எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

காதல் Not Out ! - 08

NNK-106

Moderator

காதல் Not Out - 08​

மாலை வரை நேரம் தவழ்வது போல் இருந்தது​

சஞ்சீவிற்கு. பேசிவிட்டு வந்து விட்டான். ஏன் பேசுவது கூட மனதில் ஒத்திகை பார்த்ததை அப்படியே ஒப்பித்ததால் இலகுவாக தான் இருந்தது. வந்த பின் தான் இவனிடம் பதில் இல்லை என்பதை அறிந்தும் மனம் கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டே இருந்தது. அவளை திரும்பி ஒரு முறையேனும் பார்த்திருக்கலாம் என நினைத்தான் ஆனால் பார்த்தால் மட்டும் என்ன அவள் உடைந்து அமர்ந்திருந்ததை தான் கண்டிருப்பான். அவன் பேசியது கண்டிப்பாக அவளை காயப்படுத்தியிருக்கும். அவளை அந்த பெண் திட்டிய போதே அவளை எதுவும் காயப்படுத்த விடாது காத்திட மனம் துடித்தது உண்மை ஆனால் அவனே தானே இப்போது காயப்படுத்தியிருக்கிறான். "இனாப்..உஷ்." என்றவண்ணம் தனக்கே கூறிக்கொண்டு எழுந்து நின்றான். எதற்காக இத்தனை கேள்விகளும் யோசனைகளும்.. அவனுக்கே புரியவில்லை.. புரியவில்லை என்பதிலும் புரிந்து கொள்ள முனையவில்லை எனலாம் இது அவனும் அறிந்தது தான். ஏன் என்று ஆராய்ந்தால் கிடைக்கும் பதிலை கண்டிப்பாக இவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதற்கு அதனை கண்டும் காணாதது போல் உணர்ந்தும் உணராதது போல் விட்டு விடலாம் என்றிருந்தான். அது தான் அவனுக்கும் உகந்தது முக்கியமாக அவளுக்கும் நல்லது.​

அரிக்கும் மனதை கட்டுப்படுத்த திறனின்றி நடந்து சென்று ஜன்னல்வழி சற்றே ஆகாயம் வரை விழிகளை உயர்த்தினான். மேகங்களும் மனதின் எண்ணங்களை பிரதிபலிப்பது போல் கருமேகங்களாக உறுப்பெற்று கண்ணீர் வடித்திட தயாராய் பார்த்திருந்தன. சற்றே தாழ்ந்த விழிகளில் பதிந்தது கம்பனி கேட். அதிலும் அங்கு நின்றிருந்த ஒரு சிறுவன் ஏதோ காவலாளியிடம் கேட்டுக்கொண்டிருக்க அவன் மறுக்க சற்றே வித்தியாசமான நிலை போன்று தான் தோன்றியது. தன் மேசைக்கு வந்து அங்கிருந்த டெலிபோன் மூலம் கேட் காவலாளிக்கு தொடர்புபடுத்தினான் சஞ்சீவ்.​

"சார்.."​

"அங்க என்ன பிரச்சனை கேட்ல ?"​

"அது சார்..இங்க ஒரு பையன்.." அவன் கூறிமுடிப்பதற்குள்ளே..​

"சஞ்சீவ் சார்.. அக்காவ எங்கவும் காணோம்.. கவிதா அக்கா.." போனில் தூரமாய் ஒலித்தது அந்த பையனின் குரல்.​

"என்ன..?" இவனது அதிர்வையும் விஷயம் தீவிரம் என்பதையும் உணர்ந்தது போல் காவலாளி அமைதியாய் டெலிபோனை நிதன் கையில் கொடுத்தான்.​

"சார்.. நான் தான் நிதன்.. கவிதா அக்காவ காலையில இருந்து காணம்.. எங்கயும் போனதா இல்ல.. டியூஷன் போற வீடு எல்லாம் கேட்டுட்டேன்.. " பதட்டமாய் பேசினான் நிதன்.​

