எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அத்தியாயம் - 03

admin

Administrator
Staff member

மைனரு மனசுல மச்சினி 03​

சோழாவின் வார்த்தைகளில் ஒட்டு மொத்த ஊராரும், இரு வீட்டுக் குடும்பத்தினரும் அதிர்ச்சியாகினர்.​

சீனி மகளிடம்"கவி! நீ சொல்லு, இவன் என்ன சொல்லிட்டு இருக்கான்.?" எனப் புரியாமல் கேட்டார்.​

அவளோ அமைதியாக நிற்க, "ஏய்! பேசுடி, காலையில் அந்தப் பேச்சு பேசின, இப்ப பொண்டாட்டினு சொல்றான். நீயும் அப்டியே நிக்கிற?" என மகளை உலுக்கினார் அரும்பு.​

"ஆமாம்மா! அவன் சொல்றது உண்மை தான்" எனக் கடுங்கோபத்துடன் அருகில் நின்றவனைத் திரும்பி முறைத்தவாறு கூறினாள்.​

சீனி இடிஞ்சுப் போய் நின்றார். அரும்பு​

"அடியேய்! என்னடி இப்டியொரு இடியைத் தூக்கி தலையில் போட்டு, அழுத்தமா நிக்கிற" என மகளை அடி வெளுத்து வாங்கினார்.​

அடிகளை வாங்கிக் கொண்டே சோழாவிடம்"நான் அவ்ளோ தூரம் சொல்லியும், வெளியில சொல்லிட்டல. நீ சொன்னீயே இவரு பக்கத்துல என்னைய பாடையில் படுக்க வைக்கிறேனு, அதை நானே செஞ்சிக்கிறேன்டா, உன் ஆசைப்படி இந்த வீட்டில் படுக்க வை" எனக் கோபத்துடன் கூறியவள், தாய் அடிப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவன் கையை வேகமாக உதறிவிட்டு தாத்தாவின் தலைமாட்டுல காலையில் வைக்க இளநீர் வெட்ட பயன்படுத்திய கத்திப் போன்ற அருவாளை ஓடிப் போய் எடுத்தாள்.​

அவள் சென்ற திசையை கண்டு, அவள் செய்ய போகும் விசயத்தை உணர்ந்தவன், அங்கு நின்ற தன் தம்பியிடம் கண் காட்டினான்.​

அவன் உடனே அதை கையில் எடுத்துக் கொள்ள, கவி"டேய்! குடுடா, நீ என்ன உன் அண்ணனுக்கு எடுபுடியா.?" என அவனிடம் மல்லுக் கட்டினாள்.​

அரும்பு மகளிடம் ஓடிப்போய்"கவி! என்னடா இது எல்லாம், நீ ஏன்டி சாகனும்.? என்ன நடந்துச்சு?" என விசாரித்தார்.​

சீனிக்கும் ஏதோ தோன்ற மகளிடம் சென்று"கவி! அவன் உன்னைய எதும் ஏமாத்தி தாலி கட்டிட்டானா.? உண்மையைச் சொல்லு, வா! போலிஸ் ஸ்டேசன் போகலாம்" என மகளை அழைத்தார்.​

"உன் பொண்ணு மனசு விரும்பி தான் என்னைய கல்யாணம் பண்ணா மாமனாரே! எப்படி, எப்படி உங்களுக்குப் படிச்ச இஞ்சினியர் மாப்புள்ள தான் வேணுமா.? நான் சமையல்காரன். உன் பொண்ணுக்குப் பொருத்தம் இல்லாதவனா, நாங்க பொருந்தி ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்தோமுனு சொன்னா நம்புவீயா!" எனச் சிரித்தான் சோழா.​

சீனி அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் மகளின் கன்னங்களில் மாறி மாறி அறைந்தார்.​

"நீ என் பொண்ணா.? இவனோட ஒன்னா வாழ்ந்தீயா.? இதுக்கு தான் அங்கப் படிக்க வச்சேனா.? பட்டணத்துக்கு வேலைக்கு அனுப்பினேனா.? என் மானத்தையே வாங்கிட்டீயே, பாவி" என தன் ஆதங்கம் தீரும் வரை அடித்தார்.​

சோழா அப்படியே பார்த்தப்படி அதை ரசித்தான். கவி அடிவாங்குவதை அல்ல, சீனி ஆதங்கத்தில் கத்துவதைக் கண்டு சிரித்தான், அதைக் கவனித்த கவியின் கண்கள் சிவந்தது. அவனையே நோக்க, வெறுத்து"சாடிஸ்ட்!" என்றாள்.​

