எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

இதழோரமாய் சிறு புன்னகை - 10

admin

Administrator
Staff member

அத்தியாயம் 10​

"ஒன்று, இரண்டு... மூன்று... நிமிடங்களுக்கு மேல் தொடர்ந்த முத்த யுத்தம் அரவிந்தின் அண்ணா என்ற குரலில் நின்றது.​

பட்டென பூவையின் இதழ்களை விட்டவன் அவளது முகத்தை கூட பார்க்காது அரவிந்திற்கு குரல் கொடுத்தான். அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் இருவரும் அகழியிலிருந்து மேலேறி இருந்தனர்.​

"அண்ணா..." என்று பாய்ந்து அணைத்து கொண்டான் அரவிந்த். அவனது முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தவன் மற்றவர்களின் கேள்வி நிறைந்த பார்வைக்கு பதில் கொடுக்காமல் அங்கிருந்து நகர, தன்னாலயே மற்றவர்களின் பார்வை அக்னியின் மீது பதிந்தது.​

**​

கல்லூரியில் முதல் வருட மாணவர்களுக்காக சுற்றுலாவை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். மாணவர்களின் பாதுகாப்பிற்கு அவர்களின் வகுப்பு ஆசிரியர்களே அவர்களோடு செல்வதாக இருந்தது.​

அச்சமயம் எவரும் எதிர்பாராத விதமாக ஆசிரியை ஒருவர் வர முடியாமல் போகவும் வேறு வழியில்லாமல் அக்னி இவர்களுடன் கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை உண்டானது.​

அதன்படி அன்னையை அழைத்து விவரத்தை கூறி வேலையாட்களிடம் ஆடைகளை கொடுத்துவிட கூறினாள்.​

வேலையாட்களின் வேலையை கெடுப்பாரா கங்கா? அவளைக் காண வீட்டிற்குச் வந்திருந்த மோகனிடம் சூழ்நிலையை கூறி 'பெண்ணைப் பார்த்தது போலிருக்கும் அவளது ஆடைகளை கொடுத்தது போலிருக்கும்...' என்று ஆடைகளை அவனிடம் கொடுத்து அனுப்பினார். ஆடைகளை வாங்க காத்திருந்தவளிடம் தான் அரவிந்த் சென்று பேசியது. அதனைத்தான் முந்தைய அத்தியாயத்தில் பார்த்தோம்.​

முடிவு செய்தது போலவே அக்னியோடு கல்லூரி சுற்றுலாவிற்கு பயணப்பட்டனர் அனைவரும். எப்பொழுதும் தனித்து இருப்பதை அதிகம் விரும்பாதவள் அன்று இரவே தனித்து விடப்பட்டாள்.​

ஆம், மற்றவர்களை விட அக்னி சீனியர் டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டாப் என்பதாலோ என்னவோ அனைவரும் அவளிடம் இடைவெளி விட்டே பழகினர். அதன் விளைவு பாவை வெளியில் சென்றது கூட எவருக்கும் தெரியவில்லை. ஏதாவது ஒரு அறையில் இருப்பாள் என்று நினைத்து அக்னியை பெரியதாக எவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை...​

சொல்லப்போனால் அகரனை தவிர்த்து வேறு பெண்ணும் அகழியில் இருக்கிறாள் என்ற செய்தி வந்தும் கூட அது அக்னியாக இருக்குமென்று எவரும் யோசிக்கவில்லை. அகழியில் இருந்து மேலேறி வந்தவளை பார்த்த பின்பு தான் அக்னி ரிசார்ட்டில் இல்லை என்பதே தெரிந்தது.​

இதில் கொஞ்சமும் குற்ற உணர்வு இல்லாமல் பாதுகாப்பாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய ஆசிரியையே இப்படி பொறுப்பில்லாமல்​

இருப்பது சரியாயென்று பேசியது மட்டுமல்லாமல் அவளை குற்றம் சாட்டும் விதமாக பார்த்து வைத்தனர் சக ஆசிரியர்கள்.​

'இவர்களிடம் இதைத்தான் எதிர்பார்க்க முடியும்...' என நினைத்தவள் அவர்களின் பார்வைக்கு பதில் சொல்லும் விதமாக​

