எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

மிஞ்சியின் முத்தங்கள் - கதை திரி 15

NNK-50

Moderator
மிஞ்சியின் முத்தங்கள் - 15

1710700538679.jpeg


“வீட்ல வந்து ரெண்டு நாள் இருக்கியா பாப்பா” என்ற அண்ணன்களை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் விழிகள் பார்வதியின் மீது பதிந்தது.


“போ மலரு உனக்கும் கொஞ்சம் மாறுதலா இருக்கும்” என்றார் அவர், மீண்டும் அண்ணனைப் பார்த்தவள் “இல்லண்ணா அத்த தனியா இருப்பாங்க நான் அப்புறம் வரேன்” என்க பார்வதியின் விழிகள் நிறைந்தது.


அதிவீரனுக்கு பிறகு அவரின் தனிமையை பற்றிப் புரிந்துகொண்ட ஒரே ஜீவன் “எண்ணப்பத்தி யோசிக்காத மலர் எனக்குப் பழகிடுச்சு” என்ற பார்வதியின் அருகில் சென்றவள் “மாட்டேன் என் எடத்துல இருந்து அம்மாவ நீதான் பாத்துக்கணும்னு என்கிட்டே சொல்லிட்டு போயிருக்கார்” என்றாள் மாமியாரை கட்டிக்கொண்டு.


ஆதரவாக அவள் முதுகை வருடிநின்றார் பார்வதி “சரி சரி இப்போ வர வேண்டாம் அடுத்த மாசம் ஊர் திருவிழா வருது அத்தையை கூட்டிட்டு வந்து ஒருவாரம் அங்க தங்கிட்டு போகணும் சரியா” என்ற வள்ளியிடம் சம்மதமாகத் தலை அசைத்தாள்.


அவர்கள் சொன்னதுபோலவே மருமகளுடன் அவள் வீட்டிற்கு சென்று இரண்டு நாட்கள் தங்கினார் பார்வதி, திருவிழாவில் கயல்விழியுடன் குழந்தையாகத் துள்ளி திரியும் மருமகளை வாஞ்சையாகப் பார்த்திருந்தார்.


கோவில் பூஜை, திருவிழா கடைகள், இரவில் சாமி ஊர்வலம் விடிய விடிய உறவுகளுடன் கதை என்று பார்வதியின் வாழ்விலே பொன்னான இரண்டு நாட்கள், திருவிழாவிற்கு வாருங்கள் என்று ராஜவேலுவையும் அழைத்திருந்தான் சுகுமார் ஈகோவை கட்டிக்கொண்டு திரிபவருக்கு அதெல்லாம் புரியவில்லை.


கணவனையும் உடன் வரச்சொல்லி அழைத்தார் பார்வதி, அவரோ மனைவியை முறைத்துவிட்டு சென்றார்.


“மா நீங்கக் கொடி கூடப் போய்ட்டுவாங்க உங்களுக்குக் கண்டிப்பா பிடிக்கும்” என்ற மகனின் கூற்றில் தயக்கத்தை விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார்.


வீட்டுப்பெண்களுக்கு எடுத்தைப்போலவே நல்ல பட்டுப்புடவையை பார்வதிக்கும் எடுத்துக்கொடுத்திருந்தனர் மலர் வீட்டினர் பூஜைக்காக.


நாட்கள் அதன் போக்கில் நகர்ந்தது காலை இரவு இரண்டு வேளையும் தவறாமல் அழைத்துவிடுவான் அதிவீரன், பேச்சுக்கள் குறைவே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்திருக்கவே அந்த அழைப்பு.


பிறந்தநாளுக்கு இன்னும் எவ்வளவு நாட்கள் இருக்கிறது என்று காலை எழுந்தவுடன் தாயிடம் வந்து கேட்கும் குழந்தைபோல் தினமும் காலை நாட்க்காட்டியில் ஒவ்வொரு நாள் குறைவதையும் மின்னும் விழிகளுடன் பார்த்திருந்தாள்.