"எஸ்! உனக்கு மெத்த படிச்ச மாப்புள்ள கேட்டான் உன்னப்பன், என்னைய மட்டமா நெனச்சான். இப்ப இதை பாக்க அப்டி இதமா இருக்குடி, எஸ் ஐ ஆம் சாடிஸ்ட்" என்றான் அவன்.​

"சீனி! நிறுத்து, இப்ப என்ன நடந்துச்சு அவங்க கல்யாணம் ஆகி வருசம் ஆகப் போதுனு சொல்றாங்க, இப்ப போய் அடிச்சுகிட்டு இருக்க, அதான் உன் பொண்ணு இல்லைனு சொல்லலையே. உங்கப் பஞ்சாயத்த அப்புறம் வச்சுக்கோங்க, பொணத்தை நடு வாசலில் போட்டுட்டு, ஏதாச்சும் கெட்ட சகுனம் ஆகிடப்போகுது" என்றார் சித்தப்பா.​

"அதான் இவ மூலமா வந்துட்டே. இன்னுமா வரனும், எம் புள்ளைய மயக்கி தாலியே கட்டி இருக்காளே. என் அண்ணன் பொண்ணோட பாவம் இவளைக் கேக்குமா.?" என ஒப்பாரி வைத்தார் லெட்சுமி.​

"அண்ணி! உங்கப் பையன் ஒன்னும் சின்னப் புள்ள இல்ல. வார்த்தையை விடாதீங்க" என்றார் அரும்பு.​

இரு பக்கமும் விவாதம் நீள, சோழா சென்று கவியை இழுத்துட்டு வந்து,​

"இங்கப் பாரு, நீ தான் என் பொண்டாட்டி, இதை நீ தான் செய்யனும், வா!" என்றான்.​

"உனக்கு வேணுனா பொண்டாட்டி இல்லைனா வேறயா.?" எனக் கேட்டாள்.​

"நீ எப்டி வேணா பேசு, ஐ டோன்ட் கேர். இப்ப இதை செய்" என அவளை இழுத்துக் கொண்டு நடக்க, சோழாவின் கையில் விளக்கை நீட்டினர்.​

கவியை ஒரு கையில் பிடித்திழுத்தவன், மறுகையில் விளக்கைப் பிடித்திருந்தான். மூன்றுச் சுற்று சுற்றி வந்தனர்.​

நித்யா கடுமையான ஏமாற்றத்துடன் கவியையே நோக்கினாள்.​

அந்தச் சடங்கு முடிந்தது, தாத்தாவைத் தூக்கிக் கொண்டு சுடுகாட்டிற்குச் சென்றனர்.​

*​

அனைத்தும் முடிந்து ஆண்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பிட, சீனி, சோழா வீட்டிலே பஞ்சாயத்தைக் கூட்டினார்.​

அங்கு அனைவருமே, சோழா, கவி உட்பட இருந்தனர்.​

"எம் பொண்ணுக்கும் அவனுக்கும் எதும் இல்லைனு அறுத்துவிடுங்க"​

"சீனி! அவசரபடாத, பொறுமையா பேசுவோம். ஏப்பா! சோழா கல்யாணம் முடிஞ்சுட்டுனா தாலி எங்க.?" எனக் கேட்டார் ஒருவர்.​

"என் கிட்ட கேட்டா, அத அவ கிட்ட கேளுங்க. ஆனா முறைப்படி ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டோம், தாலியும் கட்டியாச்சு"​

"ஏம்மா! நீ தான் பேசனும், உன் மனசுல இருப்பதைச் சொல்லு" என்றார் பெரியவர் ஒருவர்.​

கவி ஆழ்ந்த மூச்சினை இழுத்துவிட்டு,​

"மொதல என் கூட பழக ஆரம்பிச்சது அவரு தான், எனக்காக ஏததோ பண்ணி அப்ப என் மனசுல நுழைஞ்சுட்டார், எனக்கும் புடிச்சது. எங்க ரெண்டு வீட்டுக்கும் இருந்த பிரச்சனையை பெருசா நான் நெனைக்கல.​

