எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

அத்தியாயம் - 10

admin

Administrator
Staff member

மைனரு மனசுல மச்சினி 10​

கவி, வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் தன் இயல்பான குணத்தில் பழக தொடங்கியிருந்தாள். லெட்சுமியிடம் சுமூகமான உறவு இல்லை என்றாலும் ஏட்டிக்குப் போட்டியாக பேசுவதில்லை.​

ஆனால் சோழாவிடம் தேவைக்கேற்ப மட்டுமே பேசினாள். மனதில் அவனை மன்னிக்கவும், தன் இழந்த உணர்வுகளை மீட்கவும் அவள் இடமளிக்கவில்லை.​

நான்கு நாள்கள் கடந்திருக்க, மாலை வேளையில் சோழா, வீட்டின் பக்கவாட்டில் ஏதோ வேலையாக நின்றுக் கொண்டு இருந்தான்.​

கவியும் காய்ந்த துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.​

அரும்பு அந்தப் பக்கமாக மகளை காண வந்தார், ஆனால் கவி அவரிடம் பேசுவது இல்லை என்ற முடிவில் இருக்க, தாயை கண்டுக் கொள்ளாமல் நின்றாள்.​

"சோழா! அவ தான் பேச மாட்டுறா, நீ கூடவா பேசக் கூடாது" எனக் கேட்டப்படி அங்கு ஓரமாக அமர்ந்தார்.​

லெட்சுமி வீட்டில் இல்லை என அறிந்து தான் அவர் வந்தது.​

"இப்ப உனக்கு என்ன வேணும்.?" எனக் கேட்டான்.​

"ம்ம்ம்! என் பொண்ணு"​

"அந்தா தான் நிக்குறாளே"​

"இப்ப அவ உம் பொண்டாட்டியால நிக்குறா, என்னைய திரும்பி பாக்குறாள பாரு"​

கவி கண்டுக்கொள்ளவில்லை.​

"அது சரி! நான் கேள்விப்பட்டது உண்மையா.?" என அவன் கேட்டான்.​

"என்ன கேள்விப்பட்ட.?"​

"உம் புருசன் ஏதோ மாங்காய் பறிக்கப் போய் மல்லாக்க விழுந்து மண்டை ஒடைஞ்சுட்டாம். அப்படியா.?"​

"ஆமா! அந்தாளு மாங்காய் பறிக்கப் போனான், நீ பாத்த. குனிஞ்சு ஒரு சுண்டைக்காய் பறிக்க மாட்டான். இதுல ஏறி மாங்காய் பறிச்சானாம்." என முகத்தைச் சுளித்தார்.​

"பின்ன எல்லாம் கதையா.? மண்டை ஒடையலயா.?" என ஆர்வமாக கேட்டான் சோழா.​

"அது எல்லாம் மண்டை ஒடைஞ்சு, கால் முறிஞ்சுப் படுத்து கிடக்குறான்." என அரும்பு, ஒருமையில் பேச, கவி திரும்பி தாயை நோக்கி, "என்ன ஆச்சு.?" எனக் கேட்டாள், அக்கரையில் எல்லாம் இல்லை, வேற எப்படி நடந்தது எனத் தெரிந்துக் கொள்ளும் நிலையில் தாயிடம் வினவினாள்.​

"அத ஏன்டி கேக்குற, நீ அந்தாளை அடிச்சப்ப, ஏன் அடிச்சனு நான் கேட்டது தப்பு தான், இன்னும் ரெண்டு நீ குடுத்து இருக்கனும்."​

"விசயத்தைச் சொல்லு!" என்றாள் கடுப்புடன்.​

"கருமாதி அன்னைக்கு நம்ம வீட்டுக்குப் போனதில் இருந்து, எதுக்கு அந்த இடத்தை எழுதிக் கொடுத்தனு என்னைய ஒரே அடி தெரியுமா.? எனக்கு யாரு இருக்கா சொல்லு, இந்தா அண்ணன் மவனு ஒருத்தன், மகனு நீ மட்டும் தானே இருக்கீங்க" என மூக்கைச் சிந்தினார்.​

"அது எல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும் நீ இன்னும் விசயத்தை சொல்லல அத்த, அந்த மண்டை எப்டி பொளந்தது" எனக் கேட்டான்.​

கவி அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க, அவனோ நக்கலாக வேற எங்கோ பார்த்தான்.​

"அன்னைக்கு மட்டும் இல்லய்யா, அடுத்தடுத்த நாளும் நெனப்பு வரும் போது எல்லாம், ஏன்டி எழுதிக் கொடுத்தனு அடி, உதைனு மனுசனாவே இல்ல, நான் யார் கிட்ட போய் சொல்லுவேன், பாத்தேன் நேத்து தாங்க முடியாம, அப்படி தான்டா எழுதிக் குடுப்பேன், உனக்கென்டானு கேட்டேன். அந்தாளுக்கு கோபம் வந்து என் தலைமுடியைப் புடிச்சு இழுக்க தடுமாறிட்டேன்.​

எனக்கு மட்டும் ரோசம் வராதா.? அதான் பக்கத்தில் கெடந்த உலக்கையை எடுத்து காலுல ரெண்டு போட்டேன். அடுத்து கைல போட போனேன் பாவிபய காலுல அடிச்சதும் குனிஞ்சுட்டான் அந்த அடி தலையில் விழுந்துட்டு, என்ன செய்ய.? அப்புறம் நான்தான் ஆஸ்பத்திரிக்கும் அழைச்சுட்டுப் போனேன்.​

பெரிய மானமுள்ளவன், பொண்டாட்டி உலக்கையால அடிச்சுட்டானுச் சொன்னா வெட்கமுல, அதான் மாங்காய் பறிக்க போனேன், தேங்காய் பறிக்க போனேன்னு கதை கம்புச் சுத்திட்டு இருக்கான்" என இழுத்து நீட்டி முடித்தார் அரும்பு.​

