எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

பார்தவி-10 கதைத்திரி

NNK 67

Moderator
பார்தவி-10


திருமணம்முடிந்த கையோடு ராகவின் வீட்டிற்குவந்த புதுமணதம்பதிகளோ, முறைப்படி மற்ற சம்பிரதாயங்களை செய்துமுடித்து பால்பழம் அருந்திவிட்டு அமர்ந்திருக்க, நந்தனோ, வேலையாட்களை முடிக்கிவிட்டு ராகவின் அறையை தயார்செய்ய துரிதப்படுத்தினான்.. நந்தனின் செய்கையை கண்டுகொண்ட ராகவ்வோ, “என்னடா மச்சி..? என்ன செய்யப்போற..?” என்பதற்கு, நந்தனோ நக்கலாக, “ம்ம்..? சாமிகும்பிடபோறேன்..! அதுதான் கல்யாணம் ஆயிடுச்சில்ல..? இனி அடுத்ததென்ன ஃபர்ஸ்ட் நைட்தான்..!” என்று சாதாரணமாக சொல்ல, பதறிய ராகவோ, “டேய் மச்சி..? இப்போ இதெல்லாம் தேவையாடா..?” என்று கேட்க, ராகவ்வை முறைத்த நந்தனோ, “என்ன கேள்விடா இது..? கல்யாணமாயிடுச்சு பிறகு முறைப்படி செய்யவேண்டியதை செய்துதானே ஆகணும்..?” என்றதற்கு, “அதில்லடா மச்சி..? ஏதோவொரு வேகத்துல கல்யாணம் நடந்துடுச்சு..! அதுக்காக இன்னிக்கே எல்லாம் நடக்கணும்னு அவசியமில்லையேடா..? பாவம்டா அந்தபொண்ணு..! அவங்க குடும்பத்தாரைவிட்டு பிரிஞ்சு இன்னைக்கு என்கூட வந்திட்டாள்..! அவங்களுக்கும் நாம கொஞ்சம்டைம் கொடுக்கணும் இல்லையா..?” என்றதற்கு நந்தனோ கன்னத்தில் கைவைத்தவாறு, “அப்படியா சார்..? அப்போ ஒரு மூணுவருஷம் கழிச்சு இதை வைத்துக்கொள்ளலாமா..?” என்று கேட்டதற்கு,


மறுத்தபடி வேகமாக தலையசைத்த ராகவ்வோ, “அப்படி சொல்லலடா..! கொஞ்சநாள் டைம்கொடுக்கலாமே என்றுதான் சொன்னேன்..!” என்றதும் நந்தனோ, “இப்போ புரியுதா..? உன்னால இருக்கமுடியுமா..? டேய்.. நீ, அவங்களை காதலிச்சுதான் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கடா..? இதில் எதுக்கு டைம்கொடுக்கணும்..? அவங்களும் உன்மேல உண்மையான காதலோடதான்டா இருக்காங்க..! தேவையில்லாமல் யோசிக்காதே..! புரியுதா..? அதுஅது எப்போ நடக்கணுமோ..? அப்பப்போ நடந்திடனும்..! பேசாமல் சொல்றதை செய்..! என்றிட, தன் நண்பனின் பிடிவாதகுணத்தை அறிந்த ராகவ்வோ மனதில், “இனி என்ன சொன்னாலும், இவன் கேட்கமாட்டான்..!” என்று நினைத்துவிட்டு விட்டேத்தியாக அமைந்திருக்க,


வேலைக்கார பெண்களால், மிதிலாவை அழைத்துச்சென்று குளிக்கவைத்து, வேறுபுடவைமாற்றி அலங்கரிக்க, அதற்கு எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காது அலங்காரம் செய்துகொண்டாள் மிதிலா.. பின்னர் அவளது கையில் பால்சொம்பை கொடுத்து ராகவின் அறையில் சென்றுவிட்டுவிட அறைக்குள் நுழைந்தவளோ, உள்ளேசென்று பார்க்கையில் அங்கு ராகவில்லாததைக்கண்டு, பின் அவனுக்காக காத்திருக்கத்தொடங்கினாள் மிதிலா.. இங்கே ராகவ்வோ நந்தனின் தொல்லை தாங்கமுடியாமல் முதலிரவுக்கு தயாராகியபடியிருக்க, நந்தனோ ராகவ்விடம் “ஆல் த பெஸ்ட்..” சொல்லியனுப்ப, தயங்கிய ராகவோ நந்தனைக்கண்டு, “டேய் நந்தா..? மறுபடியும் ஒருமுறை யோசிச்சுபாருடா..? இதெல்லாம் இப்போ தேவையா..?” என்றதும் நந்தனோ சலிப்பாக, “மச்சி..? நான் எத்தனைமுறை உன்கிட்ட சொல்லட்டும்..? நீ ஏன்டா இப்படியிருக்க..? எவன் வந்தாலும், தூக்கிபோட்டு மிதிப்பயில்லை..? இப்போ எதுக்குடா இந்தவிஷயத்துக்கு பயப்படற..?” என்றிட ராகவோ, “அதில்லடா..! எனக்கு இதை நினைக்கும்போதே கொஞ்சம் நெருடலாத்தான் இருக்கு..!” என்றதற்கு நந்தனோ தன்நண்பனை கட்டியணைத்து, “முதலில் பதட்டமில்லாமல் போ..! இது உங்களோட வாழ்க்கை..! நீங்க ரெண்டுபேரும் மனசுவிட்டு பேசி உங்களுடையவாழ்க்கையை தொடங்குற வழியைப்பாருங்க..!” என்று சொல்லிட, ராகவ்வோ ஏதோவொரு தைரியம்பெற்றவனாக அவனறைக்கு சென்றான்..


அறைக்குள் நுழைந்த ராகவைக்கண்ட மிதிலாவோ எழுந்துநிற்க, அதனைக்கண்ட ராகவ் மிதிலாவிடம், “பரவாயில்ல உட்காரு..!” என்றதும் தயக்கமாக அமர்ந்தவளோ, அருகேவந்த ராகவைக்கண்டு அமைதியாயிருக்க ராகவிற்கும் அவளிடம் என்ன பேசுவது..? என்றே புரியவில்லை..! பின்னர் சிலகணங்கள் இருவரும் வெவ்வேறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டு அமைதியாகவே அமர்ந்திருக்க, பின் மிதிலாவோ முதலில் மெதுவாகதிரும்பி ராகவைப்பார்க்க ராகவ்வோ வேறெங்கேயோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்..! அந்த தைரியத்தில் மிதிலாவோ ராகவ்வைப்பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க, திடீரென்று ராகவிற்கு என்ன தோன்றியதோ..? சட்டென திரும்பிபார்க்கையில், தன்னையே கண்களால் விழுங்குமளவிற்கு பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மிதிலாவைக்கண்டு, “என்ன..?” என்று புருவங்களைதூக்கி வினவியதற்கு மிதிலாவோ, அவளது கயல்விழிபார்வையால், “ஒன்னுமில்லை..!” என்று பதில்கூற, அதற்கு “சரி..!” என்று தலையசைத்தான் ராகவ்..


