எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

காதகனின் சித்தராங்கி - கதைத்திரி

Status
Not open for further replies.

NNK-30

Moderator
ஹாய் டோலிஸ்!

கதையைப் பற்றிய ஒவ்வொரு கருத்துக்களையும் என்னோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். முன்னவே சொன்னது போல கதையில் ட்விஸ்ட் கிடையாது. கதையே தான் ட்விஸ்ட்🤣

காதகனின் சித்தராங்கி

(கதையில் உள்ள அனைத்து கதாப்பாத்திரங்களும், கதைக்கருவும் கற்பனையே. யாருடைய நெஞ்சையும் புண்படுத்தும் நோக்கில் எழுதவில்லை)

அத்தியாயம் – 1

புதியதாக பூத்த பாருஜாத மலரின் நறுமணம் அவள் வதனம் எங்கும் பரவ, வைர நகைகள் அவள் மேனி எங்கும் மின்ன, முகத்தில் தோன்றிய நாணத்தோடும், மணப்பெண்ணுக்கே உரிய அலங்காரத்தோடும், தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் ஒளிவியா.

அவளைப் பார்த்த மாறனின் முகம் கோபத்தில் இறுகியது. ‘மண்ணை அழிச்சு மாளிகை கட்ட நினைக்குறா...’ என்று மனதில் பொங்கியவர், “இப்ப ரொம்ப சந்தோஷமா இருப்பியே?” என்று அவளிடம் நக்கலாக கேட்டார்.

தன் அட்டிகையை சரி செய்து கொண்டே, “ம்... ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன் அப்பா. எனக்குப் பிடிச்சவரையே திருமணம் செய்யப்போறேன் இல்லையா, சந்தோசம் இருக்கும் தானே!” என்று ஏற்றி வைத்த ஒளி விளக்கைப் போல பளிச்சென்று சிரித்தாள் ஒளிவியா.

அதனைக் கேட்டு கள்ளிச்செடியில் மிதித்ததைப் போல, அவர் கத்த ஆரம்பித்தார்.

“ஒளிவியா, பகல் வேளையில், சூரியனுக்குக் கீழே நின்னுட்டு விளக்கின் ஒளியைத் தேடுற நீ. அது நிச்சயம் உனக்குக் கிடைக்காது. இதனால் நிமலனுக்கு உன் மீது வெறுப்பு தான் அதிகமாகும். அதனால் நான் சொல்றத கேளு. நிமலன் உனக்கு வேண்டாம்” என்றார்.

ரேஷன் கடையில் முகத்தை சுழித்தபடி கோதுமையை எடை போடும், பணியாள் போலவே இருந்தது மாறனின் பேச்சு.

இது எதுவும் பெண்ணவளின் மனதை பாதிக்கவில்லை. அவள் தான் யாருக்கும் அடங்காத சித்தராங்கி ஆகிற்றே.

“நீங்க சொல்ற ஒளியை, நான் எங்கும் தேடல அப்பா. அது என் மனசுக்குள்ள தான் இருக்கு. அதனால் இதை நினைச்சு கவலைப் படாம, பொண்ணுக்கு நல்ல அப்பாவா வந்து ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க” என்றவள் முகம் ஆயிரம் யானைகளை வென்ற வெற்றி வீரன் போல் பிரகாசித்தது.

அப்போது அங்கே வந்த ஓவியா, “ஒளிவியா, நேரமாச்சி வா போகலாம்’ என்று தன் தங்கையை அழைத்தாள்.

ஓவியாவைப் பார்த்ததும், மாறனின் கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்தது. விளைவு ஒளிவியாவின் மேல் வெறுப்பு அதிகமானது.

“மண்ணாசை பிடிச்சு ஆடுனா, மண்ணோடு மண்ணாத் தான் போகணும். அதே மாதிரி தான் உன் ஆசையும். என் பெரிய பொண்ணு ஓவியாவின் கண்ணைப் பிடுங்கி நீ சித்திரம் வரைய நினைச்சா, உன்னால் ஓவியம் வரைய முடியாது. அது நாசமாகத் தான் போகும்.” என்று ஆவேசமாக வார்த்தைகளை அள்ளி வீசினார் மாறன்.

அது எதுவும் தன்னை பாதிக்காதது போல, தன் சுண்டுவிரலால் தன் காதைக் குடைந்தபடி நின்றாள் ஒளிவியா.

மாறனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு மனம் பொறுக்காத ஓவியா, “அப்பா, என்ன பேசுறீங்க. உங்க வாயில் இருந்து இது போல் எல்லாம் வரக்கூடாது. அவளும் உங்க பொண்ணு தான். இன்னைக்கு அவளுக்கு முக்கியமான நாள்” என்றவள், ஒளிவியாவைப் பார்த்து, “நீ வா ஒளி, மணவறைக்குப் போகலாம்” என்று கூறி அழைத்துச் சென்றாள்.

