எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

KK - 5

subasini

Moderator
களவு – 5



அன்னையைக் காண அழகிய பூங்கொத்தோடு அவள் அறையை நோக்கிப் போனான் அவள் தவப்புதல்வன்.



ருத்ரேஷ்வரன் நடந்து வரும் தோரனையைக் கண்டு தங்கள் முதலாளித் தான் வருகிறாரோ !! என்று பதட்டமடைந்தார் ஈஷ்வரின் விஸ்வாசியான ராஜன்.... ஒரு நொடி அவர் ஏமாந்தே போனார்...



பின்னர்ச் சுதாரித்தவர் ருத்ரனின் இளமைத் தோற்றம் அவனை யாரென்று புரிய வைத்தது...

அனுமதியின்றுத் தன் முதலாளி அறைக்குச் செல்லும் உரிமை உடையவன் என்று புரிந்தது .

அவனுக்கு வழி விட்டு வெளி வந்தார்...



வரவேற்பறையைக் கடந்தவன் தன் தாயின் அலுவலக அறைக் கதவினைத் தட்டி அனுமதிக்காகக் காத்திருந்தான்...



"எஸ் கம்மின் என்ற அவளின் திடமான குரலில் ஒரு மென்மை இழையோடியது...

அதை ரசித்தப்படி உள்ளே பிரவேசித்தவனைக் கண்டு தன் விழியகல அதிசயமாகப் பார்த்தாள் கங்கா...



ருத்ரன் அதுவும் தன்னைத் தேடி வந்திருக்கிறான் என்றால் அதிர்ச்சி ஆகாதா என்ன , அவனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவளுக்கு அவனின் உருவம் தன் கனவனை நினைவுப் படுத்தியதில் தன் கடந்த கால வலியும் சேர்ந்தே நினைவிற்கு வந்தது...



அவள் ஏமாந்தக் கதை ... ஆமாம் அப்படித் தான் நினைத்து இவ்வளவு காலமும் தன்னை வேதனையில் ஆழ்தியது மட்டுமில்லாமல் பிள்ளையைப் பிரிந்து வாழ்கிறாள்...



சட்டென்று உடையும் மனதைச் சரி செய்தக் கங்கா , வந்தவன் முகத்தை அவதானித்தாள் ... அவன் முகத்தில் எதாவது தோன்றுகிறதா! என்று ...



தன் உணர்வுகளை மறைப்பதில் ருத்ரன் தந்தையை மிஞ்சி இருந்தான் ...

கண்களில் வழியும் புன்னகையில், அது பேசும் மொழியில் அவள் தாய்மையின் பிரவாகம் மனதில் கட்டி வைத்திருக்கும் தடைகளை உடைத்தது. அவளால் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.



அவனையே விழி அகலாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தவளின் கண்களில் உற்பத்தியாகும் கண்ணீர், அவன் உருவத்தை மறைக்க , மங்கலாகத் தெரிந்தது என்னவோ கணவனின் கம்பீரமான உருவம் தன்னனை நோக்கி வருவது தான் ...



இன்றைய நாளில் அவள் எதிர்பாராத நிகழ்வு இதுவன்றோ, என்ன செய்வது என்ற சில நொடிகள் தடுமாறியவள் , அவன் அருகே வர வர அவள் உணர்ந்தது அப்படியே தந்தையை உரித்துப்படிப் பிறந்திருக்கும் , ருத்ரேஷ்வரனைத் தான்..



அவன் நடந்து வரும் அழகில் தன்னவனைக் கண்டாள். கணவனைப் போலப் பிறந்திருக்கும் மகனின் அழகை எல்லாத் தாயும் ஒரு மமதையோடு ரசிப்பாள் , தன் வாழ்க்கையில் மட்டும் எல்லாம் தலைகீழாக இருப்பதன் வேதனையில் அவள் கண்களில் தெரிந்தது ... அவன் தன் எதிரில் நின்று இருந்த விதம் கண்டு, கண் இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்...



அவன் குரலைச் சொறுமியதும் “ எஸ் , மிஸ்டர் ஈஸ்வர் ” என்றவள் பின் “ ஐ மீன் ருத்ரேஷ்வர் " என்றாள் ...



