எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அத்தியாயம் - 08

admin

Administrator
Staff member

மைனரு மனசுல மச்சினி 08​

கவி, அவனை விலக்கியதும் கண்களை விழித்தவன், எதிரில் அவளைக் காணாததால் தான் கண்டது கனவா என குழப்பமாகினான். ஆனால் அதுவரை கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தவன், தற்போது முன் வந்து அமர்ந்திருக்க, இதழில் முத்தத்தின் தடம், கண்களில் வழிந்த நீர்த் துளிகள் என ஒவ்வொன்றாக அவனை அது உண்மை என உணர வைத்தது.​

ஆனால் எப்படி.? என அவன் யோசிக்க, அவன் கேட்ட கேள்வியை நினைத்துப் பார்த்தான். 'ம்ம்ம்! ஆ..." என ஆரம்பித்தவளை அதற்கு மேல் பேசவிடாமல் தான் செய்ததை எண்ணி நொந்துக் கொண்டான்.​

"கடவுளே!" என தன் தலையைக் கோதியவன், நிம்மதியற்று "ப்ச்!" என்றான்.​

ஆனால் மனதோ ஏதோ ஒரு திருப்தி கிடைத்தது போல் உணர்வை அவனுக்கு அனுப்ப அதை அவனால் அனுபவிக்க முடியவில்லை.​

*​

அறையில் இருந்து வெளியேறிய கவி, முகத்தில் எந்த ஒரு மாறுதலையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு அடுப்படிற்குள் சென்றாள்.​

அங்கு இருந்த சாப்பாட்டு வகைகளை எடுத்து தட்டில் வைத்துக் கொண்டு வந்து ஹாலில் இருந்த டேபிளில் அமர்ந்தாள்.​

மனது வலித்தாலும் உணவு என்பது வயிற்குத் தேவைப்பட்டது. மெல்ல தட்டில் இருப்பவற்றை எடுத்து வாயில் வைத்தாள், பசிக்கு ஏற்ப அவளால் மென்று முழுங்கவே சிரமமாகியது, அந்தளவு அவளின் நெஞ்சு அடைத்தது.​

'தேர்டு ரேட்!' என்ற வார்த்தையை அவளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை, அதே நேரம் சோழாவின் மாறுபட்ட குணத்தினைக் கண்டறிந்துக் குழம்பினாள்.​

அவளோ ஏதோ குழப்பத்தில் சாப்பாட்டை எடுத்து வாயில் வைத்துக் கொண்டு இருக்க, "என்னை மன்னிச்சுடுங்க, நான் ஏதோ கோபத்துல வார்த்தையை விட்டுட்டேன், இனி அப்படி பேச மாட்டேன்" என்றான் வீரமணி.​

சட்டென்று கேட்ட வார்த்தைகளில் நிதானத்துக்கு வந்துத் திரும்பி பார்த்தவள், அங்கு வீராவைக் கண்டு"நீ பேசினது உண்மை தான், நான் தேர்டு ரேட் வேலை தான் பண்ணிட்டேன். ஏனா உன் அண்ணனைக் கல்யாணம் பண்ணி இருக்கேன்ல" என விரக்தியாக கூறினாள்.​

கவி வெளியேறியதும் சற்று நேரத்திலே உணர்விற்கு வந்து வெளியேறிய சோழா அவளை டேபிளில் கண்டு அமைதியாக நோக்கியப்படி தூரத்திலே நின்றான். அப்பொழுது தான் வீரா கேட்ட மன்னிப்பையும் பார்க்க நேர்ந்தது.​

"எல்லாருக்கும் அப்பா தான் ஹீரோனா எனக்கு சின்ன வயசுல இருந்து என் அண்ணன் தான் ஹீரோ, அவரு எங்களுக்கு வெவரம் தெரிஞ்ச நாள் முதலா அதட்டுவாரு, திட்டுவாரு ஆனா கை வைக்க மாட்டாரு. இன்னைக்கு உங்களுக்காக கை நீட்டி இருக்கார். எனக்கும் உங்களுக்கும் எதுத் தனிப்பட்ட பிரச்சனையா என்ன.?​

ஆனா உங்க வீடும், என் வீடும் எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச மொதலா சண்டைக்காரங்க, அதனால உங்களைப் புடிக்காது, அப்படிப்பட்ட உங்களை என் அண்ணன் காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணி, எல்லாமே நாடகமுனு சொல்லி டைவர்ஸ் வரைப் போய் நிற்கும் போது, உங்களை நான் தப்பா பேசிட்டனு என்னைய அடிக்கிறாரு, நேத்து கத்தியை எடுக்க சொல்லி கண்ணைக் காட்டுறாரு, இதுல புரியாத ஒரு விசயம் தெளிவா புரியுது.​