இப்படியே இருவரும் ஒருவர்மீது ஒருவர் பார்வையை பதித்தவாறு கண்களாலே காதல்கவி பாடிக்கொண்டிருக்க, நேரமும் அதன்போக்கில் போனது..! அப்போது திடீரென்று ராகவின் மொபைலில் அலாரம் அடிக்க அதில் சுயம்பெற்றவர்களோ, மீண்டும் வெவ்வேறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டனர்.. பின் ராகவ்வோ மிதிலாவிடம், “மித்தும்மா..? உனக்கு தூக்கம் வரலையா..? தூங்கு..!” என்றதும், “சரிங்க..!” என்றபடி எழுந்து நின்றவளைக்கண்டவனோ, “என்னடி..? எதுக்கு இப்படி முழிச்சிட்டு நிக்கிற..?” என்று கேட்டிட, “அதுவந்துங்க...” என்று ஏதோ சொல்ல தயங்கியவளைக்கண்டவனுக்கு அப்போதுதான், “அவள் இங்கே, எங்கு படுப்பது என்று யோசிக்கிறாள்..?” என்றவிஷயமே புரிந்தது..! பின்பு புன்னகை சிந்தியவனோ தன் மனைவியைக்கண்டு, “மித்துமா..? என்னால் உன்னை புரிஞ்சுக்கமுடியுது..! உனக்கு இதுக்கெல்லாம் கொஞ்சம் டைம் தேவைப்படலாம்..! அதுக்காக நீ, என் பொண்டாட்டி இல்லை என்று ஆகிடாது..! சரியா..? இனி, இதுதான் உன்வீடு இங்கே எனக்கு எவ்வளவு மரியாதை கிடைக்கிறதோ..? அதே அளவிற்கு உரிமை உனக்கும் உள்ளது..! புரியுதா..? அதனால் எதைப்பற்றி யோசிக்காமல் இங்கே பெட்லயே படு..!” என்றதும், “என்னது பெட்லயா..?” என்று விழித்தவளைக்கண்டவனோ குறும்பாக அவளை முறைத்து, “நம்புடி..! உன் புருஷன் நல்லவன்தான்..! என்னைநம்பி தாராளமாக படுக்கலாம்..!” என்றதும் மெல்லிய புன்னகை சிந்தியவளோ, மெத்தையின் ஒருபக்கத்தில் படுத்ததும் உறங்கிப்போனாள்..


ஆனால் ராகவ்வோ, மிதிலாவின் பின்புறத்தை பார்த்தவாறு ஏக்க பெருமூச்சுவிட்டபடி மனதில், “கட்டின பொண்டாட்டி பக்கத்திலிருந்தும், எதுவும் பண்ணமுடியாது போயிட்டேனே..?” என்று நினைத்து தவித்தவனோ, சிறிதுநேரத்திலேயே உறங்கியும்போனான்.. இப்படியே இருவரும் உறங்கிட, மறுநாள் காலைப்பொழுது அழகாக புலர்ந்தது.! எப்போதும் நேரமேஎழுந்து பழகிய மிதிலாவிற்கோ அதிகாலையிலே விழிப்புதட்டவே நேரமே எழுந்தவளோ, அருகில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த தன்னவனைக்கண்டு புன்சிரிப்போடு எழுந்து, அருகேயிருக்கும் குளியலறைக்குள் நுழைந்து, குளித்துமுடித்து வேறுபுடவை மாற்றிக்கொண்டு வெளியேவர, அப்போதும் ராகவ் உறங்கிக்கொண்டிருக்க பின் வெளியேசென்றவளோ, சமையலறைக்கு சென்று காபிபோட்டு எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் அறைக்குவந்து ராகவ்வை எழுப்பிட, வழக்கமாக அலாரம் சத்தத்திலேயே எழும் ராகவிற்கோ, இன்று திடீரென்று யாரோ தன்னை எழுப்புவதைக்கண்டு கண்விழித்தவனோ, எதிரே நின்றிருந்த தன் மனையாளை பார்த்து ரசித்தபடி, புன்சரிப்புடன் காலை வணக்கம்கூறி, “என்னடி..? காலையிலேயே நேரமா எழுந்துட்டபோல..?” என்று கேட்டதற்கு, “ஆமாங்க..! எங்கவீட்டில், எப்பவும் நான் நேரமே எழுந்திரிச்சிடுவேன்..! அதுதான் இங்கேயும் தூக்கம் வரல..!” என்றிட, “ஓ..! நல்லவிஷயம்தான்..!” என்று சொல்லி சிரித்தான் ராகவ்..


பின்னர் வழக்கம்போல் ராகவ்வோ குளித்துமுடித்து ரெடியாகி அலுவலகம் செல்ல எத்தனிக்கும்போது, அவனை சாப்பிட அழைத்தவளோ, நந்தனையும் சாப்பிட்ட அழைக்கவே, நந்தனோ தனது பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு எங்கோ கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான்.. அதனைக்கண்டு அதிர்ச்சியான ராகவ்வோ, “டேய் நந்தா..? எதுவும்சொல்லாமல் எங்கடா கிளம்பிட்ட..?” என்று கேட்டிட நந்தனோ, “பயப்படாதடா மச்சி..! நான் தனிக்குடித்தனம் போறேன்..!” என்றதும், “தனிக்குடித்தனமா..? என்னடா உளருர..?” என்றதற்கு, “இல்லடா மச்சி..! இதுநாள்வரையும் நீயும் நானும் பேச்சிலர்..! அதனால ஒரே வீட்டிலிருந்தோம்..! ஆனால், இப்போ நீ ஃபேமிலிமேன்..! நான் மட்டும்தான் பேச்சுலர்..!” என்று சொல்லும்போதே குறுக்கிட்ட ராகவ்வோ, “டேய்..? நீ இங்கிருப்பது, எங்களுக்கு இடைஞ்சலென்று நாங்கள் நினைப்போமாடா..?” என்று பாசமாக கேட்டிட,


