எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கொலுசொலி ஆசைகள் 08

NNK 89

Moderator
கொலுசொலி ஆசைகள் 08

'மறுபடியுமா!' என செந்தா மனதில் தோன்றிய யோசனையின் முடிவில் உருவாகிய வார்த்தை மற்றவர்களுக்கு வேண்டுமானால் மகிழ்ச்சியைத் தரலாம்,
ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரை அதிர்ச்சியின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது.

'கடவுளே! இது என்ன சோதனை? மறுபடியும் வாழ்க்கை முதலில் இருந்து தொடங்குவதுப் போல் சூழ்நிலையை நினைக்கும் போதே, மனம் வலியில் சாகத் தோணுது, பேசாம செத்துடலாமா?' என்றவளின் யோசனையைக் களைத்தாள் மகள்.

"அம்மா! பசிக்குது, நெய் தோசை வேணும்" எனக் கேட்டாள் பாப்பு.

நிமிடத்தில் தன் நிலைக்குத் திரும்பியவள், "இருடா ஊத்தி தரேன்" என அடுப்பைப் பற்ற வைத்தாள்.

செந்தா, அதன் பின் ஒரு வாரமாக வீட்டில் எவரிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அன்று விடுமுறை என்பதால் தமிழு, இளா என இருவருமே குடும்பத்துடன் வீட்டிற்கு வந்திருந்தனர். கௌது மார்க்கெட் சென்று உடன்பிறப்புகளுக்காக மீன், நண்டு, இறால் என வாங்கி வந்திருந்தான்.

செவாயி, தமிழு அசைவ வகைகளை அலசிட, இளாவும் செந்தாவும் சமைத்தனர். இளாவுக்கு இயற்கையாக சமையல் நன்கு கைவரும்.

கௌது தன் மகள், தங்கை மகள், அக்கா மகன் பாரியும் வந்திருக்க பேசிக் கொண்டும், விளையாட்டு காட்டிக் கொண்டும் ஹாலில் இருக்க, பாண்டியனும் விடுமுறை என்பதால் கௌது அழைப்பை ஏற்று கண்ணனுடன் வருகைப் புரிந்திருந்தான். அன்று இரவு அந்த வீட்டிலே அனைவரும் தங்க ஏற்பாடு செய்ததால், சமையல் இரவு உணவாக தயாரானது.

சகலைகள் இருவரும் மொட்டை மாடிக்கு சென்று மது அருந்தினர். கௌது மரியாதையின் பொருட்டு, தான் கொண்டு வந்திருந்த ஃபாரின் சரக்கை அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு ஒதுங்கினான். என்ன இருந்தாலும் அக்கா, தங்கை கணவர்கள் என்பதால் இவ்விசயத்தில் சற்று விலகியிருப்பான்.

தமிழும், செவாயிம் அலசி முடித்திட செந்தாவிடம் தமிழு"செந்தா! ஒரு டிகாசன் போட்டு வை" என்றாள்.

"சரிங்கண்ணி!" என செந்தா அடுப்பின் மேல் ஒரு சட்டியில் தண்ணீர் பிடித்துப் போட்டாள்.

"என்ன செந்தா, முகம் எல்லாம் வெளிறிப்போய் இருக்கு, ஏன் உனக்கு உடம்பு எதுவும் முடியலையா?" எனக் கேட்டாள் தமிழு.

"ஒன்னுமில்ல அண்ணி!" எனத் தடுமாறினாலும், நாள்கள் தள்ளிப் போய் இருக்கென்று சொல்லவில்லை.

செவாயி"எல்லாம் நல்ல சேதியா தான் இருக்கும் தமிழு, அவ வீட்டு வெலக்காகி நாள் கணக்கு அதிகமா இருக்கு, நானும் கௌதுவுக்கு ஒரு ஆம்பளை புள்ள பொறக்க வேண்டிட்டு இருக்கேன்" என முடிக்கவில்லை, செந்தா"அத்த! உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?" என அதிர்ச்சியாய் கேட்டாள்.

"ஏன் மாச மாசம் குளிக்கிறவளுக்கு நாள் தள்ளிப் போறது எனக்கு தெரியாம போயிடுமா என்ன? ஒரு வாரம் மேல ஆச்சுல?"

"ம்ம்ம்!" என்றாள் மெல்லத் தலையை ஆட்டியவாறு.