ஹி இஸ் ஸ்டில் இன் லவ் யூ அண்ணி! அவருக்கு இந்த ஜென்மத்துல நீங்க தான் பொண்டாட்டியாம். அப்ப உங்க போஸ்டிங் மாறாது, நீங்க இங்க இருந்தாலும் இல்லைனாலும். சோ! சாரி ஃபார் ஆல் அண்ணி, சாப்புடுங்க" எனக் கூறிவிட்டு நகர்ந்தான்.​

கவிக்கு அவன் பேசியது அனைத்தும் ஏற்கனவே கேட்ட விசயம் என்றாலும் வீராவின் அண்ணி என்ற அழைப்பில் ஒரு மேஜிக் இருப்பது போல் தெரிந்தது.​

சோழா அந்த இடத்தை விட்டு கவியை கவனிக்காதது போல் வேகமாக சென்று விட்டான்.​

கவியும் அவனை மூளையில் ஏற்றவில்லை.​

*​

இரவு, கவி அறைக்குள் படுத்துக் கொள்ள, சோழா நேற்றுப் போல் வாசலில் தாத்தா படுத்திருந்த பெஞ்சில் தூங்கினான்.​

அடுத்த நாள் காலையில் தானாக கண் விழித்தவன், பின்னால் பாத் ரூம் செல்ல, அங்கு கவியும், அரும்பும் நின்றுப் பேசிக் கொண்டு இருப்பதைக் கவனித்தான்.​

ஆனால் கண்டுக் கொள்ளாதவாறு, பாத் ரூமிற்குள் சென்று விட்டான்.​

"கவி! எனக்கு ஒன்னுமே புரியலடி. நீயா இப்டி பண்ண.? உன் அப்பா உன்னைய விட சோழா மேல பயங்கர கோபத்துல இருக்காரு. ஒரு விதத்துல எனக்கு சோழா மாப்புள்ளைனு சந்தோஷம் தான்டி, என் பெரியப்பா ஆசைக்கூட அது, ஆனா உன் அப்பாவை நெனச்சா பயமா இருக்கு, நான் அவருக்குத் தெரியாம தான் வந்தேன்" எனப் புலம்பிக் கொண்டு இருந்தார்.​

"ம்ம்ம்! அதான் ஆறு மாசத்துல வந்துடுவேன்ல, அப்புறம் என்ன.?"​

"ஏன்டி! இப்டி பேசுற.? அவன் சொத்துக்காக கல்யாணம் பண்ணா என்ன.? அவனுக்குச் சேர வேண்டியது தானே, போகட்டும்டி நீ இங்கயே வாழு கவி" என்றார் அவர்.​

அவரைப் பொறுத்தவரை, பெரியப்பா வீடு, அண்ணன் மகன் என்ற உணர்வு இருந்தது, அந்தப் பக்கம் சீனி சொல்வதற்கு எல்லாம் மண்டையை ஆட்டுவது அரும்புக்கு பழக்கமாகிய ஒன்று. இப்பொழுது பெண் வாழ்க்கை என்று வரும் போது, இதுவும் அவள் பிறந்த வீடு என்ற உரிமையும் உணர்வும் தலைத் தூக்கியது.​

சோழா தன் மகளிற்கு செய்தது எல்லாம் தெரியாத சாதரண தாய், மகளின் வாழ்க்கையைத் திருத்தி நிரந்தமாக இதே வீட்டில் வாழ வைக்க நினைக்கும் தாய்.​

"அம்மா! நீ புரியாம பேசுற, போ அப்பா தேட போறார். இந்த வீடு எனக்கு நிரந்தரம் இல்லை" என்றாள்.​

"கவி! தாத்தாக்காக யோசிடி, அண்ணி அப்டி இப்டி பேசுவாங்க, ஆனா மனசுல ஒன்னும் இருக்காது, அப்புறம் சோழா​

கொஞ்சம் முரட்டுக் குணம், சரிப்பண்ணிக்கலாம் தங்கம்" என மகளைக் கொஞ்சினார்.​

"ஏன்மா! அன்னைக்கு அப்டி பேசின, இன்னைக்கு என்னனா இப்டி பேசுற.?"​

"அப்ப விசயத்தைக் கேட்டு அதிர்ச்சியாகிட்டுடி, ஆனா யோசிச்சுப் பாத்தேன். சோழா யாரு.? நம்ம எல்லாம் ஒரே குடும்பம்டி" என்றவரை முறைத்தவாறு "போ நீ" என்றாள்.​

