எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

மிஞ்சியில் முத்தங்கள் - கதை திரி 13

NNK-50

Moderator
மிஞ்சியில் முத்தங்கள் 13

1710259006552.jpeg

அதிவீரனின் வாழ்வில் அழகான காலைப் பொழுது இன்று உறக்கம் விழிகளைத் தழுவவில்லை, மலரின் வாசத்தை எத்தனை நுகர்ந்தும் போதாமல் போனது அவனுக்கு அவனின் தேடலில் கொடிமலர் கொஞ்சம் தளர்ந்துவிட்டாள், அவளைத் தன்னுள் பொதிந்துகொண்டவனுக்கு இப்பொழுதும் முழுதாக நம்ப முடியவில்லை தன்னவள் தன்னுடன் என்பதை.

மனம் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது உறக்கம் வராமல் விழித்தே கிடந்தவன் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழுந்து கட்டிலின் அருகில் சேரை போட்டு அமர்ந்துவிட்டான் உறங்கும் அவளை விழிகளில் நிறைத்துக்கொண்டு.

வெளிச்சம் பால்கனி வழியே அறையில் விழ மெல்ல விழிகளைத் திறந்தாள் கொடிமலர், சில நொடிகள் பிடித்தது அவளுக்கு இமைகளைப் பிரித்துச் சரியாகப் பார்க்க.

இரவு உடுத்தி வந்திருந்த கருநீல புடவை பட்டும் படாமலும் அவள் உடலில் தவழ்ந்தது அதைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டே நிமிர்ந்து பார்க்க விழிகளில் மின்னும் ரசனையோடு அவளைப் பார்த்திருந்தான் அதிவீரன்.

வேகமாகப் புடவையை வைத்துத் தன்னை மூடியவள் கால்களில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள் அவனின் சிரிப்பொலி அவளை இன்னும் சிவக்கவைத்தது.

“என்ன பண்றீங்க தேன்மிட்டாய்” என்றான் அவளை நெருங்கி.

“அச்சோ!...” என்றாள் சிணுங்கலோடு அவள் அசைவுக்கு இசைமீட்டிய மிஞ்சியில் அவன் இதழ்கள் பதிய புடவைக்குள் பாதங்களை மறைத்துக்கொண்டாள்.

அவள் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தி நெற்றியில் முத்தம் பதித்தவன் “குளிச்சுட்டு வா” என்று அவளை அனுப்பிவைத்தான், அவள் வருவதற்குள் விரிப்புகளை மாற்றி அனைத்தையும் சுத்தம் செய்திருந்தான்.

குளித்து வந்தவள் அதைப் பார்த்து நிற்க “பைவ் மினிட்ஸ் வந்துர்றேன்” என்று குளியலறை புகுந்தான்.

நனைந்த முடியைக் கொஞ்சமாகக் கிளிப்பில் அடக்கியவள் புடவையைச் சரிப்படுத்திவிட்டு தன்னை ஒருமுறை கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டு திரும்ப அவளை அப்படியே பிடித்துக் கண்ணாடி முன்பு நிறுத்திப் பின்னிலிருந்து அணைத்துக்கொண்டு அவளின் கழுத்து வளைவில் தாடை பதித்தவன்“ஒய் தேன்மிட்டாய் … குங்குமம் எங்க!” என்க தலை நிமிராமல் நின்றவள்

“இன்னும் சாமி கும்பிடல கீழ போய்க் கும்பிட்டுட்டு வெச்சுக்குறேன்” என்றாள் குரலே எழும்பாமல்.

அவள் தாடையை பிடித்து நிமிர்த்தியவன் “நான் அத கேக்கல இதைக் கேட்டேன்” என்று சிந்தூரத்தை எடுத்து அவள் நெற்றி வகிட்டில் வைத்தான்.

அதற்கு இணையாக அவள் வதனமும் சிவந்தது “நான் இங்க குங்குமம் வைக்கவேயில்லயே”என்றான் அவள் கன்னத்தை விரால் வருடிக்கொண்டே, முகத்தை மூடிக்கொண்டாள் கொடிமலர்.

மனதை மயக்கும் அவனின் சிரிப்பொலியில் கணவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அவள் “என்ன!” என்றவன் கேள்வியில் “உங்க சிரிப்பு ரொம்ப அழகு” என்றாள் வார்த்தைகளுக்கே வலிக்குமோ என்பதைப் போல.

