எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

இதழோரமாய் சிறு புன்னகை - 17

admin

Administrator
Staff member

அத்தியாயம் 17​

புலர்ந்தும் புலராத அதிகாலைப் பொழுது அது... ஈர்க் காற்றின் சுகத்தை அனுபவிக்காது உடல் முழுவதையும் போர்வையில் போர்த்திக் கொண்டு சிவந்த கண்களுடன் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அரவிந்த்... ஒரு பக்கம் கொட்டாவி வேறு வந்த வண்ணம் இருந்தது...​

"டேய் வாண்டு...குளிச்சும் இப்படி கொட்டாவி விட்டுட்டே இருக்க... போ தூங்கு. கிளம்பும் போது எழுப்பி விடறோம்..." என்ற ராஜியை கொட்டாவி விட்டபடியே அண்ணார்ந்து பார்த்தவன்​

"பரவாயில்ல மாம். நமக்கு கோழி தூக்கம் எல்லாம் செட்டாகாகுது. எருமை தூக்கம் தான் செட்டாகும்.." என்றான் கொட்டாவி விட்டபடியே​

"சரி அப்ப உன் அண்ணனோட சேர்ந்து ஏதாவது திங்க்ஸ் எடுத்து வை..." என்றார்.​

"ஐயோ, குளிரும்...அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து குளிப்பதே பெரிய விஷயம். இதில் வேலை வேறு செய்ய வேண்டுமா தங்களுக்கு? நெவர்... காலையில பத்து மணியாகாம ஒரு வேலையும் தொட மாட்டான் இந்த அரவிந்த்..." என்றவனை முடிந்த மட்டும் முறைத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தார் ராஜி.​

"அகா, எல்லாமே ரெடியாப்பா? ஒருத்தரும் ஒரு குறை சொல்லக் கூடாது. ஏதோ முறைக்கு பண்ண வேணும்னு பண்ணிட்டாங்கன்னு யாரும் சொல்லிட கூடாது. சிறப்பா பண்ணிடனும். மாதேஷன் இருந்திருந்தா கூட இப்படியெல்லாம் பண்ணிருக்க மாட்டான்னு எல்லாரும் சொல்லணும். பேச்சுக்கு சொல்லிட்டு எதுவுமே பண்ணலன்னு பேர் வரக் கூடாது ப்பா. எல்லாமே சரியா இருக்கா? எதுக்கும் நல்லா பார்த்துக்க, அங்க இல்லாம போன மறுபடியும் வாங்க அந்தியூர் வரைக்கும் வரணும்..." காரின் டிக்கியில் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்தபடி நின்ற அகரனிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தார்.​

"ஹான் ப்பா, சரியா இருக்கு..." என்றவன் முகம் அவனையும் மீறி இறுகி கிடந்தது.​

இதுவே சில மாதங்களுக்கு முன்னால் இருந்த அகரனாக இருந்திருந்தால் நிச்சியம் "சரி தான் போடி..."என்று போயிருப்பான்.​

ஆனால் இப்பொழுது அப்படி கடந்து செல்ல முடியவில்லை அவனால்.​

அவள் தனக்கில்லை என்ற எண்ணமே வலித்தது.விம்மித் துடித்து வெளிவர காத்திருந்த கண்ணீரை முயன்று கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.​

இப்போது மட்டுமல்ல கடந்த நான்கு, ஐந்து நாட்களாகவே அவன் அவனாக இல்லை... முக இறுக்கத்துடன் எதையோ தொலைத்து விட்டு தேடி அலைபவனை போல் தான் வளம் வந்து கொண்டிருக்கிறான்.​

அவன் உயிராக மதிக்கும் தொழிலை கூட கண்டுகொள்ளவே இல்லை அலுவலகத்திற்கு கூட செல்லாது தனது அறையிலேயே முடங்கி கிடக்கிறான். அவளோட அவனிருந்த அந்த படுக்கையில் தான் விழுந்து கிடக்கிறான்.​

அவள் தலைப் புதைத்திருந்த தலையணை கூறும் இவனது கண்ணீரைப் பற்றி. "வேண்டாம் விடு அகா... அவ உனக்கு வேண்டாம்..." முயன்று சமாதானம் செய்யும் மனதும் கூட சில சமயம் அழுது வடியும்.​

