எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கொலுசொலி ஆசைகள் 03

NNK 89

Moderator
கொலுசொலி ஆசைகள் 03

செந்தா, கௌது அவளை விட்டு விலகி சென்ற இடத்தில் அப்படியே அசையாமல் நின்றாள்.

'இது தான் என் வாழ்க்கையா?' என்ற கேள்வி மனதில் உருவாக, கண்களில் அருவி போல் கண்ணீர் வழிந்தது.

மனமோ'அடுத்தப் புள்ளைக்கு தயார் ஆகுடி, இதான் உன் வாழ்க்கை' என மெல்ல உணர்த்தியது.

"செந்தா! என்ன பண்ற? சீக்கிரம் வந்து சாப்பாட்டை எடுத்து வை, கௌது குளிச்சுட்டு வரட்டும்" என செவாயி குரல் கொடுத்தார்.

தன்னிலைக்கு திரும்பியவள் சட்டென்று கண்களைத் துடைத்தவாறு, "இதோ வரேன் அத்த" என முகத்தைச் சரிசெய்தப் படி வெளியில் சென்றாள்.

கௌது, கண்ணன் சாப்பிட அமர்ந்தனர், பாப்புவும் தந்தையின் அருகே அமர அடம்பிடிக்க, அவளுக்கு ஒரு தட்டு வைத்தாள் செந்தா.

"அம்மா! எனக்கும் எலை போடு"

"நீ சிந்திடுவ பாப்பு, தட்டு தான் வசதி"

"இல்ல! அப்பா, மாமா மாதிரி எனக்கும் போடு"

"அதான் அவ கேக்குறாள, எடுத்துப் போடு" என்றார் செவாயி.

"இல்லத்த!" என ஆரம்பித்தவளிடம், "அம்மா தான் சொல்றாங்கள, கேளு செந்தா" என்றான் கௌது.

செந்தா பதிலின்றி மகள் முன் ஒரு இலையை எடுத்து விரித்தாள்.

பாப்புவிற்கு ரசம், மோர் எல்லாம் அதில் உண்ண தெரியாது என்பதால் இந்த மாதிரி மற்றவர்கள் முன்பு செந்தா தட்டில் வைப்பது வழக்கம். தனியாக இருந்தால் பழக்கிவிடுவாள், இன்று கண்ணன் இருந்ததால் அந்த இடத்தை நாஸ்தி பண்ணிடப் போகிறாள் என்றே தட்டை வைத்தாள்.

மாமியார், கணவர் கூறவும் மகள் முன்னால் இலையைப் போட்டு சாதத்தை வைத்தாள்.

தமிழு, இளா இருவரையுமே செந்தா அமர சொல்லி பரிமாறினாள், ஹர்ஷியை செவாயிப் பார்த்துக் கொண்டார்.

அனைவரும் பேசியப்படி உண்ண, பாப்பு அவள் வேலையைக் காட்டி விட்டாள்.

டம்பளரில் இருந்த தண்ணீரை இலையில் ஊற்றி, அது எதிரில் இருந்த கண்ணன் இலையை நோக்கி வழிந்தோடியது.

"பாப்பு! இதுக்கு தான் சொன்னேன்" என மகளின் முதுகில் ஒரு அடியை வைத்து, "இருங்கண்ணா!" என கண்ணனிடம் கூறிவிட்டு, பாப்பு இலையை மடக்கினாள்.

பாப்பு பெருங்குரல் எடுத்து அழுதிட, கண்ணன்"பரவாயில்ல செந்தா! விடு நான் பாத்துக்கிறேன்" என்றான்.

கௌது மகளைச் சமாதானம் செய்தும் பலனில்லாமல் அழுதுக் கொண்டு இருந்தாள் பாப்பு.

"பொம்பள புள்ளைய இப்பவே அடக்கமா வளர்க்கனும், இல்லைனா இப்டி தான் நாலுப் பேரு மத்தில வெட்கமே இல்லாம அழுதுக் கூப்பாடு போடும்" என்றுக் கூறி செந்தாவை முறைத்தார் செவாயி.