அப்பாக்கு இவரைப் புடிக்காதுனு எனக்குத் தெரியும், அதே மாதிரி அவரு அம்மாக்கும் என் குடும்பத்தைப் புடிக்காது. இவரு தான் சொன்னாரு நம்ம கல்யாணம் பண்ணிகிட்டா ரெண்டுப் பக்கமும் ஏத்துப்பாங்கனு. எனக்குமே இவரைப் பிரிய மனசு வரல, அதனால தைரியமா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். சின்ன வயசுல இருந்து பாத்து வளர்த்தவருனு நம்பிக்கை இருந்தது, அதோட என்னோட காதலும் கண்ணை மறைச்சுட்டு. நாங்க சென்னையில் ஒரே வீட்டில் தான் வாழ்ந்தோம்.​

ஆனா இவரோட அப்பா இறந்தபிறகு சென்னைக்கு வந்தவர், என்னைய கல்யாணம் பண்ணது இதுவரை எங்க ரெண்டு வீட்டுக்கும் இடையே நடக்கிற சொத்துக்காகனு சொன்னாரு, அந்தச் சொத்து நான் யாரைக் கல்யாணம் பண்ணப் போறேனோ அவருக்குனு இருப்பதால் தான் என்னைய காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணினேனு சொன்னார்.​

அது எனக்குப் பெரிய இடியா இருந்துச்சு, தாலியைக் கழட்டிப் போட்டுட்டுப் பிரிஞ்சுப் போயிட்டேன், ஆறு மாசம் ஆச்சு டைவர்ஸ் அப்ளே பண்ணி இருக்கேன். ஆனா இவன் வேணுனே கையெழுத்துப் போடாம இழுத்தடிக்கிறான், பாவி! எங்கக் கல்யாணத்தைப் பத்தி சொன்னா செத்துடுவேனு சொன்னேன். அதையும் மீறி இன்னைக்கு சொல்லிட்டான்" எனக் கூறி அழுதாள்.​

சீனி சோழாவை அடிக்கப் பாய, அவனே அவரைத் தடுத்து தள்ளி விட்டான்.​

"ஆமா! உன் பொண்ணை ஏமாத்தி தான் கல்யாணம் பண்ணேன். என்ன இப்ப.? ந ஆனா உன்னைய பாக்கும் போது ஏன் அவளை விடனுமுனு தோணுது, அவளை என் வீட்டில் வச்சா தானே, உனக்கு நோகும், வலிக்கும். அவளை நான் படுத்துற படுத்தில், நீ கண்ணீர் வடிப்ப சீனி" என்றான்.​

"அதுக்கு நான் சம்மதிக்க மாட்டேன். என்னைய நீ கட்டாயப்படுத்த முடியாது" என்றாள் கவி.​

"ஏய்! உன்னைய நான் ஏன் கட்டாயப்படுத்த போறேன். நீ தானா இங்க இருப்ப"​

மற்றவர்கள் புரியாமல் நோக்க, "என்ன பண்ணப் போற.? நீ சைக்கோடா!" என்றாள் கவி.​

"இருந்துட்டுப் போறேன்!" என்றவன், "ஊர் பெரியவங்களே! இவ என் கூட ஆறு மாசம் இருந்தா நானே டைவர்ஸ் தந்துடுறேன். உங்க எல்லாரு முன்னாடியும் தான் சொல்றேன், கண்டிப்பா கையெழுத்துப் போட்டு தரேன்."​

"சோழா! உனக்குப் புடிக்கலைனா இப்பவே போட்டுக் கொடு, அந்தப் பொண்ணு யார் கூடவோ வாழ்ந்துட்டுப் போகட்டும்." என்றார் வயதானவர்.​

"அது முடியாது, இந்தாளு பாக்க நான் இவ என் கூட வாழனும், அப்புறம் அந்த இடத்தை என் பேருக்கு மாத்தி தரனும். ஆறு மாசம் கழிச்சு எப்டியோ போகட்டும் எனக்கென்னா.? ஆனா இது எதுமே நடக்காம, நான் விட மாட்டேன், இவளை யாருக்கும் கட்டி வைக்க அனுமதிக்க மாட்டேன், எவனும் மாப்புள்ளையா வரமுடியாது. அவ்ளோ தான் என் டர்னிங் முடிஞ்சுட்டு, ஓகேனா அவளை விட்டுட்டு திரும்பி பாக்காம போயிட்டே இருக்கட்டும். இல்லைனா கூட்டிட்டுப் போகட்டும், அவ கடைசிவரை இந்த சோழா பொண்டாட்டி தான்" என்றான்.​

"டேய்! என்ன மிரட்டுறீயா.? நான் போலிஸ் கிட்ட போவேன். கோர்ட்டிற்குப் போவேன். எனக்கும் ஆளு இருக்குடா." எனச் சீனி சீறினார்.​

