எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அத்தியாயம் - 09

admin

Administrator
Staff member

மைனரு மனசுல மச்சினி 09​

சோழாவின் வார்த்தைகளைக் காற்றில் பறக்க விட்ட கவி, எப்பொழுது விடியும் அப்பா வீட்டிற்குப் போய் அழைப்பு விடுக்கலாம் எனக் காத்திருந்தாள்.​

காலையில் விடிந்ததும், தன்னைத் தயார் படுத்திக் கொண்டு வெளியில் வந்தவளை ஒரு மாதிரி உதட்டைச் சுளித்தப்படி பார்த்தார் லெட்சுமி.​

பாட்டியிடம்"என்னத்த இவ, இவ்ளோ வெள்ளனே எழுந்திரிச்சு எங்கப் போறா?" எனச் சந்தேகமாக கேட்டார்.​

அவர் பேசியது காதில் விழலைனாலும் கவி பாட்டியின் அருகே வந்து"பாட்டி! மதியம் படையல், சாயங்காலம் கருமாதிக்கு என் அப்பா வீட்டைப் போய் கூப்புடப் போறேன், போயிட்டு வரேன்." எனக் கிளம்பினாள்.​

"ஏய் இந்தாடி! அந்த வீட்டைக் கூப்புடுறதா இருந்தா போயிட்டு வராத, அங்கயே இருந்துக்கோ" என்றார் வேகமாக.​

"கடவுளே! உங்கப் பையன் கிட்டயே சொல்லியாச்சு, மறுபடியும் உங்கக் கிட்ட ஆரம்பிக்க முடியாது, ஆளை விடுங்க" என்றாள் பதிலுக்கு.​

பின் பக்கத்தில் இருந்து சோழா உள்ளே நுழைய, அவனைக் கண்ட லெட்சுமி​

"டேய்! என்னடா இது, ஏதோ கொஞ்ச நாளா அடங்கி இருக்கானு நெனச்சேன். வேதாளம் முருங்க மரம் ஏறினாப்ல மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டா, என்னனு கேளுடா அப்பனை கூப்புட போறாளாம்" என மகனிடம் குறைப் படித்தார்.​

அவளைத் திரும்பி பார்த்தவாறு "போகட்டும் விடும்மா" எனக் கூறி, அவன் அறையை நோக்கிச் சென்றான்.​

கவியும் வெளியில் செல்ல, "என்னத்த! இவன் கண்டுக்காம போறான்" எனப் புலம்பினார்.​

"சரி விடு! என்ன இருந்தாலும், உறவுனு ஆச்சு, இனிமே தடுக்க முடியுமா.?"​

"அப்படினா! அந்தக் குடும்பத்தை நான் வெத்தலை வச்சு வரவேற்கனுமா.?" எனக் கண்டபடி திட்ட ஆரம்பித்தார்.​

அவரின் சத்தத்தால் வெளியில் வந்த வீரா"அம்மா! சும்மா கத்தாத, அமைதியா இரு, இப்ப என்ன குடியா முழுகிட்டு, அண்ணனுக்கு எல்லாம் தெரியும், வேலையைப் பாரு" என அதட்டினான்.​

"என்னத்த தெரியுமோ, அந்தக் குடும்பத்துப் பொண்ணை விரும்பும் போதே அவனுக்குத் தெரியல தேரை இழுத்துத் தெருவில் விடுறோமுனு. இவன் வேற" எனப் புலம்பியப்படி சென்றார்.​

*​

கவி சென்று கருமாதிக்கு அழைக்க முதலில் முடியாது எனக் கூறிய சீனி, பிறகு மகளின் கட்டாயத்தால் வருவதாக கூறினார், அரும்புக்கு சொல்லவே தேவையில்ல, அவர் எப்பவும் தயார் தான்.​

மதியம் படையலுக்கு பெண்கள் மட்டுமே கலந்துக் கொள்வதால் அரும்பு மட்டுமே வந்தார், படையலுக்குத் தேவையான பழவகைகள், பலகாரங்கள் என வாங்கி வர, அதை இலையில் வைத்து சாமிக் கும்பிட்டனர்.​

மதியம் விரதத்திற்கான சாப்பாடு நடைப்பெற அரும்பு அமர்ந்து சாப்பிட்டு விட்டு, மாலை வருவதாக கூறி வீட்டிற்குச் சென்றார்.​