"அம்மா! அண்ணி தட்டு தானே வச்சாங்க, நீ தான் அவ கேக்குறானு இலைப் போட சொன்ன, இப்ப அவங்களை எதுக்கு குறை சொல்ற..." என்றாள் இளா.

"இளா! அம்மாவ எதிர்த்துப் பேசாத" எனக் கூறி, "நீ தண்ணீய எதுக்கு பாப்பு பக்கத்துல வச்ச செந்தா, இதை எடுத்துட்டு வேற இலைப் போடு" என்றான் கௌது.

"எனக்கு சாப்பாடு வேணாம்!" என பாப்பு அழுதாள்.

"சாப்புடுற புள்ளைய அடிச்சா அது எப்டி சாப்புடும்? அது என்ன சாப்பாட்டு இடத்தில் புள்ள மேல கை வைக்குறது" என மீண்டும் அடுத்தப் பந்தை வீசினார் செவாயி.

இந்த முறை கண்ணன் அமைதியை விடுத்து"அத்த! புள்ளைய கண்டிக்கும் போது, நீங்க குறுக்கப் போகாதீங்க, அந்தப் புள்ளைக்கு பயம் வராது" என்றான்.

"ஆமா! நம்ம வீட்டுல மட்டும் இந்த மாதிரி பேசிடாதீங்க, செந்தாவ அம்மா ஏதாச்சும் சொன்னா அப்படியே முன்னாடி போயிடுறீங்க" எனக் கேட்டு முறைத்தாள் தமிழு.

"என் அம்மா மேல உள்ள கோபத்த நீ பய மேல காட்டுவ, அத தெரிஞ்சு நான் என்ன கேக்குறது, இங்க அப்படியில்ல செந்தா சரியா தான் நடந்துகிது" என்றான் மனைவியை அழுத்தமான ஓர் பார்வைப் பார்த்து, வாயினை மூடு என்பதை குறிப்புடன் உணர்த்தினான்.

"விடுங்க மாமா! நீங்க சாப்புடுங்க" என்ற கௌது, "பாப்பு! அப்பா ஊட்டிவிடவா, என் செல்லப் பாப்புல" எனக் கொஞ்சினான்.

"ம்ம்ம்! ஆனா அம்மா கிட்ட பேச மாட்டேன்" என்ற உடன்படிக்கையுடன், தந்தை ஊட்டிவிட சாப்பிடத் தொடங்கினாள் மகள்.

செந்தாவிற்கு மகள் சாப்பிட்டால் போதும் என்பதால், மேலும் எதுவும் பேசாமல் ஒதுங்கினாள்.

"மாமா! பாரிக்கு எப்ப எக்சாம் முடியுது...?"

"ஏப்ரல் ஆகும் கௌது"

"ஓ! நானும் ஏப்ரல் தான் கிளம்புவேன், பொங்கலுக்கு வருவான்ல"

"நாளைக்கு வந்துடுவான், இதுக்கு அப்புறம் லீவ் இல்லனு சொன்னான்டா" என்றாள் தமிழு.

கண்ணன், தமிழுவின் மகன் பாரிவேந்தன் பத்தாம் வகுப்பு, வெளி மாவட்டத்தில் உள்ள பள்ளி மற்றும் அதன் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படித்துக் கொண்டு இருக்கிறான். இருவருக்கும் ஒரே மகன் தான்.

"அப்ப சரி, இப்பவே பாத்துடலாம்" என்ற கௌதுவிடம் செவாயி"புள்ள உன்ன மாதிரியே நெடு நெடுனு வளந்துட்டான் கௌது, இப்ப நீ பாத்தா அடையாளமே தெரியாது" எனப் பேரனின் பெருமையைப் பாடினார்.

