்களுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

அங்கயற்கண்ணியின் மனம் மகளை இப்படி உயிரற்ற பொருளை போல பண்டமாற்று செய்வதா என துடித்துப்போக, அவரது கரத்தை ஆதுரமாகப் பற்றிக்கொண்டார் மீனாட்சி.

விஷ்வாமித்ரன் அந்தக் குடும்பத்தினரின் முகபாவனைகளிலிருந்து ஒவ்வொருவரின் மனவுணர்வும் இன்னதென அறிந்து கொண்டான்.

“கார்த்திகாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க வரதட்சணை எதுவும் நான் கேக்கப்போறதில்ல… அதுக்குப் பதிலா…”

பாதியில் நிறுத்தியவனின் பார்வை கார்த்திகாவின் அருகே சிலையாய் நின்ற மேனகாவின் முகத்தில் நிலைத்தது.

கார்த்திகாவை மணக்க விரும்புவன், வரதட்சணை வேண்டாமென்பவன் மேனகாவை விழியகலாமல் பார்ப்பதை மொத்த குடும்பமும் குழப்பத்தோடு கவனிக்க, சம்பந்தப்பட்டவளான மேனகாவோ அவனது ஆளை விழுங்கும் பார்வையில் கூசிப்போப் “பெர்வர்ட்” என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்தாள்.

அடுத்த நொடி அவன் எதிர்பார்த்ததைக் கேட்டேவிட்டான். அதை கேட்டதும் மேனகா துடித்துப்போய், கண் கலங்கி விஷ்வாமித்ரனை நோக்க அவனது முகமும் விழிகளும் இரும்பினால் செய்யப்பட்டவை போல இறுகிப் போயின.

******

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 8

விஷ்வாமித்ரனுக்காக தடபுடலாக விருந்தைச் சமைக்க சொல்லியிருந்தார் சொக்கநாதன். அவனைக் கைக்குள் போட்டுத் தொழிலுக்குப் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று எண்ணியவருக்கு, பழம் நழுவி பாலில் விழுந்த கதையாக அவனே கார்த்திகாவை மணக்கக் கேட்டதும் கொண்டாட்டமாகிவிட்டது.

“தம்பிக்குக் கோழி ரசம் ஊத்து கயல்” என்று மனைவியை ஏவினார் மனிதர்.

அவர் அதீத சந்தோசத்தில் இருக்கும்போது மட்டும் அங்கயற்கண்ணியைக் கயல் என்று விளிப்பது வழக்கம்.

அந்த அழைப்பை வைத்தே கணவரின் மனநிலையை அறிந்துகொண்ட அங்கயற்கண்ணி, கலங்கிய விழிகளை மறைத்தபடி அங்குமிங்கும் உலாவிய மகளிடம் இனி என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று சைகையிலேயே உணர்த்திவிட்டார்.

சுந்தரேசன் விஷ்வாமித்ரனின் இலையில் இனிப்பு வைக்கவில்லை என்பதை அப்போது தான் கவனித்தார்.

“தம்பிக்கு இனிப்பு வைக்கலையா? மேனகா, ஒரு தம்ளர்ல பாயாசம் எடுத்துட்டு வா கண்ணு” என மகளிடம் அன்போடு வேலை வாங்கினார் அவர்.

விஷ்வாமித்ரன் வரதட்சணையாகக் கேட்ட பொருளை எண்ணி எண்ணி மனதுக்குள் மாய்ந்து கொண்டிருந்தவள் “இவனுக்குப் பாயாசம் ஒன்னு தான் கேடு” என்று நொடித்துக்கொண்டு சமையலறை பக்கம் போனாள்.

அங்கே நெய்யும் ஏலமும் கமகமக்க, முந்திரி திராட்சை மிதக்க வேலைக்காரம்மா செய்து வைத்திருந்த பால் பாயாசத்தைப் பார்த்ததும் இவ்வளவு சுவையான பாயாசத்தை ஏன் அவனுக்குக் கொடுக்கவேண்டுமென்ற கடுப்பு.

பாயாசத்தை ஒரு தம்ளரில் ஊற்றிக்கொண்டவள் அருகே இருந்த உப்பு டப்பாவைத் திறந்தாள்.

“டாடா உப்பு நம் தேசத்தின் உப்பு”

விளம்பர வசனத்தைக் கேலியாகச் சொன்னபடி ஒரு கைப்பிடி உப்பை தம்ளர் பாயாசத்தில் போட்டுக் கரண்டியால் கலந்துவிட்டாள்.

அந்த தம்ளரை உணவுமேஜையில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தவனின் இலையருகே வைத்தாள்.

பாயாச தம்ளர் வைக்கப்பட்ட வேகத்தில் விஷ்வாமித்ரனின் புருவங்கள் உயர்ந்தன. மெச்சுதலான உதட்டு வளைவுடன் அதை அருந்தப் போனவன் மேனகாவின் விழிகளில் தெரிந்த அதீத குதூகலத்தைக் கண்டதும் மனதை மாற்றிக்கொண்டான்.

தம்ளரை எடுத்த இடத்திலேயே வைத்தான்.

“உங்களுக்காக பண்ணுன பாயாசம் தம்பி… சாப்பிடுங்க” என்றார் மீனாட்சி. எப்படியும் வீட்டின் மூத்தமருமகன் இவன் தான் என்று உறுதியாகிவிட்டது. இனி விருந்தோம்பலில் குறை வைக்கலாமா?

“சாப்பிடுறப்ப இனிப்பு சாப்பிடக்கூடாதுனு அம்மா சொல்லிருக்காங்க ஆன்ட்டி… சாப்பிட்டு முடிச்சதும் குடிக்கிறேன்” என்றான் பணிவாய்.

அங்கே வந்ததிலிருந்து முதல் முறை பணிவான தொனி அவனிடமிருந்து வரவும் யாரும் அவனை வற்புறுத்தவில்லை.

அவன் எப்போது பாயாசத்தைக் குடிப்பான் என்று ஆவலோடு காத்திருந்தவள் சாப்பிட்டு முடித்தவன் கை கழுவ செல்லவும் தம்ளருடன் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

வீட்டின் புழக்கடையில் கையைக் கழுவிக்கொண்ட விஷ்வாமித்ரன் சட்டென திரும்பியதில் கிட்டத்தட்ட மேனகாவின் மீது மோதவிருந்த நிலை. சுதாரித்து மோதலைத் தவிர்த்தவன் பாயாச தம்ளருடன் நின்றவளை குறுகுறுவென பார்த்தபடி மோவாயைத் தடவிக்கொண்டான்.

“ஏதோ தப்பா இருக்கே” என்றவன் மேனகாவையே அந்த பாயாசத்தைக் குடிக்கச் சொல்லவும் அவசரமாக மறுத்தாள் அவள்.

உடனே கண்கள் பளபளக்க “இந்த பாயாசத்தைக் குடிக்க வைக்க நீயும் உன் ஃபேமிலியும் ரொம்ப பிரயத்தனப்படுறதை பாத்தா இதுல விஷத்தைக் கலந்து என்னைக் கொல்லப்பாக்குறிங்களோனு சந்தேகம் வருது” என்றான்.

அவன் சொன்ன குற்றச்சாட்டில் மேனகா அதிர்ந்தாள்.

“விருந்துக்கு வந்தவங்களுக்கு விஷம் வைக்குற பழக்கம் எங்களுக்கு இல்ல” என்றாள் சூடாக.

“ஓ! அப்ப அதை விட கேவலமா வேற ஏதாச்சும் திட்டம் போட்டிருக்கிங்களா?”

விஷ்வாமித்ரன் குத்தலாகக் கேட்கவும் வெறுப்போடு ஏறிட்டாள். அவனது அபாண்ட குற்றச்சாட்டு மனதைச் சுட்டதில் பாயாசத்தில் கலந்த உப்பை மறந்தாள்.

தம்ளரிலுள்ள பாயாசத்தை அருந்தியவள் உப்பு கரிப்பதை எல்லாம் பொருட்படுத்தவில்லை.

கிட்டத்தட்ட பாதி தம்ளர் காலியானதும் “இப்ப நம்புறியா?” என்று அவள் ஆவேசமாக கேட்க, தோள்களைக் குலுக்கியவன் “சாப்பிட்டு ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு வேலை செய்யுற விஷம் கூட இருக்கு மேனகா” என்றான் அனாயசமாக.

“இவ்ளோ யோசிக்குறவன் எதுக்கு விருந்து சாப்பிட வந்த?”

“என்னைப் பாக்கக்கூடாதுனு கடவுள் கிட்ட வேண்டுதல் வச்ச ஒருத்திக்கு, விஷ்வாமித்ரன் நினைச்சா கடவுளோட திட்டத்தைக் கூட மாத்தியமைப்பான்னு புரிய வைக்குறதுக்காக வந்தேன்”

கர்வமாகப் பதிலளித்தவன் மேனகாவின் கரத்திலிருந்து பாதி காலியான பாயாச தம்ளரை வாங்கி மூச்சு விடாமல் குடித்து முடித்தான்.

குடிக்கும்போதே உப்பு கார்ப்புச்சுவை நாவில் கரித்தது. இந்த வாயாடியின் வேலையாகத் தான் இருக்குமென நினைத்தபடி தம்ளரை அவளிடம் நீட்டினான்.

“இப்ப மட்டும் எப்பிடி நம்பிக்கை வந்துச்சு?”

அவளது குத்தல் கேள்விக்கு அவன் அளித்த பதில் மேனகாவின் புத்தியை ஒரு நொடி வேலை நிறுத்தம் செய்ய வைத்துவிட்டது.

“கொடுமையான விஷம் கூட, தேவதைங்களோட உதடு பட்டா அமுதமா மாறிடும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன் மனு… அது உண்மையானு செக் பண்ணுனேன்… அமுதம் தான், என்ன கொஞ்சம் உப்பு கரிக்குற அமுதம்”

கண்களின் ரசனை மொத்தத்தையும் மேனகாவின் செவ்விதழ்களில் குவித்து புன்சிரிப்போடு சொன்னவன் அங்கிருந்து போய் வெகுநேரமாகியும் அவனது வார்த்தைகளும் பார்வையும் உண்டாக்கிய பாதிப்பிலிருந்து மீளவில்லை அவள்.

விஷ்வாமித்ரன் சொக்கநாதன் குடும்பத்தினரிடமிருந்து விடைபெற்றான்.

“நான் அடுத்த ஃப்ளைட்ல பெங்களூர் போறேன்… இனி மேரேஜ் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விசயத்தையும் அம்மாவும் அப்பாவும் உங்க கிட்ட பேசுவாங்க” என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான் அவன்.

கார்த்திகா கண்ணீர் உகுத்தபடி அவளது அறைக்கு ஓடிவிட மேனகாவோ சற்று முன்னர் தன்னிடம் ரசனைப்பார்வையோடு பேசியவனின் கணக்கு என்ன என்று புரியாமல் திகைத்துப் போனாள்.

அவன் எதேச்சையாகச் சொன்னதை நாம் தான் பெரிதுபடுத்துகிறோமோ என்று தன் மீதே சந்தேகம் கொண்டாள்.

அவளைக் குழப்பிய திருப்தியோடு பெங்களூரு கிளம்பிய விஷ்வாமித்ரன் தனது அன்னையிடம் கார்த்திகாவை மணமுடிக்க விரும்புவதைக் கூறவும் சரஸ்வதிக்கு மகிழ்ச்சியில் தலை கால் புரியவில்லை.

அதிலும் தனது அண்ணன் மைந்தனின் விருப்பத்திற்குச் சம்மதம் சொல்லிவிட்டார் எனத் தெரிந்ததும் அந்த மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பானது.

திருமணம் குறித்த பேச்சுகளை இனி பெற்றோர் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்பதால் அயன் ஃபுட் செயின்சின் அடுத்தக் கட்ட வேலைகளில் அவன் மூழ்கிப்போனான்.

சரஸ்வதியின் எண்ணுக்கு அங்கயற்கண்ணியிடமிருந்து மொபைல் அழைப்பு வரவும் அவர் எந்தத் தடையுமின்றி பேசினார்.

சொக்கநாதனின் “சரசு” என்ற அழைப்பில் அவர் செய்த அவமரியாதைகள், பேசிய வார்த்தைகள் யாவும் மறந்து போனது சரஸ்வதிக்கு.

“எப்பிடி இருக்கிங்கண்ணா? சுந்தர் நல்லா இருக்குறானா?” என மெய்யான அன்போடு விசாரித்தார் அவர்.

என்ன தான் வெட்டி கௌரவம் பார்த்தாலும் சொக்கநாதனுக்குத் தங்கையின் குரலைக் கேட்டதும் உள்ளுக்குள் உறுத்தல் எழத் தான் செய்தது.

அதை மறைத்தபடி இயல்பாக உரையாடியவர் திருமணப்பேச்சுவார்த்தையைச் சுட்டிக்காட்டி “இனிமே நம்ம சம்பந்திகள் ஆகிட்டோம் சரசு… மாப்பிள்ளை நல்லா இருக்குறாரா? அவர் இருந்தா போனை குடும்மா… முறைப்படி அவர் கிட்ட நான் சம்பந்தம் பத்தி பேசணும்” என்றவர் தாணுமாலயனுக்கு மொபைல் கை மாறியதும் அதே இயல்பான தொனியில் நலம் விசாரித்து சாமர்த்தியமாகச் சம்பந்தத்தையும் பேசி முடித்தார்.

தங்கையும் தங்கை கணவரும் அசட்டுத்தனமானவர்கள், தனது பேச்சு ஜாலத்தில் மயங்கிவிட்டார்கள் என்று சொக்கநாதன் எண்ணினார். ஆனால் அவர்களின் மைந்தனின் தந்திர வலையில் வசமாகச் சிக்கிக்கொண்டது தானும் தனது குடும்பமும் தான் என்பதை அவர் புரிந்துகொள்ளும் காலம் இன்னும் வரவில்லையே!

சரஸ்வதி என்ன தான் அண்ணன் குடும்பத்துடன் இணைந்த சந்தோசத்தில் திளைத்திருந்தாலும் தாணுமாலயனின் மனம் மைந்தனின் இந்தத் திடீர் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள தயங்கியது.

சிறுவயதிலிருந்தே விஷ்வாமித்ரன் ரோசக்காரன். யாரும் ஒரு சுடுசொல் சொல்லிவிட்டால் அவர்களிடம் பேசக்கூட மாட்டான். அப்படிப்பட்டவன் எப்படி இந்தளவுக்கு மாறினான்?

சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்வதற்காக விஷ்வாமித்ரனிடமே தாணுமாலயன் அவன் மனதில் என்ன ஓடுகிறதென கேட்டுவிட்டார்.

“நத்திங்பா” என்றான் அவன்.

அதை அவர் நம்பவேண்டுமே!

“என்ன செஞ்சாலும் யோசிச்சு செய் விஷ்வா… இது பிசினஸ் இல்ல… உன் லைஃப்… நீ கொஞ்சம் தடுமாறுனாலும் உன் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகிடும்” என்றார் அவர்.

“நான் ப்ராப்பர் ப்ளானிங் இல்லாம இதுவரைக்கும் எதையாவது செஞ்சிருக்கேனாப்பா? இந்த முடிவை எடுக்குறதுக்கு முன்னாடி அதோட விளைவுகள் என்ன, அதை எப்பிடி ஃபேஸ் பண்ணனும்னு யோசிக்காமலா இருந்திருப்பேன்?”

வெகு சாமர்த்தியமாகப் பேசிய மகனிடம் இதற்கு மேல் விவாதம் செய்ய விரும்பவில்லை தாணுமாலயன். அவனுக்கும் முப்பது வயதாகிறது. தொழிலைக் கட்டியாளும் திறன் கொண்டவனுக்கு வாழ்க்கையையும் வெற்றிகரமாக வாழத்தெரியுமென தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டார்.

இரு குடும்பங்களும் கலந்தாலோசித்து விஷ்வாமித்ரன் – கார்த்திகாவின் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு நாள் குறித்தார்கள். திருமணம் முடியும் வரை பெங்களூருவுக்கும் கோவைக்கும் அழைய வேண்டாமென சரஸ்வதியையும் தாணுமாலயனையும் தன்னோடு மேட்டுபாளையத்திலிருக்கும் கெஸ்ட் ஹவுசில் தங்கச் சொல்லிவிட்டான் விஷ்வாமித்ரன்.

மணமகளான கார்த்திகாவின் மனநிலை வேறுவிதமாக இருந்தது. அவளால் வீட்டினரைப் போல மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியவில்லை. மனமெங்கும் நிறைந்து போயிருந்தான் ராஜ். அவனை விட்டுவிட்டுப் பணம் இருக்கிறதென விஷ்வாமித்ரனை அவளால் மணக்க முடியாது.

எதற்கெடுத்தாலும் அந்தஸ்து, கௌரவம் பார்க்கும் தந்தை நடுத்தரக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனான ராஜை நிச்சயம் மருமகனாக ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்.

ராஜிடம் இதைச் சொல்லி அழுது தீர்த்தாள். அவனோ அதிர்ச்சி தரக்கூடிய திட்டமொன்றைக் கூறினான்.

“உன் வீட்டுல இருக்குற யாருக்கும் சந்தேகம் வராதபடி சந்தோசமா இருக்குற மாதிரி நடி… நிச்சயம் முடியட்டும்… கரெக்டா கல்யாணம் நடக்குறதுக்கு முன்னாடி நான் மண்டபத்துக்கு வந்து யாருக்கும் தெரியாம உன்னை அழைச்சிட்டுப் போயிடுறேன்… அதுக்கு அப்புறம் நம்ம மேரேஜ் பண்ணிக்கலாம் ஹனி” என்றான் ராஜ்.

கார்த்திகா தயங்கினாள்.

“உன் அப்பா கிட்ட பேசிப் புரிய வைக்குற காலம் எல்லாம் தாண்டிபோயிடுச்சு ஹனி… அந்த விஷ்வாமித்ரன் பணக்காரன், போதாக்குறைக்கு உங்க ஹோட்டலை மீட்டு வேற குடுத்திருக்கான்… அவன் இப்ப உன் அப்பாவுக்குக் கடவுள் மாதிரி… இந்த நேரத்துல நம்ம காதலிக்கிறது தெரிஞ்சா பிரிக்க நினைப்பார்… ஆள் வச்சு என்னைக் கொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுறதிக்கில்ல” என ராஜ் சொன்னதும் தான் அவள் சம்மதித்தாள்.

அவன் சொன்னது போலவே வெளிப்பார்வைக்கு உற்சாகமாகக் காட்டிக்கொண்டாள். மறுபுறம் மேனகாவோ விஷ்வாமித்ரனின் நடவடிக்கைகளால் குழம்பிய மனநிலையில் உலாவினாள்.

“கார்த்திய கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு என் கிட்ட ஃப்ளர்ட் பண்ணுறான்… இவன் மனசுல என்ன இருக்குனு தெரியலையே! அது சரி! அவன் என்ன விரும்பியா கார்த்திய கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறான்? செஞ்ச உதவிக்கு விலைனு அழுத்தமா சொன்னானே!” என புகைச்சலோடு நிச்சயதார்த்த நாளை எதிர்நோக்கினாள் அவள்.

****

உங்க கருத்துக்களை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 9

கோவையின் ஆடம்பரமான ஹோட்டலில் விஷ்வாமித்ரன் – கார்த்திகாவின் நிச்சயதார்த்த நிகழ்வு ஆரம்பித்திருந்தது.

முக்கியமானவர்களையும் நெருங்கிய சொந்தங்களையும் மட்டும் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு அழைத்திருந்தார்கள் இரு குடும்பத்தினரும்.

சரஸ்வதி பிறந்தவீட்டுச் சொந்தங்களுடன் ஐக்கியமாகிவிட்டார். கார்த்திகாவுக்கென வாங்கி வந்த நகைகள் பட்டுச்சேலையை அவளுக்குக் கொடுத்தவர் மேனகாவைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு அழகுக்கலை நிபுணர் வருங்கால மருமகளை அலங்கரிப்பதை ஆசையோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும், சொக்கநாதன் சுந்தரேசனோடு வந்தவர்களை வரவேற்றார்கள்.

நிச்சயதார்த்ததிற்கு தாணுமாலயனின் தொழில்துறை நண்பர்கள் வந்திருந்தாலும் அவரது நெருங்கிய நண்பர் சந்திரசூடன் வரும்வரை மனிதருக்கு நிலைகொள்ளவில்லை.

விஷ்வாமித்ரன் இன்று தொழிலில் முன்னேறியதற்கு விதை போட்டவர் சந்திரசூடன் தானே! இல்லையென்றால் தாணுமாலயன் போன்ற ஆடிட்டரின் மைந்தனால் இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் தொழிலதிபராக ஆகியிருக்க முடியாது.

இதை ஒவ்வொரு முறை தாணுமாலயன் நினைவு கூறும் போதும் “விஷ்வா – கவினோட ஸ்டார்ட்-அப் முயற்சி எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு… நான் அவங்க தொழில்ல முதலீடு பண்ணுனேன்… என் முதலீட்டை வீணாக்காம பல மடங்கு லாபத்தோட கம்பெனிய நடத்துனது விஷ்வா தானே! அவனோட புத்திசாலித்தனமும் கடின உழைப்பும் தான் அவன் வளர்ச்சிக்குக் காரணம் தாணு” என்று பணிவோடு பதிலளிப்பார் சந்திரசூடன்.

தனது மைந்தனின் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் மிகப்பெரிய நிகழ்வில் சந்திரசூடன் கலந்துகொண்டு ஆசிர்வதிக்கவேண்டும் என்பது தாணுமாலயனின் விருப்பம். நண்பரின் விருப்பத்தை மறுப்பாரா சந்திரசூடன்?

காரியதரிசியோடும் பரிசோடும் வந்துவிட்டார் மனிதர்.

வந்தவர் விஷ்வாமித்ரனிடம் கவின் எங்கே என விசாரித்தார்.

“அவனுக்கு ஊட்டில கொஞ்சம் வேலை இருக்கு அங்கிள்… அதனால என்கேஜ்மெண்டுக்கு வரமுடியாதுனு சொல்லிட்டான்” என்றான் அவன்.

“என்னவோ போப்பா… ஃப்ரெண்டோட வாழ்க்கைல முக்கியமான நாள்… இன்னைக்குக் கூட அவனுக்குப் பிசினஸ் தான் முக்கியமா போயிடுச்சு… அவங்கம்மா இருந்திருந்தா இதெல்லாம் சொல்லிக் குடுத்திருப்பா” என்றார் சந்திரசூடன் சலிப்புடன்.

விஷ்வாமித்ரனுக்கு ஒரு நொடி சங்கடமாகிவிட்டது. பின்னர் தான் அடுத்தடுத்து தொடங்கவிருக்கிற தொழில்களைப் பற்றி பேசி அவரது சிந்தனையை மாற்றினான்.

அப்போது அங்கே மேனகா வரவும் அவனது பேச்சு பாதியில் நின்றது.

வெந்தயவண்ண குபேரா பட்டுப்புடவையை பாந்தமாக அணிந்து, டெம்பிள் டிசைன் ஆன்டிக் நகைகள் மின்ன, மெல்லிய மேக்கப்பில் அசரடித்தவளை விட்டு அவனது கண்கள் எங்காவது நகரவேண்டுமே!

அவள் அவனைக் கவனிக்காமல் மீனாட்சியிடம் ஏதோ சொல்லவும் அவர் தலையாட்ட ஹோட்டலின் பான்க்விட் ஹாலில் இருந்து வெளியேறினாள்.

இந்தப் பெண் எங்கே போகிறாள்? கேள்வியோடு எழுந்தவனை தாணுமாலயன் தடுத்தார்.

“நிச்சய மாப்பிள்ளை இப்பிடி எழுந்திருச்சு போகக்கூடாதுடா”

“ரெஸ்ட் ரூமுக்கும் போகக்கூடாதாப்பா?”

இதற்கு மேல் தாணுமாலயன் எப்படி தடுப்பார்?

மேனகா வெளியேறிய திசையில் தனது நீள கால்களால் வேகமாக நடந்தவன் ஒருவழியாக ஹோட்டலின் தரிப்பிடத்தில் அவளைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

அவர்களது காரைத் திறந்தவள் உள்ளே அமர்ந்து ஏதோ செய்ய விஷ்வாமித்ரன் அங்கே போய் நின்றான்.

மேனகா காரின் பின்னிருக்கையில் இருக்கும் பையிலிருந்து எதையோ எடுக்க அவனோ திறந்திருந்த கதவின் முனையைப் பிடித்தபடி குனிந்து “ஹலோ மச்சினிச்சி அவர்களே! இங்க என்ன பண்ணுறிங்க?” என்று கேட்டதும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அங்கே நின்றவன் விஷ்வாமித்ரன் என்றதும் தன்னைச் சமனப்படுத்திக்கொண்டவள் “அதை நான் கேக்கணும்… உனக்குத் தானே எங்கேஜ்மெண்ட்? மாப்பிள்ளையா லெட்சணமா அங்க இருக்கலாமே” என்றவள் வெளியே வர எத்தனிக்க அவனோ வழிவிடாமல் நின்றதோடு தானும் உள்ளே சென்று அமர்ந்தான்.

மேனகா முகம் கடுக்க ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள் அவள் கையிலிருந்த பொருளை ஆசையாகப் பார்த்தான்.

அது வேறொன்றுமில்லை. மேனகா அவளது மேஜையறையில் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த குங்குமச்சிமிழ்.

அதை பார்த்ததும் விஷ்வாமித்ரனின் நினைவலைகள் பின்னோக்கி சென்றன.

“எங்க வீட்டுல ஒரு பித்தளை குங்குமச்சிமிழ் உண்டுங்க… அது என் பாட்டியோடது… எனக்குக் கல்யாணம் ஆகுறப்ப அதை தருவேன்னு சொன்னாங்க… பாட்டி ஞாபகார்த்தமா அது என் கிட்டவே இருக்கணும்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்டேன்… ப்ச்… ஆசைப்பட்ட எல்லாமே நடக்குறது இல்லையே”

தந்தையிடம் தாயார் புலம்பியது விஷ்வாமித்ரனின் நினைவலைகளில் வந்த முதல் சம்பவம் என்றால் எப்படியாவது அவர்களின் திருமணநாளுக்குள் அந்தக் குங்குமச்சிமிழை அன்னைக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கவேண்டுமென கோவையில் பொறியியல் மாணவனாக இருந்த காலத்தில் சபதம் ஏற்றது இரண்டாவது சம்பவமாக வந்து போனது.

தந்தை மூலம் சொக்கநாதன் குடும்பம் பற்றி விசாரித்தது அடுத்த சம்பவம். அதற்கடுத்த சம்பவம் வருவதற்குள் மேனகாவின் தொண்டை செருமல் நினைவலைகளில் கல்லை எறிய அவை கலைந்து போயின.

விஷ்வாமித்ரன் மேனகாவின் கையிலிருந்த குங்குமச்சிமிழை ஆசையாகத் தொட முயற்சிப்பதற்குள் கையை பின்னே இழுத்துக்கொண்டாள் அவள்.

“நீ இதை தொடக்கூடாது” என்றாள் கோபத்தோடு.

விஷ்வாமித்ரன் நமட்டுச்சிரிப்போடு “அதிகாரம் எல்லாம் ஓவரா இருக்கு… இது நான் வரதட்சணையா கேட்ட குங்குமச்சிமிழ்மா… இன்னைக்கு நிச்சயம் முடிஞ்சதும் எங்கம்மாவுக்குச் சொந்தமாகிடும்… அது வரைக்கும் உரிமை கொண்டாடிக்க” என்றான்.

அவன் சொன்னது தான் தாமதம் மேனகாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது. அந்தக் குங்குமச்சிமிழ் அவளுக்கும் பிடித்தமானது தான்.

அங்கயற்கண்ணி அடிக்கடி அது மேனகாவின் உடமை என்று சொல்லி சொல்லி அவள் மனதில் பதிந்தே போயிருந்தது.

போதாக்குறைக்கு மேனகா – விஷ்வாமித்ரனுக்கு இடையே குங்குமச்சிமிழை வைத்து ஏகப்பட்ட உரையாடல்கள் கடந்த காலத்தில் நடந்தேறியிருந்தன. அவன் அதை பற்றி பேசும் போதெல்லாம் என்னென்னவோ கற்பனை செய்து குதூகலித்த பெண்ணிற்கு அவனது பேச்சு பொய் என்பது தெரிந்த பிறகு உண்டான வேதனையை விட இனி குங்குமச்சிமிழ் தனக்குச் சொந்தமில்லை என்ற நிதர்சனம் கொடுத்த வேதனை அதிகம்.

மேனகாவின் முகம் மாறியதும் விஷ்வாமித்ரன் கேலிப்பேச்சை நிறுத்தினான்.

“இது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச பொருள்னு தெரியும்ல… அப்ப எதுக்கு வரதட்சணைக்குப் பதிலா இதை கேட்ட?”

மெல்லிய குரலில் கேட்டாள் அவள்.

“என் அம்மாக்கு அவங்க பாட்டியோட ஞாபகார்த்தமா இருக்குறது இது மட்டும் தான்… அவங்க ஆசைப்பட்டுக் கிடைக்காத ஒன்னு இந்த உலகத்துல இருக்கும்னா அது இந்தக் குங்குமச்சிமிழ் மட்டும் தான்… கார்த்திகாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறதோட ஆடட் பெனிஃபிட்டா இதை வரதட்சணையா வாங்கி அவங்களைச் சந்தோசப்படுத்தணும்னு நினைச்சேன்”

“எனக்குப் பிடிச்ச குங்குமச்சிமிழை என் கிட்ட இருந்து பிடுங்குனா நான் வருத்தப்படுவேன்னு நீ யோசிக்கவேல்லையா?”

விஷ்வாமித்ரன் அவளைப் பொருள்விளங்காத பார்வை பார்த்தான்.

“உன் சந்தோசம், வருத்தம் இதை பத்தியெல்லாம் நான் ஏன் கவலைப்படணும்? நீ எனக்கு அவ்ளோ முக்கியமானவ கிடையாது மேனகா” என்றான் நிதானமாக.

அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கு வேண்டுமானால் சாதாரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை மேனகாவைக் காயப்படுத்திய விதம் கொடுமையானது. அடிப்படையே இல்லாத நேசத்தோடு சில நாட்கள் அவள் வாழ்க்கையில் கழிந்திருக்கின்றன. எவ்வளவு பெரிய துர்பாக்கியம்!

தொண்டையை அடைத்த துக்கத்தில் அதற்கு மேல் வாதிட விரும்பாதவள் தன் பக்கத்திலிருந்த கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள்.

விஷ்வாமித்ரனும் வெளியே வந்த பிறகு கார்க்கதவை லாக் செய்துவிட்டு அவனைத் திரும்பிக் கூட பார்க்காமல் நடந்து ஹோட்டலுக்குள் சென்றுவிட்டாள்.

விஷ்வாமித்ரன் திடீரென அவள் உணர்ச்சிவசப்படக் காரணம் என்னவென புரியாமல் திகைத்தான்.

நியாயப்படி ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்த சம்பவங்களுக்காக அவன் தான் அவள் மீது வருத்தப்பட்டுக் கோபத்தில் குதிக்கவேண்டும். இங்கே எல்லாம் தலைகீழாக இருக்கிறதென நினைத்தவன் மேனகா மீதான தனது வருத்தத்தை வெளிக்காட்ட தக்க சமயம் வெகுவிரைவில் வரப்போகிற நிம்மதியோடு ஹோட்டலின் பான்க்விட் ஹாலுக்குள் நுழைந்தான்.

அதன் பின்னர் நிச்சயதார்த்தம் ஆரம்பித்தது.

சர்வலங்கார பூஷிதையாக வந்து சேர்ந்த கார்த்திகா அவளது பெற்றோர் அருகே அமர இரு குடும்பமும் தட்டு மாற்றிக்கொண்டார்கள். பின்னர் கார்த்திகாவுக்கு மோதிரம் அணிவிக்கும்படி சரஸ்வதி விஷ்வாமித்ரனின் கையில் சிறு பெட்டியைத் திணித்தார்.

இவ்வளவு நேரம் சந்தோசமாக இருப்பது போல நடித்த கார்த்திகாவுக்கு விஷ்வாமித்ரன் மோதிரத்துடன் அவளது கையைப் பற்றியதும் வியர்க்கத் துவங்கியது. இது ராஜ் இருக்கவேண்டிய இடம். இன்னொருவன் அவளுக்கு மோதிரம் அணிவிக்க அவள் அனுமதிக்கலாமா?

மனம் வலிக்க முகம் மாறியவள், விஷ்வாமித்ரன் அவளது மோதிரவிரலைப் பிடித்தபோது தடுமாறியதில் மோதிரம் கீழே விழுந்து எங்கோ உருண்டோடுவதைப் பார்த்து நிம்மதியுற்றாள்.

உருண்டோடிய மோதிரம் எங்கே போனதென ஒவ்வொருவராகத் தேடத் துவங்கினார்கள்.

விஷ்வாமித்ரன் மெல்வினை அழைத்து அவன் காதில் “மோதிரம் யார் கைக்கும் கிடைக்கக்கூடாது… நான் சொல்லுறது புரியுதுல்ல?” என்கவும்

“புரியுது பாஸ்” என்று பதிலளித்தவன் உறவுக்காரர்கள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியின் கீழே கிடந்த மோதிரத்தை யாருமறியாமல் எடுத்துப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டான்.

“விஷ்வா கையால கார்த்திகாவுக்கு மோதிரம் போடணும்னு ஆசையா வாங்குனேன்”

கவலைப்பட்ட சரஸ்வதியிடம் வேறு மோதிரம் வாங்கி திருமணத்தன்று அணிவிக்கிறேன் என்று சொல்லி சமாதானப்படுத்திய விஷ்வாமித்ரன், தனது அன்னை ஆசைப்பட்டுக் கேட்டும் அவரது குடும்பத்தார் தர மறுத்த பரம்பரை குங்குமச்சிமிழை சொக்கநாதன் கையால் உறவினர் நிறைந்த சபையில் அன்னையிடம் கொடுக்க வைத்து இத்தனை ஆண்டுகால ஆசையைப் பூர்த்தி செய்தான்.

மோதிரம் காணாமல் போனதைத் தவிர வேறெந்த குறையுமின்றி விஷ்வாமித்ரன் – கார்த்திகாவின் நிச்சயதார்த்தம் இனிதே நிறைவுற்றது.

****

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்க மறக்காதிங்க டோலீஸ்
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 10

ராஜ் சொன்னது போல கார்த்திகா வெகு இயல்பாக கல்யாணப்பெண் என்ற பாத்திரத்துக்கேற்றாற்போல நடித்தாள். வீட்டினர் யாருக்கும் சிறிய சந்தேகம் கூட வரவில்லை என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

கல்யாணமாகி வீட்டை விட்டுப் போகின்ற பெண் என்பதால் சொக்கநாதனின் கண்டிப்பு கூட இப்போது குறைந்திருந்தது.

அதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அடிக்கடி ராஜிடம் மொபைலில் பேசி உடன்போக்கு திட்டத்திற்காக தன்னைத் தயார்ப்படுத்திக்கொண்டாள்.

இதற்கிடையே திருமணத்துக்கு, வரவேற்புக்குப் புத்தாடைகள் ஆபரணங்கள் வாங்குவதற்காக சரஸ்வதியோடு வீட்டுப்பெண்கள் அனைவரும் ஷாப்பிங் கிளம்பிவிட மேனகா மட்டும் தனக்கு வந்திருக்கும் கேக் ஆர்டரைக் காரணம் காட்டி வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டாள்.

கார்த்திகா இது தான் சாக்கு என்று ஷாப்பிங் போகிற இடத்தில் வைத்து ராஜை சந்திக்க திட்டம் போட்டவளாகக் குதூகலத்துடன் கிளம்பிப் போய்விட்டாள்.

வீட்டில் வேலைக்காரப்பெண்ணும், மேனகாவும் மட்டுமே இருந்தனர்.

எப்படியும் ஷாப்பிங் செல்பவர்கள் வீடு திரும்ப இரவாகிவிடும். அவர்கள் பி.எஸ்.பவனில் சாப்பாட்டை முடித்துக்கொள்வதாகச் சொன்னதால் வேலைக்காரப்பெண்ணுக்கு ஓய்வு கொடுத்து வீட்டுக்குச் செல்லும்படி கூறியவள் உற்சாகமாக கேக்கை பேக் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

மதியம் வரை நேரம் ஓடிப்போய்விட அடுத்து கேக்கை அலங்கரிப்பதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்தாள்.

பைப்பிங் பேக்கில் ராயல் ஐசிங்கை நிரப்பிக்கொண்டவள் அதைk கொண்டு கேக்கை அலங்கரிக்கப்போன தருணத்தில் சூடான மூச்சுக்காற்று கழுத்து வளைவில் மோதியதும் விதிர்விதிர்த்துத் திரும்பினாள்.

அவளிடமிருந்து சில மைக்ரோமில்லி மீட்டர்கள் தொலைவில் நின்ற விஷ்வாமித்ரனின் திண்மார்பில் மோதிக்கொண்டவள் நகர முயன்றாள்.

பின்னே இருப்பது சமையல் மேடை. எங்கே நகர்வாள் பேதைப்பெண்? எச்சிலை விழுங்கியபடி மலங்க மலங்க விழித்தவள் விஷ்வாமித்ரனின் கரம் மெதுவாய் உயர்ந்து அவளது கன்னக்கதுப்பைத் தீண்ட வரவும் சட்டென அவனது கையைத் தட்டிவிட்டாள்.

“கார்த்திகா வீட்டுல இல்ல… ஷாப்பிங் போயிருக்கா”

“தெரியும்… அவங்க எல்லாரும் போனதை தெரிஞ்சிக்கிட்டுத் தான் நான் வந்தேன்”

சர்வசாதாரணமாகச் சொன்னவன் இன்னும் நெருங்க மேனகாவின் விழிகளில் அதிர்ச்சியும் பயமும் கொப்புளிக்க ஆரம்பித்தது.

இதயம் தடதடவென துடிக்கவும் விஷ்வாமித்ரன் தனது காதுக்கு அருகில் கரத்தைக் குவித்து எதையோ கேட்பது போல பாவனை செய்தான்.

“லப்டப் லப்டப் லப்டப்னு ஏதோ சத்தம் கேக்குதே… என்னவா இருக்கும் ஸ்வீட்டி? ஓ! உன் ஹார்ட்பீட்டா? நீ ரொம்ப தைரியசாலினு உங்கப்பாவும் பெரியப்பாவும் சொன்னாங்களே! இவ்ளோ தானா உன் தைரியம்?”

கேட்டதோடு நிற்காமல் அவள் மிச்சம் வைத்திருந்த ராயல் ஐசிங்கை ஒரு விரலால் தொட்டு மேனகாவின் கன்னத்தில் கோடாய் தீற்றினான்.

அவனது விரல் பட்டதும் தீச்சுட்டாற்போல இருந்தது மேனகாவுக்கு.

கண்களில் கோபக்கனல் மூண்டது.

“யூ ஆர் க்ராசிங் யுவர் லிமிட்” விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள் அவள்.

சமீபநாட்களாகவே தன்னிடம் அவன் நடந்துகொள்ளும் விதமும், பேசும் விதமும் உண்டாக்கிய குழப்பம் இன்னும் தீராத நிலையில் இப்படி நெருங்கி விளையாடினால் அவளுக்குக் கோபம் வராதா?

ஐசிங்கைத் துடைக்காமல் கத்தியவளின் கோபம் அவனுக்குச் சிறுபிள்ளையின் சீற்றமாகத் தோன்றியதோ என்னவோ சத்தமாக நகைத்தான்.

தமக்கையைத் திருமணம் செய்யவிருப்பவன் தன்னிடம் ஏன் இவ்வாறெல்லாம் நடந்துகொள்கிறான் என்று கோபத்தில் கொந்தளித்துப்போனவளை அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் கொந்தளிக்க வைத்தது.