"செந்தா! சொல்லவே இல்ல, எப்படியோ அவனுக்கு ஒரு பையன் பொறக்கட்டும்" என்றாள் தமிழு.

"அண்ணி! வாழ்த்துகள், வீட்டுல டெஸ்ட் எதும் பண்ணீங்களா?" எனக் கேட்டாள் இளா.

"இல்ல!"

"அதுக்கென்ன நாளைக்கே டாக்டர் கிட்ட போய் பாத்துட்டு வந்தா போது, வேகமா சமைச்சு முடிங்க, மாப்பிள்ளைங்க வந்துடப் போறாங்க, எங்க காணும் அவங்கள?" எனக் கேட்ட செவாயிடம் எதையோ கூறிச் சமாளித்தாள் இளா.

மொட்டை மாடி என்றால் அம்மாவிற்குச் சந்தேகம் வந்துவிடும் என மறைத்தாள் சின்னவள்.

அனைவரும் இரவு உணவிற்குத் தயாராகிட, கௌது தன் அறைக்குள் சென்று தனியாக கொஞ்சம் மது அருந்தி வந்தான். அது செந்தா அறிந்ததே.

மாப்பிள்ளைகள், கௌது என ஹாலில் அமர, உணவுப் பரிமாறப்பட்டது.

இளா செந்தாவின் நிலை அறிந்தது முதல் அதிகமாக வேலைக் கொடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டாள்.

தமிழு"அவ என்ன மொத மொதலா உண்டாகி இருக்கா, நீ இம்புட்டுத் தாங்குறடி?" எனத் தங்கச்சியை முறைக்க, ஆண்கள் புரியாமல் பார்த்தனர்.

இளா"அக்கா! எத்தனாவது புள்ளயா இருந்தா என்ன? அண்ணி வயிற்றில் அண்ணன் வாரிசு வந்துட்டா கவனமா தான் இருக்கனும்" எனச்சிரிக்க, மற்றவர்களுக்குப் புரிந்தது. கௌது செந்தாவைத் திரும்பி பார்த்தான்.

"இளா!" எனப் புருவத்தைச் சுருக்கிக் கேள்வியாக பார்த்தான் பாண்டியன்.

"ஆமாங்க! அண்ணிக்கு நாள் தள்ளிப் போய் இருக்கு, டாக்டர் கிட்ட இனிமே தான் காட்டனும்" என்றாள்.

"ஓ! வாழ்த்துகள் மச்சான்" எனப் பாண்டியன் கை நீட்ட, கௌது வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தான்.

"கௌது! அது எப்டிடா ஒரே மாசத்துல முடிச்சுடுற?" எனப் போதையில் நக்கல் அடித்தான் கண்ணன்.

"ஏங்க! அமைதியா சாப்புடுங்க" என மனைவி அதட்ட, அனைவரும் சிரித்தனர்.

நல்லவேளை செவாயி அந்த இடத்தில் இல்லை, அவர் பக்கத்து வீட்டில் அமர்ந்து இருந்தார், மாப்பிள்ளைகள் ஹாலில் அமர்ந்திருக்க தொந்தரவு இல்லாமல் ஹர்ஷியை தூக்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்.

அவர்களின் சிரிப்பில் பங்கெடுக்காமல் செந்தா ஏதோ எடுப்பது போல் பின்பக்கம் சென்றாள்.

ஏனோ அவளால் அந்த இடத்தில் நின்று அவர்கள் பேச்சினை ரசிக்க முடியவில்லை.

முதன்முறை பாப்பு உண்டான செய்திக் கேட்டு அனைவரும் இதே போல் வந்து வாழ்த்தியப் போது செந்தா வெட்கப்பட்டு அனைவரின் மகிழ்ச்சியிலும் நீந்தி செவந்த கன்னங்களோடு கரையேறினாள். அப்பொழுது பாண்டியன் இல்லை, ஆனால் கண்ணன் செந்தாவை தங்கை ஸ்தானத்தில் வைத்து வாழ்த்தினான்.

அன்று கௌதுவின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல், சொல்லவே வெட்கப்பட தமிழு தான் தம்பியிடம் கூறினாள்.

இன்று கௌது வெட்கப்பட, செந்தா அவனைத் திரும்பிக் கூடப் பார்க்க தோன்றாமல் பின்பக்கம் வந்துவிட்டாள்.

