எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கொலுசொலி ஆசைகள் 11

NNK 89

Moderator
கொலுசொலி ஆசைகள் 11

கௌது, பாப்புவுடன் சென்ற பைக்கை மாமியார் வீட்டின் முன் நிறுத்தினான்.
வாசலில் நின்ற நடராஜன் அவனைக் கண்டு வரவேற்று, பாப்புவை தூக்கிக் கொஞ்ச, அவளோ"பெரியப்பா! அம்மா எங்க?" என ஏக்கமாக கேட்டாள்.

"அம்மா உள்ள தான்டா இருக்கா, போய் பாரு" என அவளை இறக்கிவிட்டான்.

கௌதுவை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்றான் நடராஜன்.

தெய்வானை, செங்கனி, செம்பருத்தி, செங்கனி மகனும், மகளும் வந்து கௌதுவை வரவேற்க, மனையாள் பற்றி ஆள் அரவரமே தெரியவில்லை.

செந்தாவின் அப்பா படுக்கையில் சுருண்டுக் கிடந்தார். அவர் தேவையான நேரத்தில் மட்டுமே எழுந்து நடப்பார், மற்ற நேரங்களில் படுக்கை தான்.

வீட்டின் பின்பக்கம் நின்ற செந்தாவிடம் ஓடிச் சென்ற பாப்பு, "அம்மா!" எனத் தாவி கட்டிக் கொண்டாள்.

"பாப்பு!" என்ற தாயும் தூக்கி முத்தம் வைக்க, இருவரும் பேசத் தொடங்கினர். சிறிது நேரம் கடந்தது.

அந்தப் பக்கம் வந்த தெய்வானை "செந்தா! மாப்பிள்ளை கிட்ட போய் இந்த டீ குடுத்துட்டு, வாங்கனு சொல்லிட்டு வா" என்றார். அவளாக சென்று கூப்பிடுவாள் என காத்திருந்த தாய், அவளோட குணம் அறிந்தமையால் எடுத்துச் சொன்னார்.

"செம்பருத்தி, இல்லனா அக்கா கிட்ட குடுத்துவிடும்மா, நானும் பாப்புவும் பேசிட்டு இருக்கமுல" என மகளுடன் பேச்சில் கவனத்தைத் திருப்பினாள்.

"பாப்பு! நீ போய் அக்கா, அண்ணன்யோட விளையாடுடா குட்டி" எனப் பேத்தியை அனுப்பி வைத்தார்.

"சரி அம்மாச்சி!" எனத் தாயைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் ஓடினாள்.

"இங்கப் பாரு செந்தா, வீட்டுக்கு வந்தவரை போய் கூப்புடு, அதான் மரியாதை" என மகளை அதட்டினார்.

"அம்மா! அவரு பாப்புவை விட்டுப் போக வந்து இருக்கார், என்னைய பாக்க வரல, நீ போய் உன் வேலையைப் பாரு" என அங்கு செடிகள் அருகே இருந்த புற்களைப் புடுங்க தொடங்கினாள்.

தெய்வானை மூத்த மகளைப் பார்க்க,
"சரி! நீ வாம்மா, அவருக்கு மதியம் சாப்புட ஏதாவது ரெடிப் பண்ணுவோம்" என்றாள்.

"ம்ம்ம்! நட்டுக் கிட்ட போய் ஏதாச்சு கவுச்சி வாங்கிட்டு வரச்சொல்லு" என உள்ளே சென்றார்.

நடராஜனிடம் செங்கனி ஜாடைச் செய்திட, அவனும்"பேசிட்டு இருப்பா, நான் கடைக்குப் போயிட்டு வந்துடுறேன், மதிய சாப்பாடு ரெடிப் பண்றாங்க" என எழுந்தான்.

"இல்லண்ணே! நான் கெளம்புறேன், பாப்பு ரெண்டு நாள் தங்கனுமுனு சொன்னுச்சு, அதான் விட்டுப் போக வந்தேன். நாளைக்கு சாயங்காலம் கொண்டு வந்து விட்டுறுங்க, நான் வர முடியாது, ஒரு வேலை இருக்கு" என எழுந்தான்.