“உன் மேல எனக்கு அன்லிமிட்டட் ரைட்ஸ் இருக்கு ஸ்வீட்டி… நீயே நினைச்சாலும் அதுக்கு லிமிட் ஃபிக்ஸ் பண்ண முடியாது”

சிரிப்பதை நிறுத்திவிட்டுத் தீவிரக்குரலில் சொன்னவனை வெறுப்பும் அதிர்ச்சியுமாகப் பார்த்தாள் மேனகா. இவனது பேச்சுக்கு எப்படி அர்த்தம் எடுத்தாலும் அது தப்பர்த்தமாகத் தான் வருகிறது.

சில ஆண்கள் மனைவியின் தங்கையிடம் நூல் விட்டுப் பார்ப்பதை போல இவனும் முயல்கிறானோ? கார்த்திகாவை வாங்கினால் மேனகா இலவசம் என்பதற்கு இங்கு என்ன ஆடி தள்ளுபடி விற்பனையா நடக்கிறது?

அருவருப்பு சூழ்ந்தது மேனகாவிடம்.

“இவ்ளோ கேவலமானவனா நீ?”

வார்த்தைகளைக் கடித்துத் துப்பியவளின் மோவாய் அடுத்த நொடி விஷ்வாமித்ரனின் உள்ளங்கைக்குள் அடங்கியிருந்தது.

அவனது கை அவளது மோவாயை அழுத்தியிருந்த விதம் வலியைக் கொடுக்க, விஷ்வாமித்ரனின் முகமோ தனலாய் தகித்தது.

“உன் அப்பன் பெரியப்பனை விட நான் ஒன்னும் கேவலமானவன் இல்லடி” அரைத்த பற்களுக்கிடையே வார்த்தைகளைத் துப்பினான் அவன்.

இவனுக்கு ஏன் திடீரென இவ்வளவு கோபம் வருகிறது என மருண்டவளுக்கு இந்தக் கோபம் அவனோடு ஒட்டிப்பிறந்த சகோதரன் என்பது இதுவரை தெரியாதல்லவா!

தன்னை ஒரு பெண் கேவலமாகப் பேசுவதா? அதிலும் சுந்தரேசன் போன்ற சுயநலமான மனிதரின் பெண் பேசுவதா என்ற கோபம் அவனுக்கு.

மேனகாவோ வலிமிகுதியில் கண்கள் கலங்க முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டவள் மெதுவாய் அவன் பிடி தளர்ந்ததும் வேகமாக விலகிக்கொண்டாள்.

“விளையாட்டுக்குப் பேசுறது வேற… பட் இந்த திமிரான டோன்ல மரியாதைக்குறைவா நீ என்னை ஒரு வார்த்தை பேசக்கூடாது… மைண்ட் இட்” என எச்சரித்தவன் மீண்டும் அவளது மோவாயை இறுக்கமாகப் பற்றினான்.

மேனகா பதறும்போதே தனது கோட் பாக்கெட்டில் இருந்த கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் கன்னத்தில் தீற்றிய ஐசிங்கை துடைத்தவன் “உனக்கு நியூட் லிப்ஸ்டிக் ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்றான்.

நிமிடத்துக்கு நிமிடம் மாறுகிறானே! சிலையாய் சமைந்தாள் அவள்.

எதிர்வினையாற்றாமல் திகைக்கும்போதே அவளது கையில் ஒரு சிறிய பெட்டி திணிக்கப்பட்டது.

“இது என் மனைவியா வரப்போறவளுக்கு நான் வாங்குன கிப்ட்… பத்திரமா வச்சுக்க… மணமேடையில தாலி கட்டுனதும் எல்லார் முன்னாடியும் இதை என் மனைவி விரல்ல போட்டு ஷீ இஸ் அபிஷீயலி மிசஸ் விஷ்வாமித்ரன்னு அனவுன்ஸ் பண்ணப்போறேன்… மறந்துடாம கல்யாண நேரத்துல இதை கையோட கொண்டு வந்துடு”

கட்டளையிட்டு விட்டு அங்கிருந்து வேகநடையோடு கிளம்பி போனவனின் திட்டம் என்ன என்று புரியாமல் குழம்பிப்போய் நின்றாள் மேனகா.

இரவில் ஷாப்பிங் முடித்துவிட்டு வந்தவர்கள் அவளுக்கும் கார்த்திகாவுக்கும் ஒரே வண்ணத்தில் புடவை எடுத்திருப்பதாகச் சொன்னதும் பெயருக்குச் சிரித்துவிட்டுத் தனது அறைக்குள் முடங்கிக்கொண்டாள்.

இங்கே நடக்கிற சம்பவங்கள் எல்லாம் அவளது கையை மீறி நடக்கின்றன.

நம்பக்கூடாதவனை நம்பி உடன்பிறவாத சகோதரியின் வாழ்க்கையை ஒப்படைக்கப்போகிறார்கள். அவன் ஏதோ வலுவான திட்டத்தோடு தான் ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைக்கிறான். தனக்கு இதெல்லாம் புரிந்தாலும் யாரிடமும் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் மேனகாவை வதைத்தது.

திருமணநாளுக்காக வீட்டினர் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமுமாக தயாராகையில் அவள் மட்டும் குழப்பத்திலும் ஆதங்கத்திலும் உலாவினாள்.

நாட்கள் வேகமாகப் பறந்து திருமணநாளும் வந்துவிட்டது.

கோவையின் ஆடம்பர ஹோட்டல் ஒன்றில் நிச்சயத்தைப் போலவே திருமணத்தையும் நடத்தும் பொறுப்பை ஈவெண்ட் மேனேஜ்மெண்ட் நிறுவனத்திடம் ஒப்படைந்திருந்தார்கள் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும்.

உறவுக்காரர்களால் ஹோட்டலின் பிரம்மாண்ட பேன்க்விட் ஹால் நிரம்புவதைத் திருப்தியோடு பார்த்தபடி ஐயர் சொன்ன மந்திரங்களை கர்மசிரத்தையாகச் சொல்வதைப் போல நடித்துக்கொண்டிருந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

மகனை மணக்கோலத்தில் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் சரஸ்வதிக்கும் தாணுமாலயனுக்கும் பூரிப்பு அடங்கவில்லை.

அதிலும் சரஸ்வதி தனது சொந்தக்காரர்களை பல ஆண்டுகள் கழித்து சந்தித்த மகிழ்ச்சியில் இருந்தார்.

பார்த்த யாவரும் அவரையும் தாணுமாலயனையும் பெருமையாகப் பேசியது இருவருக்கும் பல ஆண்டுகளாக மனதில் இருந்த காயத்தின் வடுவை ஆற்றியது எனலாம்.

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் கர்வத்தோடு உறவினர்களிடம் இந்தச் சம்பந்தத்தை எப்படி பேசி முடித்தோமென்ற கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்களுக்குப் பதிலாக நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் விஷ்வாமித்ரனுக்கு மைத்துனர்கள் என்ற முறையில் மணமேடையில் நின்று ஐயர் கேட்ட ஒவ்வொன்றையும் செய்து கொடுத்தார்கள்.

அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் மணப்பெண் அலங்காரத்தில் இருந்த கார்த்திகாவைக் கண்கள் கலங்க ரசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அலங்கரிக்கப்பட்ட பதுமை போல இருந்த மேனகாவை மட்டும் கவனிப்போர் யாருமில்லை.

அழகுக்கலை நிபுணர் அவளையும் மணப்பெண்ணுக்குச் சற்றும் குறையாமல் அலங்கரித்திருந்தார். அவருக்குக் கட்டளையிட்டவன் மணமகனாயிற்றே!

மேனகாவைத் தவிர வேறு யாருக்கும் சின்ன உறுத்தல் கூட எழவில்லை என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் சொன்னான் என்று அன்றொரு நாள் அவன் கொடுத்த மோதிரப்பெட்டியைக் கொண்டு வந்திருந்தாள் அவள்.

திடீரென ஒரு இளவயது பையன் மூன்று பெண்களையும் ஐயர் அழைக்கிறார் என்றதும் மூவரும் கார்த்திகாவை அழகுக்கலை நிபுணர் துணையில் விட்டுவிட்டு வெளியேறினார்கள்.

அவர்கள் சென்றது தான் தாமதம், அழகுக்கலை நிபுணரிடம் நன்றி சொன்ன கார்த்திகா அவர் கொடுத்த லெஹங்காவை அணிந்துகொண்டாள்.

தலையைச் சுற்றி முக்காடிட்டவள் கருப்பு கண்ணாடியையும் மாஸ்கையும் வைத்து முழு முகத்தையும் மறைத்துக்கொண்டாள்.

மடமடவென கையில் போட்டிருந்த வளையல்களைக் கழற்றியவள் “ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்” என்க

“உங்களுக்காக ராஜ் சார் மண்டபத்துக்கு வெளிய காத்திருக்குறார்மா… ஆல் த பெஸ்ட் ஃபார் யுவர் மேரேஜ் லைஃப்” என்று வாழ்த்தினார் அப்பெண்.

அவர் ராஜ் ஏற்பாடு செய்த ஆள் தான். அவரைப் பற்றி அவன் சொன்னதும் அடம்பிடித்து தனக்கு அலங்காரம் செய்ய அவரைப் புக் செய்தபோதே எப்படி மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறப்போகிறாள் என்பதைச் சொல்லியிருந்தாள் கார்த்திகா.

இதோ வெளியேறுவதற்கான தருணம் வந்துவிட்டது.

மணமகள் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தவளின் பார்வை மணமேடையிலிருந்த விஷ்வாமித்ரன், சகோதரர்கள், அன்னையர்களோடு நின்ற மேனகா, தந்தையர்கள் மற்றும் அத்தை மாமாவை ஒரு முறை பனோரமா வியூ போல தழுவியது.

“எல்லாரும் என்னை மன்னிச்சிடுங்க… எனக்கு வேற வழி தெரியல”

மானசீகமாக மன்னிப்பு கேட்டவள் லெஹங்கா முக்காடோடு மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறி வாயிலில் நின்ற ராஜின் காரிலேறிக்கொள்ள கார் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டது.

கார்த்திகாவின் உடன்போக்கு பற்றி அறியாமல் சந்தோசத்தில் திளைத்திருந்த அவளது குடும்பத்தினருக்கு அடுத்து தங்களை தாக்கப் போகிற அதிர்ச்சி பற்றி தெரியவில்லை.

*********

உங்க கருத்துகளை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 11

“பொண்ணை அழைச்சிண்டு வாங்கோ”

ஐயர் கூறியதும் அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் மேனகாவோடு கார்த்திகா இருந்த மணப்பெண் அறைக்கு விரைந்தார்கள். அங்கே அவளைக் காணவில்லை.

உடனே மூவருக்கும் பரபரப்பு.

“இந்தப் பொண்ணு எங்க போயிருப்பா?” கலக்கத்துடன் குளியலறையை எட்டிப் பார்த்தார் அங்கயற்கண்ணி.

மீனாட்சிக்கும் மேனகாவுக்கும் அடிவயிற்றில் தீப்பிடித்தாற்போல இருந்தது. மணமேடையில் தாலி கட்டவிருக்கும் சமயத்தில் எப்படி கார்த்திகா அந்தர்த்தானம் ஆகியிருக்க முடியும் என்ற குழப்பத்தோடு மூன்று பெண்களும் அல்லாடியபோது அதே இளவயது பையன் வந்தான்.

“இந்த ரூம்ல இருந்த அக்கா வேற ட்ரஸ் போட்டுக்கிட்டு வெளிய காரோட வெயிட் பண்ணிட்டிருந்த ஒரு அண்ணா கூட போயிட்டாங்க ஆன்ட்டி” என்று சொல்லி அங்கயற்கண்ணிக்கு அதிர்ச்சியளித்தான்.

“என்ன சொல்லுற நீ? நல்லா பாத்தியா?” என்று மேனகா கேட்க,

“நான் நல்லா பாத்தேன்… க்ரீம் கலர் லெஹங்கா, கூலர்ஸ், மாஸ்க் போட்டுட்டு அந்தக்கா கார்ல ஏறுனாங்க” என்றான் பையன்.

அப்போது “அக்கா நம்ம கார்த்தியோட போன்” என்று மீனாட்சி மொபைலைக் கொடுத்தார்.

மேனகா அதை வாங்கி கடவுச்சொல்லைப் போட்டுத் திறந்தாள்.

வாட்சப்பில் அவள் ராஜிடம் செய்த சாட்கள் அனைத்தையும் வாசித்தவள் இடிந்து போனாள்.

“கார்த்தி அவ காதலிச்சவர் கூட போயிட்டா பெரியம்மா”

அவ்வளவு தான்! அங்கயற்கண்ணி வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தார்.

மூவரும் மணமகளை அழைத்து வரவில்லை என்றதும் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் அங்கே வந்துவிட்டனர்.

“பாவிமக! இப்பிடி தலையில இடிய இறக்கிட்டுப் போயிட்டாளே… கடைசி நிமிசம் வரைக்கும் இன்னொருத்தனைக் காதலிக்கிறதை பத்தி மூச்சு கூட விடலையே”

அங்கயற்கண்ணியின் அழுகை சொக்கநாதனுக்கு நடந்ததை புரியவைத்தது.

அவர் பெற்ற மகள் யாரோ ஒருவனைக் காதலித்து மணமேடை வரை வந்து அவர்களை ஏமாற்றிவிட்டு ஓடியிருக்கிறாள்! கண்கள் சிவக்க அவளைக் கொன்று போடுமளவுக்கு ஆத்திரம். இதே போல சம்பவம் இதற்கு முன்னரும் நடந்திருக்கிறதே. அப்போது சற்குணநாதன் அடைந்த அவமானத்தின் தீவிரத்தை இப்போது பரிபூரணமாக உணர்ந்தார் சொக்கநாதன்.

மணமேடையில் விஷ்வாமித்ரன் தாலி கட்ட தயாராக இருக்கிறான். என்ன தான் பழைய சம்பவங்களை ஒதுக்கிவிட்டு அவன் பழகினாலும் இந்த மாதிரி சூழலில் கட்டாயம் அவன் கோபம் கொள்வான்.

உற்றார் உறவினர் முன்னிலையில் அவன் தனது குடும்பத்தை அவமதிப்பது திண்ணம். எதற்கெடுத்தாலும் கௌரவமென குதிக்கும் சொக்கநாதன் இயலாமையால் என்ன செய்வதென புரியாமல் வெறி பிடித்தவர் போலானார்.

அண்ணனின் மனமறிந்த தம்பியாய் சுந்தரேசன் இப்போது கோபப்படுவதை விட நிலமையைச் சமாளிப்பது முக்கியமென்றதும் தங்கை குடும்பத்தாரிடம் என்ன பதில் சொல்வதென அறியாமல் தவித்தார் மனிதர்.

“வேற வழியில்ல பெரியப்பா… அவங்களுக்குச் சொல்லித் தான் ஆகணும்” என்ற மேனகா மணமேடைக்குப் போய் சரஸ்வதி – தாணுமாலயனிடம் இச்செய்தியைச் சொல்லவும் அவர்கள் அதிர்ந்து போனார்கள்.

மைந்தனை என்ன சொல்லி சமாளிப்பார்கள் அவர்கள்? காதலித்த பெண் திருமணப்பேச்சு எழுந்தபோதே சொல்லியிருக்கலாமே என பலவாறாக சிந்தித்தவர்கள் பக்குவமாக விஷ்வாமித்ரனிடம் நடந்ததைக் கூற அவனது முகம் ஜிவுஜிவுவென சிவந்தது.

கையைப் பிசைந்தபடி மணமகள் அறையிலிருந்து வெளியேறி மணமேடைக்கு வந்த சொக்கநாதன் குடும்பத்தாரை உறுத்து விழித்தான்.

“மொத்த குடும்பமும் சேர்ந்து திட்டம் போட்டு என்னைப் பழிவாங்கிட்டிங்கல்ல”

மணமேடையில் இருக்க விருப்பமின்றி கண்கள் கோபத்தில் பளபளக்க எழுந்தவன் சிம்மக்குரலில் கர்ஜித்தான்.

அவனது கோபத்தில் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் வெலவெலத்துப் போய் நின்றனர். அவர்களின் மனைவியரோ அவமானத்தில் அழுதபடி இருக்க அவர்களுக்கு அருகே செய்வதறியாது நின்ற மேனகாவின் முகம் கல்லென இறுகிப்போயிருந்தது.

“இதுக்கு மேல உங்க ட்ராமாவைப் பாக்க எனக்கு இஷ்டமில்ல… சபைய கூட்டி வச்சு அவமானப்படுத்திட்டிங்கல்ல, இந்த விஷ்வாமித்ரனோட கோவம் எப்பிடிப்பட்டதுனு இனிமே பார்ப்பிங்க”

கழுத்தில் அணிந்திருந்த மணமாலையைக் கழற்றி வீசியெறிந்துவிட்டு மணமேடையிலிருந்து இறங்கினான் விஷ்வாமித்ரன்.

“விஷ்வா! கோவப்படாதடா”

மைந்தனை எப்படியாவது சமாதானம் செய்துவிடலாமென்ற நப்பாசையோடு ஓடினார்கள் தாணுமாலயனும் சரஸ்வதியும்.

அவனது கோபத்தின் விளைவு எப்படிப்பட்டதென ஏற்கெனவே கேள்விப்பட்டிருந்ததால் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் எதையாவது செய்து சமாதானப்படுத்திவிடவேண்டுமென கரங்கூப்பியபடி அவன் முன்னே வந்து நின்றனர்.

உற்றார் உறவினர் முன்னிலையில் இவ்வாறு நடந்தது பெரும் தலைகுனிவு தான். என்ன செய்வது? தவறு செய்தவள் ஓடிவிட்டாள். அவளைப் பெற்ற பாவத்திற்கு சொக்கநாதன் தலைகுனிந்து தானே ஆகவேண்டும். தமையனுக்குத் துணை நின்றாகவேண்டிய சூழல் சுந்தரேசனுக்கு. அவமானத்தில் முகம் கறுக்க கைகூப்பி நின்றார்கள் சகோதரர்கள் இருவரும்.

விஷ்வாமித்ரன் அவர்களைப் பார்த்த பார்வையில் சகோதரர்கள் இருவரும் பஸ்பமாகாதது மீனாட்சியும் அங்கயற்கண்ணியும் செய்த புண்ணியமே!

“கோவப்படாதிங்க தம்பி… நாங்க திட்டம் போட்டு உங்களை அவமானப்படுத்தல… இது எங்களை மீறி நடந்த தப்பு… முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா இதை எப்படியாவது தடுத்திருப்போம்பா” சொக்கநாதன் அவமானத்தில் குன்றிப்போய் கூறினார்.

அவர் சொன்னதும் பேன்க்விட் ஹால் அதிரும்படி சிரித்தான் விஷ்வாமித்ரன். அதில் ஏளனம், எகத்தாளம் எல்லாம் கலந்திருந்தது.

சிரிப்பை நிறுத்தியவன் “இப்ப தப்பு நடந்திருச்சு… இதை எப்பிடி சரி செய்யப்போறிங்க?” என்றான் கண்களில் அக்னி மூள.

சகோதரர்கள் இருவரும் ஒரே குரலில் “நீங்க என்ன சொன்னாலும் செய்றோம் தம்பி” என்று அவன் விரித்த வலையில் விழுந்துவிட கர்வமாக அவர்களைப் பார்த்தான்.

அவர்கள் அடுத்து சரஸ்வதியிடம் போய் நின்றார்கள்.

“நீ சொன்னா தம்பி கேப்பார்மா சரசு… மணமேடை வரைக்கும் வந்த கல்யாணம் நின்னது நம்ம குடும்பத்துக்கும் அசிங்கம்தான்… இதுக்குக் கைமாறா தம்பி என்ன சொன்னாலும் நாங்க கேக்க தயாரா இருக்கோம்மா… நீங்க தம்பிக்குக் கொஞ்சம் எடுத்துச் சொல்லி புரிய வைங்க மாப்ள”

சொக்கநாதன் சரஸ்வதியின் கையையும் தாணுமாலயனின் கையையும் பிடித்துக்கொண்டு கதறினார்.

விஷ்வாமித்ரனை இறைஞ்சும் பார்வை பார்த்தனர் சரஸ்வதியும் தாணுமாலயனும்.

அவன் கொஞ்சம் நிதானித்தான். தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டான்.

“நான் அன்னைக்குச் சொன்னது போல உங்களுக்கு நான் செஞ்ச உதவிக்கு ஒரு விலை உண்டு… அந்த விலை கார்த்திகாவா இருந்தா என்ன? மேனகாவா இருந்தா என்ன?”

அழுத்தமாகச் சொன்னவனின் பார்வை அதை விட அழுத்தமாக மேனகாவின் மீது பதியவும் பெண்ணவள் துடித்துப் போனாள்.

திருமணத்தின் அடிப்படை அன்பும் நேசமும் தான். இப்படி வணிக ஒப்பந்தம் போல பேசுபவனையா மணமுடிக்கும் நிலையில் அவளை விதி தள்ளிவிடவேண்டும்! முடியாதென்ற வார்த்தை தன்னை மீறி தொண்டைக்குள் பிறப்பெடுத்து அங்கேயே மரிப்பதை உணர்ந்தாள் மேனகா.

அவளைப் போலவே மீனாட்சியும் துடித்துப் போனார்.

“இல்ல தம்பி…” என ஏதோ சொல்ல வந்தவரை “மேனகாக்கு முகூர்த்தப்புடவை கட்டி அழைச்சிட்டு வா மீனாட்சி” என்ற சுந்தரேசனின் கட்டளைக்குரல் கப்சிப்பாக்கியது.

அந்தக் குரலில் வீட்டு ஆண்கள் பேசினார்கள் என்றால் அவர்களின் முடிவு எடுத்தாயிற்று என்று அர்த்தம் என்பது கூடவா அவருக்குப் புரியாது.

இனி தன் பெண்ணின் வாழ்க்கையில் முடிவெடுக்கும் உரிமை தனக்கு இல்லை என்பது தெள்ளத்தெளிவாகத் தெரிந்துவிட மீனாட்சிக்குக் கண்ணீர் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. இடிந்து போய் நின்ற மேனகாவை “வாம்மா” என்று கைத்தாங்கலாக அழைத்துச் சென்றார்.

அவர்களைத் தொடர்ந்து அங்கயற்கண்ணியும் செல்ல இப்போது கர்வமாய் வெற்றிப்புன்னகையொன்று விரிந்தது விஷ்வாமித்ரனின் இதழில்.

அடுத்த மூன்றாவது நிமிடம் மணப்பெண்ணுக்குரிய மாலையை அணிந்து அவனருகே அமர்த்தப்பட்டாள் மேனகா.

தன்னருகே அமர்ந்திருப்பவளுக்கு அங்கே நடந்த சம்பவத்தால் உண்டான அதிர்ச்சி வடியும் முன்னர் நாதஸ்வரம் மங்கலவாத்தியம் முழங்க பெரியோர் அட்சதை தூவி வாழ்த்த மாங்கல்யம் பூட்டினான் விஷ்வாமித்ரன்.

மேனகா எவ்வித சந்தோசமுமின்றி அவன் கட்டிய தாலியை வாங்கிக்கொண்டாள். ஒரு காலத்தில் இந்தக் காட்சியைக் கற்பனை செய்து பார்த்து குதூகலித்தவளுக்கு, இப்போது கற்பனை நிஜமான பிறகும் பூரிப்பு இல்லை.

விஷ்வாமித்ரன் சொக்கநாதனுக்குச் செய்த உதவிக்கான விலையாகக் கார்த்திகாவை மணக்க விரும்பி அது நடக்காத போது அவளுக்குப் பதிலாக அந்த இடத்தில் அமர்ந்தவளுக்கு என்ன பூரிப்பு இருக்க முடியும்!

சரஸ்வதி அவரது பாட்டியுடைய குங்குமச்சிமிழை மைந்தனிடம் நீட்டி “மேனகாக்குக் குங்குமம் வச்சு விடு விஷ்வா” என்றதும் நடுவிரலில் குங்குமத்தைத் தோய்த்து எடுத்தவன் மேனகாவைச் சுற்றியணைத்தது பொல நெற்றி வகிட்டில் குங்குமத்தை வைத்தான்.

ஆசைப்பட்டது நடந்தாலும் மகிழ்ச்சியடைய முடியாத நிலையிலிருந்தவள் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இந்நிலை மாறி சூறாவளியாக மாறப்போகிறாள் என்பது அவளை மணந்தவனுக்குத் தெரியாத தகவல்.

அதே நேரம் கோவிலில் ராஜுடன் மணமாலை அணிந்து முகம் விகசிக்க நின்றிருந்தாள் கார்த்திகா.

அர்ச்சகர் இருவரது பெயர் நட்சத்திரத்தைக் கேட்டார்.

அவள் சொல்லும் முன்னர் “கார்த்திகா ரிஷப ராசி, கிருத்திகை நட்சத்திரம், கவின் ராஜ் விருச்சிக ராசி விசாக நட்சத்திரம்” என்றான் அவளது காதலன் ராஜாக நின்ற கவின் ராஜ் சந்திரசூடன்.

ஆம்! பிரபல தொழிலதிபர் சந்திரசூடனின் மைந்தனும் விஷ்வாமித்ரனின் நண்பனுமான கவின் தான் கார்த்திகாவின் ராஜ்.

இது நாள் வரை ராஜ் என்றே அழைத்துக் கொஞ்சியவள் அவனது முழுப்பெயரைக் கேட்டதும் கொஞ்சம் குழம்பிப்போனாள்.

“கவின் ராஜ்?”

“என்னோட ஃபுல் நேம் ஹனி”

முத்துப்பற்கள் மின்ன சொன்னான் அவன்.

ஏதோ உறுத்தினாலும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாதவள் அர்ச்சகர் நீட்டிய மாங்கல்யத்தைக் கவின் கையால் கழுத்தில் வாங்கிக்கொண்டாள்.

அர்ச்சகர் அவர்களுக்கு அட்சதை தூவி வாழ்த்தினார்.

பெற்றோரின் நினைவில் கார்த்திகாவின் கண்கள் கலங்கிப் போயின.

“என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட மொமண்ட் அவ்ளோ கொடூரமாவா இருக்கு?”

தீவிரக்குரலில் கவின் கேட்கவும் அவசரமாக மறுத்தாள் கார்த்திகா.

“என் ஃபேமிலி ஞாபகம் வந்துடுச்சு ராஜ்” என்றாள் அவள்.

அவளைத் தோளோடு அணைத்துக்கொண்டவன் “டோண்ட் வொரி… அவங்களை என் ஃப்ரெண்ட் பாத்துப்பான்” என்றான் ஆதரவாக.

“உங்க ஃப்ரெண்ட்? புரியல ராஜ்”

“நீ இப்ப குழப்பத்துல இருக்குற ஹனி… ஊட்டிக்குப் போனதும் உனக்கு எல்லாம் புரியும்” என்றான் பூடகமாக.

ராஜின் வீடு இருப்பது ஆர்.எஸ்.புரத்தில் தானே! ஊட்டிக்கு ஏன் அழைத்துப் போகிறான் என்று குழம்பியவள் பின்னர் அவன் தனக்காக சர்ப்ரைஸ் ஹனிமூன் எதுவும் ஏற்பாடு செய்திருப்பான் என்ற கற்பனையில் நாணி சிவந்தாள்.

முகம் விகசிக்க அவன் காட்டிய மங்கலநாணுடன் நம்பிக்கையோடு கவினின் காரிலேறியவளுக்கு இன்னும் சற்று நேரத்தில் அந்த நம்பிக்கை தவிடுபொடியாகப் போவது தெரியாது.

கார்த்திகாவின் நிலை இப்படியென்றால் மேனகாவின் நிலை தர்மச்சங்கடத்தின் உச்சம் எனலாம்.

மாங்கல்யம் அணிவித்தவன் அவள் கண்ணுக்கு யாரோ ஒருவன் போல தெரியும் போது எப்படி திருமணச்சடங்குகளில் அவளால் முழுமனதோடு பங்கேற்க முடியும்?

பங்கேற்றே ஆகவேண்டும் என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

“இங்க பாருங்க சொக்கநாதன் சார், உங்க பொண்ணு ஓடிப்போனதால இந்தக் கல்யாணத்தோட எந்த நிகழ்வுலயும் தொய்வு வரக்கூடாது… என் அம்மா என்னோட கல்யாணத்துல என்ன சடங்குலாம் செய்யணும்னு ஆசைப்பட்டாங்களோ அதெல்லாம் நடக்கும்”

‘ஓடிப்போனதால’ என்ற வார்த்தையை அவன் அழுத்தமாக உச்சரித்த விதத்தில் ஒரு முழம் கயிற்றில் தொங்கிவிடலாமா என்ற எண்ணம் சொக்கநாதனுக்கு வந்துவிட்டது.

அவமானத்தை விழுங்கிக்கொண்டார்.

விஷ்வாமித்ரனின் கட்டளைக்குப் பிறகு எல்லா சடங்குகளும் நடந்தேறியது. அனைத்திலும் எந்திரம் போல கலந்துகொண்ட மேனகாவை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவன் “உன் கிட்ட நான் குடுத்த மோதிரம் இருக்குதா?” என்று கேட்டான்.

அவள் இருந்த மனநிலையில் அவனுக்குப் பதிலளிக்கத் தோன்றவில்லை. அவளது மௌனம் விஷ்வாமித்ரனுக்கு எரிச்சல் மூட்டியது.

“ஐ அம் ஆஸ்கிங் யூ சம்திங்” என்றான் சூடாக.

மேனகா நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொண்டவள் “த்சூ! ஞாபகம் இல்ல” என்று அசிரத்தையாகப் பதிலளிக்கவும் எரிச்சல் கோபமானது.

“ஞாபகம் இல்லையா? என் கையால போட்டுக்க விருப்பமில்லையா?”

விஷ்வாமித்ரனின் தணிந்த குரலில் கோபம் சொட்டியது.

மேனகாவுக்கு இவனுக்கு நிஜமாகவே திருமணத்தில் நடந்த அசம்பாவிதம் எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லையா என்ற ஆச்சரியம்.

அதை மறைக்காமல் கண்ணில் காட்டியவள் “நீ மனுசன் தானே? எவ்ளோ பெரிய விசயம் நடந்திருக்கு… அதோட பாதிப்பு கொஞ்சம் கூட இல்லாம மோதிரம் எங்கனு கேக்குற” என்றாள்.

“நடந்த அசம்பாவிதத்தால எதுவும் இங்க நின்னு போயிடலையே… கல்யாணம் நடந்தாச்சு, அதுக்கு அப்புறம் உள்ள ரிச்சுவல்ஸும் முடிஞ்சாச்சு… என்ன தான் சப்ஸ்யூட் ப்ரைய்டா இருந்தாலும் அபிஷியலி யூ ஆர் மை ஒய்ப் நவ்… அதை யாராலயும் மாத்தமுடியாதுல்ல”

மேனகா அவனது பேச்சில் தனக்குச் சாதகமான அனைத்தையும் விலக்கிக்கொண்டு ‘சப்ஸ்யூட் ப்ரைட்’ என்ற பாதகமான வார்த்தையை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டாள்.

“சப்ஸ்யூட்டா நான் இல்லனாலும் யாரோ ஒருத்திய நீ கல்யாணம் பண்ணிருப்ப தானே… என் மேல எந்த ஃபீலிங்சும் இல்லாத ஒருத்தனை, நான் மனசாற வெறுக்குற ஒருத்தனைக் கல்யாணம் பண்ணிருக்கோமேங்கிற வேதனை எனக்கு… என்னால நார்மல் பொண்டாட்டி மாதிரி நடிக்கக்கூட முடியாது”

மனதிலுள்ள ஏமாற்றங்களைக் கொட்டித் தீர்த்தவளை யோசனையுடன் பார்த்த விஷ்வாமித்ரன் அதற்கு பின்னர் அவளிடம் எதையும் கேட்கவில்லை.

சொக்கநாதனின் குடும்பம் கார்த்திகா எங்கே போனாளோ என்ற பரிதவிப்பை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் மேனகாவின் திருமணத்தில் உலாவிய காட்சியே அவனுக்குத் திருப்தியளிக்க தனது பழிவாங்கும் படலத்தின் பாதிக்கிணறைத் தாண்டிய சந்தோசத்தில் இருந்த விஷ்வாமித்ரனின் திருமண வாழ்க்கை அவன் நினைத்ததை போல எளிதாக இருக்கப்போவதில்லை.

*****

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 12

திருமண விருந்து முடிந்து மாலையில் வரவேற்பெல்லாம் வேண்டாமென்று மறுத்த விஷ்வாமித்ரன் மேனகாவை அழைத்துக்கொண்டு பெற்றொருடன் அன்று மதியமே கிளம்பிவிட்டான்.

“ரிசப்சன் முடியலயே மாப்ள?” என்று சுந்தரேசன் தயங்க

“இன்னைக்கு நடந்த அவமானத்துக்கு அப்புறம் ரிசப்சன்ல நிக்குற அளவுக்கு உங்களுக்கு மனவுறுதி இருக்குதா சுந்தரேசன் சார்?”

இந்த ஏளனக்கேள்விக்குப் பிறகு சுந்தரேசன் மட்டுமில்லை, வேறு யாருமே அவனை எதிர்த்துப் பேசவில்லை.

மீனாட்சிக்கு மனம் தாங்கவில்லை. ஒரே பெண்ணின் திருமணம் இப்படிப்பட்ட சூழலில் நடந்ததே அவரது மனதை வெகுவாகத் தாக்கியிருந்தது. அவரது வயிற்றில் பிறக்காதவள் என்றாலும் கார்த்திகாவின் நிலை என்ன என்று தெரியாத கலக்கம் வேறு!

நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் முகூர்த்தம் முடிந்ததுமே கார்த்திகாவைப் பற்றி விசாரிக்கப் போனவர்கள் இன்னும் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பவில்லை.

அங்கயற்கண்ணியும் அவரும் மகள்களைப் பற்றி எண்ணி வருந்தினால், ஆண்களோ குடும்ப கௌரவம் இப்படி ஒரே நாளில் குலைந்து போனதே என மனம் குமைந்தபடி நடமாடினார்கள்.

இதற்கு மேல் வரவேற்புக்கு வருபவர்களுக்குப் பெண் மாறிவிட்டதற்கான காரணத்தை விளக்குவதற்கு பதில் பிரச்சனையின் சூடு குறைந்த பிறகு நெருங்கிய உறவுகளை மட்டும் அழைத்து வரவேற்பை வைத்துக்கொள்ளலாமென சரஸ்வதி தனது அண்ணனிடம் கூறினார்.

விஷ்வாமித்ரனின் நடவடிக்கையால் முகம் சுண்டிப்போன சுந்தரேசனைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக சொல்லப்பட்ட பதில் அது.

அனைவரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்களேயொழிய நடந்த சம்பவத்தால் அதிகபட்ச பாதிப்புக்குள்ளானவளான மேனகாவின் கருத்தைக் கேட்கவில்லை.

அவளுக்குமே இப்போதைய சூழலில் வரவேற்பில் விஷ்வாமித்ரனோடு பொய்ச்சிரிப்போடு நிற்கும் எண்ணம் இல்லாததால் மௌனமாக அவனோடு கிளம்பினாள்.

சிவப்பு ரோஜாக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட காரில் அவனோடு ஏறியமர்ந்தவளுக்குக் கண்ணீர் மல்க விடைகொடுத்தனர் அவளது பிறந்தகத்தினர்.

விஷ்வாமித்ரனின் குடும்பத்தினரோடு அவள் மேட்டுப்பாளையம் வந்து சேர்ந்த போது மாலையாகிவிட்டது.

மலைச்சரிவில் கீழ்நோக்கி இறங்கிய பகுதியில் கம்பீரமாக நின்ற விஷ்வாமித்ரனின் கெஸ்ட் ஹவுசை பார்த்தபோதே அடிவயிற்றில் பிசைந்தது மேனகாவுக்கு.

பழக்கமற்ற சூழல்! புதிய உறவுகள்! மனதிலிருந்த கசப்பால் பழகிய ஒருவனும் புதியவனாகத் தெரிந்தான். அவளையறியாமல் மருட்சியொன்று மேனகாவைச் சூழ்ந்தது.

சரஸ்வதியும் தாணுமாலயனும் முடிந்தவரை மேனகாவை இயல்பாக்கிச் சிரிக்க வைக்க முயன்றார்கள்.

சரஸ்வதி ஆலம் சுற்றி மகனையும் மருமகளையும் கெஸ்ட் ஹவுசுக்குள் அழைத்துக்கொண்டார்.

மேனகாவின் உடமைகளை விஷ்வாமித்ரனின் கொண்டு போய் வைக்குமாறு வேலையாட்களிடம் கூடியவர் அவளைத் தன்னோடு அழைத்துச் சென்றார்.

அவள் என்னவென யோசிக்கும்போதே இத்தனை நாட்கள் அவர் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள வேண்டுமென ஆசைப்பட்ட குங்குமச்சிமிழை மருமகளிடம் கொடுத்தார்.

“இது… உங்களுக்கு வேணும்னு… நீங்க ஆசைப்பட்டுக் கேட்டதா…”

மேனகா தடுமாறவும் “விஷ்வா இதுக்காக நிறைய பேச்சு வாங்கிட்டான்… அது கிடக்கட்டும்.. இது இனிமே உனக்குச் சொந்தம்… ஒரு மாமியாரா உனக்கு நான் குடுக்குற கிப்ட்னு நினைச்சுக்க” என்றார் சரஸ்வதி.

மறுக்கத் தோன்றவில்லை அவளுக்கு. எனவே வாங்கிக்கொண்டாள்.

மருமகளின் முகவாட்டம் முழுவதும் மறையாதிருக்கவும் சரஸ்வதி இதமாகப் பேசினார்.

“இது கல்யாணம் ஆகி வர்றப்ப ஒவ்வொரு பொண்ணுக்கும் இருக்குற பிரமிப்பும் குழப்பமும் கலந்த மனநிலை தான் மேனகா… இத்தனை வருசம் வாழ்ந்த வீடு, பழகுன மனுசங்களை விட்டுப் புதுசா ஒரு இடத்துக்கு வாழ வந்திருக்குறோமேங்கிற பயம் இருக்கும்… அந்தப் பயத்தைப் போக்க வேண்டியது பொண்ணோட புகுந்த வீட்டாளுங்களும் அவ கணவனும்… நீ என்னையும் அவரையும் உன் அப்பா அம்மானு நினைச்சுக்க… விஷ்வா இப்ப கொஞ்சம் கோபத்துல இருக்குறான்… கோவக்காரனே தவிர வேற எந்தக் குறையும் அவனுக்குக் கிடையாது… நீ அவனோட ஃப்ரெண்ட் தானே… உனக்கு அவனைப் பத்தி தெரிஞ்சிருக்குமே?”

ஆக, தன்னை வெறும் தோழி என்று மட்டுமே வீட்டினரிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறான் அந்த மலைவிழுங்கி மகாதேவன். மனதுக்குள் பொங்கிய் ஆற்றாமையைக் காட்டும் நேரம் இது இல்லையென்பதால் சரஸ்வதி சொன்ன அனைத்தையும் காது கொடுத்துக் கேட்டுக்கொண்டாள் மேனகா.

அவள் களைப்பாக இருப்பாள் என்பதால் “நீ ரெஃப்ரஷ் ஆகி ட்ரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிக்கடா… உன் வீட்டுல எப்பிடி இருப்பியோ அப்பிடியே இங்க இருக்கலாம்… அதை செய் இதை செய்னு உன்னை யாரும் கண்ட்ரோல் பண்ண மாட்டோம்” என்று சொல்லி விஷ்வாமித்ரனின் அறைக்கு அனுப்பி வைத்தார் சரஸ்வதி.

பெரும் தயக்கத்துடன் அறைக்கதவில் கை வைத்தவள் அது திறந்துகொண்டதும் உள்ளே விஷ்வாமித்ரன் இல்லையென ஊகித்தாள்.

அவன் இல்லாதது பெரிய தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்த்தது எனலாம்.