கௌதுவிற்கு அது வித்தியாசமாக படவில்லை, மனைவி வெட்கப்பட்டு சென்றுவிட்டாள் என்ற மகிழ்ச்சியில் மிதந்தான்.

செந்தா மனதில்'நாள்கள் தானே தள்ளிப் போய் இருக்கு, இன்னும் உறுதியாகவில்லையே!' என்ற எண்ணம் தோன்றவும், சற்று தெளிவுற்றாள்.

அன்று இரவு ஆண்கள் எல்லாம் வெளியில் படுத்துக் கொள்ள, பெண்கள் மூவரும் அறைக்குள் தூங்கினார்கள். கௌது செந்தாவிடம் தனிமையில் பேச முடியவில்லை, அதே நேரம் செந்தாவும் அவனுடன் பேசவும் விரும்பவில்லை என்பதால் ஒதுங்கியே சென்றாள்.

அவளின் மனம் நிம்மதியற்று தவித்தது, மற்றவர்கள் மகிழ்ந்து கனவு காண்பது உண்மையாக கூடாது என மனம் மாறாக கடவுளிடம் வேண்டியது. அது தவறு என அவளின் மூளை எச்சரித்தாலும் மனம் கேட்கவில்லை.

அடுத்த நாள் மருத்துவமனையில்....

காலையிலே கௌதுவிடம் செந்தாவை மருத்துவமனை அழைத்துச் செல்ல குடும்பத்தினர் கூறிட, இருவரும் இரத்தம் டெஸ்ட் கொடுத்துவிட்டு காத்திருந்தனர்.

பாப்புவே வீட்டில் மற்றவர்களுடன் இருப்பதாக கூறிவிட்டாள்.

இப்பொழுது வரை கௌது மட்டுமே பேசிக் கொண்டு இருந்தான், செந்தா வெறும் 'உம்' மட்டுமே போட்டாள். அதை அவன் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

"செந்தா! நல்ல விசயமா இருந்தா, கண்டிப்பா பையன் பொறந்துடுவான், எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு" என ஏததோ கனவுலகத்தில் மிதந்தவாறு மனைவியிடம் பகிர்ந்தவனை, ஏனோ வேற்றுகிரகவாசிப் போல் நோக்கினாள் மனையாள்.

டாக்டர் அழைப்பு வர உள்ளே இருவரும் சென்றார்கள்.

"கங்கிராட்ஸ் செந்தாமரை! நீங்க கன்சீவா இருக்கீங்க" என்றார் டாக்டர் சிரித்தவாறு.

அவர் கூறியதைக் கேட்ட கௌதுவிற்கு மனம் மகிழ்ந்தது. செந்தா 'தன் காதுகளில் விழுந்தது உண்மையா? அந்த மறுபடியும் நிஜமா? எல்லாருடைய சந்தோஷமும் உறுதியாகிட்டா?' எனக் குழம்பியப்படி மருத்துவரைப் பார்க்க,

"செந்தா!" என அழைத்தான் கௌது.

"ஆ! என்னங்க" என்றாள் நிதானத்திற்கு வந்து மெல்ல கணவனிடம்.

"என்ன ஆச்சு? டாக்டர் வாழ்த்துச் சொல்றாங்க பாரு" என்றான்.

"நன்றி டாக்டர்!" என்றாள் வரவழைத்தச் சிரிப்புடன்.

"இட்ஸ் ஓகே! இந்த வாரத்துக்கு பிளட் கவுண்ட்ஸ் சரியா இருக்கு, இன்னும் பதினைந்து போனால் தான் ஹார்ட் பீட் பாக்க முடியும். அப்ப ஸ்கேன் பண்ணிடலாம். இப்பதைக்கு சில சத்து மாத்திரைகள் எழுதி தரேன். சாப்புடுங்க"
என எழுதிய பேப்பரை நீட்டினார் மருத்துவர்.

"ம்ம்ம்!" என்றாள் செந்தா.

இருவரும் வெளியில் வர, செந்தாவின் முகத்தைப் பார்த்த கௌது"என்ன செந்தா முகமே ஒரு மாதிரியா இருக்கு, உடம்பு முடியலயா, டாக்டர் கிட்ட சொல்லி இருக்கலாமுல" என்றான் அக்கறையாக.

"ஒன்னுமில்லங்க, கொஞ்சம் அசதியா இருக்கு, வீட்டுக்குப் போய் தூங்கினா சரியா போயிடும்" என்றாள்.