மற்ற இருவரும் ஒருவர் ஒருவரைப் பார்த்துக் கொள்ள, சோழா சிரித்து விட்டான்.​

"அத்த! அப்படிபோடு, உன் கைவண்ணம் தானா அது, நீ ரொம்ப லேட் அத்த, எப்பயோ போட்டுருக்கனும்." என வாயில் கைவைத்துச் சிரித்தான்.​

கவி அவனை முறைத்தாலும், அவனின் சிரிப்பைக் கண்டு உள்ளுக்குள் ஒரு மாதிரி இதமாக இருந்தது.​

"பின்ன என்ன சோழா, நானே எம் பொண்ணு அப்படி பேசிட்டாளே, அவளை எப்டி சமாதானம் செய்றது, அடுத்து என்ன செய்யலாமுனு பாத்தா, அந்தாளு சொத்துப் போச்சுனு குதிக்கிறான், பைத்தியகாரப்பய" எனப் புருசனைத் திட்டினார்.​

"அந்தாளு உனக்குப் பொருத்தமே இல்ல, டைவர்ஸ் பண்ணிட்டு வா, வேற கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்" என்றான் சோழா.​

"ஆமா! இனி நான் வேற ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்ணி ராணியாக போறேன் பாரு, என் அண்ணன் மவன் ராசாவா ஆறுதல் சொல்றான், ஏதோ பெரியப்பா இருந்த வரை என் பொழப்பு போனுச்சு, இப்ப நீ இருக்கடா, என் அண்ணன் மவன் இருக்கான் அது போதும்" என்றார் அரும்பு.​

அவர் வார்த்தைக்கு வார்த்தை அண்ணன் மகன்! எனக் கூறியது சோழாவிற்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது, அதன் பிரதிபலிப்பு அவன் முகத்தில் தெரிந்ததைக் கவி கவனித்தாள்.​

அவளுக்கு சட்டென்று ஒன்று தோன்றவும், "அம்மா!" என்றழைத்தாள்.​

"சொல்லுடி! இப்பவாச்சும் என்னைய கண்ணுத் தெரியுதே"​

"நேத்து நித்யாவுக்கு உடம்பு முடியலைனு ஹாஸ்பிடல் அழைச்சுட்டுப் போனேன். அப்ப உன் புருசனுக்குக் கட்டுப் போட்டுட்டு இருந்தாங்க, நித்யா டாக்டர் கிட்ட என்ன ஆச்சுனு கேட்டா"​

"அப்படியா! நான் உன்னைய பாக்கல"​

"ம்ம்ம்! ஹாஸ்பிடல் சிசிடிவி போய் பாரு தெரியும்." என முறைத்தாள்.​

"சரி! சரி சொல்லுடி, நீ டாக்டர் கிட்ட பேசினீயா.? என்ட்ட அவர் நடக்க நாள் ஆகும், மண்டைய பத்தி ஒன்னும் சொல்லல, சரியாகிடுமுனு சொன்னார்"​

"அந்த டாக்டர் நீங்க யாருனு கேட்டப்ப, அந்தாளு என்னைய பெத்தவருனு நித்யா சொன்னதால், என்னைய தனியா கூப்புட்டாரு, அந்தாளுக்கு நான் டாக்டர் கிட்ட பேசினது தெரியாது."​

"டாக்டர் என்னடி சொன்னாரு.?" எனச் சற்று பதறியே கேட்டார் அரும்பு.​

"ம்ம்ம்! நீ அடிச்சதுல மூளை குழம்பிட்டாம், அது இனி பழைய நிலைக்கு வராதுனு சொன்னாரு"​

"அச்சச்சோ! என்ன கவி சொல்ற.?"​

"ஆமா! பயப்புடாத உம் புருசனுக்கு ஆயுசு கெட்டி, மூளையில் தான் பிரச்சனை, அதாவது பேசினதே பேசுவாரு, கண்டதைக் கற்பனைப் பண்ணி கதை சொல்வாரு, நீ எதையும் காதுல வாங்கிகாத. அவருக்குப் புடிக்கலைனா எப்படி வேணா மாத்திப்பாரு.​

தாத்தா குடும்பத்தையே சரியில்லனு சொல்வாரு, உன் சொந்த அண்ணனைக் கூட தப்பா சொல்வாரு, இவ்வளவு ஏன்​

என்னைய பத்தி சொல்வாரு, உன்னைய பத்தி தப்பா சொல்வாரு. எதையும் காதில் வாங்காத, மூணு வேளைச் சோறுப் போட்டு வீட்டிலே போடு, எங்கையும் தனியா விடாத, அப்புறம் யார் கிட்டயாச்சு ஏதாச்சும் சொல்லி பஞ்சாயத்து ஆகிடும்.​

யாரும் கேட்டா மாங்காய் பறிக்கப் போனப்ப மண்டை அடிப்பட்டுச்சே அதுல இப்டி ஆகிட்டாருனு சொல்லும்மா, இல்லைனா நீ அடிச்சு தான் அப்டி ஆச்சுனு ஊரே பேசும்." என்றவளிடம்,​

"நீ சொன்ன மாதிரியே செய்றேன்டி. நான் அடிச்சனு நானே போய் சொல்வேனா, நீயும், உம் புருசனும் சொல்லாம இருங்க போதும். நான் வாரேன்டி, சோழா போயிட்டு வரேன்" என எழுந்தார்.​

"ஏன் அத்த, இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாக போட்டு இருந்தீனா ஆளே போயிருப்பாருல" எனக் கேட்டான்.​

"ஏன்டா! என்னைய ஜெயிலுக்கு அனுப்பலாமுனு பாத்தீயா.? ஏதோ புருசனு பேருக்கு இருந்துட்டுப் போகட்டும் போ" என கிளம்பினார்.​

அவர் சென்றதும், "கவி! நீ எப்ப டாக்டர் பாத்த.?" எனக் கேட்டான்.​

"ஹாஸ்பிடல் போனது, டாக்டர் பாத்தது எல்லாம் உண்மை தான், ஆனா அவர் சொன்னதா சொன்னது எல்லாம் பொய். இனிமே அவர் எது சொன்னாலும் அம்மா நம்பாது, ஊரும் நம்பாது" எனக் கூறிவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றாள்.​