"சரி நிதன் நீ கவல படாத.. நான் பார்த்துக்குறேன்.. அக்காவோட வந்துடறேன்.." போனை அதனிடத்தில் வைக்கவும் மறந்து கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்ட பார்க்கிங்கிற்கு ஓடினான் சஞ்சீவ். காரை ஸ்டார்ட் செய்ய அதுவும் இவன் பதட்டத்தை மேலும் அதிகரிக்கவென நேரம் மாலை ஆறு முப்பத்தியாறு என்பதை காட்டியது. கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு காரை எடுத்தான். எங்கு செல்வது என்று ஒன்றும் புரியவில்லை அவளது நம்பர் கூட இவனிடம் இல்லை. எதற்கும் என்று காலையில் அவன் கூட்டிச்சென்ற பூங்காவிற்கு சென்றான். அங்கு இவர்கள் அமர்ந்து கதைத்த பெஞ்ச் தான் தனிமையில் உறைந்திருந்தது. ஏதோ ஒரு வித இனம்புரியாத குற்ற உணர்வு பரவ காரிற்கு வந்து திருப்பிக்கொண்டு அவள் வீட்டிற்கு வேகத்தை அதிகரித்தான். அங்கு ஆள் அரவமற்று ஓய்ந்து போய் இருந்தது பாதை. ஆங்காங்கே இருந்த வீடுகளில் விளக்குகள் எரிந்து அவர்கள் உள்ளே இருப்பதை காட்டியது ஆனால் இவள் வீடோ விளக்குகளை இருளோடு கலக்கவிட்டு அதுவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறைந்து கொண்டு இருந்தது பரவிக்கொண்டிருந்த இருளில்.​

அங்கு யாரும் இருப்பதாக இவனுக்கு தோன்றவில்லை. ஒருவேளை கவிதா உட்பட அனைவரும் எங்காவது சென்றிருக்கக்கூடுமோ.. இருக்கும் என்ற எண்ணம் தலைதூக்கிய நொடி அந்த வீட்டு கதவு படார் என திறந்தது. உள்ளிருந்தது வந்தான் ஒரு இளைஞன். சற்றே நடையில் தெரிந்த தள்ளாட்டம் அவன் நிலையை கோடிட்டு காட்டியது. பின்னோடே வந்தாள் காலையில் பார்த்த அந்த பெண். அவர்களிடம் சென்று கேட்கலாமா என்று ஒரு கணம் நினைத்தவன் பின் வேண்டாம் என்று அந்த எண்ணத்தை கை விட்டான். ஒரு சாப்பாட்டிற்கே அத்தனை கோபமாய் கவிதாவை வைதவள் முன்பின் அறியாத ஒரு ஆண் அவளை பற்றி கேட்டாள் அதனை இலகுவாக எடுத்துக்கொள்ளப்போவதில்லை தான். சட்டென கண்முன் தோன்றி மறைந்தது அவளை தான் முதலில் சந்தித்த இடம்.​

மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்ததால் மலைப்பாதைகளில் வழமையை விடவும் ஆங்காங்கே பனிக்கூட்டம் இடம் பிடித்து மறைத்திருக்க ஒருவாரு சற்று கஷ்டப்பட்டே காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்து மேலே நிறுத்தினான். இனி அந்த இடத்திற்கு நடந்து தான் செல்ல வேண்டும். கிட்டத்தட்ட இவனுக்கும் இந்த இடம் நன்றாகவே பழக்கம் எனலாம். மேலே மலை உச்சியில் ஒரு வியூ பாயின்ட் உண்டு.. பல தடவை அம்மாவுடன் வந்திருக்கிறான். அவன் அம்மாவிற்கு இயற்கை மேல் அளாதி ஈர்ப்பு இருந்தது. எப்போதெல்லாம் இவனுக்கும் மனதிற்கு ஆறுதல் தேவைப்படுமோ இங்கே வந்துவிடுவது வழக்கம். ஏதோ மனதிற்கு கிட்டாத ஆறுதல் கிட்டுவதாகவும் இருக்கும் பிரச்சனையெல்லாம் அங்கிருந்து பார்க்கும் போது தெரியும் நகரத்தை போது தூரமாகவும் இருப்பது போல் தோன்றும். அன்றும் அப்படி வந்து விட்டு திரும்பும் போது தான் பாக்கெட்டில் இருந்த சில்லறை காசு விழ அதன் பின்னே எடுக்க வந்தவன் எதேர்ச்சையாய் கவிதா மேலிருந்து பாய்ந்ததை பார்க்க நேரிட்டது. அந்த பகுதி அன்று தான் தென்பட்டதும் கூட. நினைவுகளை ஒதுக்கி விட்டு வேகமாக அந்த இடம் நோக்கி நடந்தான். மனம் பதைத்தாலும் ஒன்றும் இருக்காது என்று தனக்குத்தானே ஆறுதல் கூறிக்கொண்டான்.​

