எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அகத்திரை திறவாயோ - பாகம் 15

NNK-41

Moderator

அத்தியாயம் 15​

“ண்ணா அவங்ககிட்ட ஏதாச்சும் மாற்றம் வந்துச்சா? உங்களை அடையாளம் தெரியுதா?” வசந்தன் தன்னை உலுக்கியதும் சிந்தனை கலைந்த மாறன் என்னவென கேட்க…​

“ஷப்பா மறுபடியும் டூயட் பாட போய்ட்டீங்களா?” என்று புன்னகைத்தவன் அதே கேள்வியை மறுபடியும் கேட்க​

“இல்லடா என் முழுபெயர்கூட சொல்லிட்டேன்.. இலக்கியாவோட பெயர்கூட அவளை அசைக்கல” சொன்னவனை ஆறுதல் படுத்தினான் தம்பியானவன்.​

“சரி இதுதான் சாக்குனு ரொமான்ஸுல இறங்கிடாதீங்க ப்ரோ” என்றவனை மாறன் முறைக்க “நீங்க முறைச்சாலும் நாங்க சொல்லுவோம்ல”​

“சில உணர்வுகளுக்கு அணை போட முடியாது வாசு. ஒரு வழி பாதையில் விபத்து நடக்காது. ஆனா இது இருவழி பாதையில ஆக்சிடண்ட் ஆகிறது சகஜம். நீ நடுவுல டிராஃபிக் போலீஸ் போல வந்து தடுக்க பார்த்தாலும் ஒன்னும் செய்ய முடியாதுடா… இட் ஹேப்பன்ஸ்”​

“ண்ணா… ரொமான்ஸுக்கு இப்படிகூட விளக்கம் கொடுப்பாங்களா? ஆனா ஒன்னே ஒன்னு சொல்லிக்கிறேன்… ப்லீஸ் அவசரப்படாதீங்க…”​

“இல்லடா நான் அவசரப்படல. இப்போ அவகிட்ட பேசுனதிலிருந்து ஒரு விஷயம் எனக்கு க்ளிக் ஆகிடிச்சு. ஸோ பாதை தெளிவாகிடிச்சு. இனி அவளோட பயணப்படுறதுதான் பாக்கி” என்றவனை தழுவிக்கொண்டான் வாசு.​

“ஆல் த பெஸ்ட் ண்ணா” என்றவன் சென்றுவிட… அடுத்த திட்டத்தை வகுத்துக்கொண்டிருந்தவன் மனதில் அவளின் அன்றைய நினைவுகளின் தேரோட்டம்.​

“உனக்கு ஆதித்யாவை பிடிச்சிருக்கா மலர்? தைரியமா சொல்லு!” இலக்கியாவின் தாயார் அன்புடன் கேட்க… பதட்டத்துடன் நின்றிருந்தாள் அவள்.​

“என்னடி இத்தனை யோசனை? அண்ணனை உனக்கு பிடிக்குமா? சொல்லுடி!” என்று இலக்கியா கேட்டதும் நான் நினைத்தப்படி பொய்யுறைக்க தெரியாதவளின் தலை ஆமென அசைந்துவிட்டது. “யேய்!!!” என்ற கூச்சலுடன் இலக்கியா அவளை கட்டிக்கொண்டாள்.​

இத்தனை நேரம் அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்த எனக்குள் நிம்மதி. சட்டென அம்மா முகத்தை பார்த்தேன். அவரின் எண்ணம் ஈடேரவில்லை என்ற அதிருப்தி உள்ளதா… ஹப்பாடா அம்மா புன்னகை முகத்துடன் நின்றிருந்தார். திடுமென இனியாழை என் அருகில் நிக்க வைத்தார் அம்மா. என்னவென நான் கேட்க​

“இவளை இந்த வீட்டு மருமகளாக்கனும்னு ஆசைப்பட்டேன். இப்போ என் ஆசை உன்னால நிறைவேறப்போகுறதை நினைச்சா ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு ஆதி.” என்றவர் அடுத்த திட்டங்களை போட ஆரம்பித்து விட்டார். மறுநாள் மலரை அவள் வீட்டுக்கு அனுப்பும் பொழுதே அவள் வீட்டாரிடம் பேசிவிடலாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டனர்.​