"சரி நீ மெதுவா வா, நான் போய் மாத்திரை வாங்கிட்டு வரேன்" என அவன் முன்னே மெடிக்கல் நோக்கி நடந்தான்.

செந்தா தன் வயிற்றில் கைவைத்து, சொல்ல முடியா நிலையில் அப்படியே நின்றாள்.

ஆழ்ந்த மூச்சினை இழுத்து வெளியிட்டவள், மெல்ல அடி எடுத்து வைக்க, அவள் காலடிகளின் பலவீனத்திற்கு ஏற்ப கொலுசொலித்தது.

எப்பொழுதும் ஒரே மாதிரியான 'ஜல் ஜல்' என்ற அதீத சத்தம் இன்று ஏனோ ஓசையற்றுக் கேட்டது.

கௌது வாங்கிக் கொண்டு திரும்பிட, செந்தா பைக் அருகே சென்று நின்றாள்.

"போகலாமா?" எனக் கேட்டான்.

"ம்ம்ம்!"

பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தவன் ஃபோன் அடிக்க, செவாயி தான் எடுத்து விசயத்தை சந்தோஷமாக கூறினான்.

பிறகு ஃபோனை ஆப் செய்துவிட்டு, "ம்ம்ம்! உட்காரு செந்தா" என்றான்.

செந்தா ஏறி அமரவும், "போற வழியில் ஸ்வீட்ஸ் வாங்கிட்டுப் போகலாம், அம்மா வாங்கிட்டு வரச்சொன்னுச்சு, அக்கா, மாமா, இளா, மாப்பிள்ளை எல்லாம் இருக்காங்கள" என்றவன் பேச்சைக் காற்றில் விட்டாள்.

"செந்தா! கேக்குதா" என பைக்கை ஓட்டிக் கொண்டே கேட்டான்.

"ஆ! சரிங்க" என்க, அவன் என்ன கேட்கிறான் என தெரியவில்லை என்றாலும் மீண்டும் கேட்க தோன்றாமல், தலையசைத்தாள்.

வீட்டில் ஒரே மகிழ்ச்சியாய் நிரம்பி வழிந்தது, பாப்புவிடம் கூறிட அவளோ துள்ளிக் குதித்தாள். அங்கு வந்திருந்த பிறந்த வீட்டின் விருந்தினர்கள் விடைப்பெற்றனர்.

செந்தாவோ மனதில் தற்போதைய சூழ்நிலையை எண்ணி வருந்தினாலும் முகத்தில் லேசான புன்முறுவலுடன் நின்றாள். வேற வழியில்லை பெற்று தான் ஆக வேண்டும், அதே மெசின் வாழ்க்கை, கருசுமப்பு, பிரசவம், குழந்தை வளர்ப்பு, அடுத்த காத்திருப்பு என நகரப் போகிறது.

அந்த சகாப்தம் தொடங்க தன்னை மனதளவில் தயார் செய்ய மனதைக் கட்டாயப்படுத்தினாள். ஆனால் மனமோ முரண்டுப்பிடித்தது.

'நீ என்ன செய்தாலும் இதான் உன் வாழ்க்கை, அனுபவி' என அடுப்படிற்குள் நுழைந்து, சிங்கில் கிடந்த பாத்திரங்களை கழுவத் தொடங்கினாள்.

கண்களில் அவளை அறியாமல் கண்ணீர்த் துளிகள் வடிந்தது, அதை துடைத்தவாறு தண்ணீர் சத்தத்தை வேகமாக வைத்து, பாத்திரங்களை அழுத்திப் பிடித்து தேய்த்தாள். அவளின் வேகத்திற்கு ஏற்ப கண்களும் தண்ணீருக்கு இணையான கண்ணீரை வெளியிட்டது.

தண்ணீரை அமர்த்திட, ஹாலில் கௌது, பாப்பு பேச்சுக் குரல் கேட்டது.

"அப்பா! எனக்கு தம்பியா? தங்கச்சியா? வருவாங்க" எனக் கேட்டாள்.

"உனக்கு யாரு வேணும் பாப்பு?"

"ம்ம்ம்! தம்பி"

"அப்பாக்கும் அதான் ஆசை, பாப்போம் யாரா இருந்தாலும் நீ தான் பத்திரமா பாத்துக்கனும்" என மகளிற்கு அறிவுறுத்தினான்.