"என்ன கௌது இது வந்ததும் கிளம்புற, சாப்புட்டுப் போகலாம், இரு" என வற்புறுத்தியும் கௌது கிளம்பினான்.

பாப்பு விளையாட்டில் முக்கியமாக இருக்க, அவளிடம் கூறி விடைப்பெற்றான்.

வாசலிற்கு வந்து, பைக்கில் ஏறப் போனவன் முதுகை யாரோ பார்ப்பதுப் போல் ஒரு உணர்வுத் தோன்றியது. எதிரில் நடராஜன் நிற்க பின்பக்கம் திரும்பாமல், பைக் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்தான்.

செந்தா வீட்டின் பக்கவாட்டில் அடைக்கப்பட்ட கீற்றுத் தட்டின் வழியாக அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள்.

கௌது மனதில்'அவ வீட்டுக்கு வந்து இருக்கேன், வந்து எட்டிக் கூட பாக்கல, ஆனா பின்னாடி நின்னு எதுக்குப் பாக்குறா? அவளா தானே அம்மா வீட்டுக்கு வந்தா, நான் ஆசையா இருந்த குழந்தை உண்டானதைப் போய் வெறுத்தாளே! அவளை மன்னிக்கவே முடியாது' என எண்ணினான்.

அவளின் முகத்தில் கண்கள் மட்டுமே தெரிந்தது. அவ்விழிகளை கண்ணாடி வழியாக நோக்கியவனிற்கு ஏனோ பார்வையை விலக்கவே மனமில்லை.

நடராஜன் ஏததோ பேசிக் கொண்டு நின்றான்.

பைக் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை என்றதும் நடராஜன்"என்ன கௌது, பைக் ஸ்டார்ட் ஆகலையா?" எனக் கேட்டான்.

"ஸ்டார்ட் ஆச்சு!" என மட்டுமே கூறியவன், பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து கொஞ்சம் வேகமாக உறுமச் செய்தான்.
பிறகு நடராஜனிடம் விடைப்பெற்று வேகமாக சென்றவனை வைத்தக் கண் எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் மனையாள்.

ஏனோ கௌதுவை பார்ப்பதற்கும், அந்த வீட்டிற்குச் செல்லவும் அவளால் முடியாத ஒன்றாக மனம் முரண்டுப் பிடித்தது. ஆனாலும் கௌது மேல் ஏதோ ஒரு உணர்வு இல்லாமல் இல்லை.
……

இரவு....

செந்தா இல்லாத பல இரவுகளை அவன் சந்தித்ததுண்டு, ஆனால் மதுப் போதையால் மனைவி, மகள் இல்லாத அந்த இரவுகளைக் கடந்து வந்து இருக்கிறான்.

இன்று செந்தாவும் இல்லை, மகளும் இல்லை. ஆனால் மதுப்போதையின் மீதும் நாட்டம் இல்லாமல் கட்டிலில் படுத்து விட்டத்தைப் பார்த்துப் படுத்திருந்தான்.

நித்திரையை நோக்கி கண்களை மூடியவன் முன்னே, காலையில் பைக் கண்ணாடியில் தெரிந்த செந்தாவின் கண்கள் வந்து நின்றது.

சட்டென்று விழிகளை விரித்தவன், மிரட்சியாய் சுற்றிப் பார்த்தான். அருகில் எவருமே இல்லை. மெல்ல எழுந்தமர்ந்து ஆழ்ந்த மூச்சினை இழுத்து விட்டவன், தன் ஃபோனை எடுத்து மணியை நோக்க, அது இரவு பதினொன்று எனக் காட்டியது.

தூக்கம் களைந்திருக்க, பாட்டுக் கேட்கலாம் என எழுந்து ஹெட் செட்டை தேடினான். அது இருக்குமிடத்தில் ஆராய்ந்தவன் கையில் ஏதோ சலசலப்பு சத்தம் கேட்டது. அதைக் கையில் எடுத்தப் போது அந்த ஜோடி கொலுசுகளைக் கண்டான்.

அது செந்தா காலில் அணிந்திருந்த கொலுசுகள், கையில் எடுத்துக் கொண்டு கட்டிலில் வந்தமர்ந்தான்.