"அம்மா! மாமா கூட தான் உயரமா இருக்கார். பாரி மாமா மாதிரி தான் இருக்கான்" என்றாள் உடனே இளா.

"நீயாச்சு சொல்றீயே!" எனச் சிரித்தான் கண்ணன்.

"ம்ம்ம்! தாய்மாமன் மாதிரி தான் ஆம்புள புள்ள இருக்குமுடி, கௌது பாரியோட வயசுல இப்டி தான் இருப்பான், எனக்கு தெரியாதா, நீ அதிகமா பேசாம சாப்புட்டு வா, வந்து புள்ளைய புடி" எனப் பார்வையால் சுட்டெரித்தார்.

"கடைசியா பொறந்தவனு ரொம்ப செல்லம் குடுத்தல, அதான் உன் கிட்ட மல்லுக்கட்டுறாம்மா" எனத் தமிழு தாயிடம் ஏற்றி விட்டாள்.

"நீ மாறவே இல்லக்கா, இளாவைப் போட்டுக் கொடுப்பதில்" எனக் கூறி கௌது சிரிக்கவும், செந்தா கணவனின் சிரிப்பைக் கண்டு ரசித்தாள்.

செவாயி ரொம்ப கட்டுப்பாட்டோடு வளர்ந்திருந்தார் மூன்றுப் பிள்ளைகளையும், அவரின் பேச்சிற்கு எதிர்ப்பேச்சு இருக்காது, இளா மட்டும் இப்படி பேசி வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வாள். தமிழு அவள் மாமியார் வீட்டில் உள்ள கடுப்பை இங்கு வந்துக் கொட்டி செல்வாள்.

இதில் செந்தாவைப் புரிந்து ஆறுதலாக பேசுவது இளா மற்றும் கண்ணன் மட்டுமே.

இளாவின் கணவன் பாண்டியன் பெரிதாக இங்கு வரமாட்டான், அவனின் வேலை அப்படி, கல்லூரி பேராசிரியர்.

"நல்ல சாப்புடுப்பா, அங்க நல்ல சாப்பாடு கெடச்சிதோ இல்லையோ" என வருத்தமாக கூறினார் தாய்.

"அது எல்லாம் பிரச்சனையில்லம்மா"

மோர் ஊற்றியதும், செந்தா உப்பு போட போக, "வேணா செந்தா! உப்பு போட்டுக்க மாட்டேன்" என்றான் கௌது.

"ஏங்க!"

"அது பழகிட்டு, மோர் போடும் போது வெறுசாவே சாப்புடுறது"

"கொஞ்சம் போடுறேன், டேஸ்ட் இருக்காதுல"

"இல்லல்ல! பழகிட்டு" என்று தடுத்ததும், செந்தா சரியென்று விலகினாள்.

"அடக் கொடுமையே! உப்பு போடாம எப்டி சாப்புடுவ, குழம்புல கொஞ்சம் உப்பு கொறைச்சுப் போட்டாலும் பத்தலைனு சொல்லி எடுத்துப் போட்டுப்ப" எனத் தாய் கேட்க,

"பழகிட்டும்மா!" என்றான் ஒற்றை வார்த்தையில்.

"அப்டி எல்லாம் சாப்புக் கூடாது, செந்தா! லேசா உப்பு போடு, அவன் வேணானு சொன்னா அப்படியே நிப்பீயா...? அவன் இருக்க மூணு மாசத்துக்கு நல்லா சமைச்சு உடம்புக்கு தெம்பா ஆக்கிப் போடு, என்னத்த சமைச்ச? இன்னும் சோம்பு, சீரகம் எதுனே கொழம்புது" என தலையைக் குலுக்கி, முகத்தைச் சுளித்தார்.

