எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அகத்திரை திறவாயோ - பாகம் 13

NNK-41

Moderator

பாகம் 13​

நான் ஒன்னும் அவளிடம் மயங்கி கிடக்கவில்லை அதனால எனக்கு எந்த பயமும் இல்லை. கேட்க நினைத்ததை கேட்டுவிட்டேன். மறுப்பாள் சமாளிப்பாள் அல்லது அழுது கறைவாள் பின்பு தவறு உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்பாள் என்று நான் நினைத்திருந்ததெல்லாம் சருகாய் உதிர்ந்தது அவள் கையில் ரத்தத்தை பார்த்ததும்.​

என்ன பெண்ணிவள் இப்படியா பழத்தை வெட்டுகிறேன் என்று கையை வெட்டிக்கொள்வாள்? என்ன திண்ணக்கம்!! கண்களில் கூட வலிக்கான சுவடு தெரியவில்லை. கண்ணீரும் இல்லை. மருந்திடும்பொழுதும் எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லை. என்ன ஏது என்ற கேள்விகளுக்கும் பதிலில்லை. ஏதோ ஜடம்போல அமர்ந்திருந்தவள் அடுத்து கீழே தரையில் படுத்ததும் அதிர்ந்துவிட்டேன்.​

‘அவள் எப்படி போனால் உனக்கென்ன டா!’ என்ற மனசாட்சியின் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல தெரியவில்லை. மெத்தையில் படுக்க சொல்லி வற்புறுத்தினேன். அவளிடம் அசைவில்லை. அவளை அப்படியே தனியே விடவும் மனமில்லை. ஏனென்று தெரியவில்லை என் மனம் படபடத்து கொண்டிருந்தது.​

நிமிடத்துக்கு ஒருதரம் அவளை பார்க்கச்சொல்லி கண்கள் என்னிடம் போராடிக்கொண்டிருந்தன. தோற்றுவிட்டேன்… நான் என் கண்களிடம் தோற்றுவிட்டேன். தளர்வாய் சோஃபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்துக்கொண்டேன். வெற்றிப்பெற்ற என் கண்கள் அவள் அங்கங்களின் மேடு பள்ளங்களை நோக்கி நதிபோல் பாய்ந்து ஓடியது. கலைந்த கூந்தல்கூட தனி அழகாக தெரிந்தது. முகம் மறைத்த கூந்தல் நிலவுடன் கண்ணாம்பூச்சி ஆடும் மேககூட்டத்தை ஞாபகப்படுத்தியது. சில நிமிடங்கள்தான் ரசித்திருந்திருப்பேன் அதற்குள் அவள் எழுந்து அமர்ந்துவிட்டாள்.​

என்னுடன் வாதாடினாள். கண்களையும் மூக்கையும் சுருக்கி அவள் பேசியது சின்ன குழந்தையின் அடம்போல் தோன்றியது. தூங்குவாளோ மாட்டாளோ என்ற எண்ணம் வர பாலை இதமாக சூடுசெய்து அவளிடம் கொடுத்தேன். அடம்பிடித்த குழந்தை குடிக்க மறுத்தது. இங்கேயே தங்கிவிடுவேன் என்று அச்சுருத்தினேன். சட்டென பாலை வாங்கி குடித்த அழகு என் மூச்சுக்காற்றை சூடாக்கியது. தூங்கிவிட்டாள் அவள்... தூக்கம் தொலைத்தேன் நான்.​

என்ன விந்தை என்று தெரியவில்லை. இவள்… இந்த இனியாழ் நல்லவள் என்று மனம் சொன்னது. மூளையோ அபாய எச்சரிக்கை விடுத்தது. என்னிடம் நன்பெயரெடுக்க நாடகம் ஆடுகிறாள் என்றது. குழப்பத்துடன் அன்றிரவை கழித்தேன்.​

சென்று விட்டாள். சொன்னது போல மறுநாள் அதிகாலையிலேயே சென்றுவிட்டாள். அவள்மேல் சிறு நம்பிக்கை வந்தது.​