இந்நேரம் அகரனது அகம்பாவி உயிர்ப்போடு இருந்திருந்தால் நிச்சியம் இந்த அழு மூஞ்சி அகரனை தலையில் தட்டித் துரத்தி விட்டிருப்பான்.​

கர்வமாக வளம் வந்த அகம்பாவி தான் என்றோ அழிந்து விட்டானே. எப்பொழுது அவளது கண்ணீரை கண்டானோ அன்றே அவளிடத்தில் மட்டும், அகம்பாவி என்பவன் அழிந்து விட்டான்...​

கடந்த ஒருவாரமாக இறுகிய முகத்தோடு வளம் வரும் மகனை பார்க்க பார்க்க பெற்றவர்களுக்கு தான் மனம் பிசைந்தது. அனைத்தும் அறிந்த ராஜிக்கு கூட மகனின் இந்நிலை கண்ணீரை வரவழைத்தது.​

அழகன் அவரது மகன். அதுவும் அவனது இதழின் ஓரத்தில் மலரும் புன்னகையில் பேரழகனாய் தெரிவான். அதனைக் கண்டு தான் அகரன் என்று பெயரே சூட்டினர். அப்படியான பேரழகன் ஒரு சாதாரண பெண்ணிற்காக அழுது கரைவது எந்த தாயால் ஏற்று கொள்ள முடியும்.​

அவருக்கே வாய் துடித்தது. விட்டுவிடு உனக்கு பொருத்தமான பெண்ணை பார்த்து கட்டி வைக்கிறேன் என்று கூற மனம் துடித்தது.. ஆனால் அவன் அதை ஏற்றுக் கொள்வானா? நிச்சியம் அவளைத் தவிர வேறு பெண்ணை அவன் ஏறெடுத்தும் பார்க்க மாட்டான்.​

இந்த காதல் நிறத்தையோ, உயரத்தையோ, எதுவும் பார்க்காது... ஆரம்பித்தில் அகரன் பார்த்த பார்வைக்கும் தற்போது அவனது பார்க்கும் பார்வைக்கு ஆயிரம் ஆயிரம் வித்தியாசங்கள். அவனுள் இருந்த காதல் முற்றிலும் அகரனின் எண்ணத்தை மாற்றி விட்டது அவளிடத்தில் மட்டும்...​

மகனின் இறுகிய முகத்தை பார்த்தவர் "ஏங்க மாமா, மூத்தவனை இங்கையே இருக்க சொல்லிடுவோங்க. ஏதாவது வேலைன்னா சின்னவன் இருக்கானே அவன் பார்த்துப்பான். அகாவை இங்கேயே இருக்க சொல்லிட்டு நம்ம மட்டும் போவோமுங்க..." என்ற மனைவியை அழுத்தமாக பார்த்தார் ஆதி. கணவனின் பார்வைக்கு பதில் பார்வை பார்த்தபடி நின்றார் ராஜி.​

"இதோ பாரு ராஜி, எல்லாத்துக்கும் கடந்து வர பழகிக்க வேணும். அவன் இதெல்லாம் கடந்து வந்து தான் ஆகணும். இதுக்கே சோர்ந்து போயிட்டா எப்படி? இன்னும் வாழ்க்கையில எத்தனையோ பார்க்க வேண்டியது வரும் அதையும் மன உறுதியோட கடந்து வரணும். அதுக்கான ஒரு மருந்து தான் அகரன் அங்க வரது. கொஞ்சம் கசப்பான மருந்து தான் ஆன சீக்கிரம் சரியாகிடும்..." என்றதும் கணவனை நேரடியாக முறைத்தார் ராஜி.​

"உன் கையை மட்டும் கொடு. இதுக்கு மேல எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் உன் கையை பிடிச்சுட்டேக் கடந்து வந்துடுவேன். நீ இல்லைன்னா இன்னும் சோர்ந்து போயிடுவேன். இப்படி சொன்னதெல்லாம் எந்த வாய்?உங்களுக்குன்னா வலி என் பையனுக்கு அது ஒரு பாடமா... எனக்கு நீங்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு போயிருக்கணும். அப்ப புரிஞ்சி இருக்கும் உங்களுக்கு. வண்டி வண்டியா வசனம் பேசினதும் சரின்னு சொன்னேன் பாருங்க என்னை சொல்லணும்..." மெல்லிய குரலில் கத்திவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்த மனைவியை பேவென்று பார்த்தார் ஆதித்தன்.​

அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஈரோட்டிலிருந்து வட்டக்காடு நோக்கி பயணித்தது அகரனின் வாகனம்...​

"அண்ணா இங்க வரட்டுப்பள்ளம் டேம் இருக்காம். அப்பறம் பர்கூர் மலை இருக்காம். வட்டகாடு அங்க விசேஷம் முடிஞ்சதும் வரட்டுபள்ளம் டேம் போயிட்டு அப்படியே பர்கூர் போயி தட்டக்கரை, தாமரைக்கரை போயி சுத்தி பார்த்திட்டு வருவோமா?..." கூகுள் ஆண்டவரின் உதவியால் அந்தியூரில் உள்ள முக்கிய இடங்களை பார்த்துக் கூறயவனிடம் சரியென்று தலையாட்டினான்.​

"டே அண்ணே போற வழியில கூட பருவாச்சி மலை கூட இருக்கு டா..." என்றான் ஆரவாரமாக​

"வாண்டு, போயிட்டு வரும் போது நேரமிருந்தா இதெல்லாம் பார்த்திட்டு போலாம். இப்ப அமைதியா வா..." என்றதெல்லாம் அவன் காதில் விழவே இல்லை.​

செல்லும் வழியெங்கும் பத்ரகாளி அம்மன் கோவிலுக்கு போலாம் ... குருநாதன் சாமி கோவிலுக்கு போலாம்,இன்னும் அங்க குதிரை சந்தையும், மாட்டு சந்தையும் இப்பவும் இருக்குமா? இப்படியான பல கேள்விகள் அவனிடத்தில் வந்து கொண்டே இருந்தது. அரவிந்தின் துறுத்துறு கேள்விகளுக்கு அகரன் பதில் கூறவில்லை என்றாலும் ராஜியும், ஆதியும் பதில் கூறிக் கொண்டு தான் வந்தனர்.​

*****​

அந்த பெரிய வாசலின் முன் பந்தகால்கள், மைக் செட் பாடல்கள், மின் விளக்கு அலங்காரங்கள் என்று அந்த வீடே அத்தனை ஆரவாரமாக இருந்தது. கிராமத்து கல்யாண வீடு எப்படியிருக்குமோ அப்படியிருந்தது அக்னியின் கிராமத்து வீடு.​

"வாவ்..." வாயை பிளந்தான் அரவிந்த்.​

"ஊரே செமயா இருக்கு. இதுல இந்த தோட்டத்து வீடும், மைக் செட்டும், சீரியல் செட்டும் பார்க்க பார்க்க இன்னும் செமயா இருக்கு..." எனக் கூறிக் கொண்டே வானகத்தை விட்டு இறங்கினான். அவனை தொடர்ந்து அகரனும், அவனது பெற்றோர்களும் இறங்கினர்.​

"டேய் வாண்டு, அண்ணனோட சேர்ந்து எல்லாத்தையும் இறக்கி வை..." என்ற தாயை முறைத்தவன் "நீங்களும் ரசிக்காதீங்க ரசிக்கற என்னையும் சும்மா விடாதீங்க.. எல்லாம் பொறாமை..." என்றவன் அகரனுடன் இணைந்து அனைத்தையும் எடுத்து வைக்க ஆரம்பித்தான்.​

அவர்கள் இருவரும் எடுத்து வைக்க வைக்க அக்னியின் சொந்த பந்தங்களும் இணைந்து கொண்டன. ஐந்து தட்டம் எழு தட்டமல்ல கிட்டத்தட்ட இருபத்தி ஒரு தட்டங்கள் வைக்கப்பட ஊரே வாயை பிளந்தபடி பார்த்தது.​

அனைத்தும் எடுத்து வைக்கப்பட்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தனர் அண்ணன், தம்பி இருவரும்.​

"பரவாயில்ல டா, இங்க இருக்கிறவங்க ரொம்ப நல்லவங்களா இருக்காங்க, மொத்தமா எல்லா தட்டையும் அவங்களே எடுத்து வைச்சிட்டாங்க..." என்ற அரவிந்த்தின் குரல் கூட அகரனுக்கு கேட்கவில்லை.​