சில சமயம் முதலில் தாயின் போனிற்கு அழைப்பான் சில சமயம் மனைவியை அழைப்பான் என்னவானாலும் சரியாக அழைப்பு வந்துவிடும், இரண்டு மாதங்கள் கடந்திருந்த நிலையில் அன்று காலை மனைவியை அழைத்திருக்க அலைபேசியை ஆன் செய்தவள் முகத்தைக் காட்டாமல் பார்வதியின் பின்னில் ஒளிந்திருந்தாள்.


மகனின் விழிகள் மனைவியைத் தேடுவதை பார்த்த பார்வதி “புள்ளயே பொறக்க போகுது இன்னும் சின்னப் புள்ள மாதிரி கண்ணாம்மூச்சி வெளயாடுறா பாரு” என்றார் முகம் முழுதும் சந்தோஷத்தோடு, அவரின் கூற்றில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தவன் தாய் அவனை வாஞ்சையோடு பார்த்திருப்பதை கவனித்தான்.


“மா…” என்றான் ஒரு வித எதிர்பார்ப்போடு “மலர் கர்ப்பமா இருக்கா ஆதி நான் பாட்டியாகப்போறேன், என் ஆதிக்கு ஒரு குட்டி வரப்போறான்” என்றார் நெகிழ்ச்சியாக.


இருகைகளாலும் முகத்தின் பாதியை மறைத்து அமர்ந்திருந்தவன் விழிகள் அவனுள்ளே நிறைந்து தளும்பும் சந்தோஷத்தைப் பறைசாற்றியது, மலரின் கையில் அலைபேசியை கொடுத்த பார்வதி “ரூமுக்கு போ” என்று அவளை அனுப்பிவைத்தார்.


கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தவளின் விழிகள் இப்பொழுதும் நிலம் நோக்கியே இருந்தது “கொடி பாருடி” என்றவனின் குரலில் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் விழிகளில் ‘அவன் அருகில் வேண்டும்’ என்னும் ஏக்கம் கொட்டிக்கிடந்தது.


இந்த நொடி அருகிலிருந்து அவளை அணைத்து நிற்கும் சுகத்திற்கு ஏங்கியது அவன் உள்ளம், இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தது பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர்.

“டாக்டர்கிட்ட போனியா”.

“ஹ்ம்ம்…”

“என்ன சொன்னாங்க”.

“நேரத்துக்குச் சாப்பிடணும் ப்ருட்ஸ் எடுத்துக்கணும் சொன்னாங்க, டேப்ளெட்ஸ் குடுத்துருக்காங்க” என்றவள் “பயமா இருக்கு எனக்கு நீங்க வேணும் என் பக்கத்துல, டாக்டர் நல்லா தூங்க சொல்றாங்க, ஆனா எனக்குத் தூக்கம் வரமாட்டுது எப்போ வருவீங்க” என்றவளை பார்த்தபோது நெஞ்சம் வலித்தது.

“சீக்கிரமா வந்துடுவேன்டா ஒழுங்கா சாப்பிடணும் சரியா… வீட்டுக்குப் போறியா நான் மாமாகிட்ட சொல்றேன் கொண்டுபோய் விடுவாரு இல்லனா அண்ணனை வரச் சொல்லவா” என்க.

“வேண்டாம்” என்றாள், அவள் மிகவும் சோர்ந்திருப்பதாகத் தோன்றியது அதிவீரனுக்கு “கொஞ்சம் நேரம் தூங்கு கொடி நான் கூடவே இருக்கேன்” என்றான்.

அலைபேசியை தன்னருகே வைத்துக்கொண்டவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே மெல்ல மெல்ல உறக்கத்திற்கு சென்றாள், அவள் நன்றாக உறங்கியதை உறுதி படுத்திக்கொண்டவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு பார்வதியை அழைத்தான்.

“அவ சரியா தூங்கறதில்லைனு எனக்குத் தெரியவேயில்லை, கேட்டா தூங்க முடியல அத்த சொல்றா நேத்து டாக்டர் சொன்னதுல இருந்து அவகூட ரூம்லயே நானும் படுத்துக்குறேன் ஆதி, நீ கவலைப்படாத தம்பி அம்மா பாத்துக்குறேன் எல்லாரும் இருக்கோமே” என்றார் மகனின் கலங்கிய முகம் பார்த்து மனதே இல்லாமல் தான் அன்று வேலைக்குச் சென்றிருந்தான்.

