எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

கனாவில் கண்ட முகம் -2

2

வீட்டுக்கு அலுப்புடன் வந்த மகனைக் கண்ட ரத்தினம் என்னாச்சு கதிர் ஏன் ரொம்ப டயர்டா தெரியுற ஆபீஸ்ல வேலை அதிகமா என்ன..? என்று கேட்கவும்.

திருப்பி அவரை பார்த்து முறைத்தவன் இன்னைக்கு நான் ஆபீஸ்ல வேலை செய்யல புடவை கடையில காவல் இருந்திருக்கேன் ஒரு புடவை எடுக்க ஒரு நாளே ஆக்கிருக்காங்கப்பா..


ம்மா.. இந்த அம்மா எங்கே என்று கேட்கவும் இன்னும் வரலையேப்பா என்றார்.

சூப்பர் அடுத்த கடைக்கு போய்ட்டாங்க போல இன்னைக்கு நைட்டு புல்லா வர மாட்டாங்கப்பா கடைக்காரனா பாத்து கழுத்தை புடிச்சு வெளியே தள்ளினா தான் உண்டு..அதுக்கப்புறம் தான் வருவாங்க அவங்களுக்காக வெயிட் பண்ணாம சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்குற வழியை பாருங்க எரிச்சல் மொத்தத்தையும் தந்தையின் மீது கொட்டினான்.

வாய்க்குள் புன்னகை செய்தவர் என்னடா ஒரு நாள் புடவை கடைக்கு போயிட்டு வந்ததற்கு இப்படி சலிச்சிக்கற.. நான் எல்லாம் உங்க அம்மா கூட .

கை நீட்டி தடுத்தவன் போதும்பா போதும். உங்களோட சுயபுராணத்தை உங்களோட நிறுத்திக்கோங்க என்கிட்ட கொண்டுவராதீங்க நீங்க ஒரு புடவை எடுக்க நாலு நாள் வேணாலும் கடையில் காத்திருப்பீங்க அது உங்களுடைய பொறுமை,பெருந்தன்மை…எனக்கு அவ்வளவு பொறுமையோ பெருந்தன்மையோ கிடையாது .

நல்லா கேட்டுக்கோங்க பா இந்த பொண்ணு இப்படித்தான் பியூச்சர்லயும் என்ன போட்டு டார்ச்சர் பண்ணுவான்னா இந்த கல்யாணத்தை யோசிக்காமல் டிராப் பண்ணிடுங்க எனக்கு இந்த பொண்ணு செட் ஆவான்னு கொஞ்சம் கூட தோணல..எரிச்சலாக மொழிந்தான்.

அதிர்ச்சி அடைந்த ரத்தினம் என்னடா ஒன்னும் இல்லாத சின்ன விஷயத்துக்கு போய் கல்யாணத்தை நிறுத்த சொல்லற தப்பு கதிர் இது நம்ம பிஸினஸ் இல்ல..இந்த கஸ்டமர் போனா வேற கஸ்டமர்னு விட.


இது வாழ்க்கை சின்ன விஷயத்துக்காக எல்லாம் செட் ஆகாதுன்னு தோணுச்சுன்னா வாழ்க்கை ஃபுல்லா சேர்ந்து ட்ராவல் பண்ண முடியாது எதா இருந்தாலும் யோசிச்சு பேசு அந்த பொண்ணு முன்னாடி இப்படி ஏதும் பேசி வச்சுடாத அவ மனசு கஷ்டப்பட போகுது.
என கண்டித்தார்.


ஐயோ அப்பா உங்களுக்கு என் நிலைமை புரியலப்யா ஒரு புடவை எடுக்க ஒரு நாள் ஆகிருக்கு.. அதுவும் அவளுக்கு பிடிச்சதை எடுக்கல என்னோட கட்டாயத்தினால எடுத்திருக்கா.. அவளை ஈசியா திருப்தி படுத்த முடியாதுன்னு தோணுது பா.