'அடிப்பாவி!' என ஆச்சரியமானான். அதே நேரம் சீனிக்கு மகள் மூலம் கிடைத்த தண்டனையை எண்ணி மனம் ரணத்தில் இருந்து மீண்டது.​

*​

சோழா, நாளை சென்னை செல்வதாக முடிவாகியிருந்தது, கூடவே கவியும் செல்கிறாள். அவளின் விடுமுறையும் முடிய போவதால் வேலையில் ஜாயின் ஆகும் தேதியை கம்பேனிக்கு அனுப்பிவிட்டாள்.​

அன்று இரவு...​

இருவருமே அடுத்த நாள் போக, தங்கள் உடைமைகளை எடுத்து வைத்தனர்.​

லெட்சுமி அவர்களுக்குத் தேவையான சாமான்களை மிளகா, மல்லி, புளி என எடுத்து வைத்தார்.​

"அம்மா! இது எல்லாம் எதுக்கு.?" என சோழா திட்டினான்.​

"ம்ம்ம்! முன்னாடி தனி ஆளு, இப்ப குடும்பமா போற எல்லாம் தேவைப்படும். வீட்டிலே சமைச்சுச் சாப்புடுங்க" என்றார்.​

"அம்மா! அவங்க ஏற்கனவே ஒன்னா தான் இருந்தாங்க" என மறந்ததை எடுத்துக் கூறினான் வீரா.​

"அத ஏன்டா ஞாபகப்படுத்துற, கோபத்தை கெளாறம போ!" எனத் தாய் அவனை அதட்டினார்.​

"ஏன்டா!" எனத் தம்பியை முறைத்தான் சோழா.​

"ஆமா! நீ தான் அண்ணன் வீட்டுக்குப் போய் இருக்கீயே வீரா அண்ணா, அப்ப அண்ணியைப் பாக்கலையா.?" எனக் கேட்டான் சின்னமணி.​

"ம்ம்ம்! யாரோ ப்ரண்ட், டே அன்ட் நைட் ஷிப்ட் பாக்குறவரு ரூமுனு ஒரு அறை மூடியே இருக்கும், அது தான் அண்ணி அறை போல, அப்படி தானே அண்ணி" எனக் கவியிடம் கேட்டான் வீரா.​

"ம்ம்ம்!" என மாமியார் இருந்ததால், கொஞ்சம் சங்கடமாகிட தலையை ஆட்டினாள்.​

நித்யா கவிக்கு தயார் ஆக பொருட்களை எடுத்து கொடுத்துக் கொண்டே, "இப்ப என்னதுக்கு பழசைப் பத்தியே பேசுறீங்க, அக்கா! மறுபடியும் எப்ப வருவீங்க.? எனக்கு நீங்க இல்லாம போர் அடிக்கும்" என்றாள்.​

"ம்ம்ம்! தெரியலையே, நித்யா! பேசாம நீ என் கூட சென்னைக்கு வாயே, நீயும் டிகிரி முடிச்சிருக்க, கரண்ட் டிரெண்டிங் கோர்ஸ் முடிச்சு ஜாப் போக ட்ரை பண்ணலாம். இங்க சும்மா தானே இருக்க" என்றாள் கவி.​

"நானா.?" என நித்யா அத்தையை காண, "போதும்! போதும்! ஒருத்தி போய் அங்க வேலைக்குப் போறனு குதிக்கிறது, நீ இங்கயே இரு" என்றார் அவர்.​

"அம்மா! அண்ணி சொல்றதும் சரி தான். நித்யா அடுப்படி, வீடு, வாசலுனு சுத்திட்டே இருந்தா வெளியுலகம் தெரியாது, அண்ணியோட போகட்டும் விடு" என்றான் வீரா.​

"சரியா சொன்னீங்க கொழுந்தனாரே! இதை உங்க உடன்பிறப்பு சொல்லி இருக்கனும். நித்யாவுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையைக் கொடுக்குற பொறுப்பு அங்க தான் இருக்கு, வேலைக்குப் போனா தான் வெளியுலகம் தெரியும். நான் எல்லாம் அனுபவம் ஆனது அப்படி தான்" என சோழாவை முறைத்தாள்.​

"அண்ணி! நீங்க சூப்பர், கேம்பஸிலே செலக்ட் ஆகியதால் கேப் இல்லாமல் நிறைய எக்ஸ்ப்ரியன்ஸ் கிடைச்சுட்டு" என அண்ணியைப் புகழ்ந்தான் சின்னமணி.​

"ஆமா! ஆமா! அப்படியே தானா கேம்பஸில் செலக்ட் ஆனாங்க உங்க அண்ணி, அதுக்கு எவ்வளோ மெனக்கெடுனு அடியேனுக்கு தான் தெரியும். எனக்கு எதுக்கு வேலை, அனுபவம் நான் கல்யாணம் புள்ளைக்குட்டினு ஆகி செட்டில் ஆகப்போறேனு சுத்தினவங்க எல்லாம் இப்ப பாடம் எடுக்குறாங்க." என கவியை நக்கலடித்த சோழா,​

"நித்யா! நீ போய் உன் ட்ரஸை எடுத்து வை, எங்கக் கூட சென்னை வரலாம். டேய்! வீரா நீயும் அந்த வீட்டுக்கு வா, நான் திங்கட்கிழமை சிங்கபூர் போறேன். நான் வரவரை இவங்க கூட தங்கிக்கோ" என்றான் சோழா.​

"எனக்கு ஆபிஸ் அங்க இருந்து ரொம்ப தூரம் அண்ணா"​

"பரவாயில்ல! ஒரு வாரம் தான் மேனெஜ் பண்ணிக்கலாம், ஞாயிறு அங்க வந்துடு"​

"ம்ம்ம்!" என்றான்.​

அடுத்த நாள் அனைவரும் சென்னைப் புறப்பட்டனர்.​

கவி, அரும்புவிடம் மட்டும் சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.​