தாயின் இந்தத் தடுமாற்றம் கண்டுபிடுத்தவன் சிரித்தப்படியே தன் இடது கையில் இருக்கும் பூங்கொத்து அவளிடம் கொடுத்து " இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் அம்மா " என்று வாழ்த்தியவனின் செயலில் அதிர்ந்தாள்...



பல வருடங்களுக்குப் பிறகு தன் வாழ்க்கையில் ஏதோ மாற்றம் உண்டாவதை உணர்வு பூர்வமாக உணர்ந்தவளுக்கு அவன் “அம்மா” என்ற வார்த்தைகள் கவனத்திற்கு வரவில்லை ... அவன் கையில் இருக்கும் மலர்க்கொத்தை வாங்காமல் அவனையே ஊடுருவிப் பார்க்கும் அவள் பார்வையில் தொலைத்த பிள்ளையைத் தேடும் தாயின் தவிப்பு இருந்தது ...



தன் கண் முன் தாய்ப் படும் வேதனைக் காணச் சகிக்காமல் அவளை நிகழ்காலத்திற்கு வர வைக்க அவளைப் பார்த்து



" மேடம் " என அழைத்திருந்தான் அவளின் கள்ளக் கண்ணன் ...



அவளுக்குள் உண்டான பல தரப்பட்ட உணர்வுகளை இந்த நொடி அவனின் குறும்பில், அவளுள் இருக்கும் கங்கா வெளிக் கொண்டு வந்தான்...



" ம்ம் நன்றி , என்றவள் இந்தப் பூக்கள் ரொம்ப அழகா இருக்கு " என்றவாறே , அதைத் தன் மேசையில் வைத்த கங்கா அவனை ஆராயும் விதமாக " என்ன திடிரென எங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கீங்க , ஏன் தெரிஞ்சுக்கலாமா ? " எனத் தன் கண்களை இடுக்கிக் கேட்ட அழகில் அவன் தாயைக் கட்டிப் பிடித்து ஒரு முத்தம் வைக்கும் ஆவல் அவன் மனதில் தோன்றியது உண்மை...



" உங்கள் பிறந்த நாளில் ஒரு வாழ்த்துச் சொல்லிட்டு , அப்படியே எனக்கான ப்லெஸிங் வாங்கிட்டுப் போலாம்னு வந்தேன் , ஏன் வரக்கூடாதா ? என்று கேள்விக் கேட்பது மகன் முறையாயிற்று...



அவன் திமிர் கலந்தப் பதில் ' அம்மாவிடம் பேசறோம் , மரியாதை இருக்கா , இல்லை பயம் தான் இருக்கா அப்படியே அப்பனோட திமிரு '... என மனதில் அவள் பேசியது அவன் அறிய வாய்ப்பில்லை.



"வாழ்த்துக்கள் எல்லாம் சரி தான். ஆனால் இந்தப் பூக்கள் ” ... என்ற அவள் வார்த்தைகள் உள்ளே போய்க் கண்களில் நீர்க்கோர்த்தது.



அதைக் கவனித்தவன் " மெல்ல அப்பா தந்தாரும்மா இதைக் கொடுத்துட்டு வாடானு ” என்றவனின் பதிலில் கவனக்குறைவானவள் "ஓ" என்று ஓர் எழுத்தை மட்டும் உதிர்த்தவள் அந்தப் பூக்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.



அவள் மனதில் உண்டான உணர்வுகள் அவளுக்கே புரியவில்லை. விருப்பமான பூக்கள் நினைவிருக்கும் புருஷனுக்கு, பொண்டாட்டி வலித் தெரியவில்லை என்ற எண்ணம் மனதில் வலம் வர மெல்ல முகம் மாறியது கங்காவிற்கு.



"அப்போ அவர் சார்ப்பாகத் தான் இந்த வாழ்த்தும் பரிசுமா ?" என்று கேட்டவள் மறைமுகமாக , நீ ஒன்னும் தரவில்லை என்று, இறுகியமுகத்தோடு பரிசு எங்கே என்று கேட்டத் தாயின் செயலில்

பலமாகச் சிரித்தவன், " நானும் உங்களுக்குப் பரிசு கொண்டு வந்திருக்கேன் , ஆனால் உங்களுக்குப் பிடிக்குமா? என்று தெரியாமல் எப்படித் தருவது ? என்று தன் தோள்களைக் குலுக்கினான் ஸ்டைலாக...