"சரிப்பா!"

செந்தாவின் மூளை மனதிடம்'பாரு! பாப்புவுக்கு ஒரு துணை வந்து இருக்கு, நீ அடம் புடிக்காம ஏத்துக்க, அப்ப தான் குழந்தை ஆரோக்கியமா வளரும்' என்றது.

'எனக்கு குழந்தையே வேணானு சொன்னனா, என் ஆசைப்படி எதுவுமே நடக்கலைனு ஆதங்கமா இருக்கு. இது என்ன வாழ்க்கை? ஒரு புள்ளைக்கு ஒரு மாசம் உறவு வச்சுக்குற தாம்பத்யம்.... எனக்குனு ஒரு விருப்பம், ஏக்கம் இருக்காதா?' என மனம் அழுதது.

மூளை அமைதியாகிட, மனம்'என்ன செய்றது, இப்படியே வாழ பழகிக்கிறேன்' என அமைதியாகியது.

ஒரு வாரம் சென்றது, கௌது செந்தாவிடம் எப்பொழுதும் போல் பேசினான். செவாயிடம் லேசான கரிசனம் தென்பட்டது, பேரனைப் பெற்று தரப்போகின்றாள் என்ற சந்தோஷம்.

கௌதுவும் இரவில் செந்தாவை அணைத்தப்படி தூங்குவானே தவிர, உறவிற்கு அழைப்பதில்லை. அதுவே செந்தாவிற்கு நிம்மதியை அளித்தது.

செந்தா முகத்தில் பெரிதாக சந்தோஷத்தைக் காட்டவில்லை, அதே நேரம் வருத்தத்தையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

அதனால் கௌது வழக்கம் போல் பாப்பு, அம்மா, மனைவி என பொழுதைக் கழித்தான்.

அன்று ஏனோ செந்தாவிற்கு வயிறு வித்தியாசமாக தெரிந்தது. பெரிதாக வலியில்லை ஆனால் ஒரு மாதிரி பாத் ரூம் போகிற உணர்வு ஏற்பட்டது.

மூன்று முறை பாத் ரூம் சென்றவளிற்கு தோன்றியது இது தான், 'ஹார்ட் பீட் வந்திருக்கும் போல' என்று.

அடுத்த நாள் காலையில் பாத் ரூம் சென்றவளிற்கு மிகுந்த வயிறு வலி ஏற்பட, மாதவிலக்கு தொடங்கியது.

கௌதுவிடம் கூறிட உடனே மருத்துவமனை அழைத்துச் சென்றான்.

அவர்கள் போய் ஸ்கேன் செய்து மருத்துவருக்காக காத்திருந்தனர், ரிபோர்ட் வரவும் டாக்டர் அழைக்க உள்ளே சென்றனர்.

"சாரி செந்தாமரை! உங்க கரு களைந்து விட்டது. இட்ஸ் அபார்ட்டெடு" என்றார் மருத்துவர்.

அதைக் கேட்ட கௌது அதிர்ச்சியாக, செந்தாவிற்கு புரியாத நிலையிலும் மனதில் எங்கோ துளி மகிழ்ச்சியானது.

அவளோ மனதை'இந்த உடம்பில் உருவாக வந்த உயிர், உருவாகுறதுக்கு முன்னாடியே அழிஞ்சுட்டுனு சொல்றாங்க, சந்தோஷப்படுற?' என அதட்டினாள்.

'நான் சந்தோஷப்படுறது யாருக்கு தெரியப்போது, நீ போய் அழுதுப்புலம்பு' என்றது மனம்.

'நான் ஏன் அழுதுப் புலம்பனும்? அதுவா வந்துச்சு, அதுவா போயிட்டு, வந்தப்ப நான் சந்தோஷப்படல அதே மாதிரி போயிட்டேனு வருத்தப்பட மாட்டேன' என மனமிடம் உறுமிவிட்டு, மருத்துவரைக் கண்டவாறு நிமிர்ந்தாள்.

"டாக்டர்! எப்படி ஆச்சு? நல்லா தான் இருந்தா" என பதட்டமாக கேட்டான் கௌது.