அவளைக் காதலோடு பார்த்தவன் “என் தேன்மிட்டாய்க்கிட்டே எல்லாமே அழகு” என்றான் அவள் உச்சசியில் இதழ் பதித்து.

காபியோடு தங்கள் அறைக்குச் சென்ற பார்வதி கணவர் எங்கோ வெளியில் செல்லத் தயாராவதை பார்த்து “எங்க போறீங்க இவ்ளோ காலையிலே” என்றார் நேரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே காலை ஆறு முப்பது.

“கொஞ்சம் வேலையிருக்கு” என்றார் அவர்.

“என்ன பேசுறீங்க நேத்துதான் கல்யாணம் முடிஞ்சிருக்கு ஆதவனும் இங்கயில்ல நீங்களும் காலையிலே போன எப்படி” என்க.

“உன் புள்ளதான் பெரிய மஹாராஜாவாச்சே அவருக்குச் சேவகம் செய்ய நீங்க எல்லாம் இருக்கும்போது நான் எதுக்கு” என்றார் வெறுப்போடு.

அவரை அதிர்ப்ப்தியோடு பார்த்த பார்வதி “அவன் மேல உங்களுக்கென்ன அப்படியொரு வெறுப்பு உங்க எடத்துல இருந்து இந்தக் குடும்பத்தைத் தாங்கினதுக்கா” என்றார் ஆற்றாமையோடு.

அவர் தன்மானம் சீண்டப்பட்டது “ஆமாடி அந்தத் திமிர்தானே அவனுக்கு? அவனைக் கட்டிட்டு வந்தவளுக்கும் அதே திமிர்தான், வாழவந்த வீட்டில ஒரு பொண்ணு வெயில் வர வரைக்குமா புருஷன் கூட இருப்பா” என்க.

அவர் வாயைச் சட்டென்று அடைத்தார் பார்வதி, அவருக்குச் சர்வமும் நடுங்கிவிட்டது ‘என்ன பேச்சு இது’ என்பதாக அந்தப் பெண் என்ன செய்துவிட்டாள் இவரை எதற்கு இவ்வளவு வெறுப்பு என்று பயம் சூழ்ந்தது.

“நீங்கக் கிளம்புங்க” என்றவர் அப்படியே திரும்பிச் சென்றுவிட்டார், மனதில் இதுவரை இருந்த நிம்மதி துணி கொண்டு துடைத்ததை போல மாய்ந்துவிட்டது.

‘இவருக்கு என்னவோ பிரச்சனை என்னன்னு சொல்லாம இவ்ளோ கேவலமா ஏன் பேசறாரு’ என்று எண்ணிய பார்வதிக்கும் எங்கேயாவது கடன் வாங்கி மாட்டிக்கொண்டாரோ என்ற எண்ணமே தவிர வேறு குடும்பம் இருக்கும் என்று எண்ணவில்லை.

அமைதியாகப் பூஜையறையில் நின்று மகனின் வாழ்விற்க்காக அவர் வேண்ட ஜோடியாக இறங்கிவந்தார்கள் அதிவீரனும் கொடிமலரும், இருவரையும் பார்த்து மனது நிறைந்தது பார்வதிக்கு.

மகன் விரும்பிய பெண் அதுவே அவருக்கு மலரைப் பிடிக்கப் போதுமானதாக இருந்தது, அவளின் குணம் அவள் குடும்பத்தாரின் அணுகுமுறை அனைத்தும் அவருக்கு நிறைவாய் இருந்தது.

“வாங்க” என்று இருவரையும் அழைத்துத் திருநீறு பூசி விட்டு ஆசிர்வதித்தவர் அடுக்களைக்கு செல்ல, அவர் பின்னே சென்றாள் கொடிமலர் “நீ ஏன்மா இங்க… போய் உக்காரு நான் காப்பி போட்டுட்டு வரேன்” என்றார்.

“நான் சீக்கிரமா எழனும் நெனச்சேன் ஆனா தூங்கிட்டேன், நாளைல இருந்து இப்படி நடக்காது அத்தை” என்றாள் தயங்கி தயங்கி.

மகன் மருமகள் முகமே அந்தத் தாய்க்கு அனைத்தும் சரியாக நடந்திருப்பதை தெளிவாகக் கூறுகிறதே அவள் கன்னத்தைப் பற்றி முத்தம் வைத்தவர் “ஒன்னும் பிரச்சினையில்ல உன் புருஷனை நல்லா பாத்துக்கோ அது போதும்” என்றார் நெகிழ்ச்சியோடு.