" நீ தந்தால் தானே தெரியும் எனக்குப் பிடிக்குமா ? பிடிக்காதா ? என்று , அப்பறம் பரிசு என்பது அன்பின் வெளிப்பாடு அதில் பிடித்தமின்னை என்ற பேச்சிற்கு இடமே இல்லை " என்ற அவள் வார்த்தையில் உன்னை எனக்குப் பிடிக்கும் என்ற பொருள் மறைந்திருந்தது ...



இதில் தன் தாயின் அன்பு அவனுக்குப் புலப்பட்டது.



ஒரு வகையில் அவளுக்குப் பெரிய ஏமாற்றம் தான் வாழ்க்கையில் நடந்தேறியது. தாயின் வேதனை உணர்ந்தவனுக்கு, அவள் மேல் அன்புப் பெருக உள்ளுக்குள்ளே உணர்ச்சி வசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான்... எனவே எதையும் யோசிக்காமல் வார்த்தைகள் விட்டான்...



" இது தான் என்னுடைய பரிசு " என்று நீட்டியவனின் கைகளில் அழகான குங்குமம் சிமிழ் ஒன்று தங்கத்தில் ஜொலித்தது ... தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து வந்தவன் செயலில் கங்காவும் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து அவன் முன் நின்றாள்... அவளும் மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு இருந்தாள்.



தாயின் முன் நின்றவன் அவள் கைகளில் சிமிழைக் கொடுத்து, அவள் காலில் வீழ்ந்து ஆசி வாங்கினான்... அவன் தலையில் இரு சொட்டுக் கண்ணீரால் அவனை ஆசீர்வதித்தவள் , அவனை எழச் செய்து அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்...



“ நீங்க இந்த மாதிரிப் பெரிய பொட்டு வைக்கிறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும் மா " என்றவாறு அவள் நெற்றியில் ஒரு முத்தம் வைத்தவனின் செயலில், பல வருடங்களுக்கு முன் தான் இழந்தப் பொக்கிஷம், கண் முன்னே இருப்பதை அடித்துக் கூவிய உணர்வுகளின் அலைப்புறதலோடு அவனைப் பார்த்தப் பார்வையில் ருத்ரன் தான் தினறிப் போனான்...



எந்த வார்த்தைகளும் இல்லாமல் ஒருவருடைய மனதின் எண்ணங்களைப் படிக்க முடியுமா ? இந்தத் தாயும் மகனும் படிக்க முயன்றுக் கொண்டிருந்தனர்... தாயின் உரிமையை அவளிடம் எதிர்பார்த்தான் ருத்ரன்...



அவன் தாயோ இவன் தன் மகன் தானா ? மனதில் ப்ரனவிடம் ஏற்படும் அதே உணர்வுகளில் குழம்பிப் போனாள்....



அவன் கண்களில் ' நீ தான் என் அம்மா ' என்ற அவன் சொல்லாமல் சொல்லும் விதம் இருந்தது.



பிள்ளையை மடிச் சுமந்த நேரம் மனதில் தோன்றிய உணர்வுகள் எல்லாம் மீண்டும் மனதில் தோன்றி அவளை நிதானம் இல்லாமல் படுத்தி எடுத்தது... அவள் மனம் இதோ உன் மூத்த மகன் உயிரோடு கண் முன்னே என அரைக்கூவலிட்டது...

அறிவிற்கோ " நம்ம பட்டுக் குட்டி இறந்துத் தான் பிறந்தான் கங்கா " என்ற வார்த்தைகள் கணவனின் வார்த்தைகளில் அபஸ்வரமாக ஒலித்தது.



அதில் ஏற்படும் வலி , அவலக்குரலில் மௌனமாக ஒலமிட , அதன் அபஸ்வரத்தை ருத்ரன் உணர்ந்தானோ என்னமோ, அன்னையைத் தன் தோளோடு அணைத்தவனின் செயலில் லேசாகத் தடுமாறியவளை , மார்போடு அணைத்தான்...