"நேத்து முக்கியமான கால் வந்தது. சிக்னல் கிடைக்கலன்னு வெளிய போனேன். கொஞ்சம் தூரம் போகவும் அகழி இருந்ததைக் கவனிக்கல அதுல விழுந்துட்டேன். விழுந்த வேகத்துல மயங்கிட்டேன். எனக்கு என்ன ஆச்சோன்னு பதட்டத்தில் அந்த சாரும் குழிக்குள்ள இறங்கிட்டார். அண்ட் என்னை தூக்கிட்டு மேல வர முயற்சி பண்ணி இருக்கார். அவரால முடியலன்னதும் எல்லாரையும் கூப்பிட்டு பார்த்திருக்காரு, உங்க யாருக்கும் காது கேட்கல போல சோ காலைல வரைக்கும் வெயிட் பண்ண வேண்டியதா போச்சு..." நிமிர்ந்து நின்று பொய் பொய்யாய் கூறியவளை பாதி தூரம் சென்று திரும்பிப் பார்த்தான்.​

அவனையும் அறியாமல் ஆடவனது கண்கள் மங்கையின் கன்னங்களில் பதிந்து மீண்டது. அந்தோ பரிதாபம் அக்கன்னகளை தான் அவளின் ஜர்க்கின் மறைத்திருந்தது.​

அதற்கு பின் ஒரு மணி நேரம் கூட அகரனால் அங்கிருக்க முடியவில்லை உடனே ஈரோடு கிளம்பி வந்துவிட்டான். மங்கையின் கன்னத்திலிருந்த கைத்தடம் அவன் மனதில் ஆழமாக பதிந்து போனது.​

ஒருவித குற்ற உணர்வில் தவித்தவன் மங்கையின் முகத்தைக் கூட காணத் தயங்கினான். அதற்கு பின் அவளைக் காண பல சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்தும் அதனைத் தவிர்த்து விட்டான்.​

இதோ அந்நிகழ்வு நடந்து ஆறு வாரங்கள் முடிந்திருந்த நிலையில் இன்று தான் காரிகையைக் கண்டான்.​

மங்கையைப் பார்த்ததும் அவளின் முகத்தில் தெரிந்த ஆதீத கலக்கம் ஆடவனை அவளிடம் இழுத்து சென்றது. வலுக்கட்டாயமாக தன்னை அடக்கியவன் அரவிந்தை அவளிடம் அனுப்பினான். அதற்கு பின் நடந்த அனைத்தும் நாம் அறிந்தவை தான்..​

"அண்ணா போலாமா?..." எனக் கேட்ட அரவிந்தின் குரலில் தன்னிலைக்கு வந்தவன் அரவிந்தைப் பார்த்தான்.​

அவனது பார்வை வட்டத்தில் கல்லூரி மாணவர்களை அட்டனன்ஸ் எடுத்துக் கொண்டிருந்தவள் விழுந்தாள். அவளது முகத்தில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று அவனை யோசிக்க வைத்தது.​

அதனுடனே "ஸ்டூடண்ட் எல்லாரும் போகட்டும் டா..." என்றான்.​

"ஸ்டூடண்ட்டா..." கேள்வியாக மொழிந்தவன் பின்னால் திரும்பி பார்த்தான். அவனது பார்வை வட்டத்தில் அக்னி நின்றிருந்தாள்.​

'ம்ம்ம்ம் நீ நடத்து ராசா...' என்று மனதில் நினைத்தவன் எப்போதும் போல அகரனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.​

அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களிலேயே மாணவர்கள் அனைவரும் கல்லூரிப் பேருந்தில் அனுப்பப்பட்டனர். வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா என்று கல்லூரி வளாகத்தை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு மற்ற ஆசிரியர்களும் கிளம்பிருந்தனர்.​

அக்கணம் "எல்லாரும் போயாச்சு ண்ணா, வா போலாம்... நின்னு நின்னுண்ணு கால் எல்லாம் வலிக்குது..." அலைபேசியில் தீவிரமாக பேசியபடி நின்றிருந்த அகரனை கவனிக்காது சற்று சத்தமாகவே அழைத்தான்.​

அவனது குரலில் சட்டென்று திரும்பியவன் "ஷ்..." என்று வாயில் கைவைத்து "என்ன..." என சைகையில் கேட்டான்.​

"எல்லாரும் போயாச்சு, வா போலாம்... பசிக்குது..." வயிற்றை தடவிக் கொண்டே கிசுகிசுத்தான்.​

சரியென்று தலையாட்டியவன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த கார்கீயை தூக்கிப் போட்டுவிட்டு பேச்சைத் தொடர்ந்தான்.​