தனது சூட்கேசிலிருந்து கொஞ்சம் இலகுவான ஆடைகளை எடுத்தவள் ஆபரணங்களை மடமடவென கழற்றி அவற்றிற்குரிய பெட்டிகளில் வைத்து மூடி பத்திரப்படுத்திவிட்டு டவல் சகிதம் குளியலறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

முகம் கழுவித் துடைத்துவிட்டு மெல்லிய பருத்தி டாப், பளாசோவை அணிந்து கதவைத் திறந்தவள் புயல்வேகத்தில் அறைக்குள் நுழைந்த விஷ்வாமித்ரனின் குரலைக் கேட்டதும் அப்படியே நின்றாள்.

விரும்பியோ விரும்பாமலோ அவனது பேச்சைக் கேட்டும் விட்டாள். முழுதாகக் கேட்டு முடித்தவளின் மனம் உலைக்கலனாகக் கொதித்தது.

மடாரென கதவைத் திறந்தவள் கையில் வைத்திருந்த முகூர்த்தப் புடவையை ஒரு ஓரமாக வீசிவிட்டு விஷ்வாமித்ரனின் சட்டை காலரை பற்றினாள்.

“ஏன்டா இப்பிடி பண்ணுன?” கண்களில் அக்னி மூள கேட்டாள் மேனகா.

அதே நேரம் ஊட்டியில் கார்த்திகாவோ திக்பிரமை பிடித்தவளைப் போல அமர்ந்திருந்தாள்.

தன்னைச் சுற்றி இவ்வளவு பெரிய சதி அரங்கேறியதைக் கூட அறியாமல் பைத்தியம் போல இவன் பின்னே சுற்றினோமே என்று ஜன்னலோரம் நின்ற கவினை வெறித்தன அவளது விழிகள்.

காலையிலிருந்து நடந்த அனைத்தும் நாடகமாகத் தோன்றியது அவளுக்கு.

கவின் அவளது அதிர்ச்சி தீரட்டுமென காத்திருந்தவன் மெதுவாகப் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

“உனக்கு இதுல்லாம் ஷாக்கா இருக்கும் ஹனி… பட்..”

“என்னை ஹனினு கூப்பிடாதிங்க ரா… ப்ச்… கவின்”

யாரோ போல பேசினாள் கார்த்திகா. முகத்தில் இப்படி ஏமாந்து போனோமே என்ற கழிவிரக்கத்தின் ரேகைகள் கவலையாப் படிந்திருந்தன.

ஜன்னலருகே நின்றவன் மனைவியின் அருகே வந்து அமர்ந்தான்.

“நீ இப்ப எமோஷனலா இருக்க கார்த்திகா… நான் என்ன சொன்னாலும் அது உனக்குப் பொய்யா தான் தோணும்”

அழுகுற சிறு குழந்தையைச் சாக்லேட் கொடுத்துச் சமாதானம் செய்யும் மென்மையான தொனியில் பேசினான். கேட்டவளுக்குப் பத்தோடு பதினொன்றாவது நாடகமாக அவனது ஆறுதலும் தோன்றியது போல.

கவினின் அருகே அமரவும், அவனது அருகாமை பிடிக்காதவளாக எழுந்துகொண்டாள்.

“பொய் எவ்ளோ அழகான முகமூடி போட்டுக்கிட்டு வந்தாலும் அது பொய் தான் கவின்… இப்ப நீங்க சொல்லுற ஆறுதல் கூட அப்பிடிப்பட்ட பொய்ல ஒன்னா தோணுது”

கவின் சிகையைக் கோதிக்கொண்டான். பின் இரு கரங்களையும் குவித்து அதில் தலை சாய்த்து ஏதோ யோசித்தவன் எதையோ முடிவு செய்தவனைப் போல எழுந்தான்.

“நான் சந்திரசூடனோட மகன்னு சொல்லாம என் அடையாளத்தை மறைச்சு உன்னைக் காதலிச்சது தப்பு தான்”

“காதலிச்ச மாதிரி நடிச்சதா சொல்லுங்க”

“ஹனி”

கார்த்திகாவுக்கு இத்தனை நேரம் வராத கோபம் இப்போது துளிர்த்தது.

“ஏன் நடிக்குறிங்க கவின்? உங்க ஃப்ரெண்ட் கிட்ட நீங்க மொபைல்ல பேசுனதை நான் முழுசா கேட்டுட்டேன்… என் ஃபேமிலிய பழிவாங்க விஷ்வாமித்ரன் சொன்னதைக் கேட்டு என்னைக் காதலிக்கிற மாதிரி நடிச்சு கல்யாணம் பண்ணிருக்கிங்க… அவங்கம்மாவ என் அப்பாவும் சித்தப்பாவும் ஓடுகாலினு திட்டுனதுக்காக கல்யாணப்பேச்சை எடுத்து நிச்சயம் வரைக்கும் போய் உங்க மூலமா என்னை ஓடிவர வச்சு என் தங்கச்சியைக் கல்யாணம் பண்ணிருக்குறார்… இதை ப்ளான் பண்ணி ரெண்டு பேரும் செயல்படுத்திருக்கிங்க… வெக்கமா இல்ல உங்களுக்கு? மிடில் க்ளாஸ் பையனால ப்ராண்டட் ட்ரஸ், லிமிட்டட் எடிசன் பெர்ஃபியூம் எப்பிடி வாங்க முடியும்னு கூட நான் யோசிக்கலங்க… ஏன்னா நான் உங்களைப் பைத்தியம் மாதிரி காதலிச்சேன்… என்னை ஏமாத்திட்டு இப்ப சப்பைக்கட்டு கட்டுறிங்களா?”

மனைவி பொங்குவதைக் கண்டு எந்த எதிர்வினையும் ஆற்றாமல் கற்சிலை போல நின்றான் கவின். தனது உயிர்நண்பனுக்காக எதையும் செய்யத் துணிபவன் ஒரு கட்டத்தில் மெய்யாகவே கார்த்திகாவைக் காதலித்ததைச் சொன்னால் கூட அவள் இனி நம்பமாட்டாளே!

அதே கொந்தளிப்பு மனநிலையில் தான் மேனகாவும் இருந்தாள். விஷ்வாமித்ரன் அறையில் யாருமில்லை என்று நினைத்து கவினிடம் பேசிய அனைத்தையும் குளியலறைக்குள் நின்றவள் கேட்டுவிட்டாள்.

சட்டை காலரைப் பிடித்துக் கேட்டவளை அவன் கண்டுகொண்டால் தானே! நீ என்ன சொன்னாலும் நான் வருத்தப்படப்போவதில்லை என்ற ரீதியில் தெனாவட்டாக நின்றவனை வெறுப்பாகப் பார்த்தாள் மேனகா.

“ஒரு பக்கம் எங்க ஹோட்டலை இழுத்து மூட வச்சு அதை திறக்க உதவுற மாதிரி நாடகம்… இன்னொரு பக்கம் கார்த்திய கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்லி உன் ஃப்ரெண்ட் மூலமா அவளை ஹோட்டல்ல இருந்து ஓடவச்சு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணுற நாடகம்… நீ பிசினஸ்மேன் ஆனதுக்குப் பதிலா சினிமால நடிச்சிருக்கலாம்”

விஷ்வாமித்ரனின் கண்களில் போலியான பெருமிதம் மின்னியது.

“தேங்க்ஸ் மை டியர் ஒய்ப்” என்றான் புன்னகையுடன்.

“சீ!” வெறுப்போடு அவன் காலரை உதறியவள் விஷ்வாமித்ரனின் அலட்சியத்தைக் கண்டதும் அங்கே நிற்க பிடிக்காமல் அறையை விட்டு வெளியேறப்போனாள்.

விஷ்வாமித்ரன் அவளை முந்தி சென்று வேகமாகக் கதவைத் தனது காலால் உதைத்து சாத்தினான்.

அதிர்ந்து நின்ற மனைவியை நிதானமாகப் பார்த்தபடி நெருங்கியவன் “நான் தான் எல்லாத்தையும் செஞ்சேன்… உன்னாலயோ உன் ஃபேமிலியாலயோ இப்ப என்னை எதுவும் பண்ண முடியாது… ஆக்ஸ்வலி இது ஆரம்பம் தான்… இன்னும் உன் அப்பாவும் பெரியப்பாவும் பாக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு மனு” என்றான் கேலியாக.

“வெல்! எனக்கு என்ன பதில் சொல்லப்போற?” சதி திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகத் தன்னை மணந்து தன் வாழ்க்கையைக் கேள்விக்குறியாக்கியவன் மீது நியாயமாக வரவேண்டிய கோபம் தானே இது!

ஆனால் எதிரில் நிற்பவனுக்குப் பழிவெறியில் நியாயம் அநியாயமெல்லாம் கண்ணுக்குத் தெரியுமா என்ன?

“என்னைப் புருசனா அடைஞ்சது உன்னோட பாக்கியம்… அதனால காலரைப் பிடிச்சுக் கேள்வி கேக்குற ஹீரோயின் அவதாரத்தை விட்டு வெளிய வந்து, கணவனே கண் கண்ட தெய்வம்னு நிதர்சனத்தை ஏத்துக்கிட்டு வாழப் பழகு” என்று சொல்லிவிட்டுக் கதவைத் திறந்து வெளியேறினான் விஷ்வாமித்ரன்.

******
உங்க கமெண்ட்சை மறக்காம சொல்லுங்க டோலீஸ்
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 13

விஷ்வாமித்ரனின் திருமணத்தில் நடந்த குழப்பம் தாணுமாலயன் வாயிலாகச் சந்திரசூடனைச் சென்றடைந்தது. அதுவே அவருக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுக்க அடுத்த அதிர்ச்சியை அவரது மைந்தன் கொடுத்தான்.

இன்று காலையில் காபி குடித்தேன் என்பதைப் போல எனக்குத் திருமணமாகிவிட்டது என்று கவின் சொன்னதும் முதலில் அவர் நம்பவில்லை.

அதிலும் விஷ்வாமித்ரன் மணக்கவிருந்த பெண்ணை மைந்தன் மணமுடித்தான் என்ற செய்தி அறிந்ததும் வாயடைத்துப் போய்விட்டார் மனிதர்.

“ஆர் யூ ஜோக்கிங்?” என்று கேட்டவரிடம் “ஐ அம் சீரியஸ்லி ஸ்பீக்கிங் டாட்” என்றான் கவின்.

“இட்ஸ் ரிடிகுலஸ் கவின்… விஷ்வாக்கு நீ எவ்ளோ பெரிய துரோகம் பண்ணிருக்க தெரியுமா?” என்று அவனை விலாச ஆரம்பித்தார் சந்திரசூடன்.

அவர் பேசி முடிக்கட்டுமென காத்திருந்தான்.

சந்திரசூடனுக்குக் கோபம் அடங்கவில்லை.

“எல்லாமே விஷ்வா சொல்லி செஞ்சது தான் டாட்… நீங்க இந்தியாக்கு வாங்க.. அப்புறமா விளக்கமா சொல்லுறேன்” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தவன் தந்தை அடுத்து விஷ்வாமித்ரனை அழைப்பார் என்பதால் அவனிடம் இத்தகவலைச் சொல்லிவிட்டான்.

விஷ்வாமித்ரன் அவரிடம் வேறு விளக்கம் சொல்லவேண்டுமா எனச் சலித்துக்கொண்டான். வாழ்க்கையில் தனக்குத் திருப்புமுனையை ஏற்படுத்திக்கொடுத்தவர் என்ற முறையில் மரியாதை உண்டு அவனுக்கு.

எனவே நிதானமாக அவர் கேட்ட அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தான்.

“அவங்க என்னை மட்டும் அவமானப்படுத்திருந்தா கூட பரவால்ல அங்கிள்… வார்த்தைக்கு வார்த்தை என் அம்மாவ ஓடுகாலினு சொன்னாங்க… எங்கப்பாவ அன்றாடங்காய்ச்சி, அடுத்த வேளை சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லதாவன்னு எகத்தாளமா பேசுனாங்க… அந்த சொக்கநாதன் என் மேல போலீஸ் கம்ப்ளைண்ட் குடுத்ததால எனக்கு என்னென்ன பிரச்சனை வந்துச்சுனு மறந்துட்டிங்களா அங்கிள்? அன்னைக்கு எல்லாமே எனக்கு எதிரா இருந்துச்சு… இப்ப சூழ்நிலை எனக்குச் சாதகமா மாறிருக்கு அங்கிள்… அவங்க செஞ்சதை நான் ஏன் மறக்கணும்? நான் காந்தியோ புத்தனோ கிடையாது … என்னையும் என் பேரண்ட்சையும் அவங்க அவமானப்படுத்த காரணம் சொசைட்டில அவங்களுக்கு இருக்குற கௌரவமான பேரும் அவங்க கைவசம் இருந்த சொத்தும் தான்… ரெண்டையும் ஒரே நேரத்துல அழிச்சா தான் என் வெறி அடங்கும்”

விஷ்வாமித்ரனின் குரலில் இத்துணை தீவிரத்தை சந்திரசூடன் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. அவன் எதையும் சரியாகத் திட்டமிடாமல் செய்பவன் இல்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

இந்தப் பழிவாங்கும் படலத்தைக் கூட அவனும் மகனும் தெளிவாகத் திட்டமிட்டு அரங்கேற்றியிருப்பதைப் புரிந்துகொண்டவர் அவனை இதிலிருந்து பின்வாங்க வைக்கும் சக்தி யாருக்கும் இல்லை என்பதால் பொதுவான அறிவுரையை மட்டும் வழங்கினார்.

“உங்க ரெண்டு பேரோட கல்யாண வாழ்க்கையில எந்தக் குழப்பமும் வராம பாத்துக்க விஷ்வா… பெரியவங்க செஞ்ச தப்புக்கு அந்தப் பொண்ணுங்க என்ன பண்ணுவாங்க? நீ பிடிவாதக்காரன், ஆனா நியாயமா யோசிக்கிறவன்… உன் நியாயபுத்தியை யூஸ் பண்ணி பெர்ஷனல் லைஃப்ல டேமேஜ் வராம பாத்துக்க கண்ணா… கங்கிராட்ஸ் ஃபார் யுவர் மேரேஜ் லைஃப்”

அவர் அழைப்பைத் துண்டித்ததும் விஷ்வாமித்ரனின் மூளைக்குள் ஆயிரம் சிந்தனைகள்.

கார்த்திகா வேண்டுமேனால் எதுவும் அறியாதவளாக இருக்கலாம். மேனகா? அவளும் தானே நடந்த பிரச்சனைக்கு ஒரு காரணம். அவளை எப்படி சும்மாவிட முடியும்? செய்த தவறுக்குப் பாடம் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டாமா? யோசித்தவனின் மனக்கண்ணில் அஞ்சனம் பூசிய மேனகாவின் கரிய பெரிய விழிகள் வரவும் மூளை சிறிது நேரம் ஸ்தம்பித்தது. தலையை உலுக்கி அந்த நிலையைக் கலைத்தவன் என்ன செய்ய வேண்டுமென சிந்தித்தான்.

நியூரான்களுக்கு அதிகவேலை கொடுப்பது அவனுக்கு ஒன்றும் புதிதில்லை. ஆனால் ஏனோ திருமண வைபவத்தின் களைப்பினால் அவனுக்கு இப்போதே தூங்கிவிடலாமா என்ற எண்ணம்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டுப் படுத்தவனுக்கு அவனைத் தவிர இன்னொரு நபருக்கும் அந்த அறை இனி சொந்தம் என்ற எண்ணமே இல்லை. மெத்தையின் நடுவே வாகாகப் படுத்தவன் அப்படியே உறங்கியும் போனான்.

விஷ்வாமித்ரனின் பழிவாங்கும் படலத்தைக் கேட்டதால் சாப்பிடப் பிடிக்காமல் வீட்டின் வெளியே இருந்து மலைமுகடுகளை வெறித்துக்கொண்டிருந்த மேனகாவை அதட்டி உருட்டிச் சாப்பிட வைத்திருந்தார் சரஸ்வதி.

தாணுமாலயன் அவரால் முயன்றமட்டும் மருமகளைச் சிரிக்க வைக்க முயன்றார். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கலாய்த்துக்கொள்வதில் கூட பெருங்காதல் தெரிந்தது மேனகாவுக்கு.

கணவன் மனைவி என்றால் இப்படி தான் இருக்கவேண்டுமென மனதிற்குள் நினைத்தவள் அவர்களின் பேச்சை ரசித்ததில் மனம் இலேசாவதைப் போல உணர்ந்தாள்.

நேரம் செல்ல செல்ல மூவரும் இயல்பாகப் பேசியதில் திருமணத்தின் கசப்பான சம்பவங்களை மறந்தவள் கொஞ்சம் சிரிக்கவும் செய்தாள்.

எல்லாம் மீனாட்சியிடமிருந்து மொபைல் அழைப்பு வரும் வரை தான்.

அழைப்பை ஏற்றவள் கார்த்திகாவுக்கும் அவள் காதலித்தவனுக்கும் திருமணமாகிவிட்டதை மீனாட்சி சொன்னதும் குன்றிப்போனாள்.

என் கணவனின் நண்பன் தான் அவளது காதல் கணவன் எனச் சொல்லிவிடலாமா என்று கூட யோசித்தாள்.

பின்னர் இன்றைய தினத்தின் அதிர்ச்சிகள் அன்னைக்கும் பெரியன்னைக்கும் இன்னும் தீர்ந்திடாத நிலையில் தேவையற்ற இந்த உண்மையைச் சொல்லியே ஆகவேண்டுமா என்ற நினைப்பில் அமைதியாகிவிட்டாள்.

“நீ எதையும் யோசிக்காத குட்டிமா… மாப்ளையோட பெரிய மனசு யாருக்கு வரும் சொல்லு… அவர் மனசு கோணாம நடந்துக்க கண்ணு… சரசு அண்ணியையும் தாணு அண்ணாவையும் நான் விசாரிச்சதா சொல்லு” என பேச்சை முடித்துக்கொண்டார் அவர்.

உறக்கம் வருகிறதென சொல்லி மாமனார் மாமியாரிடம் விடைபெற்றவள் அறைக்கு வரும்போது கதவு மூடியிருந்தது. ஆனால் பூட்டியிருக்கவில்லை.

உள்ளே வந்தவள் இருளின் சாம்ராஜ்ஜியத்தில் மூழ்கியிருந்த அறையில் தட்டுத்தடுமாறி சுவிட்ச் போர்டைக் கண்டுபிடித்து இரவு விளக்கைப் போட்டாள்.

அதன் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் நட்டநடு மெத்தையில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்த விஷ்வாமித்ரனைக் கண்டதும் கடுப்பில் பற்களைக் கடித்தாள் அவள்.

முழு மெத்தையையும் இவன் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டால் நான் எங்கே படுப்பது என்ற கடுப்பு எழுந்தது.

மாலையில் என்ன சொன்னான்? கணவனே கண் கண்ட தெய்வமா?

இவன் காலடியில் கிடக்கும் தலையணையை எடுத்து முகத்தில் வைத்து அழுத்தினால் நிஜமாகவே மனிதன் நிலையிலிருந்து முக்தி பெற்று தெய்வமாகிவிடுவான், முயன்று பார்க்கலாமா என்று அவளது மனதின் டெவில் பகுதி தூண்டிவிட்டது.

டெவில் என ஒன்று இருந்தால் ஏஞ்சல் கட்டாயம் இருக்கவேண்டுமே! மேனகாவின் மனதில் இருந்த ஏஞ்சல் பகுதி உயிர்க்கொலை பாவம் என்றது. போதாக்குறைக்கு ஒரு காலத்தில் அவனை எக்கச்சக்கமாக நேசித்து வேறு தொலைத்திருக்கிறாளே! அந்த நேசம் விட்ட குறை தொட்ட குறையாக இருந்து அவன் மீது ஒரு நகக்கீறல் கூட விழக்கூடாது என எச்சரித்தது.

எங்கே படுப்பதென யோசித்தவளின் கண்ணில் சோபாவும் பீன்பேகும் பட்டன. சோபாவை விட தனது சிற்றுருவத்திற்கு பீன்பேக் வசதியென நினைத்தவள் சூட்கேசிலிருந்து போர்வையை எடுத்துக்கொண்டு அதில் படுத்தாள்.

காலையில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்தவள் ஒரே கோணத்தில் படுத்ததால் வலித்த முதுகுத்தண்டைத் தடவ கையை உயர்த்த முயற்சித்தபோது அந்தக் கையை யாரோ அழுத்தமாகப் பிடித்திருப்பதை உணர்ந்தாள்.

கண்களை நன்றாகத் திறந்தபோது விஷ்வாமித்ரன் அவளது மோதிரவிரலில் அன்றொரு நாள் பத்திரப்படுத்த சொன்ன மோதிரத்தை அணிவித்துக்கொண்டிருந்தான்.

மேனகா கடுப்போடு அவனை உறுத்து விழிக்கும்போதே “பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு” என்று திருப்திப்பட்டுக்கொண்டான்.

“மண்ணாங்கட்டி”

கரத்தை வேகமாக உருவிக்கொண்டவள் மோதிரத்தைக் கழற்ற முயன்றாள். அவளுக்கென்று அளவெடுத்துச் செய்ததை போல அது நகர்வேனா என அடம்பிடித்தது.

அவளது முயற்சியை வேடிக்கை பார்த்தவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

“சிரிக்காத… நான் சோப் போட்டுக் கழட்டிடுவேன்” என்றாள் அவள்.

“உன் மோதிரவிரலை துண்டா வெட்டுனா மட்டும் தான் அந்த மோதிரத்தை உன் விரலை விட்டுப் பிரிக்க முடியும்… உன் அளவுக்குக் கஸ்டமைஸ் பண்ணி செய்யச் சொன்னேனாக்கும்”

“உனக்கு எப்பிடி என் விரல் அளவு தெரியும்?”

“எல்லாம் கண் பாக்க மனசு குறிச்சுக்கும் மனு” என்றவன் கண்களில் விசமம் மின்ன “விரல் அளவு மட்டுமில்ல இன்னும் சில மெசர்மெண்ட் கூட எனக்கு அத்துப்படி” என்றான்.

மேனகா அவனது பார்வை போன திக்கை வைத்து எதைச் சொல்கிறான் என்று புரிந்துகொண்டவள் “பெர்வர்ட்” என்று திட்டிவிட்டு உறக்கத்தால் நெகிழ்ந்திருந்த டாப்பைச் சரி செய்துகொண்டாள்.

“பெர்வர்ட்டா? நான் என்ன ரோட்ல போற பொண்ணையா பாத்தேன்? நான் தொட்டுத் தாலி கட்டுன பொண்டாட்டிய பாத்ததுக்கு பெர்வர்ட்னு பட்டம் குடுக்குறது கொஞ்சம் ஓவரா தோணல?” என அசராமல் அவனும் பதிலடி கொடுத்தான்.

மேனகா ஏதோ சொல்ல வரும் முன்னரே “சாரி! தாலி மட்டும் தான் கட்டியிருக்குறேன், நோ டச்சிங்ல… மறந்துட்டேன்” என்று குறுக்கே புகுந்து விவகாரமாகப் பேசவும் வாயடைத்துப்போனாள் அவள்.

“எதுக்குக் காலங்காத்தால க்ரீன் க்ரீனா பேசுற?” என சிடுசிடுத்தவளை

“அப்ப நைட் பேசுனா ஓ.கேவா மனு?” என்று கேட்டுக் கொதிநிலைக்கு வர வைத்தான்.

மேனகா சண்டைக்கோழியாய் சிலிர்த்துக்கொண்டாள்.

“இங்க பாரு! என் கிட்ட பேச்சுக்குக் கூட அட்வாண்டேஜ் எடுத்துக்காத… இந்த தடவை நீ பேசுனதை பெரியமனசு பண்ணி மன்னிச்சிடுறேன்… ஆனா இதே தப்பை இன்னொரு தடவை செஞ்சனு வையேன், உன் மூஞ்சி முகரையை உடைச்சு பஞ்சர் ஆக்கிவிட்டுருவேன்”

புருவத்தை உயர்த்தி அவனை மிரட்டியவள் மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் அவனது தோள் உயரம் கூட இருக்கமாட்டாள்.

விஷ்வாமித்ரனுக்கு அவள் மிரட்டும்போது கோபத்திற்கு பதிலாகச் சிரிப்பு தான் வந்தது.

“மூஞ்சி முகரைய அப்புறம் பஞ்சராக்கலாம்… முதல்ல நீ என் முகத்துக்கு நேரா நின்னு பேசுறதுக்கு ஏணிய தேடுடி… போதும், ஓவரா எக்கிப் பாத்தா கழுத்து சுளுக்கிக்கும்… சுளுக்குன கழுத்தோட மறுவீட்டுக்குப் போனா உன் வீட்டு மனுசங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிப்பாங்க” என்றான் கேலியாக.

அவன் சொன்ன மறுவீடு சமாச்சாரத்தால் ‘டி’யை மறந்து போனாள் மேனகா.

“மறுவீட்டுக்குக் கார்த்தியும் வருவாளா?” என ஆவலாகக் கேட்டாள்.

இல்லையெனத் தலையசைத்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

ஆர்வம் அடங்கிய அவளது விழிகளில் சோகம் கப்பியதும் அவற்றின் கவர்ச்சி குறைந்ததாகத் தோன்றியது அவனுக்கு.

மென்மையாகப் புன்னகைத்தவன் “ஓடிப்போன பொண்ணுக்கு மறுவீட்டு விருந்து வைக்குற அளவுக்கு உன் குடும்பத்துல யாருக்குப் பெரியமனசு இருக்கு? உங்க குடும்பத்தைப் பொறுத்தவரை கார்த்திகா ஓடுகாலி… அவ மட்டும் வீட்டுக்கு வந்தா, உன் பெரியப்பா அவரோட கையால அவளைக் கொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுறதுக்கில்ல” என்றான்.

இதைச் சொல்லும்போது எப்படி இவனால் சிரிக்க முடிகிறதென மேனகா மனம் குமுறினாள்.

“அவ ஒன்னும் தன்னால ஓடிப்போகல… எல்லாம் நீ போட்ட ப்ளான்… அப்பிடியே அவளைப் பெரியப்பா கொன்னுட்டா கூட அவரை ஜெயிலுக்கு அனுப்ப சான்ஸ் கிடைச்சிருக்குனு சந்தோசப்படுற ஆள் தான நீ” என்றாள் கசப்புடன்.

“என் ஃப்ரெண்ட் கவின் கார்த்திகாவைக் காதலிக்காம இருந்திருந்தா அவ உயிரைப் பத்தி நான் கவலைப்பட்டிருக்கமாட்டேன்… பட் அன்பார்சூனேட்லி, தட் இடியட் இஸ் லவ்விங் யுவர் சிஸ்டர் மேட்லி…. அவனுக்காக உன் அக்காக்கு உயிர்ப்பிச்சை போட்டிருக்கேன்”

இதைச் சொல்லும்போது பளபளவென அவனது கண்களில் மின்னியது பழிவெறியைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. இவ்வளவு நேரம் அவனிடம் எதிர்த்து வார்த்தையாடிய மேனகாவுக்கே அந்தப் பழிவெறி மின்னும் கண்களைப் பார்த்ததும் கிலி பிறந்துவிட்டது.

அதே நேரம் இவன் என்னுடைய விச்சுவா என்று மனதின் ஓரத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த நேசம் குழறலாகக் கேட்டது.

அப்படி ஒருவன் இல்லவேயில்லை, அந்த அன்பான விச்சு கூட இவனது இன்னொரு நாடகத்தின் கதாபாத்திரமாகத் தான் இருக்குமெனச் சொல்லி அந்நேசத்தை அதட்டி வைத்தாள் மேனகா.

****

உங்க கருத்துக்களை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 14

பி.எஸ்.பவனம், வேட்டைக்காரன்புதூர்…

விஷ்வாமித்ரனோடு காரில் வந்து இறங்கினாள் மேனகா. வீட்டின் முகப்பில் நின்றவளுக்கு அதன் சோபையிழந்த தோற்றம் மனதைப் பிசைந்தது.

அவளைத் ஹொடர்ந்து வந்த விஷ்வாமித்ரன், மேனகா அவசரமாக உள்ளே செல்ல எத்தனிக்கவும் தடுத்தான்.

“என்ன?”

“முக்கியமான ரெண்டு பேர் வர வேண்டியதிருக்கு… அவங்க வந்ததும் சேர்ந்து போகலாம் மேனகா”

“யார் அவங்க?” விட்டேற்றியாகக் கேட்டவள் ஆடம்பர சொகுசு கார் ஒன்று வழுக்கியபடி அங்கே வந்து நின்றதும் புருவத்தை உயர்த்தி வந்திருப்பது யாரென கவனித்தாள்.

காரிலிருந்து கார்த்திகா இறங்கியதும் மேனகாவின் முகமே மாறிப்போனது. காரணம் அவளது கழுத்திலிருந்த தாலியில் பூசிய மஞ்சளின் மினுமினுப்பு முகத்தில் இல்லை.

காதலித்தவனைக் கரம் பிடித்திருக்கிறாள்! பின் ஏன் இந்த வாட்டம் முகத்தில்?

அவளை அடுத்து நெடுமரம் போல இறங்கிய ஆடவன் கார்த்திகாவின் காதல் கணவனாக இருக்கவேண்டும் என ஊகித்தவள் கார்த்திகாவைப் பார்த்தால் பெரியப்பா ருத்ராவதாரம் எடுப்பாரே என பதற, கார்த்திகாவோ ஓடி வந்து தங்கையை அணைத்துக்கொண்டாள்.

அணைத்தவளின் முதுகு குலுங்கியபோதுதான் அவள் மௌனமாக அழுவது மேனகாவுக்குத் தெரிந்தது.

திகைப்புடன் அவளை விலக்கி நிறுத்தியவள் “உன்னை யார் இங்க வரச்சொன்னாங்க கார்த்தி? பெரியப்பா மட்டும் உன்னைப் பாத்தார்னா கோவத்துல என்ன செய்வார்னு தெரியாது” என்று படபடக்கவும் கார்த்திகாவின் முகத்தில் குற்றவுணர்ச்சி பரவியது.

கரங்கூப்பியவள் “என்னை மன்னிச்சிடு குட்டிமா… என் சுயநலத்துக்கு உன்னைப் பலியாடு ஆக்கிட்டேன்” என்று சொல்லவும் விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் அதிருப்தி பரவியது.

நான் என்ன இவளது தங்கையைக் கொலையா செய்யப்போகிறேன், பலியாடாமே என்று மனதிற்குள் கறுவிக்கொண்டவன் கவினிடம் “நீ லவ் மேரேஜ் பண்ணுனவன் தானடா? ஒய்ப் லூசுத்தனமா உளறுனா கண்டிக்கமாட்டியா?” என்று கடுகடுக்கவும் கவின் மனைவியை அமைதியாக இருக்குமாறு பணித்தான்.

“எதுக்கு கார்த்தி அமைதியா இருக்கணும்?” மேனகா எகிறவும்

“என்னமோ நீ என்னைக் கல்யாணம் பண்ணி நரகத்துல வாழுற மாதிரில்ல உன் சிஸ்டர் பேசுறா… பலியாடாம் பலியாடு, மண்ணாங்கட்டி” என வெடித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

மேனகா உடனே பட்டென கரம் குவித்தாள்.

“ஐயா சாமி! உன் கிட்ட ஆர்கியூ பண்ண எனக்குத் தெம்பு இல்ல… இவங்க ரெண்டு பேரையும் பெரியப்பா பாத்தார்னா பிரச்சனை ஆகிடும்னு நானே டென்சன்ல இருக்கேன்” என்றவள் “எதுக்கு கார்த்தி நீங்க ரெண்டு பேரும் வந்திங்க?” என்றாள் கார்த்திகாவிடம்.

“விஷ்வா சார் மறுவீட்டுக்கு வரச் சொன்னதால ராஜ் என்னை ரெடியாகச் சொன்னார் குட்டிமா” என்றாள் கார்த்திகா தயக்கத்துடன்.

உடனே மேனகாவின் கண்கள் விஷ்வாமித்ரனை லேசர் துப்பாக்கியாக மாறி சுடத் துவங்கவும் அவன் எப்போதும் போல அலட்சியத்தோரணையோடு நண்பனின் தோளில் கைபோட்டுக்கொண்டான்.

“எங்க ரெண்டு பேருக்கும் வெயில் ஒத்துக்காது… நீங்க பேசி ஒரு முடிவுக்கு வாங்க… நாங்க உள்ள போறோம்” என்றான்.

உடனே கார்த்திகா துடித்துப்போய்விட்டாள்.

“வேண்டாம் ராஜ்… அப்பா ரொம்ப கோவத்துல இருப்பார்… அவர் உங்களை ஏதாச்சும்…”

“விஷ்வா என் கூட இருக்குற வரைக்கும் என்னை யாரும் எதுவும் செய்யமுடியாது”

அழுத்தமாக உரைத்த கவினின் தலையில் நறுக்கென குட்டலாமா என மேனகாவின் கரம் பரபரத்தது. தமக்கையின் கணவனாகிவிட்டான் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக மன்னித்துவிட்டாள்.

ஆண்கள் இருவரும் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் வீட்டுக்குள் போக, பெண்களோ கையாலாதவர்களாக வீட்டின் வெளியே நின்றார்கள்.

கார்த்திகாவுக்குப் பயத்தில் வியர்த்து வழிந்தது. மேனகாவுக்கோ அடுத்து விஷ்வாமித்ரன் என்ன திட்டம் வைத்திருக்கிறானோ என்ற கவலை.

“இவங்களை நம்பி வந்ததுக்குத் தெருவுல விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க” என்று கார்த்திகாவிடம் பொருமினாள்.

அவளோ “விஷ்வா சார் உன் ஃப்ரெண்ட் தான குட்டிமா… ஏன் அவரும் நீயும் எதிரிங்க மாதிரி முட்டிக்கிறிங்க?” என்று கேட்டாள்.

“அவன் எனக்கு ஃப்ரெண்டுனு யார் சொன்னது?”

“ராஜ் சொன்னார்… எனக்கும் தெரியுமே… நம்ம வீட்டுக்கு அவரை நீ அழைச்சிட்டு வந்தது கூட ஞாபகம் இருக்கு”

“அவன் என் ஃப்ரெண்ட் இல்ல கார்த்தி”

நிர்தாட்சணியமாக மறுத்தவள் சொக்கநாதனின் தலை வீட்டின் வாயிலில் தெரியவும் நா உலர்ந்து போனாள்.

கார்த்திகாவோ வியர்வை பிசுபிசுக்கும் கரங்களால் மேனகாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

கடுங்கோபத்தை வெளிக்காட்ட முடியாத சூழலில் நம் முகம் இறுகிப்போகுமே, அப்படி ஒரு நிலையில் இருந்தார் சொக்கநாதன்.

கார்த்திகாவும் மேனகாவும் பயத்தோடு நிற்கவும் “ரெண்டு பேரும் உள்ள வாங்க” என உறுமினார்.

“வெளிய நின்னு கொஞ்சம் நஞ்சம் இருக்குற மானத்தையும் கப்பலேத்திடாதிங்க” என்று கடுகடுத்தபடி வீட்டுக்குள் போய்விட்டார் அவர்.

கார்த்திகாவை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் வந்த மேனகாவுக்கு அங்கே விஷ்வாமித்ரனுக்கும் கவினுக்கும் காபி உபசாரம் நடந்திருப்பதை பார்த்ததும் திகைப்பு.

சொக்கநாதன் தம்பியிடம் ஏதோ சைகை காட்ட சுந்தரேசன் தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

“நடந்தது நடந்து போச்சு… இனிமே அதைச் சொல்லி விரோதம் வளர்த்தா யாருக்கும் நல்லதில்லனு அண்ணன் நினைக்குறார்… இனியாச்சும் புத்தியோட பிழைச்சுக்க கார்த்தி”

“சித்தப்பா” என்று தன்னை நோகி வந்தவளை ஒரு கரத்தால் அணைத்தவர் “அண்ணன் கிட்ட நீயும் மாப்ளையும் ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கங்க” என்றார்.

சொக்கநாதன் விருப்பமற்ற முகத்தோடு நிற்க விபூதி கிண்ணத்தை எடுத்து வந்தார் அங்கயற்கண்ணி. இருவரும் திருநீறு பூசி கார்த்திகா – கவின் ஜோடியை ஆசிர்வதித்தார்கள்.

நம்ப முடியாத காட்சி எல்லாம் நடக்கவும் மேனகா மெதுவாக நழுவி விஷ்வாமித்ரனின் காதைக் கடித்தாள்.

“எப்பிடி இதெல்லாம் சாத்தியம்?”

“கவின் கார்த்திகாவோட கல்யாணத்தை ஏத்துக்காம அவங்க உறவை முறிச்சிங்கனா மேனகாவுக்கும் எனக்குமான உறவும் முறிஞ்சிடும்னு சொன்னதும் உங்கப்பா கலங்கிப்போயிட்டார்… கவினும் என்னை மாதிரி பணக்காரன், அவனை மருமகனா ஏத்துக்கலனா ஹோட்டலை மறுபடியும் மூடுறதுக்கான வேலைய அவன் செய்வான்னு சொன்னதும் உன் பெரியப்பா பதறிட்டார்… அப்புறம் நடந்தது எல்லாம் உனக்கே தெரியும்” என்றான் அவன்.

ஆக, இங்கே உறவை இணைத்தது அன்பல்ல! மிரட்டல்!

சலித்துக்கொண்டவள் விஷ்வாமித்ரன் தன்னுடன் உறவை முறித்துக்கொள்வதாகச் சொன்னது நினைவில் வந்ததும் மனம் நொந்து போனாள்.

மனைவி என்ற மரியாதையை எந்த இடத்திலும் கொடுக்கமாட்டான் போல! அவனருகே நிற்க பிடிக்காமல் விலகிக்கொண்டாள்.

அவளைத் தனியே அழைத்துப்போன மீனாட்சி நலம் விசாரிக்கவும் மாமியாரும் மாமனாரும் தன்னை அன்பாகப் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள் என்றாள்.

மருமகனைப் பற்றி அவள் ஒன்றும் சொல்லாதது மீனாட்சிக்குக் குறையாக இருந்தது.

இருப்பினும் “நீயும் மருமகனும் ஃப்ரெண்ட் தான… அவர் உன்னை நல்லா பாத்துப்பார்னு நம்பிக்கை இருக்கு எனக்கு” என்றார்.

மேனகாவுக்கு மீண்டும் திகைப்பு. நானும் அவனும் பழகியதை அனைவருமே நட்பு என்ற கண்ணோட்டத்தில்தான் பார்த்திருக்கிறார்களா என தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

நான் தான் அதை தப்பர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டேனோ? என்னைப் போல விஷ்வாமித்ரன் யோசித்திருப்பானா? அவனிடமே கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் முடிவுக்கு வந்தாள் மேனகா.

சிறிது நேரத்தில் ஹோட்டலில் இருந்து நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் வந்தார்கள். இரு சகோதரிகளையும் அவர்களின் கணவன்மார்களையும் கண்ட மகிழ்ச்சியில் கார்த்திகா கவினின் திருமணம் நடந்த சூழல் கூட மறந்து போனது அவர்களுக்கு. மறுவீட்டுக்கான மகிழ்ச்சி தவழ ஆரம்பித்தது.

மீனாட்சியும் அங்கயற்கண்ணியும் பார்த்து பார்த்து சமைத்திருந்தார்கள். விருந்தில் குறை சொல்ல எதுவுமில்லை. பேச்சுவாக்கில் சரஸ்வதி விஷ்வாமித்ரனுக்கு உருளைக்கிழங்கு பால்கறி பிடிக்குமென கூறியிருந்தார். அதுவும் விருந்து மெனுவில் இடம்பிடித்திருந்தது.

விருந்துண்டதும் தங்கள் வழக்கப்படி இரு பெண்களுக்கும் சீர் செய்தவர்கள், விஷ்வாமித்ரன் தனது நண்பனுக்கு வர வேண்டிய வரதட்சணையைப் பற்றி கேட்டதும் திகைத்துப் போனார்கள்.

கவின் எதுவும் பேசாமல் மௌனம் காக்கவும் கார்த்திகாவுக்கு ஏமாற்றம்.