மனதளவில் அன்னைப் படும் வேதனையை நேரில் உணர்ந்தவனுக்கு , தந்தையின் மேல் சொல்லில் அடங்காதுச் சினம் தோன்றியது ... இந்நேரம் அவரிடம் எப்படி ரியாக்ட் ஆகி இருப்பான் என்பது அவனுக்கே தெரியாது.



தன்னுள் பல எண்ணங்களில் போராடிக்கோண்டிருக்கும் மகனின் இடது பக்க மார்பைத் தடவியபடி அவனையே பார்த்த அன்னையின் பார்வையில் மெல்ல மெல்லச் செத்துக்கொண்டிருந்தான் ருத்ரேஷ்வரன் ...



‘உன் அம்மா நான் தான் சொல்லுடா’ என்ற கெஞ்சும் பார்வை அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது அவள் கண்களில்... அவள் வேதனையைக் காணச் சகிக்காமல் தன் குரலைச் சொறுமியவனின் செயலில் சுயம் பெற்றவள், என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் தடுமாறினாள் கங்கா.



தாயின் தடுமாற்றத்தை உணர்ந்தவன் அவளைச் சாதரணமாக உணர வைக்க , மெல்ல அவளைப்பார்த்து " பல வருடங்களுக்குப் பிறகு உங்களைத் தேடி வந்து இருக்கேன், எனக்கு எதுவும் தர மாட்டீங்களா " எனக் கேட்டவனின் குரலில் உள்ள உணர்வைப் புரியாத பார்த்தவளிடம் ...

“ விருந்தோம்பல் தான் ” எனச் சிரித்தவனின் அழகில் என் மகன் என்ற உரிமைத் தோன்றியது....



தன் வேதனையைப் மறைத்து எப்பொழுதும் ஈர்க்கும் புன்னகையோடு

மெதுவாக அவனின் முகம் நோக்கி " என்ன குடிக்கிறீங்க ஹாட் or கூல் " எனக் கேட்ட இந்தக் குரலின் சொந்தக்காரி அகாஷகங்காவின் முதலாளி அம்மா கங்கா எனப் புரிந்தது.‌....

மெல்லப் புன்னகைத்த படி



" நான் எப்பொழுதும் டீ, தான் குடிப்பேன் அதுவும் ஜிஜ்சர் டீ , சோ எனக்கு வேண்டாம் " எனக் கூறினான்...



அவனின் விரும்பம் கேட்டு அவள் கண்கள் விரிந்தது. தன் உறவு இல்லை எனச் சந்தேகிக்கப்படும் , பிள்ளை உருவத்தில் தன்னவனைப் போல இருந்த போதும் , அவன் செயல் அனைத்துத் தன்னைப் போல் இருப்பதை உணர்ந்தாள் வலியோடு ... இருந்த போதும் மனதில் மீண்டும் ஒரு குழப்பம், மகனும் தன்னை மனதளவில உணர்ந்தானோ , தன்னிடம் அம்மாவிற்கான தேடல் அவனிடம் இருக்கிறதா என ருத்ரனின் முகதையே ஆழ்ந்து ஊடுருவினாள்.



அன்னையின் ஆராய்ச்சிப் பார்வையில் அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது ... கண்ணு முன்னாடி இருக்கிறது பையன் என்று மனசுச் சொல்லுது ... தாயின் ஆழ்மனமும் அதே தான் சொல்லும் போது ஏன் இவ்வளவு தயக்கமும், போராட்டமும் என்ற கேள்வி அவன் மனதில் வலம் வர ,

மெல்ல அவனுள் குறுப்போடு கூடிய செல்லக் கோபம் வந்ததின் விளைவுத் தாயைச் சீண்டத் தொடங்கினான் ...



