எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

மிஞ்சியின் முத்தங்கள் - கதை திரி 10

மிஞ்சியின் முத்தங்கள் 10
1708358524386.jpeg

“ஆதி என்னப்பா இன்னும் அதையே யோசிச்சுட்டு இருக்கியா” என்று வந்து அமர்ந்தார் பார்வதி, பின்னால் தோட்டத்தில் மல்லிகை பந்தலின் கீழே அமர்ந்திருந்தான், நாளை நிச்சயதார்த்தம் இருக்க இப்படி யோசனையோடு அமர்திருப்பவனை பார்க்க வருத்தமாக இருந்தது.

“ஒண்ணுமில்லமா” என்றான் அவரைப் பார்த்து மெலிதான புன்னகையோடு, பெண் பார்த்து விட்டு வந்த நாளிலிருந்து அம்மா வீட்டிலேயே இருக்கிறாள் ஆதிலட்சுமி, பிள்ளைகளும் பள்ளி செல்லவில்லை.

“என்னக்கா மாமா வரலையா பசங்களுக்கு ஸ்கூல் இருக்குல்ல நான் வேணா கொண்டு போய் விடவா” என்றான் அக்காவிடம் ஒருவேளை மாமாவிற்கு வேலை இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில்.

“இல்ல ஆதி வேண்டாம்” என்ற ஆதிலச்சுமியின் முகம் அவள் எதையோ மறைப்பதாகக் கூறியது.

“என்னாச்சு” என்று அவன் கேட்க அப்பொழுதும் அவள் அமைதியாக நின்றாள், அவள் அழுவதை பார்த்தவன் “என்னக்கா என்ன பிரச்சனை” என்றான் அருகில் நெருங்கி.

“வேற என்னப்பா உன் மாமன் கேட்ட இடத்தை நீ குடுக்கலையாம், அதை எப்போ உன் தம்பி குடுக்குறானோ அதுவரைக்கும் உன் அம்மா வீட்டிலேயே இருன்னு சொல்லிட்டாராம்” என்றார் பார்வதி.

“என்ன இது” என்று ஆயாசமாக இருந்தது அவனுக்கு, இருப்பதோ ஐந்து ஏக்கர், மொத்தமாகக் கடனில் மூழ்க இருந்த இடத்தைப் போராடி மீட்டு எடுத்தது அவன், இங்கே வந்தபிறகு தென்னை பாக்கு நட வேண்டும் என்ற யோசனை இருந்தது அவனுக்கு.

அதற்க்கு மொத்தமாக நிலம் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று எண்ணியே அந்த இடத்திற்கான மதிப்பைக் கொடுத்துவிடுகிறேன் நிலத்தை நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்றான்.

கடனில் இருந்த இடத்தை மீட்க யாரும் உதவவில்லை, இப்பொழுது நிலம் கைக்கு வந்ததும் அவர்களின் பங்குக்கு வந்து நிற்கிறார்கள் “சீ” என்றானது அவனுக்கு, அவர்களிடம் பிச்சை கேட்டு நிற்பதை போல அப்படி அந்த இடம் வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தவன் அப்பொழுதே மாமன் பார்த்திபனை தேடி சென்றான்.

“மாமா அவங்களுக்கு சேர வேண்டியதை எழுதிக் குடுத்துடலாம்” என்றவனை பார்க்கவே சங்கடமாக இருந்தது பார்த்திபனுக்கு, அவனுடைய மிகப்பெரிய கனவு இது என்றுகூட சொல்லலாம் தோட்டம் அமைக்க வேண்டும் என்பது.

“அந்தப் பாலைவனத்துல ஒரு புல்லு பூண்டு கூடப் பாக்கமுடியால மாமா, எங்க பாத்தாலும் மண்ணு மண்ணு ஆயிரம் சொல்லு நம்ம ஊரு சொர்கம், இந்தப் பச்சை வயலும் தோட்டமும் காத்தும்… அவன் எண்ணெய் எடுத்து வித்த காசை மொத்தமா கொட்டினாலும் இந்த மண்ணோட வாசத்தை கொண்டுவரமுடியுமா”.

“முப்பது வயசுக்குள்ள ஊரோடே வந்துடனும் தோட்டம் போட்டு அப்படியே காய்கறிலாம் வளத்து பொண்டாட்டி புள்ளைங்கன்னு வாழனும்” என்பான் கண்களில் கனவு மின்ன.