விடிந்தும் விடியாத காலை வேளையில் மலரின் மொத்த குடும்பமும் வந்து நிறைந்துவிட்டது அதிவீரன் வீட்டில், பழங்கள் பேரிச்சை நட்ஸ் பூ புடவை பலகாரம் என்று கூடத்தை நிறைத்துவிட்டனர்.


நிர்மலாவே வாய் பிளந்துவிட்டாள் ‘அடேயப்பா மாசமா இருக்கான்னு சொன்னதுக்கா இம்முட்டு’ என்று கல்யாணமே ஒரு குறை சொல்ல முடியாமல்தான் நடத்தினர்.


அன்று தேன்மிட்டாய் கொடுத்தார்கள் என்று கேவலமாய் நினைத்த ராஜவேலு கூடக் குறை சொல்லமுடியாமல் நின்றார் “பாப்பா உனக்கு ஒரு பாப்பாவா” என்று தலையில் கை வைத்து ஆசிர்வதித்த அண்ணணனின் தோள் சாய்ந்துகொண்டாள்.


வீட்டினரை பார்த்ததும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்தது, சுமதியும் கஸ்தூரியும் அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச்செல்ல கேட்கலாமா என்ற யோசனையில் இருந்தனர், ஏனோ மிகவும் சோர்வாக இருந்தாள், இங்குப் பார்வதி தவிர யாருமில்லை அவளிடம் சகஜமாகப் பேசவோ பழகவோ, அவள் வீட்டிலானாள் எப்பொழுதும் வீடே சலசலவென்று உயிர்ப்போடு இருக்கும்.


கணவன் அருகில் இல்லாத இந்த நேரத்தில் தங்களுடன் இருந்தாள் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக இருப்பாள் என்று தோன்றியது, அவர்கள் இருவரும் இதுபற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்க வள்ளி நேரடியாகப் பார்வதியிடம் பேசிவிட்டாள்.


“மா… மலரக் கொஞ்சநாள் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு போகவா” என்று, ராஜவேலுவை திரும்பிப் பார்த்தார் பார்வதி, யார் இருந்தால் என்ன போனால் என்ன என்று அவர் அமர்ந்திருக்க பார்வதிக்கு மனதே விட்டுப்போனது “இதுல என்ன இருக்கு தாராளமா கூட்டிட்டு போங்க” என்றவர் “மலர் போமா ரெடி ஆகு” என்க.


“அவர்கிட்ட சொல்லலையே அத்த”.


“ஆதி ஒன்னும் சொல்லமாட்டான் அவனுக்கு உன்னைப்பத்தின கவலைதான் சாப்பிடுறாளா தூங்குறாளான்னு, நீ வீட்டுக்குப் போ உனக்கும் ஒரு மாறுதலா இருக்கும் கிளம்புடா” என்க, அவர்களுடன் வீட்டிற்கு சென்றாள், பத்து நாட்களில் நன்றாகத் தேறியிருந்தாள்.


நல்ல கவனிப்பு அதோடு அவள் தாயின் பிடித்தமான இடமான நார்த்தங்காய் மரத்தின் கல் திட்டு அதில் படுத்துக்கொள்ள தாயின் மடியில் கிடந்த சுகம் கிட்டியது, அங்கு வராத உறக்கம் இங்கே அவளைத் தழுகிக்கொண்டது, தினமும் காலை மாலை கணவன் அழைப்பதைப் போல மாமியாரும் அழைத்துவிடுவார், இரண்டுவாரங்கள் சென்று அவளைப் புகுந்த வீட்டில் கொண்டு விட்டுவந்தனர்.


அதிவீரன் சொன்னது போலவே அனைத்தையும் தயார் செய்து அனுப்பி வைத்தான் ராகேஷ், முன்பே தன்னுடைய கம்பெனியில் பேசியிருக்க இவன் பணிசெய்யும் இடத்திலிருந்து இரண்டுமணி நேர பயணத்தில் இருக்கும் அவர்களுடைய வேறொரு சிறிய கம்பெனியில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம் என்று கூறியிருந்தார்கள்.