மாறனின் கோபத்திற்குக் காரணம், ஓவியா விரும்பியவனை ஒளிவியா திருமணம் செய்யப்போகின்றாள். சிறுவயதில் இருந்து ஒளிவியாவிற்காக அனைத்தையும் விட்டுக்கொடுத்த ஓவியா, இன்று தான் விரும்பியவனையும் விட்டுக்கொடுக்கப்போகின்றாள்.

காதல் அரும்பியதும் பலவித சந்தோசங்கள் நிறைந்திருந்த ஓவியாவின் மனது பாலை வனமாக மாறியது இங்கே. ஊரும் உறவும் சூழ்ந்திருக்க, அந்த இடத்தில் தன் கண்ணில் இருக்கும் கண்ணீரை உடையவிடாமல், பாரம் ஏறி நெஞ்சு அழுத்தியதை அடக்கி, இதழில் மட்டும் நகை என்ற முகமூடியை மாட்டிக் கொண்டது போல், தன் தங்கையுடன் வந்தவள், அவளை மணமேடையில் அமரவைத்தாள்.

அழகுடன் வந்து தன்னருகில் அமர்ந்தவளை சிறிதும் கண்டுகொள்ளாமல், விறைப்பாக அமர்ந்திருந்தான் நிமலன். பிரசன்ன வதனத்துடன் இருந்தவன் முகம் மட்டும், கடுகை எடுத்துப் போட்டால் வெடித்துவிடும் போல, அப்படி இருந்தது.

அவன் காதருகே குனிந்த ஒளிவியா, “என்னமோ, நீங்க உங்க கிட்னியை வித்து வாங்குன, ஐபோனை நான் ஆட்டைய போட்டது போல, இவ்வளவு விறைப்பா இருக்கீங்க... கொஞ்சம் சிரிங்க பாஸ்” என்று அவன் கோபத்தைக் குறைக்க, பாயும் நதியாய் அவள் பேச, அவளுக்கு முறைப்பை மட்டும் பதிலாக கொடுத்தான் நிமலன்.

அடிக்கும் வெயில், பயிரை பதம் பார்ப்பது போல, இவளை பதம் பார்த்து விடலாம் என்று நினைத்துவிட்டான் போல நிமலன்.

மந்திரங்கள் ஓதி ஐயர் தாலியை எடுத்து நிமலனின் கையில் கொடுக்க, அதைத் தன் கரங்களால் வாங்கியவன் கண்கள் திருமாங்கல்யத்தில் நிலைத்து நிற்க, அதை ஏற்க வேண்டி, ஒளிவியா தன் தலையைக் குனிந்து கொள்ள, காகிதத்தைக் கண்டவுடன் கவிதை எழுதும் கவிஞனைப் போல, ஒளிவியாவின் பக்கத்தில் இருந்த ஓவியாவின் கழுத்தில் வேகமாக மூன்று முடிச்சைப் போட்டிருந்தான் நிமலன்.

திருமணம் முடிந்தவுடன், தன் வாழ்வு மாறும் என எண்ணி காத்திருந்த ஒளிவியா, தன் கழுத்தில் ஏறப்போகும் தாலி, தன் அக்காவின் கழுத்தில் ஏறியதை அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

வந்திருந்த அனைவருமே ஏலியன் பூமிக்கு வந்துவிட்டதைப் போல அதிர்ச்சியுடன் நோக்க, மாறன் உள்ளம் மட்டும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது. இதை அவர் முன்பே கணித்திருந்தார் போல.

நிமலன் ஓவியாவின் கழுத்தில் தாலி கட்டியதும், அதை ஒளிவியா பிடுங்கி விடக்கூடாதென்று கட்டியாக பிடித்துக் கொண்டாள் ஓவியா. ஆனால் நிமலனின் செயலை அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

இதுவரை இல்லாத ஆவேசத்தில், தன் உயிர் தொலைந்த வலியில், தன் கழுத்தில் தொங்கிய மாலையை எடுத்து ஆவேசமாக விசிறி அடித்த ஒளிவியா நிமலனை நோக்கி, வடுக்களை நிமிண்டாமல், வார்த்தைகளால் சாகசம் புரியாமல், “ஏன்” என்று வெறும் ஒற்றை வார்த்தையில் கேட்டாள்.