அந்தக் கனவை நிறைவேற விடாமல் இப்படி சிதைப்பவர்களை என்ன செய்ய ‘சுயநலவாதிகள்’ என்று எரிச்சல் வந்தது பார்த்திபனுக்கு.

“நிச்சயத்துக்கு முன்னாடியே வேலைய முடிச்சிடலாம் மாமா எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி வேண்டும்” என்றவன் கூற “ரெண்டே நாள் நான் பாத்துக்குறேன்” என்றுவிட்டார் அவர்.

புதன் கிழமை அனைவரும் பத்தர அலுவலகத்தில் இருந்தனர் “இது எப்படி? அவனுக்கு ரெண்டு ஏக்கர் எங்களுக்கு ஆளுக்கு ஒன்றரை ஏக்கரா முடியாது, சமமா தானே பிரிக்கணும்” என்றான் லச்சுமியின் கணவன் முருகன்.

“உண்மைதான் மாப்ள… இடம் கடத்துல கிடந்ததை ஆதிதானே மீட்டான், அதுக்கு எவ்ளோ லச்சம் செலவு பண்ணியிருக்கான் அதை அவன் அப்படியே விட்டிருந்தா உங்க யாருக்கும் கைக்காமிக்க கூட எடம் இருந்திருக்காது”.

“அவன் மட்டும் எதுக்கு செய்யணும் பேசாம கடன் அடச்சத மூணு பங்கா போட்டு உங்க ரெண்டு பேர் பங்கு காசைக் குடுங்க அதுக்கப்புறம் இடத்தைச் சரிசமமா பிரிச்சுக்கலாம்” என்க ஆதவனும் முருகனும் அதன் பிறகு ஒன்றுமே பேசவில்லை.

ஆதவனுக்கு அவன் பங்கின் பணத்தை கொடுத்து அவன் இடத்தையும் தன் பேருக்கு எழுதச் சொல்லிவிட்டான் பழனி, முதல் நாள் தான் இந்த விஷயம் அனைவருக்கும் தெரிந்தது.

“ஏண்டா அவனுக்குக் குடுக்க ஒத்துக்கிட்ட, உன்தம்பி கேட்டானேடா அவனுக்குக் குடுக்க உனக்கு மனசுவரலல” என்ற பார்வதியிடம் “இடத்தை எனக்குக் குடுக்கலேனா உன் அக்கா உங்க வீட்டுலயே இருக்க வேண்டியதுதான் அப்டிங்குறார் நான் என்ன செய்ய” என்றான்.

அது உண்மை இல்லை என்று அனைவருக்கும் புரிந்தது அக்காவுக்காக இவன் பார்க்கிறானா! இந்தச் சுயநலவாதிக்கு அதெல்லாம் வராது என்று அனைவருக்குமே தெரியுமே, பின்னிலிருந்து இயக்குபவள் அவன் மனைவியாயிற்றே.

“இடத்தை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்ய, நாம் விவசாயம் எல்லாம் செய்யப்போவதில்லை அண்ணனுக்குக் குடுத்துட்டு காசு வாங்குங்க, மெய்னான இடத்துல பிளாட் வாங்கி போடலாம்” என்று கூறியிருந்தாள்.

பத்திரப்பதிவு முடிய முருகனின் முகத்தில் நினைத்ததை சாத்தித்துவிட்ட நிறைவு “நீ கொடுக்க முடியாது என்றாய் பார் உன் அண்ணனிடமிருந்து வாங்கிவிட்டேன், இப்பொழுது என்னிடம் மூன்று ஏக்கர்” என்ற பெருமிதம் மிளிர்ந்தது.

“ஆதி வாக்கையெழுத்து போடு” என்றார் பார்த்திபன்.

“எதுக்கு மாமா அதான் எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சே” என்றான் அவன்.

“அது சொத்தைப் பிரிச்சது, இது உனக்கு வாங்கின புது சொத்துக்கு” என்க அனைவருமே அதிர்ச்சியாக அவரைப் பார்த்தனர்.

“என்ன மாமா சொல்ற, நான் ஏதும் வங்களையே!” என்றான் அவன்.

“உனக்கு நான் வாங்கினதுடா வந்து கையெழுத்து போடு முதல்ல, அவங்க வெய்ட் பண்றாங்க நாம அப்புறம் பேசலாம்” என்று அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்து சென்றார்.

முடித்து வெளியின் வந்தவனுக்கு நம்பவே முடியவில்லை மூன்று ஏக்கர் தன் பெயரில்! அதும் தன்னுடைய இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தை ஒட்டிப் பின்னில் இருக்கும் மூன்று ஏக்கர் ‘எப்படி?’ என்று அவனுக்குப் புரியவேயில்லை.