"போ, எனக்கு கால் வலிக்குது. நான் டிரைவ் பண்ண மாட்டேன்... " மெல்லிய குரலில் சிணுங்கியவன் அகரனின் முறைப்பை கண்டுக் கொள்ளாமல் வேறு புறம் திரும்பிக் கொண்டான்.​

"நீங்க சொன்னது போலவே பண்ணிடலாம் சார். ஓகே, மத்த டீடைல்ஸ் எல்லாம் வாட்ஸ்அப் பண்றேன் சார்..."என்று அழைப்பை துண்டித்தவன் நினைவு வந்தவனாய்​

"புவி எங்கடா? அவ போனதை நான் பார்க்கவே இல்லையே.." எனக் கேள்வியாக புருவத்தை உயர்த்தி கேட்டான் அரவிந்திடம்.​

"யாரு புவி?..." எனக் கேட்டவன் சுற்றிலும் வேறு பெண்கள் உள்ளனரா என்று பார்வையை சுழற்றி பார்த்தான்.​

"ம்ப்பச்...' என்றவன் மனமோ 'இவனுக்கு எப்படி அவளின் மற்றொரு பெயர் புவனா என்று தெரியும்..." என கேட்டது.​

தன்னையே நொந்தப்படி "உன்னோட வாவ் கேர்ள் அக்னியை தான் கேட்டேன். டென் மினிட்ஸ் முன்னாடி ரெஸ்ட் ரூம்ல யாராவது இருக்காங்களான்னு பார்த்திட்டு கிளம்புறேன் நீங்க போங்கன்னு மத்த ஸ்டாப்ஸ் கிட்ட சொல்லிட்டு பாத்ரூம் போனாள்.மறுபடியும் வந்தது போல தெரியலை? நீ அவ போனதைப் பார்த்தியா..." எனக் கேட்டான்.​

"நான் அவங்களை கவனிக்கல டா, அதுவும் இல்லாம அவங்க போய் பத்து நிமிஷம் தான் ஆகுதுன்னு சொல்ற, அவங்களுக்கு வேற வேலை இருக்காதா... முடிச்சுட்டு வருவாங்க..." சீரியஸ் டோனில் ஆரம்பித்து கேலியாக முடித்தான். அதற்கு பதில் சொல்லாமல் முறைத்தவன் கழிப்பறை அமர்ந்திருந்த திசையை பார்த்தபடி திரும்பி நின்று கொண்டான்.​

நொடிகள் நிமிடங்களாக கடக்க​

கால் மணி நேரமாகியும் அவள் வெளி வரமால் போக அரவிந்தை பார்த்தான். அவனுக்கும் ஏதோ தவறாக தோன்றியது 'என்ன செய்வது?...' என்பது போல் பதில் பார்வை பார்த்து வைத்தான்.​

ஏனோ மனம் பட் பட்டென்று அடித்துக் கொண்டது அகரனுக்கு. அதனை வெளி காட்டிக் கொள்ளாமல் "சரி நீ இங்கேயே இரு, நான் போயி பார்க்கிறேன். நாங்க வர லேட் ஆச்சுன்னா செக்யூரிட்டியை கூப்பிட்டுட்டு உள்ள வா..." என்றவன் பெண்களின் கழிவறைக்குள் நுழைந்தான்.​

வரண்டாவை தொடர்ந்து உள்ளே நுழைந்தவனின் பார்வையில் மயங்கி கிடந்த அக்னி விழுந்தாள். பதட்டமாக அவளை நெருங்கியவன்​

"ஏய் புவிமா, புவி.." கன்னத்தை தட்டினான். அவளிடம் அசைவில்லாமல் போகவும், பாத் டப்பில் தண்ணியை பிடித்து முகத்தில் தெளித்தான். முகத்தில் ஈரம் பட்டதும் அவளிடம் அசைவு தெரிந்தது.​

"ஊப்..." என்று காற்றை வாயில் நிரப்பி வெளியிட்டவன் "ஏய் ஆழாக்கு..." என்று கன்னத்தை தட்டினான்.​

"ம்ம்..."என்று மெல்லிய முனகல் அவளிடம். பெண்ணின் முனகலில் இவனது புருவங்கள் சற்றே உயர்ந்தது.​

