எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

தீராத காதல் அத்தியாயம்-4

Status
Not open for further replies.

NNK-70

Moderator

தீராத காதல் தேனாக மோத-NNK70

அத்தியாயம்_4

ஸ்வேதாவுடனான அன்றைய சந்திப்பிற்கு பிறகு இனியின் மனதில் இன்னுமே பாரம் கூடிக் கொண்டே போனது. ‘ஸ்வே சொல்றதும் கரெக்ட்டு தானே, எதையுமே ஆரம்பத்திலேயே சரி செஞ்சிட்டா அப்புறம் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லையே, வளரவிட்டால் இன்னும் வலி தான் மிஞ்சும்’ என்று ஒருவாறு தன்னை சமாதனப்படுத்தி கொண்டு பணிக்குச் செல்ல ஆயுத்தமானாள்.

கிளிம்பி உணவு மேஜைக்கு வந்தவளோ அங்கு மேகலா இல்லாததால் அவரை உரத்து அழைக்கத் துவங்கினாள். “ அத்த… அத்த… எங்க இருக்கீங்க” என்று கேட்டுக் கொண்டே ஹாலுக்கு வந்தவள், அங்கு நின்று தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மேகலாவின் பின்த்தோளைத் தொட்டாள்.

அதில் திரும்பியவர் “இனி கண்ணா! வந்துட்டியா? இதோ வரேன் உனக்காகத் தான் இவ்ளோ நேரமும் காத்துக்கிட்டுருந்தேன், நீ வராததால கொஞ்ச நேரம் டிவி பார்க்கலான்னு இப்போ தான் வந்தேன். நீ வா உட்காரு. உனக்குச் சப்பாத்தியும் குருமாவும் பண்ணிருக்கேன்”. என்று கூறிவிட்டு அவளுக்கான உணவைத் தட்டில் வைத்தார். “நைட் தூங்க நேரம் ஆகிடுச்சு அத்த அதான் மார்னிங் லேட், சரி அப்படி என்ன முக்கியமா டிவியில பார்த்திட்டுருந்தீங்க நான் கூப்பிடுறதக் கூடக் காதுல வாங்காம?” என்று கேட்டாள் இனி.

‘ஹூம்’ என்ற பெருமூச்சுடன் மேகலா பேச ஆரம்பித்தார். “ அதை ஏன் இனி மாக்கேட்குற, ரொம்ப நாளா நீயூஸ் பாக்கலன்னு

நீயூஸ் சேனல் வச்சேன், கடைசில ஏன்டா வச்சேன்னு ஆகிடுச்சு” என்றார். “ உங்கள டென்ஷன் ஆக்குற அளவுக்கு ஒரு நியூஸா? அப்படி என்னத்த தான் பார்த்தீங்க” என்றாள் சின்ன சிரிப்புடன்.

“பெத்தவங்களுக்கு வேற என்ன டென்ஷன் இருக்கு புள்ளைகள தவிர, பண்ணிரெண்டாவது படிக்கிற பொண்ணு ஒன்னு பஸ்ல போகுறப்போ காலேஜ் பையன பார்த்துக் காதலிச்சுச்சாம், வெறும் ரெண்டு மாசமே பழகுன காதலனை நம்பி வீட்டை விட்டு ஓடிப்போய்க் கல்யாணமும் செஞ்சிக்கிச்சாம், இப்போ கர்ப்பமா இருக்குறப்போ அவள விட்டுட்டு அவன் ஓடிட்டானாம். பெத்தவங்களும் ஏத்துகலன்னு ஆத்துல குதிச்சு தற்கொலை பண்ணிகிட்டாளாம், இது தான் அந்த நீயூஸ்” என்றவர் மேலும் தொடர்ந்தார்.

“இரண்டு மாசக் காதலெல்லாம் ஒரு காதலா, அப்படியென்ன காதல் வேண்டிக் கிடக்கு, இதுல கல்யாணம் வேற, இவங்களுக்கெல்லாம் காதல் அவ்ளோ மலிஞ்சு போச்சுல்ல, ரெண்டு வாரக் காதல் ரெண்டு மாசக் காதல்ன்னு, எந்த நம்பிக்கையில இவ்வளவு குறுகிய காலத்துல காதல் கல்யாணம்னு செஞ்சிக்கிறாங்க” என்றார் ஆற்றாமையாக.

இதைக்கேட்டவுடன் உணவருந்திக் கொண்டிருந்த ‘இனி’க்கு புரையேறியது.