“நான் வரதட்சணை வேண்டாம்னு சொன்ன மாதிரி கவினும் சொல்லணும்னு அவசியமில்லயே… அவனுக்கு வரதட்சணையா என்ன குடுக்கப்போறிங்க பெரிய மாமா?”

“நடந்த கல்யாணத்துக்கு வரதட்சணை ஒன்னு தான் குறைச்சலா தம்பி?”

வெகுநேரம் மனதில் அடக்கிவைத்த கோபத்தை வெளிக்காட்டினார் சொக்கநாதன்.

“கல்யாணம் எப்பிடி நடந்தா என்ன? என் ஃப்ரெண்டுக்கான கௌரவம் கிடைச்சே ஆகணும்” விஷ்வாமித்ரனின் பிடிவாதப்பேச்சில் சுந்தரேசனின் வயிறு கலங்கியது. அவன் கோபம் கொண்டால் கேள்விக்குறியாகப்போவது அவரது பெண்ணின் வாழ்க்கை அல்லவா?

“கோவப்படாதிங்க மாப்ளை… பெரிய மாப்ளைக்கு என்ன செய்யணுமோ அதைச் சிறப்பா செஞ்சிடுவோம்” என்றார் தமையனின் முறைப்பை மீறி.

விஷ்வாமித்ரன் புன்னகையை விழுங்கிக்கொண்டான்.

“பணம், நகை இதுல்லாம் கவினுக்கு ஒரு விசயமே இல்ல… அவன் ஒரு பிசினஸ்மேன் இல்லயா! சோ உங்க குடும்ப ஹோட்டலை அவன் பேர்ல எழுதி குடுத்திடுங்க” என்றான் இளக்கமின்றி.

கார்த்திகாவின் கண்கள் இதில் கலங்கிப்போக மேனகாவோ கணவனைக் கொல்லும் வெறியோடு நோக்கினாள்.

“அது… அது… எப்பிடிங்க மாப்ளை?” என சுந்தரேசன் தடுமாறினார்.

“ஹோட்டல் என் வீட்டு வாரிசுகளுக்குனு முடிவு பண்ணிட்டேன் தம்பி… அதை மாத்த முடியாது” என்றார் சொக்கநாதன் பிடிவாதத்துடன்.

விஷ்வாமித்ரனிடமிருந்த இலகுபாவனை விடைபெற்றது.

அவரைவிட ஆயிரம் மடங்கு பிடிவாதக்காரன் என்பதை அவனது இறுகிய தாடையும் இடுங்கிய விழிகளும் நிமிர்வாக நின்ற தோரணையும் உணர்த்தின.

“ஹோட்டலுக்கு மூடுவிழா நடத்த எனக்கு ரொம்ப நேரம் ஆகாது மிஸ்டர் சொக்கநாதன்… நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் சாப்ட்வேர் ஃபீல்டுல இறங்கப்போறதா கேள்விப்பட்டேன்… அனாமத்தா இருக்குற ஹோட்டலை உங்க மருமகன் பேர்ல எழுதுனா மிச்சம் இருக்குற மரியாதையாச்சும் மிஞ்சும்… இல்லனா விளைவுகள் ரொம்ப மோசமா இருக்கும்”

சொக்கநாதனின் நெஞ்சில் திகுதிகுவென கோபத்தீ எரிந்தது. இரக்கம் இல்லாமல் இப்படி பேசுகிறானே!

விஷ்வாமித்ரன் நிதானமாக தனது கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

“இப்ப சரியா டைம் மதியம் ரெண்டு பதினஞ்சு…. நாளைக்கு மதியம் ரெண்டு பதினஞ்சு வரைக்கும் உங்களுக்கு டைம்… அதுக்குள்ள உங்க முடிவை நீங்க சொல்லணும்… இல்லனா ரெண்டு பதினாறுக்கு நான் என் முடிவைச் செயல்படுத்த ஆரம்பிச்சிடுவேன்”

மொத்த குடும்பமும் திக்பிரமை பிடித்தாற்போல அதிர, நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் ஆசுவாசமுற்றார்கள்.

“நீ கிளம்பு கவின்”

அடுத்த நொடி கண்ணீர் மல்க நின்ற கார்த்திகாவை அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் கவின்.

மேனகாவின் கையை அழுத்தமாகப் பற்றி உயர்த்தியவன் அதிலிருந்த கைக்கடிகாரத்தின் கண்ணாடியைத் தட்டி “யுவர் டைம் ஸ்டார்ட் நவ் பெரியமாமா” என்று ஏளனமாகச் சொல்லிவிட்டு மனைவியோடு அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

****

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 15

மேட்டுப்பாளையம் வந்ததிலிருந்து விஷ்வாமித்ரனிடம் முகம் கொடுத்துப் பேசக் கூட மேனகாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவன் கொடுத்த இருபத்து நான்கு மணிநேர கெடுவும், அவன் கூச்சமே இல்லாமல் செய்த ப்ளாக்மெயிலும் அவளை அமைதியாக்கிவிட்டன.

கிட்டத்தட்ட எழுபது வருடங்கள் தனது குடும்பம் கட்டிக் காப்பாற்றிய ஹோட்டலை எவ்வளவு இலகுவாக வரதட்சணையாகக் கேட்டுவிட்டான் இவன். மனதில் அடங்காத ஆதங்கம்!

மகனின் முகத்திலிருந்த பிரகாசம் மருமகளின் வதனத்தில் இல்லாதது சரஸ்வதியை யோசிக்க வைத்தது.

“என்னாச்சுடா மனு? எதுவும் பிரச்சனையா?” ஆதுரமாக விசாரித்தார் அவர்.

நேற்று வரை மேனகா என்று விளித்தவர் இப்போது மனு என்றதும் மேனகாவின் மனம் உருகிவிட்டது. பெரியப்பாவின் அதிர்ச்சி நிரம்பிய முகமும், கையாலாகாமல் தவிப்போடு நின்ற தந்தையின் நிலையும் அவளைக் கவலையில் ஆழ்த்தியிருந்ததை எப்படி அவரிடம் கூறுவாள்?

மகனைப் போல கம்பீரமான ஆண்மகன் இந்த அவனியிலேயே இல்லை என்ற பெருமையோடு வலம் வரும் சரஸ்வதி, விஷ்வாமித்ரனின் சதி திட்டத்தை அறிந்தால் நொறுங்கிப்போவாரே! முன்பு எப்படியோ பழகிய ஒரு தினத்திலேயே தன்னை இதமாக உணர வைத்த அந்த வெள்ளந்தி பெண்மணியை வருத்தினால் தனக்கும் விஷ்வாமித்ரனுக்கும் வித்தியாசம் இல்லாமல் போய்விடுமென எண்ணி அமைதி காத்தாள் மேனகா.

கணவனின் ஆதரவு இல்லாத நிலையில் அவளை ஆதுரமாகப் பார்த்துக்கொள்பவர்கள் மாமனார் மாமியார் தானே! அவர்கள் மனதை வருத்தலாமா என்ற எண்ணம்.

சரஸ்வதி எதுவும் பிரச்சனையா என்று கேட்டதற்கு விஷ்வாமித்ரனின் தயவால் கவினையும் கார்த்திகாவையும் பெரியப்பா ஏற்றுக்கொண்டார் என்று மட்டும் சுருக்கமாகச் சொன்னவள் வெயிலில் கிளம்பியதால் தலைவலிக்கிறது என்றாள்.

“நான் ஸ்ட்ராங்கா காபி போட்டுத் தர்றேன்… தலைவலி மாத்திரை போட்டுட்டுத் தூங்கி ரெஸ்ட் எடு”

கனிவும் கரிசனமுமாகச் சொன்ன மாமியாரிடம் தலைவலிக்கு மாத்திரை போடும் பழக்கமில்லை என மறுத்துவிட்டு ஓய்வெடுக்கப் போவதாகச் சொல்லி அறைக்குள் வந்தாள் மேனகா.

அவளுக்கு முன்னர் அங்கே ஆஜராகியிருந்த விஷ்வாமித்ரன் மெல்வினிடம் தொழில் நிமித்தம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்கவும் அவனைக் கவனியாதவளைப் போல முகம் கழுவிவிட்டு வந்தவள் அணிந்திருந்த புடவையை மாற்றினால் நன்றாக இருக்குமென நினைத்தாள்.

நந்தி போல நடு மெத்தையில் அமர்ந்திருப்பவனை வைத்துக்கொண்டு எங்கே உடைமாற்றுவது?

பீன் பேக்கில் சரிந்தவள் அப்படியே உறங்கிப்போனாள்.

விஷ்வாமித்ரன் உறங்குபவளைப் பார்த்தபடி மொபைலில் பேசி முடித்தவன் தனது அன்னையை அவள் சமாளித்த விதத்தை மனதிற்குள் மெச்சிக்கொண்டான்.

உறங்கும்போது அமைதியாகத்தான் தெரிகிறாள். மற்ற நேரங்களில் எல்லாம் டீக்கடை பாய்லர் தோற்றுவிடும் என மைண்ட்வாய்சில் பேசிக்கொண்டவனின் இதழ்களில் குறுஞ்சிரிப்பு முகிழ்த்தது.

ஏழாண்டுகளுக்கு முந்தைய மேனகா இப்படி படபட பட்டாசு ரகம் இல்லை. இருக்குமிடத்தை ரம்மியமாக மாற்றும் பட்டாம்பூச்சி அவள். கள்ளங்கபடமின்றி பேசிப் பழகும் குணத்தினள். இப்போது இருப்பவளோ யாரையும் நம்பாமல் சந்தேகக்கண்ணோடு ஆராயும் லேடி ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ்.

அவளை முதலில் பார்த்த தருணம் திவ்வியமாக நினைவிருந்தது விஷ்வாமித்ரனுக்கு.

அப்போது மேனகாவுக்கு பதினெட்டு வயது. கல்லூரி முதலாமாண்டு படித்தபடி பேக்கிங் சம்பந்தப்பட்ட சர்டிபிகேட் கோர்ஸ் ஒன்றுக்கும் போய்க்கொண்டிருந்தாள்.

அன்னை ஆசைப்பட்டு ஏங்கிய குங்குமச்சிமிழை எப்படியாவது அந்த வருட திருமணநாளன்று அவரது பிறந்தவீட்டாரிடமிருந்து வாங்கி கொடுத்துவிடவேண்டுமென களத்தில் குதித்த விஷ்வாமித்ரனுக்கு அப்போது இருபத்து மூன்று வயது. பொறியியல் இறுதியாண்டு படித்தபடி பங்குசந்தை வணிகம் தொடர்பான ஸ்டார்ட்-அப் வேலைகளில் அவன் பிசியாக இருந்த காலக்கட்டம்.

தாணுமாலயன் கூறிய தகவல்களை வைத்து சொக்கநாதன் குடும்பத்திலுள்ள இளைய தலைமுறையினரை நட்பாக்கிக்கொள்ள விரும்பி அவன் தேர்வு செய்தது என்னவோ நிரஞ்சன் – பிரபஞ்சன் இரட்டையர்களைத் தான்.

ஆனால் சந்தர்ப்பவசமாக மேனகாவை அவன் முதலில் சந்திக்க நேரிட்டது. கல்லூரி பேருந்திலிருந்து இறங்காமல் குதித்தவள் பொத்தென்று சாலையில் விழுந்தாள்.

விழுந்தவளுக்கு எதுவும் ஆகியிருக்குமோ என்று பதறியோடி தூக்கியவனுக்கு அவளது முழங்கை சிராய்ப்பைப் பார்த்ததும் பரிதாபமாக இருந்தது.

ஆனால் மேனகாவோ உற்சாகம் குறையாமல் கையை உதறிக்கொண்டாள்.

“யூ ஆர் ப்ளீடிங்” என அவன் சொன்னதும் சிரித்தவள் “பெரிய காயம் இல்ல… என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட காலேஜ் பஸ்ல இருந்து குதிச்சுக் காட்டுறேன்னு பெட் கட்டுனேன்… சொன்ன மாதிரியே செஞ்சுட்டேன்ல” என பெருமை பீற்றவும் விஷ்வாமித்ரனுக்குத் தலையில் அடித்துக்கொள்ளலாம் என்றிருந்தது.

இப்படியெல்லாம் செய்யாதே என அறிவுறுத்த வந்தவன் நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் அவளைத் தேடி ஓடிவரவும் சுதாரித்து நகர்ந்தான்.

“ஏன் குட்டிமா பஸ் நின்னதும் இறங்கக்கூடாதா?” அவர்கள் கவலையாய் கேட்டனர்.

“நான் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட பஸ்ல இருந்து குதிக்குறேன்னு பெட் கட்டிருக்கேன்ணா” என்றவள் தோழிகள் குழாமிடமிருந்து பந்தயத்தொகை ஆயிரம் ரூபாயை வாங்கிக்கொண்டாள்.

நிரஞ்சன் பிரபஞ்சனிடம் அவள் பேசியதை வைத்துப் பார்த்தால் மேனகாவும் அந்தக் குடும்பத்து உறுப்பினராக இருக்கவேண்டுமென யூகித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

தொடர்ந்து அவளைக் கண்காணித்ததில் அவள் சொக்கநாதனின் தம்பி மகள் என தெரிந்துகொண்டான்.

அவளும் பொறியியல் மாணவி என்பதால் அவ்வபோது பொது நூலகத்திற்கு வருவது வழக்கம். அங்கே வைத்து முழங்கை காயம் ஆறிவிட்டதா என விசாரிக்கும் சாக்கில் பேச்சை வளர்த்தவன் பேச்சின் முடிவில் மேனகாவின் நண்பன் ஆகிவிட்டான்.

சில நாட்களில் விஷ்வாமித்ரன் என்ற பெயர் சுருங்கி ‘விச்சு’ என ஆகிப்போனது. அவளும் ‘மனு’ ஆகிப்போனாள். எதிர்பாலினத்தவரிடம் கிடைக்கும் நட்பு அற்புதமானது. அப்படி கிடைத்த ஒரு தோழியாக மேனகாவை விஷ்வாமித்ரன் கருதினான். நட்புக்கு மரியாதையும் கொடுத்தான். எல்லாம் அச்சம்பவம் நடக்கும் வரை தான்.

அன்றைய நாளுக்குப் பிறகு சொக்கநாதனும் அவரது குடும்பத்தினரும் ஜென்மவிரோதிகளாகிப் போனார்கள். மேனகாவோ துரோகியானாள்.

கவினைத் தவிர வேறு யாரிடமும் நட்பு பாராட்ட விஷ்வாமித்ரனுக்குப் பிடிக்காமல் போனதற்கு மேனகாவும் ஒரு காரணம்.

பழைய ஞாபகங்களில் நேரம் பறந்ததே தெரியவில்லை. ஏ.சி குளிரில் கூட பயணத்தின் அலுப்பு தீரவில்லை. குளித்தால் தேவலை என்று டவல் சகிதம் குளியலறைக்குள் அவன் புகுந்துகொண்ட சில நொடிகளில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்தாள் மேனகா.

காலையில் தலையில் சூடிய மல்லிகைச் சரத்தை எடுத்தவள் கூந்தலை க்ளட்சில் அடக்கினாள்.

மேஜையிலிருந்த தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்துக்கொண்டிருந்தவள் குளியலறை கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

வந்தவன் விஷ்வாமித்ரன் தான்! இடையில் டவலோடு வந்தவனின் சிக்ஸ்பேக் தேகத்தில் தண்ணீர்த்துளிகள் முத்து முத்தாக உருண்டோடின. முன்பு ஒல்லிக்குச்சியாக நெடுநெடு உயரத்தில் இருப்பான். இப்போது உடற்பயிற்சி, உணவுக்கட்டுப்பாடு என கச்சிதமாக உடலைப் பேணுகிறான் என்பதை ஒரு கிராம் கூட அதிக சதை இல்லாத கட்டுக்கோப்பான உடல் சொல்லாமல் சொன்னது.

கூந்தலைக் கோதி சிலுப்பிக்கொண்டவனின் கரங்களும் புஜங்களும் பெரிய ராஜாளியின் இறகைப் போல விரிந்து மடங்கியதைப் பார்த்தவளுக்குக் குடித்த தண்ணீர் புரையேறியது.

கூரிய நாசியை ஆட்காட்டிவிரலால் நிமிண்டியபடி கண்ணாடியைப் பார்த்து ஈரத்தில் சிறு சிறு கற்றையாக நெற்றியில் படிந்திருந்த அடர்ந்த கருஞ்சிகையைச் சிலுப்பிய விஷ்வாமித்ரனுக்கோ தன்னை ஒருத்தி வைத்த கண் வாங்காமல் பார்க்கும் உணர்வு குறுகுறுப்பை உண்டாக்கிவிட கண்ணாடியில் தெரிந்த மேனகாவின் பிம்பத்தை “பெர்வர்ட்” என்று உரத்தக்குரலில் திட்டினான்.

மேனகா திகைப்பில் வாயைப் பிளந்தாள்.

“வாட்? நான் பெர்வர்ட்டா?”

கொதித்தெழுந்தவள் நேரே கண்ணாடி அருகே போய் அவனது புஜத்தைத் தொட்டுத் தன்பக்கம் திருப்பினாள்.

“என்னைப் பாத்தா பெர்வர்ட் மாதிரி இருக்குதா?”

“யூ ஆர் ஈட்டிங் மீ வித் யுவர் அய்ஸ்… அப்ப நீ பெர்வர்ட் தானே?” என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

“அது… நான் ஜஸ்ட் உன்னைப் பாத்தேன்… முன்னாடி மாதிரி இல்லாம இப்ப மசில் எல்லாம் டெவலப் பண்ணிருக்கான்னு மனசுக்குள்ள உன்னைப் பாராட்டுனேன்… உடனே பெர்வர்ட்னு பட்டம் குடுத்துடுவியாடா? என் ஃபேமிலிய பதறடிச்சிட்டு வந்தவனை வாயைப் பொளந்துட்டுப் பாத்தேன்ல, என்னைச் செருப்பால அடிக்கணும்”

“நீ ஒரு தடவைக்கு ரெண்டு தடவை எனக்குப் பட்டம் குடுத்தப்ப நான் உன்னை மாதிரி குதிச்சேனா? நீ என்ன வேணாலும் சொல்லு, நான் உன்னை ரசிப்பேன்னு கன்டினியூ பண்ணல, அதே மாதிரி நீயும் இருந்துக்க பழகு… அப்புறம் செருப்பு வேணும்னா அந்தப் பக்கம் கழட்டிப் போட்டிருக்கேன்… எடுத்து அடிச்சுக்க… பட் கொஞ்சம் மெதுவா அடி… ஏன்னா உன்னை அடிச்சா எனக்கு வலிக்கும்” நக்கலாகச் சொன்னபடி வாட்ரோபிலிருந்து டீசர்ட்டை உருவினான் அவன்.

அதை மாற்றப்போனவன் மேனகா இன்னும் அங்கேயே நிற்கவும் இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்தான்.

“இதுக்கு மேல நீ இங்கயே நின்னா உனக்கு நான் குடுத்த ‘பெர்வர்ட்’ பட்டம் தப்பே இல்லனு ஆகிடும்”

திருதிருவென விழித்த மேனகா அந்த அறையை விட்டே ஓடிவிட்டாள்.

அதே நேரம் பி.எஸ்.பவனத்தில் அங்கயற்கண்ணி கண்ணீரில் கரைந்து கொண்டிருந்தார். சொக்கநாதன் அவரைத் திட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

“சும்மா அழாத… நம்மளை நம்ப வச்சு கழுத்தை அறுத்தவளை இந்த வீட்டுப்படி ஏத்துனதே பெருசு… இதுல சின்ன மருமகன் சொன்னதுக்காக விருந்து வச்சு சீரும் செஞ்சு அனுப்பியாச்சு… இதுக்கு மேல வரதட்சணையா ஹோட்டலை வேற அவ புருசன் பேருல எழுதி வைக்கணுமா? அப்பிடி எழுதி வச்சிட்டு நம்ம குடும்பத்தோட பிச்சை எடுக்கப் போயிடுவோமா?”

“அண்ணா…”

“நீ அமைதியா இரு சுந்தரேசா… உன் மருமகன் உன்னை பொம்மை மாதிரி ஆட்டி வைக்குறான்… இந்த ஹோட்டலுக்காக சரஸ்வதி பண்ணிட்டுப் போன காரியத்தை மறந்து அவன் கிட்ட உதவிக்குப் போய் நின்னோம்… இப்ப ஹோட்டலையே அவன் கேக்குறான்… எனக்கு என்னமோ நம்ம ஹோட்டல் சீல் வச்சதுல ஆரம்பிச்சு இப்ப வரைக்கும் எதுவுமே எதேச்சையா நடக்கலனு தோணுது”

சுந்தரேசன் தலையிலடிக்காதக் குறையாக தமையனுக்குப் புத்தி கூற ஆரம்பித்தார்.

“நம்ம பொண்ணு வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னா இதை செஞ்சு தான் ஆகணும்ணா”

“நம்ம பொண்ணுனு நீ சொல்லுறது யாரை? என் மகளையா? உன் மகளையா?”

சொக்கநாதனின் அபாண்டமான பேச்சில் சுந்தரேசனுக்கு உலகமே ஸ்தம்பித்துப் போனது. இதுவரை உன் பிள்ளைகள் என் பிள்ளைகள் என பிரித்துப் பேசியறியாத மனிதரிடமிருந்தா இந்தப் பிரிவினைவாதப்பேச்சு வந்தது?

கண்கள் கலங்க சுந்தரேசன் அங்கிருந்து சென்றுவிட அங்கயற்கண்ணியின் அழுகை நின்றது.

“ஏன்ங்க தம்பிய இப்படி பேசுனிங்க?”

முகம் கசங்க உரைத்தவர் வேறேதும் பேசாமல் புழக்கடை தோட்டத்துக்குச் சென்றுவிட்டார்.

யாருமில்லாத வானவெளியில் சாய்வுநாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்ட சொக்கநாதனின் மனதில் கோபம் குறைந்து தம்பியை இப்படி பேசிவிட்டோமே என்ற குற்றவுணர்ச்சி எழுந்தது.

மொத்த வேட்டைக்காரன்புதூருக்கும் அவர்களின் ஒற்றுமை மீது அப்படி ஒரு கண். அந்த வட்டாரத்தில் ராம – லெட்சுமணன் என்றே இவர்களை விளிப்பது வாடிக்கை. தங்களின் ஒற்றுமைக்கு இப்படியொரு குந்தகம் வரவேண்டுமா? நொந்து போனார் சொக்கநாதன்.

******

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 16

விஷ்வாமித்ரன் விதித்த கெடுவைப் பற்றி சொக்கநாதன் யோசித்தாரோ இல்லையோ கார்த்திகா யோசித்தாள். தன் குடும்பத்தின் அடையாளமே பி.எஸ் பவன் ஹோட்டல்தான். அதை அவர்களிடமிருந்து பிரித்தால் கட்டாயம் நொறுங்கிப்போவார்கள் என்பது தெரியும்.

தெரிந்தே தான் விஷ்வாமித்ரன் இதையெல்லாம் செய்கிறான். ஆனால் எதுவும் செய்ய முடியாத கையாலாகாநிலையில் அல்லவா கடவுள் அவளை வைத்திருக்கிறார்.

அந்தக் கையாலாகாத்தனம் கோபமாக கவினின் மீது வெடித்தது. பிறந்தகத்திலிருந்து ஊட்டி திரும்பியதிலிருந்து பச்சைத்தண்ணீர் பல்லில் படாமல் பிடிவாதம் பிடித்தாள். கவின் கெஞ்சி பார்த்தவன் ஒரு கட்டத்தில் கோபத்தில் கத்தியதும் மளமளவென கண்ணீர் வடிய ஆரம்பித்தது.

“நீங்களும் உங்க ஃப்ரெண்டும் மனிதாபிமானம் இல்லாம நடந்துக்கிறிங்க ராஜ்… எங்கப்பா மனசு என்ன பாடுபடும்னு யோசிச்சிங்களா ரெண்டு பேரும்?”

“விஷ்வாவையும் அவன் பேரண்ட்ஸையும் அவமானப்படுத்தி அனுப்புனாரே உன் அப்பா, அவருக்கு மட்டும் மனிதாபிமானம் ரொம்ப அதிகமா ஹனி?” அவன் கிடுக்குப்பிடி போட்டான்.

அதற்கு சளைக்கவில்லை கார்த்திகா.

“அவர் குட்டிமாவோட ஃப்ரெண்ட்டா நடிச்சு எங்க வீட்டுல இருந்த பொருளைத் திருடப்பாத்தார்… அதான்…” அவள் முடிக்கக் கூட இல்லை, கவினின் முகம் கோபத்தில் சிவந்து போனது.

“நிறுத்துடி”

அவனது கர்ஜனையில் திடுக்கிட்டுப்போனவள் அரண்டு விழித்தாள்.

“என் ஃப்ரெண்ட் ஒன்னும் திருட வரல… சரஸ்வதியம்மாக்கு உரிமைப்பட்ட குங்குமச்சிமிழை உன் ஃபேமிலி குடுக்கமுடியாதுனு வம்பு பண்ணுனாங்க… ஒரு மகனா அம்மாவோட ஏக்கத்தைப் போக்குறதுக்காக அவன் அங்க வந்தான்… அவன் ஒன்னும் மேனகாவோட ஃப்ரெண்டா நடிக்கலடி… அவனுக்கு அவ மேல வந்த நட்பு உண்மையானது…. உன் தங்கச்சி அதுக்கு உண்மையா இல்ல… அவ நினைச்சிருந்தா அன்னைக்கு உன் ஃபேமிலி விஷ்வா மேல போலீஸ் கம்ப்ளைண்ட் குடுத்ததை தடுத்திருக்கலாம்… அந்த கம்ப்ளைண்டால அவன் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டான்னு எனக்குத் தான் தெரியும்… என் நண்பன் என்ன சொன்னாலும் நான் கேப்பேன்… நாளைக்கே அவன் உன்னை டிவோர்ஸ் பண்ண சொன்னாலும் பண்ணுவேன்டி… என் காதலைப் புரிஞ்சிக்காத நீ கூட இருந்தாலும் பிரிஞ்சாலும் எனக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்ல”

மனதிலிருந்த ஆற்றாமையையும் கோபத்தையும் கொட்டித் தீர்த்துவிட்டுப் போனான் கவின்.

கார்த்திகா அவன் உதிர்த்த விவாகரத்து என்ற சொல்லிலேயே மடிந்து போனாள்.

அதே நேரம் பி.எஸ்.பவனத்தில் மூத்தப்பெண்மணிகள் இருவரும் சொக்கநாதனிடம் தங்களது மகள்களுக்காக வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இதுவெல்லாம் அந்த வீட்டில் காணக்கிடைக்காத காட்சி. அவர்களுக்குத் துணையாக நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் சேர்ந்துகொள்ள சொந்தங்களால் சிறைபட்ட சிங்கமானார் சொக்கநாதன்.

தன்னைக் காக்க தம்பி வரமாட்டானா என்ற ஏக்கம் அவரது கண்களில் வழிந்தது.

ஆனால் சுந்தரேசனோ அவரது அறையை விட்டு வெளியே எட்டிக் கூட பார்க்கவில்லை. பொறுத்து பொறுத்துப் பார்த்தவர் ஒரு கட்டத்தில் சீறத் தொடங்கினார்.

“வாயை மூடுங்க எல்லாரும்… இத்தனை வருசம் நீங்க சொல்லி தான் நான் எல்லா காரியத்தையும் செஞ்சேனா? எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்… உங்க வேலைய பாத்துட்டுப் போங்க”

சொக்கநாதனின் உதாசீனத்தால் அங்கயற்கண்ணியின் தன்மானம் சீண்டப்பட்டது. மற்ற சமயத்தில் இம்மாதிரி பிரச்சனை வந்தால் தலையெழுத்து இதுதானென ஒதுங்கிவிடும் பெண்மணி இம்முறை பெண்ணின் வாழ்க்கை என்பதால் கொதிக்க ஆரம்பித்தார்.

“இம்புட்டு சொத்து சேர்த்து வச்சது யாருக்காக? பிள்ளைங்களுக்காக தானே… அந்த ஹோட்டலை பசங்க கிட்ட குடுக்குறதுக்குப் பதிலா மருமகன் கிட்ட குடுத்தா என்னாகப் போகுது? அப்பிடி என்ன சொத்து வெறி உங்களுக்கு? ஹோட்டல் இல்லனா நம்மளால வாழ முடியாதா? நம்ம பசங்க சொந்த தொழில் ஆரம்பிக்கப் போறாங்கல்ல… அவங்க நம்மளைக் காப்பாத்த மாட்டாங்களா? உங்க பிடிவாதத்தால என் பொண்ணு வாழ்க்கை மட்டும் கேள்விக்குறியாச்சுனா நான் இதே வீட்டுல தூக்குல தொங்கிடுவேன்”

அங்கயற்கண்ணியின் உடன்பிறந்த மீனாட்சியோ தமக்கை உயிரை விட்டுவிடுவேன் என்றதும் துடித்துப்போனார்.

‘’என் அக்காக்கு எதுவும் ஆச்சுனா நானும் போய்ச் சேர்ந்துடுவேன்” அவர் விம்மியழ ஆரம்பிக்கவும் சொக்கநாதன் எரிச்சலுற்றார்.

“இப்பிடி ஒவ்வொருத்தரா சாவுறதுக்குப் பதிலா சாப்பாட்டுல விஷத்தை கலந்துடுங்க… குடும்பத்தோட செத்துப்போயிடலாம்… பொண்டாட்டி பிள்ளைங்க சரியில்லனா இதுதான் நிலமை” என்று கொந்தளித்தார்.

அந்நேரத்தில் சுந்தரேசனின் அறைக்கதவு திறந்தது.

தனக்காக பேச தம்பி வந்துவிட்டாரென சொக்கநாதன் பூரித்துப்போனார். ஆனால் சுந்தரேசன் சொன்ன செய்தியோ வேறு.

“இந்தச் சொத்துல எனக்கு இருக்குற பங்கை பிரிச்சுக் குடுத்துங்கண்ணா… அதைப் பெரிய மருமகன் கிட்ட குடுத்துடுறேன்… எனக்கு கார்த்தி அவ புருசன் கூட சந்தோசமா இருக்கணும்… நான் எப்பவும் கார்த்தியையும் குட்டிமாவையும் பிரிச்சுப் பாத்ததில்ல”

இப்போது சொக்கநாதன் தனித்துவிடப்பட்டவரானார்.

அங்கயற்கண்ணி மைத்துனரிடம் கரங்கூப்பினார்.

“இந்த மனுசனால என் பொண்ணு வாழ்க்கை சீரழிஞ்சிடுமோனு பயமா இருந்துச்சு தம்பி… வயசுல சின்னவரா இருந்தாலும் உங்களுக்கு இருக்குற பக்குவம் அவளைப் பெத்தவருக்கு இல்லையே… சொத்து சொத்துனு புதையலைக் காத்த பூதம் மாதிரில்ல வெறியோட இருக்கார்”

ஒரு மனிதனை உளவியல்ரீதியாகப் பலவீனமாக்குவதில் வார்த்தைகளைவிட மோசமான ஆயுதம் வேறு எதுவுமில்லை. அதிலும் அந்த மனிதனுக்கு நெருக்கமானவர்கள் உதிர்க்கும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் விஷம் தோய்த்த வாளைப் போல அவனை உடனடியாகச் சாய்த்துவிடும் வல்லமை கொண்டவை.

சொக்கநாதனின் நிலை இப்போது அப்படி தான் ஆகிவிட்டது. இதுவரை அவர் சொல்லுக்கு மறுபேச்சு பேசாத குடும்பத்தினர் இப்போது மாற்றுக்கருத்தோடு அவருக்கெ புத்திமதி சொல்வது, அதை அவர் கேட்கவில்லை என்றதும் தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்தது, அவரை சுயநலமானவன் என முத்திரை குத்தியது எல்லாம் சேர்ந்து அவரது மனவுறுதியை மண்ணோடு மண்ணாக்கிவிட்டது.

உடைந்து போனார் மனிதர்.

“யாரும் எதுவும் செய்ய வேண்டாம்… சுந்தரேசா, நீ லாயரையும் டாக்குமெண்ட் ரைட்டரையும் கூப்பிட்டு ஹோட்டலை பெரிய மருமகன் பேருக்கு மாத்தி எழுதுறதுக்கான வேலைய ஆரம்பிக்கணும்னு சொல்லிடு… இந்த தகவலை சின்ன மருமகனுக்குச் சொல்ல மறந்துடாத”

எந்திரம் போல ஒப்பித்தவர் யாரையும் பார்க்கும் சக்தியின்றி துண்டை உதறி தோளில் போட்டுக்கொண்டு “நான் தென்னந்தோப்பு வரைக்கும் போயிட்டு வர்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்.

சுந்தரேசனுக்குத் தமையனைப் பேசிவிட்டோமே என மனம் வலித்தாலும் பிள்ளைகளின் வாழ்க்கைக்கு முன்னே எதுவும் முக்கியமில்லை என்று தோன்றியது. வழக்கறிஞரையும் பத்திரம் எழுதுபவரையும் அழைத்து ஹோட்டலை உரிமை மாற்றம் செய்வதற்கான சட்டப்பூர்வமான வேலையை ஆரம்பிக்கும்படி கூறிவிட்டார்.

விஷ்வாமித்ரனின் மொபைலுக்கு அழைத்து ஹோட்டலை கவின் பெயருக்கு மாற்ற தமையன் சம்மதித்துவிட்டதாகவும், அதற்கான சட்டப்பூர்வமான வேலைகள் ஆரம்பித்துவிட்டதாகவும் அவர் தகவல் தெரிவிக்க அவனது முகத்தில் வெற்றி பெருமிதம்.

“மகளுக்காக இவ்ளோ ‘பெரிய’ தியாகம் பண்ணுன ‘பெரிய மாமாக்கு’ உண்மையிலயே ‘பெரிய’ மனசு தான் ‘சின்ன மாமா’… ரிஜிஸ்ட்ரேசன் எப்பனு மட்டும் சொல்லுங்க… கவினும் நானும் வந்துடுவோம்” கேலியும் குத்தலுமாகச் சொன்னவன் சுந்தரேசன் மறுமொழி பகர்வதற்குள் அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

அவனும் கவினும் இணைந்து ஊட்டியில் தேயிலை தோட்டமொன்றை வாங்கலாமென்ற முடிவை எடுத்திருந்தார்கள். தேயிலை ஏற்றுமதி நல்ல இலாபம் கொழிக்கும் தொழில் என்று சந்தை நிலவர அறிக்கை சொன்னதால் இருவரும் கலந்தாலோசித்து எடுத்த முடிவு இது.

அதற்காக தான் விஷ்வாமித்ரன் மேட்டுப்பாளையத்திலும் கவின் ஊட்டியிலும் முகாமிட்டிருந்தனர்.

தொழிலாளர் பிரச்சனை, அரசாங்கத்தின் கெடுபிடி, தாறுமாறான வரிக்கொள்கை காரணமாக சில தேயிலை தோட்ட முதலாளிகள் இந்த தொழிலே வேண்டாமென்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டனர். அவர்களில் யாருடையது தங்களுக்குத் தோதுவானது என விசாரித்துவிட்டு வாங்கலாமென தீர்மானித்திருந்தனர் இரு நண்பர்களும்.

அவர்களின் வருகை மற்றும் வருங்காலத்தில் தேயிலை தோட்ட நிர்வாகத்திற்கு தேவைப்படும் போன்ற காரணங்களுக்காக ஊட்டியில் அயன் குழுமத்திற்காக அலுவலகம் ஒன்று திறக்கப்பட்டு முன்னேற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன.

அந்த அலுவலகத்தில் வாங்க வேண்டிய தேயிலைத்தோட்டத்தைப் பற்றி மெல்வின் தயாரித்திருந்த அறிக்கையை அவனோடு சேர்ந்து கலந்தாலோசித்துவிட்டு மேட்டுப்பாளையத்திற்கு திரும்பியனின் காதில் சுந்தரேசன் சொன்ன நற்செய்தி விழுந்ததும் உற்சாகமாகிவிட்டான்.

கவினிடம் இச்செய்தியைக் கர்வத்தோடு அவன் பகிர்ந்துகொண்டபோது மேனகா கேட்டுவிட்டாள். தனக்குக் கேட்கட்டுமென எண்ணியே சத்தமாகப் பேசுகிறான் என்பது மேனகாவின் ஊகம்.

“இந்த ஹோட்டலை மட்டும் பிடுங்கிட்டா அவங்க ரெண்டு பேரும் பல் பிடுங்குன பாம்புடா கவின்… அதுக்கு அப்புறம் காலம் முழுக்க நிரஞ்சன் பிரபஞ்சனை நம்பி தான் வாழ்ந்தாகணும்”

பேசி முடித்துவிட்டு மேனகாவை நோக்கி புன்னகைத்தான் அவன்.

அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு “அடுத்தவங்க மனசுல அடிக்குறது ரொம்ப பெரிய பாவம்” என்றாள் குத்தலாக.

“அதை உன் பெரியப்பா கிட்ட சொல்லு”

திமிராகப் பதிலளித்தவன் “உனக்கு ஒரு குட் நியூசும் இருக்கு மனு… ஹோட்டலை பிடுங்குனதோட உன் அப்பா பெரியப்பா கிட்ட என் பழிவாங்கும் படலம் முடிவுக்கு வந்துடும்” என்றதும் இதோடு விட்டானே என ஆசுவாசப்பெருமூச்சு அவளிடத்தில்.

அவ்வளவு சுலபத்தில் அவள் நிம்மதியுறக்கூடாதென அடுத்த அம்பை எய்தான் அவன்.

“அடுத்ததா என் நட்பை மதிக்காம எனக்குத் துரோகம் பண்ணுனவளுக்கு இனிமே தான் பாடம் கத்துக் குடுக்கப் போறேன்” என்றான் இறுகிய குரலில்.

மேனகா சட்டென திரும்பினாள்.

“வாட்?”

விஷ்வாமித்ரன் அவளை முழுதாகப் பேசி முடிக்கவிடாமல் மெதுவாக நெருங்கியவன் “உன்னை நான் எதுக்குக் கல்யாணம் பண்ணுனேன்னு தெரியுமா?” என்று கேட்க மௌனம் காத்தாள் அவள்.

“நானே சொல்லிடுறேன்… உன் பெரியப்பன் உங்க வீட்டுல திருட வந்ததா என் மேல போலீஸ் கம்ப்ளைண்ட் குடுத்து எஃப்.ஐ.ஆர் ஃபைல் ஆனப்ப உண்மை தெரிஞ்சும் நீ அமைதியா இருந்த… அந்த ஒரு எஃப்.ஐ.ஆர் என் கனவைச் சிதைச்ச வலி எவ்ளோ கொடூரமானதுனு உனக்குப் புரியவைக்க வேண்டாமா?” என்றான் நிதானமாக.

அந்தக் குரலில் இருந்தது கோபமா? ஆற்றாமையா? பழிவெறியா? இன்னதென அறிய முடியாத உணர்ச்சி இழையோடியது. மேனகாவின் கண்களில் இனம்புரியாத பயம்.

அதைக் கண்டதும் சத்தமாக நகைத்தான் அவன்.

“பயமா இருக்குதா? நான் உன்னை பிசிக்கலாவோ மெண்டலாவோ டார்ச்சர் பண்ணமாட்டேன்… பிகாஸ் ஐ அம் நாட் அ சைகோ… அடிச்சுத் துன்புறுத்தி காட்டுமிராண்டித்தனமா நடந்துக்குறதுலாம் என்னோட தகுதிக்குக் குறைவான காரியம் மனு… சோ பயப்படாத… பட் நான் குடுக்கப்போற பதிலடிக்கு நீ உன்னைத் தயார்ப்படுத்திக்க… பொண்டாட்டியா வேற ஆகிட்ட, அதான் வார்னிங் குடுக்குறேன்… பின்னாடி எல்லாம் நடந்து முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் ஆம்பளையா முகத்துக்கு நேரா மோதல, முகமூடி போடலனு எதுகை மோனையா எட்டு பக்கத்துக்கு நீ டயலாக் பேசக்கூடாது”

அப்படி என்ன செய்யப்போகிறான் என்ற குழப்பம் மெல்ல பரவியது மேனகாவுக்குள். அவனை மணந்த நாளிலிருந்து அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறான் என்று சஸ்பென்சிலேயே வைத்திருப்பவனை எப்படி தடுப்பது என்பது கூட புரியாத நிலை!