கடுகடு என்ற முகத்தோடு அமர்ந்திருந்தான் முருகன், அவனால் ஒன்றும் பேசமுடியவில்லை அதிவீரனின் பெயருக்கு மாற்றப்பட்ட நிலம் குடும்பச்சொத்து அல்ல, இவர்களின் ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள் அவர்கள் வெகுகாலமாகக் காடு விவசாயம் செய்யப்படாமல் சும்மாவே கிடந்தது, அதைத்தான் தன்னுடைய பணத்தை கொடுத்து வாங்கி மருமகன் பெயருக்கு எழுதியிருந்தார் பார்த்திபன்.

“ஏன் மாமா எனக்குக் கொடுக்கணும்னு உனக்குத் தோணல நானும் உங்க அக்கா புள்ளைதானே அதிலேயும் மூத்தவன்” – ஆதவன்.

“ஆமா யார் இல்லன்னு சொன்னது ஆனா அந்தப் பொறுப்போட நீ ஒருதடவை கூட நடக்கலையே, இந்த இடத்தைக் காசுக்காக இல்லடா இவன் மேல இருக்குற பாசத்துக்காக வாங்கினேன், அப்படினாலும் அஞ்சு பைசா பாக்கி இல்லாம பணத்தை எனக்குத் திருப்பிக் குடுத்துடுவான்”.

“உன்கிட்ட அதெல்லாம் நான் எதிர்பார்க்க முடியுமா, ஒரு கோடியைச் சும்மாகுடுக்குற அளவுக்கு நான் கோடீஸ்ரன் இல்லப்பா” என்றார் அவர் நக்கலாக.

அவர் பணத்தை எதிர்பார்த்து செய்யவில்லை என்றாலும் அவனுக்கு உரைக்க வேண்டுமே என்று பணக்கணக்கை வைத்தே பேசினார், நல்லவேளை நிர்மலா இப்பொழுது அங்கில்லை இல்லையென்றால் அவள் வயிறு எரிவதிலே உள்ளிலிருக்கும் பிள்ளை கருகியிருக்கும்.

பணம் என்றவுடன் ஆதவன் விழிகள் முருகனின் மீது படிந்தது, இடத்திற்கு அட்வான்ஸாக ஒரு தொகையைக் கொடுத்திருந்தான் அவ்வளவே, நல்ல ஒரு தொகை வரவேண்டியுள்ளது ‘வருமா’ என்ற சந்தேகம் இப்பொழுது அவன் மனதை சூழ்ந்தது.

கணவனின் மாற்றத்தைப் உன்னிப்பாகக் கவனித்தார் பார்வதி, இன்று பத்திரப்பதிவு என்றவுடன் ஒன்றும் பேசாமல் வந்து நின்றார் அங்கு நடந்த பிரச்சனைகளில் ஒன்றிலும் கருத்து சொல்லவில்லை, யாரிடமும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை ‘என்னாச்சு இந்த மனுஷனுக்கு உப்பு சப்பில்லாத விஷயத்துக்கெல்லாம் வேப்பிலை பிடிச்சுக்கிட்டு சாமியாடுவார் இப்போ என்ன இப்படி இருக்கார், உடம்புக்கு எதுவும் பிரச்சனையாயிருக்குமோ’ என்றுதான் அவர் யோசனை சென்றது.

மருமகனை பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை பார்வதி தன் மகனுக்கு எதிராக அவன் செய்யும் வேலைகளில் வெறுப்பில் இருந்தார் அவர்.

இரவு உணவுக்கு அழைக்க “உங்க வீட்டில விருந்து சாப்பிட ஒன்னும் நான் வரல எங்க வீட்டில சாப்பாடு இருக்கு” என்றவனை பார்த்து ‘அப்போ சொத்தை மட்டும்தான் பிச்சை எடுப்பீங்க போல’ என்று மனதிற்குள் நினைத்தவர்.

“சரிங்க மாப்ள அப்போ சீக்கிரமா வீட்டுக்குப் போய்ச் சாப்பிடுங்க நேரம் ஆச்சு” என்றுவிட்டு அடுக்கலைக்குள் நுழைந்தார், ஆதிலச்சுமியும் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு வந்து நின்றாள், இப்பொழுது எதையும் சொல்லிச் சண்டைபோட முடியவில்லையே என்ற கடுப்போடு மனைவி மக்களை அழைத்துச்சென்றான்.