அன்றொருநாள் வாசு அவளை கல்லூரியில் சந்தித்ததை பற்றி அம்மாவிடம் பகிர்ந்துக்கொண்டதை கேட்டேன். அன்று முழுதும் என்னால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. அன்றைய இரவு தூக்கத்தை அவள் திருடிக்கொண்டாள். ஏன் என்று தெரியவில்லை… தெரிந்தும் தெரியாமலும் சில. தூரத்தில் அவள்… ஆனால் மனதுக்கு நெருக்கமாய் தோன்றினாள்.​

அதன் பிறகு வேலை என்னை இழுத்துக்கொண்டது. அவ்வப்பொழுது அவளோடு அந்த ஓர் நாள் இரவு நினைவுகள் பட்டாம்பூச்சியாய் வந்து நெஞ்சை படபடக்க செய்துவிட்டு செல்லும். முதன் முறையாக ஒரு பெண்ணுடன் ஒரே அறையில் இரவை கழித்ததும், அவளின் மூச்சுக்காற்றை நானும் சுவாசித்ததையும் கள்ளத்தனமாக ரசித்தேன். மனதுக்கு புதுவகை இனிமை தந்தது.​

ஓர் நாள் இலக்கியாவை அழைத்து வர சென்றேன். தூரத்தில் இருந்து இருவரும் நடந்து வருவதை பார்த்து விட்டேன். என் விழியின் பயணம் அவளை தொடர்ந்தது. மனதுக்குள் சிறு வருத்தம். இன்னுமே மெலிந்திருந்தாள். உப்பியிருந்த கன்னம் ஒட்டியிருந்தது. ஆனால் அதுகூட அவளின் அழகை சற்றும் குறைக்கவில்லை.​

என்னை பார்த்ததும் அவள் ஹாஸ்டல் பக்கம் போவதை பார்த்தேன். என் விழிபயணத்தை பாதியில் முடித்துவைத்தவள் மேல் கோபம் கோபமாக வந்தது. என்ன திமிர் இவளுக்கு!! நான் என்ன இவளுக்காக தவமிருக்கிறேனா? அழகாய் இருக்கிறாள் அல்லவா அந்த திமிர்தான். அதற்கும் அவளையே பழி சொன்னேன்.​

இலக்கியாக்கு நல்ல வரன் வந்திருந்தது. அப்பாவின் தொழில்வழி நண்பரின் மகன்… காவல் துறையில் உயர் அதிகாரி. பிறந்தநாளில் பார்த்ததில் பிடித்திருந்ததாம். பெண் பார்க்க வரும் நாளன்று இனியாழ் இருக்க வேண்டும் என்ற தங்கையின் அன்பு கட்டளைக்கு சம்மதித்தனர் அனைவரும்.​

அம்மா அவளை அழைத்துவர வாசுவை துணைக்கு கூப்பிட… திக்கென்றானது எனக்கு. அவனுக்கு அலுவலகத்தில் வேலை ஒன்றை கொடுத்துவிட்டு அம்மாவுடன் துணை சென்றேன். என்னுள் பரபரப்பு. அவளை பார்த்து வெகு நாட்களாகிவிட்டதே. காத்திருந்த ஒவ்வொரு கணமும் என் நெஞ்சில் கடிகாரம் சத்தம். அதில் நகரும் வினாடி முள்ளாய் அவள். எப்படி இருப்பாள்?​

வந்தாள்… வெகு நாட்கள் கழித்து பார்ப்பதால் என்னவோ என் கண்களுக்கு வெகு அழகாக தெரிந்தாள். மறுபடியும் எங்களுடன் வர பல மறுப்புகள். அம்மாவிடம் செல்லுமா அவளின் மறுப்புகள்? என் கண்கள் அவளை மட்டும்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அவள் தந்தையுடன் பேசி முடித்ததும்… அவளிடம் தெரிந்த தவிப்பு இயலாமை இறுதியாக வேதனை சுமந்த அந்த முகம்… நானிருக்கிறேன் இனியாழ் என்று கூவியது என் மனம். அன்று உணர்ந்தேன் என் மனம் அவள் வசம் என்று.​