*****

ஹலோ டோலீஸ்
உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்க மறக்காதிங்க
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 17

சொக்கநாதன் சொன்னபடி பி.எஸ்.பவன் ஹோட்டலை கவின் பெயருக்கு எழுதிக் கொடுத்துவிட்டார். அந்நாளில் அவர் அடைந்த மனவுளைச்சலைப் பார்த்து விஷ்வாமித்ரனின் மனதில் ஏழாண்டுகளாக இருந்த கொதிப்பு அடங்கியது.

“தொழில் ஆரம்பிக்க லோன் கேட்டிருக்க… ஆனா உன் மேல போலீஸ் கம்ப்ளைண்ட் ஒன்னு ஃபைல் ஆகியிருக்கு… எஃப்.ஐ.ஆர் வேற போட்டிருந்தாங்கனு எங்க லோன் டீம் விசாரிக்கிறப்ப தகவல் கிடைச்சுது… இந்த மாதிரி கிரிமினல் பேக்-க்ரவுண்ட் இருக்குறவனுக்கு நான் லோன் அலாட் பண்ணமுடியாதுப்பா”

இருபத்து மூன்றாம் வயதில் அவன் முதல் நிராகரிப்பின் வலியை அனுபவத்தில் உணர்ந்தான். பதினெட்டு வயதில் தந்தையிடமிருந்து பங்கு சந்தை முதலீடுகளைப் பற்றி கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்து ஐந்தாண்டுகளில் அதன் நுணுக்கங்கள் கைவசமாகிவிட ‘ஷேர் ப்ரோக்கிங்’ நிறுவனம் ஒன்றை ஆரம்பிக்க வேண்டுமென்ற முனைப்போடு முயற்சியெடுத்தவனுக்கு இனி கனவு கை சேராதோ என்ற பயமே வந்துவிட்டது.

கவின் நண்பனின் பயத்தைக் காணச் சகியாதவனாக தந்தையிடம் அவனது கனவு நிறுவனத்தைப் பற்றி கூறினான். சந்திரசூடன் விஷ்வாமித்ரனுக்கு ஒரு வாக்கு கொடுத்தார்.

“இந்த வருசம் இஞ்சினியரிங்கை முடிச்சிடுவ… ஆறு மாசம் உனக்கு டைம் தர்றேன்… உன் ஸ்டார்ட்-அப் யூனிகார்ன் கம்பெனியா வளர்ந்திருந்தா கண்டிப்பா நான் அதுல இன்வெஸ்ட் பண்ணுவேன்”

விஷ்வாமித்ரனுக்குப் போன நம்பிக்கை திரும்பிவந்தது. ஆறு மாதங்கள் கண் துஞ்சாமல் உழைத்தான். அவனுக்குக் கவினும் உதவியாக இருந்தான். ஆறு மாதங்களில் ‘அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்’ நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி நல்லவிதமாக இருக்க எவ்வித தயக்கமுமின்றி சந்திரசூடன் அந்நிறுவனத்தில் முதலீடு செய்தார்.

ஒவ்வொரு வருடமும் சீராக வளர்ந்த நிறுவனம் பிரம்மாண்ட வளர்ச்சியை எட்டியது பெருந்தொற்றால் உலகளாவிய ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்ட போது தான்.

அதில் எல்லா வர்க்கத்து மக்களும் வருமானத்திற்காக இன்னொரு வழியைத் தேடினார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் பங்குசந்தை முதலீடு, வணிகத்தில் சேரலாமென நினைத்தபோது ‘அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங்கின்’ இடைத்தரகு கமிசன் ஜீரோ என்ற கொள்கை அவர்களை அந்நிறுவனத்தின் வசம் ஈர்த்துவிட பின்னர் அதன் வளர்ச்சியைத் தடுக்க தொழில் சந்தையில் யாருமில்லை.

இன்று விஷ்வாமித்ரன் பெரிய பிசினஸ்மேன் ஆகிவிட்டாலும் அவனால் சொக்கநாதன் குடும்பத்தினரால் தானும் தனது பெற்றோரும் அவமதிக்கப்பட்டதை மறக்கவே முடியவில்லை.

இதோ இப்போது ஆட்டம் அடங்கி சொக்கநாதன் பத்திரப்பதிவு அலுவலகத்தைவிட்டு வெளியேறியபோது உண்டான ஆனந்தம் அந்த அவமானத்தைத் துடைத்தெறிந்துவிடவும் ஏழாண்டுகளுக்குப் பிறகு ஆசுவாசப்பெருமூச்சு விஷ்வாமித்ரனிடத்தில்.

அவன் நினைத்தால் பத்திரப்பதிவை ஆன்லைன் வீடியோ மூலமாக முடித்திருக்கலாம். சொக்கநாதனின் வேதனை சூழ்ந்த முகத்தைக் கண்டு குதூகலிக்கவே நேரில் வந்தான்.

அவரை அப்படியே விடவும் மனமில்லை. சரஸ்வதி அழைத்தாரென அண்ணன் தம்பி இருவரையும் மேட்டுபாளையத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

சரஸ்வதிக்கும் தனது பிறந்தவீட்டினருக்குத் தன் கையால் சமைத்துப்போடும் ஆசை பல வருடங்களாக இருந்தது. மைந்தன் சகோதரர்களை அழைத்து வருவதாகச் சொன்னதும் பணியாட்களிடம் வேலையை ஒப்படைக்காமல் தானே சிரமம் பாராமல் சமைத்தார்.

கெஸ்ட் ஹவுசுக்குள் இரு சகோதரர்களும் வந்ததும் முகமெங்கும் பூரிக்க “வாங்கண்ணா! வா சுந்தர்! அப்பிடியே கயல் அண்ணி, மீனா அண்ணியையும் அழைச்சிட்டு வந்திருக்கலாமே?” என்று பாசத்தோடு வரவேற்றார்.

உடன்பிறப்பின் பாசத்தில் சொத்து போன சோகம் கொஞ்சம் குறைந்தது சொக்கநாதனுக்கு.

“இன்னொரு நாள் குடும்பத்தோட வருவோம் சரசு” என்றார்.

சரஸ்வதிக்கு இந்தச் சொத்து மாற்றம் விவகாரம் எல்லாம் தெரியாது. மேனகா அவரது மனதை வருத்தவேண்டாமென மறைத்திருந்தாள். விஷ்வாமித்ரனுமே தனது பழிவெறியை மறந்துவிட்டதாக அன்னை நினைப்பதை மாற்ற விரும்பவில்லை.

“நல்லா இருக்கியா குட்டிமா?”

தந்தையும் பெரிய தந்தையும் குசலம் விசாரித்தபோது மேனகாவுக்கு மனம் ஆறவில்லை. மனதுக்குள் கணவனைச் சபித்தாள். பின்னர் மாமியாருக்கு உதவியாக வந்து சாப்பாடு பரிமாறினாள்.

அசைவத்தில் சொக்கநாதனுக்கும் சுந்தரேசனுக்கும் என்னென்ன பிடிக்குமோ அதையெல்லாம் சமைத்து உணவுமேஜையை நிரப்பியிருந்தார் சரஸ்வதி.

“மாப்ளைக்கும் இலை போடும்மா” என்ற சொக்கநாதனிடம்

“அவர் நான்வெஜ் சாப்பிடுறதில்லண்ணா… ரெண்டு வருசமா வெஜிடேரியனா மாறி என்னையும் விஷ்வாவையும் டார்ச்சர் பண்ணுறார்” என சிரித்தபடி பதிலளித்தார் சரஸ்வதி.

“டாக்டர் கொலஸ்ட்ரால் அதிகம்னு டயட் ஷார்ட் போட்டுக் குடுத்தார்… அதை ஃபாலோ பண்ணியே ஆகணும்னு ஆர்டர் போட்டது உங்க தங்கச்சி… இப்ப என்னைக் கிண்டல் பண்ணுறா பாருங்க”

தாணுமாலயனும் பதிலடி கொடுக்க உணவுநேரம் கலகலப்பாகப் போனது.

விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் மட்டும் சிரிப்பில்லை. மேனகாவுக்கு அதைக் காணும்போது திக்திக்கென்று இருந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் ஓய்வாக அமர்ந்தபோது தொண்டையைச் செருமினான் அவன்.

என்ன குண்டு வெடிக்குமோ என்ற ரீதியில் பார்த்த மேனகாவுக்குப் பதபதைப்பாக இருந்தது.

“உங்க கிட்ட ஒரு முக்கியமான விசயத்தை மறைச்சிட்டேன் பெரியமாமா” அவன் பீடிகை போடவும் சரஸ்வதிக்கும் பதபதைப்பு.

“உங்க ஹோட்டலுக்கு ஃபுட் சேஃப்டி ஆபிசர் சீல் வச்சார்ல”

“ஆமா மருமகனே! அதை ஏன் இப்ப ஞாபகப்படுத்துறிங்க?” சொக்கநாதனின் குரலில் சோகம் கொட்டியது.

“அதுக்குக் காரணம் நான் தான்”

அந்த வரவேற்பரையில் இருந்த அனைவரின் முகத்திலும் ஈயாடவில்லை, குறிப்பாக சொக்கநாதன் மற்றும் சுந்தரேசன் இருவரும் செய்வதறியாது திகைத்தனர்.

“நான் போட்டுக் குடுத்த ப்ளானை எக்சிகியூட் பண்ணுனவன் சரத்… நான் சொல்லி தான் அவன் எல்லாமே செஞ்சான்… உங்க ஹோட்டல்ல நடந்த எல்லா பிரச்சனைக்கும் சூத்திரதாரி நான் தான்… சீல் வச்ச ஹோட்டலை திறக்க நடையா நடந்திங்களே, அந்த முயற்சிக்குப் பலன் கிடைக்காம போனதுக்குக் காரணமும் நானே”

ஏதோ வாழ்நாள் சாதனையாளன் போல பழிவாங்கும் படலத்தினை அவர்களிடம் விளக்கினான்.

“அப்புறம் உதவி பண்ணுற மாதிரி நடிச்சு உங்களை என் கிட்ட வரவச்சதும் நான் தான்… இன்னொரு விசயத்தைச் சொல்ல மறந்துட்டேனே, நான் சொல்லித் தான் கவின் கார்த்திகாவைக் காதலிச்சான்… நான் போட்ட ப்ளான்படி அவளை கல்யாணத்தன்னைக்கு ஓடிவர வச்சான்… நான் எப்பவுமே உங்க மூத்தமகளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு நினைச்சதே இல்ல… ஏன்னா நான் தீர்க்க வேண்டிய கணக்கு இன்னொன்னு பாக்கி இருக்கு” என்றவன் மேனகாவைப் பார்க்க அவளோ கோபத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“வெல்! என் பழிவாங்கும் படலம் இதோட முடிஞ்சுது.. இதை என் உங்க கிட்ட சொல்லுறேன் தெரியுமா? ஏதோ கெட்டநேரம் அதான் இப்பிடி சோதனை வருதுனு நீங்க நினைச்சுடக்கூடாதுல்ல… உங்களோட கெட்டநேரமே நான் தான்னு நீங்க தெரிஞ்சிக்கிறது தானே நியாயம் பெரிய மாமா?”

சொக்கநாதனின் முகம் செத்துவிட்டது. சுந்தரேசனோ இத்தனை நாட்கள் இவனைப் பற்றி தெரியாமல் முட்டாளாக இருந்திருக்கிறோமே என்ற கழிவிரக்கத்தில் நொந்து போனவராக “அப்ப நீங்க பழசை மறக்கல?” என்றார்.

“எப்பிடி மறக்க முடியும் சின்ன மாமா? ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி குங்குமச்சிமிழை முறைப்படி கேட்டு வாங்கலாம்னு உங்க வீட்டுக்கு மேனகாவோட வந்தவனை நீங்க உறவாடிக் கெடுத்திங்களே, அதை அவ்ளோ ஈசியா மறக்க முடியுமா? என் கிட்ட நல்லபடி பேசி நான் யார்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு உங்கண்ணன் சொன்னார்னு கோயம்புத்தூர்ல இருந்த பேரண்ட்சையும் உங்க வீட்டுக்கு வர வச்சிங்க… ரெண்டு பேரும் உங்க செல்வாக்கை வச்சு என் மேல திருட்டுப்பழி போட்டு போலீசை வரவச்சு என் அம்மாவையும் அப்பாவையும் கதற வச்சிங்க, அதை நீங்க வேணும்னா மறக்கலாம்… நான் எப்பவும் மறக்கமாட்டேன்… பொய்ப்புகார், போலீசோட எஃப்.ஐ.ஆரால என் கனவைச் சிதைச்ச உங்களை இந்த ஜென்மத்துல மன்னிக்கமாட்டேன்… அதை விட மோசமான காரியம், என் கண் முன்னாடி எங்கம்மாவை ‘ஓடுகாலி’னு சொன்னது, என் அப்பாவை ‘அன்றாடங்காய்ச்சி’னு அசிங்கப்படுத்துனது… உங்க திமிருக்கும் ஆணவத்துக்கும் காரணம் உங்களோட தொழில், உங்க குடும்பத்துக்குக் கிடைக்குற மரியாதை… ரெண்டையும் அழிக்கணும்னு முடிவு பண்ணி போட்டத் திட்டம் இது… கரெக்டா செஞ்சு முடிச்சிட்டேன்”

ஆழ்ந்து அனுபவித்து ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உச்சரித்தவனின் முகம் பழிவாங்கி முடித்த மகிழ்ச்சியில் விகசித்தது.

சொக்கநாதன் இடி விழுந்த ஆலைமரம் போல சாய்ந்துபோனார். சுந்தரேசனின் நிலையும் பரிதாபமே.

இக்காட்சியைக் கண்டு தாணுமாலயன், சரஸ்வதி, மேனகா மூவருக்கும் கண்ணீர் வராத குறை!

“இதுக்கு மேல என் வீட்டுல உங்களுக்கு இடம் கிடையாது… போகலாம்”

வாசலைக் காட்டினான் அவன்.

சுந்தரேசன் சோர்ந்து போய் எழுந்தவர் கைத்தாங்கலாய் தமையனை அங்கிருந்து அழைத்துக்கொண்டு வெளியேறினார்.

இருவரும் சென்றதும் கண்ணீரும் கம்பலையுமாக ஆனார் சரஸ்வதி.

“ஏன்டா இப்பிடி செஞ்ச?” மைந்தனிடம் அழுகுரலில் கேட்டார். கேட்டதோடு விடாமல் மகனின் கன்னத்தில் பளாரென அறை வேறு. அதற்கெல்லாம் அவன் அசைந்து கொடுக்கவேண்டுமே!

“எப்பிடி நிக்குறான் பாருங்க… எடுத்ததுக்குலாம் பழிவாங்கணும்னு கிளம்புனா மனுச இனமே இந்தப் பூமில இருந்திருக்காதுடா” கோபத்தோடு உரைத்தார் சரஸ்வதி.

“இது தப்பு விஷ்வா… பாவம் அவங்க… எவ்ளோ தூரம் வேதனைப்பட்டிருப்பாங்கனு யோசிடா” இது தாணுமாலயன்.

யாருக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் தனக்கில்லை என்ற ரீதியில் கன்னத்தைத் தடவியபடி அவனது அறைக்குள் போய்விட்டான் விஷ்வாமித்ரன்.

அழுது கொண்டிருக்கும் சரஸ்வதியைப் பார்க்க மேனகாவுக்குப் பரிதாபமாக இருந்தது. இவ்வளவு பெரிய அநியாயத்தைச் செய்துவிட்டு சற்றும் அசராமல் போனவனை என்ன தான் செய்வதென புரியவில்லை அவளுக்கு.

விறுவிறுவென அறைக்குள் வந்தவள் “இப்ப உனக்குச் சந்தோசமா?” என்று வெறுப்போடு கேட்க

“பரம சந்தோசம்” என்றவன் அங்கிருந்த சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்துகொண்டான்.

அவனை என்ன செய்வதென தெரியாமல் குடிப்பதற்காக ஜக்கில் வைத்திருந்த தண்ணீரை அவன் முகத்தில் ஊற்றினாள் மேனகா.

கண்ணிமைப்பதற்குள் நடந்தேறிய அச்சம்பவம் விஷ்வாமித்ரனைக் கோபத்தில் தள்ளியது. சீறிக்கொண்டு எழ வேண்டியவன் அடுத்து என்னதான் செய்யப் போகிறாள் என வேடிக்கை பார்த்தான்.

“உன்னை மாதிரி ஒருத்தன் கூட வாழுறதுக்குப் பதிலா வாழாவெட்டியா எங்க வீட்டுல போய் இருந்துப்பேன் நான்… எனக்காகவும் கார்த்திக்காவும் யோசிச்சு தானே என் ஃபேமிலி இப்பிடி ஒரு நிலமைல இருக்காங்க… இனிமே அதுக்கு அவசியம் இருக்காது”

சொன்னதோடு நிற்காமல் சூட்கேசையும் லக்கேஜ் பேக்கையும் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

கதவைத் திறந்தவள் வெளியே அடியெடுத்து வைக்க போன சமயத்தில் மின்னல் வேகத்தில் அவளது கையைப் பற்றி அறைக்குள் தள்ளிக் கதவைத் தனது காலால் அறைந்து சாத்தினான் விஷ்வாமித்ரன்.

அவன் தள்ளிய வேகத்தில் தரையில் விழுந்தவள் எழுவதற்குள் அவளருகே குத்துக்காலிட்டு நின்றவன்

“உன் கழுத்துல நான் ஒன்னும் டைம்பாசுக்காக தாலி கட்டல… இந்த ஜென்மத்துல நீ மட்டும்தான் மனைவினு முடிவு செஞ்சிட்டுத்தான் என் ப்ளானுக்குள்ள உன்னை ஒரு கேரக்டரா சேர்த்தேன்… நீ சுந்தரேசனோட மகளா இருந்தவரைக்கும் உன் இஷ்டத்துக்கு ஆடியிருக்கலாம்… இப்ப நீ என்னோட ஒய்ப்… தொழில்ல என்னைப் பெருமையா பேசுறவங்க, உன்னால என் பெர்ஷனல் வாழ்க்கையைக் கேலி செய்றதுக்கு நான் அலோ பண்ணமாட்டேன்… திருமதி விஷ்வாமித்ரன்ங்கிறது உன் தலைவிதி… அதை மாத்துற அதிகாரம் உனக்கு இந்த ஜென்மத்துல கிடையாது… மறந்துடாத” என ஆட்காட்டிவிரலை நீட்டி மிரட்டிவிட்டு எழுந்தான்.

மேனகா உறைந்து போய் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டாள். முதல் முறையாக விலகிப்போகவிடமாட்டேன் என்றவன் மீது சொல்லவொண்ணா வெறுப்பு உண்டானது.

**************

உங்க கருத்துக்களை மறக்காம சொல்லிட்டு போங்க டோலீஸ்
 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 18

மீனாட்சியிடம் தந்தையும் பெரிய தந்தையும் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்று குசலம் விசாரித்துக்கொண்டிருந்தாள் மேனகா. இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறியதிலிருந்து சரஸ்வதியின் அழுகை நின்ற பாடில்லை.

அதைப் பார்த்த பிறகும் விஷ்வாமித்ரன் மனமிரங்கவில்லை. அந்தக் கல்லுளிமங்கனுக்கு வேண்டுமானால் யாரைப் பற்றிய அக்கறையுமில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மேனகாவால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை.

“அழாதிங்க அத்தை… அங்க சூழ்நிலை எப்பிடி இருக்குனு நான் அம்மா கிட்ட கால் பண்ணி கேக்குறேன்” என்றவள் மீனாட்சியின் மொபைலுக்கு அழைத்து நிலவரம் என்னவென விசாரித்தாள்.

“அண்ணனும் தம்பியும் ஓய்ஞ்சு போய் உக்காந்திருக்காங்க… வந்ததுல இருந்து முகமே சரியில்ல… நைட் சாப்பாடு கூட சரியா சாப்பிடாம நம்ம தோப்புவீட்டுக்குப் போயிட்டாங்க குட்டிமா”

“வேற எதுவும் பிரச்சனை இல்லையே?”

மீண்டும் மீண்டும் மகள் விசாரிக்கவும் மீனாட்சிக்குச் சந்தேகம் வந்து எதுவும் பிரச்சனையா என்று கேட்டார்.

“இங்க ஒரு பிரச்சனையுமில்ல… பெரியப்பா ஹோட்டல் விக்குற ரிஜிஸ்ட்ரேசன் முடிஞ்சதுல இருந்து அமைதியா இருந்தார்… அத்தை கிட்ட நல்லா பேசுனார்.. இருந்தாலும் மனசுல வேதனை இருக்குமேனு விசாரிச்சேன்மா:

இந்த வீட்டு ஆண்களைப் பற்றி விசாரிப்பதை விடுத்து அவளது வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்படி மீனாட்சி அறிவுரை கூறினார்.

“உன் அப்பாவும் பெரியப்பாவும் நியாயவான்கள் இல்ல குட்டிமா… கௌரவத்துக்காகக் கூடப்பிறந்த பிறப்பை ஒதுக்கி வச்சு அவங்க பெத்த மகன் மேல திருட்டுப்பட்டம் கட்டி இவங்க ஆடுன ஆட்டத்துக்குத் தான் இப்ப ஓய்ஞ்சு போய் இருக்காங்க… நீ நடுநிலையா இருந்து யோசிச்சுப் பாரு… மாப்ளையோட பக்கம் இருக்குற நியாயம் அவரோட கோவத்துக்கான காரணம் உனக்குப் புரியும்… நீ இனிமே மாப்ளையை பத்தி மட்டும் யோசி குட்டிமா… இந்த வீட்டாளுங்க அவ்ளோ தூரம் அவமானப்படுத்தியும் நமக்கு உதவி பண்ணுனவருக்கு உன் மேல வருத்தம் வராம பாத்துக்க… நீயும் கார்த்தியும் சந்தோசமா வாழ்ந்தா போதும் எங்களுக்கு”

சரஸ்வதியிடம் பிறந்தகத்தில் எந்தப் பிரச்சனையுமில்லை என்று கூறியவள் நடந்து முடிந்ததை யோசித்து வருந்தவேண்டாமென கேட்டுக்கொண்டாள். கூடவே அன்னை கூறிய அறிவுரையும் அவள் மனதில் பதிந்தது.

சரஸ்வதியும் ஒருவாறாகத் தேறினார். மாமியாரும் மருமகளும் தோட்டத்தைச் சுற்றி காலாற நடந்து தங்களது வேதனையை மறந்தார்கள்.

சும்மாவே இருந்தால் புத்தி கண்டதையும் யோசிக்கும் என்பதால் மேனகா சமையலறைக்குள் புகுந்து என்ன செய்யலாமென யோசித்தாள்.

அங்கே இருந்த ஓ.டி.ஜியைப் பார்த்ததும் ஏதாவது பேக் செய்யலாமென நினைத்தவள் ராகி மாவில் ப்ரவுனி செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

ஹாலில் அமர்ந்திருந்த சரஸ்வதியின் நாசியில் ப்ரவுனி பேக் செய்யும் நறுமணம் நுழைந்து நாவின் சுவைமொட்டுகளை மலர வைத்தது.

சூடாறியபிறகு சிறு துண்டுகளாய் ஆக்கி அதை ஒரு தட்டில் அடுக்கிவைத்து சரஸ்வதிக்காக எடுத்து வந்தாள் மேனகா. தாணுமாலயனுக்காக சர்க்கரைக்குப் பதிலாக நாட்டுச்சர்க்கரை உபயோகித்து ப்ரவுனியைச் செய்ததாகக் கூறவும் அவருக்கு மனம் நெகிழ்ந்து போனது.

உறவுகளின் பிணைப்பை இறுக்கமாக்குவது இம்மாதிரி சின்ன சின்ன அக்கறையான செய்கைகள் தானே!

மருமகள் தங்களுக்காகச் செய்த ப்ரவுனியை நாவாறச் சுவைத்து வயிறாரச் சாப்பிட்ட சரஸ்வதியும் தாணுமாலயனும் மனதாற அவளைப் பாராட்டினார்கள்.

அவர்களிடம் தனது கபே கனவைப் பற்றி ஆசையாகக் கூற ஆரம்பித்தாள் மேனகா.

இருவரும் அவள் சொல்வதைச் சலிப்படையாமல் கேட்டுவிட்டுச் சீக்கிரம் கபே தொடங்குவதற்கான ஆயத்தங்களை ஆரம்பிக்கும்படி உற்சாகப்படுத்தினார்கள்.

இதை பற்றி விஷ்வாமித்ரனிடம் கூறி ஆவன செய்யட்டுமா என தாணுமாலயன் கேட்க வேண்டாமென மறுத்தாள் மேனகா.

ஏன் என்ற கேள்வி இருவரது விழிகளிலும். என் குடும்பத்தை அலைக்கழித்தவன் பணம் எனக்கெதற்கு என்று அவர்களிடம் சொல்ல முடியுமா?

“என் கபே முழுக்க முழுக்க என்னோட உழைப்பாலயும் முயற்சியாலயும் உருவானா தான் எனக்குத் திருப்தியா இருக்கும் மாமா… நான் ஹோம் பேக்கிங் மூலமா சம்பாதிச்ச பணம் கொஞ்சம் இருக்கு… அது போல பேங்க்ல லோனுக்கு அப்ளை பண்ணிருக்கேன்…. லோன் அலாட் ஆனதும் சின்ன அளவுல கபேய ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கேன்… இதை இன்னும் எங்க வீட்டுல சொல்லல”

“ஏன்மா? சொன்னா சந்தோசப்படுவாங்களே” என்றார் சரஸ்வதி.

“எங்க வீட்டைப் பொறுத்தவரை உத்தியோகம் புருச லெட்சணம்… பொண்ணுங்க கல்யாணம் பண்ணிட்டுக் குடும்பத்தையும் புருசன் வயித்தையும் கவனிச்சா போதும்ங்கிற எழுதப்படாத விதி அங்க… வீட்டை விட்டு வெளியே போய் வேலை செய்யவேக்கூடாதுனு கண்ட்ரோல் வேற… கார்த்தி ஹோட்டல் மேனேஜ்மெண்ட் முடிச்சிருக்கா… அவளுக்கு எங்க ஹோட்டல்ல நிறைய மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்து ட்ரெண்டியா நடத்தணும்னு ஆசை… ஆனா பெரியப்பா பொண்ணுங்க முதலாளி சீட்டுக்கு ஆசைப்படக்கூடாதுனு வம்படியா நிரஞ்சன் பிரபஞ்சன் அண்ணாஸ் கிட்ட ஹோட்டல் பொறுப்பை ஒப்படைச்சார்… நான் ஹோம் பேக்கரா இருக்கப் போய் என்னால பிடிச்சதை செய்ய முடிஞ்சுது”

தாணுமாலயனுக்கு மருமகள் சொல்வதைக் கேட்கும் போது ஏதோ முப்பது நாற்பதாண்டுகள் பின்னோக்கிப் பயணித்தது போல இருந்தது. இந்தக் காலத்தில் பெண்கள் படிப்பதும், ஆண்களுக்கு நிகராக வேலை பார்ப்பதும் சகஜமாகிவிட்ட நிலையில் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் அவர்கள் குடும்பத்து பெண்களை அடக்கி கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது எல்லாம் வடிகட்டிய முட்டாள்தனம் என்று நினைத்தார்.

“உன் பிறந்தவீடு மாதிரி இங்க எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லம்மா… நீ உனக்குப் பிடிச்சதை செய்யலாம்… கபே ஆரம்பிக்க என் தரப்புல இருந்து எல்லா உதவியும் செய்யத் தயாரா இருக்கேன்… நீ சும்மா எல்லாம் என் கிட்ட ஹெல்ப் கேக்கவேண்டாம்… உன் கபே கணக்குவழக்கைக் கவனிக்கப்போற ஆடிட்டர்னு நினைச்சு கன்சல்டேசன் ஃபீஸ் குடுத்துட்டு ஹெல்ப் கேட்டுக்க” என அவர் சொன்னதும் மேனகாவின் முகத்தில் பிரகாசம். கண்களை மீறிக்கொண்டு வர ஆனந்தக்கண்ணீர் துடித்தது.

“தேங்க்யூ மாமா” சொல்லும்போதே குரல் கமறியது அவளுக்கு.

பேசும்போதே கண் கலங்குகிறாளென்றால் எத்தனை நாட்கள் இந்த ஆசையை மனதில் போட்டுப் பூத்திவைத்திருந்தாளோ என்று சரஸ்வதி மருகிப்போனார்.

தனது அறையில் மடிக்கணினி சகிதம் அமர்ந்து வேலை பார்ப்பது போல காட்டிக்கொண்ட விஷ்வாமித்ரனின் செவிகளில் அவர்கள் பேசியது துல்லியமாக விழுந்தது.

பங்குசந்தை முதலீட்டாளர்களுக்கு சந்தையைப் பற்றிய அடிப்படை தகவல்கள், பங்குச்சந்தை குறியீடுகள், பங்கு கொள்முதல் – விற்பனையைத் தீர்மானிக்க உதவும் சில முக்கியமான குறியீடுகள் பற்றிய தகவல்களைக் கொடுப்பதற்காக பிரத்தியேகமான செயலி ஒன்றை அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங் நிறுமம் அறிமுகப்படுத்தவிருக்கிறது.

அதன் இறுதிக்கட்ட வேலை முடிவடைந்த நிலையில் செயலியைப் பற்றிய தகவல் அறிக்கையை மெல்வின் விஷ்வாமித்ரனுக்கு அனுப்பியிருந்தான்.

அதைப் படித்தபடி கைகள் மடிக்கணியின் விசைப்பலகையுடன் உறவாடும்போதே புத்தி குறுக்குவழியில் யோசித்து கோணல்சிரிப்பொன்றை இதழில் பிரசவித்தது.

மடிக்கணினியில் பார்க்க வேண்டியதைப் பார்த்துவிட்டு மெல்வினின் எண்ணுக்கு அழைத்தவன்

“கமிங் ஃப்ரைடே இந்த ஆப் லாஞ்சிங்கை பண்ணிடலாம் மெல்வின்… இந்தியாவுலயே ஃபர்ஸ்ட் ஷேர்மார்க்கெட் இன்வெஸ்டார்சுக்கு அதோட நுணுக்கங்களைக் கத்துக்க ஆப் டிசைன் பண்ணுன கம்பெனி நம்மளோடதுங்கிற செய்தி வெள்ளிக்கிழமை நேஷ்னல் மீடியால ஹாட் நியூசா இருக்கணும்” என்று கட்டளையிட்டுவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

மடிக்கணினியை ஷட்டவுன் செய்துவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தவன் அங்கே இருந்த உற்சாக மனநிலை தனது வருகையால் இறுக்கமானதை அறிந்து ஏன் என்பது போல தோள்களை ஏற்றியிறக்கினான்.

டீபாய் மீது இருந்த தட்டில் ப்ரவுனிகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தவன் அதில் ஒன்றை எடுத்துச் சுவைத்தபடி மேனகாவின் அருகே அமர்ந்துகொண்டான்.

“டெலீசியஸ்” என்றவனின் பாராட்டில் அவனது மனையாளின் மனம் குளிரவில்லை. என் காது கேட்காது என்ற ரீதியில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள். பெரிய தந்தை, தந்தையின் விவகாரத்தில் நியாயம் அவன் பக்கம் இருக்கலாம். நாடகமாடி தன்னை மணந்ததற்கு என்ன நியாயம் கற்பித்துவிடமுடியுமென்ற புகைச்சல் அவளுக்கு.

அவளது அலட்சியத்தைக் கண்டுகொள்ளாதவன் தந்தையிடம் ப்ரவுனி சாப்பிட்டது போதுமென கட்டளையிட்டான்.

“ராகி, நாட்டுச்சர்க்கரைல செஞ்சது தான்டா… குட் ஃபார் ஹெல்த்” எனச் சமாளித்தார் அவர்.

“நாட்டுச்சர்க்கரைலயும் சுகர் கண்டெண்ட் இருக்குப்பா… அட்வர்டைஸ்மெண்ட்ல ஏமாத்துற மாதிரி நீங்க என்னை ஏமாத்த முடியாது” என கறாராகச் சொன்னவன் ப்ரவுனிகள் நிரம்பிய தட்டை பணியாளிடம் கொடுத்து ஃப்ரிட்ஜில் வைக்குமாறு கூறிவிட்டான்.

அவனது செயல்களைக் குமுறலுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மேனகா வாயைத் திறந்து எதுவும் பேசவில்லை. தன்னை மிரட்டாத குறையாக எச்சரித்தவனைப் பார்க்கும் விருப்பம் கூட இல்லாமல் தான் அறையின் பக்கம் போகாமலே மாமியாருடன் தோட்டம், சமையலறை என நேரத்தைக் கடத்தியிருந்தாள்.

அவ்வளது தூரம் பேசிவிட்டு அருகில் வேறு சட்டமாக அமர்ந்திருக்கிறான் என மனதுக்குள் கறுவியவளை அதிகம் சோதிக்காமல் விஷ்வாமித்ரனுக்கு மெல்வினிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

புது செயலியை அறிமுகப்படுத்த அவன் பெங்களூரில் இருக்கவேண்டுமென்பதால் இன்று மாலை விமானப்பயணச்சீட்டை புக் செய்திருந்தான் மெல்வின்.

அதை நினைவுபடுத்த அழைத்தவன் கவினும் அவனுடன் வரவிருப்பதால் அவனுடைய பயணச்சீட்டை ரத்து செய்யவில்லை என்றதும் விஷ்வாமித்ரனின் புருவங்கள் முடிச்சிட்டன.

புதிதாகத் திருமணமானவன் தேனிலவு எல்லாம் கழித்து வந்தால் போதாதா என நண்பனுக்காக அவன் மனம் ஆதங்கப்பட்டது. அனிச்சையாகத் தனக்கும் இப்போது தான் திருமணமாகியிருக்கிறது என்ற நினைவும் வர விசித்திரமானப்புன்னகையொன்று அவனது உதட்டில்.

மெல்வினிடம் பேசிவிட்டுத் தனது பெற்றோரிடம் விவரத்தைக் கூறினான் விஷ்வாமித்ரன்.

“உன் கூட மனுவையும் கூட்டிட்டுப் போகலாமேடா” சரஸ்வதி கோபம் மறந்து மெதுவாக ஆரம்பிக்கவும்

“இது அபிஷியல் ட்ரிப்மா… இவளைக் கூட்டிட்டுப்போய் என்ன பண்ணுறது? ஒன் வீக் ட்ரிப்ல உங்க மருமகளுக்குப் போரடிச்சிடும்மா” என மறுத்தான் அவன்.

மேனகாவோ “இவன் கூட போகணும்னு நான் உருண்டு புரண்டு அழுறதா நினைப்பு… அங்க போனா மட்டும் நீ நல்லவனா மாறிடப்போற பாரு” என்று கறுவிக்கொண்டாள்.

“எனக்கு லக்கேஜ் அடுக்க கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுறியா மனு?”

சராசரி கணவன் அவதாரம் எடுத்து உதவி கேட்டவனைப் பெரியவர்கள் முன்னிலையில் முறைக்க முடியாமல் போனாள் மேனகா.

அறைக்குள் வந்ததும் அவனுக்காகச் சுண்டுவிரலைக் கூட அசைக்கமாட்டேன் என்றாள் அவள்.

“எனக்குக் கை கால் முடியாமப் போனா கூட சம்பளம் குடுத்து ஹெல்பர் வச்சிப்பேனே தவிர உன்கிட்ட உதவினு வந்து நிக்கமாட்டேன்” என உதாசீனமாகச் சொன்னவன் பயணத்திற்கு தேவையான உடைகளை எடுத்து வைக்க ஆரம்பிக்கவும் மேனகாவுக்குப் புகைச்சல்.

“அப்புறம் எதுக்கு என்னை இங்க அழைச்சிட்டு வந்தியாம்?”

“என் அம்மாவோட கண்ணுல நம்ம இயல்பான கணவன் மனைவியா வாழ ஆரம்பிச்சிட மாட்டோமாங்கிற ஏக்கம் தெரிஞ்சுது… சோ’

குலுக்கிய இரண்டு தோள்களிலும் பற்கள் பதிய கடித்துவிடலாமா என்று கூட தோன்ଆறியது அவளுக்கு. அதை வாய்விட்டுச் சொல்லவும் செய்துவிட்டாள்.

விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் விசமச்சிரிப்பு வந்து போனது.

எதற்கு சிரிக்கிறான் என்று புரியாமல் விழித்தவளை நெருங்கியவன் அவளது காதில் ஏதோ சொல்ல மேனகாவின் கன்னங்கள் சிவந்து போயின.

“என்ன இப்பவே கடிக்கணுமா?” என்றவனை விலக்கித் தள்ளிவிட்டாள் அவள்.

“கொஞ்சநேரத்துக்கு முன்னாடி தேர்ட் ரேட்டட் ரவுடி மாதிரி என்னை மிரட்டிட்டு இப்ப லவ்லி ஹஸ்பெண்ட் மாதிரி காதுக்குள்ள ரொமான்ஸ் குறிப்பு குடுக்குறியாக்கும்… நீ மனுசனே கிடையாது… உன்னை மிருகம்னு சொன்னா அது மிருகஜாதிக்கு அவமானம்… இந்த உலகத்துல இருக்குற மோசமான கெட்டவார்த்தை எல்லாம் உனக்காக தான்டா சொல்லி வச்சிருக்காங்க”

படபடவென பொரிந்து தள்ளினாள் மேனகா.

அனைத்தையும் நிதானமாகக் கேட்டவன் “நீ அம்மா கிட்ட கபே ஆரம்பிக்கிறது தான் உன் கனவுனு சொன்னல்ல?” என்கவும் மேனகாவின் கண்களில் குழப்பம்.

தாங்கள் பேசியதை விஷ்வாமித்ரன் ஒட்டிக்கேட்டுவிட்டான் என்பது அவனது கேள்வியில் தெள்ளத்தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது. அவளது குழப்பத்திற்கு காரணம் அதை ஏன் இப்போது சொல்கிறான் என்பதே.

“நான் மறுபடியும் மேட்டுப்பாளையத்துக்குத் திரும்பி வர்றப்ப உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கும்”

கண்கள் பளபளவென மின்ன அவன் சொல்லவும் மேனகாவின் மனதில் கலக்கம் சூழ்ந்தது.

*******

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 19

அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங் ப்ரைவேட் லிமிட்டட் தலைமை அலுவலகம், பெங்களூரு…

பங்கு சந்தை முதலீட்டாளர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும் புதிய செயலியான ‘அயன் கீ’யை அறிமுகப்படுத்திவைத்தான் விஷ்வாமித்ரன். பங்குசந்தை பற்றி அடிப்படை அறிவு இல்லாதவர்கள் கூட இந்தச் செயலியைத் தரவிறக்கம் செய்து நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டு முதலீட்டாளராகவும் சில்லறை வர்த்தகராகவும் முடியுமென என உறுதிபட எடுத்துரைத்தான் அவன்.

தேசியளவில் பிரபல வர்த்தக நாளிதழ்கள், தொலைகாட்சி சேனல்களின் நிருபர்கள் பங்கேற்ற பத்திரிக்கையாளர் கூட்டத்தில் வழக்கம் போல தங்களது அடுத்தடுத்த செயல்திட்டங்களைப் பற்றி கவினும் விஷ்வாமித்ரனும் பேட்டியளித்தார்கள்.

“அயன் ஃபுட் செயின்சோட வேலைகள் நடந்துகிட்டிருக்கப்பவே ஷேர் மார்க்கெட் எஜூகேஷ்னல் ஆப் லாஞ்ச் பண்ணிருக்கிங்க… அடுத்து வேற என்ன பிசினஸ் ப்ளான் வச்சிருக்கிங்க?”