என்னோட டைமிங்கோட வேல்யூ அவளுக்கு தெரியலை.. இன்னைக்கு நான் ஷோரூம் போயிருந்தேன்னா நாலு கார் சேல் பண்ணியிருப்பேன் அதால எத்தனை லட்ச ரூபா நமக்கு பிராஃபிட் கிடைச்சிருக்கும்.

அதை விடுங்க ஆபீஸ் போயிருந்தா எத்தனை கொட்டேஷன் நான் அனுப்பி இருப்பேன் எத்தனை புது கிளையண்ட் புடிச்சிருப்பேன்.

டைமிங்கோட வேல்யூவும் தெரியல பணத்தோட வேல்யூவும் தெரியல ஓஓ காட் எப்படி தான் அந்த பொண்ணை‌ அங்கிளும் ஆன்ட்டியும் அந்த வீட்ல வச்சு சமாளிக்கிறாங்களோ கிரேட் என்று புலம்பி தள்ளினான்.

சிரித்துக்கொண்டவர் இப்போ எல்லாம் அப்படித்தான் சொல்லுவீங்க கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அவளோட ஹேண்ட் பேக்கை தூக்கிட்டு முதல் ஆளா துணிக்கடையில் உட்கார்ந்து இருப்ப பாத்துக்கோ என்று கேலி பேசினார்.

என்னவோப்பா.. முதல்ல அம்மாக்கு போன் பண்ணி சீக்கிரம் வீடு வந்து சேர சொல்லுங்க மீதி பர்ச்சேஸ் நாளைக்கு பாத்துக்கலாம் லேட் ஆயிட்டு இருக்கு என்று அக்கறையுள்ள மகனாய் தாயை நினைவு படுத்தி விட்டு உள்ளே சென்றான்.

நிவேதாவை பற்றி தந்தையிடம் குறை கூறினாலும் அவளிடத்தில் அவனுக்கு பிடித்த ஒரு விஷயமும் இருக்க தான் செய்தது .

புடவை பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னாலும் கூட அவன் விருப்பத்தை தெரிவித்ததையும் அந்த கலரையே முகூர்த்தத்திற்கு எடுத்தது.

அது மட்டுமின்றி அவன் கிளம்புகிறேன் என்று சொன்னதுமே தானும் அந்த இடத்தில் இருந்து கிளம்பியது இது இரண்டுமே அவனை வெகுவாக கடந்தது .

இது போதுமே அவனது வாழ்க்கையை வாழ்ந்து விட என்று மனதிற்குள் நினைத்தவன் சில மைனஸ் இருந்தாலும் பிளஸ்-சும் உங்கிட்ட இருக்கு நிவேதா ஐ லைக் இட் என்றான்.

மறுநாள் காலை வேளையில் கதிர் தன்னுடைய உடற்பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டு பால்கனியில் நின்று வேடிக்கை பார்த்தபடியே வேர்வை துளிகளை பூத்துவாலை கொண்டு ஓற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

அப்பொழுது கீழே ஏதோ சத்தம் கேட்கவும் எங்கே என தேடி பார்த்தான்.

வீட்டு கார்டன் ஓரத்தில்
தாய் நடுத்தர வயது பெண்மணியுடன் கடுமையாக பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தான்.

தந்தை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கைகளை பிசைந்தபடி இயலாமையுடன் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அருகிலேயே ஒரு பெண் பாவாடை சட்டை அணிந்தபடி இதற்கும் எனக்கும் சம்பந்தமில்லை என்பது போல எங்கோ வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்களைப் பார்க்க மிகவும் எளியவர்களாக தெரிந்தார்கள்.

பொதுவாகவே தாயும் தந்தையும் எளியவர்களை கண்டால் வீம்பு செய்பவர்கள் கிடையாது ஆனால் அந்தப் பெண்ணிடம் மட்டும் தாய் மிகவும் கண்டிப்புடன் பேசுவது போல இருந்தது.