"அப்பா! தப்பு என் மேல, இவனை நம்பி உங்களை ஏமாத்திட்டு நான் தாலி கட்டிகிட்டது பெரிய பாவம், என்னைய பிளாக் மெயில் பண்றீயா.? ஆறு மாசம் தானே, இருக்கேன்டா. அதுக்கு அப்புறம் உன்னோட ஒட்டு மொத்த உறவையும் அறுத்துகிட்டு போறேன். இந்த ஆறு மாசமும் உனக்கும், உன் குடும்பத்துக்கும் நரகமாக்குறேன்." எனக் கண்களைத் துடைத்தவள், அம்மா, அப்பாவிடம் நீங்க வீட்டுக்குப் போங்க எனக் கூறிவிட்டு அவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள், நுழையும் போதே வாசலில் இருந்த காலையில் தாத்தா தலைமாட்டில் வைக்கப்பட்ட பித்தளைக் குடத்தினை எட்டி உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு நுழைந்தாள்.​

லெட்சுமி"பாவி! எப்படி போறா பாரு" எனப் புலம்பினார்.​

ஊரார் பேசி முடிக்க, சீனியும், அரும்பும் அந்த வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினர்.​

*​

சில வருடங்கள் முன்பு...​

"ஏய், மச்சினி! நில்லு, எங்க போற.?" எனக் கேட்டான் பிரபு.​

"ஸ்கூலுக்கு அத்தான்!"​

"சரி போ! உன் அக்காவ இன்னும் காணும்.?"​

"பெரியம்மாக்கு முடியல, அக்கா இன்னைக்கு வராது"​

"என்னது என் மாமியாருக்கு உடம்பு முடியலையா" என மெல்ல வருந்தியவன், "சரி! சரி! நீ போ" என்றான்.​

அதுவரை அமைதியாக அருகில் அமர்ந்திருந்த சோழா"என்ன அண்ணே! அவளை போய் மச்சினினு கூப்புடுற?" எனக் கேட்டான்.​

"ஆமாடா! அவ அக்கா என் ஆளுனா, இவ மச்சினி தானே" எனச் சிரித்தான்.​

"ம்ம்ம்!"​

"சோழா! உங்களுக்கும் கவி குடும்பத்துக்கும் பகை, ஆனா உனக்கு அத்தைப் பொண்ணுடா, இப்டி போறப்ப வரப்ப சைட் அடிடா, அப்ப தான் நீ எல்லாம் மாமா பையன்." எனக் கிண்டல் செய்தான் பிரபு, சோழாவிற்கு சில வயது மூத்தவன்.​

"அட போண்ணே! எனக்கே டுவெல்த் ரிசல்ட் வரப்போது, பாஸ் ஆவேனானு பீதியில இருக்கேன். இதுல அந்தக் கொத்தவரங்காயை வேற சைட் அடிக்கிறேன். அவ அப்பனைப் பாத்தாலே கடுப்பாகுது."​

"அடேய்! மாமனாரைப் புடிச்ச மருமகன் ரொம்ப கம்மி, அந்த லிஸ்ட் தான் சீனி மாமாவும், நமக்கு மாமா பெத்தப்பொண்ணு தான் டார்கெட்டா"​

"அதான் சொல்றேன்ல, அவளைப் பாரு கொத்தவரங்காய் மாதிரி வளர்ந்து தான் இருக்கா, சைட் அடிக்க அங்க என்ன இருக்கு.?" எனப் பச்சையாக கேட்டான் சோழா.​

"தம்பி! நீ வெவரம் தான், அவ வயசு அப்டிடா, இன்னும் வயசு இருக்கு, நீயே ஒரு காலத்தில் பாத்து மயங்கப்போற பாரு"​

"ஆமா! யாரு இவளைப் பாத்து நான் மயங்குறேன். ஆளப்பாரு! இவளைப் பாத்தாலே அவ அப்பன் தான் ஞாபகம் வரான்" எனக் கடுப்படித்தான் சோழா.​

"அந்தாளு என்ன தான் சொல்றான்டா.?"​

"அப்பா தான் பொலம்பிட்டு இருக்காரு, நான் போனா போது விடுங்கப்பானு சொல்லிட்டேன். பின்ன என்ன அண்ணே! எங்க வீட்டுல மூணுப் பேரு ஆம்பள பசங்க இருக்கோம், அங்க இந்தக் கொத்தவரங்காய் மட்டும் தான். தாத்தா அப்ப கொடுத்த எக்ஸ்ட்ரா மனையைக் கேட்டா தர மாட்டேனு அடம் புடிக்கிறார் அந்தச் சீனி"​