“அயன் ஸ்டாக் ப்ரோக்கிங் அடுத்த ஃபினான்சியல் இயர்ல ஒரு அசெட் மேனேஜ்மெண்ட் கம்பெனிய ஆரம்பிக்கப்போறோம்… அதுக்கான க்ரவுண்ட் லெவல் வேலை நடந்திட்டிருக்கு” என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

“நீங்க எல்லா துறையிலயும் கால்த்தடத்தைப் பதிக்க நினைக்குறிங்களா? இல்ல அகலக்கால் வைக்குறதா நினைக்குறிங்களா?”

“இந்திய வர்த்தகத்துல வருங்காலத்தில அயன் குரூப்ஸ் முக்கியப்புள்ளியா இருக்கணும்… அதுக்கான முயற்சில நான் இறங்கியிருக்கேன்… கிணத்துத்தவளையா ஒரே ஒரு ஃபீல்டுல மட்டும் பாதுகாப்பா லாபம் சம்பாதிக்கிறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல… எல்லா துறைகள்லயும் அயன் குரூப்சோட முத்திரைய பொறிக்கிறது தான் என்னோட கனவு”

இன்னும் சில கேள்விகள், அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தெளிவான பதில்களுடன் பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பு இனிதே நிறைவுற்றது.

தனது அலுவலக அறைக்கு மெல்வின், கவினுடன் சென்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

“அங்கிள் என்ன சொல்லுறார் கவின்?”

முந்தைய இரவில் சந்திரசூடனுக்கும் கவினுக்கும் நடந்த வாக்குவாதத்தைப் பற்றி விசாரித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“ஹோட்டலை என் பேருக்கு எழுதி வாங்குனதுல இப்பவும் அவருக்குச் சம்மதம் இல்லையாம்… திரும்ப கார்த்திகா ஃபேமிலி கிட்ட அதை ஒப்படைக்கச் சொல்லுறார் விஷ்வா… அவர் சொல்லுறதை நான் கேக்கப்போறதில்லனு தெரிஞ்சதும் காலை கட் பண்ணிட்டார்”

மூச்சு வாங்க இரவில் நடந்த வார்த்தைப்போரை விவரித்தான் கவின்.

“வெல்! வாட்ஸ் யுவர் ப்ளான்?”

நீண்டதொரு பெருமூச்சு அவனிடத்தில். தொடர்ந்து “ஹனிக்கு அவங்க ஹோட்டலை இன்னும் நல்லா டெவலப் பண்ணனும்னு ஆசை… நாங்க லவ் பண்ணுறப்ப சொல்லிருக்கா… அவ கிட்ட ஹோட்டல் மேனேஜ்மெண்டை ஒப்படைச்சிடலாம்னு இருக்கேன் விஷ்வா… ஆல்ரெடி நான் கொஞ்சம் ஹார்ஷா பேசிட்டேன்… அவளை எப்பிடியாச்சும் சமதானம் பண்ணி ஹோட்டலை அவ கிட்ட ஒப்படைச்சிடணும்” என்றான்.

விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் பெருமிதம் பொங்கியது. என் நண்பன் மாமனார் வீட்டுச் சொத்தில் வாழ்பவனில்லை என்ற கர்வம் அவனுக்கு.

“நல்ல முடிவெடுத்திருக்கடா… ப்ரஷ் மீட் முடிஞ்சாச்சுல்ல… நீ ஊட்டிக்குக் கிளம்பு… தேவையில்லாம ரெண்டு லவ் பேர்ட்சை பிரிச்ச பாவம் எனக்கு வந்து சேரவேண்டாம்… ஆல்ரெடி என் பொண்டாட்டிங்கிற கேரக்டர் எனக்கு டன் கணக்குல சாபம் குடுத்திருக்கு”

விஷ்வாமித்ரன் மேனகாவைக் கேலியாகக் குறிப்பிட்டதும் கவினுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. மெல்வினோ சத்தமாக நகைத்துவிட்டான்.

“என்ன சிரிப்பு? நீயும் கவினோட ஊட்டிக்குக் கிளம்பு… அங்க உனக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு” என்றவன் என்ன வேலை எனச் சொன்னதும் கவினும் மெல்வினும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

கவின் தயக்கத்துடன் “ஏன்டா இப்பிடிலாம் செய்யுற? இப்பிடி ஒருத்தருக்கொருத்தர் பதிலடி குடுத்துக்கிட்டே இருந்தா எப்ப வாழ்க்கைய ஸ்டார்ட் பண்ணுவிங்க?” எனக் கேட்டான்.

மெல்வின் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நிற்கவும் “உன் பங்குக்கு நீயும் ஏதாவது அட்வைஸை எடுத்துவிடு” என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

“பழசை யோசிச்சு என்ன யூஸ் சார்? மறப்போம் மன்னிப்போம்னு வாழலாமே”

விஷ்வாமித்ரன் போலியான மெச்சுதலுடன் கை தட்டினான்.

“வாவ்! அட்வைஸ் ஆப் த இயர்” என்றான் கேலியாக.

“நாங்க சீரியசா பேசுறோம்டா” – கவின்.

“மேனகா விசயத்துல யார் சொன்னாலும் நான் கேக்கபோறதில்ல… நான் சொன்னதை செஞ்சு முடிச்சிடு மெல்வின்… சிலருக்குச் சொன்னா புரியாது,… பட்டா மட்டும் தான் புரியும்… அன்பார்சூனேட்லி, என் பொண்டாட்டி ரெண்டாவது ரகம்… பட்டுத் தெரிஞ்சிக்கட்டும்”

இளக்கமோ ஈரமோ இல்லாத குரலில் பிடிவாதத்தோடு கட்டளையிட்டான் அவன்.

இதற்கு மேல் யார் என்ன சொன்னாலும் அவன் கேட்கப்போவதில்லை என்பது தெரிந்துவிட்டதால் இருவரும் அவனிடம் வாதிட விரும்பாமல் கிளம்பினார்கள்.

அதே நேரம் அவனது பேட்டியை வர்த்தக செய்திகள் சேனலில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும். அவர்களுக்கும் நடந்த அனைத்தும் தெரியும்.

விஷ்வாமித்ரனுக்கு ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்த அவமானத்தை அவர்களால் இலேசாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் அந்த வீட்டில் தந்தை சித்தப்பாவைத் தவிர வேறு யாருக்கும் குரல் எழுப்பும் உரிமை இல்லையே! அதுவே இரட்டையர்களை ஊமை ஆக்கிவிட்டது.

அவர்கள் இருவரும் கண்ணிமைக்காமல் அச்செய்தியைப் பார்ப்பது சொக்கநாதனுக்கு எரிச்சல் மூட்டிவிட வெளிப்படையாகவேத் தனது அதிருப்தியைக் கொட்டினார் மனிதர்.

“உதவி செய்யுறேன்னு வீட்டுக்குள்ள வந்தான்… இப்ப நம்ம ஹோட்டலை முழுங்கி ஏப்பம் விட்டுட்டான்… இப்பிடி தான் இவ்ளோ சின்ன வயசுல முன்னுக்கு வந்தான் போல”

“அண்ணா..” சுந்தரேசனின் குரல் அதிருப்தியாய் ஒலித்தது.

“உன் மருமகனைச் சொன்னதும் உனக்குக் கோவம் வந்துடுச்சாக்கும்?” சொக்கநாதன் எகிறவும்

“ஏன் சித்தப்பாவ திட்டுறிங்கப்பா? அவர் மருமகனை நீங்க குறை சொன்னா கேட்டுக்கிட்டு இருப்பாரா?” என்று இரட்டையர்கள் சித்தப்பாவுக்கு ஆதரவாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

“ரெண்டு பேரும் வாயை மூடுங்கடா… ஆம்பளைப்பசங்களா லெட்சணமா குடும்பத்தொழிலைப் பாக்காம சொந்த தொழில் செய்யுறேன்னு நேரத்தை வேஸ்ட் பண்ணிட்டிருக்கிங்க” என அவர்களை வசைமாரி பொழிந்தார்.

“எங்க தொழிலைப் பத்தி நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம்… எப்பவும் நாங்க உங்க கிட்ட வந்து உதவினு நிக்கமாட்டோம்பா” என்றான் நிரஞ்சன் ரோசத்துடன்.

சொக்கநாதன் அவர்களை மேற்கொண்டு திட்டும் முன்னர் அங்கயற்கண்ணி இடையில் புகுந்து பேச்சை மாற்றினார்.

கடந்த சில நாட்களாக பி.எஸ்.பவனத்தின் நிலை இதுதான். அண்ணனும் தம்பியும் முன்பு போல ஒட்டிப்பிறந்த இரட்டையர்களைப் போல இருப்பதில்லை. பெண்கள் அவர்களிடம் அவசியமில்லை என்றால் பேசுவதேயில்லை.

நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் கோவையில் புதிதாக ‘அவுட்சோர்ச்சிங்’ தொழில் ஒன்றை ஆரம்பிப்பதற்கான வேலையில் அங்குமிங்கும் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வங்கிக்கடனுக்கு விண்ணப்பித்து விண்ணம் பரிசீலக்கப்பட்டும் விட்டது. நண்பனொருவனின் உதவியால் சில க்ளையண்டுகள் கிடைத்துள்ளார்கள். எனவே கடன் கிடைத்து அலுவலகம் தயாராகும் வரை வீட்டிலிருந்தபடியே இருவரும் இரவு பகல் பாராது வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

கொஞ்சம் வளர்ந்தால் இன்னும் சில பணியாளர்களை அமர்த்திக்கொள்ளலாம், அதுவரை இருவரும் சேர்ந்து சோர்வடையாது உழைப்போமென தீர்மானித்திருந்தார்கள்.

இதைச் சொன்னால் சொக்கநாதனுக்குப் புரியாது. அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் பிள்ளைகள் ஏதோ வேலை செய்கிறார்கள் என்று நிம்மதியுற்றார்கள்.

இங்கே நிலை இப்படி இருக்க மேட்டுப்பாளையத்தில் மேனகாவும் தொழில் தொடங்குவதற்கான வேலையில் தான் மும்முரமாக இறங்கியிருந்தாள்.

வங்கிக்கடன் கிடைத்துவிடும் என மேலாளரிடமிருந்து செய்தி வந்ததும் உற்சாகமாகிவிட்டாள். இருப்பினும் அவளுக்குச் சிறு குழப்பம்.

இன்னும் சில மாதங்கள் மட்டுமே மேட்டுப்பாளையத்தில் அவளது ஜாகை இருக்கும். பின்னர் பெங்களூருவுக்கு மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக்கொண்டு கிளம்பவேண்டும்.

எனவே வங்கிக்கடன் கிடைத்த உடனே வேலையை ஆரம்பிக்காமல் சற்று பொறுமை காக்கலாமா அல்லது இணையம் மூலமாக பெங்களூருவில் இப்போதே கபேவுக்குத் தேவையான இடத்தைத் தேடத் துவங்கலாமா என்ற குழப்பம் அவளுக்கு.

கபேவுக்காக இணையதளம் ஒன்றை வடிவமைப்பதற்கான வேலையை மட்டும் வலைதள வடிவமைப்பாளர் ஒருவரிடம் ஒப்படைத்திருந்தாள். அதற்காக சமூக வலைதள பக்கங்களை உருவாக்கும் வேலையைச் செய்து கொண்டிருக்கும்போது ஹாலிலுள்ள தொலைக்காட்சியில் விஷ்வாமித்ரன் பேட்டியில் பேசிய யாவும் அவள் காதில் விழுந்தது.

“இதுக்குலாம் குறைச்சல் இல்ல” என நொடித்துக்கொண்டவள் அன்று மாலை கார்த்திகாவிடம் சிறிது நேரம் பேசலாமென அவளது மொபைல் எண்ணுக்கு அழைத்தாள்.

அவளோ அழைப்பை ஏற்றதும் ஓவென அழ ஆரம்பித்தாள்.

என்னவென விசாரிக்கும்போது கவின் அவளை விவாகரத்து செய்துவிடுவதாகச் சொன்னதைப் பகிர்ந்தாள்.

“விஷ்வா சார் சொன்னார்னா ராஜ் என்னை டிவோர்ஸ் பண்ணிடுவானாம்… அப்ப இவன் என்னைக் காதலிச்சது பொய் தானே குட்டிமா?”

அவள் அழுவதைக் கேட்கவே பரிதாபமாக இருந்தது மேனகாவுக்கு. இவர்கள் இருவருக்கும் பெரிய துரியோதனன் - கர்ணன் என்று நினைப்பு என்று மனதிற்குள் கறுவிக்கொண்டவள்

“அப்பிடிலாம் ஏன் யோசிக்குற கார்த்தி? கவின் மாமா உன்னை டிவோர்ஸ் பண்ணனும்னு யோசிக்கக்கூட மாட்டார்…. கோவத்துல சொல்லியிருப்பார்” என்று அவளைத் தேற்றி அழைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அதைப் பற்றி அதிகம் யோசிக்கவிடாமல் இணையதள வடிவமைப்பாளரிடமிருந்து அழைப்பு வந்துவிட, மேனகாவின் கவனம் முழுவதும் தொழில் மீது குவிந்து போனது.

இந்நிலையில் பெங்களூருவிலிருந்து திரும்பிய கவின் பி.எஸ்.பவன் ஹோட்டலின் நிர்வாகத்தைக் கார்த்திகா வசம் ஒப்படைத்தான்.

எங்கே அவன் தன்னை வெறுத்துவிட்டானோ என்ற பயத்தில் தவித்தவளுக்கு அவனது இந்தச் செயல் நெகிழ்ச்சியை உண்டாக்கியது.

முதலில் இச்செய்தியை மேனகாவிடம் பகிர்ந்துகொண்டாள். கவினின் மனதில் என்ன இருக்கிறதென புரியாமல் இருந்தவள் இப்போது சகோதரிக்காக மகிழ்ந்து போனாள்.

பின்வந்த இரு நாட்களிலும் தாணுமாலயனிடம் நிறைய ஆலோசனைகளைக் கேட்டுக்கொண்டாள் மேனகா. அவரும் அன்புடன் சொல்லிக்கொடுத்தார்.

பெற்ற தந்தை, பெரிய தந்தையிடம் கிடைக்காத ஆதரவு அவரிடம் கிடைத்தது மேனகாவுக்கு. இந்நிலையில் இரு நாட்களுக்குப் பிறகு மேட்டுப்பாளையத்துக்கும் வந்து சேர்ந்த விஷ்வாமித்ரன் வரும் போதே “என்னை மிஸ் பண்ணுனியா மனு?” என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்து அவளிடம் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்டான்.

“உன்னை நான் எதுக்கு மிஸ் பண்ணப்போறேன்?” என்றவள் எங்கோ கிளம்பிக்கொண்டிருக்கவும் அன்னையிடம் அரசல் புரசலாக மேனகா எங்கே போகப்போகிறாளேன விசாரித்தான்.

“மனு பொள்ளாச்சில ஒரு பேங்க்ல லோனுக்கு அப்ளை பண்ணிருக்கா… இன்னைக்கு மேனேஜரை மீட் பண்ணப்போறாடா… கபே வெப்சைட்டுக்கான வேலையும் நடக்குது”

விஷ்வாமித்ரன் சிரித்துக்கொண்டான். மேலாளர் எதற்கு அழைத்தாரென அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன?

நேரே அவளிடம் வந்து நின்றவன் “இன்னைக்கு நான் உன்னை அழைச்சிட்டுப்போறேன்” என்றதும் அவளுக்கு அதிர்ச்சி. இவன் உடன் வந்தால் எதையாவது வேண்டாத வேலையைச் செய்துவைப்பான் என்பதால் மறுத்தாள்.

“இங்க இருந்து நீ பறந்து பொள்ளாச்சிக்குப் போவியா? ஒழுங்கா என் கூட கார்ல வா”

குண்டுக்கட்டாகத் தூக்காத குறையாக அவளைத் தன்னோடு இழுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் விஷ்வாமித்ரன்.

ஏன் இன்று இவன் இவ்வளவு நல்லவனாக நடந்துகொள்கிறான் என மேனகாவின் மனதில் ஒரு சந்தேகம் உதித்தது. எதையும் வெளிக்காட்டாமல் பொள்ளாச்சி வரை பயணித்தவள் வங்கி வந்ததும் “நான் மட்டும் போய் மேனேஜரை மீட் பண்ணுறேன்… நீ வரவேண்டாம்” என்று கறாராகச் சொல்லிவிட்டு இறங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் இறங்கி வங்கிக்குள் போவதைப் பார்த்தபடி காரின் இருக்கையில் சரிந்துகொண்டவன் மனைவி திரும்பி வருவதற்காக காத்திருக்க ஆரம்பித்தான்.

உதட்டில் உதயமான ஏளனப்புன்னகை அவள் வரும்வரை அகலவில்லை. இருண்ட முகத்தோடு திரும்பி வந்தவளிடம் “போன காரியம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா மனு?” என்று நக்கலாக வினவினான்.

மேனகாவிற்கு கண்களிலுள்ள கண்ணீர் எப்போது கரை உடைக்கும் என்பது தெரியாத நிலை.

“இல்ல” என்றபடி முன்னிருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

“ப்ச்! ஐ ஃபீல் வெரி சேட் ஃபார் யூ” அவனது பரிதாபத்தில் போலித்தனம் இருப்பதைக் கூடவா அவளால் கண்டுபிடிக்க முடியாது! பேசவிரும்பாமல் வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பது போல காட்டிக்கொள்ள கோணல் சிரிப்போடு காரைக் கிளப்பினான் விஷ்வாமித்ரன்.

******

உங்க கருத்துகளை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 20

“இன்னொரு ஃபுல்கா சாப்பிடுங்கம்மா… குழந்தை போல ரெண்டு மட்டும் சாப்பிட்டா என்ன அர்த்தம்?”

அன்னையின் தட்டில் ஃபுல்காவை வைத்து உருளை பட்டாணி குருமாவைத் தாராளமாக வைத்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“நான் சாப்பிடுறேன்டா… மனு அரை ஃபுல்காவோட எழுந்திருச்சு போயிட்டா… நீ அவளைச் சாப்பிட வை” என்றார் சரஸ்வதி கவலையோடு.

“ஆமா விஷ்வா… இந்த பேங்க்ல லோன் அலாட் பண்ணலனா என்ன? நம்ம இன்ஃப்ளூயன்சை வச்சு வேற பேங்க்ல வாங்கிடலாம்னு சொல்லி அவளைச் சாப்பிட வை… பாவம், ஆசையா வெப்சைட்லாம் ரெடி பண்ணச் சொன்னா… இப்ப லோன் கிடைக்கலனதும் அவளுக்கு வருத்தமா தான இருக்கும்” என்றார் தாணுமாலயன்.

விஷ்வாமித்ரன் இருவரையும் ஆழ்ந்து ஒருமுறை நோக்கினான். பின்னர் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவனாக ஒரு தட்டில் மூன்று ஃபுல்காக்கள், பௌலில் குருமாவோடு அவனது அறைக்குச் சென்றான்.

அங்கே மேனகாவைக் காணவில்லை. இந்நேரத்தில் எங்கே போனாள் இந்தப் பெண்? வீடு முழுக்க தேடியும் கிடைப்பேனா என்கிறாளே!

முழு கெஸ்ட் ஹவுசையும் சல்லடையாய் சலித்துவிட்டு அவன் போய் நின்ற இடம் தோட்டம். அவனை ஏமாற்றாமல் அங்கே அமர்ந்திருந்தாள் மேனகா.

சாப்பாட்டோடு அவளருகே போய் அமர்ந்தவன் “பட்டினி கிடந்தா லோன் தருவோம்னு எந்தப் பேங்குலயும் புதுசா ரூல் போட்டிருக்காங்களா?” என்று கேட்க, அவளிடம் பதில் இல்லை.

“சாப்பிட்டுட்டு லோன் கிடைக்காத வருத்தத்தைக் கொண்டாடு”

வலுக்கட்டாயமாக அவளது கையில் தட்டைத் திணித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

மேனகா தட்டை ஓரமாக வைத்துவிட்டு மீண்டும் சோகமானாள். மூளையில் ஏதோ மின்னல் வெட்ட “நீ சாப்பிட போறதில்ல? அப்ப நானும் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லிடுறேன்” அவனது பீடிகையில் மேனகாவின் கவனம் திரும்பியது.

ஆனால் வாய் விட்டு ஒரு வார்த்தை பேசினாள் இல்லை.

“என் ரெவஞ்ச் ஹிஸ்டரில உன் ஃபேமிலியோட பார்ட் ஓவர்… இன்னும் பாக்கி இருக்குறவ நீ மட்டும் தான்… அதான் உனக்காக நான் ஏற்பாடு பண்ணுன சர்ப்ரைஸை நீ என்ஜாய் பண்ணுனியானு கேக்க நினைச்சேன்… என்ன சர்ப்ரைஸ்னு மூளைய கசக்க வேண்டாம்… நானே சொல்லிடுறேன்… நீ ரொம்ப நம்புன பேங்க் மேனேஜர் இன்னைக்கு உனக்கு லோன் அலாட் பண்ணலல்ல.. அதுக்கு நான் தான் காரணம்”

மேனகாவின் கண்கள் வழக்கத்தை விட அகலமாக விரிந்து பரிபூரண அதிர்ச்சியைக் காட்டின.

“ஏன்?” ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் அவளிடமிருந்து வந்தது.

விஷ்வாமித்ரன் அவள் சாப்பிடாமல் வைத்துவிட்ட ஃபுல்காவை குருமாவில் தோய்த்து ருசித்தான்.

“வாஹ்! என்ன டேஸ்ட்? இவ்ளோ டேஸ்டான டின்னரை நீ மிஸ் பண்ணிட்ட மிசஸ் விஷ்வாமித்ரன்”

“ஏன் இப்பிடி பண்ணுன விச்.. விஷ்வாமித்ரன்?”

இம்முறை மேனகாவின் குரல் நடுங்கியது. அழுகையாலா அல்லது கோபத்தாலா என்பதை அவள் மட்டுமே அறிவாள்.

விஷ்வாமித்ரனோ அதைப் பற்றிய கவலையின்றி ஒரு விள்ளல் ஃபுல்காவை வாய்க்குள் அதக்கியபடி

“நம்மளோட லட்சியம் சிதைஞ்சு போச்சுனா அதோட வலி எப்பிடி இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியணும்ல மனு… அதுக்காக நான் உனக்குக் குடுத்த சர்ப்ரைஸ் இது” என்றான்.

ஏதோ இனி இந்த உலகில் ஃபுல்காவே சமைக்கப்படாது போல அதை ருசித்து உண்டவனுக்குத் தனது பதிலால் மேனகாவின் கண்கள் கலங்குவதைப் பற்றிய கவலை கிஞ்சித்தும் இல்லை.

அதற்கு மேல் அவனருகே அமர்ந்திருக்க விருப்பமின்றி எழுந்தவள் மனம் வலிக்க சொன்ன வார்த்தை தான் அவனை நிதானமிழக்கச் செய்தது.

“ஏழு வருசத்துக்கு முன்னாடி கேவலம் ஒரு குங்குமச்சிமிழை உன் அம்மாக்குக் குடுக்கணும்னு நீ என்னை யூஸ் பண்ணிக்கிட்டதுக்காக நான் தான் உன்னை வாழ்நாள் முழுக்க பழிவாங்கணும் விஷ்வாமித்ரன்”

நெஞ்சு துடிக்கச் சொல்லிவிட்டு அவனைப் பார்க்க விருப்பமின்றி திரும்பி நடக்கப்போனவள் சிலீரென்ற சத்தத்துடன் சைனா களிமண் தட்டு உடையும் சத்தம் கேட்டதும் அதிர்ந்து திரும்பினாள்.

ஃபுல்காக்கள் தரையில் சிதறிக்கிடக்க இன்னொரு பக்கம் குருமா புற்களில் சிந்திக் கிடந்தது.

இக்காரியத்தைச் செய்தவனோ முகத்தில் கோபம் தெறிக்க அவளை நோக்கி முன்னேறினான்.

“நான் உன்னை யூஸ் பண்ணுனேனா? நீ தான்டி என் நட்பை புரிஞ்சிக்காம சந்தர்ப்பவாதியா மாறுன… உன் மேல எவ்ளோ மரியாதை வச்சிருந்தேன்னு கவினுக்குத் தெரியும்… உன் வீட்டு மனுசங்க என் மேல திருட்டுப்பழி போட்டு போலீஸ்ல கம்ப்ளைண்ட் பண்ணுனப்ப நீ நினைச்சிருந்தா வேண்டாம்னு தடுத்திருக்கலாம்… போலீஸ் கிட்ட நீ தான் என்னை உன் வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டுப் போனங்கிற உண்மைய சொல்லிருக்கலாம்… ஆனா நீ என்ன பண்ணுன? உன் பெரியப்பா ஏதோ ரகசியமா சொன்னதும் ரூமுக்குள்ள போய் கதவை அடைச்சிக்கிட்ட… எத்தனை தடவை மனு வெளிய வானு கூப்பிட்டிருப்பேன்… நீ பதில் பேசுனியா? எனக்கு நடந்த அவமானத்துல, என் கனவை உடைச்சு என்னைத் தவிக்க வச்சதுல உனக்கு பாதி பங்கு இருக்கு… உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டேன்ங்கிற ஒரு காரணத்துக்காக நான் மன்னிச்சு விடணுமா? ஐ வோண்ட் ஃபர்கிவ் யூ மேனகா… ஹானஸ்டா சொல்லணும்னா நீ அழுறதை பாக்குறப்ப எனக்குச் சந்தோசமா இருக்கு… என்னை மீறி நீ எப்பிடி கபே ஓப்பன் பண்ணுவனு பாக்குறேன்டி”

அதீத கோபம்தான். ஆனால் குரல் உயரவில்லை. உணர்ச்சிமிகுதியில் தொனியில் நடுக்கமில்லை. முகத்தில்கூட பெரிதாய் உணர்ச்சிகளைக் காட்டவில்லை. இருப்பினும் விஷ்வாமித்ரனின் கோபமான வார்த்தைகள் மேனகாவின் நெஞ்சுக்குள் குளிரைப் பரப்பி முதுகுத்தண்டை சில்லிட வைத்தன.

தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டவள் “இவ்ளோ பெரிய இந்தியால வேற பேங்கே இருக்காதா? ஏதோ ஒரு பேங்க்ல என்னால லோன் வாங்க முடியும்… ஆனா நீ ஏன் இப்பிடி மாறிட்ட விச்சு?” என்றாள் அவள் கண்கள் கலங்க.

விஷ்வாமித்ரனின் உதடுகள் ஒரு பக்கம் மட்டும் சுழித்துச் சிரித்தன.

“இதுக்கு நான் பொறுப்பு இல்ல… ஜீன்… பொதுவா பசங்க குணத்துல அவங்களோட தாய்மாமா மாதிரி இருப்பாங்களாம்”

அந்தச் சமயத்திலும் பெரியப்பா, அப்பாவைக் குத்திக்காட்டியவன் மீது சொல்லவொண்ணா கோபம் அவளுக்கு.

“நீ நம்ம பசங்களைப் பத்தி யோசிக்குறியா? டோண்ட் வொரி, நிரஞ்சன் பிரபஞ்சன் ரெண்டு பேரும் குணத்துல தங்கம்”

விசமத்தனத்தில் குளித்து குறும்பை உடுத்தி வந்த விஷ்வாமித்ரனின் வார்த்தைகள் மேனகாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. முக்கியமாக அதிலிருந்த எள்ளல் தொனி.

“ஒரு காலத்துல உன்னை மாதிரி ஒருத்தனை எப்பிடி நான் லவ் பண்ணுனேன்?”

மனம் கொண்ட வேதனைக்குச் சாட்சியாக கண்ணீர்த்துளி உருண்டோட சொன்னவள் தனது பேச்சில் விஷ்வாமித்ரன் அதிர்வதைக் காணாதவளாக அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள்.

சென்றவளின் வார்த்தை கொடுத்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள முடியாதவனாக நின்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

இவள் என்னைக் காதலித்தாளா? இது என்ன புதுக்கதை? ஒருவேளை மேனகா பொய் சொல்லுகிறாளா?

ஒரேயடியாக அவளது பேச்சில் குழம்ப விரும்பாதவன் சம்பந்தப்பட்டவளிடமே விசாரித்துவிடுவோமென்ற முடிவோடு வீட்டுக்குள் சென்றான்.

அங்கே உணவுமேஜையில் அவளை அமர்த்தி வைத்து ஃபுல்காவை ஊட்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தார் சரஸ்வதி.

விஷ்வாமித்ரனைக் கண்டதும் அவசரமாக விழுங்கி வைத்தாள் மேனகா. அதனால் விக்கலெடுக்க மடமடவென தண்ணீர் அருந்தியவள் விஷ்வாமித்ரனின் பார்வையைத் தவிர்த்தாள்.

“மெதுவா சாப்பிடு மனு… அவசரமில்லடா”

விஷ்வாமித்ரன் என்ன ஆனாலும் இன்று அவளிடம் முழு செய்தியையும் வாங்காமல் விடப்போவதில்லை என்ற உறுதியோடு அறைக்குள் போய்விட்டான். அங்கே தண்ணீர் வைக்க வந்த பணியாளிடம் தோட்டத்தில் சாப்பாடு சிந்திய இடத்தைச் சுத்தம் செய்துவிடுமாறு அவன் கட்டளையிடும்போது உள்ளே வந்தாள் மேனகா.

முகத்தில் ஒரு தவிப்பு. தப்பித் தவறிக்கூட விஷ்வாமித்ரன் பக்கம் திரும்பாமல் இலகு உடைகளோடு குளியலறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள். வெளியே வந்தவள் விஷ்வாமித்ரன் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு “அப்பாடா! தூங்கிட்டான்… இல்லனா கேள்வி கேட்டுச் சாகடிச்சிடுருப்பான்” என்று சொல்லிவிடு கௌச்சை நோக்கி நடக்கும்போதே “உனக்கு எப்ப என் மேல லவ் வந்துச்சு?” என்று அவனது குரல் ஒலித்தது.

மாட்டிக்கொண்டோமே என்று நாக்கைக் கடித்தவள் தர்மச்சங்கடத்தோடு திரும்பினாள். அவள் கைவிரல்களைக் கோர்த்துப் பிரித்தபடி தவிப்போடு நிற்பதை பார்த்தவன் “உன் விரல் அழகா தான் இருக்கு… இன்னொரு நாள் பொறுமையா ரசிச்சு நானே பெடிக்யூர் கூட பண்ணிவிடுறேன்… இப்ப நான் கேட்ட கேள்விக்குக் பதில் சொல்லு” என்றான் விடாக்கண்டனாக.

இதற்கு மேல் மறைத்து என்னவாகப் போகிறது என தலையைக் குனிந்துகொண்டவள்

“நான் பஸ்ல இருந்து குதிச்சப்ப நீ ஓடி வந்தல்ல…” என்று உணர்ச்சியின்றி பேச

“ஏய் அப்ப என் முகம் கூட உனக்கு ஒழுங்கா தெரிஞ்சிருக்காதுடி… பொய் சொல்லாத” என்று குறுக்கே புகுந்தான் அவன்.

மேனகா கடுப்போடு தலையுயர்த்தி “உன் கிட்ட பேசவே எனக்கு விருப்பமில்ல… இப்ப நான் சொல்லணுமா வேண்டாமா?” என்று பற்களைக் கடித்ததும் “கேரி ஆன்” என்று சொல்லிவிட்டு மார்பின் குறுக்கே கைகளைக் கட்டிக்கொண்டான்.

அவனது பார்வை எங்கும் விலகாமல் தன் மேல் நிலைத்திருப்பது ஒருவித அவஸ்தையை உண்டாக்க மீண்டும் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள்.

“நீ என்னைத் தூக்கிவிட்டு கையில சிராய்ச்சிருக்குனு கவலையா சொன்னல்ல, அப்ப எனக்குள்ள ஏதோ மேஜிக் ஃபீல்… டீனேஜ்ல ஒரு ஹேண்ட்சம்மான பையன் என் கிட்ட அக்கறையா பேசுனதும் என் ஏஜுக்கு அந்த மொமண்ட் ‘லவ் அட் ஃபர்ஸ்ட் சைட்னு’ தோணுச்சு… என் மனசுல அப்பிடியே பதிஞ்சும் போயிடுச்சு… அப்புறம் லைப்ரரில நீ என் காயத்தைப் பத்தி கேட்டல்ல அதை என்னால மறக்கவே முடியாது… நான் அடிபட்ட காயத்தோட போனதால எங்கப்பா திட்டுனது ஞாபகம் வந்துச்சு… அப்பாவை விட இவனுக்கு எவ்ளோ அக்கறை நம்ம மேலனு பூரிச்சுப் போனேன்…என் ஃப்ரெண்ட்சும் சும்மா இருக்காம நீயும் என்னை லவ் பண்ணுறதாலதான் என் மேல கேரிங்கா இருக்கனு கொளுத்திப் போட்டாங்க… என் மூளைக்கு வேற மாதிரி யோசிக்கத் தெரியல விச்சு… நீ ஃபேமிலிய பத்தி கேட்டப்ப கூட உனக்கு அதுல ஏதோ ஆதாயம் இருக்கும்னு நினைக்கல… நம்ம லவ்வுக்கு எதுவும் பிரச்சனை வருமானு தெரிஞ்சிக்கிறதுக்காக கேக்குறதா நினைச்சேன்…”

ஒருநொடி தாமதித்தவள் “நான் உன்னை ரொம்ப லவ் பண்ணுனேன் விச்சு” என்றாள் நிமிர்ந்து அவனைக் கண்ணோடு கண் பார்த்து. அந்தக் கண்களில் கண்ணீரோடு பளபளத்தது நிராசையும் தான்.

************

உங்க கருத்துகளை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 21

சொக்கநாதன் சுந்தரேசனிடம் ஏதோ கண்ஜாடை காட்டுவதைப் பார்த்ததும் மேனகா குழம்பினாள். பெரிய தந்தையை மட்டும் தனியே அழைத்தாள்.

“இப்ப ஏன் பெரியப்பா விச்சுவோட பேரண்ட்சை வீட்டுக்கு வரவழைச்சிருக்கிங்க?”

“அவன் என் தங்கச்சி மகன்னு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம் கூப்பிடாம இருக்கமுடியுமா?”

தங்கை மகனா? திகைத்தாள் மேனகா. அடுத்த நொடி அவள் கன்னம் செந்தூரம் பூசிக்கொண்டது. அவளது மனங்கவர்ந்தவன் அத்தை மகனாகிவிட்டான் அல்லவா!

“விச்சு ரொம்ப நல்லவன் பெரியப்பா” என்றவளுக்குச் சொக்கநாதனின் ஏளனச்சிரிப்புக்குக் காரணம் புரியவில்லை.

“நீ குழந்தையா இருக்க… அதான் அந்தப் பய உன்னை இவ்ளோ சுலபத்துல ஏமாத்திருக்கான்” என்றார் அவர்.

“புரியல பெரியப்பா… விச்சு என்னைக் காதலிக்குறான்… இப்ப வரைக்கும் நாகரிகமா தான் நடந்துக்கிட்டான்” தம்பி மகள் காதலென்றதும் சொக்கநாதன் கோபம் கொள்ளவில்லை.

மாறாக குயுக்தியுடன் “அவன் உன்னைக் காதலிக்கலம்மா… நடிச்சிருக்கான்… நீ எங்க அம்மாச்சியோட குங்குமச்சிமிழை பத்தி அவன் கிட்ட எப்பவாச்சும் சொன்னியா?” என்று கேட்டார்.

“ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி சொன்னேன் பெரியப்பா… அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

“அந்தக் குங்குமச்சிமிழ்னா சரசுக்கு உயிரு… அவ ஓடிப்போய் கல்யாணம் செஞ்சதால காலங்காலமா பொக்கிசம் போல பாதுகாக்குற குங்குமச்சிமிழை அவளுக்குக் குடுக்கமுடியாதுனு சொல்லிட்டேன்… அதை எப்படியாச்சும் அவங்கம்மா கையில குடுக்கணும்னு தான் அந்தப் பய உன்னைக் காதலிக்கிற மாதிரி நடிச்சிருக்கான்”

சொக்கநாதன் சொன்னதை நம்பாதவள் வானவெளியில் பெற்றோரோடு அமர்ந்திருந்த விஷ்வாமித்ரனின் வார்த்தைகள் சொக்கநாதன் சொன்னதை வேறு விதமாகச் சொல்லவும் அதிர்ந்து போனாள்.

“அப்பா கிட்ட இந்தக் குடும்பத்தைப் பத்தி கேட்டுட்டு மனு கூட ஃப்ரெண்ட் ஆனேன்மா… இப்ப அவ எனக்காக எதை வேணாலும் செய்வா… அந்தக் குங்குமச்சிமிழ் உங்களுக்குத் தான்”

பெரிய தந்தை சொன்னதுபோல குங்குமச்சிமிழுக்காகத் தான் இத்துணை பெரிய நாடகமா என உடைந்து போனாள் மேனகா.

அவள் சிலையாய் நிற்கையில் “வந்துட்டியா மனு” என்றபடி விஷ்வாமித்ரன் எழவும் “வாங்க சார்… அவங்க வீட்டுக்குள்ள தான் இருக்காங்க” என்று சுந்தரேசன் போலீசாருடன் வரவும் சரியாக இருந்தது.

மனமுடைந்த வேதனையில் மேற்கொண்டு நடக்கப்போவதை காணச் சகியாதவளாகத் தனது அறைக்குள் சென்று கதவை அடைத்துக்கொண்டாள் மேனகா.

அவளது செவிகளில் “மனு வெளிய வா… நான் எதுக்காக இங்க வந்தேன்னு நீயாச்சும் சொல்லிப் புரியவை” என்ற விஷ்வாமித்ரனின் குரல் விழவும் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டவள் காதல் பொய்த்த வலியில் “என்னை ஏன் ஏமாத்துன விச்சு?” என கதறியழ ஆரம்பித்தாள்.

“ஏய்! எதுக்குக் காலையில ஓனு அலறி என் தூக்கத்தைக் கெடுத்த”

வலிய கரமொன்று தன்னை உலுக்குவதையும் அந்தக் கரத்தின் பிடியில் கை மூட்டுகள் கழண்டு விழுவதைப் போல வலிப்பதையும் உணர்ந்து கண்களைத் திறந்தாள் மேனகா.

அவள் இருப்பது பி.எஸ்.பவனமும் இல்லை, சற்று முன் வந்த காட்சி இப்போது நடந்ததும் இல்லை என்பதை உணர்த்தியவன் அவளை உலுக்கிய விஷ்வாமித்ரனே!

“பாஸ்ட்ல நடந்ததுலாம் கனவா வருமா?”

கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு கேட்டாள் அவள்.

“கெட்டக்கனவு எதுவும் கண்டியா?”

“இல்ல… என் கனவுல நீ வரல”

“நான் வந்திருந்தா அது ரொமாண்டிக்கான கனவால்ல இருந்திருக்கும்”

பதிலுக்குப் பதில் பேசியபோது முந்தைய நாளிரவு விஷ்வாமித்ரனிடம் காதல் வரலாற்றை ஒப்பித்தது ஞாபகம் வந்தது மேனகாவுக்கு. இவ்வளவு நேரம் ஓயாமல் பதிலடி கொடுத்த வாய் மூடிக்கொண்டது.

அப்போது ஆரம்பித்த மௌனவிரதத்தை விஷ்வாமித்ரன் ஊட்டிக்குக் கிளம்பும்வரை கலைக்கவில்லை மேனகா.

“டீ எஸ்டேட் விசயத்தைப் பேசி ஃபைனலைஸ் பண்ணப்போறோம்மா… அப்பிடியே சந்திரசூடன் அங்கிளைப் பாத்துட்டு வருவேன்… எனக்காக நைட் வெய்ட் பண்ணாம சாப்பிட்டுட்டுத் தூங்கிடுங்கம்மா… வர்றேன்பா”

பெற்றோரிடம் விடைபெற்றவனின் மனமெங்கும் மேனகா தன்னைக் காதலித்ததாகச் சொன்ன காட்சியே மீண்டும் மீண்டும் திரைப்படம் போல ஓடியது.