தூர்தசன் என்ற பெயரைக் கேட்டதும், உள்ளம் சட்டென்று பூரிக்கும் எண்பதுகளில் பிறந்தவர்களைப் போல, மகிழ்ச்சி பூரிப்பில், ஒளிவியாவின் முகத்தைப் பார்த்தவன், “நீ என்ன நினைச்ச?. உன் கூட படுத்த காரணத்துக்காக உன்னையே கல்யாணம் பண்ணுவேன்னு நினைச்சியா?” என அவன் கத்திப் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அனைவரையும் கலங்க வைத்து களங்கமுண்டாக்கும் வல்லமை வாய்ந்திருந்தது.

அதனைக் கேட்டு அதுவரை சிரித்துக் கொண்டிருந்த மாறனோ தன் நெஞ்சை பிடித்துவிட்டார். ஓவியாவிற்கோ அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி.

“ஓகே பத்தாவது அத்தியாயம் முடிஞ்சிருச்சி” என்று கத்திக்கொண்டே, “தொடரும்...” என்று தன் மடிக்கணினியில் தட்டச்சு செய்தாள் அங்கவை, நம் கதையின் நாயகி.

ஆம் நீங்கள் இதுவரை படித்துக்கொண்டிருந்த கதை அவள் கற்பனையின் ஊற்று தான்.

அங்கவை ஒன்றும் பெரிய அழகி எல்லாம் இல்லை. சாதாரண பக்கத்து வீட்டுப்பெண் போல் தான் இருப்பாள். தான் எழுதிய கதையை மீண்டும் ஒரு முறை படித்து, பிழை திருத்தம் பார்த்தவள், “இந்த ஆன்ட்டி ஹீரோ கதைக்கு பொங்கல் வராம இருந்தா சரி தான்” என்று சொல்லிக் கொண்டே, மணியைப் பார்த்தாள். அதுவோ ஒன்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“ஐயையோ! மணி ஒன்பதாகப் போகுது....” என்று கத்திக் கொண்டே அரக்கப் பறக்க எழுந்து, குளித்துக் கிளம்பி தன் அலுவலகம் நோக்கிச் சென்றாள்.

குளோபல் ஆடிட்டிங் என்று பொன் எழுத்துக்களால் ஜோடிக்கப்பட்ட ஐந்து மாடி கட்டிடத்திற்குள் வேகமாக ஓடி சென்றாள் அங்கவை.

அவள் ஓடி வந்து தன் இடத்தில் அமர்வதைப் பார்த்த, அவளின் தோழி ஒருத்தி, “என்னம்மா அங்கவை, இன்னைக்கும் லேட் தானா?” என்று கேட்டுவிட்டு, கார்டூன் கதாப்பாத்திரம் சிரிப்பதைப் போல் சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

முகத்தை சிறியதாக வைத்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்த அங்கவை, “சார் வந்துட்டாரா?” என்று கேட்க.

“இதோ, அங்கப்பாரு நிமலன் சார் வராரு” என்று வாயில் ஜோல் வடிய அவன் வந்து கொண்டிருந்த திசையைக் காட்டினாள்.

ஓசியில் கிடைத்த தம் பிரியாணியைப் பார்ப்பது போல், அவனைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள் சங்கவை.

இவர்கள் கனவுலகம் சிறிது கணங்கள் மட்டுமே நீடித்தது. ஏனென்றால், அவன் பின்னிருந்து வந்த அழகான பெண்ணொருத்தி, பஞ்சு மிட்டாயைக் கைப்பற்றிய குழந்தையைப் போல, அவன் கையை சந்தோஷமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவனும் சந்தோஷமாக அவளின் கையைப் பற்றிய படி, தன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அதிர்ச்சியான சங்கவை, “அந்த பொண்ணு, சார் தங்கச்சியா?” என்று தன் மனதில் ஆயிரம் வேண்டுதல்களுடன் தன் தோழியிடம் வினாவ.

சோகத்துடன் தன் தோழியைப் பார்த்தவள், “மனசை திடமா வச்சிக்கோடி... நீ நேத்து கிளையண்ட்ட பாக்க போனதுக்குப் பிறகு தான் எங்களுக்கு விசயம் தெரிஞ்சது. அது நம்ம நிமலன் சார் கட்டிக்கப்போற பொண்ணு. பேரு ஓவியா” என்றதும் தான் தாமதம், இந்தியா பாகிஸ்தான் போர் அவள் நெஞ்சல் நடப்பதைப் போல் உணர்த்தாள் சங்கவை.

“அதுக்கு நீ ஏண்டி சோக கீதம் வாசிக்குற?. நிமலன் சார் உயரம் எங்க, நாம எங்க” என்று அவள் தோழி அவன் மனசை தேற்ற.