உண்மையே! செந்தாவிற்கு சமையல் வராத ஒரு கலையாக உள்ளது, ஏதோ சாப்பிடும் அளவிற்கு சமைத்திடுவாள், அதிலும் செவாயிடம் திட்டு வாங்கிக் கொண்டாலும் கேட்டு கேட்டு தான் சமைத்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

அவர் அசைவம் சுத்தம் பண்ணிக் கொடுத்தால் மட்டுமே குழம்பு கெட்ட வாடை இல்லாமல் இருக்கும். செந்தாவிற்கு அசைவம் சுத்தம் செய்வதிலும் பிரச்சனையுண்டு. வீட்டுவேலையில் வீடுப் பெருக்குவது, பாத்திரம் கழுவுதல், பாப்புவைப் பார்த்துக் கொள்வது மட்டுமே செவாயி உதவியே இல்லாமல் செய்வாள்.

பாவம்! செந்தாவிற்கு இருபது வயதிலே திருமணம் முடிந்தமையாலும், அவள் வீட்டில் கடைக்குட்டி என்பதாலும் சமையல் வேலைச் சுத்தமாக வராது. கூடுதலாக கௌது இல்லாததால் அதைக் கற்றுக் கொண்டு விதவிதமாக சமைக்கவும் விருப்பம் வரவில்லை, ஏதோ சமையல் என்ற ரீதியில் சமைத்து முடிப்பாள்.

செவாயி வெளியிடம் சென்றுவிட்டால், ரசம், பருப்பு என ஓட்டிவிடுவாள்.

அதுவே செவாயிக்கு செந்தா மேல் கடுப்பாக வரும், ஒன்றும் தெரியாத தத்தி என எண்ணி அவளைக் குறைக் கூறிக் கொண்டே இருப்பார்.

செந்தா கௌதுவின் இலையில் உப்பை வைக்க, கண்ணன்"இதை முன்னாடியே வாங்கி சாப்புட்டு இருந்தா, உன் அம்மா இவ்ளோ பேசி இருக்க மாட்டாங்க" என மெல்லக் கூறி சிரித்தான்.

"மாமா! அம்மா நல்லதுக்கு தான் சொல்லுது, எனக்கு பழகிட்டுனு வேணானு சொன்னேன். சரி! போற வரை போட்டு சாப்புடுறேன்" எனச் சிரித்தப்படி சாப்பிட்டான்.

செந்தாவும் அவன் சிரிப்புடன் தன்னை அறியாமல் சேர்ந்துச் சிரித்தாள்.

அடுப்படியில் நின்ற செந்தாவிடம், இளா
"அண்ணி! நீங்க சாப்புடுங்க" என்றாள்.

"அத்த இன்னும் சாப்புடல இளா, அவங்களுக்கு போட்டுட்டு சாப்புடுறேன்"

"அம்மாவுக்கு நான் வைக்கிறேன், நீங்க சாப்புடுங்க"

"இருக்கட்டும்!"

"அம்மா! நீ சாப்புடலையா..?" எனக் கை கழுவி வீட்டிற்குள் நுழைந்தப்படி கேட்டான் கௌது.

"எனக்கு பசியில்லப்பா, நேரம் கழிச்சு தான் சாப்புடனும்"

"அம்மா! நீ சாப்புட லேட் ஆகுமா...?" எனக் கேட்டாள் இளா.

"ஆமான்டி!"

"இல்ல! அண்ணி உனக்கு வச்சுட்டு சாப்புட வெயிட் பண்றாங்க, அதான் நான் சாப்புட சொன்னேன்."

"அவளுக்கு நேரத்துக்கு பசிச்சுடும், சாப்புடச் சொல்லு" என்ற செவாயி, வெளியில் வெற்றிலைத் துப்புவதற்கு சென்றார்.

இளா கூறவும், செந்தா அடுப்படியின் எதிர்பக்கத்தில் இருந்த இடத்தில் அமர்ந்துச் சாப்பிடத் தொடங்கினாள்.

மற்றவர்கள் ஹாலில் அமர்ந்து சாப்பிட்ட
இடத்திலே அங்குப் பேசிக் கொண்டு இருந்தனர்.