“ ஒரு தேனீர்க் கேட்டதுக்கா இப்படிப் பார்க்கறீங்க ... ஓகே , எனி வே நான் கிளம்பறேன் ” என மெல்ல இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவனிடம் இல்ல இல்ல , எனக்கும் குடிக்கனும், ஸோ நோ ஸ்சுஸ்" என்றவள் வேகமாக இன்டர்கிராமில் அழைத்துத் தனக்கு இரண்டு டீ எனச் சொல்லி வைத்தவள் மீண்டும் அவனையே பார்த்தாள்... எங்கே தன்னை விட்டுப் போய் விடுவானோ என்ற பயமும் பதட்டமும் அவளிடம் இருந்ததை உணர முடிந்தது ருத்ரனுக்கு...



சிறிது நேரத்தில் அவர்களுக்கான டி வந்ததும் அவனுக்கு ஒரு கோப்பேயைத் தன் கையால் எடுத்துக் கொடுத்தாள் ...



ருத்ரன் இடது கையில் தேனீர்க் கோப்பையை எடுப்பதும், தன்னைப் போலவே டீ மேல் காதல் இருப்பதும் எல்லாம் அவளுக்குள்ளே எதோ சின்னாபின்னமாகச் சிதறிக்கொண்டிக்க, மௌனத்தின் பிடியில் அன்னையின் பாசம் தவித்தது ...



தாயைக் கண்களில் ரசித்த மகன் இவனாகத் தான் இருப்பான் போல ...



அவளின் நெற்றியை அழகுப் படுத்தும் அவளின் பெரிய வட்ட நிலா போன்ற செந்சாந்துப் பொட்டு என்றுமே ருத்ரனுக்குப் பிடிக்கும் … அழகாய் உடுத்தி இருக்கும் அவள் காட்டன் புடவையில் ஒரு ராணியின் தோரணையில் அழகாக இருக்கும் தாயை ரசித்துக் கொண்டு டீயைக் குடித்து முடித்து இருந்தான் ...



டீயைக் குடித்து முடித்தவன் தாயை நோக்கி ...

" ஒகே , நான் கிளம்பறேன் மா , மீண்டும் இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மா ” என்று விடைப்பெற்ற மகனிடம் , 'இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் என்னோடு இருக்கலாமே ' என்று உரிமையாகக் கேட்ட முடியாத தன் நிலையை எண்ணி மனதளவில் மரித்த உணர்வில் மூச்சு முட்டியது கங்காவிற்கு ...



மெல்ல மகன் அருகில் வந்து அவனை அணைத்தவளின் செயலில் உணர்ச்சி வசப்பட்ட ருத்ரன், தாயின் முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்தியபடி " நான் எல்லாம் சரி பண்ணிறேன் மா , நீங்க இப்படி வேதனைப் படாதீங்க ” என்றவனின் கண்ணில் முத்துகள் உற்பத்தியானதில் அவன் விழிச் சிவந்தது ...



வளர்ந்தப் பிள்ளையின் கண் சிவப்பில் தன்னிலை அடைந்தவள் , தன்னைக் கட்டி வைத்திருக்கும் கட்டுக்களை உடைத்தாள் . அவன் கண்களைத் துடைத்த விட்டு, அவன் முகத்தைத் தன்னருகே கொண்டு வந்த கங்காவின் முன் தலை வணங்கி நின்ற மகனின் முகத்தில் தன் முதல் முத்ததைப் பதித்தாள் கங்கா.



செல்லும் வழி நெடுகிலும் தங்களுக்கு இடையே நடந்த இந்த நிகழ்வு அவ்வளவு இனிமையாக உணர்ந்தான் ... தாயின் நிலைப் புரிந்தது அவனுக்கு.



இந்த நேரம் தந்தையின் மேல் தான் கட்டுக் கடங்காத கோபம் வந்தது...

அப்படி என்ன கோபம் மனைவி மேல் , ' கொஞ்சம் இறங்கி வந்தால் தான் என்ன இவருக்கு ' என நன்றாக வசைப் பாடியப் படியே , தாயின் துயரம் போக்க ஒரு மகனாக என்ன செய்ய வேண்டும் என முடிவுச் செய்தவன் உடனடியாக மாயாவதிக்கு அழைத்திருந்தான்... காலையில் கங்காவைக் கண்ட நிகழ்வைப் பகிர்ந்தவன் " மாயாம்மா அவங்க மனதில் நான் மகன் என்ற எண்ணம் ஆழமாக இருக்கு , ஆனால் மனதில் ஏதோ அவங்களைத் தடுக்குது , அந்த வலியை என்னால் உணர முடியுது மாயாம்மா "... என்ற அவன் கூறியதைக் கேட்ட மாயாவதி ,