மாலை ஆறு மணியிருக்கும், அடுத்த சடங்கிற்கான வேலைகள் தொடர்ந்தது.​

கொள்ளி வைத்தவர் தலைமுடி எடுத்து, ஆண்கள் கல் நட்டு சுடுகாடு சென்று வருவர். அந்தச் சடங்குத் தொடங்க சீனி வந்தார்.​

அவரும் அனைவருடன் சேர்ந்து சுடுகாடு சென்று வந்தார். அதன் பின் தாத்தாவிற்கு போட்டோ திறந்திட, உறவு முறைகளில் இருப்பவர்கள் சோழாவிற்கு வேஷ்டிச் சட்டை அணிவர்.​

கூடவே வீரமணி, சின்னமணிக்கும், கவி, லெட்சுமிக்கு என புது ஆடைகள் தருவர். அதன் படி முறைத் தொடங்க, முதலில் தாய்மாமன் அல்லது சம்பந்தி முறையில் உள்ளவர்கள் வரவேண்டும்.​

"சீனி! நீ வாய்யா, நீ தான் முதலில் வேட்டிக் கட்டனும், வந்து மருமகனுக்குக் கட்டு" என்றார்.​

சீனி விருப்பம் இல்லை என்றாலும், வேட்டியை எடுத்து அருகில் நின்ற ஒரு ஆளிடம் கொடுத்துவிட்டு, மகளை அழைத்துக் கையில் அவளிற்கான புடவையைக் கொடுத்தார்.​

சோழாவிற்கு கோபம் ஏறிட, அவன் பார்த்தது கவியை தான்.​

அவளோ தந்தையிடம் புடவையைப் பெற்றுக் கொண்டு, ஒருவர் வைத்திருந்த சோழாவிற்காக கொடுத்த வேட்டியையும் வாங்கினாள்.​

"ஏன்பா! கையில் கூடக் கொடுக்க தகுதியில்லாதவரா உங்க மாப்புள்ள.?" எனக் கேட்க, சீனி ஆச்சரியமாக பார்த்தார், அதைவிட ஆச்சரியமாக சோழா நோக்கினான்.​

"கவி! அவனை மாப்புள்ளைனு சொல்லாத, எனக்கு மாப்புள்ள ஆகத் தகுதி இல்லாதவன்" என்றார் சீனி.​

"அப்பா! போதும்" என அவள் கையில் இருந்த புது துணிகளைத் தூக்கி அவர் முகத்தின் முன்னே எறிந்தாள்.​

"இதுக்காக ஒன்னும் உங்களை நான் வரச் சொல்லல, அன்னைக்கு இந்த ஊர் முன்னாடி தான், நான் இவரோட பொண்டாட்டினு உங்களுக்குத் தெரிஞ்சுது, அப்ப எனக்குப் புடிக்கல, ஏனா நாங்க பிரியுற நெலமையில் இருந்தோம், பிரிஞ்சு சீனிப் பொண்ணா இருக்க ஆசைப்பட்டேன்.​

இன்னைக்கும் இதே ஊர் முன்னாடி தான் நிக்கிறேன். ஆனா என்ன சீனிப் பொண்ணா இருக்க ஆசைப்படல, இந்தா இந்தச் சோழா பொண்டாட்டியா இருக்க ஆசைப்படுறேன். இனி எப்பவும் நான் இவரோட பொண்டாட்டி தான்.​

உங்கப் பொண்ணுச் செத்துட்டா, இனி சீனிக்குப் பொண்ணு இல்ல, நீங்கப் போகலாம், இதைச் சொல்ல தான் உங்களை வரச்சொன்னேன்" என்றாள் அழுத்தமாக.​

"கவி! என்னடி இது எல்லாம்.? நீ எங்கப் பொண்ணுடி" என அவளைப் பிடித்து உலுக்கினார் அரும்பு.​

"இல்ல! இனி அப்படிச் சொல்லிட்டு இங்க வராத"​

"டேய்! என் பொண்ணுக் கிட்ட என்னடா சொல்லி வச்சு இருக்க, அவளை எதுவும் சொல்லி பிளாக் மெயில் பண்றீயா.? காலையில் வரை அப்பானு ஆசையா பேசினவ இப்ப வெறுத்துப் பேசுறா, அப்ப நீ ஏதோ பண்ணி இருக்க, கவி! நீ பயுப்புடாத நான் அப்பா இருக்கேன்" என்றார் சீனி.​