"புவி..."என்றழைத்தான். இப்போதும் அவளிடம் மெல்லிய முனகல் மட்டுமே வெளி வந்தது. அதற்கு மேல் அவளே எழ வேண்டுமென்று எண்ணாமல் உடனே அவளை கைகளில் ஏந்தி கொண்டான்.​

நிமிடங்கள் கடந்தும் இருவரும் வெளிவராமல் போக வெளியில் நின்றவனுக்குத்தான் பதட்டமானது.​

'உள்ளே செல்லலாமா...' என நினைத்த நொடி அக்னியை கையில் ஏந்திய படி வந்தான் அகரன்.​

"என்ன ஆச்சு அண்ணா..." பதட்டமாக கேட்டவனிடம் பதில் சொல்லாமல்​

"காரை ஸ்டார்ட் பண்ணு டா..." என்றான்.​

"ம்..." என்றவன் அவசரமாக பார்க்கிங்கில் இருந்த காரை நோக்கி ஓடினான்.​

அடுத்த சில நிமிடங்களில் காரில் பயணப்பட்டனர் மூவரும். "என்ன ஆச்சுண்ணா..." அரவிந்த் மீண்டும் கேட்டான்.​

அதற்கு அகரனிடம் பதிலில்லை...​

அவனது எண்ணத்தை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்து இருந்தாள் அக்னி பெண்.​

"புவி..." என அழைத்து பார்த்தான்.​

"ம்..." என்றாள்.​

அனத்திக் கொண்டே கண் மூடிப் படுத்திருந்தவளின் கைகள் அடிவயிற்றை அழுத்திப் பிடித்திருந்தது. நிமிடங்கள் கடந்தே அவளது கைகளை கண்டான்.​

"என்னடா? என்ன பண்ணுது..." எனக் கேட்டவன் கைகள் கூட அவளின் அடி வயிற்றில் பதிந்தது.​

"என்னடி இப்படி சுடுது..." எனக் கேட்டுக் கொண்டே அதனை மெல்ல அழுத்திக் கொடுத்தான்.​

"ம்ம்..." என்று சிணுங்கியவள் திரும்பி ஆடவன் வயிற்றில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.​

"சீக்கிரமா ஹாஸ்பிடல் போயிடலாம்..." என்றவன் ஒரு கை அவளது அடி வயிற்றை தடவிக் கொண்டும் மற்றொரு கை அவளது கேசத்தை அழுத்திக் கோதிக் கொண்டும் இருந்தது.​

"சீக்கிரம் போ டா, ரொம்ப வலிக்குது போல அழறா..." பரித்தவிப்பான குரலில் கூறினான்.​

"சரி ண்ணா..." என்றவன் வாகனத்தின் வேகத்தை அதிகரிக்க​

"இல்லை வேண்டாம்..." என்றாள் முனகலாக. அவளது குரல் அரவிந்தற்கு கேட்டதோ இல்லையோ இவனுக்கு நன்றாகவே கேட்டது.​

"என்ன வேண்டாம். வலில மயக்கம் போட்டு இருக்க டி நீ... எதுக்கும் ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு வந்துடுவோம்..." அதட்டலாக கூறியவனிடம்​

"வேணாம்.. வீட்டுக்கு போலாம்..." அழுத்தமாக கூறினாள்.​

அவளது பேச்சில் பல்லைக் கடித்தவன் "என்னமோ பண்ணு, டேய் வீட்டுக்கு வண்டியை விடு..." அவளிடம் கத்தியது மட்டுமல்லாமல் அரவிந்திடமும் கத்தினான்.​

"நம்ம வீட்டுக்கா..." எனக் கேட்டு அவனிடம் யார் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வது என நினைத்த அரவிந்தோ அகரனின் வீட்டிற்கே வண்டியை விட்டான்.​

**​

கௌசி sis.. அகரா கிட்ட மாற்றம் வந்தது குழியிள விழுந்த அன்னைக்கு இல்லை எப்பவோ வந்தாக்சி... அத்தியாயம் 5 ல இருந்தே அவனோட அகம்பாவி அதிகம் வரல.. சோ மாற்றம் எப்ப இருந்து இருக்கும் யோசிங்க​

 
என்னாச்சு அவளுக்கு???... இவனுக்கு எப்படி இவ்வளவு பாசம் வந்தது!!... அரவிந்த் அவ கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சதுல இருந்தா???... இல்லை வேர எப்போ???
Cha கராகு கொஞ்சம் அறிவு இருக்கு சகி சோ...
 
Top