சற்றே உயர வளர்ந்திருந்த புற்களை ஒதுக்கி விட்டு பார்க்க அங்கு அமைதியாய் மலை உச்சியில் கால்களை மடித்து அமர்ந்திருந்தாள். மூச்சை ஒரு முறை ஆழமாக இழுத்து விட்டு அருகில் சென்று கீழே அமர்ந்தவன் சட்டென அவளைப்பற்றி இழுத்து இறுக்க அணைத்துக்கொண்டான் சஞ்சீவ்.​

இதை எதிர்பார்க்காத ஏன் அவனைக்கூட அங்கு எதிர்பார்க்காத கவிதா திடுக்குற்று விலக முயல.. "உஷ்.." என்றவண்ணம் இன்னும் தன்னோடு இறுக்கிக்கொண்டான். சில கணங்கள் கழித்து அப்போது தான் அவளை தான் அணைத்திருப்பது புரிய மெதுவாய் அவளை விட்டு விலகி அமர்ந்தான். அப்போதுதான் கவனித்தனர் சேறு நிறைந்திருந்த குழியில் தான் அமர்ந்திருந்தனர் என்பதையும். இருவரிடையே மௌனம் மட்டுமே இருக்க.. அவள் அமர்ந்திருந்த விதமும் செய்ய இருந்த காரியமும் அவனிற்கு நினைவு வந்தது.​

"உனக்கென்ன இது பிக்னிக் பாயின்ட்னு நினைப்பா.. அழகா உட்கார்ந்திருக்க.. அப்புறம் இதென்ன லூசுத்தனமான வேலை ?" கோபமாய் பொரிந்தான்.​

அமைதியாய் ஒரு முறை பார்வையை தூக்கி இவனை பார்த்துவிட்டு க்ளுக் என சிரித்தாள்.​

"சிரிக்காத பல்லை உடச்சிடுவேன்.."​

"அன்னைல இருந்து இதுதான் சொல்லுறீங்க.. திட்டுறீங்க.. நான் கீழ குதிச்சிரவா..?"​

"ஓஹோ குதிக்கனுமா.. சரி பார்ப்போம் அதையும் குதிச்சிரு.." எழுந்து கைகட்டி நின்றவண்ணம் சஞ்சீவ் கூறவும்..​

"உண்மையா குதிச்சிருவன் சார்.." என்று தானும் எழுந்து நின்றாள் கவிதா.​

பார்வையை கூர்மை தீட்டி சஞ்சீவ் செய்துதான் பாரேன் என்பது போல் நிற்க..இவளும் தானும் சளைத்தவள் இல்லை என்பது போல் திரும்பி குதிக்கப்போக ஒரு அடி முன்னால் வைத்து இலகுவாக இருகைகளாலும் அவளை பற்றி தூக்கியிருந்தான் சஞ்சீவ். அவளை பற்றி தான் இருந்தான் ஆனால் அவன் பற்றிய வேகத்தில் அவளது டாப்பின் தோள் பகுதி அவன் கையோடு வந்திருந்தது.​

"சார் விடுங்க சார்.." கால்கள் தரையில் படாமல் காற்றில் உதைத்தவண்ணம் ஒரு கையால் தன் டாப்பின் கிழிந்த பகுதியை விழாமல் பிடித்துக்கொண்டே சத்தமிட்டாள் கவிதா.​

அவள் நிலை புரிந்தாலும் விடாமல் இன்னும் முன்னோக்கி அவளை பிடித்தவண்ணம்.. "இனிமே இப்படி பன்ன மாட்டேன் சொல்லு.." என்றான் குரலில் அழுத்தத்தை காட்டி.​