யாரிடமாவது கேட்டு உறுதிபடுத்திக்கொள்ள அவன் உள்ளம் துடித்தது. ஊட்டியை அடைந்தவன் கவினோடு சேர்ந்து தேயிலை தோட்டம் வாங்குவதற்கான பேச்சுவார்த்தையை முடித்தான். பத்திரப்பதிவை இன்னும் ஒரு வாரத்தில் வைத்துக்கொள்ளலாம் என தேயிலை தோட்டத்தின் தற்போதைய உரிமையாளர் கூறவும் சரியென கூறிவிட்டு இருவரும் கிளம்பினார்கள்.

கவினின் வீட்டில் சந்திரசூடனிடம் கலகலப்பாக உரையாடிக்கொண்டிருந்தாள் கார்த்திகா.

விஷ்வாமித்ரனைக் கண்டதும் முகம் மலர வரவேற்றாள்.

சந்திரசூடனுக்கு இன்னும் புதல்வன் மற்றும் விஷ்வாமித்ரன் மீதிருந்த வருத்தம் அகலவில்லை. இருப்பினும் ஹோட்டல் நிர்வாகத்தைக் கார்த்திகாவிடம் ஒப்படைத்த கையோடு அவளுக்காக இனி ஊட்டியிலேயே இருந்து கொள்ளலாமென மகன் எடுத்த முடிவால் கொஞ்சம் மனமிறங்கியிருந்தார்.

“வாடாப்பா… உன் ஃப்ரெண்ட் இனிமே ஊட்டிலயே இருந்து டீ எஸ்டேட்டையும் டீ ஃபேக்டரியையும் பாத்துக்குறதா இருக்குறான்… அப்ப தான் கார்த்திகாவால அவளோட ஹோட்டல் நிர்வாகத்தைக் கவனிக்க முடியுமாம்”

“எனக்கு பெங்களூர்ல ஏகப்பட்ட கடமைகள் காத்திருக்கு அங்கிள்” அமைதியாகப் பதிலளித்தவன் குடும்பத்தலைவியாய் விருந்தோம்பல் செய்த கார்த்திகாவிடம் கொஞ்சம் தனியே பேசவேண்டும் என்றதும் மூவரும் குழம்பினார்கள்.

பின்னர் கார்த்திகா அவனை வீட்டைச் சுற்றியிருந்த தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

“என் கிட்ட நீங்க என்ன பேசணும் சார்?” என அமைதியாகக் கேட்டவளிடம்

“உங்க லைஃப் நல்லபடியா போகுதுனு நம்புறேன்… கவின் மேல கோவமில்லையே? அவன் உங்களை ரொம்ப ஆழமா காதலிக்குறான்… அந்தக் காரணத்தால தான் நான் என்கேஜ்மெண்ட்ல கூட உங்க கையில ரிங் போடல” என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

மென்மையாகப் புன்னகைத்த கார்த்திகா “என் ராஜ் என்னை நல்லபடியா பாத்துக்குறார்… எங்க வீட்டை விட நான் இங்க பரிபூரண சுதந்திரத்தோட இருக்குறேன் விஷ்வா சார்… மாமாவும் என்னை ரொம்ப அன்பா நடத்துறார்… உங்க சுயலாபத்துக்காக நீங்க திட்டம் போட்டிருந்தாலும் எனக்கு நீங்க எந்தக் கெட்டதையும் பண்ணல” என்றாள்.

அவள் சொக்கநாதனின் மகளாக இருந்த அசட்டு கார்த்திகா இல்லை. கவின்ராஜின் மனைவியாக இருக்கும் பக்குவப்பட்ட கார்த்திகா. எனவே தனது மனதிலுள்ள சந்தேகத்தைக் கேட்டுவிட முடிவு செய்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“மேனகா எப்பவாச்சும் என்னை லவ் பண்ணுறதா உங்க கிட்ட சொல்லிருக்காளா?”

கார்த்திகா இல்லையென தலையாட்டினாள்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் நல்ல ஃப்ரெண்ட்ஸ் தான்னு எனக்கு நல்லா தெரியும்” என்றாள் கூடுதலாக.

பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டான் விஷ்வாமித்ரன்.

“பட் அப்பாவும் சித்தப்பாவும் நீங்களும் அவளும் லவ் பண்ணுனதா நினைச்சாங்க… உங்க பிரச்சனைக்கு அப்புறம் பசங்க கூட பேசக்கூடாதுனு எங்க ரெண்டு பேருக்கும் கண்டிசன் போட்டாங்க… நீங்க வரதட்சணையா கேட்ட குங்குமச்சிமிழை பாத்து அடிக்கடி குட்டிமா அழுவா… ஏன்னு கேட்டா பதில் சொல்லமாட்டா”

கார்த்திகா பேச பேச எதுவோ புரிபட்டது விஷ்வாமித்ரனுக்கு. முக்கியமாகக் குங்குமச்சிமிழ் பற்றி அவள் சொன்னது.

கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான் அவன். கண் முன்னே பழைய மேனகா அவனது மனுவாக வந்து போனாள்.

“எங்க வீட்டுல அந்தக் காலத்து குங்குமச்சிமிழ் ஒன்னு இருக்கு விச்சு… அது என்னோட ஃபேவரைட் சிமிழ்… பெரியப்பா அதை பழைய சாமான் போட்டு வைக்குற ரூம்ல வைக்கச் சொன்னாராம்… ஒருநாள் அதுக்குள்ள போனப்ப பாத்து எடுத்துட்டு வந்தேன்.. அவர் கிட்ட காட்டாம வச்சுக்கனு பெரியம்மா சொன்னாங்க… என் டேபிள் ட்ரால அதை ஒளிச்சு வச்சிருக்கேன்… எவ்ளோ அழகா இருக்கும் தெரியுமா? நான் கல்யாணம் ஆகிப் போறப்ப அதை முறைப்படி எனக்குத் தந்துவிடுறதா பெரியம்மா ப்ராமிஸ் பண்ணிருக்காங்க”

“அவ்ளோ பிடிக்குமா அதை? நான் கேட்டா தருவியா?” எனக் கேட்டவனிடம்

“என்னோடது எல்லாமே உனக்கும் சொந்தம் விச்சு… முக்கியமா அந்தக் குங்குமச்சிமிழ்” என்று அவள் கண்காட்டிச் சிரித்தது நண்பர்களுக்கிடையே நடைபெறும் வெறும் விளையாட்டுப்பேச்சு என நினைத்தது தவறோ!

கண்களை மெதுவாகத் திறந்தவன் “ரொம்ப தேங்க்ஸ் கார்த்திகா… கவினும் நீங்களும் இதே போல எப்பவும் சந்தோசமா இருக்கணும்” என வாழ்த்தினான்.

“தேங்க்ஸ் விஷ்வா சார்… எங்க குட்டிமாவ நல்லபடியா பாத்துக்கங்க… அவ படபடனு பேசுவா, கோவப்படுவாளே தவிர ரொம்ப நல்லவ… அவளுக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்… ஃப்ரெண்ட்ஸா இருந்திங்க, இப்ப கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டிங்கனு நினைச்சுக்கோங்க.. இடையில நடந்த மோசமான சம்பவம் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோசமா வாழணும் விஷ்வா சார்” என்றாள் கார்த்திகா.

புன்னகை முகமாக அவளிடமிருந்து விடைபெற்றவன் சந்திரசூடனிடம் சொல்லிக்கொண்டு விடைபெற்றான்.

காரில் மேட்டுப்பாளையம் திரும்பும்போது நிரஞ்சனின் எண்ணுக்கு அழைத்தான் அவன்.

“ஹலோ விஷ்வா சார்” என்றவனிடம் சொந்தத்தொழிலுக்கான வேலைகள் எப்படி போகிறதென விசாரித்தான்.

“நல்லபடியா போகுது… இப்பவே நாலு க்ளையண்ட்ஸ் கிடைச்சிருக்காங்க… இந்த ப்ராஜெக்டை கம்ப்ளீட் பண்ணிட்டோம்னா ஒரு நல்ல அமவுண்ட் கிடைக்கும்” என்றான் நிரஞ்சன்.

“வெரிகுட்… தொழில் சம்பந்தமா என்ன உதவி வேணும்னாலும் என்னைக் கேளுங்க… ஆடு பகை குட்டி உறவானு நினைக்காதிங்க… ஆடு கூட எனக்கு இருந்த பகை எப்பவோ தீர்ந்தாச்சு”

அவனது குறிப்பு காட்டிய பேச்சில் நிரஞ்சன் சிரித்தான்.

“என்னமோ நீங்க எங்க ஹோட்டலை முழுங்குனதா அப்பா நினைக்குறார்… அது அவர் மகளோட கைக்குப் போனதைக் கூட அவரால ஏத்துக்க முடியல… அவரோட எண்ணப்போக்கு அப்பிடி தான் விஷ்வா சார்… என் தங்கச்சிங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான் விரும்புன தொழிலைச் செய்யுற சுதந்திரம் கிடைக்கணும்னு இருந்திருக்கு பாருங்க”

தொழில் என்றதும் மேனகாவின் கபே கனவு நினைவு வந்தது. அதைக் கலைத்தது தவறோ என யோசித்தவன் அங்கயற்கண்ணியிடம் பேச வேண்டுமென்றான்.

“சொல்லுங்க மாப்ளை” என்றவரிடம் ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் தாங்கள் காவல்நிலையம் போன சம்பவத்திற்கு பின்னால் என்ன நடந்ததென விசாரித்தான்.

“எங்களுக்கு மனசு ஆறல… ஆனா இவரும் தம்பியும் வீறாப்பா இருந்தாங்க… குட்டிமா தான் ஒரே அழுகை… என்ன இருந்தாலும் நீங்களும் அவளும் நண்பர்களாச்சே”

“பெரியத்தை அந்தக் குங்குமச்சிமிழை நீங்க மனுக்குக் குடுக்குறதா சொன்னிங்களா?”

“ஆமா மாப்ளை… அவ கல்யாணம் ஆகிப் போறப்ப முறைப்படி குடுத்துவிடுவேன்னு அடிக்கடி சொல்லுவேன்… பேச்சுவாக்குல கேக்க மறந்துட்டேன் பாருங்க, சரசுவும் தாணு அண்ணனும் நல்லா இருக்காங்களா?” என்றவரிடம் யாவரும் நலமென கூறிவிட்டு மீனாட்சியிடம் இரு வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

விசாரித்தவரையில் தானும் மேனகாவும் பழகிய விதத்தை அனைவரும் நட்பென நினைத்தது தெரியவந்தது. ஆனால் மேனகாவின் வயது அதைக் காதலென நினைக்க வைத்திருக்கிறது.

அவளது பேச்சில் பொய்யில்லை. சொக்கநாதன் அவளிடம் ஏதோ ரகசியம் பேசினார் அல்லவா! அப்போது தான் அவள் முகம் மாறி அறைக்குள் ஓடிப்போனாள். ஏதோ தவறு நடந்திருக்கிறதென யூகித்துவிட்டான்.

அவனது ஆண் கர்வத்திற்கு மேனகாவின் வாயால் மீண்டும் ஒரு முறை காதலைக் கேட்கும் ஆர்வம்.

கெஸ்ட் ஹவுசுக்கு வந்ததும் உடையைக் கூட மாற்றாமல் மேனகாவின் முன்னே வந்து நின்றான்.

அவள் ஏறிட்டுப் பார்க்கும்போதே “நான் கேட்ட வரைக்கும் எல்லாருமே நீயும் நானும் ஃப்ரெண்ட்ஸ்னு தான் நினைச்சிருக்காங்க… நீ என்னைக் காதலிச்சது யாருக்குமே தெரியல… நீ உண்மையா என்னை லவ் பண்ணுனியா? இல்ல பொய் சொன்னியா மனு?” என வேண்டுமென்றே கேட்டான்.

மேனகா அவனை நிதானமாகப் பார்த்தாள்.

“நான் லவ் பண்ணுறேன்னு ஊர் முழுக்க தண்டோராவா போட முடியும்?”

“அப்ப ப்ரூவ் பண்ணு”

‘ஙே’ என்று விழித்தாள் மேனகா.

“என்ன முட்டைக்கண்ணை உருட்டுற? நேத்துல இருந்து நீ ரொம்ப சைலண்டா இருக்க… உன் அமைதி எனக்குச் சந்தேகத்தைக் குடுக்குது… சோ ஜஸ்ட் ப்ரூவ் மீ யுவர் லவ்” என்றான் அவன் அகலமாக கைகளை விரித்து.

“இப்ப எதுக்கு ராஜாளி மாதிரி கையை விரிக்குறான்னு புரியலயே” என தனக்குள் பேசிக்கொண்டவள் “எப்பிடி ப்ரூவ் பண்ணுறது?” என உணர்ச்சியற்று கேட்டாள்.

“கம் ஹியர்!”

சாவி கொடுத்த பொம்மை போல அவனருகே போய் நின்றாள்.

“ஹக் மீ டைட்லி அண்ட் கிஸ்”

கோபத்தோடு முறைத்துவிட்டுத் திரும்பிப்போக முயன்றவளை அவனது பெரிய கரங்கள் சுற்றி வளைத்து அணைத்துக்கொண்டன. இதெல்லாம் சரியா என அவனது மூளை கேட்டது. மனமோ நீ அவளது கழுத்தில் தாலி கட்டியிருக்கிறாய், உனக்கில்லாத உரிமையா என்று ஏற்றிவிட்டது.

“லவ் பண்ணுனதா சொன்னல்ல, அப்ப கிஸ் பண்ண என்னடி தயக்கம்?”

“நீ தான் அப்ப என்னை லவ் பண்ணலையே… லவ் பண்ணாதவனை கிஸ் பண்ணுனா அதுக்குப் பேர் அப்யூஸ்” என்றாள் மேனகா திமிறியபடி.

“இப்ப நான் உனக்குப் புருசன்… அந்த அப்யூஸை நான் ரெஃபியூஸ் பண்ணமாட்டேன்… கிஸ் மீ”

அவள் கண்களில் தெரிந்த பரிபூரண கோபம் முத்தமிட அனுமதிக்காது என்று தெரிந்துகொண்டான் விஷ்வாமித்ரன்.

மேனகாவோ சமீப நாட்களாக அவனது நடவடிக்கைகள் உண்டாக்கிய கடுப்பிலிருந்தவள் திடுதிடுப்பென முத்தம் கேட்கவும் கொதிநிலைக்குப் போனவளாக சற்றும் யோசிக்காமல் அவனது கன்னத்தில் அறைந்துவிட்டாள்.

‘பளார்’ சத்தத்தைத் தொடர்ந்து அந்த அறையில் சில நொடிகளுக்கு அமைதி நிலவியது.

விஷ்வாமித்ரன் கன்னத்தைத் தேய்த்துவிட்டபடி “ஓ.கே… உன் கோவத்துக்கு மரியாதை குடுத்து இந்த அறையை நான் மறந்துடுறேன்… இப்ப காதலுக்கு மரியாதை குடுக்க வேண்டிய நேரம்” என்றபடி அவளை ஊன்றி கவனித்தபடி நெருங்கவும் மேனகாவுக்குள் பரபரப்பு பற்றிக்கொண்டது.

“டூ யூ மிஸ் ஓல்ட் விச்சு?” அவளது உயரத்துக்குக் குனிந்து இரகசியம் பேசினான் அவன்.

ஹஸ்கி குரலும் செவிமடலை உரசிய முரட்டு இதழ்களும் மேனகாவுக்குள் இருந்த கோபத்தை ஆவியாகச் செய்ய, ஜிவ்வென உருவான இரசாயன மாற்றங்களின் விளைவாக “ஹான்” என்றாள் அவள். உண்மையும் அது தானே!

“அந்த விச்சு தான் உன் முன்னாடி நிக்குறேன் மனு… அப்ப சொல்லாம விட்ட லவ்வ இப்ப சொல்லலாமே… அதுவும் நான் கேட்ட விதத்துல”

அவன் பேசி முடிக்கும் முன்னர் விஷ்வாமித்ரனின் இதழ்களைத் தனது செவ்விதழ்களால் மூடியிருந்தாள் மேனகா.

அப்பேர்ப்பட்ட விஷ்வாமித்ரரே மேனகையிடம் மயங்கியபோது, இந்த விஷ்வாமித்ரன் மட்டும் தப்பிவிடுவான்? தனது மேனகையின் காதல் நிரூபணத்தை முத்தமொழியில் கேட்டுப் புரிந்துகொண்டவன் பதில்மொழியாய் இன்னொரு முத்தத்தை ஈந்தான்.

இவன் தனது கனவைச் சிதைப்பதாகச் சபதம் போட்டவன்! தன் குடும்பத்தை வதைத்தவன் என்ற எண்ணம் சட்டென நினைவு வந்தது மேனகாவுக்கு. அவ்வளவு நேரம் இனித்த முத்தம் அப்போது உப்பு கரித்தது விஷ்வாமித்ரனுக்கு. மேனகையின் விழிகளிலிருந்து வந்த கண்ணீரைக் கண்ட பிறகு முத்தத்தின் சுவை மாறியதற்கான காரணத்தை அறிந்துகொண்டான் அவன்.

***

உங்க கமெண்ட்சை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ். இன்னும் மூன்று எபியில கதை முடிவடையப் போகுது.

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 22

விஷ்வாமித்ரனின் முகத்தில் அவ்வளவு கடுகடுப்பு. தாடைகள் இறுகி அவன் பற்களைக் கடிப்பது நன்றாகத் தெரிய, மேனகா கைகளைப் பிசைய ஆரம்பித்தாள்.

“உன் பெரியப்பா சொன்னதை கண்மூடித்தனமா நம்பி என்னை நீ மோசமானவனா உன் மனசுக்குள்ள சித்தரிச்சு வச்சிருக்க… இதுதான் நீ காதலிச்ச லெட்சணம்”

தவிப்போடு மறுத்தாள் மேனகா.

“நான் வானவெளிக்கு வந்தப்ப நீயும் குங்குமச்சிமிழுக்காகத் தான் என் கூட ஃப்ரெண்ட் ஆனதா சொல்லிடிட்டிருந்த விச்..”

விச்சு என்று சொல்ல வந்து அது ‘விச்’ என்று நின்றதில் ஏகத்துக்கும் கோபம் வந்தது விஷ்வாமித்ரனுக்கு.

“முதல்ல விச் விச்னு சொல்லுறதை நிறுத்து… கேக்கவே நாராசமா இருக்கு” என்றான் எரிச்சலுடன்.

மேனகாவிற்கு அந்நேரத்திலும் சிரிப்பு வந்தது. அவன் முறைத்ததால் சிரிப்பை விழுங்கிக்கொண்டு முகத்தைச் சீரியசாக வைத்துக்கொண்டாள்.

“எனக்குச் சொந்தமானதுலாம் உனக்குச் சொந்தம் தான் விச்சுனு சொன்னவ நீ… அதை நான் அப்பிடியே எங்கம்மா கிட்ட சொன்னேன்… அதுல என்னடி தப்பு இருக்கு? அதை மனசுல வச்சுக்கிட்டு இவன் போலீஸ் கிட்ட அடிவாங்கி சாகட்டும்னு ரூமுக்குள்ள இருந்திருக்க… நீயெல்லாம் என்ன மேக்? மேனகானு உனக்குப் பேர் வச்சதுக்கு வன்ம கொடவுன்னு வச்சிருக்கலாம்”

அவன் கோபமாகப் பேசவும் கப்சிப்பானாள் மேனகா. எப்படி பார்த்தாலும் இது புரிதலில் வந்த பிழை. அதற்கான தண்டனையை இவன் அப்போதே அனுபவித்துவிட்டான். இது தனக்கான முறை போல என்று அவள் நினைக்கும்போதே விஷ்வாமித்ரனின் கரங்கள் அவளது வதனத்தை ஏந்திக்கொண்டன.

“நான் உன்னை எப்பவும் என் தேவைக்காக யூஸ் பண்ணிக்கல மனு… உன் ஃப்ரெண்ட்ஷிப் லைஃப் லாங் எனக்கு வேணும்னு நினைச்சவன் நான்… உன் கிட்ட என் அம்மாவோட ஆசைய சொல்லி குங்குமச்சிமிழை வாங்கலாம்னு தான் நான் நினைச்சேன்… நீ என்னை வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டுப் போனப்ப கூட நீ என்னைக் காதலிக்கிறனு தெரியாது மனு… கெட் பேக் யுவர் வேர்ட்ஸ்.”

நடந்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்பான் என அவள் நினைத்திருக்க, அவள் சொன்ன வார்த்தைகளைத் திரும்பப் பெறும்படி வற்புறுத்தினான். அதாவது தன்னைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான் என மேனகா சொன்னது அபாண்டம் என்ற ரீதியில் அவனது பேச்சு இருந்தது.

மேனகா கோபத்தோடு அவனது கையைத் தட்டிவிட்டாள்.

“நெவர்… என்ன நடந்துச்சுனு தெரியாம எனக்குக் கிடைக்க இருந்த பேங்க் லோனை கிடைக்க விடாம செஞ்சதுக்கு நீ தான் என் கிட்ட சாரி கேக்கணும்… உன் செய்கையால பாதிக்கப்பட்டவ நான்”

அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னவளை சவாலாய் பார்த்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“எனக்கு யார் கிட்டவும் சாரி கேட்டுப் பழக்கமில்ல” கர்வம் பொங்கியது அவனது பேச்சில்.

“எனக்கும் சொன்ன வார்த்தைய திரும்ப வாங்கி பழக்கமில்ல விச்சு… ஈகோ ஆட்டிட்டியூட் எல்லாம் எக்ஸ்க்ளூசிவ்லி ஃபார் விஷ்வாமித்ரன்னு யாரும் எழுதி வச்சிருக்காங்களா? நான் சாரி கேட்டா தான் உன் ஈகோக்கு இனிக்கும்னா அந்தச் சாரிய நான் கேக்கவே மாட்டேன்” என்றாள் மேனகா ஒரு பக்கம் மட்டும் இதழை இழுத்து அவனைப் போல சிரித்தபடி.

“நீ என் கிட்ட சேலஞ்ச் பண்ணுறியா?”

“ஏன் தி கிரேட் விஷ்வாமித்ரன் கிட்ட இதுவரைக்கும் யாரும் சேலஞ்ச் பண்ணுனதில்லையா? உனக்கு என்ன ரெண்டு கொம்பும் ஒரு வாலும் முளைச்சிருக்கா? போடா”

அலட்சியமாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனவளைக் கையாலாகாத்தனத்துடன் பார்த்தான் விஷ்வாமித்ரன். அவனது ‘மிஸ்டர் பெர்ஃபெக்ட்’ என்ற பிம்பத்தை இதுவரை யாருடைய செயல்களும் வார்த்தைகளும் உடைத்ததில்லை.

முதல்முறையாக சரியான புரிதலின்றி அவன் செய்த தவறான செயலால் மேனகாவின் மனம் காயப்பட்டதைப் பற்றி யோசிக்காமல் தன்னை தாறுமாறாகப் பேசியதற்காக அவளை மட்டும் குற்றம் சாட்டியது விஷ்வாமித்ரனின் மனம்.

மறுநாள் காலையில் அவள் எங்கேயோ கிளம்பினாள். அவசரமாகச் சாப்பிட்டவளிடம்

“நான் அண்ணனுக்கும் சுந்தருக்கும் பிடிச்ச பால் பணியாரம் செஞ்சு பாக்ஸ்ல போட்டுக் கார்ல வைக்க சொல்லிட்டேன் மனு… இன்னொரு நாள் அண்ணியைப் பாக்க வர்றேன்னு சொல்லு… மீனாவ விசாரிச்சதா சொல்லு” என்று பேசிக்கொண்டிருந்த சரஸ்வதியின் வார்த்தைகள் விஷ்வாமித்ரனுக்கு அவள் வேட்டைக்காரன்புதூருக்குச் செல்லப்போவதைப் புரியவைத்தன.

“நீயும் சாப்பிடுறியா விஷ்வா” என்றவரிடம் வேண்டாமென மறுத்தவன் “இப்ப நீ அங்க போயே ஆகணுமா?” என்று தர்க்கம் செய்ய ஆரம்பிக்கவும் தட்டிலிருந்து பார்வையை உயர்த்தினாள் மேனகா.

“கண்டிப்பா போகணும்… அங்க இருக்குறவங்க தப்பு பண்ணிருக்கலாம்… அதுக்காக அவங்களை அப்பிடியே விடமுடியாது… தே ஆர் மை ஃபேமிலி” என்றாள் வெட்டும் பார்வையோடு.

“ஏய்” என ஏதோ சொல்லவந்தவனை அங்கே வந்த தாணுமாலயன் கையமர்த்தினார்.

“லேடீசுக்குப் புகுந்தவீடும் பிறந்தவீடும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் முறைச்சுக்கிட்டு இருந்தா நிம்மதியா இருக்கமுடியாதுடா விஷ்வா… மனு அங்க போகட்டும்… உனக்கு வேணுங்கிறதை நீ சாதிச்சிட்ட… இனியாச்சும் சொந்தங்கள் ஒன்னா இருக்கணும்னு யோசி”

இதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் அவன் அமைதி காக்கவும் மேனகா கிளம்பிவிட்டாள்.

சில மணி நேர பயணத்தில் அவளால் சில விசயங்களைப் பகுப்பாய்வு செய்ய முடிந்தது. சரஸ்வதி தாணுமாலயனின் காதல் ஒன்றும் தவறான காரியமாக அவளுக்குத் தோன்றவில்லை.

தாத்தா சற்குணநாதனின் குணத்திற்கு அது தவறாகப் பட்டதால் அவரது வாரிசுகளும் உடன்பிறந்த சொந்தத்த்தை வறட்டு கௌரவத்துக்காக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள்.

சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் விஷ்வாமித்ரனின் விசயத்தில் நடந்துகொண்ட விதம் தவறு. அவனது பழிவாங்கும் படலத்தை நியாயப்படுத்தவில்லை அவள். இருப்பினும் அவமானப்பட்டவனின் எதிர்வினையாகவே தெரிந்தது இப்போது.

விஷ்வாமித்ரனின் தலையீடு இல்லை என்றால் தானும் கார்த்திகாவும் இப்போது அனுபவிக்கும் சுதந்திரமான வாழ்க்கையைக் கனவில் கூட கண்டிருக்க இயலாது என்பது திண்ணம்.

மொத்தத்தில் தனது வீட்டார் வறட்டு கௌரவத்தால் இழைத்த பிழைக்கு விஷ்வாமித்ரன் அவனது பாணியில் பழி தீர்த்துக்கொண்டது முடிவுற்ற அத்தியாயம். போன தலைமுறையில் இருவீட்டாரிடம் உண்டான விரிச்சல் தனது காலத்தில் தொடர அனுமதிக்கக்கூடாது.

ஒரு தீர்மானத்தோடு தான் பி.எஸ்.பவனத்தில் போய் இறங்கினாள். அவளுக்கு வரவேற்பெல்லாம் பலம் தான். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் முகம் மலர அவளை அன்போடு அணைத்தது தான்.

“என் மேல வருத்தம் இல்லையே பெரியப்பா?”

“உன்னால தான் அன்னைக்குச் சபைல என் மானம் காப்பாத்தப்பட்டுச்சு குட்டிமா… மருமகன் மேல வருத்தம் இருக்கு… அது என்னைக்கும் உன் மேல திரும்பாது”

அங்கயற்கண்ணி ஒரு ஓரமாக நின்று முணுமுணுத்தார்.

“வார்த்தைக்கு வார்த்தை மருமகனை மட்டும் கரிச்சுக் கொட்டுறது”

“என்னடி முணுமுணுப்பு?” சொக்கநாதன் அதட்டியதும் நொடித்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார். அவர் சென்றதும் நமட்டுச்சிரிப்போடு சரஸ்வதி கொடுத்த பால் பணியாரத்தை அவரிடம் நீட்டினாள்.

“உங்க தங்கச்சி குடுத்துவிட்டாங்க… சாப்பிடுறதும் தூக்கிப்போடுறதும் உங்க இஷ்டம் பெரியப்பா”

அதற்கு மேல் நிற்காமல் மீனாட்சி அழைத்தார் என்று மேனகா போய்விட சொக்கநாதனின் கண்கள் தங்கை மீதான பாசத்தில் கலங்கிப்போயின.

“சுந்தரேசா” தம்பியை அழைத்தவர் அவர் வந்ததும் “சரசு நமக்குப் பிடிக்கும்னு பால் பணியாரம் அனுப்பிருக்கா… வா சாப்பிடலாம்” என்றதும் தங்களது அறைக்குள் அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்த நிரஞ்சனும் பிரபஞ்சனும் சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் மேனகாவிடம் அத்தனை நாட்கள் கதையையும் சேர்த்து வைத்துப் பேசினார்கள்.

சமையல் தடபுடலாகத் தயாரானது.

சாப்பிடுகையில் “என்ன இருந்தாலும் சரசு செஞ்ச மாதிரி வரல” என்றார் சொக்கநாதன்.

அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் ஜாடையாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். இத்தனை நாட்கள் யார் சமைத்துப் போட்டார்களாம் என்பதே அதன் சாராம்சம்.

நிரஞ்சன் – பிரபஞ்சனின் தொழில் நல்லபடியாக நடப்பதையும் இன்னும் சில மாதங்களில் அலுவலகம் திறக்கவிருப்பதையும் கேட்டறிந்து மகிழ்ந்து போனாள் மேனகா.

மாலையில் அன்னையருடன் சேர்ந்து கோவிலுக்குப் போய்விட்டு வந்தவள் வீட்டில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தவனைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்தே போனாள்.

விஷ்வாமித்ரன் தான் அங்கே இருந்தான். அதுவும் நிரஞ்சன் பிரபஞ்சனோடு பேசிக்கொண்டு.

“நீ இங்க எப்ப…” என ஆரம்பித்தவள் வீட்டினரைப் பார்த்ததும் “நீங்க இங்க எப்ப வந்திங்க?” என்று கேட்க ஆரம்பித்தாள்.

ஆகாயநீலவண்ணத்தில் கருநீலநிற பார்டர் வைத்த காட்டன் சில்க் புடவை அணிந்து கூந்தலை வழக்கம் போல க்ளட்சில் அடக்காமல் தளரப் பின்னி அதில் மல்லிகைச்சரத்தைச் சூடியிருந்தவளின் நெற்றியில் திருநீறு மின்னியது.

ஒரு நொடி அவளது அழகில் மெய்மறந்து கண்ணிமைக்க மறந்தவன் பின்னர் தலையைக் குலுக்கிக்கொண்டு “ஒன் ஹவர் ஆகுது… ரெண்டு மாமாவும் இங்க இல்ல… ஐ அம் வெயிட்டிங் ஃபார் தெம்” என்றான்.

இப்போதும் பெரியவர்களிடம் வம்பு செய்ய நினைத்தவனை முறைத்தாள் மேனகா. அவளை அலட்சியம் செய்தவன் மாமியார்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே சொக்கநாதனும் சுந்தரேசனும் வந்தார்கள்.

அவர்களைக் கண்டதும் மரியாதைக்காக எழுந்தவனைச் சொக்கநாதன் வழக்கம் போல “என்ன மருமகரே! மாமனுக்கு இந்த வீடு மட்டும் எதுக்கு இருக்கு அதையும் பிடுங்கலாம்னு வந்திங்களோ?” என்று குத்தலாக நக்கல் செய்ய

“இந்த வீட்டை விட்ட ரொம்ப விலைமதிப்புள்ள ஒருத்திய நான் எனக்குச் சொந்தமாக்கிக்கிட்டேனே பெரிய மாமா… இதுக்கு மேல உங்க கிட்ட இருந்து எதையும் பிடுங்குறதா எனக்கு ஐடியா இல்ல… நீங்களும் பாவம்ல” என்றான் விஷ்வாமித்ரன் அவரைப் போலவே நக்கலும் போலிப்பரிதாபமுமாக.

“இந்தப் பேச்சுக்குக் குறைவேல்ல மருமகரே”

“அதுல நான் உங்களை மாதிரி பெரிய மாமா”

அவனது போலியான பணிவில் சொக்கநாதனுக்குக் காதில் புகைவராத குறை. சுந்தரேசன் எங்கே மீண்டும் இருவருக்கும் முட்டிக்கொள்ளுமோ என பதறினார்.

சொக்கநாதனோ “நான் என் தாய்மாமன் கிட்ட இருந்து எல்லாத்தையும் பிடுங்கிட்டு விடல மருமகரே” என்று பதிலடி கொடுக்க தவறவில்லை.

“ரோகிணி நட்சத்திரத்துல மருமகன் பிறந்தப்பவே ஒரு தாய்மாமன் தப்பு பண்ணுறதை பத்தி யோசிக்கக்கூடாது மாமா… இல்லனா கம்சனுக்குக் கண்ணன் பாடம் கத்துக் குடுத்த மாதிரி மருமகன் கிட்ட பாடம் கத்துக்கிட்டுத் தான் ஆகணும்”

அவருக்குச் சளைக்காமல் பதில் சொன்னக் கணவனைப் பார்த்து பற்களைக் கடித்தாள் மேனகா.

இருவரும் பகடியாகப் பேசிக்கொண்டதால் நிலமை தீவிரமாகாமல் தப்பித்தது. சுந்தரேசன் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்.

விஷ்வாமித்ரனும் தனது கேலிப்பேச்சை நிறுத்திவிட்டு இரவுணவின் போது நிரஞ்சன் பிரபஞ்சனிடம் பேசினானேயொழிய சொக்கநாதனிடம் திரும்பவில்லை.

“உங்க ரெண்டு பேருக்கும் எனக்கும் ஆறு மாசம் தான் வித்தியாசம்… என்னை விஷ்வானு கூப்பிடுங்க… சார் வேண்டாம்”

அவன் சினேகமாகப் பேசுவதைக் கண்ட சொக்கநாதனும் “நல்லப்பய தான்… கொஞ்சம் திமிரு மட்டும் ஜாஸ்தி” என வாய்க்குள் முனகினார்.

இரவுணவு முடிந்ததும் இதற்கு மேல் புடவையில் உலாவ விரும்பாத மேனகா தனது அறைக்குள் நுழைந்து கதவைத் தாளிடப் போன நொடியில் வேகமாக குறுக்கே ஒரு கை வந்தது.

“உனக்கு என் ரூம்ல என்ன வேலை? மேட்டுப்பாளையத்துக்குக் கிளம்பு” என்றவளைக் கிஞ்சித்தும் மதிக்காமல் கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“இன்னைக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்கடி மனு”

கொஞ்சுகிறானா இவன் என அவள் ஐயம் கொள்ளும்போதே அவனோடு சேர்த்தணைத்து கூந்தலில் இருந்த மல்லிகையை வாசம் பிடிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவன் தனக்குச் செய்த கேடுக்கு இன்னும் மன்னிப்பு கேட்கவில்லை என்பதைச் சிரமப்பட்டு நினைவுக்குக் கொண்டு வந்த மேனகா விலக்கித் தள்ளினாள்.

“நீ என் கிட்ட சாரி கேட்டுட்டு கிட்ட வா” என்றாள் கண்டிப்பாக.

“நீயும் தான் என்னைப் பத்தி கேவலமா பேசுன… அதுக்கு மன்னிப்பு கேளு” இது அவனது பதில்.

முடியாது என்பது போல அவள் நிற்கவும் “சரி நீயும் கேக்கவேண்டாம்… நானும் கேக்கமாட்டேன்… அதை மறந்துடுவோம்” என்றவன் அவளது கையைச் சுண்டி இழுக்கவும் பூமாலையாய் வந்து விழுந்தாள் மேனகா.

ஒரு விரலால் அவளது முகத்தில் கோலம் போட்டபடி “நீ என்னை லவ் பண்ணுறல்ல?” என்றவனிடம்

“பண்ணுனேன்… இப்ப இல்ல” கோபத்தோடு திருத்தினாள் மேனகா.

“லவ் பண்ணலனா கூட பரவால்ல… இந்தக் கோபம், ஈகோ, ஆட்டிட்டியூட் எல்லாம் இன்னைக்கு மட்டும் தூக்கி வச்சிட்டு நியூ மேரீட் கபிளா இரேன்டானு என் மனசு பிறாண்டுதுடி” என்றவன் அவளது இதழை கொள்ளையிட போக முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள் மேனகா.

“நீ நெருங்கி வந்தா நான் மெல்ட் ஆகுறதை தெரிஞ்சுக்கிட்டு காரியம் சாதிச்சுக்குற விச்சு” அதட்ட எண்ணித் தோற்றக் குரல் குறை சொல்லுதலாய் மாறி ஒலித்தது.

“ஒன்னு செஞ்ச தப்புக்கு வார்த்தையால மன்னிப்பு கேக்கணும்… இல்லனா செயலால கேக்கணும்… நீ ரெண்டையும் செய்யல” கடினக்குரலில் முயன்று கூறினாள் அவள்.

“சூப்பர் ஐடியா… நீ உன் செயலால என் கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுடு… நான் என் பக்கத்து மன்னிப்பையும் செயல்ல கேக்குறேன்… பட் இப்ப இல்ல… இது உன் டர்ன்… என் டர்ன் வர்றப்ப ப்ரின்சிபல் அமவுண்ட் வித் இண்ட்ரஸ்டோட மன்னிப்பு கேக்குறேன்”

கண்களில் தாபம் பொங்க சொன்னவனிடம் “நீ செயல்னு சொல்லுறது…” என புரியாமல் கண்களை உருட்டிக் கேட்டாள் மேனகா.

“இதுக்கு மேலயும் புரியலனா நீ மக்குனு அர்த்தம்டி மனு… நான் உன் புருசன்… எனக்கு உன் மேல அன்லிமிட்டட் ரைட்ஸ் இருக்குனு சொல்லிருக்கேன்” என்றவன் பேச்சில் நேரத்தை வீணாக்காமல் மேனகாவை அணைத்தபடி மெத்தையில் சரிந்தான்.

இம்முறை மேனகை அவனைத் தடுக்கவில்லை. கோபத்தைத் துறந்து விஷ்வாமித்ரனிடம் மயங்கிப்போனாள். மயங்கிய பெண்ணின் அழகில் தொலைந்து, கடந்து போன காதலைத் தேட விஷ்வாமித்ரன் முனைய சிருங்காரமாய் கூடலொன்று ஆரம்பித்தது அங்கே.

*****

உங்க கமெண்ட்சை மறக்காம பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ்

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 23 (Pre - final)

கரங்களை உயர்த்தி சோம்பல் முறித்தபடி எழுந்தான் விஷ்வாமித்ரன். முந்தைய இரவில் நடந்த கூடலின் மிச்சமாக மெத்தை மீது சிதறிக் கிடந்த வாடிய மல்லிகை பூக்களைக் கர்மச்சிரத்தையாகப் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மேனகா.

குளித்துவிட்டாள் என்பதற்கு அடையாளமாக கூந்தலில் நீர்த்துளிகள் சொட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவளை அமர்ந்த வாக்கில் அணைத்துத் தன்பக்கம் திருப்பியவன் உரிமையோடு மடியில் படுத்துக்கொண்டான்.

“குட்மானிங் மனு” என்றபடி அவளது கன்னங்களைப் பிடித்து ஆட்டியவனின் கையைத் தட்டிவிட்டாள் மேனகா.

“என்னடி?” என்றபடி தலையுயர்த்தியவனிடம் “பேசி பேசி என் மைண்டை மாத்தி நினைச்ச காரியத்தைச் சாதிச்சிட்டல்ல?” என்றபடி பூக்களைப் பொறுக்கினாள் அவள்.

விஷ்வாமித்ரன் அவளது இடையை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டான்.

“என் பொண்டாட்டி கிட்ட காரியம் சாதிக்காம வேற யார் கிட்ட சாதிக்க முடியும்?” என்றபடி தனது உதடுகளால் இடையில் கிச்சுகிச்சு மூட்டியவன் கூச்சத்தில் கோபம் மறந்து அவள் சிரித்ததும் எழுந்து அமர்ந்தான்.