" ஈஷ்வர் , அவளிடம் என்ன சொல்லி இருக்கான், என்று அவங்க இரண்டு பேருக்கும் மட்டும் தான் தெரியும் ருத்ரன், சில விஷயங்கள் அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து இருக்கு... அவங்க இதையெல்லாம் மனசுக்குள்ள வச்சு வேதனைப் படற போல , உன் அப்பா தான் இந்த விசயத்தில் மனசு வைக்கனும் " என்றவளிடம்...



" நீங்க சொல்லறது நம்ப முடியவில்லை , என்னைப் பார்த்தும் எப்படி அவங்களுக்குச் சந்தேகம் வரலாம் " என்றான் வேதனையோடு



" ருத்ரன் , உன் விசயத்தில் அம்மா யார் என்பது தான் கேள்வி" என அவனுக்குத் தெளிவுப் படுத்தினாள் மாயாவதி...



அப்பொழுதுத் தான் ப்ரனவின் வார்த்தைகள் அவனுக்கு நினைவு வந்ததும் இந்தத் தடவை அவனுக்குக் கோபம் வருவதற்குப் பதில் ஒரு வேதனையின் சாயல் முகத்தில் பிறந்தது...



இதை இப்படியே விடக் கூடாதுச் சரி பண்ணியே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனதில் தோன்றியது... தன் எண்ணத்தை மாயாதியிடம் கூறியவனின் யோசனையில் முகம் முழுவதும் புன்னகையில் மலர “ அது நல்ல ஐடியாவாக இருக்கு ருத்ரன் ” ...



“ நீ சிறந்த தொழிலதிபன் தான்டா. இன்னைக்குச் சாயங்காலம் நாம் கோவிலில் சந்திப்போம் ” என்று தன் அலைப்பேசியை வைத்தப்படி நிமிரும் போது , தன் அண்ணன் மகள் யாத்ரா அவளைப் பார்த்து இன்முகமாகத் அத்தையைக் காண வந்திருந்தாள்.



தாயில்லாமல் வளரும் அவளுக்கு அன்பை வாரிக்கொடுத்தாள் மாயா, இருந்த போதும் அவள் தந்தையும் ,அண்ணனும் தனசேகரனுக்குத் தன் மேல் இருக்கும் கோபமும் ஆத்திரமும் தீராத நிலையில், அண்ணன் மகள் மீது பாசம் இருந்த போதும் அவள் அதை இப்போது எல்லாம் கண்டிப்புடன் தான் காட்டுகிறாள்.

பின்னர் இருக்காதா... தன் மருமகளின் காதல் பார்வை அவள் தந்தையின் ஜென்ம விரோதியும் எதிரியும் ஆன நீலகண்டேஷ்வரனின் மகன் ருத்ரனின் மேல் அல்லாவா மையம் கொண்டுள்ளது.



தன் காதல் தான் இன்றும் ஈஷ்வரின் வாழ்கையைப் பதம் பார்த்திருக்கிறது. இதில் தன் மருமகளின் காதலை நினைத்துப் பார்க்கவே பயம் பிறந்தது அவள் அடி மனதில்...

ஈஷ்வர் கூடக் கொஞ்சம் மனம் இறங்குவான்... ஆனால் அவன் பெற்ற பிள்ளை ருத்ரனுக்கு....

இவள் காதல் என்னென்ன பிரச்சினைக் கொண்டு வருமோ என்ற பயத்தில், அவளை ருத்ரனிடம் நெருங்க விடாதுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.



ஆனால் இப்படி ஒருத்தித் தன்னை உருகிக் காதலித்துக் கொண்டிருப்பது தெரியாமல் வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறான் ருத்ரன் என்று நினைத்தவள் மெல்லப் பெருமூச்சு விட்டாள் மாயாவதி...