அடுத்த மறுப்பு அவள் வாயில் வரும்முன் எழுந்து அவளை அழைத்து வரச்சொல்லி அம்மாவிடம் பணித்துவிட்டு காருக்கு சென்றுவிட்டேன்.​

‘முன் அந்திச்சாரல் நீ

முன் ஜென்மத்தேடல் நீ

நான் தூங்கும் நேரத்தில்

தொலைதூரத்தில் வரும் பாடல் நீ’

என்று அலைபேசி ரீங்காரமிட்டு கடந்தகாலத்தில் மூழ்கியிருந்தவனை கலைக்க… அதில் கடுப்பான மாறன் அழைப்பை ஏற்று “ஹலோ!!” என்று கர்ஜிக்க… அந்தப்பக்கம் அமைதிமட்டுமே. அதில் இன்னுமே கோபம் வர​

“ஹலோ ஃபோன் போட்டா பேசனும்… சும்மா மனுசன் உயிரை வாங்கிக்கிட்டு..” என்றவன் காதிலிருந்து ஃபோனை எடுத்து திரையை பார்க்க… அதிர்ந்துபோனான்.​

“இனியாழ்..” காற்றுக்குகூட வலித்திருக்காது போல… அத்தனை மென்மை அவன் குரலில்​

“ஸ… ஸாரி… நான்… இங்கே… ம்ம்.. அங்கே வசந்தன் அண்ணா இருக்காரா?” திக்கி திணரி பேச… தன்னையே நொந்துக்கொண்டான் மாறன். இப்பொழுதுதான் கொஞ்சம் நன்றாக நெருங்கி வந்தவளை தன் கோபத்தால் தள்ளி நிற்கவைத்துவிட்ட தன் கோபத்தின் மேலேயே கோபம் வந்தது.​

“இல்ல இனியாழ் எனக்கு கோபம் எல்லாம் இல்ல… சும்மா உன்னிடம் விளையாடி பார்த்தேன். எங்கே மறுபடியும் உன் கூடுக்குள் புகுந்து விடுவாயோ என்று” சமாளித்தான். அவன் பேச்சில் நிம்மதியடைந்தவள் சிறு புன்னகையுடன்​

“கூடுக்குள் புகுந்துவிட நான் என்ன புழுவா?”​

“புழுவாக இருந்தால்தான் என்ன. அந்த புழுவிலிருந்து அழகான வண்ணத்துப்பூச்சி வருவதில்லையா? அந்த அவதாரம் எடுப்பதற்கு அதற்கு எத்தனை பொறுமை தேவை தெரியுமா?”​

“அந்த பொறுமை எல்லாம் எனக்கு தெரியும். முதலில் உங்களுக்கு பொறுமை என்றால் என்ன என்று தெரியுமா ஸார்?” என்று அவள் கேட்டுவிட… மறுபக்கம் அமைதி. கொஞ்சம் அதிகமாய் பேசிவிட்டோமோ என்று அவள் யோசித்துக்கொண்டிருக்க​

“எனக்கு பொறுமை என்றால் என்னவென்று தெரியாதுதான்… நீ டீச்சர்தானே என்னையும் உன் ஸ்டூடண்டா ஏத்துக்கிட்டு கத்துக்கொடுக்கிறீயா? உனக்கு சம்மதம் என்றால் எனக்கும் சம்மதம். என்ன வரவா?” என்றவனின் பேச்சில் அவளின் பிரதிபலிப்பு என்னவாக இருக்குமென ஒரு தேடல்​

“ஸார்… “ காற்றாகி போன குரலோடு அவள் திணற​

“ஸார் வேண்டாம்… மாறன்னு கூப்பிடு இனியாழ்” ஹஸ்கி குரலில் அவன் உருக​

“எ.. எனக்கு என்னவோ போலிருக்கு” என்றவளின் கூற்றில் தவித்து போனவன் “மை காட்!!” என்று முடியை அழுந்த கோதி…​