"அப்படியே அப்பன் புத்தி!" என முகத்தைச் சுளித்துவிட்டுக் கூறினார்.​

அதுவரை அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டு இருந்து வெளியில் வந்த சோழா, "இப்ப சொன்ன பாரு அத்த, சரியான வார்த்தை, ஆனா நீயும் தானே அந்தாளுக் கூட கூட்டு" எனக் கூறிவிட்டுச் சென்றான்.​

"பாருடி! அவனுக்கு என் மேலயும் கோபம் இருக்கு, ஆனா உன் அப்பாவை விட கம்மி போல, இல்லனா இப்ப உன் கூடப் பேசினதுக்கு சும்மா விட்டுப் போவானா.?" என அரும்பு கண்ணைக் காட்டி கூற, "நீ போறீயா இல்ல நானே அப்பாவைக் கூப்புட்டு சொல்லவா, இவன் எல்லாம் ஒரு ஆளுனு, நான் யாரு கூட பேசினா இவனுக்கு என்ன.? எங்க வந்து பேசக் கூடாதுனு சொல்ல சொல்லு, நல்லா வாங்கி கட்டிப்பான்" என கவி அவனை தாயிடம் வெளுத்து வாங்கினாள்.​

"எப்டி கவி இந்தளவு மாறின.? உனக்கு இப்டி எல்லாம் பேச தெரியுமாடி, நம்ம வீட்டுல சண்டை நடந்தாலே எட்டிப் பாக்க மாட்ட, பெரியப்பா சாவு அன்னைக்கு என்னனா அந்த வாங்கு வாங்கின, அவன் எதும் தப்பு பண்ணி உன் கிட்ட மாட்டிக்கிட்டானா கவி.?" என ரகசியமாக கேட்டார்.​

"அம்மா! இப்ப கெளம்ப போறீயா இல்லயா.?"​

"போறேன்டி! அப்பப்ப இங்க வா, உன்னைய பாக்கனும்" என்றார்.​

"அம்மா! லேட்டா என் ட்ரஸ் கொஞ்சம் எடுத்துட்டு வந்து தா "​

"ம்ம்ம்!" எனக் கூறிவிட்டு நகர்ந்தார்.​

அரும்பு, சீனி வெளியில் போன நேரம் பார்த்து ஒரு பையில் அவளின் துணிகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு பின் பக்கமாக வர, சிக்னல் இல்லாமல் ஃபோன் பேசியப்படி அந்தப் பக்கம் வந்த சோழா அத்தையைப் பார்த்து விட்டான்.​

"என்னது இது.?" எனக் கேட்டான்.​

"புள்ளைக்கு ட்ரஸ்பா, அன்னைக்கு போட்டு வந்த ட்ரஸைஸே துவைச்சுப் போட்டு இருக்கா போல"​

சோழாவிற்குப் புத்தியில் ட்ரஸ் பத்தி ஏறவே இல்லை. "சரி! இதை கொண்டு போ, நான் வாங்கி குடுக்குறேன்" என்றான்.​

"கவிக்கு தெரிஞ்சா திட்டுவா, இத குடுத்துட்டுப் போறன்டா"​

"இங்கப் பாரு அவ இங்க ஆறு மாசம் இருக்க போறா, அவளுக்குத் தேவையானதை வாங்கி குடுக்குறேன். நீ போ!"​

வீட்டிற்குள் எட்டிப் பார்த்த அரும்பு, கவி தென்படவில்லை என்றதும், "இதுங்க நடுவுல நான் மாட்டிகிட்டேன்" எனப் புலம்பியப்படி நகரப் போக,​

"உன் பொண்ணு ஒன்னு சின்னப் புள்ள இல்ல, நீ பயப்புடாம போ, அவ எப்படினு எனக்குத் தெரியும்.?" என்றான் சோழா.​