“ம்மா முடிஞ்சா ரெண்டு கல்யாணமும் ஒரே நேரத்தில் வச்சிடலாம். கார்த்திக் குடும்பத்துட்ட பேசிடுங்க!!” என்றேன்.​

“அப்படியே செஞ்சிடலாம் ஆதி” என்றுவிட்டு உற்சாகத்துடன் திட்டம் போட… எனக்கு அவளிடம் பேச வேண்டும் போலிருந்தது. நினைத்ததும் நடந்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்ட எனக்கு அது தவறாக படவில்லை. அனுமதி கேட்டும் பழக்கமில்லை.​

“ம்மா நான் கொஞ்சம் இனியாழிடம் பேசனும்” அறிவிப்பாக சொல்லி விட்டு அருகில் நின்றவளின் கரத்தை பிடித்து செல்ல… அதிர்வுடன் நின்றிருந்தவள் அவள் பக்கத்தில் இருந்த இலக்கியாவின் கரத்தை பற்ற முனைய… சட்டென என் அருகில் இருத்திக்கொண்டு தோட்டத்துக்கு இழுத்து சென்றேன்.​

பற்றியிருந்த அவள் கரம் சில்லிட்டிருந்த்து. பயமா இல்லை பனியின் குளிரா தெரியவில்லை. சிறு நடுக்கமும் இருந்தது. நான் என்ன புலியா சிங்கமா இவள் நடுங்குவதற்கு!! எனக்கு கோபம் வந்தது.​

“இதோ பார் இனியாழ். உனக்கு ஏதேனும் சொல்லனும்னு நினைச்சா என்னிடம் சொல்லு… என்னிடம் மட்டும் சொல்லு!! புரியுதா?” ஆசையாக சொல்ல நினத்தாலும் கோபம் முன்வந்து குரலில் கண்டிப்பை காட்டியது.​

விழி உயர்த்தி பார்த்தவளின் கண்களில் கலக்கம் தெரிந்தது. திரும்பி யாரேனும் வருகிறார்களா என்று ஆராய்ச்சி வேறு… ஆராய்ச்சியில் அவளிறங்க திரும்பும் நேரமெல்லாம் எட்டி பார்க்கும் முயல் குட்டியாய் அவளது பளீர் கொடியிடை. அதன் வளவளப்பில் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தேன்.​

“ப்ச்! என்னை பார்த்து பேசு..” என்றேன்​

“உங்களுக்கு என்னை பிடிக்காதுதானே?”​

“நான் அப்படி சொன்னேனா?”​

“ஹாங்.. இல்ல நான் உங்களை மயக்குறதா குற்றம் சாட்டுனீங்க!”​

“அதான் மயக்கிட்டீயே. நானும் மயங்கிட்டதால குற்றச்சாட்டு தள்ளுபடி ஆகிடுச்சி”​

ஆங்!!! இல்ல… அது… நான் உங்க தம்பியை…”​

“ப்ச்!! அது ஏதோ கோபத்தில நான் உளரியது! நெக்ஸ்ட்”​

“உங்களுக்கும் எனக்கும் வயசு வித்தியாசம்..”​

“அப்போ வாசுதான் உனக்கு பொருத்தமானவன்னு சொல்லுறீயா!!” பொறாமையில் கத்திவிட்டேன்.​

“ஐயோ ஏன் இப்படி! எனக்கிருக்கும் ஒரே ஒரு நல்ல தோழன் வாசு மட்டும்தான்” என்றவளின் பதிலில் எனக்கு வந்த நிம்மதி அவளறியாள். அது தந்த நிம்மதியில்​

“சரி அக்செப்டட். ஏஜ் டிஃப்ரண்ட் இஸ் நாட் அ இஷ்ஷு! எனிதிங் எல்ஸ்?” புன்னகையுடன் கேட்டேன்.​

“நான் தொட்டதுக்கெல்லாம் பயப்படுவேன். உங்களுக்கு தொட்டதுக்கெல்லாம் கோபம் வரும். இது பொருந்தாது”​