“ பொறுமையா சாப்பிடுமா” என்று இனியின் தலையைத் தட்டி விட்டுத் தண்ணீர் அருந்தவைத்தார் மேகலா. “ ஏதோ வயசுக் கோளாறுல பண்ணிருச்சு, சின்னப் பிள்ள பாவம்” என்றாள் இனி கவலையாக. அதைக் கேட்ட மேகலாவிற்குகோ இன்னும் கோபம் வந்தது.

“நீ சும்மாரு ‘இனி’ம்மா, நல்ல படிச்சு உத்யோகத்தில இருக்குற பொண்ணுங்க கூட இப்படிதான் கண்டவுடன் காதல்னு சொல்லி வாழ்க்கையை வீணாக்கிக்கிறாங்க” என்றார் அடங்காத கோபத்துடன் மேலும் தொடர்ந்தவர், “எல்லாத்துலயும் இப்ப உள்ள பிள்ளைகளுக்கு அவசரம், என்ன ஏதுன்னு தெரியாம உடனே காதல் கீதல்னு தப்பான முடிவெடுக்க வேண்டியது” என்றார். அதைக் கேட்ட இனிக்கு தன்னை யாரோ சவுக்கால் அடிப்பது போன்றானது.

அவளால் அதற்கு மேல் உணவு உண்ண முடியாமல், உடனே எழுந்து சென்றுவிட்டாள்.

வழியெங்கும் மேகலாவின் வார்த்தைகளே அவளின் காதுகளில் ஒலித்தன.

இரண்டு மாத காதலையே தன் அத்தை சாடும்போது, பார்த்தவுடன் மனதை பறிக்கொடுத்த தன்னை என்னவென்று நினைப்பார் என்ற குற்றவுணர்ச்சி அதிகமானது. நினைக்க நினைக்கத் தலை ‘வின்’னென்று தலை வலித்தது.

மிகுந்த மன அலைப்புறுதலுடன் மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தாள்.

அவனைச் சந்திப்பதை தவிர்த்து விட்டுப் பிற வேலைகளில் ஐக்கியமானாள் மிருணாளினி.

தோழியின் முகம் ஓரளவுக்கு தெளிவாக இருப்பதை உறுதி செய்த ஸ்வேதா அவளிடம் எதுவும் கேட்டுத் தொந்தரவு செய்யாமல் தன் பணியில் ஈடுப்பட்டாள்.

அங்கு அவனோ அவளின் தரிசனத்திற்காக வழிமேல் விழி வைத்துக் காத்துக் கொண்டிருந்தான். நேரம் ஆகியும் அவள் வராததால் அவளைக் காணாமல் தவித்தவன், தன் படுக்கைக்கு அருகிலிருந்த அவசர உதவி பொத்தானை அழுத்தினான்.

அவசர ஒலிக் கேட்டவுடன், பணியிலிருந்த இனி பதட்டமுடன் அவனறையை நோக்கி ஓடினாள்.

அடித்துப்பிடித்து அவள் தன்னைக் காண ஓடி வந்ததை கண்டு ரசித்தவன், பெரியதாகப் புன்னகைத்தான்.

அந்தப் புன்னகையில் கட்டுண்டவள் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நொடிகள் நிமிடங்களாகக் கடக்க, தன் அலைப்பேசி ஒலித்ததில் சுதாரித்தவள், அழைப்பையேற்று பதில் கூறிக் கொண்டிருந்தாள்.

அமைதியான அவளின் பேச்சு மெல்லிசையாக ஒலிக்க அதில் லயித்து அவள் பேசுவதையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களில் அலைபேசியை அணைத்துவிட்டு அவனை நோக்கித் திரும்பியவள், “எதுக்கு எமர்ஜென்சி பட்டனை பிரஸ் பண்ணீங்க? என்ன ஆச்சு?” என்றாள் பதட்டத்துடன்.

அவளின் இந்தப் பதட்டத்தை ரசித்தவாரே, “ஒன்னுமில்ல டாக்டரம்மா பிரஸ் பண்ணா பட்டன் ஒர்க் ஆகுதான்னு செக் பண்ணி பார்த்தேன், யா இட்ஸ் வொர்கிங்” என்றான் குறும்பாக.

அதில் அவனை ஏகத்துக்கும் முறைத்தவள், அவனின் தினசரி மருத்துவ குறிப்புகளைச் சரிப்பார்த்து விட்டு அங்கிருந்து சென்றாள்.அவனைப் பார்த்துவிட்டு வந்தவளின் மனமோ உலைக்களமாகக் கொதித்தது.