*​

சென்னையில்...​

கவியும், நித்யாவும் பேசியே பொழுதைப் போக்கினர்.​

அன்று ஞாயிறு, வீரா வந்ததால் மூன்று பெட் ரூம் வீட்டில் நித்யா, வீரா ஆளுக்கொன்று, கவி, சோழா ஒரு அறையில் அன்று தங்க நேர்ந்தது.​

வீரா வரும் வரை சோழா அதில் தங்கியிருந்தான்.​

இரவு...​

அவரவர் தூங்க செல்ல, கவி அறைக்குள் கட்டிலில் அமர்ந்து இருந்தாள்.​

சோழா பெட்டியில் துணிகளை எடுத்து அடுக்கி கொண்டு இருந்தான்.​

"நித்யாக்கு எல்லாத்தையும் சொல்லி கொடுத்துட்டு போ. அவளுக்கு எதும் வேணுனா உனக்கோ, இல்லை வீராக்கோ கூப்புட சொல்லு, யாருனு பாக்காம கதவைத் திறக்க சொல்லாத"​

"ம்ம்ம்!"​

"வெஜிடபிள்ஸ் எல்லாமே ஃபிரிட்ஜில் இருக்கு, மில்க் மட்டும் நீ வரும் போது வாங்கிட்டு வந்துடு"​

"ம்ம்ம்!"​

"க்ரிடிட் கார்டு வச்சுட்டுப் போறேன், வெளியில் போறதுனா வீராவோட போயிட்டு வாங்க"​

"ம்ம்ம்!"​

"அப்புறம்! நைட் வாக்கிங் போறேனு தனியா போகாத"​

"ம்ம்ம்!"​

"அப்புறம் அப்படியே என்னைய மன்னிச்சுடு!" என நிறுத்தினான் சோழா.​

"ம்ம்ம்!" என்றவள், பிறகே அவன் கேட்டதுப் புரிய திரும்பி முறைத்தாள்.​

"இதுக்கு மட்டும் ரியாக்சன் மாறுது"​

"ஆமா! மாறும் தான். அது எப்படி பத்தோட பதினொன்னா மன்னிக்கிற விசயமா இது.?" எனக் கடுப்படித்தாள்.​

சட்டென்று அவள் அருகில் அமர்ந்தவன்,​

"சாரிடி! சாரிடி மச்சினி, நம்ம எப்பவும் போல இருக்கலாம். எனக்கு பழைய, என் பழைய மச்சினி வேணும்டி. ப்ளீஸ்" எனக் கெஞ்சினான்.​

"அதுக்கு வாய்ப்பு இல்ல, தயவுச் செஞ்சு என்னைய விடுங்க, அப்படி நான் வேணுனா எடுத்துகோங்க, உங்கப் பக்கத்துல இருக்கேன். ஆனா என் மனசால உறவு கிடைக்காது" என்றாள் அழுத்தமாக.​

"அப்ப எனக்கு மன்னிப்பே கிடையாதா.?"​

"இல்ல!"​

உடனே எழுந்தவன், பெட்டியை எடுத்து ஓரமாக வைத்தான். கட்டிலின் மறுபுறம் வந்துப் படுத்தவன், "எனக்கு காலையில ஏழு மணிக்கு ஃபிளைட், நாலு மணிக்கு ஏர்போர்ட் போயிடுவேன். காலையில் டிஸ்டர்ப் பண்ண வேணானு இப்பவே சொல்றேன். எப்பவும் டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டேன், குட் நைட்" எனத் திரும்பி தூங்கினான்.​

கவியும் படுத்து உறங்கினாள். காலையில் சோழா எழுந்து கிளம்பியது எல்லாம் தெரியும். ஆனால் கவி எழவே இல்லை.​

சோழா கிளம்பி முடித்துப் பெட்டியை எடுக்க போகும் முன் கண்களை மூடிப் படுத்திருக்கும் கவியை நோக்கினான்.​

அவள் தூங்கவில்லை என அறிவான் அவன். அவள் அருகே சென்றவன், குனிந்து கன்னங்களில் இதழ் பதித்தான்.​

"நீ தூங்கலைனு தெரியும், ஐ லவ் யூ டி மச்சினி!" என அவள் கண் இமைகளில் முத்தத்தை பதித்தான்.​

பிறகு அவளின் இதழுடன் இதழ் பதித்தவன், அழுத்தமான இதழ் தடத்தைப் பதித்து விட்டு"பை! டேக் கேர்" என நிமிர்ந்தான்.​

கவிக்கு சட்டென்று விலகிய அவனின் ஸ்பரிசத்தால் மனம் வலித்திட, கண்களில் கண்ணீர் வழிய விழித்தாள். ஆனால் சோழா எதிரில் இல்லை.​

கவி எழுந்து வெளியில் போக, கார் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பியிருந்தது.​

சோழா தனியாகவே காரில் சென்று விட்டான்.​

கவி அறைக்குத் திரும்பி கட்டிலில் படுத்து, தன் உணர்வுகள் ததும்ப அழுதுத் தீர்த்தாள், ஆனால் அவளின் கண்ணீர் துடைக்க அங்கு யாருமே இல்லை.​

அவனில்லாத அந்த வாரம் கவிக்கு நரகமாக தெரிந்தது, சண்டைப்போட்டுப் பிரிந்து இருந்த போது சண்டையே பெரிதாக தெரிந்தது. இப்பொழுது அவனின் பிரிவு ஏக்கத்தைக் கொடுத்தது, அவனின் ஸ்பரிசத்தை தேடியது, எங்குத் திரும்பினாலும் அவன் மட்டுமே தெரிந்தான்.​

சோழா சிங்கபூர் சென்று வீராவிற்கு தகவலைத் தெரிவித்தான். கவியை தொந்தரவு செய்யாமல் ஒதுங்கினான்.​