“டெஸ்ட் பண்ணி பார்ப்போமா?”​

“என்ன? எதை?” குழப்பினாள்​

“தொட்டா பயப்படுவேன்னு சொன்னீயே… தொட்டா எனக்கு கோபம் வரும்னு சொன்னீயே… அதை டெஸ்ட் பண்ணி பார்த்திடுவோமா?” சட்டென என்னை இம்சித்த இடுப்பை பற்றி என்புறம் இழுத்தேன். என் கைகளின் காவலில் அவளின் மெல்லிய இடை சிறைப்பட்டது.​

“நான் ஆண் நீ பெண். இந்த பொருத்தம் நமக்கு போதும்” என்றேன்​

அதை சற்றும் எதிர்பாராதவள் அனிச்சையாக அவளின் இரு கரங்களையும் என் நெஞ்சில் வைத்து அணை போட்டாள். அகல விரிந்த அவள் விழிகள் என்னை வசீகரித்தது.​

“என்னடி உன் பிரச்சினை?” என்றேன்.​

“கார்த்திக் ஸாரோட குடும்பத்திடம் தப்பிப்பதற்காக…என்னை பிடிச்சிருக்குனு கைநீட்டுனீங்களா?”​

“ஆமாம் இல்ல இதுல எது சொன்னா நீ நம்புவ?”​

“ஏன் இப்படி? ப்ச்!! நான் படிக்கனும். போராடி என்னை நானே கலங்கப்படுத்தி படிக்க வந்திருக்கேன். இப்படி கல்யாணம்னு என் வீட்டுல பேச வந்தா… என் படிப்பு அவ்வளவுதான். பிளீஸ்”​

வெகு அருகில் தவிப்புடன் அபிநயிக்கும் அவள் முகம் என் ஹார்மோன்களை தாறுமாறாக எகிற வைத்தது. ஒற்றை விரல் கொண்டு அவளின் செந்நிற இதழை வருடினேன். அவை ரோஜா இதழின் மென்மையை எனக்கு ஞாபகப்படுத்தியது.​

“நீ என்னை என்னவோ செய்யுற இனியாழ்” பிதற்றினேன். கொஞ்சுகிறேனா இல்லை கெஞ்சுகிறேனா தெரியவில்லை. மனதை கட்டிப்போட நினைக்கிறேன். அது அடங்காமல் தேன் குடிக்க தூண்டியது.​

‘காட் என்னால என்னை கண்ட்ரோல்ல வைக்க முடியல…’. உயிர்வாதை ஊஞ்சலாட… அவளை நோக்கி குனிந்தேன்.​

அவள் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. என்னால் உணர முடிந்தது. அவளின் கெஞ்சும் விழிகள் என்னை கொஞ்ச சொன்னது. குடைபோன்ற இமைகள் சாமரசம் வீசி என் மோகத்தீயை ஏற்றி வைத்தது.​

“என்ன என்னடி பன்ற” நான் என்வசமிழந்தேன். அதன் துணை தேடி என் இதழ் செல்ல…​

“ண்ணா அம்மா கூப்பிடுறாங்க..” சிறு தூரத்தில் வாசுவின் குரல் கேட்டு அவள் திரும்பவும்… என் முகம் அவள் கழுத்து வளைவில் புதையவும் சரியாக இருந்தது.​

“ஹக்” ஏதோ அடைத்துவிட்ட்துபோன்ற சத்தம் அவளிடமிருந்து வர… என் இதழால் சங்கு கழுத்தை அளவெடுத்துவிட்டு அவளை விடுவித்தேன். அதிர்வுடன் என்னிடமிருந்து விலகியவள் வாசுவை நோக்கி ஓடினாள்.​

“என்ன மயக்கிட்டா இந்த ராட்சஸி!!” தொலைவில் செல்லும் அவளைக்கண்டு தொலைந்தேன் நான். மழைத்துளியாய் நெஞ்சில் விழுந்தவளுடன் இன்னுமே நனைய தோன்றியது.​

******************​

டைரி​

கார்த்திக் இலக்கியாவுக்கு பொருத்தமான ஜோடி. கார்த்திக்கை பார்க்கையில் அருகில் அமர்ந்திருப்பவன் மேல் சென்று நின்றது என் பார்வை. மகரந்த மலர்வாசம் தேடி அலைந்து திரிந்த வண்டிற்கு மோட்சம் கிடைத்ததுபோல் தோன்றியது.​