அரும்புக்கு ஆர்வம் வர அவன் அருகே திரும்பி வந்து"ஏன்டா! கல்யாணம் ஆகி ஒன்னா இருந்தீங்களே, எப்டிடா.? ஆறு மாசம் வெளியில தெரியாமலே வாழ்ந்தீங்க, ஆமா! அதான் அவளைக் கட்டிக்கிட்டீயே அப்புறம் அந்த மனை தானாவே உனக்கு வரப்போது. அத ஏன்டா அவ கிட்ட சொன்ன, இப்ப பாரு பிரச்சனையாகிட்டு, அவளை ஏதாச்சும் சொல்லி சமாதானம் செய்டா இந்த டைவர்ஸ் எல்லாம் வேணாம்டா, அந்தாளுக்கு அறிவு இல்ல, தாம் தூமுனு குதிப்பாரு ஆனா பொம்பள புள்ளை வாழ்க்கைல என் தங்கம். என்னமோ போ! எனக்கு ஒன்னும் புரியல, அங்குட்டு புருசன், இங்குட்டு அண்ணன் குடும்பம் நடுவுல இப்ப பொண்ணு, என் பொழப்பு இப்டியே போயிடும் போல" என விடாமல் புலம்பியவரைக் கண்டுப் பரிதாபம் கொண்டாலும்,​

"அத்த! நீ ரொம்ப நடிக்காத, மொதல உன்னைய இந்த எல்லைக்குள்ள விடுறதே தப்பு, நீயும் தானே உன் புருசனோடு சேந்து சொத்துக்காக ஆட்டம் போட்டு என் தாத்தாவை ஏமாத்தி வாங்கிட்டுப் போன, எனக்குத் தெரியாதுனு நெனச்சீயா.? சும்மா பொண்ணு அதுனு உறவு வச்சுட்டு இந்தப் பக்கம் வராத, காலையில சொல்லி இருப்பேன். உன் பொண்ணு முன்னாடி சொன்னா ரொம்ப ஆடுவா, அதான் இப்ப சொல்றேன், போ! உன் புருசன் வந்துடப் போறான்" என முறைத்தான்.​

"கல்யாணம் ஆகிட்டாலே நாங்க என்ன தனி ஆளா.? புருசன் சொல்றதை தான் கேக்கனும், அதான்டா உன் மாமன் பேச்சுக்கு தலை ஆட்டி நிக்க வேண்டியதா போச்சு, இப்ப என்ன இருந்தாலும் என் பொண்ணு வாக்கப்பட்டுட்டால அது எப்படி எட்டிப் பாக்காம இருப்பேன். அந்தாளுச்சு, நீயாச்சு, எனக்கு என் பொண்ணு தான் முக்கியம்."​

"மொதல இடத்தைக் காலிப் பண்ணு!"​

"ஆமா! சோழா, என் பொண்ணுக் கிட்ட தப்பு பண்ணி எதும் மாட்டிக்கிட்டீயா.?"​

எனச் சட்டென்றுக் கேட்டார்.​

"என்ன உளறிட்டு இருக்க.?"​

"இல்ல! அவளுக்குப் பயப்புடுற மாதிரி தெரியுதேனு கேட்டேன்."​

"ஒழுங்கா போ! இல்ல அத்தைனு பாக்க மாட்டேன்"​

"ம்ம்ம்! கவியை பத்தரமா பாத்துக்கடா" என வேகமாக நடந்தார்.​

கவிக்கு தேவையான உடைகளை வாங்கி வந்து அறைக்குள் அவள் பார்வையில் படும்படி வைத்தான்.​

கவிக்கும் அது பார்வையில் பட, அவளுக்கான உடை என்று தெரிந்தது, அதை எடுத்துக் கொண்டாள்.​

இரவில் அறைக்குள் படுத்திருந்த கவிக்கு அனைத்தும் மனத்திரையில் ஓடியது, சோழாவின் முரண்பாடான நடவடிக்கைகளை எண்ணிக் குழம்பினாலும், அவளுக்கு அவன் செய்தது மறையாத வடுவாக பதிந்ததால் எப்படி யோசித்தும் அவனை மட்டும் மன்னிக்க மனதில் துளியளவுக் கூட விருப்பமில்லாமல் இருந்தாள்.​

ஆனால் சோழாவிடம் ஏதோ ஒரு விசயம் மறைக்கப்பட்டிருகிறதோ என்ற சந்தேகம் வந்தது.​

அவனின் காதல் கணவனாக வாழ்ந்த அந்த ஆறு மாத காலமும் மனக்கண்ணில் ஓடிட, அதில் பொய் இருப்பதாக உணர முடியவில்லை.​

அந்த காதல், கல்யாணம், ஒரே அறையில் தங்கிய நாள்கள் என அனைத்திலும் முழுமையான அன்பு மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. ஆனால் அவன் சொன்னானே, சொத்துக்காக காதலிச்சேன், கல்யாணம் பண்ணேனு, இப்ப என்னனா உண்மையா நேசிச்சேன்னு சொல்லிட்டு இருக்கான். அடேய்! யாருடா நீ.? எனப் புரியாத நிலையில் தவித்தாள்.​