“எனக்கு இப்பவே உன்னை பார்க்கனும் போலிருக்கு இனியாழ்” என… கேட்டதும் சிலிர்ப்பு அவளுக்குள்​

“ம்ம்..” என்றவள் மனகனம் தாளாமல் வைத்துவிட்டாள். எனக்கும்தான் என்று சொல்ல வந்தவள் ம் கொட்டிக்கொண்டாள். என்ன நடக்கிறது தனக்குள் என்ற யோசனை. அவளுக்குள் புதிதாய் ஒரு போராட்டம். வேலைக்கென வந்து அவனால் ஆகர்ஷிக்க படுகிறாள். இது சரி வருமா? ஏதேதோ சிந்தனையில் அவள் லயித்திருக்க… நேரம் போனதே தெரியவில்லை.​

நெடுமாறன் மனசெல்லாம் மத்தாப்பூ. அவளும் தன்னை தேடுகிறாள் என்ற சந்தோஷம் அவனுக்கு. இப்பொழுதே அவள்முன் பிரசன்னமாகிவிட ஆசைதான். ஆனால் வாசு சொன்னதை நினைத்து நிதானித்தான். ஆம்… இது அவசரப்படும் தருணம் அல்ல.​

மறுநாள் காலையில் பேபி பிங்க் புடவையில் பன்னீர் ரோஜாபோல் வந்து நின்றவளை அள்ளி எடுத்து அணைக்க துடித்த கரங்களை கட்டுப்படுத்த அவன் பட்டப்பாடு அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். மின்னும் கண்களோடு புருவம் உயர்த்தி என்னவென கேட்க​

“அண்ணாக்கு கால் பண்ணனும். உங்க பர்மிஷன் இல்லாம் கால் பண்ண வேணாம்னு சொல்லிட்டார். அதான் நீங்க இஷ்டப்பட்டா..” புடவைக்கு போட்டியாக கன்னம் சிவந்தது அவனின் ஆழ்பார்வையில்.​

“நான் இஷ்டப்பட்டதெல்லாம் கிடைக்குமா இனியாழ்..” அவளின் தவிப்பு வெட்கம் அனைத்தையும் பார்த்தவனின் இதழ்கள் விரிந்தன.​

அவள் அலைபேசியை விரல் உரச எடுத்தவன் நிலவனை அழைத்துவிட்டு ஸ்பிக்கரில் போட்டான்.​

*******************​

காலையிலேயே பூமிகாவின் கணவனாகப்போகிறவன் அழைத்துவிட்டான் குடைச்சல் கொடுக்க. கல்யாண ஆசையே போய்விட்டது பூமிகாவுக்கு.​

எப்படியாவது மலர் கல்யாணத்துக்கு வந்தாக வேண்டுமாம். மத்ததை அவனின் சித்தப்பா பையன் பார்த்துப்பானாம். அவ வரமாட்டானு சொன்னதும் மாப்பிள்ளை முறுக்கிக்கிட்டான். தலையே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது பூமிகாவுக்கு. என்ன செய்ய என்று அவள் யோசிக்கையில் மறுபடியும் அழைத்துவிட்டான்.​

“சொல்லுங்க டார்லிங்” பூமிகா பொய்யாக குழைய​

“பேபி… இன்னும் மூன்று நாள்ல நீ என் பொண்டாட்டி ஆகிடுவ… இனி அங்க நீயும் இங்க நானும் என்றில்லாம நாம ஒன்றாக இருப்போம் அன்றிரவு நமக்கு முதல் இரவு…” வழிந்தான். அவன்மேல் இருந்த கசப்பெல்லாம் பஞ்சாய் பறந்தது பூமிகாவுக்கு.​

“ம்ம்… அதுக்குதான் நானும் காத்திக்கிட்டு இருக்கேன் டார்லிங்” மயங்கினாள்.​

“எந்த தடை வந்தாலும் முறியடிச்சி ஒன்னா சேர்ந்திடனும் பேபி. என் வாழ்வே நீதானே பேபி..”​