“அடி போடி... நான் ஆன்ட்டி ஹீரோ கதை ஒன்னு எழுதுறேன்னு சொன்னேன் இல்லையா.... அதுக்கு ஹீரோவா நினைச்சு நான் எழுதுறது நிமலன் சார் தான்டி... அதுல ஹீரோ பெயர் கூட நிமலன் தான்” என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே, “அடிப்பாவி, அப்ப நிமலன் சாருக்கு பொங்கல் வாங்கி கொடுக்குறியா?. ஐயையோ! நிமலன் சாரை யாரெல்லாம் எப்படி எல்லாம் திட்டுறாங்கன்னு தெரியலையே” என்று அவள் நண்பி ஒப்பாரி வைக்க ஆரம்பித்தாள்.

“நல்லா வைக்கட்டும்... என் இதயத்தை உடைச்சதுக்கு அவருக்கு இது தேவை தான்” என்று தன் ஒரு தலை காதலை நினைத்து அவள் வருத்தப்பட்டாள்.

“சரி அதுல நாயகி யாரு” என்று அவள் கேட்க. “நாயகி கண்டிப்பா நான் கிடையாது. ஆனா அவள் பெயர் ஓவியா” என்று சொல்ல, இப்போது அவள் நண்பி தன் வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

******************

“கண்பார்வை காட்டுவாயென காலமெல்லாம் காத்திருந்தேன், என் ஆசை பேராசை என்று தெரியாமல்” என்று தன் கவிதை நோட்டில், நிமலனை நினைத்துக் கவிதை எழுதிய சங்கவை, தன் வீட்டுப் பால்கனியில் நின்று நிலாவை ரசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

சங்கவை, “என்னோட கிரஷ் ஒவ்வொருத்தருக்கும் கல்யாணம் ஆகுது. இனி வேற கிரஷ்சைத் தான் பிடிக்கணும்” என்று அவள் வாய்விட்டு சொல்ல, அப்போது வானத்தில் இருந்து மின்னிக் கொண்டே வந்த ஏதோ ஒன்று அவள் அருகினில் விழுந்தது.

திடீரென்று தன் அருகே ஏதோ ஒன்று விழுந்ததைப் பார்த்து பதறிவிட்டாள் பெண்.

பேப்பர் வெயிட்டின் அளவில், நீலக்கலரில் மினுமினுப்பாக மின்னிக்கொண்டிருந்தது அந்தக் கல்.

மனதில் சிறிய பயத்துடன் தான் அதைத் தன் கைகளில் எடுத்தாள் அங்கவை.

“வாவ்... இது எரிநட்சத்திரத்தில் இருக்கும் ஒரு பகுதியா இருக்குமோ” என்று அந்தக் கல்லை ஆராய ஆரம்பித்தாள்.

பளபளவென்று அழகாக இருக்கும் கல்லைப் பார்த்து அவள் முகமும் ஜொலிக்க ஆரம்பித்தது. “நல்லா விலை போகும் போல... அப்ப நான் பணக்காரியா ஆகப்போறேனா?” என்று அப்துல் கலாம் ஐயா கனவு காணச்சொன்னதை தவறாக புரிந்து கொண்டு கனவுலகம் சென்று, உலகத்தை சுற்றிவிட்டு வந்தாள்.

அதிக சந்தோஷத்துடன், தன் மடிக்கணினி முன்பு வந்தவள், “சரி... இப்பவே இந்தக் கதையை முடிச்சிடலாம்” என்று எண்ணியவள், கணினியின் அருகிலையே அந்த கல்லை வைத்துவிட்டு, தான் விட்டதை எழுத ஆரம்பித்தாள்.

கதை அனைத்தையும் எழுதி முடித்துவிட்டு, முற்றும் போட்டவள், மேஜையில் தலைவைத்து அப்படியே தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

அவள் நன்றாக தூங்கிக்கொண்டு இருக்கும் போது, யாரோ அவளை எழுப்புவது போல் சத்தம் கேட்டது.

“யாரு...” என்று கேட்டுக் கொண்டே அவள் தன் கண்களைத் திறக்க, அவளைப் பார்த்து முறைத்தபடி நின்றிருந்தார் அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர்.

அடாத மழைபோல் அடிக்கடி ஏதோ ஒரு பெயரை உச்சரித்த மனிதரைப் புரியாது பார்த்தவள், “நீங்க யாரு? எப்படி உள்ள வந்தீங்க?” என்று கத்திவிட்டாள்.

“ஹேய் ஒளிவியா? உன் அப்பனையே பார்த்து யாருன்னு கேட்பியா?” என்று கத்திய பெரியவர், வேறு யாரும் இல்லை சாட்சாத் ஒளிவியாவின் தந்தை மாறன் தான்.