நந்தனோ சிரித்துக்கொண்டே, “ஹலோ பாஸ்..? அதுக்கெல்லாம் இங்கே சீனே இல்ல..! என்னது..? நான் உங்களுக்கு இடைஞ்சலா..? நீங்க ரெண்டுபேரும் ரொமான்ஸ்பண்ணி என்னோட மனசு கெட்டுப்போயிடக்கூடாது என்றுதான் நான் அவுட்ஹவுஸ்க்கு ஷிப்டாகிட்டு இருக்கேன்..!” என்று நக்கலாக சொல்லிசிரிக்க, அதற்கு கடுப்பான ராகவ்வோ நந்தனைக்கண்டு, “டேய் மச்சி..? ஏன்டா இப்படி மானத்தைவாங்குற..?” என்று கேட்டதற்கு, “அதெல்லாம் முடியாது..! ஆனால் ஒன்று, தங்கறது மட்டும்தான் அவுட்ஹவுசில், திங்கறதுக்கு இங்கேதான் வருவேன்..! மறக்காமல் ரெடிபண்ணி வையுங்க..!” என்று சொல்லிக்கொண்டு தனது பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு, அவுட்ஹவுசிற்கு சென்றுவிட்டான்.. அதனைக்கண்டு கொண்டிருந்த ராகவிற்க்கு தெரியாதா என்ன..? “தன்நண்பன் நேற்று, அவ்வளவு சொல்லியும்கூட தாங்கள் இன்னும் தங்களது வாழ்க்கையில் ஆரம்பிக்கவில்லை..! என்று புரிந்துகொண்டவன், தங்களுக்கு மேலும் தனிமைகொடுக்க விரும்பியே, அவுட்ஹவுசிற்கு செல்கிறான்..! என்று புரிந்துகொண்டவனோ, நந்தனின் நட்பை எண்ணி கர்வம்கொண்டான்..


இப்படியே ஒருவாரம் சென்றிருக்க ராகவ்வும் மிதிலாவும் ஒருவரையொருவர் நன்குபேசி புரிந்துகொண்டு கண்களாலேயே காதலித்தாலும், இன்னும் தாம்பத்தியத்தில் ஈடுபடாமலேயே இருந்தனர்.. ஆனால், இருவரின்மனதிலும் தங்கள் இணையின்மீது கொண்ட பாசம்மட்டும் நாளுக்குநாள் அதிகரிக்கவே, யார் முதலில் சொல்வது..? என்ற தயக்கத்தில், தாம்பத்தியத்தை தவிர்த்துவர ஒருகட்டத்தில் இருவரது காதலும், பார்வையைக்கடந்து தொடுதலாகநீண்டது..! ஆம்..! இருவரும் சிரித்துப்பேசி மகிழும் பொழுதுகளில் ஒருவரையொருவர் தொட்டுப்பேசவோ, அது மற்றொருவரை இன்பவஸ்தைக்கு உள்ளாகியது.. சில சமயங்களில் ராகவ் மிதிலாவிடம் பேசும்பொழுதெல்லாம் கண்களை பார்த்துக்கொண்டே, அவளது செவ்விதழ்களை விழிகளால் மொய்த்தவண்ணம் இருக்க, அவனை அறியாமலேயே அவளுக்கு முத்தமிட தோன்றிடும்..! இருந்தும் தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறான் கள்வன்..! மிதிலாவிற்கும்கூட ராகவின்மீது தான்கொண்ட ஈர்ப்பு, தினம்தினம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது..! இவ்வாறு இருவரும் ஒருவர்மீது ஒருவர் வைத்துள்ள காதலை மனதிற்குள்வைத்து ஏங்கிக்கொண்டிருக்க, அது வெடிக்கும் நாளும்வந்தது..!


ஆம்..! அன்று ஒருநாள் பேச்சுவழக்கில் மிதிலாவுக்கு பிடித்த இடங்களைப்பற்றி ராகவ் கேட்கையில், மிதிலா பெரிதாக வெளியே எங்கேயும் சென்றதில்லை..! என்றும், அவள் அதிகபட்சமாக விரும்பிசென்ற இடம் ராகவின் 5 நட்சத்திரவிடுதிதான்..! என்றும் சொல்லவும், அவள் பிரமிப்புடன் கூறும் அழகை ரசித்தவனோ மனதிற்குள், “மிதிலாவிற்கு பிடித்த இடம், நம்முடைய ஹோட்டலா..?” என்று நினைத்து பெருமிதம்கொண்டு, அவளுக்காகவே ஒரு கேண்டில்லைட் டின்னருக்கு ஏற்பாடுசெய்தான்.. அதன்படி மிதிலாவிடம் சப்ரைஸாக இதைப்பற்றிகூறி, அவளை அழைத்துக்கொண்டு தனது ஹோட்டலுக்கு செல்ல, அங்கு சென்றவளோ அந்த ஹோட்டலின் பிரம்மாண்டத்தைக்கண்டு மகிழ்ந்தவளைக்கண்ட ராகவ்வோ அவளது கைகளைப்பற்றி ஹோட்டலுக்குள் அழைத்துச்செல்ல, அங்கு வேலைசெய்பவர்கள் அனைவரும் தங்கள் முதலாளி, அவரது மனைவியுடன் வரும் அழகை வியப்புடன் பார்த்து நின்றனர்.. அதில் கமலாவும் ஒருத்தி..! இருவரும் ஜோடியாக வருவதைப்பார்த்து மனதுநிறைந்த கமலாவோ, “இருவரும் சிறப்பாக வாழவேண்டும்..!” என்று மனதார ஆசிர்வதித்தாள்.. மிதிலாவின் நெகிழ்சிக்கோ எல்லையே இல்லை..! ஆம்..! அன்று, தன்னை உள்ளே நுழைவதற்கே தகுதியில்லை என்று சொன்ன ஹோட்டலுக்கு இன்று, தான் முதலாளியாக வந்துநிற்கும் நிலையைக்கண்டவளுக்கோ மனதில் அளவில்லா ஆனந்தம் பெருகியது..!