'மாமா இறப்புக்குப் பிறகு தான் அவனின் மாற்றம் தெரிந்தது' என மூளை அறிவுறுத்த, கவி'ஆனா அம்மா கிட்ட கேட்டனே எதுவுமே நடக்கலைனு சொன்னுச்சே, அப்ப என்ன நடந்திருக்கும்.?' எனப் புலம்பினாள்.​

'அவன் அடிக்கடி உன் கிட்ட கேக்குறது சீனிப் பொண்ணா நீ.? சீனிப் பொண்ணுனு சொன்னாலே அவ்ளோ கோபம் வருது அதை யோசி' என மூளை மீண்டும் அறிவுறுத்தியது.​

'ஆ! ஆமா, ஆனா அப்பாக்கும் இவங்களுக்கும் சொத்துப் பிரச்சனை தானே இருக்கு, அதை தாண்டி என்ன நடந்திருக்கப் போது' என அடுத்து மனதைப் பிழிந்தாள்.​

எதுவுமே புலப்படாமல் முடிவில் தூக்கம் வந்திட தூங்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்.​

சோழா இரவில், வாசல் பந்தலில் படுப்பதை வழக்கமாக்கினான். தாத்தா இறந்ததால் பதினாறு நாள்களும் பந்தல் பிரிக்கப்படாமல் இருக்கும்.​

*​

கவி மனதளவில் குழப்பத்தில் இருக்க,​

அதன் பிறகு யாரிடமும் வம்பிற்கு போகவில்லை. அதே நேரம் வீரமணி, சின்னமணி அவளிடம் சாதரணமாக பேசினர்.​

நித்யாவும் கவியிடம் ஒதுங்கிப் போனாள்.​

லெட்சுமி கவியிடம் முறைத்துக் கொண்டே இருப்பார், ஆனால் பெரிதாக மாமியார் தனம் காட்டுவதில்லை.​

கவிக்கு அவர்கள் குடும்பம் வெளியில் இருந்து பார்க்கும் போது வேற மாதிரியும், உள்ளுக்குள் வந்து அவள் வம்பில்லாமல் இருக்கும் போது ஒரு மாதிரியும் காணப்பட்டது.​

நித்யாவிற்கு பெற்றவர்கள் கிடையாது, அதனால் தான் இங்கயே தங்கியுள்ளாள்.​

பட்டம்மாள் பாட்டிக்கு நித்யா இடத்தில் கவி வந்துவிட்டாள் என்ற வருத்தம் இருந்தது, அவருக்கு தாய், தகப்பன் இல்லாத பெண் நித்யா என்ற கருணை இருக்கும்.​

சோழாவும், கவியும் நேரடியாக பார்ப்பதையே தவிர்த்தார்கள்.​

தாத்தாக்கு எட்டாம் நாள் வந்தது, அதன் மதிய படையலுக்குத் தேவையானதை அனைவரும் சேர்ந்தே தயார் செய்தனர்.​

தாத்தாவிற்கு பிடித்த கெட்டி உருண்டைப் பிடிக்க மாவை தயார் செய்து தந்தார் லெட்சுமி. கவி அறைக்குள்ளே இருக்க பட்டம்மா பாட்டி அழைத்து, அவளையும் நித்யாவையும் அதைப் பிடிக்க சொன்னார்.​

இருவரும் அமர்ந்து உருண்டையைப் பிடிக்க, நித்யா பேசவே இல்லை.​

"நித்யா!"​

"ம்ம்ம்! என்ன அக்கா.?"​

"ஏன் பேச மாட்டுற.?"​

"ஒன்னுமில்லக்கா! ஏன் வம்புனு"​

"என்னைய பாத்தா சண்டைக்காரி மாதிரி தெரியுதா.?"​

"இல்ல! ஆனா நானே ஒதுங்கிப் போறேன், எனக்கு உரிமை இல்லாத இடம்" எனக் கண் கலங்கினாள்.​

"ச்சே! ச்சே! இந்த வீடு உன் அத்தை வீடு. நீ ஜாலியா இரு, இனி நம்ம ப்ரண்ட்ஸ்" எனக் கை நீட்டினாள் கவி.​

"ம்ம்ம்!"​

"நீ ஆசைப்பட்ட இடத்துக்கு நான் வரல, இது எனக்கு நிரந்தரமும் இல்லை நித்யா, உனக்கான இடம் அப்படியே இருக்கு, நான் போனதும் நீயே இருக்கலாம்"​