சோழாவிற்கே புரியாத புதிராக இருக்க, அவரின் பேச்சில்"யோவ்! உன் பொண்ணு எப்ப என்ன பேசுறானு எனக்குமே புரியல, நீ கொஞ்சம் வாயை மூடு, இதுல அவளை பிளாக் மெயில் வேற பண்றாங்க, உன் மேல இருக்குற கடுப்பில் எதையாவது எடுத்து மண்டையைப் பொழந்துடுவேன்" என்றான் காட்டமாக.​

"என்னடா! என் பொண்ணை உன்னோட பக்கம் பேச வச்ச திமிரில் பேசுறீயா.?" என அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தார்.​

சோழாவும் அவரை எதிர்க்க போக,​

"அய்யோ நிறுத்துங்க! நான் உங்களுக்குப் பொண்ணே இல்லைனு சொல்லிட்டு இருக்கேன், அவரு கிட்ட சண்டைக்குப் போறீங்க.? நான் என்ன பச்ச கொழந்தையா, என்னைய மிரட்டி பேச வைக்க, எனக்கு பிரச்சனைனா போலிஸ், கோர்ட்னு போகத் தெரியும், அந்த மாதிரி ஏற்கனவே முடிவு எடுத்தவ தான்.​

ஆனா உண்மை என்னனுத் தெரியாம முடிவு எடுத்துட்டேன். நீங்க முதலில் வெளியில் போங்க" எனக் கத்தினாள்.​

"உனக்கு அவனையும், அவன் குடும்பத்தையும் பத்தி தெரியாது கவி, தெரிஞ்சா இப்டி பேச மாட்ட, அவனோட அப்பன்..." என சீனி ஆரம்பிக்க, சோழா அவரை நோக்கிப் பாய்ந்து வருவதற்குள், கவியே தன்னைப் பெற்ற தந்தையை கை நீட்டிருந்தாள்.​

கன்னத்தில் கை வைத்த சீனி, தன் மகளா இது... தன்னை அடித்தது இவளா! என அதிர்ச்சியும், ஆச்சரியமாக பார்த்தார்.​

சோழாவிற்கும் அது அதிர்ச்சி தான், சுற்றி இருந்தவர்கள் பேரதிர்ச்சியாக சலசலத்தனர்.​

அரும்பு"ஏய்! என்ன காரியம் பண்ணடி.? அவரு உன்னைய பெத்தவருடி" என மகளை அடிக்க ஆரம்பித்தார்.​

அவரைத் தடுத்து நகர்த்தி விட்ட கவி,​

"இப்ப நீங்க என்ன சொல்ல வந்தீங்கனு எனக்குத் தெரியும், அது முடிஞ்சுப் போனது. இனி ஒரு தரம் அதைப் பேசிட்டு வந்தீங்க, என்னைய பெத்துட்டீங்கனு பாவம் பாக்க மாட்டேன்" எனச் சீறியவள், அவர் முன்னே சென்று"இதுக்கு மேல இங்க நின்னீங்க, என் மாமனார் சாக அவரை மனதளவில் தூண்டியது நீங்க தானு நானே கேஸ் குடுத்துடுவேன்." என்றாள்.​

அவர் முழிக்க, "உங்களுக்கு நான் இதை விட பெரியத் தண்டனைக் கொடுத்திருக்க முடியாது, யாரை நான் கல்யாணம் பண்ணக் கூடாதுனு நினச்சீங்களோ அவரு தான் என் புருசன், நீங்கப் பொண்ணை பெத்தும் அவ உயிரோடு இருந்தும் உங்களுக்கு உரிமைக் கிடையாது, வாழ்க்கைப் பூராவும் அத நெனச்சி நொந்து சாகுங்க, எந்த உறவா இருந்தாலும் அதுக்குள்ள உணர்வுகள் இருக்குமுனு புரியாத முட்டாளா இருக்க உங்களுக்குப் போய் நான் பொறந்தனே, நீங்க ஒரு சுயநலவாதி, மனசாட்சியே இல்லாத ஆத்மா, நீங்கப் பண்ண பாவதுக்கு நான் தண்டனைத் தந்துட்டேன், நீங்க இருந்தாலும் செத்தாலும் அனாதை தான்" எனக் கத்தினாள்.​