இங்கே ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்தவர்களோ நேரே, 14வது மாடியிலிருக்கும், ராகவிற்காக மட்டுமே வடிவமைக்கப்பட்ட அவனது சூட்ரூமிற்குச் செல்ல, அதைக்கண்டவளுக்கோ ஒருகணம் தலையே சுற்றிப்போனது..! ஆம்..! அத்தனை பிரம்மாண்டம்..! அத்தனை அழகு..! அந்த அறையின் வடிவமைப்புமட்டுமே பல லட்சங்களை விழுங்கி இருக்கும்போல..? அவ்வளவு நேர்த்தியாக இருந்தது அந்த அறை..! அதனை பிரமிப்பாக பார்த்தவளைக்கண்ட ராகவோ மிதிலாவிடம், “மித்துக்குட்டி..? இதுதான் என்னோட சூட்ரூம்..!” என்றிட, வியப்பாக தன்னவனை பார்த்தவளோ, “இவ்வளவு பெரிய ரூமா..?” என்று வியப்பாககேட்டாள்.. “ஆமாம்டி..! எப்போவாது எனக்கு வேலை அதிகமா இருந்தால், இங்கேதான் தங்குவேன்..! இந்தரூம் எனக்கு மட்டும்தான் பயன்படும்..!” என்றிட, அவனைப்பார்த்து புன்னகைத்தாள் மிதிலா.. பின்னர் மிதிலாவிடம் ஒருபுடவையை நீட்டியவனோ, “இதைக்கட்டிக்கோடி..!” என்றிட, “என்ன இது..? அதுதான் ஏற்கனவே புடவைதான் கட்டியிருக்கேனே..?” என்று சொல்ல, அவளது காதருகேசென்றவனோ அஸ்கிகுரலில், “கட்டிக்கோடி..! ப்ளீஸ்..!” என்று கூறிட, இனிமேலும் மறுப்பாளா என்ன..? உடைமாற்றும் அறைக்குள் சென்றவளோ, அடுத்த ஐந்துநிமிடத்தில் அவன்கொடுத்த விலையுயர்ந்த செந்நிறகற்கள் பதிக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த, ஜக்கார்டு புடவையை கட்டிக்கொண்டு வெளியேவந்தாள்..


அப்போது மிதிலாவைக்கண்ட ராகவ்வோ, தேவலோக மங்கையே தன்னறையில் இருப்பதுபோல் பிரம்மிப்புடன் தன்னவளைநோக்க, அவளது அழகில் ஒருகணம் மயங்கிதான்போனான்..! பின்பு, இருவரும் கீழேசென்று அவர்களுக்காகவே பிரத்தியேகமாக ஏற்பாடுசெய்யப்பட்ட கேண்டிலைட் டின்னரை தொடங்கிட, மிதிலாவோ தனக்காக இத்தனை பெரிய ஏற்பாடுசெய்த தன்னவனை நினைத்து, மனதில் தாங்கமுடியாத கர்வம்கொண்டாள்..! பின்னர் இருவரும் பேசிமகிழ்ந்து அந்த டின்னரை அனுபவித்தபின், வீட்டிற்குசெல்ல எத்தன்னிக்க அதனைதடுத்த ராகவ்வோ, “மிதிலா..? இன்னைக்கு நாம இங்கேயே தங்கலாம்..!” என்றிட, “இங்கேயேவா..?” என்ற தயங்கியவளைக்கண்டவனோ, “ஹேய்..மித்துக்குட்டி..? இது உன்னோட ஹோட்டல்டி..! நீதான் இதோட முதலாளியம்மா..!” என்று சொல்லிட பெருமிதம்கொண்டவளோ, தன்னவனுக்கு “சரி..!” என்று தலையசைத்தாள்.. அதன்பின்பு மீண்டும் சூட்ரூமிற்குள் சென்றவர்களோ, அறைக்கதவை மூடியபின், மிதிலா முதலில் உடைமாற்றுவதற்காக செல்ல, அவளைத்தடுத்த ராகவ்வோ, “அதுக்குள்ள என்னடி அவசரம்..?” என்றுகூறி, அவளை நிறுத்திவைத்து காதோரமாக, “மித்துக்குட்டி..? நீ இந்தபுடவையில் செம்மஅழகா இருக்கடி..! சத்தியமா முடியலடி..!” என்றிட அவளும், “முடியலன்னா..? என்ன முடியல..?” என்று வேண்டுமென்றே அவனிடம் வம்பிழுக்க ராகவ்வோ, “வேணாம்டி..! நான் ஏற்கனவே ஒருமாதிரி இருக்கேன்..! அப்புறம் எக்குதப்பாக ஏதாவதாகிடும்..?” என்று சொல்ல, “தன்னவன், தனக்காகதான் தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறான்..!” என்பதை புரிந்துகொண்டு, அவனது கட்டுப்பாடுகளுக்கு விலக்கம் கொடுக்கநினைத்தவளோ, மீண்டும் விடாது வம்பிழுத்தபடி, “சொல்லுங்க..? எக்குத்தப்பான்னா..? அப்படி என்னவாகிடும்..?” என்று கேட்க, “அது…” என்று சொல்லிக்கொண்டே, மிதிலாவின் கண்களிலிருந்து கீழ்நோக்கி அவனது பார்வையைக்கொண்டு செல்ல, அது அவளது அழகான பளிங்கு இடையின்மீது விழுந்தது..! பின், அவளதுஇடுப்பில் பதிந்திருந்த தன் பார்வையை அகற்றமுடியாது அவஸ்தைப்பட்டவனது கைகளும் சதிசெய்ய, மெல்லமெல்ல கைகளை உயர்த்தி அவளது இடையை தொடப்போகவே, மற்றொரு கையோ அதனைப்பிடித்து தடுத்துக்கொண்டிருந்தது..! இதனைக்கண்ட மிதிலாவோ வேண்டுமென்றே அவன் பிடித்திருந்த மற்றொருகையை தட்டிவிட, மீண்டும் அவனது கை அவளது இடையே தொடப்போக, மீண்டும் தனது மற்றொருகையால் பிடித்துக்கொண்டவனை பார்த்த மிதிலாவோ, மீண்டும் தடுத்த கையைதட்டிவிட்டாள்..


அதன்பின்பு ராகவ்வோ, “இனியும், தான் இங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தால் ஏதாவது விபரீதமாகிவிடும்..!” என்று நினைத்து அவளிடமிருந்து எட்டிசெல்ல, சட்டென்று அவனது சட்டையைபிடித்து தன்மீது இழுத்து சாய்த்துக்கொண்டவளோ, அவளாகவே அவனது கைகளையெடுத்து தனது இடையின்மீது வைத்து அழுத்தினாள்.. மிதிலாவின் செய்கையைக்கண்ட ராகவ்வோ, தன்னவளின் சம்மதத்தை புரிந்துகொண்டு அடுத்தநொடியே இடையோடுபற்றி அழுத்தி, இழுத்துக்கட்டியணைத்து அவளது செவ்விதழ்களை கவ்வினான்..! நொடிகள்தாண்டி நிமிடங்களாக நீட்டித்த இதழ்முத்தமோ, வாய்மொழியால் மட்டுமில்லாது வேறு எந்தமொழியினாலும் சொல்லமுடியாத காதல் காவியத்தைக்கூறிட, முத்தத்தின்வழி தன்னவனின் காதலை புரிந்துகொண்டவளோ, இதழ்முத்தத்திற்கு ஒத்துழைத்து, அவனோடு இசைந்துகொடுத்தாள்..! பின், ஆணவனோ தன் கண்களினால் பெண்ணவளின் கண்களைநோக்கி, “தங்களின் திருமணவாழ்வை தொடங்குவதற்கு சம்மதமா..?” என்று கேட்க, அதற்கு ஒற்றை விழிப்பார்வையால் கண்களை மூடித்திறந்து சம்மதம் தெரிவித்த பெண்ணவளோ, ராகவ்வை மீண்டும் இழுத்து தன்னோடு கட்டியணைத்துக்கொள்ள, பெண்ணவளின் வேகத்தில் ஆணவனின் ஆசைநரம்புகள் அனைத்தும் வெடிக்கதொடங்கியது..!