அது கவிக்கும் புரிந்தது, "இனி எப்பவும் டிஸ்டர்ப் செய்ய மாட்டேனு சொன்னானே!' என மருகினாள்.​

அவள் மனசு'நீ தான்டி மன்னிக்க மாட்டேனு சொன்ன, அப்புறம் ஏன் மருகுற.? அவன் ஒதுங்கி தானே இருக்கான்.' என்றது.​

'ஆமா! ஆனா எனக்கு அவன் வேணும். அவனில்லாத பொழுது எனக்கு விடியவே இல்லை, அவன் இல்லாத இரவு தூக்கமே இல்லாதது போல் இருக்கு, ஐ ஃபீல் எம்டி வித் அவுட் ஹிம், டோன்ட் நோ ஒய், இஸ் திஸ் லவ்.? எஸ் ஐ ஆம் இன் லவ் வித் ஹிம் டீப்லி, பேட்லி. அவன் என்னைய எப்டி படுத்திருந்தாலும் அதை விட அன்பைக் கொடுத்து இருக்கான், ப்ராடு அவன நான் மிஸ் பண்றேனு தெரியலையா.?' என மனமிடம் கத்தினாள்.​

ஆனால் அதற்கு தான் ஓசை இல்லையே, கேட்க மட்டுமே முடியும். பதில்.?​

*​

அன்று சோழா திரும்பும் நாள்...​

இரவு...​

வீரா அழைக்கச் செல்வதாக இருந்தது, நித்யாவும் வருவதாக கூற, கவியை அழைத்தார்கள். அவளுக்குமே அந்த ஆசை இருக்க, உடனே வருவதாக கூறினாள்.​

சோழாவை பார்க்க போகும் ஆசையில், புடவை அணிந்திருந்தாள்.​

ஃபிளைட் வரும் நேரம் நெருங்கியது.​

ஆர்வத்தை அடக்கி, காதலை ஆழ்ந்த மூச்சாக வெளியிட்டு அந்த விமான நிலையத்தை அவள் மூச்சுக் காற்றாக நிரப்பினாள். அந்தளவு மனம் ஏதோ முதன் முதலாக பார்க்கப் போகும் குழந்தையின் தாயாக, காதலனின் காதலியாக, கணவனின் மனைவியாக, அவனின் அவளாக, மைனரின் மச்சினியாக தவித்தது.​

சட்டென்று ஒரு அறிவிப்பு வந்தது.​

"சிங்கபூரில் இருந்து சென்னையை நோக்கி வந்துக் கொண்டு இருந்த விமானம் சட்டென்று அதன் பாதையின் சிக்னலில் இருந்து விலகியது. விமானத்தின் சிக்னல் தேடப்பட்டு வருகிறது. பயணிகளின் விசிட்டர்ஸ் பொறுமைக் காக்கவும்" எனக் கேட்டதும், வீரா ஓடிப்போய் எந்த ஃபிளைட் என சோதனைச் செய்தான்.​

கவியும், நித்யாவும் போர்டை ஆராய, வீரா"அண்ணி! அது அண்ணன் வந்த ஃபிளைட் தான், பட் பயப்புடாதீங்க" என்றான்.​

கவிக்கு தலையே சுற்றியது. ஃபிளைட் மிஸ்ஸிங் பற்றி அறியாதவள் அல்ல! ஃபிளைட் ஆக்ஸிடென்ட் என்பது கற்பனைக் கூட செய்ய இயலாது. எதுவுமே மிஞ்சாத நிலை மட்டுமே.​

கவியின் மூளை எங்கோ போக, மைனரு! எனக் கத்தியவள் மயங்கிச் சரிந்தாள்.​

நித்யா, வீரா அங்கு ஃபர்ஸ்ட் எய்டில் அவளை சேர்க்க, மருத்துவ உதவியுடன் கண் முழித்தவள் சோழாவையே தேடினாள்.​

ஆனால் மூன்று மணி நேரம் எந்த தகவலும் இல்லை, அனைத்துப் பயணிகளின் உறவினர்கள், நண்பர்கள் கூச்சலிட, போலிஸ் அவர்களைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தனர்.​

கவியும் எழுந்து வெளியில் வந்து தரையில் அமர்ந்து அழுதால், கத்தி அழுதாள்.​

"நித்யா! வீரா! அவரு எங்க.? நான் பாக்கனும், எனக்கு அவரு வேணும். நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். போகும் போதுக் கூட பாக்கலையே. மைனரு! வாடா, என் கிட்ட வந்துடுடா" எனக் கத்தி அழைத்தாள்.​

அங்கிருந்த தாய்மார்கள், நண்பர்கள் , உறவினர்கள் என அனைவரின் கதறல் மட்டுமே கேட்டது.​

வீரா புரியாமல் தவித்தான், நித்யா கவியை அணைத்து ஆறுதல் கூறினாள்.​

நியூஸ், யூ டீயூப், சோசியல் மீடியா எனக் குவிந்தனர்.​

சட்டென்று ஒலித்த"சிங்கபூர் ஏர்லைன்ஸ் வெற்றிகரமாக சிக்னலில் வந்து, இன்னும் சற்று நேரத்தில் இருநூறு பயணிகளுடன் தரை இறங்குகிறது" என்ற குரலில் பலருக்கு உயிர் வந்தது.​

நித்யா"அக்கா! அத்தான் வந்துடுவார். நான் சொன்னேன்ல, அழுவாதீங்க" என அவள் கண்களைத் துடைக்க, கவி நித்யாவைக் கட்டி அணைத்தாள்.​

வீரா"அண்ணி! வாங்க அந்தப் பக்கம் போகலாம், அரைவிங் அங்க" எனக் கூற, கவி எழுந்து அவன் பின்னே சென்றாள் இல்லை ஓடினாள்.​