அகரனின் மொத்த உணர்வுகளும் தாண்டவமாடிக் கொண்டிருந்தது. கண்களை தாண்டிட துடிக்கும் கண்ணீரும், உணர்ச்சி மிகுதியால் நடுங்கும் கைகளையும் கட்டுப்படுத்தப் பெரும் பாடுப்பட்டான்.​

ஒவ்வொரு நொடிகளும் யுகங்களாக கடப்பது போல் தோன்றியது. ஏதோ ஏதோ சம்பிரதாயங்கள் ஆரவராமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அதை எதையும் கவனிக்கும் நிலையில் தான் அகரன் இல்லை.​

அக்கணம் தான் அதுவும் நடந்தது.​

"பொண்ணை கூட்டிட்டு வாங்க ப்பா.. பொண்ணை கூப்பிடுங்க..." பெரிய தலையின் குரலில் ஆரம்பித்து குட்டி தலையின் கத்தலில் முடிந்தது பெண்ணின் அழைப்பு.​

மனம் முழுவதும் அக்னியை சுற்றி மட்டுமே வளம் வந்து கொண்டிருந்தாலோ என்னவோ அவளை அழைத்து வரக் கூறியது இவனது காதுகளுக்கு தெளிவாக கேட்டது. மொத்த உணர்வுகளையும் கண்ணில் தேக்கி பெண்ணவள் வரும் திசையை பார்த்தான்...​

இளம் ரோஜா வண்ண பட்டுப்புடவையும் பச்சை நிறத்தில் நுண்ணிய வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த ரவிக்கையுமாய், மிதமான அலங்காரத்துடன் ஜொலித்தாள் அக்னி பெண். அவளது முகத்தில் தெரிந்த குறு நகையும், வெட்கமும் தனக்கானது இல்லையென நினைக்க நினைக்க கோபம் வந்தது மனம் அதை ஏற்க மறுத்தது.​

பேயாட்டம் போடும் மனதை அடக்க முடியாமல் சட்டென எழுந்தவன் அரவிந்தின் அழைப்பைக் கூட காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் வீட்டின் பின்புறம் சென்று நின்று கொண்டான்.​

'கொஞ்சமாச்சும் என்னை யோசிச்சு பார்த்தியா நீ? எத்தனை கனவோட இருந்தேன் தெரியுமா? அதை மொத்தமா நீயும், உன் அப்பனும் குழி தோண்டி புதைச்சுட்டு தேங்க்ஸாம் தேங்க்ஸ். தெரியாம தான் கேட்கிறேன் உன் மூஞ்சியை கண்ணாடியில் பார்த்து இருக்கியா? மனுசன் காலையில எழுந்ததும் மங்களகரமான பொண்ணு முகத்துல முழிக்க நினைப்பானா? இல்லை உன்ன மாதிரி ஒரு குட்டி சாத்தன் மூஞ்சில முழிக்க நினைப்பானா?...: எனக் கேட்டவன் அவளை மேலிருந்து கீழாக பார்த்தபடி​

'ஆளையும் மூஞ்சியையும் பாரு, உனக்கெல்லாம் கல்யாணம் ஒன்னு தான் கேடு, உன் மூஞ்சியை பார்க்கவே ஏதோ போல இருக்கு. தயவு செஞ்சு இங்கிருந்து போ...' அத்தனை அருவருப்பாக கூறினான்.​

அவன் பேசிய அதே வார்த்தைகள் காதில் ரீங்காரம் போல் கேட்டது. எத்தனை தூரம் காயப்பட்டிருப்பாள்... இப்படி மனம் நோக பேசியும் உடைந்து போகாமல் நிமிர்ந்து தானே நின்றாள்.​

இதுவே வேறு பெண்ணாக இருந்திருந்தால் நிச்சியம் தான் பேசிய பேச்சிற்கு அழுது இருப்பாள். ஆனால் அவள் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்றாள். சொல்லப்போனால் அந்த கம்பீரத்தை தானே முதலில் நேசித்தான்...​