கௌது தண்ணீர் எடுக்க அடுப்படிற்குள் வர, செந்தா சாப்பிடுவதைக் கண்டு
"எதும் வேணுமா...?" எனக் கேட்டான்.

"இல்லங்க! எல்லாம் இருக்கு" என்றவளிற்கு விக்கல் வந்தது.

தண்ணீர் எடுத்துக் குடிக்க போக எண்ண, அதை எடுத்துக் கொண்டு அமர மறந்திருந்தாள்.

"இரு!" என்றவன், ஒரு ரோட்டாவில் தண்ணீர் நிரப்பி அவள் முன் வைத்தான்.

அந்த நேரம் பின் வாசல் வழியாக வந்த செவாயி"ஏன் சாப்புடும் போது தண்ணீ எடுத்து வச்சுக்க மாட்டீயா...? அந்தளவு அலுப்பு" எனக் கூறிவிட்டு ஹால் பக்கம் நடந்தார்.

கௌது உடனே"அம்மா சொல்றதும் சரி தான் செந்தா, சாப்பாடு வச்சா பக்கத்துல தண்ணீ வைக்கனும், அங்கயும் சாப்பாடு வைக்கும் போது மாமா கேட்டு நீ கொண்டு வந்துக் கொடுத்த, கவனமா இரு" எனக் கூறிவிட்டு மற்றவர்கள் இருக்குமிடத்திற்கு சென்றான்.

கௌது சிறிய வயதில் இருந்தே பொறுப்புடன் வளர்க்கப்பட்டவன், அதுவும் செவாயி அனைத்து வேலைகளையும் செய்ய வைத்துவிடுவார். கௌதுவிற்கு வயல் வேலையும் தெரியும், வீட்டு வேலையும் தெரியும். அப்பா இறந்தபின் செவாயி கூடவே நிழலாக சுற்றித் திரிந்தவன்.

சமையல் செய்யவும் கற்றிருந்தான், ஆனால் செவாயி கொஞ்சம் ஆண் பிள்ளை என்ற தனிப்பெருமையில் அடுப்படி வேலைகளை அடிக்கடி சொல்ல மாட்டார். ஆனால் கற்றுக் கொடுத்திருந்தார்.

குடும்பத்திற்கு பொறுப்பானவன், ஆனால் செந்தா விசயத்தில் மனைவி என்றவளின் மனதை அறியாதவன்.

செந்தா சமையல் வேலைகளில் திறமை இல்லை என்றாலும், படிப்பிலும், குழந்தை வளர்ப்பு, இதர வேலைகளில் கருத்தாக இருந்தாள். கணவனின் மேல் வைத்த காதலை நாளுக்கு நாள் வளர்த்துக் கொண்டு பலவித உணர்வுகளுடன் ஏக்கத்திலே காத்திருக்கும் இளம் கன்னிக் களைந்த கன்னியாவள்.

செந்தா படிப்பு முடித்து சில மாதங்கள் மட்டுமே அம்மா வீட்டில் டீச்சர் வேலைக்குச் சென்றிருந்தாள்.

கணவன் வெளியில் சென்றதும், செந்தாவிற்கு சாப்பாடு இறங்கவே இல்லை. செவாயி மேல் அவள் வருத்தப்பட்டதே இல்லை. எப்படி கௌது உப்பில்லாமல் சாப்பிட பழகியிருந்தானோ, அதே போல் செந்தாவும் மாமியார் பேச்சினை உப்பாக மறந்துவிடுவாள்.

ஆனால் கணவன் தூரமாக நிற்பது போலவே அவளின் மனம் எண்ணி வருந்தியது, அதாவது அம்மா பையனாக மட்டுமே காட்சியளிக்கிறான். செந்தாவின் கணவனாக அல்லாமல்.