“உங்க வாழ்க்கை நான் எனும்போது என்ன தடை வந்தாலும் உடைச்சி சேர்ந்திடுவோம் டார்லிங்”​

“மலர் வரமாட்டானு சொல்லிட்ட.. அதான் எனக்கு ஒரே கவலையா இருக்கு” பூமிகாவுக்கு திக்கென்றிருந்தது​

“ம்ம்… எனக்கும் என்ன சொல்லுறதுனு தெரியல டார்லிங்” சமாளித்தாள்​

“ஒரு ஐடியா கொடுக்குறேன். டிரை பண்ணி பாரேன்..”​

“சொல்லுங்க”​

“உன் அண்ணன் இன்னைக்கு வீட்டுலதானே இருப்பான். அவன் ஃபோனை அவனுக்கு தெரியாம எடுத்துவந்திடு. முதல்ல அதுல இருந்து மலரோட நம்பருக்கு கால் பண்ணிப்பார். எடுக்கலனா டக்குனு நம்பரை சுட்டுட்டு என்கிட்ட கொடு. பொறவு நாங்க பார்த்துக்கிறோம். உன் ஃபோன் காலுக்காக காத்திருப்பேன் டார்லிங். எல்லாம் நம்ம கல்யாணத்துக்காகதான்டி என் செல்லக்குட்டி” வார்தைகளில் தேன் தடவி பேச… சொக்கி போனாள் பூமிகா.​

உடனே சாவித்திரியுடன் சதி ஆலோசனை நடத்தினாள். இந்த விஷயத்தில் மஞ்சரியை வளைக்கமுடியாது என்பதை என்றோ புரிந்துக்கொண்டுவிட்டனர் இருவரும். முடிவு… அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தது வருண். கள்ளம் தெரியாத குழந்தையும் இவர்களின் வலையில் விழுந்தது.​

நிலவன் பந்தல் போடும் வேலையில் பிசியாக இருக்க… அவன் அலைபேசியை கைபற்றுவது எளிதாக இருந்தது. ஆனால் அது கடவுச்சொல் கேட்டு கடுப்படிக்க… அப்பொழுதுதான் தங்கள் மடத்தனத்தை எண்ணி கோபம் வந்தது இருவருக்கும்.​

“இப்போ என்னடி பன்றது?” சாவித்திரி ஆயாசத்துடன் கேட்க​

“உம்மவன் என் பொழப்புல மண்ணள்ளி போடுறதே அவன் வேலையா வச்சிருக்கான்!! இப்போ என்ன பண்ண? இந்த சனியன் வேற எங்க போய் தொலைஞ்சானு தெரியலையே!!” புலம்பியவளுக்கு அதிர்ஷ்டம் கதவை தட்டியது.​

ஆம்… ‘மலர் காலிங்’ என்று திரையில் தோன்றியதை கண்டதும் சந்தோஷத்தில் துள்ளினாள் பூமிகா.​

“அம்மா அந்த பைத்தியக்காரியே கூப்பிடுறா!!” சந்தோஷத்துடன் கத்த​

“ஷ்.. முதல்ல அட்டண்ட் பண்ணுடி. சத்தம் கேட்டு உன் அண்ணன் வந்துட போறான்” சாவித்திரி அவசரப்படுத்த சட்டென சொன்னதை செய்தவள் ஸ்பீக்கரில் போட​

“ஹலோ அண்ணா… எப்படி இருக்கீங்க? கல்யாண வேலை எல்லாம் எப்படி போகுது? வருண் எப்படி இருக்கான் ண்ணா?” துள்ளலுடன் வந்தது மலரின் குரல்.​

“ஏன்டி அக்கா எப்படி இருக்கா? அம்மா எப்படி இருக்கானு கேட்க மாட்டியா? உன்கூட பொறந்தவளுக்கு கல்யாணம் நடக்குதே வரனும்னு தோனுதா? அப்படி என்னடி நாங்க உன்னை கொடுமை படுத்திட்டோம்?” சரவெடியாய் சாவித்திரி வெடிக்க​