அடுத்த சிறிதுநேரத்திலேயே ஆங்காங்கேயுள்ள மூலைகளில் இருவரது ஆடைகளும் வீசியெறியப்பட்டு களைந்துகிடந்த வண்ணமிருக்க, ஆணவனோ பெண்ணெனும் வீணையை தன் மடியிலேந்தி, விரல்களினால் அவளது ஸ்வரங்களை மீட்டிட, துள்ளி எழுந்த பெண்ணவளோ தன்னவனின் கைகளுக்குள் அகப்பட்ட பெண்வீணையாய், அவனது விரலசைவிற்கு இன்ப ஸ்வரங்கள் பாடிட, பெண்ணவளின் இன்பச்சுருதியின் மேடுபள்ளங்களில் பயணித்த ஆணவனோ, பெண்ணவளின் சுகமுனங்கல்களை ரசித்துக்கொண்டே அவளது ஏற்றஇறக்கங்களை கடந்து பெண் எனும் இன்பநதியில் நீந்தி, தனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அணுவணுவாக தன்னவளை இன்பக்கிளர்ச்சியில் துடிக்கவைத்தான்..! இப்படியே இருவரது தாம்பத்தியம் எனும் போரானது, விடியவிடிய வேட்கைகொண்டு தொடர, ஒவ்வொருமுயற்சியிலும் ஒவ்வொரு புதுவிதஅனுபவத்தை இருவருமே அடைந்தனர்..! ஆண்மையின் வீரியவேகத்தில் பெண்ணவள் இன்பகிளர்ச்சியில் துடிக்கும்போதெல்லாம், ஆணவன் தன் அனைப்புக்குள் அவளைவைத்து அடைகாத்திட, ஆணவனும் உணர்ச்சிப்பெருக்கில் தன் மூர்க்கத்தை தன்னவளின்மேனியில் காட்டும்பொழுதெல்லாம் தன்னவனை தனக்குள் பொத்தி காத்துக்கொண்டாள் பெண்ணவள்.. இப்படியே இருவரின் தாம்பத்தியமும் எல்லைகளற்று கரைகடந்து தொடர, ஒருகட்டத்தில் இருவருமே சோர்ந்து மெத்தையில்சரிந்தனர்.. பின், சிறிதுநேரத்தில் ஆணவனோ மீண்டும், அடுத்த படையெடுப்பிற்கு அஸ்திவாரமிடவே அதற்கு பெண்ணவள் ஒத்துழைக்கத்தொடங்க, மீண்டும் அங்கு ஒரு இனிய இல்லறம் அரங்கேறியது..!


மறுநாள் காலைக்கதிரவன் தன் கதிர்களால் புவியெங்கும் ஒளிவீசி, உயிர்களுக்கு ஒளிகொடுக்க ஜன்னல்வழியே வீசிய வெளிச்சத்தில் கண்விழித்தவளோ, தன்னவன் மார்பின்மீது தான் படர்ந்து இருப்பதைக்கண்டு, நேற்றிரவு நடந்த நிகழ்வின் இன்பத்தை உள்வாங்கிக்கொண்டு, அதன்கிளர்ச்சியில் தன்னவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டவளோ, பின்பு குளித்துமுடித்து ரெடியாகி ராகவ்வுடன் சேர்ந்து வீடுதிரும்பினாள்.. அன்றைய தினத்திற்குபிறகு ராகவ்வும் மிதிலாவும் தங்கள் வாழ்க்கையை இனிமையாக ஆரம்பித்து வாழத்தொடங்கினர்..! ஆம்..! ராகவிற்கோ, “மிதிலா இல்லாமல் வாழ்வில் எதுவுமேஇல்லை..!” என்றளவிற்கு ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொண்டு நகமும்சதையுமாக இணைபிரியாது ஒருவர் உணர்வுகளின் வெளிப்பாடாக மற்றொருவர் இருக்க, “இப்படி ஒரு தம்பதியா..?” என பார்ப்பவர்களே ஆச்சரியப்படுமளவிற்கு வாழ்ந்துவந்தனர்..!


ராகவ்விற்கோ, காலையில் எழுந்ததும் கண்விழிப்பது முதல் இரவு தூங்கும்வரை மிதிலா வேண்டும்..! அவனுக்கு உணவு ஊட்டிவிடுவது முதல், உடைகள் மாட்டிவிடுவதுவரை அனைத்தும் அவள்தான் செய்யவேண்டும்..! வேலையில் எவ்வளவு டென்ஷன் இருந்தாலும், அதனை மறந்து இளைப்பாற மிதிலாவின் மடிவேண்டும்..! மிதிலாவும்கூட தன்னவனை, தான்பெறாத முதல்குழந்தையாக பாவித்து, அவனுக்கு வேண்டுவதை செய்யும் தாயாகவேமாறிவிட்டாள்..! ராகவ்வோ, பகலில் தன்னை தாயாக கவனித்துக்கொள்பவளை, இரவில் தாரமாக்கி தொல்லைசெய்வதிலும் எந்தகுறையும் இருக்காது..! பகலில் அவளருகே இருக்கமுடியவில்லை என்றாலும், அதற்கும்சேர்த்து இரவில் தன்மனையாளை கொண்டாடி தீர்த்துவிடுவான்.. அந்தளவுக்கு மிதிலாவின் பால் காதல் கொண்டிருந்தான் ராகவ்..


நந்தனும், இருவரின் நெருக்கத்தையும் காதலையும்கண்டு மனதில் அளவில்லா மகிழ்ச்சியடைந்தான்..! ஆம்..! எவ்வளவு நாட்கள் இதற்காக காத்திருந்திருப்பான்..? தன் நண்பனும், குடும்பம் குழந்தையென்று சந்தோசமாக வாழவேண்டி எத்தனை பிராத்தித்திருப்பான்..? பின், இவர்களது காதலைக்கண்டு நந்தனுக்கும்கூட காதலிக்க ஆசைவந்துவிட்டது..! அதேபோல் பரத்தும் அவ்வப்போதுவந்து நட்புசகிதமாக மிதிலாவையும் ராகவையும் கண்டுசெல்கிறான்..