(கதை எப்படி இருந்ததென்று தவறாது உங்களது கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யுங்கள் டோலிஸ்)
















 

NNK-30

Moderator
அத்தியாயம் – 2

காடும் மேடும் மறைந்து கட்டிடக் காடாய் ஆன ஊரைப் போல, தன் மூளையில் உள்ள செய்தியெல்லாம் மறைந்து போய், புதியதாக தன் முன்னே வந்து நின்றவற்றை எல்லாம் பார்த்து சில கனங்கள் சிலையாகி விட்டாள் சங்கவை.

பின் சுயத்திற்கு வந்து தன் முன்னே நின்று காட்டுக் கத்தலாக கத்திக்கொண்டிருந்த பெரியவரைப் பார்த்தவள், “பொறுங்க... இப்ப... இப்ப நீங்க என்னை ஒளிவியான்னு சொல்லியா கூப்டீங்க?” என்று புரியாமல், திக்கித்திணறிய குரலில் திரும்பவும் வினாவினாள்.

நெருப்பை அள்ளி அவர் நெஞ்சில் கொட்டியதைப் போல கத்த ஆரம்பித்தார் மாறன், “இன்னைக்கு கம்பெனிக்கு வாராமல் இருக்குறதுக்கு, பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி நடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா?. உன்னோட அக்கா ஓவியாவைப் பாரு. அவளைப் பார்த்து கத்துக்கோ. வீட்டில் உள்ளே வேலையையும் முடிச்சிட்டு, கம்பெனிக்கும் போயிட்டா. நீயோ தண்டச்சோறு... ச்சை... எனக்குன்னு வந்து வாச்சிருக்கு” என்று தலையில் அடித்தபடி அங்கிருந்து சென்றார் மாறன்.

“இந்த ஆளு ஏன் லூசு மாதிரி பேசிட்டுப் போறான். இவன் யாரு என்னை பேசுறதுக்கு?” என்று கோபத்தில் புலம்பிக் கொண்டே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள், அப்போது தான், அவள் இருக்கும் இடத்தை உணர்ந்தாள்.

அதைப் பார்த்து மலை உச்சியில் இருந்து கீழே விழுந்ததைப் போல, அவள் தலையெல்லாம் கிறுகிறுவென்று சுத்த ஆரம்பித்தது.

“ஆத்தாடி ஆத்தா... எம்மாம் பெரிய ரூமா இருக்கு. இது நம்ம வீடு இல்லையே!. பார்க்க அரண்மனை மாதிரி இருக்கு” என்று வாய்விட்டு புலம்பியபடி, அந்த அறையை நோட்டமிட ஆரம்பித்தாள்.

அந்த அறையின் இன்டீரியர் டிசைன் மிகவும் நேர்த்தியாகவும், அதே நேரம் மிகவும் ஆடம்பரமாக இருந்தது. அதன் இடப்பக்கம் கண்ணாடியால் செய்யப்பட்ட கதவு இருந்தது. அதைத் திறந்து அவள் வெளியே செல்ல, அங்கே பால்கனியில் அழகழகான நிறங்களில் ஆர்கிட் மலர்களும், ஐய்ரிஸ் மலர்களும் தன் கவர்ச்சியால் பார்ப்பவர் கண்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தன. அதனைப் பார்த்த சங்கவையின் புருவம் யோசனையில் மேலே ஏறியது.

‘ஆர்கிட் மலர்களும், ஐய்ரிஸ் மலர்களும் பூத்துக் குலுங்கி அவள் பால்கனியை அலங்கரித்தது’ என்று அவள் கதையில் எழுதிய வரிகள் அவளின் நியாபக இடுக்குகளில் வந்து வந்து போனது.

திரும்பவும் உள்ளே வந்து அறையைப் பார்க்க, அங்கே அவள் எது போல் தன் கதையில் எழுதினாளோ அதற்கு மாற்றாக இருந்தது.

சங்கவை ருசித்து ரசித்து எழுதியதோ கதையின் நாயகி ஓவியாவின் அறையை இவள் இருப்பதோ ஒளிவியாவின் அறையில். அப்போது தான் மாறன் தன்னை, ‘ஒளிவியா’ என அழைத்தது பெண்ணவளின் நியாபகத்திற்கு வந்தது.

‘இல்ல... நிச்சயம் யாரோ என்னை பிரான்க் பண்றாங்க. அது யாருன்னு கண்டுபிடிக்குறேன்’ என்று அவள் நினைக்க, அவளின் இன்னொரு மனமோ, ‘நீ தான் கதையை இன்னும் ஆன்லைனில் போடலையே, அப்பறம் எப்படி?’ என்று வேறு மாதிரி யோசிக்க.