"சரிடா! அவங்களுக்குனு கொடுத்தாச்சு, என்ன செய்றது?"​

"அன்னைக்கு என் தாத்தா சரி சமமா பிரிக்காம, எங்களுக்குனு வச்சு இருந்திருந்தா இப்ப அந்தாளு துள்ள மாட்டாரு. சின்ன தாத்தா என்னத்த சம்பாரிச்சுறாரு.? ஏதோ புள்ளைய பெத்ததோட சரி"​

"உன் தாத்தா குடுத்தது தப்பு, இப்ப போய் கேட்டா எப்டி தருவாங்க.?"​

"அவரை மூளைச்சலவைப் பண்ணி என் அத்த எழுதிட்டுப் போயிட்டு அண்ணே, அப்பா இல்லாத பொண்ணுனு அவரும் எழுதி வச்சுட்டாரு, என் அப்பா வெளிநாட்டில் இருந்ததால தெரியாது, நாங்க அப்ப சின்னப் புள்ளைங்க, இப்பவும் தாத்தா அந்தக் குடும்பத்துக்கு தான் சப்போர்ட் பண்றார். பாவம் பொம்பளைப் புள்ளைய பெத்து வச்சு இருக்கானு. பொம்பளையா பொறந்தா அனுதாபம் கெடைக்குது" எனச் சீறினான்.​

"விடுடா! பேசாம கவியை நீ கட்டிக்கோ, அந்த இடம் தானா வந்துடும்."​

"இவளையா! அடபோண்ணே, அந்த இடம் என் அப்பா சம்பாரிச்சது, அதான் வேணுமுனு போராடிட்டு இருக்கார்."​

"அத போய் உன் தாத்தா ஏன்டா எழுதிக் கொடுத்தார்.?"​

"ம்ம்ம்! அவரு தங்கச்சிக்கும் ஒன்னும் செய்யலையாம், தம்பிப் பொண்ணுக்கும் செய்யனுமாம் எல்லாத்துக்கும் சேத்து அப்பா கிட்ட கேட்டா தர மாட்டாருனு தனியா போய் எழுதிக் கொடுத்துட்டார். அத கமுக்கமா என் மாமன் வாங்கிட்டு இப்ப ரொம்ப ஆடுறான்."​

இருவரும் பேசிக் கொண்டே இருந்தனர்.​

சோழா எப்படியோ பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் தேர்ச்சிப் பெற்று சென்னையில் கேட்டரிங் காலேஜ்ல சேர்ந்து விட்டான்.​

அங்குச் சென்றதும் இரண்டு வருடங்கள் ஊர்ப் பக்கமே எட்டிப் பார்க்கவில்லை, சென்னை பிடித்துப் போக, புது நண்பர்கள் என நகரம் பழகத் தொடங்கியது.​

அந்த வருடம் கோயில் திருவிழாவிற்காக சோழா ஊரிற்கு வந்து இருந்தான்.​

அன்று தேர் திருவிழா, ஊரின் இளைஞர்கள் அனைவரும் வானத்தின் ஊதா நிறத்தில் சட்டை, அதன் கரைப் போட்ட வேஷ்டி என உடுத்திக் கலக்கினர். அது மட்டுமில்லை அந்தத் திருவிழா பல கிராமங்கள் சேர்ந்து நடத்துவதால் தேர் இழுப்பதற்கும் ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும்.​

கோயிலினைச் சுற்றி ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கும் ஊர் இளைஞர்கள் நின்றுக் கொண்டு தேரைக் கைமாற்றுவர்.​

அதற்காக கத்திரிபுரம் இளைஞர்களின் தேர்வு தான் வானத்து ஊதா நிறம்.​

அவர்கள் வாய்ப்பு வந்ததும், சோழா குரூப் பயங்கர சத்தத்துடன் தேர் பிடியை வாங்கியவாறு விசிலடித்தனர்.​

சோழா சென்னை சென்ற பின் ஆளே மாறியிருந்தான். வெளி சாப்பாடு வாலிப வயது என உடல் மெருகேறியிருந்தது.​

அந்தெந்த ஊரின் வாய்ப்பின் பக்கம் மாட்டுவண்டிகளை நிறுத்திப் பெண்கள் அதில் ஏறி நின்று வேடிக்கைப் பார்பார்கள்.​