இப்படியிருக்க அன்று ஒருநாள் மாலை, வேலைமுடிந்து வீட்டுக்குவந்த ராகவ்வோ, முதலில் மிதிலாவை தேடிபிடித்து கட்டியணைத்து வழக்கம்போல் தனதுடென்ஷனுக்கு மருந்தாக தன்னவளிடம் இளைப்பாற மடிதேட, கணவனின் விருப்பத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பாளா பெண்ணவள்..? தன்னவன் வந்தவுடனே அவனுக்கு காபிகொடுத்துவிட்டு, தன்மடியில் சாய்த்துக்கொண்டவளோ, அவனது தலையைக்கோதியபடி, “என்னங்க..? இன்னைக்கு ரொம்ப வேலையா..?” என்று கேட்டிட, “ஆமாம்டி..! எப்பவும்போல வேலைதான்..! காலையிலிருந்து ஒரேடென்ஷன்..! ஆனால இப்போ உன்மடியில சாய்ந்ததுக்கு பின்னாடி, டென்ஷன் போனதிசையே தெரியல..?” என்று சொல்லவும், புன்னகைசிந்தியவளோ கணவனின் கன்னங்களுக்கு முத்தங்களை பரிசாகக்கொடுக்க ராகவ்வோ, “என்னடி நீ..? இவ்வளவு கஞ்சமாக இருக்க..? ரெண்டு முத்தம் மட்டும்தானா..? அதுவும் கன்னத்தில் மட்டும்தானா..?” என்று கேட்க, “ஆமாம்..!” என்று கட்டுப்பாடாக சொன்னவளை, கழுத்தோடு கட்டிக்கொண்டு தன்னோடு இணைத்து அவளது செவ்விதழ்களை கவ்வி இதழ்வழியே காதல் கவிபாடினான் ராகவ்.. சிலநிமிடங்கள் தொடர்ந்த இதழ்முத்தத்தில் சோர்ந்துபோனவளோ, தன்னவனை தன்னிலிருந்து பிரித்து உதடுகளை தேய்த்தபடி, “போங்க ராகவ்..! வரவர உங்களுக்கு, குறும்பு அதிகமாயிடுச்சு..!” என்றிட, மிதிலாவைக்கண்டு கண்ணடித்தபடி, “குறும்புசெய்தாதான்டி புருஷன்..!” என்றிட, “சரிசரி..!” என்றவளோ தன்னிடமிருந்த ஒருகாகிதத்தை ராகவிடம்காட்டி, “ராகவ்..? இதை பார்த்தீங்களா..?” என்று கேட்க, அதனை வாங்கிப்பார்த்தவனோ அதில், “பாற்கரனில் உருகும் பார்தவியே..!” என்று எழுதியிருக்க அதனைக்கண்டு, “என்னடி இது..?” என்று கேட்க மிதிலாவோ, “எனக்கு கவிதை எழுத ரொம்பபிடிக்கும்..! இதுவரை நிறையகவிதைகளை எழுதியிருக்கேன்..! ஆனால், நான் அனுபவிச்சதை மட்டும்தான் எழுதியிருக்கேன்..! இதுவும் அப்படித்தான்..! என்னோட கல்யாணவாழ்க்கையில் நான் அனுபவிச்சு எழுதியகவிதை இது..!” என்றிட, தன் புருவங்களை சுருக்கியவனோ, “என்னடி சொல்ற..?” என்றுகேட்க புன்னகைசிந்தியவளோ, சொல்லத்தொடங்கினாள்..


“பாற்கரன் என்றால் பாற்கடலில் வீற்றிருப்பவன் என்றும், இந்தப்பாருக்கே கதிரவனான சூரியன்என்றும் அர்த்தம்..! பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டு வீற்றிருக்கும் நாராயணன், சூரியவம்ச திலகமான ராமன்தானே..? அதேபோல் பார்தவி என்பது, பூவுலகின்மகள் என்று பொருள்படக்கூடிய ஒருசொல்..! பூமித்தாயின் மகளான சீதையைக்குறிக்கிறது..! அதனால், ராமனில் உருகிய சீதையே..! என்பதுதான் இந்தவரியின் பொருள்..!” என்றுசொல்லிட, தன்னவளின் கவிதையாற்றலில் மெய்சிலிர்த்தவனோ, “ஹேய் மித்து..? உனக்கு இவ்வளவு அழகா கவிதை எழுததெரியுமாடி..?” என்றுகேட்க, அதற்கு கண்களைசிமிட்டி “ஆம்..! என்று பதில்சொல்லவே ராகவ்வோ, “அது சரி..! இந்தக்கவிதையை இப்போ எதற்காக எழுதின..? காரணம் என்னடி..?”என்று கேட்டிட, “ஆமாம் ராகவ்..! என்னை பொறுத்தவரைக்கும் நீங்கள் ஸ்ரீராமனுக்கு ஒப்பானவர்..! சொந்தங்களின் துரோகத்தால் குடும்பத்தைவிட்டு வெளியேவந்தாலும் எந்தநிலையிலும் ஒழுக்கத்தைதவறாத வீரன்..! அதனால்தான் உங்களை ராமனாக உருவகப்படுத்தினேன்..! ஆனால், சீதையாக என்னை உருவகப்படுத்துவதும், ஏற்றுக்கொள்வதும் உங்கள் எண்ணைத்தைப்பொறுத்தது..!” என்றுசொல்ல, தன்னவளைக்கண்டு பொய்யாக முறைத்தவனோ, “ இதென்ன இதிகாசக்காதலாடி..? எனக்கு இதிலெல்லாம் நம்பிக்கையில்லை..! அதேபோல் நான், தன்னை நம்பிவந்த மனைவியை ஊராரின் பேச்சிற்காக சந்தேகித்து தீக்குளிக்கசொல்லும் ராமனுமில்லை..!” என்றவனோ, “இருந்தாலும் என்பொண்டாட்டிக்கு, நான் ராமனாக தெரிஞ்சிருக்கும்போது கெத்தாதான்டி இருக்கு..!” என்றுசொல்லி மெச்சிக்கொண்டான்.. ஆனால், மிதிலாவிற்கோ தன்னவனின் வாயால் தன்னை சீதையென்று ஒப்புக்கொள்ளவில்லையே..? என்ற ஏக்கம் இருக்கத்தான் செய்தது..! இப்படியேநாட்கள் நகர, காதலும்கூடலும் கலந்த காதல்வாழ்க்கையில் தங்களையே தொலைத்திருந்த காதல்கிளிகள் இருவருமே காதல்கவிபாட, இன்றுடன் அவர்களுக்கு திருமணம்முடிந்து 7மாதங்கள் நிறைவடைந்திருந்தது..!