“சொந்தக்காரங்க எல்லாம் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வந்திடுவாங்க. அவங்க உன்னை வந்து கேட்டா நாங்க என்ன சொல்லுறது மலர்? எனக்கு கல்யாணம் நடக்க போகுதுனு சந்தோஷப்படக்கூட முடியல! யார் எப்போ எதை கேட்பாங்களோனு பயத்துல இருக்கேன்” பூமிகா உருக… எதிர்புறம் எந்த சத்தமும் இல்லை.​

“என்னடி அமுக்கினியாட்டம் இருக்க! உன் கூட பிறந்தவ உன்னை பார்க்கனும்னு துடிக்கிறா. அது உன் காதுல கேட்கலையா… நீ என்ன கல்லா??”​

“ம்மா மலரை அப்படி சொல்லாதீங்க? இதுவரை அவகிட்ட நான் பாசமா இருந்ததில்ல… அதுனால்தான் இப்போ பழி வாங்குறா போல…. விடுங்க”​

“பாருடி… உன் அக்கா அழறா… வந்து ஒரு தடவை பார்த்துட்டு நல்லபடியா அவ கல்யாணத்தை நடத்திகொடுத்துட்டு… நீ எங்கனாச்சும் போ தாயி. நான் ஒத்த வார்த்தை கேட்க மாட்டேன்”​

“அப்போ பத்து வார்த்தை கேட்பீங்களா என்ன?” திடீரென ஓர் ஆணின் குரல் கேட்டதும் பதறி திடுக்கிட்டனர் இருவரும்.​

“ஏய்!! யார் நீ??” பூமிகா அதிகாரமாக கேட்க​

“நான் அவளோட பாஸ். சரி நீ யார்னு சொல்லலையே?​

“நான் மலரோட அக்கா!!”​

“அதுக்கு என்ன அத்தாட்சி?”​

“என்ன??”​

“என்ன காது கேட்கலையா இல்லை தமிழ் புரியலையா? நீ இவளுக்கு அக்கானு என்ன புரூஃப்னு கேட்டேன்?”​

“இதை கேட்க நீ யாரு?”​

“அடடா தமிழ்தான் தெரியாதுனு நினைச்சேன்… இப்போல்ல தெரியுது காதும் கேட்காதுனு. நான் அவளோட பாஸ்” கிண்டலடித்தான்​

“அதுக்கு அவளோட ஃபோன் எல்லாம் நீங்க எடுத்து பேசலாமா? உங்களுக்கு யார் அந்த ரைட்ஸ் கொடுத்தது?” பூமிகாவும் விடவில்லை​

“ஸீ நான் ரொம்ப நிதானமா பேசனும்னு நினைக்கிறேன். என் பொறுமையை சோதிக்காத. வேலை நேரத்துல என் ஸ்டாஃப் ஃபோன் பேசினா அதை பிடுங்க எனக்கு ரைட்ஸ் இருக்கு மைண்ட் இட்!!” மாறன் அதட்ட​

“இல்ல… அவதான் எனக்கு கால் பண்ணியிருந்தா. வேணுமினா நீங்க அவகிட்டயே கேளுங்களேன்… நான் ஒன்னும் ஃபோன் போடல!!” பூமிகா பம்ம​

“அப்புறம் எதுக்கு அக்கா நொக்கா நான் போட்ட சொக்கானு பேசிக்கிட்டு இருக்க!! இவளுக்கு யாருமில்லனுதான் என் கிட்ட வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கா. அவளோட கேர்டேக்கர் மிஸ்டர் நிலவன் அப்படிதான் சொன்னார்” என்றதும் மலர் அதிர்வுடன் பார்க்க… ‘சும்மா’ என்று வாயசைத்து கண்சிமிட்டினான் மாறன்,​

“ஐயய்யோ பாவி பாவி நாங்க உயிரோட இருக்கும்போதே எங்களை சாவடிச்சுட்டாளா? அவ நல்லா இருப்பாளா!!” சாவித்திரி சாபமிட​