அவன் முகத்திற்கு நேராக தூக்கிப்பிடிக்க, கொலுசுகள் சத்தத்தை எழுப்பியது. ஓசையானது வெளியில் கேட்கப் போகிறதோ எனப் பயந்து கைக்குள் அடக்கினான்.

'ஏன் கொலுசை கழட்டி வச்சு இருக்கா?' என யோசித்தான்.

மனமோ'நீ தான்டா சத்தம் அதிகமா இருக்குனு கழட்டச் சொன்ன?' என்றது.

'ம்ம்ம்!' என்றவனிற்கு, அன்று நடந்தது நினைவு வந்தது.

செந்தா, கரு உண்டாகுவதற்கு முன் ஒரு நாள் இரவில், இந்தக் கொலுசுகளைப் போட்டுக் கொண்டு நடந்து வந்தாள்.

பாப்புவைத் தூங்க வைத்துக் கொண்டு இருந்தவன், "செந்தா! இது என்ன கொலுசு? சலசலனு வர சத்தம் எரிச்சலா இருக்கு. மொதல அத கழட்டிப் போடு" என்றான்.

"இல்ல! ஜால்ரா கொலுசு, இப்டி தாங்க இருக்கும், நான் வேணா மெதுவா நடக்கவா?"

"எல்லா நேரமும் மெதுவா நடப்பீயா? அது மட்டுமில்ல நம்ம ஒன்னா இருக்கும் போது, ஊரையே கூட்டுது இந்தச் சத்தம், அம்மா வேற நம்ம ரூமுக்கு முன்னாடி தான் தூங்குறாங்க, என்ன நெனப்பாங்க"

"ம்ம்ம்! எனக்கு இதுப் புடிக்கும் அதான்" என முழித்தாள்.

அந்தக் கொலுசொலியானது ஏன் அவ்வளவு அதீதமாக இருக்கிறதென்று? கலவியில் அவன் மட்டும் இன்பத்தை அனுபவிப்பதும் ஒரு காரணமாகும். அவன் அதை உணரவில்லை.

"நான் வெளிநாடுப் போனதும் போட்டுக்கோ, இப்ப கழட்டிப் போடு" என்றுக் கூறிவிட்டான். அன்று கழட்டிப் போட்டது தான். அவன் வருகிறான் என்றே ஆசையாக எடுத்தணிந்திருந்தாள்.

இன்று....

கௌது அதை எண்ணி, கொலுசுகளை மெத்தை மேல் விரித்து வைத்தான். ஏனோ செந்தா நினைவுகள் ஆட்டிப் படைத்தது.

முதன் முறையாக செந்தா படுக்கையில் காமத்தைத் தாண்டி அவன் மனதில் நின்றாள். அவளின் காலில் கிடந்தக் கொலுசுகள் அவன் கைகளில் மிதந்தது,
கைகடிகாரம் போல் எடுத்து அணிந்தான்.

செந்தாவின் காலில் மாட்டிய உணர்வு வர, சிரித்துவிட்டு தன் கைகளில் இருந்த கொலுசுகளை முறைத்து திட்டினான்.

பதறிய மனமோ'டேய்! என்னடா பண்ற?' எனக் கேட்டு திடுக்கிட்டது.

விழிகள் அகலாமல் கொலுசுகளையே வருடியவன், "அவ காலுல இல்லாத இந்தக் கொலுசுக்கு மதிப்பு இல்லை, அதே மாதிரி தான் என் வாழ்க்கையும், அவ இல்லாத இந்த ரூம், நான், என் ஆம்பளதனமும் இல்லைனு தோணுது" என்றான் வாய்விட்டு.

'அவ உன் புள்ளையே வேணானு நெனச்சவடா' என்றது மனம்.

'அதான் ஏனு தெரியல? கேக்கனும், கேட்டே ஆகனும்' என முடிவு எடுத்தவன், கொலுசுகளை கையில் போட்டவாறே தூக்கத்திற்குச் சென்றான்.

செந்தாவும், பாப்புவுடன் கௌதுவின் நினைவாகவே முழித்துக் கொண்டு படுத்திருந்தாள்.
…………

ஞாயிறு மாலை....

நடராஜனுக்கு காலில் லேசான அடிப்பட்டிட, பைக் ஓட்ட முடியவில்லை, அதனால் கௌதுவே வந்து பாப்புவைக் கூட்டிட்டுப் போறதாக கூறினான்.