என்னதான் மிதிலாவிற்கு அன்பான கணவன்,குடும்பம்,காதல்,வாழ்க்கை என்று அனைத்தும் அழகாக அமைந்திருந்தாலும்கூட, தாய்மைப்பேறு ஏக்கம் தொற்றிக்கொண்டது..! கல்யாணமான நாளிலிருந்து ஒவ்வொருமாதமும் தாய்மை அடைவதற்கான நாளை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருந்தாள் மிதிலா.. அதற்காக ஒவ்வொரு விரதமாக கடைப்பிடிக்கத்தொடங்கினாள்.. அதனைக்கண்ட ராகவ்வோ, மிதிலா குழந்தைக்காக ஏங்குவதை புரிந்துகொண்டு அவளிடம், “மித்துமா..? நமக்கு இப்போதானடி கல்யாணமாச்சு..? அதுக்குள்ள ஏன் குழந்தைக்காக ஏங்குற..? கண்டிப்பா நமக்கும் குழந்தைபிறக்கும்டி..! எனக்கு நம்பிக்கையிருக்கு..! சீக்கிரமாவே, நீ அம்மா ஆகிடுவ..!” என்று ஆயிரம்சமாதானங்களை சொன்னாலும், சமாதானமாகாதவளோ, பாவம்..! அவளது ஆசையில் மொத்தமாக இடிவிழப்போவது தெரியாமல், இதைபற்றி மருத்துவரிடம் ஆலோசனைகேட்க, தன்னவனை அழைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்கு சென்றாள்.. பெங்களூரிலேயே மிகப்பிரசித்திபெற்ற மருத்துவமனைக்கு சென்றனர் மிதிலாவும் ராகவ்வும்.. அங்கே மிதிலாவிற்கு சில பரிசோதனைகள் நடத்திட பின், மிதிலாவை பரிசோதித்த மருத்துவரோ, மிதிலாவின் இரண்டு பெல்லோபியன் டியூப்களில் ஒரு ட்யூபில் கடினமானஅடைப்பு இருப்பதாகவும், மற்றொரு ட்யூபிலும் அடைப்பு பரவுவதாகவும் சொல்லி, அதனால்தான் மிதிலாவால் கருத்தரிக்கமுடியவில்லை..! என்றும், இனி மிதிலாவால் இயற்கையாக கருத்தரிப்பதற்கான வாய்ப்பு மிகவும்குறைவு என்றும் கூறிட, அவர்களது தலையில் இடிவிழுந்தது போலாகியது..!


அதைக்கேட்ட மிதிலாவோ, தன்னால் தாய்மை அடையமுடியாது..! என்றசெய்தியை அறிந்து துடிதுடித்துப்போனாள்.. அதன்வெளிப்பாடாக அவளது கண்களில் கண்ணீர் அருவியாகபாய, தன்னவளின் நிலைக்கண்ட ராகவிற்குதான் என்னவோ போலானது..! “ஆம்..! குழந்தைகளின்மீது எவ்வளவு ஆசையாக இருந்தாள்..? தனக்கு ஒருவாரிசை பெற்று தரவேண்டும்..! என்பதில், எவ்வளவு நாட்டமாக இருந்தாள்..! அவளுக்கு இப்படி ஒருநிலையா..?” என்றெண்ணி கதறியழும் தன்னவளை சமாதானப்படுத்தமுடியாமல், கடினப்பட்டுதேற்றி, வீட்டிற்கு அழைத்துவந்தான் ராகவ்.. வீடுவந்து சேர்ந்ததும் கதறியழும் தன்னவளை கட்டியணைத்து சமாதானப்படுத்தியவனோ, “மிதிலா..? ப்ளீஸ்டி..! அழாதடி..!” என்றுசொல்ல, தன்னவனைக்கண்டவளோ, “எப்படிங்க என்னால், அழாமல் இருக்கமுடியும்..? ஒருபொண்ணோட பிறப்பிற்கு அர்த்தமே, அவள் இன்னொரு உயிரை உலகுக்கு கொண்டுவருவதுதாங்க..! அப்படியொரு பாக்கியம் எனக்கில்லாமல் போயிடுச்சே..! நான் யாருக்கு என்னபாவம் செஞ்சேன்..? என்னைமட்டும் ஏன் கடவுள் இப்படி சோதிக்கிறார்..?” என்று கதறியழ, அவளது கன்னங்களைப்பற்றியவனோ, “மித்துமா..? அழாதடி..! நாம யாருக்கும் எந்த பாவமும்செய்யலை..! நம்மகாதல் பரிசுத்தமானதுடி..! கண்டிப்பா நமக்கு குழந்தைபிறக்கும்..! எனக்கு நம்பிக்கையிருக்கு..!” என்றுசொல்ல, தன்னவனின் காதலைக்கண்டவளோ, என்ன நினைத்தாளோ..? தன்னவனின் நெஞ்சத்தில்சாய்ந்து கட்டியணைக்க, அந்த அணைப்பு அவனுக்கும்தேவைப்பட்டது..! அதன்பின்பு, இருவரும் ஒருவரையொருவர் ஆறத்தழுவியபடியே, தங்களது படுக்கையில் விழுந்திட, அடுத்தகணமே ஆடைகளற்றமேனியாய் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது கோபத்தையும்,வருத்தத்தையும், துன்பத்தையும் போக்க வழிதேடி மற்றொருவரை நாடினர்..! இப்படியே விடியவிடிய கூடலின்வழியே தங்களது துன்பத்தைகரைக்க தொடங்கியவர்களோ, விடியும் தருவாயில்தான் உறங்கிப்போயினர்..


அதன்பின்பு நாட்கள் அதன்போக்கில் நகர, ராகவ்வும் மிதிலாவும் அவர்களின் காதலில் எந்தகுறைவில்லாமல் வாழ்ந்தாலும்கூட மிதிலாவின் நெஞ்சத்தில், தான் தாய்மை அடையமுடியாது..! என்ற வடு அழுத்தமாகபதிந்துவிட்டது..! இருந்தும், தன்மனதில் கொண்ட துக்கத்தை முகத்தில் காட்டினால், தன்னவன் வாடிவிடுவானே..? என்று, அவனுக்காகவே வெளியே சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் அந்தப்பேதை.. இப்படியே சென்றுகொண்டிருக்க சிலவாரங்கள் கழித்து அன்றுகாலை மிதிலாவின் வீட்டு தொலைபேசி எண்ணிற்கு கால்வரவே, அதனை அட்டென்ட்செய்து பேசியவளோ, எதிர்முனையில் பேசிய பரத்திடம் பொதுவாக நலம்விசாரித்தபடி, என்ன விஷயம்..? என்று கேட்டதற்கு, மிதிலாவின் தங்கை பவித்ரா கர்ப்பமாகியிருக்கும் விஷயத்தை மகிழ்ச்சியாகக்கூற, அதைக்கேட்டவுடனே மகிழ்ந்தவளோ, தன்தங்கை தாயாகப்போவதை நினைத்து, சந்தோஷக்கடலில் திளைத்து, உடனே தங்கையை பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசையில், “தற்போது பவித்ரா எங்கே..?” என்றுகேட்க, “அவள், தனது பாட்டியோடு கோவிலுக்கு சென்றிருக்கிறாள்..!” என்று சொல்லவே, உடனே கால்கள் நிற்காதவளாய் ராகவ்விடம்கூட சொல்லாமல், அவசரஅவசரமாக கிளம்பி கோவிலுக்குசென்றாள்..