அங்கேயும் நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும், ராகேஷின் வேலைசெய்யும் முறை திறமையைப் பொறுத்து சம்பளத்திலும் வேளையிலும் உயர்வு வரலாம், ராகேஷின் விசா வந்து சேர்ந்தது, அடுத்த இருபது நாட்களில் துபாய் சென்றுவிட்டான், போவதற்கு முன் அதிவீரனின் வீட்டிற்கு வந்து அனைவரிடமும் முறையாகக் கூறிக்கொண்டான்.


ராகேஷை அதிவீரனே ஏர்போர்ட் வந்து அழைத்துச்சென்றான் நேரே அவனுக்கென்று பார்த்திருந்த தங்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றவன் “நல்லா தூங்கி எழு சாப்பாடு சொல்லியிருக்கேன் இவங்க பாத்துப்பாங்க” என்றான் அந்த அறையில் இருந்தவர்களை காண்பித்து.

அதிவீரனை அவர்களுக்குத் தெரியும் “டேய் பாத்துக்கோங்க நான் நாளைக்கு வரேன், ஆபிஸ் நாளைக்கு போலாம்” என்றான், மறுநாள் காலையே வந்து ராகேஷை அழைத்துச்சென்று கம்பெனியில் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான்.

அனைத்தையும் ஒருவிதம் அவனுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்தவன் “ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கும் செய்யச் செய்யப் பழகிடும், என்ன வேணும்னாலும் எனக்குப் போன் பன்னு எல்லாரோடையும் அனுசரிச்சு போ, இங்க வேற யாரும் நமக்காக வரமாட்டாங்க” என்று அவனை விட்டுச்சென்றான்.

அந்த வார இறுதி ராகேஷை அழைத்தவன் “அனைத்தும் சரியாக இருக்கிறதா” என்று கேட்டுக்கொண்டான், அடுத்த வாரம் அதிவீரனிடமிருந்து அழைப்பு வரவில்லை இவனே அழைத்துப் பார்க்க… அந்தப்பக்கம் ஸ்விட்ச்ட் ஆப் என்று வந்தது,

“சரி அண்ணா வேரேதும் வேலையா இருப்பாங்க” என்று எண்ணி விட்டுவிட்டான்.

இங்கே இரண்டு நாட்களாகக் கணவனிடமிருந்து அழைப்பு வரவில்லை என்றதில் உள்ளே ஏதோ பயப்பந்து உழன்றது கொடிமலருக்கு, முதல் நாள் அழைப்பு வராதபோது பார்வதிதான் சமாதானப்படுத்தினார் “ஏதாவது வேலையா போயிருப்பான் மலர் சில நேரம் அப்படி நடக்கும் அடுத்தநாள் பண்ணிடுவான்” என்றார்.

மனம் தடுமாறினாலும் அமைதியாக இருந்துவிட்டாள், மறுநாளும் அழைப்பு வரவில்லை பார்வதிக்கே கொஞ்சம் பதட்டம் வந்தது, அதற்க்கு அடுத்தநாளும் எந்தத் தகவலும் இல்லை ‘ஒருவேளை உடல்நிலை சரி இல்லாமல் இருக்குமோ’ என்று நினைத்தனர்

அவனுடன் தங்கியிருந்த ஒருவனை அழைத்துப்பார்க்க அதுவும் எடுக்கவில்லை, மலர் அழத்தொடங்கிவிட்டாள் உணவும் அவளுக்கு இறங்கவில்லை, உடனே தம்பியை அழைத்துவிட்டார் பார்வதி.

“ஆத்தா மலரு ஒண்ணுமில்லமா எதுக்கு பயப்படுற என்னனு நான் பாக்குறேன்” என்றவர், யாரை அழைக்க என்று தெரியாமல் கலங்கி நின்றார்.

முதல் தகவல் பிரபுவிற்கு வந்து சேர்ந்தது ராகேஷ் மூலமாக, செய்தி அவனை வந்து சேரவே இரு தினங்கள் எடுத்தது, எப்படி அங்கே செல்ல வேண்டும் என்ன செய்ய வேண்டும் ஒன்றுமே அவனுக்குத் தெரியவில்லை அவனுடைய நிலை கண்ட உடனிருந்த ஒருவன் அவனை அழைத்துச்சென்றான் காதில் கேட்ட செய்தியை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.