அவள் அவரையே பார்த்து நின்று “காபி நான் போடவா அத்தை” என்க.

“அதுக்கென்ன வா” என்று பொருட்களை எடுத்துக் கொடுத்தவர் “நம்ம மூனுபேருக்கு போதும் மலர் வேற யாரும் இங்கேயில்லை” என்றார், மணக்க மணக்கக் காபி போட்டுப் பார்வதியின் கையில் கொடுத்தவள் தனக்கும் கணவனுக்கும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியில் வந்து ஆதியிடம் கொடுக்க அவனும் வாங்கிக்கொண்டான்.

“மலர் போட்டது ஆதி நல்லாருக்குல்ல” என்க “ம்ம்” என்றான் மனைவியைப் பார்த்துக்கொண்டே.

“மா நீங்களும் வாங்க சேர்ந்தே சாப்பிடலாம்” என்றான் அதிவீரன் மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவுண்ண “உன் மாமா காலைல இருந்து பத்து தடவை போன் போட்டுட்டான்” என்றார் பார்வதி.

அவர் சொல்லிமுடிக்க “மாப்ள” என்ற அழைப்போடு உள்ளே வந்தார் பார்த்திபன், அவரைக் கண்டதும் சட்டென்று மரியாதையாக எழுந்து நின்றாள் கொடிமலர், அக்காவும் தம்பியும் ஒருவரை ஒருவர் அர்த்தத்தோடு பார்த்துக்கொண்டனர் இப்படியொரு நிகழ்வு நிர்மலாவிடம் இதுவரை கண்டதில்லை.

“உக்காருமா” என்ற பார்த்திபன் “உனக்கு இங்க பிடிச்சுருக்காமா…” என்க.

“பிடிச்சுருக்குப்பா…” என்றாள் உடனே.

பார்த்திபன் அமைதியாகிவிட்டார் அவர் விழிகளில் நீரை பார்த்தவள் பதட்டமாகக் கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் ‘ஒன்றுமில்லை’ என்று கண்காணிப்பித்தவன் “மாமா அவளைப் பயமுறுத்துற நீ” என்க.

“இல்ல மாப்ள இல்ல” என்று விழிகளைத் துடைத்தவர் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தார்.

சிறிது நேர அமைதிக்கு பிறகு “என் புள்ள வாயால இந்த வார்த்தையை என்னால கேக்கமுடியாம போச்சு” என்றபோது அவர் குரல் இடறியது.

“மாமா…” என்று அவரை நெருங்கியவன் “விருந்துக்குக் கூட்டிட்டுப்போறேன் சொல்லிட்டு இங்க கதை பேசிட்டு இருக்க, உண்மையா சொல்லு அத்தை சமைக்க சொல்லுவாங்கன்னுதானே இங்கே வந்துட்ட” என்றான் சூழலை மாற்ற வேண்டி.

அவன் தோளில் தட்டியவர் “போடாப் படவா” என்றுவிட்டு “அம்மாடி நீவா உனக்கு ஸ்பெஷலா தேன்மிட்டாய் வாங்கி வெச்சுருக்கேன்” அன்று அவளை அழைத்துச்சென்றார்.

கலங்கி நிற்கும் தாயை பார்த்த அதிவீரன் “மா நீங்களும் இப்படி பண்ணா எப்படி” என்றான் அவரை அணைத்துக்கொண்டு.

“அவனுக்கு அந்தக் குழந்தையைக் கடவுள் காப்பாத்தி கொடுத்திருக்கலாம்” என்றார் பார்வதி வருத்தத்தோடு.

கட்டிவைத்திருந்த பூவை மொத்தமாக மருமகளின் தலையில் சூட்டிவிட்டு “பத்திரமா போய்ட்டுவாங்க” என்று வழியனுப்ப வெளியில் வந்தார் பார்வதி.

அதிவீரன் விழிகள் சுற்றிலும் சுழன்றது இவரை எங்கே காணவில்லை என்று “அப்பா காலைலே வேலையிருக்குனு வெளில போய்ட்டாரு ஆதி” என்ற அன்னையை ஒருமுறை ஆழ்ந்து பார்த்தவன் “சரி” என்றுவிட்டு மனைவியை அழைத்துச்சென்றான்.