பாப்புவை செந்தா தயார்படுத்தினாள்.

தெய்வானை"பாப்புவைத் தனியா அனுப்பாத, ஒன்னு நீ கூடப் போ, இல்லைனா பாப்புவை இங்கிருந்து ஸ்கூலுக்கு அனுப்பு" என்றார்.

"அம்மா! அம்மாச்சி சொல்ற ஐடியா ஓகே, நான் இங்கிருந்தே ஸ்கூல் போறேன்" என்றாள் பாப்பு.

"இல்ல பாப்பு! அது சரி வராது, நீ போய் விளையாடு, அம்மா பேக்ல டிரஸ் எடுத்துவைக்கிறேன், உன் அப்பா வந்ததும் போகலாம்" என மகளை வெளியில் விளையாட அனுப்பினாள்.

ஹாலில் அமர்ந்தப்படியே பாப்பு கொண்டு வந்த பையில் துணிகளை மடித்து வைத்தவள்"அம்மா! அவ அப்பா இன்னும் கொஞ்ச நாளுல கிளம்பிடுவாறு, பாப்பு அவருக் கூடவே இருக்கட்டும்" என்றாள்.

"ஏன் பாப்பு மட்டும் தான் அப்பா கூட இருக்கனுமா? நீயும் தான்டி புருசன் கூட இருக்கனும். நீயும் வந்து ஒரு வாரம் ஆச்சு, இப்டியே இன்னும் எத்தன நாளுக்கு இருப்ப, அதும் பாப்புவை விட்டுட்டு, அப்படி என்ன தான்டி பிரச்சனை உனக்கு?" என செங்கனி ஆரம்பித்தாள்.

நடராஜன் மனைவியைத் தடுத்தான்.

"நீங்க பேசாம இருங்க, அவளை இப்டியே வச்சுக்க முடியுமா? இப்பவே அக்கம் பக்கத்தில் கேக்குறாங்க, செந்தா என்ன அதிசயமா இங்கயே இருக்கானு" என அதட்டினாள்.

"ஏன்கா! அவங்க எல்லாரும் கேக்குறாங்கனு, நான் போகனுமா? இது என் அம்மா வீடு இல்லையா? நீ மட்டும் இங்கயே இருக்க, நான் இருக்க கூடாதா?" என முறைத்தாள் தமக்கையை.

"அடியேய்! நானும் மாமாவும் இங்கயே இருக்கோம். எங்களுக்கு வீடே இது தான். ஆனா நீ அப்டியில்ல, நம்ம செந்தூரா புருசன் கூட தானே இருக்கா. நீயும் அப்டி வந்தா தான் மதிப்பாங்க"

"ஓ! மத்தவங்க மதிக்க நான் புருசன் வீட்டுல இருக்கனும். இல்ல புருசனோடு வரனும். அப்ப புருசன் வெளிநாட்டுக்குப் போயிட்டா?" எனக் கேட்டாள் செந்தா.

"அப்ப வந்து தாராளமா தங்குடி"

"புருசன் வெளிநாட்ல இருந்தா அம்மா வீட்டுல இருக்கலாம். இல்லைனா அம்மா வீட்டுல தங்கக் கூடாதா?"

"ஏய்! நானும் பாத்துட்டு இருக்கேன் நீ ரொம்ப பேசுறடி, அந்த மனுசன் வீடுத் தேடி வந்திருக்கார். நீ ஒரு வார்த்தை வாங்கனு கூப்புடல. சரி! அவரோட அங்கப் போனு சொன்னா, அதிகமா பேசுற, மொதல கெளம்பி போ.

புருசன், பொண்டாட்டிகுள்ள மனகசப்பு வரது எல்லாம் சகஜம் தான், ஏதோ கடவுள், கொடுத்தக் கருவை எடுத்துக்கிட்டார். மறுபடியும் உருவாகி சந்தோஷமா ஒரு ஆம்பள புள்ள பொறக்கும்.

போ செந்தா, என் தங்கமுல, அவரும் கொஞ்ச நாள் லீவ்ல தான் இருக்கார். எப்டியோ உனக்கும் ஒரு ஆண் வாரிசு வந்துட்டா போதும். முரண்டுப் புடிக்காம போய் கெளம்பு" எனத் தாய் மகளை
பாசமும், அதட்டலுமாக கட்டாயப்படுத்தினார்.