தந்தையின் ஸ்தானத்தில் நின்று தனக்காக அனைத்தையும் செய்யும் தாய் மாமனுக்கு என்ன கைமாறு செய்யப் போகிறோம் என்பதே அவன் யோசனையாக இருந்தது.

பாண்டிச்சேரியில் இருந்த நல்ல இடத்தை விற்றுவிட்டு அந்தப் பணத்தில் மருமகனுக்கு நிலம் வாங்கி கொடுத்திருக்கிறார்.

“நிலத்த கொஞ்சம் சரி பண்ணனும் மாப்ள, ரொம்ப காலமா ஒண்ணுமே விளையாம இருக்கு, மண்ணு அடிச்சு உழுது நல்லா சீர் பண்ணிட்டு உனக்கு என்ன செய்யணும் சொல்லு செஞ்சிடலாம்” என்றவரை அப்படியே தழுகிக்கொண்டான், சில அன்பெல்லாம் ஆதாயம் பார்த்து வருவதில்லை.

இந்த வேலைகளின் ஓட்டத்தில் நிச்சயத்திற்கான எதையுமே அவனால் யோசிக்கமுடியவில்லை, அக்காவும் அம்மாவும் அலைந்து அனைத்தையும் வாங்கி இருந்தார்கள்.

“என்னப்பா இன்னும் என்ன யோசனை” என்றார் பார்வதி.

“இல்லம்மா… வாங்க உக்காருங்க” என்க அவன் கைகளில் சில பைகளை வைத்தார்.

“என்னம்மா!” என்றவனை பார்த்தவர் “நாளைக்கு நிச்சயம் ஞாபகம் இருக்கா இல்லையா பிரிச்சு பாரு” என்றவர் “இங்கப்பாரு ஆதி எல்லா உறவுகளையும் பிடிச்சுவைக்க முடியாது, அவங்க குணம் தெரிஞ்சதுதானே விடு இனிமேலாவது உனக்குன்னு எதையாவது யோசி”.

“அந்தப் பொண்ணோட நிம்மதியும் சந்தோஷமும் உன் கைல தான்ப்பா, சரி சீக்கிரமா போய்த் தூங்கு காலையிலே எழுந்துக்கணும்” என்று உள்ளே சென்றார்.

அவர் கொடுத்துச்சென்ற பைகளை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்துப் பார்த்தான், அவனுக்கான குர்தா இருந்தது பேபி பிங்க் நிறத்தில், அதே நிறத்தில் ஜரிகை வேலைப்பாடு கொண்ட பட்டுப்புடவை இருந்தது கொடிமலருக்கு, அக்காவின் வேலை என்று புரிய மனம் கொஞ்சம் லேசானது.

பெண்ணுக்கு அணிவிக்க அழகான நெக்லஸ் ஒன்றும் இருந்தது அனைத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு அவனின் அறைக்குச் சென்றான்.

வீடே பரபரப்பாக இருந்தது வெளியில் இருந்த இடத்தில் பந்தல் போட்டிருக்க பின்னில் ஷாமினாவும் டேபிள் சேரும் இடப்பட்டிருந்தது விருந்துக்காக.

அழகான இளம் மஞ்சள் பட்டுப் புடவையில் மிளிர்ந்தாள் கொடிமலர், காலை முதல் விழியின் கிண்டலில் சிவந்துகொண்டே இருந்தாள், சரியான நேரத்திற்கு அதிவீரனின் வீட்டினர் வந்து சேர்ந்தனர், நல்ல நேரத்தில் தட்டு மாற்றிப் புடவை கொடுக்கக் குனிந்த தலை நிமிராமல் நின்றாள் கொடிமலர்.

“நிமிந்து பாக்காம புடவை கொடுக்க முடியாது இதுதான் பொண்ணான்னு தெரியாம எப்படி கொடுக்க” என்றான் அதிவீரன்.

அதில் இன்னும் தலையைக் குனிந்துகொண்டு அவள் நிற்க “அம்மாடி நிமிந்து பாத்திடு இப்போவே பசிக்குது நீ பாக்கலைனா அவனும் அப்படியே நிப்பான்” என்றார் பார்த்திபன்.

அனைவரும் சிரிக்க சங்கடமாக அனைவரையும் பார்த்தவள் திரும்பி அவனைக் கொஞ்சமாக நிமிர்ந்து பார்க்க, கண் சிமிட்டியவன் “இப்போ ஒகே” என்றுவிட்டு அவன் கைகளாலே அவளிடம் தட்டைக் கொடுத்தான்.