"கவி!" என்றழைத்தான் சோழா.​

"எனக்குத் தெரியும் சோழா, எல்லாமே தெரியும். இனி நான் உன் பொண்டாட்டி, இந்த சீனிக்குப் பொண்ணு இல்லை" என்றாள்.​

"ஏய்! அந்த இடத்தை நான் செத்தாலும் தர மாட்டேன்டா. என் பொண்ணை விட்டே என்னைய அடிக்க வச்சுட்டில" எனக் கொதித்தார் சீனி.​

"அந்த இடம் என் பேருக்கு வந்துட்டு, நீங்க கெளம்புங்க" என்ற மகளைப் பார்த்தவர், மனைவியைக் காண, "அவளுக்கு தானே போகப் போதுனு நாலு நாள் முன்னாடி தான் மாத்திக் கேட்டா நானும் எழுதிக் கொடுத்துட்டேனுங்க, நம்ம பொண்ணுனு..." என இழுத்தவரை,​

"போடி! என்னைய தோக்கடிச்சுட்டீங்கள, உன்னைய..." என மனைவியை தாக்கியவர், மற்றவர்கள் தடுக்க, வீட்டை நோக்கிச் சென்றார்.​

சீனி அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற, புரியாத அரும்பு கூடவே பாவமாக சென்றார்.​

கவியின் மனம் ஆறவே இல்லை, அறைக்குள் சென்றுக் கட்டிலில் சாய்ந்தவள் எழவே இல்லை.​

கருமாதி முடிந்து அவரவர் வீட்டிற்குச் செல்ல, கவியிடம் யாருமே போக எண்ணவில்லை. அவளை தனியாக விடும்படி சோழா கூறியிருந்தான்.​

அனைத்து காரியங்களையும் முடித்து சோழா அவன் அறைக்குள் சென்று தாழிட்டான்.​

கவி இன்னும் கட்டிலில் தான் படுத்திருந்தாள், அவள் அருகில் சென்றவன், "கவி!" என்றழைத்தான்.​

கண் விழித்துப் பார்த்தவள் எழுந்து அமர்ந்திட, அவள் அருகில் அமர்ந்தான்.​

"சொல்லு! உனக்கு எப்டி தெரியும்.?"​

கவி கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்தப்படி, அருகே கிடந்த தாத்தாவின் ஃபோனை எடுத்து அவன் முன்னே போட்டாள்.​

அதில் ஒரு வீடியோவை ஓட விட்டாள்.​

*​

தாத்தா பயன்படுத்திய பொருட்களை பத்திரமாக வைக்கப் போன கவி, அவரின் ஃபோனை மட்டும் தன் அறையில் சார்ஜரில் போட்டாள்.​

அன்று இரவு அந்த ஃபோனை தாத்தா நினைவாக சும்மா திறந்துப் பார்த்தாள். அதில் இருந்ததை எல்லாம் ஆராய்ந்தாள்.​

அப்பொழுது தான் அந்த வீடியோ சிக்கியது.​

மருத்துவமனையில்...​

சிவமணிக்கு விபத்துக்குள்ளாகி அவசர சிகிச்சையில் படுத்திருக்க, தாத்தாவை தான் அவர் தேடினார்.​

முதலில் சிவமணிக்கு முதலுதவி அளித்ததால் தாத்தாவை அனுமதிக்கவில்லை, சோழாவும் வந்துச் சேர, சிவமணி இறுதிக் கட்டத்தில் இருந்தமையால் தாத்தா, சோழா மட்டுமே உள்ளே சென்றார்கள்.​

அப்பொழுது தான் அவசரத்தில் தாத்தா கையில் உள்ள ஃபோனை சட்டை பையில் போட அது சட்டைக்குப் பாதியாக நிற்க, அவர் கை அழுந்தப்பட்டு வீடியோ ஆன் ஆனது.​

"அப்பா! உங்களுக்கு ஒன்னுமில்ல!" என சோழா ஆறுதல் கூறினான்.​

சிவமணி தாத்தாவிடம்"அப்பா! அப்பா!" என அழுதார்.​

"என்னப்பா! உனக்கு ஒன்னுமில்ல ராசா, அழுவாத" என எமனிடம் போகப் போகும் மகனைக் கட்டி அணைத்து அழுதார்.​

"அப்பா! நான் உங்கப் புள்ள இல்லையா.?" எனக் கேட்க, தாத்தா பதறி அதிர்ச்சியானார்.​

சோழாவும் புரியாமல் பார்க்க, தாத்தா "டேய்! என்னடா பேசுற, நீ என் புள்ளப்பா" என்றார்.​