பார்த்திபனை முன்னே விட்டு இருவரும் கோவில் சென்றுவிட்டு மாமனின் வீட்டிற்கு விருந்துக்குச் சென்றனர்.

திருமணம் முடிந்து பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அழகான ஒரு பெண் குழந்தையைக் கொடுத்தார் கடவுள் பார்த்திபன் சிவகாமி தம்பதிக்கு, ஆனால் அதற்க்கு ஆயுளை கொடுக்கவில்லை.

நான்குவயது வரை பேசாமல் இருந்த குழந்தை ஒரு நாள் ஜுரத்தில் படுத்து ஒரே வாரத்தில் இறந்துவிட்டது இறுதிவரை அப்பா என்றோ அம்மா என்றோ அழைக்காமலே.

பார்த்திபன் சிவகாமியை பார்க்கப் பார்க்க ஆசையாய் இருந்தது கொடிமலருக்கு ஆதர்ஷ தம்பதிகள் அவர்கள் அன்பில் திணறிப்போய்விட்டாள் கொடிமலர்.

விருந்து தடபுடலாக இருந்தது இந்த அன்பான தாய்க்கும் தந்தைக்கும் கடவுள் ஏன் இப்படியொரு கொடுமையைச் செய்தார் என்று மனம் வேதனையடைந்தது.

திருமணத்திற்கு செய்தது இல்லாமல் அதிவீரனுக்கு பேண்ட் சட்டை மலருக்குப் பட்டுப்புடவை பூ இனிப்பு அதோடு அழகான காசு மாலை ஒன்றும் வைத்துக்கொடுத்து ஆசிர்வதித்தனர் பார்த்திபன் சிவகாமி தம்பதிகள்.

அங்கிருந்து நேரே அவர்களின் தோப்பிற்கு அழைத்துச்சென்றான் அவளை, நான்கு ஏக்கரில் பாக்கு நடப்பட்டிருந்தது இரண்டு ஏக்கரில் நெல்லும்.

“பாக்குல ஊடுபயிரா செவ்வாழை வெக்கணும்” என்றான் அதிவீரன்.

“ஏன்” என்றவளிடம் “பாக்கு கொஞ்சம் வளர்ற வரைக்கும் நிழல் வேணும் அதனால வேற ஏதாவது நடுவாங்க, வாழையா இருந்தா நமக்கும் வருமானம் பாக்குக்கும் நிழல் கிடைக்கும்” என்க கேட்டுக்கொண்டாள்.

தோட்டத்தில் இருந்த மாமரத்தின் நிழலில் அவளை அமர்த்தி அவள் மடியில் தலை சாய்த்துக்கொண்டான், இருவர் மட்டுமே இருக்கும் ஏகாந்தபொழுது, மாலை நேரத்தின் குளிர்ந்த காற்று மனம் விரும்புபவரின் அருகாமை என்று மனம் லேசானது.

அவள் வலக்கையை எடுத்துத் தலை கோத வைத்தவன் இடக்கையை இறுக்கமாகப் பற்றி நெஞ்சில் வைத்து அழுத்தினான், முதன்முதலாகத் தன் குடும்பத்தைப் பற்றி அவளிடம் மனம் திறந்தான், தந்தை படுக்கையில் விழுந்தது குடும்பத்தைக் காக்க பாடுபட்டது என்று அவர்கள் திருமணம்வரை அனைத்தையும் கூறினான்.

தந்தையின் துரோகம் குடும்பத்தில் இருக்கும் சிறு பூசல்கள் ஆதவன் நிர்மலா மற்றும் தந்தையுடன் இருக்கும் எந்தப் பிரச்சனையையும் சொல்லவில்லை, ஆரம்பமே கசப்பாகத் தொடங்க வேண்டாம் போகப் போக அவளே தெரிந்துகொள்ளட்டும் என்று விட்டுவிட்டான்.

“நான் ஊருக்குப் போன அப்புறம் நீதான் என் எடத்துல இருந்து அம்மாவைப் பாத்துக்கணும் கொடி” என்க சம்மதமாகத் தலை ஆட்டினாள் அப்பொழுதே அவன் பிரிவை எண்ணி முகம் வாடியது.

“அப்படியே என்னோட தேன்மிட்டாயையும் நல்லா பாத்துக்கோ” என்க அழகான புன்னகை விரிந்தது அவளுக்கு.