உள்ளே எடுத்துசென்றவுடன் “அக்கா இங்க பாருங்க இந்த அதிசயத்தை, ஒரே கலர்ல ரெண்டுபேருக்கும் எடுத்திருக்காங்க” என்றாள் கயல்விழி சத்தமாக.

அவள் வாயில் கைவைத்து தடுத்த கொடிமலர் “மெதுவாடி” என்க.

“என்ன மெதுவா… இப்போ நீ இதைக் கட்டிட்டு வெளில போனதும் எல்லார்க்கும் தெரியப்போவுது” என்றாள் கயல்விழி.

‘ஐயோ’ என்றானது அவளுக்கு, வேறு வழியும் இல்லை கட்டிக்கொண்டு வந்து சபையில் நிற்கப் பார்த்திருந்த அவளின் உடன்பிறப்புகளுக்கு மனம் நிறைந்துவிட்டது, நகை அணிவித்து கொடிமலரை அதிவீரனுக்கு நிச்சயம் செய்துகொண்டனர்.

கொடிமலரின் உறவுகளைத் தான் பார்த்திருந்தார் ராஜவேலு ‘நான் ஏன் செய்ய வேண்டும், நீ என்ன முன்னில் நிற்கிறாய்’ என்ற எந்தப் பிரச்சனைகளும் இல்லை, யாரும் கூறாமலே ஆளுக்கு ஒரு வேலையாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அத்தனை புரிதல் அவர்களுக்குள் பந்தி ஒருபக்கம் நடந்துகொண்டிருக்க உறவினர்களே பார்த்துப் பார்த்துப் பரிமாறினார்கள்.

அடுக்களைக்கு பக்கத்தில் இருந்த அறையில் அமர்ந்திருந்தாள் கொடிமலர், அறையின் வாயிலில் வந்து நின்றவன் கதவைத் தட்டினான், சிறிதாகச் சாற்றிவைக்கப்பட்டிருந்த கதவைத் திறந்த கயல்விழி அதிவீரனை பார்த்ததும் மெல்ல கதவின் பின்னே நகர்ந்தாள்.

உள்ளே நுழைந்தவன் கொடிமலரின் முன் தன் வலது கரத்தை நீட்டினான், எழுந்து நின்றவள் ‘என்ன’ என்பதாகப் பார்க்க, அவன் கை நீண்டே இருந்தது மெதுவாக அதைப் பற்றிக்கொண்டவள் “என்னாச்சு” என்க.

அவளை அழைத்துக்கொண்டு பின்னில் சென்றான், அனைவரின் பார்வையும் அவர்கள்மீது படிந்தது, பந்தி நடக்கும் இடத்தில் நின்றிருந்த சுகுமாரின் அருகில் சென்றவன் “உங்களோட கொஞ்சம் பேசணும்” என்றான்.

நிச்சயம் முடிந்த உடனே இப்படி பேச வேண்டும் என்று வந்து நிற்பவனை பார்த்து உள்ளுக்குள் ஏதோ பயம் சூழ்ந்தது சுகுமாருக்கு “என்ன மாப்ள ஏதாவது பிரச்சனையா” என்க.

“ஆமா வாங்க… அவரையும் கூப்பிடுங்க” என்றான் முத்துவை காண்பித்து.

“ஐயோ என்னனு தெரியலையே” என்ற பதட்டம் சூழ முத்துவை வரச்சொல்லி கைக்காண்பித்தான், சுமதியும் கஸ்தூரியும் கொஞ்சம் தள்ளி நின்றுகொண்டனர்.

“என்னனு தெரியலையேடி சாப்பிட இன்னும் கைக்கூட நனைக்கல அதுக்குள்ளே பேசணும்னு சொல்றார்” என்றார் சுமதி.

“இருக்கா என்னனு கேக்கலாம் எனக்குத் தெரிஞ்சு அவர் தப்பா எதுவும் சொல்லமாட்டார்” என்றாள் கஸ்தூரி.

அவர்களை நெருங்கிய முத்துவும் “என்ன மாப்ள என்னாச்சு” என்றான் அண்ணனைப் பார்த்து ‘என்ன’ என்ற பார்வையோடு, அவன் கூறப்போகும் வார்த்தைகளுக்காக அவர்கள் காத்திருக்க.

“எப்போ கல்யாணம் செஞ்சுக்க போறீங்க” என்றான் அவர்களைப் பார்த்து.