அவர்களுடன் வந்த தாய்மார்கள் வண்டியில் அமர்ந்து போற, வரப் பெண்கள் பற்றி ஊர் கதை பேசுவது தான் நிகழும்.​

சோழா சத்தமாக"டேய்! இழு! இழுங்கடா! நம்ம இழுக்கும் போது நிக்க கூடாது" என வேகமாக கத்தினான்.​

"சரிடா பங்காளி!" என நண்பர்களும் வேகமாக மொத்த பலத்தைக் கொடுத்தனர்.​

சோழாவின் சத்தமே அங்கு ஓங்கியிருந்தது.​

"ஏய்! அங்கப் பாரு அத்தான் ஆளே மாறிட்டாரு, மைனரு கணக்கா இருக்காருல" என்றாள் உமா.​

"யாருடி.?" எனக் கேட்டாள் மற்றொருவள்.​

"நம்ம சோழா அத்தான்டி" என்றதும், கவி திரும்பி அவளைப் பார்த்தாள்.​

"என்னடி பாக்குற.?" எனக் கேட்டாள் வேறொருவள்.​

"ஒன்னுமில்லயே!"​

"அவள விடுடி, அவளுக்கு எதிரி வீடு. நம்ம பாப்போம், செமயா இருக்காருல, இனிமே அவரு என் ஆளு, மை மைனரு"​

என்றாள் உமா.​

கவி எதுவும் சொல்லாமல் வேடிக்கைப் பார்க்க, மற்ற தோழிகள் சோழாவையே பார்த்து சைட் அடித்தனர். அவனோ தேர் இழுப்பதில் முக்கியமாக இருந்தான்.​

தேர் இழுத்து முடித்து இளைஞர்கள் கடை வீதியில் நடந்து வந்தனர்.​

"ஏய்! மைனரு வரார்டி" என்றாள் உமா தோழியிடம். கவியும் திரும்பி பார்க்க, சோழா தான் வந்துக் கொண்டு இருந்தான்.​

"இவள்களுக்கு வேலை இல்லை!" எனக் கவி கண்ணாடி வளையல்களை மாட்டினாள்.​

"ஏய்! வா மைனரு கிட்ட போய் பேசிட்டு வருவோம்" எனக் கேட்டாள் உமா.​

"நான் வரேன், ஆனா இவ தனியா இருப்பாளே!'​

"அவளுக்கு என்ன பயம், இங்கன தானே உடனே வந்துடுவோம். கவி நீ இந்தக் கடையில் நில்லு"​

"எங்கப் போறீங்க.?"​

"மைனரு கிட்டப் பேசிட்டு வரோம்டி" எனப் பற்களைக் காட்டிவிட்டு, நகர்ந்தனர்.​

கவி தலையைக் குலுக்கிவிட்டு, அவள் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.​

"ஹாய் அத்தான்!" எனத் தானாக முன் சென்று பேச, சோழா முதலில் ஒதுங்கினாலும் பிறகு நண்பர்கள் பேச அவனும் பேசினான்.​

ஒருவன் ஆர்வமாக"உங்கக் கூட்டத்தில் ஒரு ஆள் குறையுது, எங்க.?" எனக் கேட்டான்.​

"அவ அந்தா நிக்கிறா..." எனக் கையை காட்டினாள் உமா.​

சோழா"யாருடா!'" எனக் கேட்டுக் கொண்டே பார்க்க, அங்கு கவி கண்ணாடி வளையல்களை எடுத்து மாட்டி கைகளை ஆட்டிக் கொண்டு இருந்தாள்.​

"அது..." என சோழா சந்தேகமாக பார்க்க,​

"நம்ம கவி தான்டா" என்றான் நண்பன்.​

"ஆமா அத்தான், உங்க பகையாளி வீட்டுப் பொண்ணு தான்" எனச் சற்றுப் பொறாமையுடன் நினைவுப் படுத்தினாள் உமா.​

உமாவை திரும்பிப் பார்த்த சோழா, "ம்ம்ம்!" என உள்ளர்த்தமாக சிரித்தான்.​

அவனின் சிரிப்பில் மயங்கியவள், "அத்தான்! நீங்க மைனரு கணக்கில் இருங்கீங்க" என்றாள்.​

"அப்ப நாங்க எல்லாம்.?" என அருகில் இருப்பவன் கேட்க, "ம்ம்ம்! நீங்க எல்லாம் மைனருக்கு பக்கவாத்தியம்" என முறைத்தாள்.​