பொருட்கள் சிலவற்றை வாங்கிக்கொண்டு குழந்தையைக் காண நிர்மலாவின் வீட்டிற்கு சென்றனர், நிர்மலாவின் பெற்றோர் அன்பாக நடந்துகொள்ள நிர்மலா பட்டும் படாமலும் பேசினாள், அதோடு ஆதவன் அங்கே சும்மாவே அமர்ந்திருப்பதை கவனித்தாள் கொடிமலர் ‘ஏன் இவர் வீட்டிற்கு வரவில்லை’ என்ற கேள்வி எழுந்தாலும் அதை முகத்திலும் காட்டவில்லை கணவனிடமும் கேட்கவில்லை.

காலையிலிருந்து மாமனாரையும் பார்க்கவில்லை என்ற எண்ணம் அப்பொழுது தோன்றியது, அவருக்குத் தங்கள் திருமணத்தில் விருப்பமில்லை என்பதை முன்பே உணர்ந்திருந்தாள் காரணம் மட்டும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

நிர்மலாவின் செயல் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை அதிவீரனுக்கு, தன்னை சுற்றி நடப்பதே தெரியாமல் குழந்தையைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு நடந்துகொண்டிருந்தான் ஆதவன், இவர்கள் எல்லாம் திருந்தப்போவதில்லை என்று முடிவு செய்தவன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு உடனே புறப்பட்டுவிட்டான்.

வீட்டிற்கு சென்றபோது பார்வதி அவர்களை எதிர்ப்பார்த்துக் காத்திருந்தார் நேரம் ஒன்பதை நெருங்கியிருக்க “சாப்டீங்களாம்மா” என்றான் உள்ளே நுழைந்துகொண்டு.

“இல்லப்பா தனியா சாப்பிட பிடிக்கல நீங்களும் வந்ததும் சாப்பிடலாம்னு இருந்தேன்” என்றவரை பார்க்க வருத்தமாக இருந்தது.

“குளிச்சுட்டு வந்துறேன்மா” என்றவன் மேலே செல்ல, மலர் அவருடன் கிட்சன் சென்றாள்.
“தோசை ஊத்திக்கலாம் கறிக்குழம்பு இருக்கு, தக்காளி சட்னியும் இருக்கு உனக்கு வேற ஏதும் வேணுமா மலர்” என்க.

“வேண்டாம் அத்த… நான் தோசை சுடுரேன்” என்றவள் கைக்கால்களைக் கழுவிக்கொண்டு வந்து தோசை வார்க்க தொடங்கினாள், அதிவீரன் குளித்து வந்தபோது மாமியாரும் மருமகளும் கதை பேசிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அமைதியாக நின்று பார்த்தவன் சோபாவில் சென்று அமர்ந்துவிட்டான் “போதும் மலர் நீ போய்க் குளிச்சுட்டுவா நான் பாத்துக்குறேன்” என்றார் பார்வதி.

அவள் வெளியில் வந்து பார்க்க அவன் போன் பார்த்து அமர்ந்திருந்தான், வேகமாகச் சென்றவள் குளித்து இளம் பிங்க் நிற புடவை உடுத்தி வந்தாள்.

மூவரும் இரவுணவை முடிக்கக் காய்ச்சிய பாலை மலரின் கையில் கொடுத்தவர் தலைநிறைய மல்லிப்பூ சூட்டி அவளை மேலே அனுப்பினார்.

அதிவீரனின் விழிகள் வாசலைப் பார்த்திருந்தது “நீ போ ஆதி வரும்போது வரட்டும் கட்டிக்கிட்டதும் சரியில்ல பெத்ததும் சரியில்ல, யார்வீட்டு கல்யாணத்துக்கோ போய்ட்டுவந்தமாதிரி காலைலே வெளில போய்ட்டாரு, இவன் என்னமோ இன்னைக்குத்தான் புள்ள பொறந்தமாதிரி அங்கேயே கிடக்கிறான் யாரை என்ன சொல்ல” என்றவருக்கு மனதே ஆறவில்லை நன்றிகெட்ட ஜென்மங்கள் என்று ஆத்திரம்தான் வந்தது.

கதவை அடைத்தவன் “மா நீங்கப் போய்த் தூங்குங்க அவர்கிட்ட சாவி இருக்குல்ல வருவாரு” என்றான்.

“ஹ்ம்ம் நீயும் மேல போப்பா மலர் தனியா இருக்கும்” என்றார், அவன் திரும்பிச் செல்ல “ஆதி…” என்றழைத்தார் பார்வதி.