"இல்ல! எனக்குத் தெரிஞ்சுட்டு" எனக் கண்களில் நீர் வழியக் கூறியவர், "சீனி சொல்லிட்டான். அவன் பொண்ணை கட்டிக்கிற மாப்புள்ளைக்கு அந்த இடமுனு ஊர்ல பேசிக்கிட்டாங்க, அதான் நான் அவன்ட போய் சோழாக்குப் பொண்ணு கேட்டேன். ஆனா..." என நிறுத்தித் தடுமாறினார் சிவமணி.​

பேசவே முடியாமல் பேசினார் அவர்.​

"அவன் என்ன சொன்னான்.?" என தாத்தா சீறி ஆதங்கத்துடன் கேட்டார்.​

"என் பொறப்பே தப்பானதாம், யாருக்கோ பொறந்தவன் நானாம், அந்த வழியில் வந்த என் பையனுக்கு அவன் பொண்ணைத் தர மாட்டானாம். நான் உங்கப் புள்ள இல்லையாப்பா" என கஷ்டப்பட்டுக் கேட்டார்.​

"அவன் பொய் சொல்றான், நீ எம்புள்ள தான்டா" என தாத்தா ஆறுதல் செய்தார்.​

"இல்லப்பா! அவன் அழுத்தமா சொன்னான். அவன் அப்பாவும் நீங்களும் மட்டுமே அறிஞ்ச விசயமாம். நான் உங்கப் புள்ளை இல்லைனு சத்தியம் பண்ணிச் சொன்னான். என் பொறப்பைப் பத்தி தப்பா பேசினவன் என் புள்ளைய பத்தி தப்பா பேசி பொண்ணுத் தர மாட்டேனு அசிங்கப்படுத்தி அனுப்பிட்டான்பா, என்னால தாங்க முடியல" என மூச்சை இழுத்து விட்டார் சிவமணி.​

தாத்தா அழுதார், சோழா"அப்பா! அவன் எல்லாம் ஒரு ஆளா.? இவரு நம்ம தாத்தா, தாத்தா, உங்கப்பா" என ஆறுதல் கூறினான்.​

ஆனால் சிவமணி ஏற்கவில்லை. "அவன் சொன்னத நெனச்சுட்டே நடந்தேன்டா சோழா, எங்க பஸ் வந்துச்சுனு தெரியல எப்ப மோதினனு தெரியல, இப்ப சாகப் போறேன். அப்பா! நீ எனக்கு ரத்தப் பந்தம் இல்லைனாலும், எனக்கு அப்பா தான்." என்றே கூறி மூச்சை இழுத்து ஒரேதாக விட்டார்.​

"அப்பா!" என அலறினான் சோழா.​

"அய்யோ, என் ராசா யாரு என்ன சொன்னா என்ன.? நீ என் புள்ளடா. படுபாவி சொல்ல மாட்டேனு எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டானே, சொல்லிட்டானே. என் குடும்பத்தையே காவு வாங்க வந்த பாவி அவன், படுபாவி" எனக் கத்தினார் தாத்தா.​

"தாத்தா! என்ன சொல்ற.?" எனப் புரியாமல் கேட்டான் சோழா.​

"ஆமான்டா! என் பொண்டாட்டி நடவடிக்கைச் சரியில்ல, தட்டிக் கேட்டப்ப கோச்சுட்டுப் போய் அவ அப்பா வீட்டுல இருந்தா, சரினு சமாதானம் பண்ண போனப்ப யார் மூலமா வந்த இவன் வயித்துல இருந்தான். அவளோட அப்பா காலுல விழுந்து அவளை ஏத்துக்க சொன்னார். அந்த விசயம் எனக்கும், சீனி அப்பனுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.​

இவன் பொறந்ததும் அவ செத்துப் போயிட்டா, மறுகல்யாணம் பண்ணாம இவனுக்காக வாழ்ந்துட்டேன். அவ பண்ண தப்புக்கு இவன் என்ன செய்வான்.? ஆரம்பத்துல மனசு ஏத்துக்கல ஆனா இவன் முகத்தைப் பாத்து, வெளியில சொல்லாம என் புள்ளையாவே வளர்த்துட்டேன்.​