அதிவீரனோடு தங்கியிருந்தவர்கள் இருவருமே மும்பையை சேர்ந்தவர்கள் கரண் மற்றும் புனித், சுதந்திரத்திற்கு முன்பு நாற்பதுகளில் திருநெல்வேலி மற்றும் கும்பகோணத்திலிருந்து மும்பை சென்று செட்டில் ஆனவர்கள் துபாய் வந்த பிறகே மூவருக்கும் பழக்கம் அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் தமிழும் தெரிந்திருந்தது, நான்கு வருடங்களாக மூவரும் அங்கே இருக்கிறார்கள்.

ஒரு சிறிய அப்பார்ட்மெண்ட் இரண்டு சிறிய அறைகள் ஒரு ஹால் மற்றும் அதோடு தடுப்பு வைத்துக் கிட்சேன், மூவருக்கும் கொஞ்சம் நல்ல வேலை நல்ல சம்பளம் என்பதால் தனியாக வீடு பார்த்து வந்துவிட்டனர், அதிவீரன் துபாய் சென்ற புதிதில் அவர்களுடன்தான் முதலில் இருந்தே தங்கியிருந்தான் அதனாலே நல்ல நட்பு மூவருக்கும்.

அதில் புனித்தை கழுத்தை அறுத்துக் கொலை செய்ய முயன்ற குற்றத்தில் அதிவீரன் கைதுசெய்யப்பட்டிருந்தான், இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு கரண் அதிவீரனுடன் ஏற்பட்ட பிரச்சனையில் வீட்டைக் காலி செய்து வேறிடம் சென்றதாகச் சொல்லியிருக்க சந்தேகம் இன்னும் வலுத்தது.

‘என்ன நடந்தது’ என்பதையே அதிவீரன் அறியவில்லை, இரவு வேலை முடிந்து வந்தபோதே தலைவலியும் காய்ச்சலும் இருந்தது உடல் எல்லாம் நல்ல வலியிருக்க மருந்தை விழுங்கிவிட்டு படுத்துவிட்டான், இடையில் ஏதோ கெட்ட கனவு வரப் பதறி எழுந்திருந்தான்.

மொத்தமாக ரத்தத்தில் குளித்துத் தன் கையில் கிடக்கும் கொடிமலரின் உயிர் மெல்ல மெல்ல அடங்குவதாகக் கோரமான கனவு, உடல் வியர்வையில் குளித்திருந்தது படபடப்பு அடங்கவில்லை தண்ணீர் குடித்தவன் எழுந்து வெளியில் வந்தான், மீண்டும் அறைக்குள் செல்லவே அவன் மனம் விரும்பவில்லை இனி உறங்க முடியும் என்றும் தோன்றவில்லை.

நண்பனிடம் சொல்லிவிட்டு சிறிதுநேரம் நடந்துவரலாம் என்று தோன்றியது, புனித் ஒரு நல்ல நண்பன் எப்பொழுதும் துணை நிற்பவன் கரணை போல அல்ல, கொடிமலருக்கு அப்பொழுதே அழைக்க மனம் துடித்தது அவள் குரலைக் கேட்க வேண்டும் அவளை ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் காட்டுத்தீயாக உயிரை எரித்தது.


புனித்தின் அறை வாயிலில் நின்று கதவைத் தட்டினான் மூன்றுமுறை தட்டியும் அவன் திறக்கவில்லை கதவைத் தாழ் போடுவதில்லை இருவருமே என்றாலும் நாகரிகம் கருதி வெளியில் நிற்க அது திறக்கப்படவில்லை, மெல்ல கதவைத் திறந்து பார்க்க விடிவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் புனித் கட்டிலில் நேரே படுத்திருப்பது தெரிந்தது.

அருகில் சென்று எழுப்ப முயன்றவன் அப்படியே உறைந்துநின்றான், தரையில் ரத்தம் குளம் கட்டிக்கிடக்க குரல்வளையில் கொஞ்சம் உயிர் ஒட்டிக்கொண்டு தவித்துக்கொண்டிருந்தான், உலகமே ஒருநொடி ஸ்தம்பித்துவிட்டது அவனுக்கு.