அவளின் நிலைக் கண்டு அவள் மனதில் இருப்பதைப் படித்த யாத்ரா ... தன் அத்தையின் அருகில் அமர்ந்தாள்... தன்னருகே அமர்ந்தவன் மருமகளைப் பாசத்தோடு பார்த்தவள் "என்ன யாத்ரா இந்தப் பக்கம் " எனக் கேட்க



“ உங்க உடன்பிறப்பு வேலை விசயமாக வெளியூர்ப் போயிருக்கார் அது தான் இங்க வந்தேன் கொஞ்சம் நாட்களுக்கு இங்க தான் தங்குவேன், ஏன் நான் இங்க வரக்கூடாதா ? ” எனப் பாவமாகக் கேள்வியைக் கேட்டாள் ...



அவளின் இந்த அபிநயத்தில் அவள் மான் போன்ற விழிகளின் நாட்டியம் கண்டு மயங்கித்தான் போனாள் அவள் அத்தை ....



" அச்சோ அழகு யாத்ரா " என்று அவளைக் கொஞ்சியவள்.. " சாப்டியா நீ " ? எனக் கேட்டாள் மருமகளின் மேல் உள்ள அக்கறையில்...



“ இல்லை அத்தை இன்னைக்கு நான் காலேஜ் போகலை , அது தான் மெதுவாச் சாப்பிடலாம் விட்டுட்டேன் பசியும் இல்ல “ என்றவளைச் சந்தேகமாகவே பார்த்தாள் அவளின் ரகசியம் அறிந்த அத்தை...



" ஏன் காலேஜ் போகலை " என்ற பெரியவளிடம்

" மை ஃபேவேரெட் சார் க்ளாஸ் இன்னைக்கு இல்லை அது தான் போகலை " எனக் கண் அடித்தவளைப் பார்த்து முறைக்க மட்டுமே முடிந்தது அவளால்...



" யாத்ரா உன் காதல் என்னைக்கும் கைக் கூடாது , நீ தேவையில்லாத ஆசைகளை மனதில் வைத்து வளர்த்துக்காதே, உனக்கு இந்த விசயத்தில் என ஆதரவுக் கண்டிப்பாகக் கிடைக்காது ” என்று கோபமாகப் பேசிய தன் அத்தையின் வார்த்தைகள் அவளைக் கொல்லாமல் கொன்றது...



" அத்தை , உங்க ஆதரவு எதுவும் வேண்டாம், காதல் ஒருவர் சொல்லியோ , ரெக்மண்ட் பண்ணியோ வரக் கூடாது ... அதெல்லாம் மனதில் உணரனும், இவள் தான் என்னவள் என்று, நான் எனக்கானவரை உணர்த்துட்டேன் , அவருக்கு அதே போல எண்ணம் வரும் , அது வரை நான் காத்திருப்பேன் ” என்ற அவளின் திடமான பேச்சில் உறைந்துப் போனாள் மாயாவதி....



மெல்ல " நீ இந்தச் சினிமாப் பார்த்து ரொம்பக் கெட்டுப் போய்ட்ட யாத்ரா ... அதில் தான் இந்த டெலிபதிச் சீன் வச்சு லவ் ட்ராக் ஒட்டுவாங்க. இது வாழ்க்கை அப்படி ஃபீல் ஆனாலும், நாம் அந்த உணர்வுகளுக்கு எல்லாம் ரெஸ்பான்ஸ் பண்ண மாட்டோம் ” ...

இது தான் ரியாலிட்டி என்றவளை ...



" அத்தை உங்க ஃபீல் புரியுது எனக்கு எந்தவித நெகட்டிவ் வாழ்க்கையில் நடக்கக் கூடாது நினைக்கிறீங்க , ஆனால் இந்தக் காதல் எதார்த்தம் , ப்ராக்டிகல் எதுவும் யோசிக்காதே அத்தை ” எனக் கண் அடித்தவளை அடிக்கக் கை ஒங்கினாள் மாயாவதி ...



ஒடி வந்து அவள் கைகளைப் பிடித்துப் பின்னாள் இருந்து கட்டிப்பிடித்துக் " நீங்க லவ் பண்ணும் போது எல்லாம் எனக்குச் சொன்ன எல்லா விசயமும் இருந்ததே, அப்ப நீங்க மட்டும் லவ் பண்ணிக் கல்யாணம் பண்ணி மாமா கூடக் காதல் வாழ்க்கை வாழுவீங்க , நான் மட்டும் அப்படிக் காதல் பண்ணறதுத் தப்புச் சொல்லுறீங்க " என்றவளை வார்த்தைகள் கேட்டுச் சிரிப்புத் தான் வந்தது...