மேனகாவைக் கண்ணோடு கண் பார்த்தவன் “ப்ரீவியஸ் நைட் வாஸ் ஃபேபுலஸ்” என்று ரசனையோடு சொல்லவும் வெட்கத்தில் திணறிப்போனவள் பின்னர் அவனது புஜத்தில் அடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“யூ ஆர் சோ மீன் விச்சு… நானாச்சும் உன்னை லவ் பண்ணுனவ… ஆனா நீ… போடா யூ… யூ ஆர் ஆல்வேய்ஸ் யூஸிங் மீ”

குரல் கமற கண்ணீரோடு சொன்னவளின் கரங்கள் அடுத்த தாக்குதலை நடத்தும் முன்னர் அவற்றை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

கூரிய விழிகளில் தீவிர பாவனை தெறிக்க “லவ் அட் ஃபர்ஸ்ட் சைட்லாம் உனக்கு மட்டும் தான் வரணுமா என்ன?” என்றதும் மேனகாவின் பெரிய விழிகளில் ஆச்சரியம் மின்னியது.

“லவ்… உனக்கு.. என் மேல… எனக்குப் புரியல”

தடுமாறத் தொடங்கியவளைத் தோள்வளைவில் சாய்த்துக்கொண்டு படுக்கைக்கு அருகே கிடந்த மேஜையில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்த தனது மொபைலை உயிர்ப்பித்து அவளிடம் காட்டியபடி எதையோ தேடினான்.

அவன் தேடிய வீடியோ கிடைத்ததும் முகம் மலர “இது வீடியோ கால் ரெக்கார்டர்… பொறுமையா பாப்போமா?” என்று கேட்டபடி அவள் கழுத்து வளைவில் தாடையைப் பதித்துப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

தொடுதிரையில் அன்றொரு நாள் பி.எஸ் பவன் ஹோட்டலை உணவு பாதுகாப்பு அதிகாரி சீல் வைத்த சம்பவம் ஓடியது.

அப்போது திரைக்குக் குறுக்கே மேனகாவின் உருவம் வந்தது.

“இங்க என்ன சினிமா ஷூட்டிங்கா நடக்குது?” என்று அவள் கூடியிருந்தவர்களை விரட்டியதிலிருந்து யூடியூப் சேனல்காரன் என்று ஒருவனை மிரட்டினாளே அதுவரை அனைத்தும் பதிவாகியிருந்தது.

“பாரேன் இந்த முட்டைக்கண்ணுல இருக்குற கோவத்தை… அதுல தான் நான் விழுந்தேன்… அப்புறம் இந்தக் கன்னம்..” அவனது விரல்கள் வர்ணித்த பாகத்தை வருடவும் சிலிர்த்துப் போனாள்.

“அப்புறம் இந்த அழகான ஆரஞ்ச் லிப்ஸ்” விரல்களின் நடுவே அப்பாவியாய் சிக்கிக்கொண்டது அவளது உதடு.

அவள் கண்களில் கலவரம், ரசித்தவனின் கண்களிலோ காதல். விளைவு அங்கே சில நொடிகளுக்கு மட்டும் மென்மையான முத்தச்சரித்திரமொன்று எழுதப்பட்டது.

முடிவில் “இந்த அழகியைப் பார்த்த உடனே இவ எனக்குத் தான்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்… உன்னைத் தவிர இன்னொருத்திய இது வரைக்கும் நான் இவ்ளோ தூரம் லயிச்சு ரசிச்சுப் பாத்தது கூட இல்ல மனு… உன் அழகுங்கிறது உன்னோட தோற்றம் மட்டுமில்ல… உன் கோவம், தைரியம், மனவுறுதி இது எல்லாமே சேர்ந்தது தான்… அந்த அழகுல தொலைஞ்ச விச்சுவ இன்னைக்கு வரைக்கும் தேடிக்கிட்டிருக்குறேன்” என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

மேனகாவின் விழிகளில் அவ்வளவு நேரம் இருந்த வேதனை அடங்கி கர்வம் துளிர்த்தது. நான் காதலித்த ஆணுக்கும் என் மேல் அளவில்லாத காதல் என்ற கர்வம் அது. தன்னிடம் தொலைந்துவிட்டேன் என்றவனின் சரணாகதி உண்டாக்கிய கர்வம் அது.

“அழகுல தொலைஞ்சதோட பழிவாங்குற வேலையையும் கண்டினியூ பண்ணிருக்க… அதை சொல்லு” என போலிக்கோபத்தோடு உரைத்தவள் பின்னர் முகம் கனிய “ஐ லவ் யூ விச்சு” என்றாள் மெதுவாக.

விஷ்வாமித்ரன் அவளது வதனத்தை உள்ளங்கைக்குள் பொதிந்து கொண்டான். அவனது தாடையின் ரோமக்கால்கள், மீசை முடி குத்த நெற்றியில் அழுத்தமான முத்தமொன்றை பதித்தவன் “ஐ லவ் யூ சோ மச் மனு” என்றான் வார்த்தைக்கு வலித்துவிடுமோ என்ற அளவுக்கு மென்மை.

புரிதலின் பிழையால் மறைந்த காதல் காலத்தின் கட்டாயத்தால் உயிர் பெற்று, உருப்பெற்று இணைந்த அழகிய தருணம் அது.

உணர்ச்சிகளின் பிடியில் நெகிழ்ந்து போனவர்கள் மெதுவாகச் சுயவுணர்வுக்கு வந்தார்கள்.

மேனகா அவனிடம் அன்று வீட்டார் அனைவரும் பி.எஸ் பவன் ஹோட்டலுக்குச் செல்லவிருக்கும் தகவலைக் கூறினாள்.

“ஏன் திடீர்னு?”

“பெரியம்மாக்குக் கார்த்தி அந்த ஹோட்டலோட முதலாளியா இருக்குற கண்கொள்ளாகாட்சியை பாக்கணுமாம்”

விளையாட்டாகச் சொன்னவளிடம் “உன் பெரியப்பா பாத்தா அதிர்ச்சில மயங்கி விழுந்துடுவார்” என்றான் விஷ்வாமித்ரன்.

“ஏன் எப்பவும் அவரைச் சீண்டுற?” கடுப்போடு அவனது புஜத்தில் கிள்ளினாள் அவள்.

வலிக்கவும் நகர்ந்தவன் புஜங்களைத் தடவிக்கொண்டான்.

பின்னர் அவனைக் குளிக்கும்படி குளியலறைக்குள் தள்ளிவிட்டு வெளியே வந்தவள் பிரபஞ்சன் நீட்டிய ஷாப்பிங் கவரை வாங்கிக்கொண்டாள்.

“விஷ்வாவோட பி.ஏ நேத்து லேட் நைட்ல கொண்டு வந்து குடுத்தார்… அவர் தங்குற இண்டன்சனோட வரலையாம்… அதான் ட்ரஸ் எடுத்துட்டு வரலனு சொல்லி இந்த ட்ரஸை குடுத்தார்டா”

ஷாப்பிங் கவரோடு அறைக்குள் வந்தவள் அவன் குளித்து முடித்து டவலோடு நிற்கவும் பையை நீட்டினாள்.

“மெல்வின் குடுத்தாராம்”

“ஓஹ்! நான் மெசேஜ் பண்ணிருந்தேன்” என்றபடி வாங்கிக்கொண்டவனை ஆளை விழுங்கும் பார்வை பார்த்தாள் அவள்.

விஷ்வாமித்ரன் தலையை உயர்த்தி அவளைப் பார்த்தவன் “இதே பார்வைதான் அன்னைக்கும் பாத்த… விட்டா கடிச்சு தின்னுடுவேன்ங்கிற பார்வை… யூ ஆர் ஈட்டிங் மீ வித் யுவர் ஐய்ஸ்… பெர்வர்ட்” என்றான்.

மேனகா ஜம்மென்று படுக்கை மீது ஏறியமர்ந்து கொண்டு “புருசன் கிட்ட பொண்டாட்டி பெர்வர்ட்டா நடந்துக்கலனா ரொம்ப தப்பு விச்சு” என்று கண்களை அகல விரித்துப் பாடம் எடுத்ததில் பழைய மேனகா வந்து போன பிரமை விஷ்வாமித்ரனுக்கு.

மௌனமாக உடை மாற்றியவன் பைக்குள் மிச்சமிருந்த இன்னொரு பொருளை எடுத்தான். அது மேனகாவின் குங்குமச்சிமிழ்.

அதை கையில் எடுத்துக்கொண்டு நெருங்கியவன் “பொண்டாட்டினு மூச்சுக்கு முன்னூறு தடவை சொன்னா மட்டும் போதாது… அப்பிடி நடந்துக்கவும் செய்யணும்” என்றபடி அவளது வகிட்டில் குங்குமத்தை துளியாக வைத்துவிட்டான்.

மேனகா அடிக்கடி கற்பனையில் கண்டு நாணிய காட்சி இது. மேனி சிலிர்க்க கண்ணீர் கூட துளிர்த்துவிட்டது. கற்பனை என எண்ணிய அனைத்தும் நிஜமான மகிழ்ச்சியோடு காதல் கணவனின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள் மேனகா.

“இப்பிடியே நின்னுட்டிருந்தா எப்ப ஹோட்டலுக்குப் போறது? உன் பெரியப்பா கடுப்பாகுறதை பாக்குறது?”

அவன் சீண்டியதும் சட்டென விலகியவள் “போடா வில்லன்” என்று கத்திவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேறப்போனாள்.

“ஏய் நான் உனக்கு ஹீரோடி” உணர்ச்சிப்பூர்வமாகச் சொன்னான் விஷ்வாமித்ரன்.

“ஆமா ஆமா! ஊர் முழுக்க அப்பிடி தான் பேசிக்கிறாங்க... பண்ணுனது பூராவும் ஆன்டி ஹீரோ வேலை… இதுல இவரை ஹீரோனு சொல்லணுமாம்… போடா”

கையால் ‘போ’ என சைகை காட்டியவள் சிரிப்போடு அங்கிருந்து போய்விட்டாள்.

அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் வீட்டுக்கு வந்த மருமகனுக்காக காலையுணவை பிரமாதப்படுத்தியிருந்தார்கள்.

மேனகா பரிமாற அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். பின்னர் மனைவிக்கு விஷ்வாமித்ரன் ஊட்டி விட்டதெல்லாம் தனிக்கதை.

பெரியவர்களோடு இருவரும் பொள்ளாச்சிக்குக் கிளம்பினார்கள்.

தனித்தனி காரில் வந்ததால் விஷ்வாமித்ரனும் சொக்கநாதனும் நக்கல் நையாண்டியாகப் பேசி சுந்தரேசனின் இரத்த அழுத்தத்தைச் சோதிக்கும் நிகழ்வு தவிர்க்கப்பட்டது.

பொள்ளாச்சியில் பி.எஸ்.பவன் ஹோட்டல் முன்னே இறங்கியதும் சொக்கநாதன் சுந்தரேசனின் கண்கள் கலங்கின. உள்ளே வந்தவர்கள் ஹோட்டலின் உள்கட்டமைப்பில் தெரிந்த மாற்றங்களை வியப்போடு பார்த்தார்கள்.

“மேல லாபி இந்த டிசைன்ல இருக்கணும்” என யாரிடமோ பேசிக்கொண்டவாறு எதிர்பட்டாள் கார்த்திகா.

பெரியவர்களைக் குறிப்பாகத் தந்தையைப் பார்த்ததும் அழுகைக்குத் தயாரானவள் ஊழியர்கள் முன்னே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டவளாக “வாங்கப்பா… வாங்க சித்தப்பா” என மனதாற வரவேற்றாள்.

சொக்கநாதன் பரபரப்புடன் இயங்கிக்கொண்டிருந்த ஹோட்டலைக் கர்வத்தோடு பார்த்தார். அவர் இல்லையென்றாலும் அவரது மகள் ஹோட்டலைத் திறம்பட நடத்துகிறாள் என்ற பெருமிதம்.

முதல் முறையாக அவளிடம் ஹோட்டல் பொறுப்பை ஒப்படைக்காமல் அலட்சியப்படுத்தியதற்கு வருத்தப்பட்டார்.

“ஹோட்டல்ல நிறைய மாற்றம் தெரியுது… ரொம்ப சந்தோசம் கார்த்தி” என்றார் மனம் நிறைந்தவராக. மகளைத் தட்டிக்கொடுக்கவும் மறக்கவில்லை.

அங்கயற்கண்ணியும் மீனாட்சியும் கார்த்திகாவைப் பெருமையாகப் பார்த்த அந்நொடியில் சுந்தரேசனின் கவனம் மேனகாவின் பக்கம் திரும்பியது.

இவளும் கூட சொந்தத் தொழில் செய்யும் எண்ணத்தில் இருந்தாளே! தன்னிடம் அதைப் பற்றி கேட்டதற்கு மறுப்பு கூறியது ஞாபகம் வந்தது.

“நம்ம குடும்பத்துல பொம்பளைங்க வேலைக்குப் போய் பழக்கமில்ல… தொழிலை நடத்துற திறமையெல்லாம் பொம்பளைங்களுக்குக் கிடையாது… எதுவா இருந்தாலும் வீட்டோட இருந்து செய்… போதும்”

அன்று மேனகாவின் முகம் வாடியது இப்போதும் நினைவிருக்கிறது அவருக்கு.

தங்கள் மானத்தைக் காப்பாற்ற விஷ்வாமித்ரனுக்குக் கழுத்தை நீட்டியவள்; சொன்ன வார்த்தையை மீறாதவள். இருப்பினும் மகளுக்கு ஆசைப்பட்டதைச் செய்யும் குடுப்பினை இல்லையே!

ஒரு தந்தையாய் அதற்கு துணையாக இருக்கவேண்டிய தானே தடைக்கல்லாய் மாறியது காலங்கடந்து சுந்தரேசனின் உள்ளத்தை வதைத்தது. அக்கா மகன் அவளைச் சந்தோசமாக வைத்துக்கொள்வான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதில் திருப்திப்பட்டுக்கொண்டார் சுந்தரேசன்.

சிறிது நேரத்தில் சந்திரசூடனோடு கவின் வந்தான். சொக்கநாதன் இதுவரை சம்பந்தியைச் சந்தித்ததில்லை. இப்போது சந்தித்ததும் என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை.

சந்திரசூடன் இளையவர்களின் சிறுபிள்ளைத்தனமான செய்கைகளுக்குச் சொக்கநாதனிடம் மன்னிப்பு கேட்டதும் அவருக்குச் சங்கடமாகிவிட்டது.

“நீங்க எவ்ளோ பெரிய ஆளு சம்பந்தி, என் கிட்ட மன்னிப்பு கேக்கலாமா|? சின்னஞ்சிறுசுங்க ஏதோ விளையாட்டுத்தனமா பண்ணிட்டாங்க… அதெல்லாம் நான் எப்பவோ மன்னிச்சிட்டேன்… நீங்க என் கிட்ட மன்னிப்பு கேக்கவேண்டாம்… நானே தேடுனாலும் என் மகளுக்கு இப்பிடி ஒரு மாப்ளை கிடைச்சிருக்கமாட்டார்” என்று அவர் சொல்லவும்

“இதுக்குலாம் உன் பெரியப்பா எனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும் மனு” என்று மனைவியின் காதில் கிசுகிசுத்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

அவளோ முறைக்க “குடும்பம் மொத்தத்துக்கும் எது தெரியுதோ இல்லையோ நல்லா முறைக்க தெரியுது” என்றான் அவன்.

மதியச்சாப்பாட்டை அங்கே முடித்துக்கொண்டு அனைவரும் கிளம்பியபோது சரஸ்வதியும் தாணுமாலயனும் வந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்றார் சொக்கநாதன்.

“நெக்ஸ்ட் வீக் எஸ்டேட் ரிஜிஸ்ட்ரேசன் முடிஞ்சதும் கெஸ்ட் ஹவுஸ்ல எல்லாருக்கும் விருந்து வைக்கணும்னு அம்மா சொன்னாங்க”

எங்கோ பார்த்தபடி சொன்னான் விஷ்வாமித்ரன்.

அவர்கள் இருவரும் உரையாடிக்கொள்ளும் விதம் மேனகாவுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.

கிளம்பியபோது கார்த்திகா விஷ்வாமித்ரனிடம் மனம் நிறைய கண்கள் கலங்க நன்றி கூறினாள். அவனோ கவினைக் காட்டினான்.

“இவன் தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்… என்னை மாதிரி இல்ல, இவன் ரொம்ப நல்லவன்… ஹீ லவ்ஸ் ஹிஸ் மாம் அண்ட் மிஸ் ஹெர்… நீங்க அந்த இடத்தை நிரப்புவிங்கனு நம்புறேன்”

கார்த்திகாவிடம் பேசிவிட்டுச் சொக்கநாதனின் குடும்பம் வேட்டைக்காரன்புதூருக்குச் சென்றுவிட, விஷ்வாமித்ரனும் மேனகாவும் அங்கிருந்தே மேட்டுப்பாளையத்துக்குக் கிளம்பினார்கள்.

வந்ததும் சகோதரர்களின் குடும்பம் பற்றி மருமகளிடம் விசாரித்தார் சரஸ்வதி. அனைவரும் நலம் என்றவள் கார்த்திகாவின் ஹோட்டலில் நடந்ததைக் கூறினாள்.

“எப்பிடியோ அண்ணன் மனசு இப்பவாச்சும் மாறிச்சே… இந்த மாற்றம் முப்பது வருசத்துக்கு முன்னாடி வந்திருந்தா நான் இத்தனை வருசம் என் பிறந்தவீட்டாளுங்களைப் பிரிஞ்சிருந்திருக்க மாட்டேன்” என்றார் சரஸ்வதி ஏக்கத்தோடு.

“மனு”

விஷ்வாமித்ரன் உச்சஸ்தாயியில் அழைக்கவும் மருமகளை அனுப்பிவைத்தார் சரஸ்வதி.

அறைக்குள் வந்தவளோ “அத்தை கிட்ட கொஞ்சநேரம் பேசிக்கிட்டிருந்தேன்… அது பொறுக்கலையா உனக்கு?” என்று போலிக்கோபம் காட்ட

“அம்மா அவங்க பிறந்தவீட்டைப் பத்தி பேசுனா எமோஷ்னல் ஆகிடுவாங்க” என்றான் அவன்.

கணவனின் கண்ணுக்குத் தப்பி எதுவும் நடக்காது என்பது புரிந்ததும் மெச்சுதலாய் பார்த்தாள் அவள்.

“கம் ஹியர்”

அவன் அழைக்கவும் அருகில் போய் நின்று கொண்டாள். விஷ்வாமித்ரன் அவளைத் தோளோடு அணைத்துகொண்டு தோட்டத்தைப் பார்த்த ப்ரெஞ்ச் விண்டோவின் அருகே நின்று கொண்டான்.

“நான் உன் கிட்ட எதிர்பார்த்த மன்னிப்பு கிடைச்சிடுச்சு மனு… தேங்க்ஸ்” என்றான்.

“ஆனா என் கிட்ட இன்னும் நீ சாரி கேக்கல”

குறை சொன்னவளை புன்முறுவலோடு ஏறிட்டான் அவன்.

“நீ கபே ஆரம்பிக்கணும்னு ஆசைப்பட்டல்ல?”

அதிகம் பேசவில்லை. ஒரே ஒரு கேள்வி தான். அதிலேயே கணவன் என்ன செய்யப்போகிறான் என்பது புரிந்து போனது அவளுக்கு. அவன் எப்போதும் இப்படி தானே! என்ன செய்யப்போகிறான் என்பதை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால் எதிராளி வாயடைக்கும்படி நல்லதோ கெட்டதோ ஏதோ ஒன்றை செய்துவிடுவான்.

ஒரு காரியத்தைச் செய்யும் முன்னர் வாய்ச்சொல் வீசும் பழக்கமில்லாதவன் கலகமே செய்தாலும் அந்தக் கலகம் நன்மையில் தான் முடியும் என்பதை அனுபவத்தில் உணர்ந்தவளாயிற்றே மேனகா.

“புரியுது” என்றபடி அவன் தோளில் வாகாகச் சாய்ந்துகொண்டாள்.

********

உங்க கமெண்ட்சை பகிர்ந்துக்கோங்க டோலீஸ். நாளைக்கு ஃபைனல் எபியோட வரேன். நம்ம கதைக்கு நோ எபிலாக்.

 

NNK 97

Moderator
அத்தியாயம் 24 (Final)

கபே அமோர், கோரமங்களா…

கருப்பு மார்பிள் சுவர்கள் மற்றும் கண்ணாடியால் இழைக்கப்பட்ட அந்த கபேக்கு அன்று தனியொரு அழகு வந்திருந்தது. காரணம் அதன் திறப்புவிழா.

நவீன பாணியில் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் ஆங்காங்கே இயற்கையின் பசுமையும் எட்டிப் பார்த்தது இண்டோர் ப்ளாண்ட்ஸ் ரூபத்தில். கட்டிடம் இரு பிரிவாகப் பிரிந்து நடுவே பச்சை பசேல் என அழகுக்காக வளர்க்கப்பட்ட செடிகள் செழுமையாய் சிரித்தன.

காபி, பேஸ்ட்ரி வகைகள் மற்றும் துரித உணவுக்காக மட்டுமே திறக்கப்படும் கபே அது. தோற்றத்தில் படாடோபம் இல்லை என்றாலும் ஒரு ‘க்ளாசி’ லுக் இருந்தது.

கோரமங்களா க்ளப்புக்கு மிக அருகில் அமைதியான பகுதியில் அமைந்திருந்ததால் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழக்கமான எந்திரத்தனமான சூழலிருந்து ஒரு மாறுதலும் இதமும் தரும் இடமாக திகழும் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.

காலை வெயில் ‘கபே அமோர்’ என்ற பொன்வண்ண பெயர்ப்பலகையில் பட்டு முகத்தில் எதிரொளிக்க கண்களில் ஆவல் ஜொலிக்க தனது கபேயை ரசித்துக்கொண்டிருந்த மேனகாவின் இடையில் அழுத்தமாகப் பதிந்தது.

அமோர் என்ற பெயரைத் தேர்வு செய்தவன் தான் அவளது இடையை அணைத்திருந்தான்.

“விச்சு” புன்னகையுடன் திரும்பியவள் விஷ்வாமித்ரனின் முகத்திலிருந்த கூலர்சை அகற்றினாள்.

“உன் அழகான ஃபேஸை இந்தக் கூலர்ஸ் மறைக்குது விச்சு” என்றவள் அதை அணிந்துகொண்டாள்.

“ஆம்பளைங்களை அழகுனு சொல்லக்கூடாதுடி… ஹேண்ட்சம்னு சொல்லணும்” என்றவன் “என்னைச் சொல்லிட்டு நீ மட்டும் கூலர்ஸ் போட்டிருக்க” என்று முறைத்தான்.

“பிகாஸ் நான் கபேயோட ஓனராக்கும்”

அவள் அமர்த்தலாக உரைக்கவும் “கபேக்கு இன்வெஸ்ட் பண்ணுனவன் நான்… அதனால..” என்றபடி கூலர்சைக் கழற்றியவன் “இதை நான் போட்டுக்கிட்டா தான் பொருத்தமா இருக்கும்” என்றபடி தானே அணிந்துகொண்டான்.

“அப்பிடியா? நீ இன்வெஸ்ட் பண்ணவே வேண்டாம்னு பிடிவாதமா நான் சொன்னப்ப சார் நூறு தடவை என் கிட்ட கெஞ்சுனது மறந்து போச்சா?”

வங்கிக்கடனை வாங்க விடாமல் செய்ததற்கு பரிகாரமென மேனகா ஆரம்பிக்கவிருந்த கபேக்கு முதலீடு செய்ய விரும்புவதாக அவன் கூறியதும், மேனகா அதை ஏற்க மறுத்து பிடிவாதமாக நின்றதும், அவன் போராடி அவளைச் சம்மதிக்க வைத்ததும் நினைவுக்கு வந்தது.

உடனே கூலர்சைக் கழற்றியவன் “இப்ப நூத்தியோராவது தடவை கூட கெஞ்ச தயாரா தான் இருக்கேன்… ஒரு தடவை பழிவாங்குனதுக்கு டைம் கிடைக்குறப்பலாம் வச்சு செய்யுறடி… இந்த கூலர்சை நீயே வச்சுக்க” என மனைவிக்கே அதை அணிவித்துவிட்டான்.

“இந்த தெளிவு உனக்கு இருக்குற வரைக்கும் நீ பொழைச்சுக்குவ விச்சு” என அவன் தோளில் தட்டிக்கொடுத்தாள் மேனகா.

அப்போதுக் சொக்கநாதன் குடும்பத்தினர் சரஸ்வதி தாணுமாலயனோடு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

சுந்தரேசனின் மனம் இப்போது தான் நிம்மதியுற்றிருந்தது. ஒருவழியாக மகள் ஆசைப்பட்டது நடக்கப்போகிறது.

மருமகனுக்கு மகள் மீது அன்பு இருக்கப்போய் தானே அவளுக்காக கபேவில் முதலீடு செய்திருக்கிறார் என்ற எண்ணம் அவருக்கு.

அவர்களைக் கண்டதும் தங்களது விளையாட்டை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு இருவரும் வரவேற்றார்கள்.

சொக்கநாதன் வழக்கம் போல கிண்டலாக “என்ன மருமகரே! என் மகளுக்கு கபே வச்சுக் குடுத்ததுக்குப் பின்னாடி எதுவும் திட்டம் வச்சிருக்கிங்களா?” என்று கேட்க

“எந்தத் திட்டத்தையும் நான் சொல்லிட்டுச் செயல்படுத்துறது இல்ல பெரிய மாமா…. உங்களுக்குச் சர்ப்ரைஸ் குடுக்கணும்னா எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்… காலப்போக்குல என் திட்டம் என்னனு நீங்களே தெரிஞ்சிப்பிங்க” என்று அவருக்குச் சளைக்காமல் பதிலடி கொடுத்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

மேனகா தந்தையிடம் இவர்களின் பேச்சை நிறுத்துங்கள் என கண்களால் சைகை காட்ட அவரும் “அண்ணா, அந்த புத்தர் சிலைய பாருங்க… நம்ம ஹோட்டல் லாபில வைக்கணும்னு போன வாரம் கார்த்தி சொன்ன சிலை இப்பிடி தானே இருந்துச்சு?” என்று பேச்சை மாற்றி கபேயின் முகப்பில் இருந்த சிறிய சிலையைக் காட்டினார்.

சொக்கநாதனின் கவனம் அங்கே திரும்பியதும் கணவனின் தோளில் யாருமறியாவண்ணம் கடித்தாள் மேனகா.

“அவ்ஸ்” என்றபடி தேய்த்தவனிடம் “உன் வாய் சும்மாவே இருக்காதாடா? ஏன் அவர் கிட்ட வம்பிழுக்குற?” என்று அதட்டினாள்.

“வம்பிழுத்தது யாருடி? உன் பெரியப்பாக்கு என்னைப் பாத்தா சகுனி போல தெரியுதா? அது என்ன, எப்ப பாத்தாலும் மருமகரேனு அடிவயித்துல இருந்து கூப்பிட்டுக் குத்தலா பேசுறார்… கெஞ்சிக் கூத்தாடி உன்னைச் சம்மதிக்க வைக்குறதுக்குள்ள நான் பட்ட கஷ்டம் எனக்குத் தானே தெரியும்” என அவனும் பதிலடி கொடுத்தான்.

அதற்குள் சரஸ்வதியோடு மீனாட்சியும் அங்கயற்கண்ணியும் அங்கே வர அவர்களின் சிறுபிள்ளைத்தனமான சண்டை நின்றது

மீனாட்சியும் அங்கயற்கண்ணியும் தங்களது புதல்வியர் இருவரும் தங்களைப் போல வீடே உலகமென இருக்காமல் சொந்தத்தொழிலில் கால் பதித்திருக்கிற பூரிப்பில் ஒரு சுற்று எடைபோட்டுவிட்டார்கள் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

அதிலும் அங்கயற்கண்ணி பாட்டி வேறு ஆகப்போகிறார் அல்லவா! ஆம்! கார்த்திகா கருவுற்றிருக்கிறாள். இந்நிலையில் தொலைதூர பயணம் செய்வது கருவுக்கு நல்லதில்லை என்பதால் அவளும் கவினும் கபே திறப்புக்கு வர முடியவில்லை.

கூடவே நிரஞ்சன் – பிரபஞ்சன் இப்போது கோவையில் அலுவலகம் திறந்துவிட்டார்கள். அவர்களது தொழிலும் சூடுபிடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. எனவே அவர்களாலும் திறப்புவிழாவுக்கு வர முடியவில்லை.

சொக்கநாதனுக்கும் தனது வாரிசுகள் குடும்பத்தொழிலில் இல்லாவிட்டாலும் வேறொரு துறையில் கால் பதித்த மகிழ்ச்சி தான்.

கபே திறப்பதற்கான நேரம் என மெல்வின் நினைவுறுத்தவும் மேனகா ரிப்பன் வெட்டுவதற்காக விஷ்வாமித்ரனை முன்னே நிறுத்தினாள்.

“நானா?” என கேட்டவனிடம்

“என்னை நம்பி காசு போட்ட முதலாளி நீங்க தானுங்க… உங்க ராசியான கையால என் கபேயைத் திறந்து வச்சிங்கனா நான் ஓஹோனு வருவேனாம்” என்றாள் பணிவாக.

“இதுக்குப் பின்னாடி எதுவும் உள்குத்து இல்லையே?” என்று சிரிப்பினூடே கேட்டபடி ரிப்பனை வெட்டினான் விஷ்வாமித்ரன்.

கபேவுக்காக மெல்வின் நேர்க்காணல் நடத்தி ஐந்து ஊழியர்களைத் தேர்வு செய்திருந்தான். ஐவரையும் திறப்புவிழாவன்றே வரச் சொல்லியிருந்தாள் மேனகா.

அவர்களோடு கபேவுக்குள் நுழைந்தார்கள் அனைவரும். பாரிஷ்டா அனைவருக்கும் தன் கையால் காபி போட்டுக் கொடுத்தார்.

மேனகா ஏற்கெனவே பேக் செய்திருந்த கேக்கை துண்டுகளாக்கி குடும்பத்தாருக்கு வழங்கினாள்.

“இன்னைக்கு நைட் டிக்கெட்டை கேன்சல் பண்ணச் சொல்லிட்டேன்ணா… எல்லாரும் ஒரு வாரம் இங்க தங்கிட்டுப் போங்க… மைசூர், மிருதேஸ்வரா எல்லாம் போயிட்டு அப்புறமா ஊருக்குக் கிளம்பலாம்” என சரஸ்வதி விதித்த அன்புக்கட்டளையை சொக்கநாதன் குடும்பத்தார் ஏற்றுக்கொள்ள

“என்னை உன் டூர் ப்ளான்ல சேர்த்துக்காத சரஸ்வதி… எனக்கு பேங்க் ஆடிட் இருக்கு” என நழுவப்பார்த்தார் தாணுமாலயன்.

“அதெல்லாம் உங்க அசிஸ்டெண்ட்ஸ் தானே பாப்பாங்க… சும்மா சாக்குப்போக்கு சொல்லாம எங்க கூட வரணும், சொல்லிட்டேன்” என சரஸ்வதி மிரட்டியதில் பம்மி தலையாட்டினார் அவர்.

அனைவருக்கும் கேக் கொடுத்துவிட்டு மெல்வினிடம் வந்தவள் “கேக் எப்பிடி இருந்துச்சு மெல்வின்?” என்க

“சூப்பர் மேம்… வாய்ல போட்டதும் மெல்ட் ஆகுது… நீங்க நல்ல பேஸ்ட்ரி செஃப்னு பாஸ் சொன்னது உண்மை தான்” என்றான் அவன்.

அவனது பாஸ் எங்கே எனத் தேடியவள் அலுலக அறையில் இருப்பதாக மெல்வின் சொன்னதும் அங்கே போனாள்.

கவினிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான் விஷ்வாமித்ரன்.

“அப்பா ஆன குஷியில ஃபேக்டரி ரெனொவேசனை கவனிக்காம இருந்துடாதடா… இந்த இயர் எண்ட்ல நம்ம க்ரீன் டீ எக்ஸ்போர்ட் ஆரம்பிக்கணும்”

பின்னே இருந்து இரு கரங்கள் அவனது மார்பில் படிந்து அணைத்துக்கொள்ளவும் “அப்புறம் பேசுறேன்டா” என அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

மார்பில் இருந்த கையை எடுத்து முத்தமிட்டபடியே பின்னே நின்றவளைத் தன் முன்னே இழுத்தான் அவன்.

“கங்கிராட்ஸ் மனு… வொர்க் ஹார்ட் அண்ட் டோண்ட் கிவ் அப்”

அவனது வாழ்த்தைப் புன்னகையோடு ஏற்றுக்கொண்டவள் எம்பி அவனது கழுத்தை வளைக்க “என்னடி பண்ணப்போற?” என்றான் அவன்.

“எல்லாருக்கும் கேக் குடுத்துட்டேன்… உனக்கும் கேக் குடுத்தா நல்லா இருக்காது… அதான் ஸ்பெஷலா ஒன்னு குடுக்கப்போறேன்” என்றபடி அவனது உதட்டை நெருங்கியவளின் நெற்றியில் ஆட்காட்டிவிரலை வைத்து தள்ளினான் விஷ்வாமித்ரன்.

“ஏன் விலக்குற விச்சு? நீ தான பொண்டாட்டி மாதிரி நடந்துக்கணும்னு அடிக்கடி சொல்லுவ” என கொஞ்சியவளிடம்

“நடந்துக்க வேண்டிய இடத்துல நடந்துக்கோங்க அம்மணி… இது அதுக்கான இடமில்ல” என்று அமர்த்தலாக உரைத்தான் அவன்.

“எங்க என்ன பண்ணணும்னு எனக்குத் தெரியும்டா… நான் சொல்லுற வார்த்தையை ஒபே பண்ண கத்துக்க”

அவன் காதைத் திருகி முகத்தைத் தணித்தவள் அழுத்தமாக அவனது இதழில் முத்தமிட்டாள்.

“தேங்க்யூ விச்சு” என்றாள் மனமாற.

“இதுக்குத் தான் நான் வேண்டாம்னு சொன்னேன்… அது என்ன விட்ட குறை தொட்ட குறையா பாதில நிறுத்துறது?” என்று மையல் பொங்க உரைத்தபடி மேனகாவின் இதழ்களை நோக்கி குனிந்தவன் சில வினாடிகளுக்கு அவளது செவ்விதழ்களை மொத்தமாக குத்தகைக்கு எடுத்துக்கொண்டான்.

அவள் ஆரம்பித்ததை இனிதே முடித்துவைத்துவிட்டு விலகியவன் “ஐ அம் சாரி மனு” என்றான் தன்மையான குரலில். அதில் அவளுக்குச் செய்த பிழைக்கான வருத்தம் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது.

அவன் தன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்டதை மேனகாவால் நம்பவே முடியவில்லை.

“தி கிரேட் விஷ்வாமித்ரன் என் கிட்ட மன்னிப்பு கேக்குறாரா?” கண்களை விரித்துக் கேட்டாள்.

“தி கிரேட் விஷ்வாமித்ரனா உன் கிட்ட என்னால இருக்க முடியாததால தான் மன்னிப்பு கேக்குறேன்டி… உனக்குத் தெரியுமா? My male pride never allows me to bow down to anybody… அப்பா சொல்லுவார், உனக்குப் பொண்டாட்டி ஒருத்தினு வர்றப்ப இந்த மேள் ஈகோ காணாம போய் அவ முன்னாடி நீ தலைவணங்கி தான் ஆகணும்னு… நான் உனக்கு எப்பவுமே விச்சுவா இருக்க ஆசைப்படுறேன்… பட் இதுக்கு முன்னாடி விஷ்வாமித்ரனா உன் கிட்ட நான் நடந்துக்கிட்ட விதத்துக்கு செஞ்ச செயல்களுக்கு என்னை மன்னிச்சிடு மனு”

அவனுடைய வழக்கமான கேலி கிண்டல் குறும்பு எல்லாம் காணாமல் போயிருந்தது. மேனகாவின் மௌனச்சிரிப்பு கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு அவனுக்கான மன்னிப்பை வழங்கிவிட்டது. அதை விஷ்வாமித்ரனும் புரிந்துகொண்டான்.

“சப்போஸ் நான் விஷ்வாமித்ரனா உன் கிட்ட நடந்துக்கிறேன்னு தோணுச்சுனா இப்ப ஒன்னு குடுத்தியே கிஸ்சுங்கிற பேருல அரைகுறையா… அதே மாதிரி ஒன்னு குடு… அப்புறம் விஷ்வாமித்ரன் ஓடிப்போயிடுவான்…. உன் லவ்வர் பாய் விச்சு வந்து நீ பாதில விட்டதை முழுசா முடிச்சு வச்சிடுவான்… புரிஞ்சுதா?”

புரிந்ததென தலையாட்டினாள் மேனகா.

“அதுக்காக உன் பெரியப்பா உன் அப்பாக்குச் செஞ்சதுக்குலாம் நான் மன்னிப்பு கேப்பேன்னு நினைச்சுடக்கூடாது… அவங்க விசயத்துல நான் செஞ்சது நூறு சதவிகிதம் சரி… அதுல நான் எப்பவுமே பின்வாங்கமாட்டேன்… நீ பின்வாங்கவும் சொல்லக்கூடாது”

மீண்டும் பெரியவர்களை அவன் நினைவுறுத்தவும் அவள் முறைக்கிறேன் என கயல்விழிகளை விரித்துப் பொய்க்கோபமாக, தனது மேனகையின் பெரிய கருவிழிகளின் அழகில் வழக்கம் போல தொலையத் தொடங்கினான் விஷ்வாமித்ரன். இந்தத் தொலைதலும் தேடுதலும் அவர்களுக்குள் தொடரட்டும்!

இனிதே நிறைவுற்றது!

மொத்த வார்த்தைகள் : 27375


*****
ஹலோ டோலீஸ்

அழகில் தொலைந்தேன் ஆருயிரே கதைக்கு நீங்க கொடுத்த ஆதரவுக்கு மிகவும் நன்றி. @Advi சிஸ், @santhinagaraj சிஸ், @kalai karthi சிஸ், @Mathykarthy சிஸ், @Eswari அக்கா @கௌசல்யா முத்துவேல் உங்களுக்குத் தான் ஸ்பெஷல் தேங்க்ஸ். கதைய முழுசா எழுதி வச்சிட்டு தான் எபி போட ஆரம்பிச்சேன்னாலும் உங்க 6 பேரோட கமெண்ட்ஸ் இல்லனா எனக்கு தொடர்ந்து எபி போடணும்னு தோணிருக்காது. Thank you so much dears ❤️❤️❤️ சைலண்ட் ரீடர்சுக்கும் நன்றி. கிட்டத்தட்ட 7K வியூஸ் நீங்களும் இருந்ததால தான் சாத்தியம் டியர்ஸ். காம்படிசன்ல எழுத வாய்ப்பு கொடுத்த ப்ரஷா சிஸ்கு நன்றி! நடுவுல வந்த சின்ன பிரச்சனைக்கு நீங்க சொல்யூசன் கொடுத்ததுக்கு, உங்க பெர்ஷ்னல் வேலைக்கு நடுவுல எனக்கு ப்ராப்ளம் சால்வ் பண்ணி கொடுத்ததுக்கு உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லியே ஆகணும்.


கதைக்கு சைட்ல ரியாக்ட் பண்ணுனவங்களுக்கும் நன்றி! ஃபேஸ்புக்ல கமெண்ட் பண்ணுன டோலீஸ்கும் தேங்க்ஸ். கதை முடிஞ்சிடுச்சேனு விஷ்வாமித்ரனை மறந்துடாதிங்க. டெய்லி திட்டிக்கிட்டேவாச்சும் அவனை ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க. நான் இதோட விடைபெறுகிறேன். டாட்டா!

Final எபிக்கும் உங்க கருத்துகள் வரவேற்கப்படுகின்றன!

 
Status
Not open for further replies.
Top