என் தம்பி குடிகாரன் அதனால நான் சம்பாரிச்சத வாங்கி அரும்பு அம்மா இவனையும், அரும்புவையும் சேர்த்து வளர்த்தாள். எனக்கு இந்தப் புள்ளைங்களுக்காக சம்பாரிக்க தோண ஓடி ஓடி சம்பாரிச்சு சேத்தேன். இவனும் சும்மா சொல்லக் கூடாது நல்லா உழைச்சான்.​

ஆனா சீனி அப்பன் தன் புள்ளைக்கு அரும்புவைக் கட்டி வச்சுட்டு, அவன் கிட்ட உண்மை எல்லாத்தையும் சொல்லி, சிவமணி யாரோ வாரிசு அதனால என் எல்லா சொத்துக்கும் சீனி தான் வாரிசுனு ஆசையைக் காட்டிட்டு செத்துப் போயிட்டான். சீனியும், என்னைய எழுதி வச்சே ஆகனும் இல்லைனா சிவமணி உனக்குப் பொறந்தவன் இல்லைனு சொல்லிடுவேனு சொன்னான்.​

அதான் நானும் என்னால முடிஞ்சதைச் சமாளிச்சு சொத்தைப் பிரிச்சு, அவன் கேட்ட அந்த இடத்தையும் கொடுத்து தொலைஞ்சேன். பாவம்! அரும்புக்கு ஒன்னும் தெரியாது, அவ வாழ்க்கையும் இருக்கேனு யோசிச்சு அமைதியாகிட்டேன். இப்டி இவன் சாகப் போறானு தெரிஞ்சு இருந்தா உண்மையைச் சொல்லி இருப்பேன். ஆனா தாங்க மாட்டான்டா. நீங்க எல்லாம் நான் சொத்தைக் கொடுத்துட்டேனு எப்பவும் திட்டுவீங்க ஆனா நான் பெக்காத புள்ள இவன் ஒரு வார்த்தை சொன்னது இல்ல.​

அன்னைக்கு உனக்காக கவிகுட்டிய பொண்ணுக் கேட்டப்பவும், உனக்கு மகனே இல்ல இதுல எங்கயிருந்துப் பேரனு கேட்டான் அந்த சீனி பாவி!" என அழுதார் தாத்தா.​

"அவனை..." என சோழா வெகுண்டு கிளம்ப, தாத்தா"இவன் என் புள்ள, அது மட்டும் தான் வெளியில் தெரியனும். அவனை நீ அடிக்கப் போறனு ஊர் முழுசும் என் புள்ளைய அசிங்கப்படுத்திடாதடா..." எனத் தடுத்தார்.​

அதன் பின் வீடியோ மெல்ல ஓய்ந்தது.​

சோழாவின் கண்களில் நீர் வழிய, கவியின் கண்களிலும் நீர் வழிந்தது.​

"என்ன பெத்தவரு இவ்ளோ மோசமுனு எனக்குத் தெரியாது!" என்றாள் கவி.​

"என் அப்பா அந்தாளுக்கு என்ன பாவம் செய்தார்.?" எனக் கேட்டான்.​

"என்னால ஜீரணிக்கவே முடியல!" என அவளும் அழுதாள்.​

அவளை தன்னோடு அணைத்தவன், ஆறுதல் செய்தான்.​

"நீ எதுக்கு அழுது அந்தாளுக்காக கண்ணீரை வீணாக்குற.? விடு" என இறுக்கி ஆறுதல் செய்தான்.​

"அவருக்கு நான் விலகியதே தண்டனை தான். அதுவும் ஒரு தகப்பனை கை நீட்டி எந்தப் பொண்ணும் அடிக்க மாட்டா, நான் அடிச்சேன். அது அவருக்கு வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத அடி. அவருக்குத் தண்டனை போதுமா சோழா" என நிமிர்ந்துக் கேட்டாள்.​

"ம்ம்ம்! அவரைப் பத்தி நினைக்காத"​

"அவரைப் பத்தி இனி நான் நினைக்க மாட்டேன். ஆனா அவரைப் பழிவாங்குறேனு என்னைய, என் உணர்வுகளை கொன்னுட்டீங்களே, இனி எப்டி உங்கக் கூட இந்தப் படுக்கையில் நான் வாழ முடியும்.?" எனக் கேட்டாள்.​