"சரி வாங்கடா! நாங்க கிளம்புறோம் உமா" என சோழா நடந்திட, அவனின் பார்வை மட்டும் கவியை தொடர்ந்தது.​

'மச்சினியா இவ, அப்ப கொத்தவரங்காய் மாதிரி இருந்தா, இப்ப என்ன ஆளே மாறிப்போயிட்டா. தாவணிப் போட்டு அப்படியே ஃபிரஷா தெரியுறாளே.' என அசந்தவன், நண்பனிடம்"டேய்! அந்த கவி என்னடா ஆளே மாறிட்டா, புதுசா தெரியுறா.?" எனக் கேட்டான் சோழா.​

"ஆமாடா! இப்ப காலேஜ் போக போறா, வயசு ஏறுதுல பங்காளி. அவ பின்னாடி சுத்தவே நம்ம பயல்களுக்கு நேரம் பத்தல, இதோ நம்ம ஆளு ஒருத்தன் இருக்கான்" எனக் கிண்டல் செய்தான் அவன்.​

அவனை முறைத்த சோழா, "சரி வா!" என நடந்தான்.​

மனதில் கவியின் முகம் மறையாமல் இருந்தது.​

சோழா சென்னைக்கு கிளம்பிக் கொண்டு இருக்க, தந்தை"சோழா! அந்த சீனி, அவனோட மகளைக் கட்டிக்கப்போற மாப்பிள்ளைக்கு தான் அந்த இடத்தைக் குடுக்கப் போறானாம். நான் சம்பாரிச்சதை எவனோ வந்து அனுபவிக்கப் போறான்" என்றார்.​

"என்னப்பா சொல்றீங்க.? உங்களுக்கு யார் சொன்னா.?"​

"அவன் தான் சொல்லி இருக்கான், நம்ம சாமியப்பா சொன்னான்."​

"ம்ம்ம்! விடுங்கப்பா பாத்துக்கலாம்"​

*​

சென்னை செல்ல பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றான். சரியாக கவியை சென்னை அனுப்ப சீனியும், அரும்பும் வந்தனர்.​

பஸ் வந்ததும் சோழா முன்னால் ஏறி அவனின் இருக்கையை நோக்கி சென்றான். கவி பெற்றோர்களிடம் கூறிவிட்டு ஏறியதும் பேருந்தை எடுத்தார்கள்.​

அது படுத்துக் கொண்டே செல்லும் பேருந்து, சோழா அப்பர் பெர்த்தில் ஏறி அமர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் ஏதோ சலசலப்புக் கேட்க, திரையை விலக்கிப் பார்க்கையில், கவி நின்றுக் கொண்டு இருந்தாள்.​

மேலும் இருவர் மறுபக்கம் நின்றார்கள்.​

சோழாவின் சீட் எதுவென்று அவளிற்குத் தெரியாது.​

"என்ன ஆச்சு.?" என திடீரென்று வந்த குரலில், திரும்பிப் பார்த்தாள்.​

அவளோ அமைதியாக நிற்க, "உன் கிட்ட தான் கேக்குறேன். என்ன ஆச்சு.?" என மீண்டும் கேட்டான்.​

"இல்ல! பெர்த் சீட் இவங்க கூட வந்திருக்கு, மாத்திக் கேட்டா கீழ உள்ளவரு மாறல" என்றாள்.​

சோழா இறங்கிச் சென்று அவர்களிடம் பேசினான். கடைசியாக அவளிடம் வந்தவன், "சரி! நீ இந்தப் பக்கம் பெர்த்ல ஏறு" என்றான்.​

"அப்ப இன்னொருத்தர்?"​

"ம்ம்ம்! நான் தான், ஏறு"​

அவள் யோசனையுடன் நிற்க, "அவன் மூஞ்சிக்கு என் மூஞ்சியே பரவாயில்ல ஏறு" என்றான் கடுப்புடன்.​

"ம்ம்ம்!" எனப் பயந்தவாறு மேலே ஏறினாள்.​

அவனும் ஏறியதும், இருவரும் அருகருகே அமர்ந்தனர்.​

கவி ஜன்னல் ஓரமாக நகர்ந்து அமர்ந்தாள்.​

"கண்ணாடியை உடைச்சுட்டு வெளியில் போயிடாத, நான் ஒன்னும் உன்னைய ரேப் பண்ணிட மாட்டேன். நீ படுத்து தூங்கு. பெரிய அழகினு நெனப்பு" என்றான் கடுப்பாக.​