பெண் கொடுத்து பெண் எடுப்பதாக பேச்சு எழுந்ததும் யாருக்கு வந்த விருந்தோ என்றுதான் நின்றிருந்தேன்… அவன் என்னை விரும்புவதாக சொல்லும் வரைக்கும். என் காதில் விழுந்த வார்த்தைகள் உண்மைதானா? அவன் அப்படியா சொன்னான்? அவனையும் வாசுவையும் மயக்க முயற்சி செய்வதாக பழி சொன்னானே!! என்ன வந்தது இவனுக்கு?​

“அண்ணன் உன் கழுத்தில் நெக்லஸ் அணிவிக்கும்போதே லேசா எனக்கு பொறி தட்டிருச்சிடி” காதில் இலக்கியா கிசுகிசுக்க… அணிந்திருக்கும் அட்டிகையை தாண்டி கழுத்து குறுகுறுத்தது. ‘அப்படியா’ என்று நான் அவனை பார்க்க… என் பார்வையை தாங்கின அவன் விழிகள். இன்னுமே அவன் விரல் தீண்டிய சிலிர்ப்பு என்னுள்.​

மாப்பிள்ளை வீட்டார் சென்றப்பின் எல்லோரும் அவனை முகாமிட அவனோ வார்த்தைகள் கொண்டு என்னை திக்குமுக்காட வைத்தான். உண்மைத்தானே அவனை… அவன் காரோட்டும் அழகை… அவன் கன்னத்துக்குழியை ரசித்தது உண்மைதானே.​

அன்று சுதீஷ் பற்றிய உண்மைகளை சொன்னப்பொழுது யாரும் நம்பவில்லை. என் மேல்தான் பழி போட்டனர். அதேபோல் இங்கும் என்னை கேவலமாக நினைத்துவிட்டால்?​

ஆற்றில் ஒரு கால் சேற்றில் ஒரு காலாய் என்நிலை. ஆமாம் அவனை பிடிக்கும் என்று உண்மை சொல்லிவிட்டால் சேற்றில் விழுந்து மீளமுடியாத நிலை. இல்லையென பொய் சொல்லி ஆற்றில் கால் நனைத்து தூய்மையாக்கி கொள்ளலாம்தான். ஆனால் உண்மை மறைத்து ஒதுங்கிபோனாலும் அன்று அவனை பிடிக்கும் என்று சொன்னது உண்மையில்லை என்று ஆகாதே.​

செய்யாத பிழைக்கெல்லாம் சுமை சுமந்த எனக்கு உண்மையை ஒப்புக்கொள்வது தவறென்று படவில்லை. ஒருவழியாக உண்மையென ஒப்புக்கொண்டேன்.​

இனி இவர்கள் என்னை இழிவாக பேசுவார்கள். பரவாயில்லை இலக்கியாவுக்காக… அவளின் தூய்மையான நட்புக்காக தாங்கிக்கொள்ளலாம் என்ற முடிவுடன் நானிருக்க… திருமணம் வரை பேச்சு எழுந்ததும் நிலநடுக்கம் வந்தது எனக்குள்.​

அதுவும் நாளையே என் குடும்பத்தாரிடம் பேச வருவதாக சொன்னதும் பயத்தில் என் கைகள் சில்லிட்டு போயின. இதை எப்படி தடுப்பது? என் வீட்டில் என்னை என்னவெல்லாம் சொல்வார்களோ? அம்மா பூமியின் வாயில் நான் அரைப்பட்டே செத்திடுவேனே!! என் படிப்பு என்னவாவது?​

சிந்தனையில் இருந்த என்னை ஆதித்யா கைப்பிடித்து இழுக்க… பயத்தில் எனக்கு மயக்கமே வரும் போலிருந்தது. சட்டென நான் இலக்கியாவை நோக்கி செல்ல முனைகையில் அவன் என்னை தோட்டத்துக்கு இழுத்து சென்றுவிட்டான். எல்லோர் முன்னிலையும் இவன் இப்படி நடந்துக்கொள்ளலாமா? ஐயோ யாராவது என்னை இவனிடமிருந்து காப்பாற்றுங்களேன் என்று கதற தோன்றியது.​