கல்யாணம் ஆன புதிதில் கௌது அம்மா பையனாக இருந்தது செந்தாவிற்கு வேறுபாடு தெரியவில்லை. ஏன் என்றால் செந்தாவும் வீட்டின் புதிய உறுப்பினர். இந்த எட்டு வருடங்களின் ஃபோன் வாழ்க்கையில் அவள் மனதில் அவன் தனக்காக யோசிக்கவில்லை என்ற வருத்தம் இருந்தாலும், கௌதுவிடம் பேசும் அந்த குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அனைத்தையும் மறந்துவிடுவாள்.

ஏதோ சாப்பிட்டோம் என முடித்து எழுந்தவள் முன் பாப்பு வந்து நின்றாள்.

"அம்மா!" என்று அழைத்தப்படி, செந்தா பொதுவாக பாப்புவை அடித்தாலும் அவள் மறுபடியும் எதிரில் வரும் போது மறந்து கொஞ்சிவிடுவாள்.

இன்று அவள் வேற சிந்தனையில் இருக்க, மகளை கவனிக்கவில்லை.

"அம்மா! சாரிம்மா" என்றாள் மகள் மீண்டும்.

அப்பொழுது தான் நினைவுலகு வந்த செந்தா"என்ன பாப்பு?" எனக் கேட்டாள்.

"நீ பேசவே மாட்டுற?"

"ச்சே! ச்சே! அப்படியில்லடா பாப்பு, அம்மா சாப்புட்டு வேற ஞாபகத்தில் இருந்துட்டேன்." என மகள் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தவள்,

"போ! அப்பா கூட இரு, பாத்திரத்தை கழுவி வச்சுட்டு வரேன்" என்றாள்.

"ம்ம்ம்!" என்ற மகள் ஓடினாள்.

மாலை.....

தமிழு, கண்ணன் கிளம்பிட, இளாவும் வீட்டுக்காரர் வந்ததும் குழந்தையுடன் சென்றுவிட்டாள்.

அடுத்த நாள் போகிப் பண்டிகை என்பதால் அவரவர் வீட்டிற்குப் போக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார்கள்.
……

இரவு.....

"இத்தன வருசம் கழிச்சு மாப்புள்ள வந்திருக்கான். பாக்க வரனுமுனு உன் அம்மாக்கு தெரியாதுல" என மருமகளை சீண்டினார் செவாயி.

"இல்லத்த! நாளைக்கு பொங்கல் வரிசைக் குடுத்துட்டு, அப்படியே பாத்துட்டு போறதா அம்மா சொன்னுச்சு, இன்னைக்கு நாள் நல்லா இல்லையாம். மாமாவும் வெளியில் போயிட்டாரு" என்றாள் செந்தா.

"ம்ம்ம்! பொங்கல் வரிசைக் குடுக்க நாள் கணக்கு இருக்கு, மூணாவது நாள், அஞ்சாவது நாள் இப்டி. மொத நாளா வருவாங்க" என மீண்டும் இழுத்தார்.

செந்தா பதிலின்றி நிற்க, "ஏன்மா! நாளைக்கு வரக் கூடாதா..?" எனக் கேட்டான் அந்த நல்லவன்.

"ம்ம்ம்! உன் மாமியா வீடு அதிசயமானவங்க, வந்தா வேணானா சொல்ல முடியும்"

கௌது அதற்கு மேல் பேசாமல், "எனக்கு தூக்கம் வருது, பாப்பு வா போய் படுக்கலாம், கதைக் கேட்டில, வா சொல்றேன்" என எழுந்துச் சென்றான்.

"வீட்டு மாட்டுப் பால் அங்க கெடைக்காது, அவனுக்கு பாலைக் காய்ச்சி கொண்டுப் போய் குடு." என செவாயி படுக்கையை விரித்தார்.

செந்தா பாலைக் காய்ச்சி பாப்புவிற்கும், கௌதுவிற்கும் எடுத்துக் கொண்டு அறைக்குள் சென்றாள்.

கொலுசொலி ஆசைகள்....





 
Top