பயணிகள் வெளிவர தொடங்க, அவரவர் சொந்த பந்தங்கள் ஓடி அணைத்துக் கொண்டது.​

சோழா ஒரு குழந்தையுடன் வெளிவர, அவனை பார்வையில் கண்ட கவி அவனிடம் ஓடிப்போனாள், அவள் பார்வையில் குழந்தை எல்லாம் படவில்லை.​

"மைனரு! என்னைய விட்டு எங்கடா போன" என அவனை அடித்தப்படியே அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள்.​

"மச்சினி! இருடி, அழுவாத நான் தான் வந்துட்டேன்ல" என அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.​

"அ! வா! ஞ்ஞா" என மழலைக் குரல் கேட்க நிமிர்ந்தாள்.​

"யாரு குழந்தை இது.?"​

"அதானே! யாருண்ணே இது.?"​

"ம்ம்ம்! என் குழந்தை தான்" எனச் சிரித்தான்.​

"விளையாடம சொல்லுங்க!" என்றாள் கவி.​

"கவி!" என்ற குரலில் அவன் பின்னால் நோக்கினாள்.​

ஸ்வாதி நின்றுக் கொண்டு இருந்தாள்.​

"ஸ்வா!" என ஆச்சரியமாகப் பார்த்த கவி, "இது உன் குழந்தையா.?" என அவனிடம் இருந்து வாங்கினாள்.​

"ம்ம்ம்! ஃபிளைட்ல சிக்னல் போனதும், சாகப் போறோம்னு தான் நெனச்சேன். ஆனா சோழா மட்டும் பக்கத்தில் இல்லைனா பயத்திலே செத்து இருப்பேன். என் ஆறு மாச குழந்தையும்..." எனக் கண் கலங்கினாள்.​

"ஹேய் ஸ்வா!" என அவளை ஆறுதல் செய்தாள் கவி.​

"பாப்பாவை நெஞ்சோடு வச்சுப் பாதுகாப்பா பாத்துகிட்டார் கவி, நான் தான் இவரைத் தப்பா புரிஞ்கிட்டேன்" என்றாள் ஸ்வா.​

கவி காலேஜ் முடித்த பின் ஒரு நாள் கவியும், சோழாவும் காதலர்களாக சோழாவின் நண்பன் திருமணத்திற்கு சென்றிருந்தார்கள்.​

அங்குப் போய் தான் தெரிந்தது, நண்பனின் மனைவியாக இருப்பது ஸ்வாதி என. மேடையில் சோழாவும், கவியும் வாழ்த்துத் தெரிவித்து கிளம்பினர்.​

அதன் பின்னர் நண்பன் நேரில் சோழாவைப் பார்த்து, "என் ப்ரண்ட் லிஸ்டில் இருந்து உன்னைய தூக்கனுமாம்டா பொண்டாட்டி ஆர்டர்" என்றான்.​

அதன் பின் அவர்கள் பேசவில்லை.​

இன்று...​

"சாரி சோழா! அப்ப என் கணவர் கிட்ட தப்பா சொல்லிட்டேன். உங்க ப்ரண்ட்ஷிப் கட் பண்ண சொல்லி, சாரி" என்றாள் ஸ்வா.​

கவி"விடுடி! இப்ப போய் அதை பேசிட்டு" எனக் குழந்தையைக் கொஞ்சினாள்.​

சோழா தன் ஃபோனை உயிர்பித்து, யாருக்கோ ஃபோன் செய்தான்.​

"டேய்! உன் பொண்டாட்டி, பொண்ணு சேஃப்டியா அரைவ்டு, இந்தா நீயே பேசு" என ஸ்வாதியிடம் கொடுத்தான்.​

அவள் யோசனையுடன் வாங்க"ஸ்வா! பத்தரமா போயிட்டீயா, பாப்பா ஓகேவா, எனக்கு உயிரே இல்லடி, நியூஸ் பாத்துட்டு..." என இருவரும் பேசி முடித்தனர்.​

ஸ்வாதி சந்தேகமாக அவனிடம் ஃபோனை கொடுக்க, சோழா"ஹலோ மேடம்! உன் புருசனும், நானும் ப்ரண்ட்ஷிப் எல்லாம் கட் பண்ணல, சேம் ஸ்டேஜ் ப்ரண்ட்ஸ் தான் இப்பவரை, உனக்கு டிக்கெட் போட்டதே நான் வரேனு தெரிஞ்சு தான் அதுவும் என் பக்கத்தில், சோ! நாங்க அப்படி தான். நீங்க வேணானு சொன்னா கட் பண்ணிடுவோமா.?" எனச் சிரித்தான்.​

கவியும் முறைக்க, அனைவருமே சிரித்தனர். அதைப் பார்த்து குழந்தையும் சிரித்தது.​

"நான் தான் சின்னப்புள்ள தனமா ஏதோ லூசு மாதிரி பேசிட்டேன் கவி, சாரி" என்றாள் ஸ்வா.​

ஸ்வாதியை தேடி பெற்றோர் வர, பிறகு அனைவரிடமும் சோழா, கவியை அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.​

"எல்லாரும் வீட்டுக்கும் வாங்கப்பா!" என்றார் ஸ்வா தந்தை.​

"சரிங்க சார்!" என்றான் சோழா.​

ஊரில் இருந்து லெட்சுமி, பாட்டி, அரும்பு என ஃபோன் பேசினர். சோழா நலமாக வந்துவிட்டான் என்றதும் மகிழ்ந்து சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு வைத்தனர், அதில் ஒரு நல்ல விசயம் லெட்சுமியும், அரும்பும் சேர்ந்தது தான். சோழாக்கு ஆபத்து என்றதும் அரும்பு ஓடி வந்து அணைக்க லெட்சுமிக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.​

சீனியை யாருமே அங்கு மதிப்பார் இல்லை, நடக்க முடியாமல் திட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.​

ஊருக்குள்ளும்"அவனுக்கு மூளையில் ஏதோ பிரச்சனையாம், பேசினதையே பேசுறான்" எனப் பேசிக்கொள்ள தொடங்கினர்.​