“ஸ்டாப் இட்!!!”​

“உன் மிரட்டலுக்கு எல்லாம் நான் பயப்பட மாட்டேன். தோ இப்போவே போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போறேன்” பூமிகா மிரட்ட​

“ஓ…. உனக்கு போலீஸ் ஒன்னும் புதுசில்லனு எனக்கு தெரியும். நிலவன் சொல்லியிருக்கார். காதலிக்கிறேன்னு வீட்டுல சொல்றதுக்கு துப்பில்லாம போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போய் கல்யாணம் பண்ண பார்த்தவதானே நீ!! உன் புருஷன் குடும்பம் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து ஒரே ரகளையாமே? உன் அப்பா எல்லார் காலுலேயும் விழுந்து முறைப்படி கல்யாணம் செய்து கூட்டிபோக சொன்னாறாமே…“ மாறன் புட்டு புட்டு வைக்க…​

“இது என் குடும்ப விஷயம்!”​

“அதேதான்.. அவதான் உங்க குடும்பத்து ஆள் இல்லையே! குப்பை தொட்டில இருந்து எடுத்தீங்களாமே! அதனாலத்தான் நீயும் உன் வருங்காலமும் தகிடுத்தனம் பண்ணி ஒரு யூஸ்லெஸ் ஃபெல்லோக்கு மலரை கட்டி வைக்க பிளான் போட்டிருகீங்க. அவன்கூட… ஒரு டிரக் அடிக்ட் இல்ல..”​

“நா.. நான் அவர்கிட்ட சொல்லி உன்னை என்ன செய்யுறேன் பார்! தைரியமிருந்தா நீ யார்னு சொல்லு பார்ப்போம்!”​

“ஷப்பா!! நானும் நல்லவனா இருக்கனும்னு பார்க்கிறேன். எங்கே விடுறீங்க… சரி பூசினிக்கா..”​

“பூமிகா!!”​

“இருந்துட்டு போ… உன்னை கட்டிக்க போறவன பத்தி ஒன்னும் சொல்ல வேண்டாம்னு நினைச்சேன்… ஆனா நீ ரொம்ப துள்ளுறியே… சரி தெரிஞ்சிக்கோ… அவன் ஒரு டிரக்ட் டீலர் எனபது உனக்கு தெரியுமா? அவன்தான் அந்த யூஸ்லெஸ் ஃபெல்லோக்கு டிரக்ட் சப்ளை பண்ணியிருக்கான். அந்த பாவப்பட்ட ஜென்மம் ஓவரா இழுத்திட்டு ஆக்சிடெண்ட் ஆகிடிச்சி. இப்போ உன்னாலத்தான் இப்படி ஆகிடுச்சி போலீஸ்கிட்ட காட்டிக்கொடுக்க போறேன்னு மிரட்ட… இவன் ஆடிப்போய் மலர்மேல ஆசைக்காட்டி வச்சிருக்கான்”​

அதிர்ந்த பூமிகா “நீ சொல்றது…” என்று நிறுத்த​

“கூட்டி கழிச்சி யோசிச்சி பார்… கணக்கு சரியா வரும்” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டான்.​

செய்வதறியாது தாயும் மகளும் குழப்பத்துடன் திரும்ப… அங்கே கைகளை முன்புறமாக கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தான் நிலவன்.​

 
Last edited:

NNK-41

Moderator
ஆதித் செம. பூமி சாவி பேய்😈😈😈😈😈😈
அது என்னவோ உண்மைதான்... நாந்தான் சொன்னேனே ஆதித் நல்லவன்னு டியர்... பார்த்தீங்களா:cool:
 

NNK-41

Moderator
செம செம!!... இப்படிதான் நல்லா கொடுத்து விடனும் இவங்களுக்கு!!... நல்லா வேணும்!!!... ஜாலியா இருக்கு!!..
ஆடுன ஆட்டத்துக்கு முதன் முதலா அடி வாங்குறாங்க... எனக்கும் ஜாலியா இருக்கு...:cool:
 
Top