அந்தப் பெண்ணோ கடைசியாக கௌரியின் காலை பிடித்து கதறவும் அதை தடுக்காமல் உணர்ச்சியற்று நின்று கொண்டிருந்தார்.

அதை பார்க்கவும் கதிர்க்கு அப்படி ஒரு ஆச்சரியம் என் அம்மாவா இப்படி ஒருவர் காலில் விழுந்து கெஞ்சியும் அசையாமல் நிற்பது ‌

அதற்குள் தந்தை வேகமாக அந்த பெண்மணியை தூக்கி நிறுத்தி ஏதோ பேசினார்..அவர் தந்தையை பார்த்து கை எடுத்துக் கும்பிட்டு நன்றி தெரிவித்தவர் அழுதப்படியே திரும்பி திரும்பி பார்த்துக் கொண்டு வாசலுக்கு சென்றார்.

ஐரத்தினம் வீட்டில் வேலை செய்யும் பெண்மணியை அழைத்து பாவாடை சட்டை அணிந்த பெண்ணை அவருடன் உள்ளே அனுப்பி வைத்தார்.

கீழே வந்தவன் உள்ளே செல்லும் பெண்ணை ஆராய்ச்சி பார்வை பார்த்துக்கொண்டே கௌரியிடம் கீழ யாரோட பேசிட்டு இருந்தீங்க ஆமா யார் இந்த பொண்ணு என கேட்டான்.

பதட்டமடைந்த கௌரி அதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு வீடுன்னு இருந்தால் நான்கு பேர் வருவாங்க போவாங்க எல்லாத்தையும் உன்கிட்ட சொல்ல முடியுமா என எரிந்து விழுந்தார்.

அவங்க மட்டும் வந்திருந்தா கேள்வி கேட்டிருக்க மாட்டேன் வந்தது இரண்டு பேர் வெளியே போனது ஒருத்தர் அப்போ கேள்வி கேட்டு தானே ஆகணும் என ரத்தினத்தை பார்த்து கேட்டவன்.

அம்மா சொல்ல மாட்டாங்கன்னு தெரிஞ்சு போச்சு நீங்க எப்படி சொல்லுவீங்களா இல்ல அம்மா மாதிரி தானா..?

தடுமாறியவர் அது..அது வந்து கதிர் வந்தது யாருன்னா..

ம்கூம் கௌசியின் செருமல் சத்தம் இடைபுகுந்தது.

சற்று விறைத்த ரத்தினம் நம்ம கிராமத்துல இருந்து வந்தவங்க..அந்த பொண்ணுக்கு ஏதாவது வேலை போட்டு தரச்சொல்லி கெஞ்சினாங்க. உன் அம்மா இதெல்லாம் சரிபட்டு வராது வேண்டாம்னு திருப்பி அனுப்ப பார்த்தாங்க அந்த அம்மா கெஞ்சி கதறி அவங்க பொண்ணை இங்க விட்டுட்டு போயிருக்காங்க.. உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறினார்.


ஏன்பா நம்ம கிட்ட எத்தனையோ பேர் வேலை செஞ்சிட்டு இருக்காங்க அந்த ஒரு பொண்ணுக்கு வேலை கொடுப்பதால என்ன ஆகிட போகுது கால்ல விழுந்து கெஞ்ச வைக்கிறதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர் பா.

அப்படி இல்ல கதிர் அந்த பொண்ணு கொஞ்சம் புத்தி சுவாதீனம் இல்லாதவ.. அதான் அம்மா யோசிச்சாங்க வேற எதுவும் இல்ல என மனைவிக்கு பரிந்து பேசினார்.