அவனின் மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்தவள்'இவரு மட்டும் பெரிய மைனரு, எனக்கு என்ன குறைச்சல்.? நான் அழகி தான்' என இதழ்களைச் சுளித்தாள்.​

"ஆமா! இப்ப நான் இல்லனா என்ன பண்ணி இருப்ப.?" என்ற கேள்வியில் அவன் பக்கம் திரும்பினாள்.​

"ஆமால! என்ன பண்ணி இருப்பேன். தேங்க்ஸ்!" எனப் பயந்தவாறே கூறினாள்.​

வெளிப்பக்கத்தில் இருந்து வந்த வெளிச்சம் மூலம் தெரிந்த அவளின் முகத்தில் அவளோட பயம் அப்பட்டமாக காட்சியளித்தது.​

ஏனோ அவனுக்குச் சிரிப்பு வர, "உன் அப்பன் அப்படி பேசுவான், நீ இந்தளவுப் பயப்புடுற.?" எனக் கேட்டான்.​

"அப்பாவை மரியாதையா பேசுங்க, அது என்னவோ எனக்கு பயம் கூடவேப் பொறந்துச்சு" என இதழ்களைச் சுளித்தாள்.​

சோழா இப்பொழுது யோசித்ததில் அவர்கள் வீட்டுச் சண்டையில் கவி எங்குமே தென்படவில்லை என்று புரிந்தது.​

"ம்ம்ம்! நீ நல்லவளோ" எனக் கேட்டவனிடம், "எல்லாரும் நல்லவங்க தான், ஏதோ மிஸ் அண்டர்சேண்டிங்!"​

"ஓ! அப்ப நான்.?"​

"நீங்களும் தான்!" எனச் சிரித்தாள் சாதரணமாக.​

"நானுமா!"​

"ம்ம்ம்! தாத்தா சொல்வாரு, நீங்க நல்லவரு ஆனா கோபம் தான் ரொம்ப வருமுனு. எனக்கும் உங்களைப் பாத்தா பயமா இருக்கும், அதான் பேச வந்ததே இல்லை"​

"இப்ப பயம் இல்லையா.?"​

"ம்ம்ம்! இருக்கு, ஆனா அந்த மூஞ்சிக்கு இந்த..." என நிறுத்தி வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தாள்.​

"பரவாயில்லைனு! அதானே"​

"இல்லல்ல! நீங்க நெஜமாவே மைனரு தான்" என அவனிடம் தயங்கிக் கூறினாள்.​

"மைனரா.?"​

"ஆமா! என் ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் உங்களை அப்டி தான் சொன்னாங்க, அன்னைக்கு கூட கோயிலில் பாத்தீங்கள"​

"ஓ! ஆமா, ஆமா அந்த உமாவா?"​

"அவளைத் தெரியுமா.?"​

"ம்ம்ம்! திலகா அண்ணியோட தங்கச்சி தானே. எனக்கு மச்சினி வேணும்"​

"ம்ம்ம்!" என இதழ்களை கோணலாக்கினாள்.​

சோழாவிற்கு அவள் மேல் ஏனோ ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது, அவளின் வெகுளியான பேச்சு, மனதில் இருந்ததைக் கூறிய குணம் அவனை ஈர்த்தது.​

தொடரும்...​

 

Mathykarthy

Well-known member
மைனரு மச்சினி தலைப்பு வந்துடுச்சு... 🤩🤩🤩

ஆன்டி ஹீரோவா இவன்... 🤣 எப்புடி அமைதியான பயந்த புள்ளையை பத்ரகாளியா மாத்தி வச்சிருக்கான்... 🤭

ஒரு இடத்துக்கா இந்த அக்கப்போரு 🤷‍♀️🤷‍♀️🤷

மைனரு ஏதோ பிளான் பண்ணிட்டான் அதான் ஆறு மாசக் கணக்கு... 😒😒😒
 

Shamugasree

Well-known member
Poonai kuttya pesa bayantha pullaiya puli ya paya vechurukane. Ivan aaru masathula nijama divorce kodupana. Ithula sandai la ethana mandai odaiya pogutho.
 

Priyakutty

Active member
இப்படி இருந்த கவிய அப்படி மாத்திருக்காரு...

என்ன காரணம் சொன்னாலும் அவர் செஞ்சது எவ்ளோ தப்பு... சொத்து முக்கியம் அவங்க அவ்ளோ இளப்பமா... 😤

நீங்களும் அந்த பய கிட்ட உஷாரா இருந்துருக்கலாம் கவி
 
Top