பல மணி நேர யோசனைக்குப் பின், எழுத்தாளரான நம் கதையின் நாயகி சங்கவை ஒன்றை உணர்ந்து கொண்டாள்.

“நான் எழுதுன கற்பனைக் கதைக்குள், எப்படி நானே உள்ளே வந்தேன்! அதுவும் வில்லி கதாப்பாத்திரத்தில்....” என்று கத்திக்கொண்டே தன் தலையைப் பிடித்து அமர்ந்துவிட்டாள் சங்கவை.

அந்த பால்கனியோ, அவள் அறைக்கும், ஓவியாவின் அறைக்கும் பொதுவானவை. அதனால் அது மட்டும் மாறவில்லை.

“இது கனவு தான்... நிச்சயமா இது கனவு தான்...” என்று சொல்லிக் கொண்டே, பித்து பிடித்த ஜல்லிக்கட்டு காளை போல, சுவற்றில் முட்டி மோதினாள்.

பின், தலை வலிக்க தன் தலையைப் பிடித்து அமர்ந்து கொண்டவள், “முதன் முதலா ஒரு கதை எழுதி, அதுக்குள்ள இப்படி நானே வந்து மாட்டிக்கிட்டேனே!” என்று வெடித்து புலம்ப ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தாள் பெண் ஒருத்தி. அவள் வேறு யாரும் இல்லை, நிஜ உலகில் உள்ள நிமலனின் காதலி ஓவியா.

அவள் முகத்தைப் பார்த்து, எங்கிருந்தோ வந்த தொடர்வண்டி தன் மேல் ஏறி தன்னைக் கொன்றுவிடாதா என எண்ணம் கொண்டாள் சங்கவை. இப்போது கதைக்குள் கதையாகிய ஒளிவியா.

அவள் முன்னே வந்து நின்ற ஓவியா, “என்னாச்சி ஒளிவியா?. நீ இன்னும் சாப்பிடக் கூட கீழ வரலையாம். வேலைக்கார அம்மா சொன்னாங்க. அதான் நான் உனக்கு என்னமோ ஏதோன்னு அடிச்சுப் பிடிச்சு ஓடி வரேன்” என்றாள் அக்கறை மிகுந்த குரலில்.

“ஓவியா, நீ ஏன் இவ்வளவு நல்லவளா இருக்க?” என்று ஒளிவியா பொறுக்காமல் கேட்டாள்.

அவளை வித்தியாசமாக பார்த்த ஓவியா, “ஹேய் இதில் என்ன இருக்கு. நீ நேத்து என்னை நிமலன் கூட ஷாப்பிங் போக விடாம பண்ணதை, நான் எப்பவோ மறந்து, உன்னை மன்னிக்கவும் செஞ்சிட்டேன். இன்னைக்கு நிலவன் டின்னர்க்கு நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போறாரு...” என்று அவள் பேசிக் கொண்டே செல்ல, அப்போது தான் ஒன்று ஒளிவியாவின் நியாபகத்திற்கு வந்தது, ‘நேத்து ஷாப்பிங் போகவிடாம செஞ்சேனா! இன்னைக்கு நிமலன் வரான்னா... அப்படின்னா இது எட்டாவது அத்தியாயமா?’ என்று மனதில் அலறினாள்.

பின் சிறிது நேரம் ஓவியா அவளுடன் பேசிவிட்டு செல்ல, கதவை முடிவிட்டு யோசிக்க ஆரம்பித்தாள் ஒளிவியா.

“அப்போ... அப்போ... இன்னைக்கு ராத்திரி எனக்கும் நிமலனுக்கும் சம்பவம் நடக்கப்போகுதா” என்று அவள் அதிர்ந்து கத்த, அவள் வயிற்றில் பறந்த பட்டாம்பூச்சிகளுக்கு குழந்தையே பிறந்துவிடும் போல, அப்படி இருந்தது, அவள் வயிற்றில் கேட்ட அதிர்வு.

மகிழ்ச்சியா, பயமா, அல்லது கோபமா எதுவுமே அவளுக்கு விளங்கவில்லை. ‘அப்ப இன்னைக்கு சம்பவம், அடுத்து கல்யாணம், அதுக்கடுத்து உனக்கு மர்கயா தான்’ என்று அவள் மனது வலிக்க ஆரம்பித்தது.