“ யாத்ராக்குட்டி , நான் லவ் பண்ணினது உங்க மாமாவை , ஆனால் நீ லவ் பண்ணறது உங்க அப்பா எதிரி நினைக்கற நீலகண்டேஷ்வரன் பையன் ருத்ரேஷ்வரனை ”...

ஈஷ்வர் எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைத்ததால் தான், உன் அப்பா அந்த வன்மத்தை பல வழிகளில் வெளிப்படுத்தியதில் பகை உண்டாகி இருக்கிறது.

“ அப்பறம் நீ லவ் பண்ணறவருக்கு உங்க அப்பாவைப் பிடிக்காது... அவர் உயிரை எதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் எடுக்கனும் நினைச்சானா யோசிக்காமல் எடுத்துருவான். அந்த அளவுக்கு அவர் மேல் கடுங்கோபத்தில் இருக்கான். அவன் அமைதியாக இருப்பதே என் முகத்திற்காகத் தான் " என்று உள்ள உண்மையை அவளுக்குப் புரிய வைத்தாள் மாயாவதி...



அவள் காதலுக்கு எதிரி இல்லை ஆனால் யாத்ராவின் காதல் சந்தோஷம் நிறைந்த மணவாழ்க்கையைத் தந்தால் , சந்தோஷம் அடையும் முதல் நபர் அவள் தான்... ருத்ரன் போன்ற நல்ல ஆண் மகன் அவளுக்குக் கிடைத்தால் நல்லதுத் தானே....



அதே போல் ருத்ரனின் வேகத்திற்கு அன்பும் பொறுமையும் உள்ள யாத்ராவின் பண்பும் குணமும் அவனுக்குக் காலம் முழுவதும் நல்ல அன்பான காதல் வாழ்க்கைக் கிடைக்கும் தான்...



ஆனால் இந்தப் பகையை மனதில் கொண்டு தொடங்கும் உறவுச் சிறக்காது அல்லவா ...



தன் அத்தையின் வார்த்தைகள் அவளுக்குச் சொல்லி அடங்காது வலியை இதயத்தில் ஏற்படுத்தியது ... சிறு வயதில் இருந்தே மனதில் காதல் செடியை அவள் வளர்த்தியது, இப்படிக் கருகிப் போகத்தானா? என்ற எண்ணம் அவளைக் கொன்றது.



“ சரி அத்தை நீங்க சொல்வதை நான் கேட்டுக்கிறேன், ஆனால் அதுக்கு முன் என்னோட காதலுக்காக ஒரே ஒரு முயற்சியை மட்டும் பண்ணறேனே ... அவர்கிட்ட என் லவ் சொல்லறேன், அதுக்கு அவர் இல்லை என்று சொன்னால், நான் அதுக்கு அப்புறம் அவரை எந்த வகையிலும் தொந்தரவுப் பண்ண மாட்டேன் , உங்க பிள்ளையின் வாழ்க்கையில் எப்பொழுதும் நான் இடைஞ்சலாக வர மாட்டேன் ப்ராமிஸ் " என்றாள்.



தன் காதல் அவன் ஏற்றுக்கொள்வானா? இல்லை நிராகரிப்பானா ?அப்படி ஆனால் அந்தத் துன்பத்தின் வேதனையைத் தன்னால் தாங்க முடியுமா? என அறியாது அத்தை மடியிலேயே ஆறுதல் தேடிப் படுத்தாள்.



மருமகளின் வேதனை உணர்ந்தவள் 'ஆண்டவா இவள் காதல் நிறைவேற, எதாவது பண்ணு' என மனதில் வேண்டினாள் தன் மற்றொரு மகளுக்காக...



யாத்ராவோ இனி தன் காதலை எப்படித் தன்னவனிடம் சொல்ல என் திட்டமிட்டாள்‌..



தொடரும் ...
 
Top