"அக்கா! அத்தான் மனசுல நான் இல்ல, எப்பவும் இல்லைனு தெளிவா சொல்லிட்டாரு, மறுபடியும் அவரு மனசுல நான் இருப்பேனு நம்பி ஏமாற எனக்கு தெம்பில்ல, அது உங்களுக்கான இடம், புடிக்குதோ புடிக்கலையோ அது உங்க விருப்பம்"​

"நீ என்னைய விட சின்னப் புள்ளையா இருந்தாலும் தெளிவா பேசுற நித்யா"​

"எனக்கு அப்பா, அம்மா இல்ல அத்த தான் எல்லாமே, அது தான் அத்தானை கட்டிக்கப் போறனு ஆசையை வளத்துச்சு, ஆனா அத்தான் என் கிட்ட அப்படி பேசினதில்ல, அப்ப புரியல எனக்கு, இப்ப புரியுது ஆனா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குக்கா" எனக் கண் கலங்கிக் கொண்டே சிரித்தாள்.​

"ஏய்! அழுகாத ப்ளீஸ், எனக்கு கில்டியா இருக்கு நித்யா, சாரி" என்றாள் கவி.​

"பரவாயில்ல அக்கா, அத்தானுக்கு உங்களைப் புடிச்சு இருக்கு அவ்ளோ தான். அவரு சந்தோஷமா இருந்தா போதும்."​

"ம்ம்ம்!"​

நித்யா சிரிக்க, கவியின் இயற்கையான குணம் வெளிவந்தது. இருவரும் பேசிச் சிரித்து உருண்டையைப் பிடித்தனர்.​

அடுப்படி வழியாக வந்த வீரா"ஹாய் கேர்ள்ஸ்! என்ன நார்த் அன்ட் சவுத் போல் ஒன்னா உட்காந்து இருக்கீங்க.?" எனக் கேட்டப்படி அவர்கள் எதிரில் அமர்ந்தான்.​

"ம்ம்ம்! நார்த் அன்ட் சவுத் ஆர் அட்ராக்ட் ஈச் அதர்." எனச் சிரித்தாள் கவி.​

"அப்படினா என்னக்கா.?"​

"சண்டைப் பூனைங்க சேர்ந்துட்டீங்கனு சொல்றாங்க நித்யா!"​

"ஓ! ஆமா அத்தான்" என்றாள் அவள்.​

"நீ எல்லாரையும் அத்தானு சொல்றீயே, மூணுப் பேரும் ஒன்னா நின்னா எந்த அத்தானை மென்சன் பண்ணுவ.?" எனக் கேட்டாள் கவி.​

"அது சிம்பிள், மேடம்! அத்தானு ரொம்ப வெட்கப்பட்டு கூப்புட்டா நானும், சின்னாவும் திரும்பி பாக்க மாட்டோம். எங்களை தனியா கூப்புட்டா நடு அத்தான், சின்ன அத்தானு அடைமொழி வரும் அண்ணி" எனக் கிண்டல் செய்தான் வீரா.​

"ஓ!" என கவி சிரிக்க, வீராவும் சிரித்தான்.​

நித்யா"போங்கத்தான்! கிண்டல் பண்றீங்களா.?" எனச் சிணுங்கினாள்.​

"பாருடா! இந்தம்மா நம்மளை பாத்தும் வெட்கப்படுது" எனத் தலையை ஆட்டினான் வீரா.​

"வீரா! என்னைய கேட்டா உன் அண்ணன் தான் நித்யாவ மிஸ் பண்ணிட்டாருனு சொல்வேன். எவ்ளோ நல்லப் பொண்ணா இருக்கா" எனக் கவி கூறி முடிக்க, சோழா தண்ணீர் குடிக்க வந்தவன் அப்படியே நின்றான்.​

மூவரும் அவனைப் பார்த்து பேச்சியில்லாமல் நிறுத்த, "நித்யா! நீ நல்ல பொண்ணு தான், ஆனா நான் தான் உனக்குப் பொருத்தம் இல்லை, உன் மனசு கஷ்டப்பட நானும் ஒரு வகையில் காரணமாகிட்டேன், மன்னிச்சுடு. கண்டிப்பா என்னைய விட பெஸ்டா ஒருத்தனை உனக்காக பாத்து கூட்டிட்டு வரேன்!" என்றான் சோழா.​

"அத்தான்! நீங்க வருத்தப்படாதீங்க, நம்ம யாரு மேல வேணாலும் ஆசைப்படலாம் ஆனா கடவுள் போடுற முடிச்சு தான் முடிவு, நான் ஓகே அத்தான்." எனச் சிரித்தப்படி வெட்கப்படாமல் தெளிவாக கூறினாள். அதுவே புதுமையாக இருந்தது. இல்லை என்றால் நித்யா சோழாவிடம் நெளிந்து, குலைந்து தான் பேசுவாள்.​