வருகிற வழியில் பாப்புவைக் கண்டு பைக்கை நிறுத்திய கௌது, பாப்பு விளையாடிவிட்டு வருவதாத கூற, அவன் பைக்கை அங்கயே நிறுத்திவிட்டு, சற்றே பக்கத்தில் இருந்த செந்தா வீட்டிற்கு நடந்துச் சென்றான். தெய்வானை பேசியதைக் கேட்டு அப்படியே வாசலில் நின்றான்.

"ஏன்மா நீயும் ஆம்பள புள்ள, அதும் புள்ள புள்ளனு பேசுற? புள்ளப் பொறந்துட்டா போதுமா? நான் என்ன மெசினா? கல்யாணம் பண்ணி முதல் மாசமே புள்ள வயித்துல வந்துச்சு, அவரு போய் எட்டு வருசம் ஆச்சு, இப்ப தான் வந்து இருக்காரு.

மறுபடியும் புள்ளைப் பெத்துக் குடுத்திடனும். அதும் ஆம்பளப் புள்ள, நானும் பொண்ணு தானேமா, எனக்கும் ஆசைகள் இருக்காதா? இப்ப கூட கரு உண்டானப்ப, அந்த வீட்டில் எல்லாரும் சந்தோஷமா இருந்தாங்க, ஆனா எனக்கு ஏன் இந்தக் கரு உருவானுச்சுனு அழுகையும், ஆத்திரமும் தான் வந்தது." என்றவளை இடை மறித்தார் தாய்.

"ஏய்! என்னடி பேசுற? எத்தனையோ பேர் புள்ள வரம் இல்லைனு கோயிலா, ஹாஸ்பிடலா போறாங்கடி, ஆனா உனக்கு தானா வருதேனு அலட்சியமா?" எனக் கோபப்பட்டார்.

"அதான்மா! அதான் என் பிரச்சனை. எத்தனையோ பேருக்கு கிடைக்காததது எனக்கு உடனே கிடைக்குதே, அதான் என்னால முடியல. அந்தக் கடவுள் கேக்குறவங்களுக்கு குடுக்க வேண்டியது தானே."

"செந்தா! உனக்கு பைத்தியமா?" என நடராஜன் அக்கா மகளை முறைத்தான்.

"மாமா! நான் எப்டி சொல்றது, உங்களுக்கு எல்லாம் சொன்னா புரியுமானு கூட தெரியல , நீங்களும் அக்காவும் எவ்வளோ அன்னியோன்னியமா இருக்கீங்க, நான்? எனக்கு என்ன மாமா வயசு? எனக்குனு ஆசை இருக்காதா? புள்ளப் பொறந்தா போதுமா? எனக்கு என் ஆசை எதுவுமே நடக்கல மாமா, ஆசையைக் கூட விடுங்க, ஒரு குழந்தை உருவாக தேவையானது ஆம்பள, பொம்பள சேரனும். அது எப்டி சேந்தா என்ன? அதானே உங்க எல்லாருடைய எண்ணமும்.

என்னால முடியல, எனக்கு எதுவுமே புடிக்கல, அந்த வீட்டுக்குப் போனா மறுபடியும் குழந்தைப் பெத்துக்கனும். எனக்கு அது வேணாம். பாப்பு மட்டும் போதும்." என மண்டியிட்டு அழுதாள்.

அனைத்தையும் கேட்ட கௌது, தன் மனைவியின் மனதை இத்தனை நாள்கள் எப்படி எல்லாம் காயப்படுத்தி இருக்கிறோம் என எண்ணி மயக்கம் வராத குறையாக நின்றான்.

"செந்தா! என்னமோ பேசுறடி, நீ படிச்சப் புள்ளனு பெருமையா நெனப்பேன். ஆனா இப்ப எதுக்கு உன்னைய படிக்க வச்சேனு கவலைப்படுறேன். இதான் வாழ்க்கை, உன்ன மாதிரி எத்தனையோ பொண்ணுங்க இருக்காங்க, அவங்க எல்லாம் உன்னைய மாதிரி யோசிக்கல, புருசன் வரும் போது சந்தோஷமா இருந்து புள்ளப் பெத்து ஆளாக்குறாங்க.