அங்கே கோவிலில், வேதவள்ளிபாட்டியோடு இருந்த பவித்ராவைக்கண்டவளோ, அவளருகேசென்று கட்டியணைத்து, அவள் தாய்மைபேறு அடைந்ததற்கு இறைவனுக்கு நன்றிகூறி பின், தனதுதங்கைக்கு வாழ்த்துதெரிவிக்க பவித்ராவும் இன்முகமாக சிரித்தபடி அவளது வாழ்த்தை பெற்றுக்கொண்டிருக்க, குறுக்கிட்ட வேதவள்ளியோ, “ஏய்..ஓடுகாலி..? எதுக்குடி இப்போ இங்கேவந்த..? உன்னை, நான் வீட்டுக்கே வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிவச்சிருக்கேன்..! இப்போ என்பேத்தியை பாக்குறதுக்காக கோயிலுக்கு வந்திருக்க..? வெக்கமாயில்லை..?” என்றுகேட்க, வேதவள்ளியின் குணம்புரிந்த மிதிலாவோ அமைதியாக, “நான் என்ன தப்புபண்ணேன் பாட்டி..? என் தங்கச்சி கர்ப்பமா இருக்கான்னு தெரிஞ்சு, எப்படி என்னால் அவளை பார்க்காமல் இருக்கமுடியும்..?” என்றுகூற வேதவள்ளியோ நக்கலாக, “ஆஹா..! தங்கச்சியாம்தங்கச்சி..? அன்னைக்கு கல்யாணமேடையில அவன் வேண்டாமென்று நான்சொல்லியும், அவனை கட்டிக்கிட்டு அவன்பின்னாடியே போயிட்ட..! இப்போ என்னடி தங்கச்சிகேக்குது, உனக்கு தங்கச்சி..? வெளியேபோடி விளங்காத நாயே..!” என்று கடுமையான வார்த்தைகளால் திட்ட, அதை கண்டுகொள்ளாதவளோ பவித்ராவிடம், “அம்மாடி பவித்ரா..? டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க..? குழந்தை நல்லாயிருக்குதா..? நீயும், இனிமேல் பத்திரமா இருக்கணும்..!” என்று அறிவுரைகூறிட,


மிதிலாவின் கையை பிடித்திழுத்த வேதவள்ளியோ, “சொல்லிட்டேயிருக்கேன்..? கேட்கமாட்டேங்கிற ஓடுகாலி நாயே..! இதோபாருடி..? நீ ஒரு விளங்காதவள், உன்நிழல் பட்டாலே என்பேத்திக்கு ஏதாவதாகிடும்..! கல்யாணமாகி இத்தனைமாசத்துல, உன்வயித்துல ஒரு புழுபூச்சிகூட தங்கல..! எப்படி தங்கும்..? ஊர்க்காரங்களோட மொத்த சாபத்தையும்தான் உன் புருஷன் வாங்கியிருக்கானே..? கண்டிப்பா உனக்கும் அவனுக்கும் புள்ளையேபொறக்காது..! நீங்கெல்லாம் வாரிசு இல்லாமல், அனாதையாகதான் சாகப்போறீங்க..! அப்படிப்பட்ட நீ, வாழ்த்தினால் என்பேத்தி நல்லா இருக்கமாட்டா..! இவ்வளவுநாளா விளங்காதவளாக மட்டும்தான் இருந்த..! இப்போ மலடியாவும் ஆகிட்ட..! உன் நிழல்பட்டாலே, என்பேத்தியோட குழந்தைக்கு எதாவதாகிடும்..! வெளியேபோடி அனாதைக்கழுதை..!” என்று விரட்டிட, அதில் துடித்துப்போனவளோ கண்களில் கண்ணீர்திரள ஒருகணம் நின்று அவர்களைக்கண்டு, பின்பு எதுவும்பேசாது அங்கிருந்து சென்றாள்..


பின், பவித்ராவோ வேதவள்ளியிடம், “ஏன்பாட்டி..? இப்படியிருக்க..? பாவம்..அக்கா..! இத்தனைநாள்கழிச்சு என்னை பாக்குறதுக்காக வந்திருக்கா..! அவள் மனசைப்போய் கஷ்டப்படுத்திட்டியே..?” என்றதற்கு வேதவள்ளியோ, “நீ, சும்மா இருடி..! உனக்கு எதுவும்தெரியாது..! அவளொரு விளங்காதவள்..!” என்றிட பவித்ராவோ, “நீ எப்பவுமே திருந்தமாட்ட பாட்டி..!” என்று சொல்லிவிட்டு, அவளது வீட்டிற்குகிளம்பினாள்.. இங்கே சாலையில் எந்த கவனமுமின்றி விட்டேத்தியாக நடந்துசென்ற மிதிலாவோ, வேதவள்ளி பாட்டிக்கூறிய கடுமையானசொற்களில் மனம்நொந்தபடி நடந்திட அவளது காதுகளில், “உனக்கும், உன்புருஷனுக்கும் வாரிசே இருக்காதுடி..! காலம்முழுவதும் அனாதையாகத்தான் நீங்க வாழவேண்டும் மலடியே..!” என்ற வார்த்தைமட்டும் திரும்பத்திரும்ப ஒலிக்கவே, கண்ணீர்சிந்தியபடி கவனமில்லாமல் நடந்தவளை, திடீரென்று ஒருகரம் அவளது கைகளைப்பற்றி இழுத்துக்கொண்டு, துடிக்கதுடிக்க மிதிலாவை தங்களது காருக்குள்போட்டு கடத்திச்சென்றது..!


காரிகையின் கண்ணீரைத்துடைக்க கண்ணாளன் வருவானா…? பார்க்கலாம்…?


தொடரும்…
 
Last edited:
Top