பயத்துடன் அவனை பார்த்தேன். நினைத்ததை சொல்ல சொன்னான். சொன்னால் விட்டுவான் போலும் என்று மனதில் உள்ளதை எல்லாம் நான் வரிசைப்படுத்த… எல்லாவற்றிற்கும் ஏதேதோ சொல்லி என் வாயை அடைத்தான். சிலது எனக்கு புரியவும் இல்ல. சொன்னால் இவன் கேட்கப்போவதுமில்லை.​

இறுதியாக என் படிப்பை முன்னிருத்தி பேச… என்னை பேச விடாமல் செய்தான். மன்னித்துவிடு டைரி. இங்கே எழுதுவதற்கே என் கைகள் இடம் கொடுக்கவில்லை.​

நடுங்கினேன்… குளிர்காய வைத்தான். தவித்தேன் ஆறுதலாய் அணைத்தான். மூச்சுவிட மறந்தேன்… இதழால் சுவாசத்தை சீராக்கினான்.​

சிறிது சிறிதாய் அவன் என்னை கொள்ளையிட… ஏதோ ஒன்று என்னை தடுத்தது. அது???​

வாசுவின் குரல் கேட்டதும் சட்டென அவனிடமிருந்து என்னை பிரித்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டேன்.​

எல்லா மௌனங்களும் திமிர் அல்ல… சில மௌனங்கள் சொல்ல முடியாத காயங்களாகவும் இருக்கலாம். விளக்கில் எரியும் திரியாய் என்நிலை. புரிந்துக்கொள்வானா?​

*****************​

அதிர்ந்து நின்றவர்களின் அருகில் சென்ற நிலவன்… கை நீட்டி தன் அலைபேசியை கேட்டான்.​

“இல்ல.. அது வந்து பூமிகா ஃபோன் ரிப்பேராம். அதான் மாப்பிள்ளை தம்பி உன் ஃபோனுக்கு போட்டிருந்திருக்காரு… நீ வேற பந்தல் வேலையா இருந்தியா அதான் நாங்களே எடுத்து பேசினோம்” அழகாக சமாளித்தார் சாவித்திரி. அப்பொழுது அங்கே வந்த வருண்​

“ப்பா ஃபோன் பாத்திக்கித்த குத்தேன். அம்மா ஏசு மீ. பாத்தி கேத்தா நா கொத்தேன். வை அம்மா ஆங்கிரி. மீ குட் பாய் ப்பா” என்றவனை தூக்கி கன்னத்தில் முத்தமிட்டவன் மறுபடியும் இருவரையும் பார்த்தான்.​

சட்டென தன் கையிலிருந்த ஃபோனை கொடுத்த பூமிகா அவன் கையை பிடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதாள். பிரச்சினைகள் வரும்பொழுதெல்லாம் அழுதே காரியம் சாதிப்பவளை பார்த்தவனுக்கு பாசம் வரவில்லை கோபம்தான் வந்தது.​

“ப்ச்!! எதுக்கு இந்த அழுகை?” கடுப்புடன் நிலவன் கேட்க நீலகண்டனும் அங்கே வந்துவிட்டார். “ஏன் புமி அழுறா?” சாவித்திரியை பார்த்து கேட்க… என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திருட்டு முழி முழித்தார் அவர்.​

“ஓ… மலர் கல்யாணத்துக்கு வருவாளா இல்லையானு கவலைல இருக்கிறாளா?” அவரே பதிலையும் சொல்லிவிட… நிம்மதியானது இரு பெண்களுக்கும். நிலவன் விடுவானா என்ன​

“என்னம்மா அப்பா கேட்கிறாங்கல்ல… பதிலை சொல்ல வேண்டியதுதானே! இந்த பிரச்சினை மலரால இல்ல உங்க வருங்கால மருமகனாலனு” புருவ சுழிப்புடன் நீலகண்டன் பார்க்க​

“என்னங்க… நம்ம மாப்பிள்ளை பழக்க வழக்கம் சரியில்லனு கேள்விபட்டாங்க… அதான் அழறா..”​