சோழா அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்திட, மறுபடியும் மூவரும் பேசத் தொடங்கினர்.​

லெட்சுமி அனைத்தையும் கவனித்தாலும் எதிலும் தலையிடவில்லை. நித்யா கவியிடம் பேசும் போது சிரித்ததே அவருக்கு பெரிய நிம்மதியாக இருந்தது.​

முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு, சோகமாக இருந்தவள், கவி, வீரா இருவரிடமும் சிரித்துப் பேசியது அவருக்கும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.​

பட்டம்மா பாட்டி"பெரியவங்க எப்படி சண்டைப் போட்டுகிட்டாலும் இந்தப் புள்ளைங்க ஒன்னாயிடுதுங்கள லெட்சுமி, இல்லைனா! சோழா அவளைப் போய் கல்யாணம் பண்ணி இருப்பானா, அதுங்க மனசுக்குப் புடிச்சா போதுமனு நெனைக்குதுங்க. நீயும் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்துப் போ" என்றார்.​

"நான் என்னா எல்லாத்தையும் மூட்டைக் கட்டிகிட்டா போகப் போறேன் அத்த, வரவள்க இந்தக் குடும்பத்தை ஒத்துமையா வச்சுக்கிட்டா சரி."​

"ஏன் லெட்சுமி! சோழா தான் மனசுக்குப் புடிச்சவளைக் கட்டிக்கிட்டான். நித்யாவை வீராக்கு கட்டி வச்சா என்ன.?" எனப் பாட்டி கேட்டார்.​

"போதும் அத்த, அவ மனசுல நான் ஏற்கனவே ஆசையை வளத்து ஏமாத்திட்டேன். இனி நடக்குறது தானா நடக்கட்டும்" எனக் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு வேலையைத் தொடங்கினார்.​

எட்டாம் நாள் படையல்...​

தாத்தா அலமாரியில் அவரின் பொருட்கள் இருக்கும், அதை சாமிக் கும்பிட எடுத்துக் கொண்டு வருமாறு லெட்சுமி நித்யாவிடம் கூற, அவளோ கவியிடம் கூறினாள்.​

கவியும் அங்குச் சென்று தாத்தா பயன்படுத்திய பெல்ட், வாட்ச், சட்டை, மோதிரம், பேனா, கண்ணாடி என இருக்க அனைத்தையும் எடுத்தவள், அதில் இருந்த ஃபோனை பார்த்தாள்.​

அது தாத்தா மறு ஒரு முறை சென்னை வந்த போது கவியும், சோழாவும் சேர்ந்து வாங்கிக் கொடுத்தது.​

அதையும் சேர்த்து அந்தப் பொருட்களோடு எடுத்துக் கொணடு படையலில் வைத்தாள்.​

படையல் முடித்து மீண்டும் அதைப் பத்திரமாக எடுத்து வைக்குமாறு லெட்சுமி கூறினார். பதினாறாம் நாள் மீண்டும் அதை படையலில் வைக்க வேண்டும்.​

*​

அடுத்து வந்த நாள்களில் கவி ரொம்ப அமைதியாக நடமாடினாள். சோழா பக்கமே திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.​

அடுத்த நாள் தாத்தாவின் பதினாறாம் நாள் காரியம்.​

அன்று இரவு...​

கவி அறைக்குள் இருக்க, சோழா எதையோ எடுக்க வந்தான். அடுத்த நாள் காரியத்திற்கு நண்பர்கள், உறவினர்கள் என அனைவரையும் அழைத்தாயிற்று.​

சீனி, அரும்பு மட்டும் தெரிந்தே பட்டியலில் விடுப்பட்டனர்.​

சோழா அறையில் இருந்து கதவு வரை சென்றிருப்பான், கவி"நான் கொஞ்சம் பேசனும்" என்றாள்.​

அவனோ திரும்பிப் பார்க்க, கவி எழுந்துச் சென்று கதவினை மூடினாள்.​

"என்ன.?" என்றான் அவன்.​

"நாளைக்குக் காரியத்திற்கு என் அப்பா, அம்மாவைக் கூப்புடனும்"​

"முடியாது!" எனத் திரும்பிக் கதவைத் திறக்க போனான்.​

"இந்த ஆறு மாசமும் நான் உங்கப் பொண்டாட்டினா, என் அப்பா, அம்மா இந்த வீட்டுக்கு உறவு. கூப்புட்டு தான் ஆகனும்"​