*​

இரவு...​

அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்.​

கவி முன்னே சென்று அறைக்குள் பெட் சீட் உதறி சரிப்பண்ணி வைத்தாள். வீராவிடம் பேசிவிட்டு சோழா அறைக்குள் வர, அங்கு கவி பிளாங்கட்டை மடித்துக் கொண்டு இருந்தாள்.​

சோழா திரும்பி கதவை தாழிட, சத்தம் கேட்டு அவனை நோக்கியவள், பிளாங்கட்டை அப்படியே போட்டு விட்டு ஓடி மார்பில் சாய்ந்து அணைத்துக் கொண்டாள்.​

"என்ன ஆச்சு.?"​

"எனக்கு உயிரே போச்சுத் தெரியுமா மைனரு! நீங்கப் போகும் போது கூட பாக்கவே இல்ல, அதுவே என் மனசுக்குள்ள ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு, அப்புறம் ஃபிளைட் மிஸ்ஸிங்னு சொன்னதும், மயக்கம் வர செத்துட்டேனு நெனச்சேன் ஆனா உயிர் இருந்தது, ஏனா நான் சாகலைனு கோபம் தான் வந்துச்சு" என அழுதாள்.​

"ஹேய்! நான் தான் உன் முன்னாடி நல்லா நிக்கிறேன்ல, இப்ப அழுதுட்டு இருப்பதை நிறுத்து" என அவளை ஆறுதல் செய்தான்.​

அவனுக்காக கட்டிச் சென்ற புடவையில் தான் நின்றாள்.​

தன் மீது சாய்ந்திருந்தவளை நிமிர்த்தியவாறு தன்னோடு இறுக்கி அணைத்தவன், "எனக்கு மட்டும் ஏக்கம் இருந்து இருக்காதா மச்சினி.? ஆனா நான் நெனச்சது ஒன்னு தான் அப்படியே ஏதாச்சும் நடந்து இருந்தாலும் அது எனக்கான தண்டனைனு மட்டும் பதிச்சு​

வச்சேன்டி. உன்னை அந்த நிலையில் காயப்படுத்தியதை என்னால நியாயப் படுத்தவே முடியல, இப்பவரை அப்படி ஏன் நடந்துகிட்டேனு தான் தோணுது, அவ்ளோ காதலிச்சு ஆசையா கல்யாணம் பண்ண உன்னை போய்..." என நிறுத்தினான்.​

"வேணா விடுங்க! அதை மறக்கலாம், மறக்குற மாதிரி வாழலாம்" என்றாள்.​

அவளை விடுவித்தவன் அப்படியே அவன் முன் மண்டியிட்டு அவளின் இடுப்போடு கட்டிக் கொண்டு"என்னைய மன்னிச்சுடுடி மச்சினி" எனக் கெஞ்சினான்.​

அவனின் தலையைக் கோதியவள், "எழுந்திரிங்க!" என்றாள். அவளை நிமிர்ந்துப் பார்த்தவன், "எதுமே சொல்லையே!" என்றான்.​

"ம்ம்ம்! அது எப்படி மன்னிப்பேன், அப்பப்ப பனிஷ்மென்ட் கிடைக்கும், இப்ப எழுந்திரிங்க" எனச் சிரித்தாள்.​

மெல்ல எழுந்தவன் அவளை அப்படியே இரு கைகளிலும் ஏந்தினான்.​

கட்டிலை நோக்கி நடக்க, அவன் தோளில் கைகளை கோர்த்தவள்"இது நிஜமா.?" எனக் கேட்டாள்.​

"ஏன்.?"​

"இல்ல! என்னால அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து வெளியில் வர முடியல"​

"ம்ம்ம்!" என அவளைக் கட்டிலில் படுக்க வைத்து அருகில் நெருங்கிப் படுத்துக் கொண்டான்.​

அவளை தன்னுடன் இறுக்கி அணைத்தவன் நெற்றியில் முத்தம் வைத்தான்.​

அவளின் விழிகள் வெட்கம், மகிழ்ச்சி என இரண்டிற்கும் இடையே எனப் போராடியது, "போன தடவை உன்னோட ஆசையை நான் கொன்னுட்டேன். ஆனா எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு தரீயா, ப்ளீஸ்" எனக் கேட்டான்.​

"ம்ம்ம்!" என அவனை தன்னுடன் அணைத்துக் கொண்டு அவனின் விழிகளில் முத்தம் வைத்தாள்.​

"எனக்கு ஏர்போர்ட்ல உங்களை இழந்துட்டோம், வாழ்க்கையே முடிஞ்சுட்டு தோணுச்சு, ஆனா இப்ப கிடைச்சு இருக்குறது புது வாழ்க்கை மைனரு, இதை இழக்க விரும்பல, என் ஆசைப்படி நம்ம இஷ்டப்படி வாழுவோம், அதான் என் காயத்துக்கு மருந்து, உங்க பனிஷ்மென்ட் கூட மைனரு" என அவன் இதழுடன் இதழ் பதித்தாள்.​

சோழாவிற்கு அதற்கு மேல் பேசவோ, விளக்கவோ எதுவுமே இல்லை, அவனின் மச்சினியுடன் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தான்.​

தாம்பத்யம் என்பது என்னவென்று பாடம் எடுத்தால் அது தனிப்பட்ட ஒருவரின் விளக்கமே, பொதுவான ஏட்டில் உள்ள பதில் இனப்பெருக்கத்திற்கான காலமே தாம்பத்யம் என்பர்.​

இது இவர்களின் தாம்பத்யம், தனிப்பட்ட அந்தரங்கம், அவர்களின் வழியில் நிகழப் போகும் கலவியின் கல்வி, காதலும், காமமும் கலந்திட யார் மனசுல யார் என்பதை தீர்மானிக்கும் கட்டில் பந்தயம்.​

யார் வென்றாலும் தோற்றாலும் பந்தயத்தின் முடிவில் இரு மனசும், உடலும் திருப்தியாகி தத்தளிக்க போகின்றது.​