தாலி கட்டி விட்டேன் இனி அவள் தான். என் வாழ்க்கை முடிந்தது... என் எதிர்பார்ப்பிற்கு முற்றிலும் வேறு பெண்ணாக அவள் இருக்க எப்படி ஏற்றுக் கொள்வேன், இனி வாழ்க்கை முழுக்க பிடிக்காத பெண்ணை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென மனம் கொதித்தது. மனதின் மொத்த கொதிப்பையும் அவள் மீது வார்த்தைகளாக கொட்டினான். அதையெல்லாம் பொறுத்து போக அவள் ஒன்றும் சாதாரண பெண் இல்லையே. அக்னி அல்லவா. நீயும் வேண்டாம். நீ கட்டிய தாலியும் வேண்டாமென கழட்டி எறிந்து விட்டு சிரித்தாளே ஒரு சிரிப்பு இரண்டாவது முறையாக அவளது நிமிர்வில் விழுந்தான்.​

இரண்டு முறை விழுந்தே எழ முடியாமல் தவித்தவனுக்கு மூன்றாவது முறையாக அவளில் விழ அவனது அகம்பாவம் பிடித்த மனது இடம் கொடுக்கவில்லை. அவளைக் காணவே கூடாது என நினைத்தவனுக்கு அவளது நினைவுகளை தவிர்க்க முடியவில்லை அதற்கு காரணம் அவள் கொடுத்த அந்த மஞ்சள் கயிறு அவனிடத்தில் இருந்தது தான்.. தன்னை வேண்டாமென தூக்கி போட்டவளை வெறுக்க வேன்டும் அவளை நினைக்கவே கூடாது என நினைத்து நினைத்தே அவளது கம்பீரத்திலும், நிகிர்விலும் விழுந்த நாட்கள் எத்தனையோ. அவள் வேண்டாமென விட்டப் பிறகு தான் அவள் மீது அவனுக்கு காதல் துளிர்த்தது...​

அந்த காதலை முற்றிலும் மறுக்க நினைத்தான் தன்னை வேண்டாமென கூறிய பெண்ணின் மீது காதல் கொள்வாதா என்ற எண்ணமே அவளை பார்க்கும் போதெல்லாம் தோன்றியது..​

கணக்கே இல்லாமல் அவளை நினைத்து அவளின் கம்பீரத்திலும் நிமிர்விலும் அவனது காதல் மனம் விழுந்தே கிடக்கும். அவளில் விழுந்து கிடைப்பதை மறுக்கவே தனது ஈகோவை தட்டி எழுப்பி விடுவான்.​

அப்படி அகம் பிடித்த மனதை எழுப்பிவிட்டு சிலமுறை மாட்டியும் இருக்கிறான். பலமுறை இரு மனங்களுக்கு இடையே போராடி இருக்கிறான். அப்பொழுதெல்லாம் ஜெய்த்தது என்னவோ அவனுள் இருக்கும் அகம்பாவி தான்.​

இப்பொழுது கூட 'இன்னும் நான் கட்டிய தாலியை சுமந்து கொண்டிருக்கிறாள் என்றால் அவள் மனதில் நான் இருக்கிறேன்...' என்று கர்வமாக நினைத்தான். அந்த எண்ணத்தை முற்றிலும் தோற்கடித்து அவளிடத்தில் மண்டியிட வைத்து இருக்கிறாள். அவளிடத்தில் அகரன் என்ற அகம்பாவி தோற்று நிற்கிறான். ஏன் அவனது காதல் மனமும் தோற்று நிற்கிறது. தற்பொழுது அவனது காதலும் தோற்று நிற்கிறது.​

காதலின் தோல்வி வலியை கொடுத்தது அந்த வலி கண்களை கலங்க செய்தது... கலங்கிய​

கண்களை புறங்கையால் துடைத்து நின்றவன் காதில் அவளது குரல்.. கற்பனையோ...​

 
Last edited:

Jothiliya

Member
அகரன் மனவேதனை அவன் முகவாட்டம் அவன் பெற்றோரை வேதனைபட செய்கிறது இருந்தும் தன் நண்பனின் மகள் நிச்சியதார்தம் விழா சிறப்பாக நடக்குனுமுனு நினைக்கின்றனர் இனி 🤔🤔🤔🌺🌺🌺
 
அகரன் மனவேதனை அவன் முகவாட்டம் அவன் பெற்றோரை வேதனைபட செய்கிறது இருந்தும் தன் நண்பனின் மகள் நிச்சியதார்தம் விழா சிறப்பாக நடக்குனுமுனு நினைக்கின்றனர் இனி 🤔🤔🤔🌺🌺🌺
😂😂😂இனி... முடிவு அக்னியின் கையில்🤣🫣
 
Top