"என்னைய மன்னிச்சுடு மச்சினி! அந்த நேரத்தில் இருந்த வெறி, கோபம் என்னால கட்டுப்படுத்த முடியல, நீயும் நான் சீனிப்பொண்ணுனு சொன்ன, எனக்கு அது தான் மூளையில் ஏறியது. என்னைய அறியாம நான் செஞ்ச பாவம் அது, மன்னிச்சுடுடி." என அவளின் கைகளைப் பிடித்தான்.​

"பெத்தவரு செஞ்ச தப்புக்கு வாழ்நாள் பூரா தலை மூழ்கிட்டேன். ஆனா கட்டுனவரு..." என அடுத்துப் பேச போனவளைத் தடுத்தவன்"என்னைய விலகிப் போயிடாத மச்சினி" என அழுந்த அவள் கையைப் பிடித்தான்.​

"ச்சே! ச்சே! இந்த ஜென்மத்துல நான் உங்க பொண்டாட்டிதான், ஆனா அது வெளியுலகத்துக்கு. இந்த ரூமுக்குள்ள நான் வேற, நீங்க வேற. என்னோட உணர்வுகள் செத்துட்டு, அப்டி உங்களுக்கு நான் வேணுனா பழைய மாதிரி எடுத்துக்கோங்க, அவரைப் பழிவாங்கின திருப்தி கிடைக்கும்." என்றவள் வாயை மூடினான்.​

"நீ என் கூட இருக்குறதே போதும், என் மச்சினி நீ, அந்த திருப்தியே போதும். நான் போய் தூங்குறேன்" என எழுந்து வெளியில் வழக்கம் போல் சென்றான்.​

கவியும் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். இருவரும் தனிமையில் தவிக்கவில்லை ஆனால் பிரிவில் மனம் வலித்தது.​

சோழாவிற்கு இது தனக்கு தண்டனை எனத் தோன்ற மிகவும் கலங்கியது ஆனாலும் கவி இனி கூடவே இருக்கப் போகின்றாள் என்ற சந்தோஷம் கிடைத்தது.​

கவிக்கு தந்தையைப் பற்றிய எண்ணமே வரவில்லை, ஆனால் சோழா! அவனை மன்னிக்க முடியாமல் தடுமாறினாள்.​

*​

விடியற்காலை...​

இரவின் தாக்கம், முதல் நாள் வேலை என அனைவருமே காலையில் நேரம் கழித்தே எழுந்தனர்.​

சோழாவும் பந்தலில் அசந்துத் தூங்கி கொண்டு இருந்தான்.​

தலைமுடியை எடுக்காமல், கைகளின் முடிகளை மட்டுமே எடுத்திருந்தான். அவன் ஹோட்டல் பிஸ்னெஸ் வேலையாக அடுத்த வாரம் சிங்கபூர் செல்லவிருந்தான். ஆதலால் தலை முடியை எடுத்தால் இமிக்ரேசனில் ஏகப்பட்ட விசாரணை வரும் என கை முடிகளை மட்டுமே எடுத்தான்.​

மற்றவர்கள் எழுந்து காலை வேலையைத் தொடர, சுற்றிலும் பந்தலைச் சுத்தம் பண்ண வேலையாள்கள் வந்தார்கள், அதில் இளம் வயதுப் பெண் இருவர் சோழா அருகே நின்று, எழுப்பலாமா வேண்டாமா என யோசிக்க, நித்யா அங்கு வந்தாள்.​

கவியும் காலையிலே குளிக்க எண்ணி வெளி அடுப்பில் வெந்நீர் வைத்து ஒரு வாளியுடன் வந்துக் கொண்டு இருந்தாள்.​

"ஓய்! என்ன பண்றீங்க.?" எனக் கேட்டாள் நித்யா அந்தப் பெண்களிடம்.​

"ம்ம்ம்! இல்லக்கா, மைனரு தூங்குறாரே அதான் எழுப்பலாமா வேணாமானு யோசிக்கிறோம்" என்றார்கள்.​

"மைனரா! யாரு அது.?"​

"இவரு தான், நாங்க அப்டி தான் கூப்புடுவோம்" எனச் சிரித்தாள் ஒருத்தி.​

சோழாவிற்கு அவர்கள் பேச்சுக் காதில் விழ சட்டென்று எழுந்தான், வெள்ளை உள் பனியுடன் வெள்ளை வேஷ்டிக் கட்டி இருந்தவன், அங்கு நின்ற பெண்கள், நித்யாவைக் கண்டுப் புரியாமல்​