“கல்யாணம் நீங்க அடுத்த தடவை வந்ததும் பண்ணிடலாம் மாப்ள” என்றார்கள் அவன் என்ன கேட்க்கிறான் என்று சரியாகக் கவனிக்காமல்.

அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவன் “நான் எங்க கல்யாணத்தை பத்தி பேசல உங்க ரெண்டு பேர் கல்யாணத்தை பத்தி பேசுறேன் எப்போ செஞ்சுக்க போறீங்க” என்றான்.

“எங்களுக்குக் கல்யாணமா!.. நாங்க அதைப்பத்திலாம் யோசிக்கவே இல்ல மாப்ள”.

“இப்போ யோசிங்க… யோசிக்கணும்” என்றவன் “வாழ்க்கை துணையா வரவங்க குடும்பத்தைப் பிரிச்சுடுவாங்க தங்கச்சியை பார்த்துக்கமாட்டாங்க அப்படின்னுதானே பண்ணிக்கல, எல்லாரும் அப்பிடியே இருக்க மாட்டாங்களே இந்த வீட்டுக்கு வரவங்க உங்கள மாதிரியே அன்பானவங்களா இருக்கலாமே, என் மனைவியா உங்க தங்கச்சி வரும்போது அந்த முகத்துல எந்த வருத்தமும் இருக்க கூடாது”.

“உங்க தங்கச்சிய கல்யாணம் செஞ்சுக்க எனக்கு நீங்கச் சீதனம் குடுக்கணும், எனக்கு நகை, பொருள், பணம் ஏதும் வேண்டாம் என்னோட மச்சான் ரெண்டுபேரும் அவங்க மனைவியோட நின்னு அவங்க தங்கச்சி கொடிமலரை எனக்குத் தாரை வார்த்து குடுக்கணும் இது மட்டும்தான் நான் உங்ககிட்ட இருந்து எதிர்பாக்குற சீதனம்” என்றவன்.

“குடுக்குறதும் குடுக்காததும் உங்க இஷ்டம், இந்தச் சீதனம் கிடைக்காம நான் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கமாட்டேன்” என்றவன் கொடிமலரை திரும்பிப் பார்க்க நிறையும் விழிகளோடு அவனைப் பார்த்திருந்தாள்.

“உனக்கு இந்தக் கண்டிஷன் ஒகே வா இல்ல வரதட்சணை கேட்டேன்னு என்னை வேண்டாம்னு சொல்லிடுவியா” என்க அவளுக்கு அழுகை இன்னும் அதிகமாகியது.

“அடிதூள் எனக்கு இந்தப் பையனை ரொம்ப பிடிச்சுடுச்சு” என்றான் சுமதியின் கணவன் மற்றவர்களும் அதை ஆமோத்தித்தனர்.

“கொடி ரொம்ப பசிக்குது சாப்பிடலாமா” என்றவன் “என்ன மச்சான் சாப்பாடு போடுவீங்களா இல்ல…” என்றவனை அதிர்ச்சியோடு பார்த்து நின்றனர் அவர்கள் இருவரும், சுதாரித்த முத்து “வாங்க வாங்க மாப்ள” என்று அழைத்துச் சென்று அமரவைத்தான்.

அதிவீரனின் குடும்பத்தினரும் வந்து அமரப் பொறுப்பாக நின்று பரிமாறிக் கவனித்துக்கொண்டாலும் இருவருக்கும் மனதில் அவன் சொன்ன வார்த்தைகளே சுழன்றது.

கொடிமலருக்கு உணவே இறங்கவில்லை அழுகை மட்டுமே முன்னில் நின்றது “கொடி…” என்றவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அவள்.

“நாளைக்கு நான் கெளம்பிடுவேன் மறுபடியும் எப்போ வருவேன்னு தெரியல, அது உன் அண்ணனுங்க சொல்ற பதில்லதான் இருக்கு இது நமக்கான நாள் சந்தோஷமா சாப்பிடு, நிச்சயமா நல்லது நடக்கும்”.

“உனக்கு நான் குடுத்த முதல் வாக்கு அதை எப்படியும் காப்பாத்துவேன்” என்றான் அவள் விரல்களைக் கோர்த்துக்கொண்டு.
 
Last edited by a moderator:

Saranyakumar

Active member
அருமை அதி அதிக்கு நல்ல அண்ணன், மச்சான 🥶🥶தாய்மாமா சூப்பர்🥰🥰
 
Top