என்ன செய்ய ஏது ஒன்றும் புரியவில்லை உடனடியாக ஆம்புலன்ஸ் அழைத்தவன் போலீசுக்கும் தகவல் கொடுத்தான், உடனடி மருத்துவ உதவி கிடைத்தது புனித்தை அவர்கள் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்ல உடன் செல்லப் பார்த்த அதிவீரனை பிடித்து நிறுத்திய காவலர்கள் அவன் கையில் விலங்கிட்டனர், நண்பனைக் கொலைசெய்ய முயன்ற குற்றத்திற்கு.

கழுத்தை அறுக்கப் பயன்பட்ட கத்தி அதிவீரனின் குளியலறையில் ஒளித்துவைக்க பட்டநிலையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, அவனின் கைரேகையும்.

“நான் செய்யவில்லை” என்றவனின் கூற்றை அவர்கள் செவிமடுக்கவில்லை, பூட்டிய வீட்டிற்குள் நடந்த கொலைமுயற்சியில் மூன்றாம் நபர் சம்மந்தப்பட்டிருக்க முடியாது என்பது அவர்கள் வாதம்.

அதிவீரனுக்கு எதிராகவே கரணின் மொழி இருந்தது “அவன் சொல்றதைத்தான் கேக்கணும் சொல்றபடிதான் இருக்கணும்னு ரொம்ப அதிகாரம் பண்ணுவான், எனக்குப் புடிக்காம நான் வந்துட்டேன் புனித்தும் வரேன்னு சொல்லியிருந்தான், என்கிட்டே ஒரு லக்ஷம் வாங்கியிருந்தான் அதை இன்னும் குடுக்கல புனிதக்கிட்ட அஞ்சு லக்ஷம் வாங்கியிருந்தான், ரெண்டுபேருக்கும் அதுல எப்போவும் சண்டை வரும் அந்தப் பிரச்சனைல தான் இப்படி பண்ணிட்டான் போல” என்றிருந்தான்.

மலரின் குடும்பத்தினர் இடிந்து போயினர், பிரபுவே விஷயத்தைப் பார்த்திபனிடம் நேரில் சென்று கூறிவிட்டான் மனிதர் நின்ற நிலையில் அப்படியே தரையில் சரிந்துவிட்டார் “அய்யா என்னய்யா சொல்றீங்க ஐயோ நான் எப்படி இதை என் புள்ளைகிட்ட சொல்லுவேன், என் அக்கா எப்படி தாங்குவா” என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுத்தவரை எப்படி தேற்ற என்றே அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

இவரே இப்படி உடைந்து போய்விட்டாரே மலரிடம் இந்தச் செய்தியை எப்படி சொல்ல என்ற பயமே அனைவருக்கும், கருவில் குழந்தையைத் தாங்கி நிற்கிறாள்… பெயரைப் போல மனம் படைத்தவள் கணவனைப் பற்றிய செய்தியோடு யாரேனும் வருவர் என்று வாசலையே பார்த்திருந்த அவளின் தலையில் இடியை இறக்கினார் ராஜவேலு.

தந்தையாக அவர் நடந்து கொள்ளவில்லை என்றாலும் மகனைப் பற்றிய செய்தியை முதலில் அவரிடம் கூறுவோம் பிறகு பார்வதிக்கும் மலருக்கும் பக்குவமாக எடுத்துக் கூறலாம் என்றிவர்கள் முடிவு செய்து ராஜகோபாலிடம் சென்று கூறினர்.

வீட்டிற்கு வெளியே பார்த்திபன் பிரபு பரமு மற்றும் ராஜவேலு நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர் “அத்த என்ன பேசுறாங்க, மாமாங்க ஏன் உள்ள வராம அங்கேயே நிக்குறாங்க என்னனு கேளுங்க அத்த எனக்குப் பயமாயிருக்கு” என்ற மருமகளை தன்னோடு சேர்த்தனைத்தார் பார்வதி, அவரின் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

மகனைப் பற்றித்தான் ஏதோ பேசுகிறார்கள் என்ன என்று தெரியவில்லையே “ஆண்டவா என் புள்ளைய பத்திரமா கொண்டுவந்து சேர்த்திடப்பா” என்ற வேண்டுதலை இடைவிடாமல் உள்ளே ஜபித்துக்கொண்டிருந்தார், ஆதவனிடமும் செய்தி கூறப்பட்டிருந்தது, தடுமாறி அமர்ந்திருந்த சுகுமாரை கிளப்பிக்கொண்டு அவர்கள் அனைவரும் வந்துகொண்டிருந்தனர்.