‘இல்ல இல்ல... அப்படி எல்லாம் நடக்காது. நான் கூடிய சீக்கிரம் இந்த கற்பனை உலகத்தில் இருந்து வெளிய வந்துடனும். அதுக்கு முதல்ல, நிலவனையும், ஓவியாவையும் சேர்த்து வைக்கணும்’ என்று நினைத்துக் கொண்டே வெளியே வந்தாள்.

அது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை என்பது பாவம் பெண்ணவளுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.

கீழே தடபுடலாக சமையல் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. “இன்னைக்கு நைட் நிமலன் சாப்பாட்டுல, போதை ஏத்தும் மருந்தை ஒளிவியா கலக்கப் போறா. ஆனா இப்போ இருக்குறது, ஒளிவியா கிடையாது சங்கவை. ஸோ... நான் எதுவும் பண்ணமாட்டேன். இதுவே பாதி பிரச்சனை முடிஞ்ச மாதிரி தான்’ என்று தனக்குள் பேசிக்கொண்டவள், தன் முன்னே, அழகிய கிரேக்க சிலை போல் வந்து கொண்டிருந்த நிமலன் மீது மோதினாள்.

“ஹேய், வேணுமுன்னே தான வந்து மோதுன ****” என்று ஆங்கில கெட்டவார்த்தையுடன், பாயும் ஈட்டிகள் அவன் வாயில் இருந்து புறப்பட்டன.

ஆனால் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கைப் போலத் தான் நின்றிருந்தாள் ஒளிவியா. “நிஜமாலுமே பக்கத்தில் இருந்து பார்க்க, கிரேக்க சிலை மாதிரி தான் இருக்கீங்க நிமலன் சார்” என்று அவள் ஜோள் ஊற்ற, தன் தலையில் அடித்துக்கொண்ட நிமலன், அங்கிருந்து நகரப்போக, அவனது கையைப் பிடித்தவள், “உங்களுக்கு ஒன்னும் அடிபடலையே சார்” என்று வழிந்தபடி கேட்டாள்.

அவளின் பிடியை வெடுக்கென்று தட்டிவிட்டவன், “ஊழல்களில் ஊறித்திளைத்த பெருச்சாளிகள் நடமாடும் பண்டக சாலைகளுக்குப் பெயர் நியாய விலைக் கடையாம். அது மாதிரி தான் நீயும். வெளியே நல்லவள் மாதிரி போர்டு மாட்டிக்கிட்டா போதுமா?” என்று சொற்களை வாரி வழங்கி, போதுமான வரை ஒளிவியாவை காயப்படுத்திவிட்டோம் என்ற நினைப்போடு, அங்கிருந்து நகன்றான் நிமலன்.

“ம்ச்... ‘ஆயிரம் சூரியனின் வெப்பத்தை தன் கண்களில் தேக்கிக் கொண்டு திரிபவன், யாருக்கும் அடங்காதவன், அவன் முகத்தில் எப்போதும் இறுக்கம் இருக்கும். பார்வையிலையே ஒருவரை பஸ்பம் ஆக்குபவன்...’ இப்படி எல்லாம் ஆன்ட்டி ஹீரோவா நிமலனை வடிவமைச்சது, எவ்வளவு பெரிய மகா முட்டாள் தனம்னு, கதைக்குள்ள வாழ்ந்து பார்த்தா தான் தெரியுது” என்று சலித்துக் கொண்டே உள்ளே சென்றாள் ஒளிவியா.

அப்போது தான் மாறனும், ஓவியாவும் அலுவலகத்தில் இருந்து உள்ளே வந்தனர்.

“வாங்க நிமலன். வந்து ரொம்ப நேரமாச்சா?” என்று நலம் விசாரிக்க, “இப்போத் தான் வந்தேன் மிஸ்டர் மாறன்” என்று அவரிடம் பதில் கூறிக் கொண்டிருந்தான்.

ஓவியாவின் பார்வை முழுவதும் நிமலன் மீது தான். அதனைப் பார்த்து பொறாமை கொள்ளாமல் ஒளிவியாவால் இருக்க முடியவில்லை.

‘அச்சோ... இது வேற மானங்கெட்ட மனசு. நிஜ உலகத்தில் தான் நிமலன் சாரைப் பார்த்ததும், இப்படி துடிக்குதுன்னா, கற்பனையிலும் அப்படி தான் துடிக்குது’ என்று நினைத்துக் கொண்டாள் ஒளிவியா.