என்னப்பா புத்தி சுவாதீனம் இல்லாத பொண்ணை இங்க கொண்டு வந்து விட்டுட்டு போறாங்க அவங்களாலேயே வச்சு சமாளிக்க முடியாது இதுல இங்க கொண்டு வந்து விட்டா நாம எப்படி பார்த்துக்க முடியும் அம்மா செஞ்சது சரிதான் நீங்க திருப்பி அனுப்பி இருக்கணும்.

இல்லப்பா வந்தவங்களுக்கு கணவர் கிடையாது அவங்க சம்பாதிச்சு தான் சாப்பிட வேண்டிய சூழ்நிலை இந்த பொண்ணை வீட்ல விட்டுட்டு போனா அங்கிருக்கிற காவாலி பசங்க தேவையே இல்லாம இந்த பொண்ணுக்கு வம்பு செய்றாங்களாம்.

இந்த பொண்ணை வீட்ல வச்சுக்கிட்டு அவங்களால நிம்மதியா வேலைக்கு போக முடியல அதனால தெரிஞ்சங்க வீட்ல விட்டா பாதுகாப்பா இருக்கும்னு இங்க கூட்டிட்டு வந்திருக்காங்க.

அவ யாரோடையும் சகஜமா பேச மாட்டாளாம் பழக மாட்டாளாம் மத்தபடி வீட்டு வேலையெல்லாம் ரொம்ப நல்லா செய்வாளாம் அதை தான் அந்த அம்மா சொல்லி கெஞ்சுனாங்க அதனாலதான் மறுத்து பேச முடியல தந்தை வேதனையை மறைத்துக் கொண்டு பேசுவது நன்றாகவே தெரிந்தது.

ஓஓஓ.. அதற்கு மேல் தந்தையிடம் வாதாட எதுவும் இல்லை.

தனது தாயார் என்பதால் பாவம் பார்த்த அந்த பெண்ணை வேலைக்கு சேர்த்து இருக்கிறார் மற்றொருவராக இருந்தால் வீட்டுக்குள்ளேயே சேர்த்து இருக்க மாட்டார்.. ஓகே பா நான் ஆஃபிஸ் கிளம்பறேன் என அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டான்.

செல்லும் பொழுது அந்த பெண்ணை கவனித்தான்..நெடுநெடுவென வளர்ந்திருந்தாலும் வயது குறைவுதான் என்பது நன்றாகவே தெரிந்தது.

அவளை சட்டென்று பார்க்கும் பொழுது அடுத்த வீட்டு பெண் போல கதிருக்கு தோன்றவில்லை அந்த முக வெட்டு நன்கு பழகிய முகத்தை ஞாபகப்படுத்தியது.

பாவாடை சட்டை அணிந்திருந்ததால் அவளின் அங்கங்களை அப்படியே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.. பார்க்கும் அவனது கண்ணில் விரசம் இல்லாவிட்டாலும் கூட ஒரு முறைக்கு இரு முறை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் படியாக இருந்தாள்.

யாராவது சொன்னால் மட்டுமே புத்தி சற்று குறைவு என்பது தெரியும் மத்தபடி மிகவும் இயல்பாக இரண்டு ஜடை போட்டுக் கொண்டு பள்ளி செல்லும் பெண் போல இருந்தாள்.

இப்போது மருத்துவத்துறை எவ்வளவோ முன்னேறி விட்டது அவளிடத்தில் என்ன பிரச்சினை என்று கண்டுபிடித்து சிகிச்சை அளித்தால் குணமாகி விடுவாளே என நினைத்தவன் அதன்பிறகு தான் யோசித்தான்.

கஷ்ட ஜீவனம் வேலைக்கு சென்றால் தான் சாப்பாடு அப்படி இருக்கும் பொழுது இவர்களால் எப்படி செலவு செய்ய முடியும் நம்மிடம் பணம் இருக்கிறது என்பதற்காக மற்றவர்களை அதே கோ
ணத்தில் வைத்து பார்க்கக் கூடாது என அவனுக்கவனாகவே தலையில் கொட்டியும் கொண்டான்.
 
Top