பிரபு விஷயத்தைச் சொல்லிமுடிக்க கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராஜவேலுவின் முகம் கடுமையாக மாறியது “மாமா மலருகிட்ட எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு சொல்ல முடியாது கொஞ்சம் பொறுமையா சொல்லலாம், அவங்க வீட்ல வந்திடட்டும்” என்றார் பார்த்திபன்.

“இன்னும் என்னடா பொறுமையா… இவ வந்த நேரம்தான் எல்லாமே நாசமா போச்சு, இவ வந்த நேரம் என் பொண்ணு வீட்டுக்கே வரமுடியுமா அம்மாவீடே இல்லாம நிக்குறா” என்றார் அபாண்டமாக, என்னவோ இவர் மருமகன் உத்தமனாக இருந்த மாதிரியும் இப்பொழுதான் பிரச்சனை செய்வதை போலவும்.

“எந்த நேரத்துல எத பேசுறீங்க உங்ககிட்ட போய்ச் சொன்னேன் பாருங்க” என்ற பார்த்திபன் மாமியாரையும் மருமகளையும் நோக்கி நகர, அவரைத் தள்ளிவிட்டு முன்னே சென்ற ராஜவேலு மலரின் கையைப் பிடித்து இழுத்து வெளியில் தள்ளி “போய்த்தொலை என் புள்ள ஜெயில்ல கிடக்குறானாம் உனக்கு இங்க என்ன வேலை தரித்திரம் பிடிச்சவளே” என்க.

தள்ளிவிட்டதைவிட கேட்ட வசவுகளைவிட அவர் கூறிய செய்தி அவளை மொத்தமாக உடைத்தது “ஐயோ புள்ளையை என்ன பண்றீங்க” என்று இறங்கி அவளின் அருகில் வந்த பார்வதி கணவர் கூறிய செய்தியில் மயங்கிச் சரிந்தார்.

மலரின் வீட்டினர் வந்தபோது கொடிமலரை கைகளில் அள்ளிக்கொண்டு ஓடினர் பிரபுவும் பரமுவும் “மனுஷனா நீ அந்தப் புள்ளைக்கு ஏதாவது ஆச்சு உன்னைச் சும்மாவிட மாட்டேன்” என்று ராஜவேலுவின் சட்டையைப் பிடித்திருந்தார் பார்த்திபன்.

“ஐயோ யாராவது வந்து தூக்குங்க” என்ற செல்வியின் குரலில் அங்கே ஓடினர் அனைவரும், பார்வதியை சுகுமார் தூக்கிக்கொள்ள மலரைத் தேடி ஓடினர் அவள் வீட்டினர், இருவரையும் மருத்துவமனையில் சேர்த்து வெளியில் அமர்ந்திருந்த குடும்பத்திற்கு உயிரே இல்லை.


அனைவரும் முகம் வெளிறி அழுது ஓய்ந்து அமர்ந்திருந்தனர், தங்களின் மூத்த மகளுக்கு வாரிசு வருகிறது என்ற அந்தக் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியை ஒரு நொடியில் அழித்திருந்தார் ராஜவேலு.
 

santhinagaraj

Well-known member
அச்சோ பாவம் மலர் இப்படி ஒரு இனிய இறங்கிட்டிங்க.

அந்த ராஜவேலு தள்ளிவிட்டதுல குழந்தை கலைஞ்சுருச்சா. முதல்ல அந்த ஆள் அடிச்சு ஒரு மூளையில படுக்க வையுங்க 😡😡
 

NNK-50

Moderator
அச்சோ பாவம் மலர் இப்படி ஒரு இனிய இறங்கிட்டிங்க.

அந்த ராஜவேலு தள்ளிவிட்டதுல குழந்தை கலைஞ்சுருச்சா. முதல்ல அந்த ஆள் அடிச்சு ஒரு மூளையில படுக்க வையுங்க 😡😡
❤️❤️❤️ நன்றி சகி
 
Top