“ஹேய் ஒளிவியா, உன்னைத் தான் கூப்பிடுறேன். எப்போ பார்த்தாலும் நெட்பிளிக்ஸ்ல டிராமா பார்த்து கனவு உலகத்திலையே இருக்க வேண்டியது. போ.. போய் எல்லாருக்கும் குடிக்க ஏதாவது எடுத்துட்டு வா” என்று மாறன் அரட்ட, “இதோ போறேன்” என்று ஓடிப்போய் அடுப்படியில் நின்றுகொண்டாள்

“நானும் ஒளி கூட போறேன் அப்பா” என்று எழுந்த ஓவியாவை வம்படியாக இழுத்து, நிமலன் அருகே அமரவைத்தவர், “நீயும் ஒளியும் ஒரே மேஜர் தானே!” என்று பேச்சு வளர்க்க ஆரம்பித்தார்.

அவர்கள் பேச்சு அப்படியே பங்குச்சந்தை, அரசியல் என்று செல்ல ஆரம்பித்தது.

உள்ளே வந்த ஒளிவியா, அங்கிருந்த வேலை ஆட்களிடம், “ஆரஞ்சு ஜூஸ் தயார் பண்ணுங்க” என்று சொன்னவள், ‘இப்போ தானே அந்த போதைப் பொடிய நான் கலப்பேன். ஆனா என் கையில் தான் ஒன்னுமே இல்லையே!’ என்று யோசித்துக் கொண்டே தன் காற்சட்டைப் பையில் கையை விட்டவள், அதில் ஒரு பொட்டணம் இருப்பதைப் பார்த்து, “அச்சோ” என்று திரும்பவும் உள்ளே வைத்து மறைத்தாள்.

‘இது மட்டும் நடக்கவே கூடாது’ என்று நினைத்தவள், வேலையாள் தந்த ஜூசை வாங்கிகொண்டு வெளியே சென்றவள், அனைவருக்கும் கொடுத்தாள்.

விருந்தும் சிறப்பாகவே முடிந்தது. அன்று இரவு தன் கட்டிலில் மகிழ்ச்சியாக படுத்தவள், “இனி ஓவியாவும், நிமலனும் சேர்வதற்கு எந்த தடையும் கிடையாது” என்று மகிழ்ச்சியாக தனக்குள் பேசிக்கொண்டாள்.

முன்பு கதையில், போதைப் பொடியை அவனுக்குக் கலந்து கொடுத்து, அவன் பின்னாடியே அவனது வீட்டிற்கும் சென்றிருந்தாள் ஒளிவியா. இப்போது எல்லாம் நன்றாகவே நடக்கும். நாமும் சீக்கிரமாக வீட்டிற்கு போகலாம் என்று உவமையில் தன் கண்களை மூடினாள்.

அப்போது ஏதோ உடையும் சத்தம் கேட்க, தன் கண்களை படக்கென்று திறந்தவள், தன் முன்னே போதையில் தள்ளாடியபடி நின்றிருந்த நிமலனைக் கண்டு, பேயைப் பார்த்தவள் போல் அடித்துப் பிடித்து படுக்கையில் இருந்து எழுந்தாள்.

அவனோ, ஓரெட்டில் அவளை நெருங்கியவன், அவள் கழுத்திற்குள் தன் முகத்தைப் புதைத்திருந்தான்.

‘ஆன்ட்டி ஹீரோ கதை எழுதி ஹீரோக்கு பொங்கல் வாங்கித் தரலாம்னு பார்த்தா, இவன் எனக்கே பொங்கல் கொடுத்துருவான் போல’ என்று அதிர்ந்து விழித்தாள் ஒளிவியா.

தன் சொல்வீச்சில் ஒளிவியாவை அடித்து குருதி கசியும் வரை வார்த்தைகளால் எப்போதும் குத்துபவன், இனி மயிலிறகாய் வருடும் சொற்களை உதிர்ப்பானா என்பதை பொறுத்திருந்து தான பார்க்க வேண்டும்.

(கதை எப்படி இருந்ததென்று தவறாது உங்களது கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யுங்கள் டோலிஸ்)




 

NNK-30

Moderator
#nnk30 #காதகனின்_சித்தராங்கி

கீழே உள்ள வசனத்தின் மூலம் உதித்து, என் கற்பனை கொண்டு வடிவமைப்பு செய்தது தான் இந்த காதகனின் சித்தராங்கி

"புத்தகம் படித்தால் மட்டும் போதாது, நான் புத்தகத்தில் இருக்க வேண்டும்"

2uds வந்திருக்கு பிரண்ட்ஸ். கதை உங்களுக்கு புரியுதா, நல்லா இருக்கான்னு மறக்காமல் கமெண்ட்ஸ் பண்ணுங்க. நன்றி.

இன்னும் ஒரு முக்கிய விஷயம் டியர்ஸ் time travel, werewolf மாதிரி இந்தக்கதை transmigrating into novel concept.

1000019420.jpg
 
Last edited:
Status
Not open for further replies.
Top