‘நான் தான் கம்முன்னு இருக்கேன்ல அப்புறம் ஏன்டா என்ன டார்சர் பண்ணுற, பல்ல பல்ல காட்டி எனக்கு ப்ரஷர் ஏத்துற’ என்று புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

“ என்ன இனி ஏன் புலம்புற?” என்று ஸ்வேதா கேட்க, “அது வந்து ஸ்வே… என்று பதில் சொல்ல ஆரம்பிக்கையில் செவிலி ஒருவர் வந்து இனியை அழைத்தார்.

“மேடம் H1 ல்ல இருக்க பேஷன்ட் உங்கள உடனே வரச் சொன்னாரு மேடம் ஏதோ எமர்ஜென்சியாம்” என்றாள் அந்தச் செவிலி.

அதில் இனியும் ஸ்வேவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

உடனே ஸ்வேதா,“ அவங்க இப்போ வருவாங்க சிஸ்டர் நீங்கப் போங்க” என்று கூறினாள்.

“போய்ப் பாருடி என்னன்னு” என்றாள் ஸ்வேதா. இனியோ, “நீயும் வா ஸ்வே, நான் தனியா போகல” என்றாள். அவள் கூறுவதின் அர்த்தத்தை உணர்ந்த ஸ்வேதா மறுக்காமல் அவளுடன் சென்றாள்.

சர்வ மருத்துவ உபகரணங்களுடன் இருந்த அந்த அறைக்குள் முதலில் இனி நுழைந்தாள், அவளைப் பார்த்தவுடன் ஏதோ கூற வாய் எடுத்தவன், பின்னால் வந்த ஸ்வேதாவை கண்டு அமைதியானான்.

“எதுக்கு சார் கூப்பிட்டிங்க?, என்ன எமர்ஜென்சி?” என்றாள் இனி சற்று உயர்ந்த குரலில். அவளை மட்டுமே ரசித்துக் கொண்டிருந்தவனால் அந்த நிமிடம் வந்த அக்குரலின் பேதத்தை அறியவில்லை.

“எமெர்ஜன்சிக்கு கூப்பிட்டா உடனே டாக்டர் வராங்களான்னு செக் பண்ணி பார்த்தேன், பரவாயில்ல உடனே வரிங்க” என்றான் மீண்டும் குறும்பாக. அதில் கடுப்பான இனியும் ஸ்வேவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ள, மீண்டும் அவர்களை அழைத்தான்.

“சிஸ்டர் ஒரு நிமிஷம்” என ஸ்வேதாவை அழைத்தவன், சற்று தூரத்திலிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துத் தருமாறு கேட்டான். அவனை முறைத்தவாரே தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் கொடுத்தவளிடம்,“ தேங்க் யூ சிஸ்டர்” என்றான். அதில் இன்னுமே கடுப்பானவள், “ நான் சிஸ்டர் இல்ல டாக்டர்” என்றாள் எரிச்சலாக.

அதைக் கேட்டுச் சிரித்தவனோ,“ நீங்க டாக்டர் தான் பட் எனக்கு சிஸ்டர்” என்றான் சிரித்தவாரே. அவன் கூறுவதன் அர்த்தம் புரிந்தவளோ இனியை ஒரு கண்டன பார்வை பார்த்தாள். இனியோ தன் தலையைக் கவிழ்த்துக் கொண்டாள். “வா! போகலாம்” என்று இனியின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்ல முயன்றபோது, “டாக்டர் ஒன் மினிட்” என்றான்.

உடனே ஸ்வேதாவோ, “என்ன வேணும் மிஸ்டர் சந்திரன்?” என்றாள் கேள்வியாக. அதில் மேலும் புன்னகைத்தவன்,” நான் டாக்டர தான் கூப்பிட்டேன்” என்றான் நக்கலாக. “ நானும் டாக்டர் தான்” என்றாள் எரிச்சலாக. “ நான் தான் சொன்னனே, நீங்க டாக்டர் தான் பட் எனக்குச் சிஸ்டர்னு, நான் கூப்பிட்டது அந்த டாக்டர” என்றான் இனியைச் சுட்டிக்காட்டி.

“என்னன்னு கேளுடி” என்றாள் ஸ்வே இனியைப் பார்த்து. ‘என்னதான் டா வேண்டும்’ என்றுக் கேட்டும் வண்ணம் தன் புருவத்தை உயர்த்தி ‘என்ன?’ என்று அவனிடம் பார்வையால் வினவினாள்.

அவளின் இந்தத் தோரணையை ரசித்தவாரே, “ஒன்னுமில்ல டாக்டரம்மா இதோ இங்க தொந்தரவா இருக்கு ஒரு ரெண்டு நாளா, அது என்னன்னு பார்த்துக் கொஞ்சம் சரிப் பண்ணிட்டு போனீங்கனா நல்லாயிருக்கும்” என்றான் தன் இதயமிருக்கும் இடது மார்பினைச் சுட்டிக்காட்டியவாரு.