டாப் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கீழிறங்குவது சங்கடமாய் இருக்க அதிலும் கீழே தெரிந்த பள்ளம் பயங்கரமாய் இவளை பார்த்திருக்க..​

"மாட்டேன் மாட்டேன்.." என்றாள் அவசரமாய்.​

"எப்படி நம்புறது.."​

"ப்ராமிஸ்..ப்ராமிஸ் சொன்ன மீற மாட்டேன் நான்.."​

"சரி" என்றவண்ணம் அவளை தரையில் நிறுத்திவிட்டு தன் ஷர்ட்டை கழட்டி அவளிற்கு போர்த்தியது போல் போட்டுவிட்டான். அதை பிடித்துக்கொண்டு அவனை அவள் முறைக்க அதனை கண்டுகொள்ளாமல்.. "வா" என்று அவளை தனக்கு முன்னாக அனுப்பிவிட்டு பின்னே நடந்தான் சஞ்சீவ்.​

இருவரும் காரிற்கு வந்ததும் அவள் குளிரில் நடுங்குவதைக்கண்டு ஹீட்டரை போட்டு விட்டு திரும்பி அமர்ந்து..​

"உனக்கு அறிவே இல்லையா.." என்றான்.​

"அறிவா இருக்குற பொண்ணுங்க யாரும் அழகா இருக்க மாட்டாங்க.. அழகா இருக்க பொண்ணுங்க யாரும் அறிவா இருக்க மாட்டாங்க.." என்றாள் முணுமுணுப்பாக.. ஆனாலும் அவன் காதில் தெளிவாய் தான் கேட்டது.​

"ஓஹோ அப்போ நீங்க அறிவும் அழகும் சேர்ந்து இருக்கதா சொல்ல வாரீங்க.. ?"​

"ஆமா அதுதான் என் அருமை புரியல உங்களுக்கு.."​

"என்ன காதல் கிரிக்கெட் சாங்கா ??" சிரிப்போடே சஞ்சீவ் கேட்க..​

அவன் சிரிப்பதை பார்த்துக்கொண்டே.. "என் காதல் நாட் அவுட் தெரியுமா.. ?" என்றாள்.​

"ஓஹோ சரிங்க.. வாங்க இப்போ வீட்டுக்கு போகலாம்.. இனிமே இதுபோல பன்ன மாட்டன்னு ப்ராமிஸ் பன்னிருக்க நினைவுல வை.." என்றுவிட்டு அதோடு அந்த விடயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டதை செயலால் உணர்த்துவது போல் காரை எடுத்தான்.​

"இப்போ நான் இப்படியே வீட்டுக்கு போனா.. அப்படியே உங்ககூட தான் வரனும்.."​

அவள் கூறவும் தான் அவளது டாப் கிழிந்தது நினைவில் வர "சரி போற வழில கடையில வாங்கிக்கலாம்.." என்றான்.​

"முடியாது.." சற்றும் யோசிக்காமல் வந்தது பதில்.​

இவன் திரும்பி ஏன் என்பது போல் பார்க்க.. "எனக்கு குளிக்கனும்.." என்றாள் சேற்றில் குளித்திருந்த தன் உடைகளோடு கைகளையும் காட்டியே.​

"சரி.." என்றதோடு அமைதியாய் கழிந்தது மீதிப்பயணம்.​

கடைசியாய் அவன் வந்து நின்றது அவனது வீட்டிற்கு தான். இவன் கதவை திறந்து இறங்கி படிகளில் ஏற அப்போது தான் பார்த்தான் அவள் இன்னும் இறங்காமல் காரினுள்ளேயே இருப்பதை. அவள் பக்கமாய் வந்து கதவை திறந்தவன்.." என்ன.." என்றான்.​

"என்ன சார் எப்போ பார்த்தாலும் என்ன என்ன.. இது ப்ரின்ஸஸ் ட்ரீட்மன்ட்.. தாங் யூ.." அவள் இறங்கி நடந்து செல்ல.. "மென்டல்.." என்ற சிரிப்பு கலந்த முணுமுணுப்போடு இவனும் பின்னே சென்றான்.​

 
Top