நீ என்னடி ஆசை, அது இதுனு பேசுற? மாப்பிள்ளைக்கு என்னடி கொறைச்ச? வீடுக் கட்டியிருக்கார், மாச மாசம் சம்பளம் அனுப்புறார், ஒத்தப் புள்ள இருக்கு, உன்னைய வேலைக்குப் போய் கஷ்டப் பட விடல, சொகுசா வச்சுப் பாத்துக்கிறார். உன் மாமியா கொஞ்சம் அப்டி இப்டி பேசும். ஆனாலும் உங்களுக்குத் துணையா அந்த வீட்டில் கெடக்குல, தேவையில்லாததை யோசிக்காம, போய் கெளம்புடி" என அவளின் ஏக்கத்தைப் புரிந்துக் கொள்ளாமல் பேசிய தாயைப் பார்த்தவளிற்கு ஆதங்கமும், ஆத்திரமும் மாறி மாறி வந்தது.

"இப்ப என்ன நான் போகனும், அதானே போறேன்" என அறைக்குள் சென்றவள், வேகமாக கிளம்பினாள்.

செங்கனியும், நடராஜனும் ஏதோ புரிய நோக்கி கொண்டனர். "மாமா! அவ சின்னவயசு, ஏதோ எதிர்பாக்குறா போல" என்றாள் மெல்ல கணவனிடம்.

"புரியுது! ஆனா அங்கப் போனா தான் ரெண்டுப் பேரும் பேசி ஒரு முடிவுக்கு வருவாங்க, கண்டுக்காத போகட்டும்" என்றான்.

வேகமாக ஓடிவந்த பாப்பு"அப்பா! போகலாமா?" எனக் கேட்க, அவளைத் தூக்கி கொண்டு நுழைந்தவனை அனைவரும் பார்த்தனர்.

"வாங்க! வாங்க!" என வரவேற்க, சென்று நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

"பாப்பு! போய் அம்மாவைக் கூட்டிட்டு வா போகலாம்" என்றான்.

"ஐ! அம்மா நம்ம கூட வரப்போதா?"

"ம்ம்ம்!"

பாப்பு உள்ளே ஓடிப்போய் தாயை அழைத்தாள், கௌது கூறியது செந்தாவிற்கும் காதில் விழுந்தது.

பாப்பு இழுத்திட செந்தா வெளியில் வந்தாள்.

"செந்தா! பாப்புவைக் கூட்டிட்டுக் கிளம்பு நம்ம வீட்டுக்குப் போகலாம்" என்றழைத்தான்.

செந்தா மனமோ நெருப்பாக கொதித்துக் கொண்டு இருந்தது.

பாப்புவின் பையை எடுத்தவள், அங்கிருந்த எவரிடமும் கூறவில்லை, வெளியில் சென்றுவிட்டாள்.

கௌது, பாப்புவை அனைவரிடமும் விடைப்பெறுமாறு கூறி வெளியில் வந்தான்.

செந்தா பைக் அருகே சென்று நிற்க, கௌது, பாப்புவைத் தூக்கிக் கொண்டு பைக் அருகே வந்து, அவளை முன்பக்கம் அமர வைத்துவிட்டு, பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்ய, செந்தா ஏறி அமர்ந்தாள்.

ஆனால் கௌதுவைக் கொஞ்சம் கூட மனதில் ஏற்காத மனநிலையுடன், மொத்த வெறுப்பிற்கும் காரணமானவாய் எண்ணிப் பயணித்தாள்.

தெய்வானை மகளையே பார்த்தப்படி நின்றார். அவருக்கு மகள் வாழாமல் இருந்துவிடக் கூடாது என்ற எண்ணம் மட்டுமே, ஊரில் இவரைப் போல அம்மாக்கள் தான் அதிகம். இவரும் விதிவிலக்கு மாறாமல் இருந்தார்.

கொலுசொலி ஆசைகள்....






 

admin

Administrator
Staff member
செந்தா மாமியாவே தேவலை.. இவங்க அம்மா அதுக்கு மேல..
 
Top