அவனின் இந்தக் கூற்றில் பனிச்சாரல் உள்ளே வீசினாலும் அதனை அனுபவிக்க முடியாத துக்கத்துடன் ஒன்றும் கூறாமல் வெளியேறினாள் இனி.சந்திரனின் இந்தச் செய்கையையும், இனியின் துக்கத்தையும் ஒரு சேரக் கண்ட ஸ்வேதாவுக்கு என்னவோ போல் ஆனது. இருந்தும் எதுவும் கூறாமல் அமைதியாகத் தன் இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தாள்.

வந்து ஐந்து நிமிடங்கள் கூட ஆகியிருக்காது மீண்டும் அவனழைப்பதாகச் செவிலி ஒருத்தி வந்து சொல்லிச் சென்றாள். ‘ஹயையோடா’ என்றானது இருவருக்கும். ‘இவளே சும்மாயிருந்தாலும் அவன் விடமாட்டான் போலயே’ என்று நினைத்த ஸ்வேதாவோ,“சரி வாப்போய் என்னன்னு பார்க்கலாம், சர்ஜரி பண்ண ஆளு வேற ஏதாவது ப்ராப்ளம் வந்திடபோது” என்றாள்.

“ஆமாம் ஸ்வோ இப்போ தான் வார்டுக்கு மாத்திருக்காங்க, ஏதாவது இஷ்சூ இருக்கபோகுது, கன்டிஷன் நார்மலான்னு ஒரு தரவ பார்த்திட்டு வந்துருவோம்” என்றாள் இனி ஒரு மருத்துவராக.

வழக்கம்போல இனி உள்ளே நுழைய, அவளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தவன், “வாங்க டாக்டரம்மா, வலிக்குதுன்னு சொன்னா ஒன்னும் சொல்லாம போயிட்டீங்க” என்றான் குறும்பாக.

அதற்கு அவள் பதிலளிக்கும் முன் உள்ளே வந்த ஸ்வேதாவோ,“ நீங்கக் குத்துப்பட்டதில்ல, உங்க ஹார்ட்டுக்கு மட்டுமில்ல தலைக்கும் சேர்த்து பிரச்சனை வந்திருக்கிறதா ரிப்போர்ட்ஸ் வந்திருக்கு, அதை எல்லாம் செக் பண்ணி பார்க்க ஒரு நல்ல டாக்டர வரச் சொல்லிருக்காங்க, கூடிய சீக்கிரம் அவங்களே வந்து உங்களுக்கு எல்லா வைத்தியமும் பார்ப்பாங்க, அதுவரைக்கும் எங்கள தொந்தரவு செய்யாதீங்க” என்றாள் கண்டிப்பான குரலில்.

“அட டாக்டர கூப்பிட்டா சிஸ்டருக்கு கோவம் வருதே” என்றவன், “சரி சரி வந்ததே வந்திட்டீங்க, அந்த ஏசியைக்கொஞ்சம் அதிகம் வைச்சிட்டுப் போங்க சிஸ்டர், ஐ நீட் சம் சில் ஹியர்” என்றான் அப்பாவியாக.

ஏசியைக்கூட்டி வைத்து விட்டு வந்தவர்களுக்கோ இங்கு மனமெங்கும் அனல் அடித்தது.

“ரவி அங்கிள் சொன்னாருன்னு தான்டி இங்க டியூட்டி மாத்துனேன். இப்போ உடனேயும் வேற டியூட்டி மாத்தி தரமாட்டாங்கடி, என்ன ரொம்ப படுத்துறான்டி இவன்” என்றாள் இனி கோவமாக.

அதில் சட்டெனச் சிரித்த ஸ்வேதாவோ, “பரவாயில்ல நான் நினைச்சத விட ஆளு இன்ட்ரஸ்டிங்கா தான் இருக்கான்” என்றாள் அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன். அதில் இன்னுமே கடுப்பான இனி ஏதோ கூற வருமுன்னே அவர்களின் அறை வாசலில் நிழலாடியது.

அங்கே செவிலி ஒருவர் நின்றுக் கொண்டிருந்தார். “மேடம்…” என்று அவள் ஆரம்பித்தபோதே, அடுத்து அவள் என்ன கூறுவாள் என்பதை யூகித்த இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துத் திருதிருவென முழித்தனர்.

 
Status
Not open for further replies.
Top