"என்ன நித்யா.?" எனக் கேட்டான்.​

"ம்ம்ம்! அத்தான், நல்ல வேளை தானா எழுந்திரிச்சீங்க, இல்லனா இன்னேரம் கொதிக்க கொதிக்க வெந்நீர் குளியல் தான் நடந்திருக்கும் அப்புறம் மைனரு கதை முடிஞ்சிருக்கும்" என வந்துக் கொண்டு இருந்த கவியையும், வெந்நீர் வாளியையும் கண் ஜாடைச் செய்தாள் நித்யா.​

திரும்பிப் பார்த்தவன், "அச்சோ! நானில்லம்மா" என வேகமாக எழுந்து பின் பக்கம் நடந்தான்.​

"என்னக்கா, எங்கப் போறாரு.?"​

"ம்ம்ம்! எங்கயோ போறாரு, நீங்கப் போய் கூட்டுங்க" என்றாள் நித்யா.​

"என்ன ஆச்சு நித்யா.?" எனக் கேட்டப்படி கவி வந்தாள்.​

"எல்லாம் முன் அனுபவத்தைப் பத்தி பேசினோம் நீங்கப் போங்கக்கா"​

"என்ன முன் அனுபவம்.?"​

"சொல்லியே ஆகனுமா..." என மீண்டும் அதே சீனை கூறியவள், "அதனால! நீங்க வரதுக்குள்ள அத்தான் எஸ்கேப்" என்றாள்.​

"ஆமா! ஆமா! அப்படியே உங்க அத்தான் பயந்துடுவாரு, நகரு" என அறையை நோக்கி வாளியுடன் நடந்தாள். பின் வாசல் வழியாக உள்ளே வந்தவன் அவள் தூக்கிச் செல்வதைப் பார்த்து"இங்க குடு!" என வாங்கினான்.​

கவி கையை எடுக்க, அவனே எடுத்துச் சென்று பாத் ரூமிற்குள் வைத்தான்.​

கவி பாத் ரூமிற்குள் செல்ல, சோழா மனதில்'நல்ல வேளை சுடுதண்ணிய ஊத்தல' என அதை எண்ணி சிரித்தான்.​

பாத் ரூமில் இருந்து எட்டிப் பார்த்த கவி​

"இனிமே நீங்க ரூமுக்குள்ள படுத்தா நல்லது, இல்லைனா அலாரம் வச்சு யாரும் எழுப்புறதுக்கு முன்னாடியே தண்ணியைக் கொண்டு வந்து ஊத்திடுறேன். போறவ வறவ எழுப்புற வரை வாயைப் பொளந்துட்டு தூங்குறது, அது உண்மையில் தூங்குற தூக்கமா இல்ல எவளாச்சும் வந்து எழுப்பவே தூங்குற தூக்கமானு தெரியல." எனச் சற்று வேகமாக கூறிவிட்டுக் கதவினைச் சாத்தினாள்.​

"அடிப்பாவி! வேணுனே தூங்குவாங்களா, அதும் தண்ணீ ஊத்துறதுக்காக, என் நேரம்" எனத் தலையை குலுக்கிவிட்டு படுக்கையில் சாய்ந்தான்.​

படுக்கையில் கவியின் வாசமே நிறைந்ததிருந்தது. 'மச்சினி!' என மனதில் புலம்பியப்படி கனவில் மிதந்தவன் மீண்டும் தூங்க தொடங்கினான்.​

தொடரும்...​

 

Mathykarthy

Well-known member
சீனி ரொம்ப மோசம்... சொத்துக்காக எவ்வளவு கீழ்த்தரமா நடந்துருக்காரு... 😡😡😡

ஆனா இதுக்காக கவியை தண்டிச்சது எப்படி நியாயமாகும்... 😒
 

Shamugasree

Well-known member
Seeni appa sonnathu ketu thappu pannita ya. Unaku ithu pothathu. Chola kavi ku pannathu ennaikume ava mannika mudiyathathu. Maraka try pannuvala
 

Priyakutty

Active member
சீனி சீப் பர்சன்... 😤😤😡

அந்த ஆளுக்கு தேவைதான்... 😤

பாவம் மணி ப்பா 🥺🥺🥺

சரிதான கவி என்ன செய்வாங்க
அவங்க கோபம் விலகல் நியாயம் தான்... 😕
 
Top