“என்ன!! யார் சொன்னா? இன்னும் மூணு நாள்ல கல்யாணத்தை வச்சிக்கிட்டு… இது என்ன புது புரளி” நீலகண்டன் கொதித்தார். ஏற்கனவே மகள் போலீஸிடம் சென்று மானத்தை வாங்கி விட்டாள். இப்பொழுது மறுபடியுமா என்று அவர் நினைக்க​

“சொல்லு சாவி யார் உனக்கு இந்த விஷயத்த சொன்னா?”​

“அது… அது தெரிலங்க… எதுக்கும் கொஞ்சம் நீங்க ரெண்டு பேரும் விசாரிச்சா நல்லாருக்கும்ல” பூசி மெழுகினார் சாவித்திரி​

“என்ன விளையாடுறியா நீ!! பந்தகாலு போட்டாச்சு… இப்போ வந்து விசாரிக்க சொல்லுற… இவதானே விரும்பினா! இவளுக்கு தெரியாதா காதலிச்சவன் எப்படிப்பட்டவன்னு!!” மனைவியிடம் எகிற​

“நான் என்ன பண்ண ப்பா? நீ இல்லனா நான் இல்லனு சொன்னான். படிச்சவன். பார்க்க அழகா இருந்தான். பணமும் இருந்துச்சி. இது எல்லாம் இருக்கும்போது..” பூமி அவளிடம் தவறில்லை என்பது போல பேச​

“அது சரி… உனக்கு தேவையானதெல்லாம் அவன்கிட்ட இருக்கிறப்போ பேசாம கட்டிக்கவேண்டியதுதானே!! யாரோ முகம் தெரியாதவன் சொன்னதை நம்பிக்கிட்டு ஏன் புலம்புற?” நிலவன் கேட்க​

“அவன் யாரோ இல்ல மலரோட பாஸ்தான் சொன்னான்”​

“அவன் ஏன் உனக்கு கால் பண்ணான்?”​

“அதை விடு நிலவா.. தங்கச்சிக்கு ஒன்னுனா நீ துடிக்க வேணாமா? குறுக்கு விசாரணை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கிற” சாவித்திரி திசை திருப்ப​

“நான் இன்னைக்கி மட்டுமா இப்படி இருக்கிறேன்? நான் எப்பொழுதுமே இப்படித்தானே! மலரும் என் தங்கச்சிதான். அப்போ அவளுக்கு பிரச்சினை வரும்போது நான் கண்டுக்கலயே! அப்போ எப்படி விட்டது தொல்லனு இருந்தோமோ அப்படியே இப்பொழுதும் இருந்துப்போம்!!” என்றுவிட்டு அவனறைக்குள் மகனுடன் புகுந்துக்கொண்டான்.​

அவன் மனமோ துடித்தது. அன்று மலரை பெண்பார்க்க வந்தவர்களின் பகட்டைக்கண்டு அம்மாவும் பூமிகாவும் வயிறெரிந்து சொற்களால் மலரை கொன்றதை மறக்கமுடியாமல் தவித்தான் நிலவன். அவன் மனம் துடிப்பதை உணர்ந்தாளோ என்னவோ… அவனை தொடர்ந்து உள்ளே நுழைந்த மஞ்சரி கணவனை மடி தாங்கினாள்.​

மனம் பாரம் தாங்காத நிலவன் மலரின் வழ்க்கையில் நடந்ததை சொல்ல முனைந்தான்.​

“நான் சொல்றதை கேட்டு ஷாக் ஆகாத மஞ்சரி… என்னால இந்த பாரத்தை சுமக்க முடியல. அது… மூன்று வருஷத்துக்கு முன்ன… ம்ம்… மலருக்கு கல்யாணம் ஆகிடிச்சு” தலையை ஆறுதலாக பிடித்துக்கொண்டிருந்தவளின் கரம் வேலை செய்வதை நிறுத்தியது.​

 

NNK-41

Moderator
Ethe????

Eppadi?????

Apparamum yeen aathi vittu ponaan????

Illa, enna aagi irukkum????
ம்ம்ம்...
அது அப்படிதான்
அவன் அறிவுகெட்டவன்
அறிவை கடனுக்கு கொடுத்துட்டான்👩‍🦯
👩‍🦯👩‍🦯👩‍🦯
 
Top