உயிரற்ற உணர்வுகள் உயிர்த்தெழுந்திட கலவியில் மலர்ந்தது காதல், அக்காதலின் அடையாளமானது அவர்களின் தாம்பத்யம்.​

மைனர் மனசுல மச்சினி...​

*​

சில ஆண்டுகள் கடந்திட...​

"வேலை கெடக்கட்டும் நீ மொதல போய் புள்ளைக்குப் பால் குடு!" என்றார் லெட்சுமி.​

"இல்லத்த! ஐயர் இதை செய்ய சொன்னார்" என்றாள் கவி.​

"என் பேரன் தான் முக்கியம், நான் பாத்துகிறேன்"​

சோழா, கவியை அழைக்க"இதோ வரேன்" என அங்குச் சென்றாள்.​

"வந்துட்டேன்!" என அவசரமாக மகனை வாங்கி பால் கொடுத்து பசியாற்றினாள்.​

"மச்சினி! இது சரியில்ல, இவனுக்குப் போட்டியா ஒரு பொண்ணு எனக்கு வேணும்."​

"ம்ம்ம்! அதுக்கு நாலு வருசம் ஆகும், இவனுக்கு இப்ப தான் ஒரு வயசு ஆகுது, போய் கல்யாண வேலையைப் பாருங்க" என முறைத்தாள்.​

"நாலு வருசமா.? அட்லீஸ்ட் இப்ப ஒரு முத்தம் குடுடி"​

"நோ!"​

"சரி போ!" என அவள் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தான், அதே நொடியில் கவியும் முத்தம் வைத்துச் சிரித்தாள்.​

"ம்ம்ம்! சூப்பர், என் மச்சினில."​

"போயா மைனரு, போய் வெளியில் எந்தப் பொண்ணுக் கிட்டயும் பல்லை காட்டாமல் இரு சொல்லிட்டேன். இல்ல..."​

"என்ன பண்ணுவ தண்ணீயை என் மேல ஊத்துவ, அதானே! அவள்க பாக்குறதுக்கு நான் என்னடி பண்ணுவேன்"​

"ம்ம்ம்! போங்க தெரியும்"​

வீரா, நித்யாவின் திருமணம் அன்று.​

கல்யாணம் முடிய அனைவரும் சேர்ந்து நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர். அரும்பு பேரனைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு நின்றார்.​

சோழா, கவியும் குழந்தையுடன் தனியாக நின்று போட்டோ எடுக்க, "இந்த மைனரு​

மனசுல மச்சினி மட்டும் தான்டி!" என அவளை அணைத்தப்படி அவள் காதில் கூறினான்.​

அவனின் மச்சினியும் சிரித்தப்படி அவனைப் பார்க்க, அது அழகாக புகைப்படத்தில் விழுந்தது.​

உறவுகள் அமைவது இறைவன் விதி செயலே, அதை உணர்வில் கலந்து பிரிவில்லாமல் கொண்டு செல்வது நம் செயலே.​

"மைனரு மனசுல மச்சினி"​

அவர்கள் வாழ்க்கையில் சிறப்பாக வாழ ஆசிர்வதிப்போம்.​

..........................முற்றும்.........................​

 

Mathykarthy

Well-known member
அம்மாவும் பொண்ணும் சேர்ந்து சீனிக்கு நல்ல தண்டனை குடுத்தாங்க..... 👍

மைனரு எப்படியோ கெஞ்சி கொஞ்சி பொண்டாட்டியை கரெக்ட் பண்ணிட்டாரு.... 🤭🤭🤭🤪🤪🤪🤪


நித்யா வீரா ஜோடி சேர்ந்தாச்சு... 🤩

ஹாப்பி எண்டிங் 😊😊😊😊

super story 🥰🥰🥰🥰
வாழ்த்துக்கள் sis.... 💕
 

Shamugasree

Well-known member
Arumbu Sema. Kavi seeni ku paithiyakarq pattam Katti unmai veliya varama thaduthuta. Minor and machini sernthathu santhoshama iruku.
 

Priyakutty

Active member
மைனர மன்னிச்சுட்டாங்க... அதால விட்டுட்டேன்... அவர் பண்ணிதுல கோபம் தான்...

எனிவெ ஹாப்பி போர் தெம்... 😍😍

மைனரு, மச்சினி... 😍😍

பேபி வந்தாச்சு... 🥰🥰

நித்யா, வீரா கல்யாணம் ஆகிட்டா 😍

அரும்பு மா, லெட்சுமி மா... 🥰🥰

நைஸ் ஸ்டோரி dr... 🤩

All the best for the competition 🤩💞
 

santhinagaraj

Well-known member
ரொம்ப அருமையான குடும்பக்கதை.

மைனரோ மச்சினியும் செம.

உறவுகளுக்குள்ளே இருக்கிற பிரச்சனையை ரொம்ப எதார்த்தமா சொல்லி கதையை ரொம்ப நிறைவா முடிச்சு இருக்கீங்க சூப்பர் 👌👌
வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐
 

priya pandees

Moderator
Nnk13

மைனர் மனசுல மச்சினி

சோழன் சங்கவி ரெண்டு பேரும் சொந்த கல்யாண முறைல இருந்தாலும் சொத்து பிரச்சினைல பிரிஞ்சுருக்குற‌ குடும்பம். ஆனா ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணிடுறாங்க வயசுல மூத்தவரான‌ தாத்தா வீட்டுக்கு தெரியாம கல்யாணம் பண்ணி வச்சுட்டு செத்து போயிடுறாரு, அவர் சாவுல தான் தெரிய வருது அவங்க கல்யாணம் ஆனவங்கன்னு. ஆனா ரெண்டும் எலியும் பூனையுமா பிரிஞ்சு இருக்காங்க. அது ஏன் அப்படின்றுது ட்விஸ்ட். நல்ல எழுத்து நடை. குட்டியான அலப்பறையான கதை.

போட்டியில் வெற்றி பெற வாழ்த்துக்கள் ரைட்டரே.
 
Top