“என்னம்மா?” என்றவனின் அருகில் வந்து அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டவர் “சீக்கிரமா திரும்பி வந்துடு ஆதி உங்க அப்பாகூட என்ன வாழ்க்கை வாழ்ந்தேன்னே தெரியல, பாதி வாழ்க்கை தனிமையிலே போய்டுச்சு மலருக்கு அப்படியொரு நிலைமை வேண்டாம், ஆசைப்பட்டு கட்டிகிட்ட சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழுங்க தம்பி” என்றவரை அனைத்து விடுவித்தவன்.

“வந்துடுவேண்மா நீங்க நிம்மதியா தூங்குங்க” என்றுவிட்டு மேலே அறைக்குச் சென்றான், உள்ளே கொடிமலர் தன்னுடைய உடைகளைப் பீரோவில் அடுக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

உள்ளே நுழைந்து கதவைத் தாழிட்டவன் அவளை நெருங்கிப் பின்னிலிருந்து அணைத்து கழுத்து வளைவில் இதழ் பதித்தான், அவனின் சூடான மூச்சுக்காற்றில் அவன் தவிப்பை உணர்ந்தாள் கொடிமலர்.

அவள் வெற்றிடையில் விரல்களைப் படரவிட்டவன் அழுத்தமாக இடையை பற்றித் தன்னை நோக்கி இன்னும் இறுக்கமாக இழுத்தான், சகலமும் மறந்து போனது கொடிமலருக்கு.

“கொடி…”.

“ம்ம்…”.

“புடவை உனக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்றவன் மீசை முடிகள் காதுமடலை உரசி சிலிர்க்க வைத்தது.

அவளை அள்ளிக்கொண்டு கட்டிலில் சரிந்தவன் அவளின் கன்னத்தில் விரல் கொண்டு கோலமிட்டான் “எவ்ளோ நாள் என்னைத் தூங்க விடாம செஞ்சுருக்க தெரியுமா…” என்றவனை அவள் ஆச்சர்யமாகப் பார்க்க.

“ஹ்ம்ம் உன்னைப் பார்க்க வேற வேற எடத்துல நிப்பேன், பாப்பேன் எப்போவாவதுதான் உன் முன்னாடி வரது” என்றவனை பார்த்து “ஏன்” என்றவள் விழிகள் கேள்வி எழுப்பியது.

“இந்தக் காதலோட அவஸ்த்தை ரொம்ப கொடுமையா இருக்கும் அதை உனக்குக் கொடுக்கவேண்டாம்னு நினச்சேன், என்னால உன்னை யாரும் தப்பா பேசக்கூடாதுன்னு அப்படியே இருந்துட்டேன்” என்றவனை பார்த்திருந்த கொடிமலரின் விழிகள் மெல்ல நிறைய.

“ஷ்ஷ்…” என்று அவள் இமைகளில் முத்தம் வைத்தான் விழிநீரின் உப்புச்சுவை இதழ் வழி இதயத்தை அடைந்தது “நான் இல்லாம இருந்துடுவியா கொடி” என்றவனின் இதழைக் கைக்கொண்டு மூடியவள் “ஏன் இப்படி” என்றாள் தவிப்பாக.

“ஏய்… அப்படியில்ல நான்….” என்று சொல்லி நிறுத்தினான்.

வெறும் இருப்பத்தி ஆறு நாட்கள் துபாய் செல்ல அதை எண்ணியே அப்படி கேட்டது இப்பொழுது அதை அவளிடம் கூற மனம் வரவில்லை, பின் கழுத்தில் கை வைத்து அழுத்தமாகக் கோதிக்கொண்டவன்

“உன் நெனப்போட அஞ்சு வர்ஷம் எப்படியோ ஒட்டிட்டேன், இப்போ முடியும்னு தோணல உன்னை ரொம்ப தேடுது உள்ள தவிக்குது, என்னைக் கொஞ்சம் மீட்டுக்கொடு தேன்மிட்டாய்” என்று அவளைத் தன்னுள் இறுக்க மொத்தமாக அவனுள் கரைந்து கொண்டிருந்தாள் கொடிமலர்.

 

santhinagaraj

Well-known member
இவ்ளோ ஆசையோட சந்தோசமா இருக்குறவங்கள பிரிச்சு வச்சிருக்கீங்களே. 😔😔
 
Top