"நீ எப்டி பேசினாலும் முடியாதுடி"​

"நான் எப்டி பேசினாலும் கூப்புட மாட்டீங்களா.?"​

"ஆமா!"​

"நான் உங்கப் பொண்டாட்டினு சொன்னா"​

"ஆனா சீனிக்குப் பொண்ணாவும் இருக்கிறீயே!"​

"சரி! நாளைக்கு மட்டும் அவங்களை கூப்புடுங்க, இனி உங்களுக்கு பொண்டாட்டியா இருக்கேன்" என்றாள்.​

"புரியல!"​

"நீங்கச் சொல்றதைக் கேக்குறேன்"​

"என்ன திடீருனு, எதும் பிளான் பண்றீயா.?"​

"ஆமா! உங்களை விட்டு ஓட பிளான் பண்றேன். அதான் கடைசியா அப்பா, அம்மாவை கூப்புட சொல்றேன். போதுமா.?"​

"என்னைய விட்டு ஓடிப் பாரு தெரியும்!"​

"ஏன் முடியாதா.?"​

"முடியாது!" என்றான் அழுத்தமாக.​

"அதை அப்புறம் பாக்கலாம், நாளைக்கு கதைக்கு வாங்க"​

"அந்தாளு எனக்கு ஆகாதவன், அவனைக் கூப்புட சொல்லி என் கிட்டயே கேக்குற நீ, இது என்ன வீம்பா.?"​

"நீங்க எவ்ளோ பண்ணீங்க.? நான் பொறுமையா இருந்தேன்ல. அந்தப் பத்து நாள்களும் என்னைய கொடுமைப் பண்ணீங்க, அந்தப் பாவத்த கழிக்க முடியாது, ஆனா என்னைய நீங்க விரும்பினது உண்மைனா, நாளைக்கு என் அப்பா, அம்மா வரனும். தாத்தா பதினாறாம் நாளுக்கு அவங்க வரனும்" என்றான் அழுத்தமாக.​

"நான் தான் உன்னைய உண்மையில் விரும்ப..." என ஆரம்பித்தவனிடம், "உங்க மனசுல நான் இருக்கேனு தெரியும். சும்மா கதைப் பேசாதீங்க, எனக்கு நாளைக்கு என் அப்பா, அம்மா வரனும்" என்றாள்.​

"முடியாதுடி!" என வேகமாக வெளியேற போனவனைக் கைப்பிடித்து தடுத்தவள்,​

"ப்ளீஸ் மைனரு!" என்றாள் பாவமாக.​

அவளின் விழிகளில் வீழ்ந்தவன், எழ முடியாமல் தவித்தான்.​

"என்னைய என்ன பண்ண சொல்ற.? நான் உனக்கு பண்ணது ரொம்ப தப்பு தான், தப்பு இல்ல பாவம், பெரிய பாவம். ஏன் நான் கனவுல கூட நெனைக்கல உன் கிட்ட அப்படி நடந்துப்பனு, ஆனா உன் அப்பா விசயத்துல நான் இவ்ளோ அடாமென்டா இருக்க எனக்குள்ள ஏதாச்சும் காரணம் இருக்குமுனு யோசிக்க மாட்டீயா நீ.?" என முதன் முறையாக கேட்டான்.​

"என் அப்பா, அம்மா வரனும்." என பிடிவாதமாக, அவன் கைகளை விடாமல் கூறினாள்.​

"சரி! கூப்புடு, நீயே கூப்புட்டுக்கோ, பட்! ஒரு கண்டிசன் உனக்கு டைவர்ஸ் தர மாட்டேன், என் கூட தான் சாவுற வரை நீ வாழனும், இதுல இஷ்டம் இல்லைனா உன் அப்பா, அம்மா வரக்கூடாது" என்றவனை புருவத்தைச் சுளித்து நோக்கிய அவளின் பதிலை எதிர்பாராமல் வெளியேறினான்.​

தொடரும்...​

 

Mathykarthy

Well-known member
நித்யா ரொம்ப தெளிவா இருக்கா....

அவ்வளவு பேசிட்டு இப்போ குடும்பமே அமைதி ஆகிட்டு... 🤔

இந்த சீனி என்ன தான் பண்ணாருன்னு தெரியலயே.... 🙄
 

Priyakutty

Active member
நித்யா மனசு தெளிவு நல்லது 😊

அப்படி என்ன பண்ணாரு அந்த சீனி
... 🙄
 
Top