"இங்க பாருங்க கௌதமசந்திரன், காரணம் எது வேணாலும் இருக்கலாம், அவங்க கருவிற்கு குறைவான நாள்கள் தான் ஆகுது, தானாவே அபார்ட் ஆச்சு. ஒரு வாரம் கழிச்சு வாங்க, ஒரு தடவை செக் பண்ணிட்டா போதும். கவலைப்படாதீங்க, பலருக்கு மாதங்கள் தள்ளி இப்படி நடக்குது, நாலு, ஆறு, ஏன் ஒன்பதில் கூட குழந்தைப் பிறந்து இறக்குது.

எதுமே நம்ம கையில் இல்லை, அவங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லுங்க" என டாக்டர் அட்வைஸ் செய்தார்.

செந்தா வெளியில் வந்தும் அமைதியாக இருக்க, மருத்துவமனை கேண்டின் அழைத்துச் சென்றான் கௌது.

"செந்தா! கவலைப்படாத, நமக்குனு அடுத்து வராம போயிடாது" என்றான் ஆறுதலுக்காக.

"இன்னும் ரெண்டு மாசம் இருக்குலங்க, நமக்குனு அடுத்து வர" எனக் கேட்டாள் அழுத்தமாக.

"ம்ம்ம்! எனக்கு தான் லீவ் இருக்கே?"

"இதுக்காக தான் லீவுக்கு வந்தீங்களா?" எனக் கேட்டாள் பட்டென்று.

கௌது புரியாமல்"என்ன செந்தா கேக்குற?" என்க,

"இல்ல! அடுத்தப் பிள்ளை அதுவும் ஆம்பள புள்ள பெத்துடனும், அதானே! இப்டி ஆச்சே உன் உடம்பு எப்டி இருக்குனு தோணல. நமக்குனு அடுத்து வந்துடுமுனு யோசிக்குறீங்க? ஒரு உண்மையைச் சொல்றேன்.

இந்தக் கரு அழிந்ததில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை, சொல்ல போனா அந்தக் கடவுள் என் மனசு அறிஞ்சு எடுத்துக்கிட்டாரு போல" என்றாள் வேகமாக.

"ஏய்! என்னடி உளரிட்டு இருக்க? சுய நினைவோடு தான் இருக்கீயா?" எனக் கோபமாக கேட்டான்.

"பாப்பு உண்டானப்ப அறியாத வயசு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேங்க, இந்தத் தடவை அந்த சந்தோஷம் இல்லை, ஏன் உருவானுச்சுனு மட்டும் தான் யோசிச்சேன்" என்றாள் தைரியமாக.

"அறிவுக்கெட்டவளே! என்னடி பேசுற? எந்தப் பொண்ணும் இப்படி பேச மாட்டா, குழந்தைப் போறக்க எப்படி எல்லாம் ஏங்குறாங்க தெரியுமா, ஆனா உனக்கு?" என அவளிடம் சீறியவன், அது மருத்துவமனை வளாகம் என்பதால் கௌது பொறுமையை கடைப்பிடித்து முகத்தைச் சுளித்தான்.

"நான் அம்மா வீட்டுக்குப் போகனும்" என்றவளிடம்,

"ச்சீ! எங்க வேணா போ, எனக்கென்ன வந்துச்சு, பாப்பு என் கூட தான் இருப்பா, நீ உன் அம்மா வீட்டுலயே இருந்துக்கோ,
புருசன், புள்ளைனு அந்தப் பக்கம் வந்துடாத, உனக்கு என்னடி குறை வச்சேன்? உண்டான புள்ளைய ஏன் உண்டானுச்சுனு கவலைப்பட்டு இருக்க, அதான் மூஞ்சியைத் தூக்கி வச்சு இருந்தீயா? நீ எல்லாம் ஒரு பொம்பளையா?" எனக் கூறிவிட்டு வேகமாக நடந்து வெளியேறினான் கௌது.

செந்தா அப்படியே தனிமையில் நின்றாள்.
தான் ஏன் தனியாக நிற்கின்றோம் எனப் புரிந்தாலும், மனசு லேசாக இருந்தது, ஒரு இழப்பு ஏற்பட்டிருக்க அந்த வருத்தம் சிறிதும் இல்லாமல் பேசியவளை கல்நெஞ்சம் பிடித்தவள் என ஒதுக்கிச் சென்றிருந்தான் கௌது, அவளின் மனம் ஏன் அப்படி யோசிக்கிறது என அறிந்துக் கொள்ளாதவனாக.

செந்தா தன் தாய் வீடு நோக்கிச் சென்றாள்.

கொலுசொலி ஆசைகள்....






















 
Top