எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

KK - 14

subasini

Moderator
களவு – 14



நீலக்கண்டேஷ்வரனுக்குப் போன் வந்ததும் , அவர் முகம் வேதனையின் சாயல் படிவதைப் பார்த்த ருத்ரன், அவர் அருகில் வர சக்தி “பாஸ் எதாவது பிரச்சனையா?” எனக் கேட்டான்...

இல்லை என மறுத்தவர் ருத்ரனைப் பார்த்து “ மாயா அண்ணன் ஹார்ட் அட்டாக்கில் இறந்துட்டாராம்” என்றார்.



வலி நிறைந்த குரலில் , தன் தோழியின் வேதனை அவரையும் தாக்கியது...



மேலும் “மாயா அவள் அண்ணன் வீட்டில் தான் இருக்கா, தனசேகரன் பொண்ணுக்கு இப்போ யாருமே இல்லை டா, இவள் மட்டும் தான் உறவென்று சொல்ல இப்போ இருக்கா ” என்றவர், “வா அங்கே போகனும்” என்ற, அவரின் குரலுக்குக் கட்டுப் பட்டு எல்லோரும் அங்கே சென்றனர்...



மாயாவதியின் வீடு ...



மரணம் மட்டுமே மனிதனின் சுயத்தை வெளிக் கொண்டு வரும் ஒரு நிகழ்வு...

உயிரோடு இருக்கும் வரை பகைக் கொண்ட மனம் உயிரற்ற உறவிடம் காட்ட முடியாது அல்லவா...

கோபத்தினால் பிரிந்த உறவு தான், உயிரற்ற உடலில் மேல் தன் பாசத்தைக் காட்டிக் கண்ணீர் விடுகிறது...



மரணத்தின் முன் கோபம், விருப்பு, வெறுப்பு எதுவும் இல்லை இது தான் மனித வாழ்க்கை...

மரணம் மனிதனுள் அனைத்தும் மறக்கடிக்கும் ரணம்...



ஆம்... தனசேகரன் வெறுத்து ஒதுக்கிய ஈஷ்வர், அவன் மகளுக்காய் யோசிக்கிறார்...

இதோ தோழியின் இழைப்பை அறிந்து அங்கே, தன் மனம் வருத்தம் எல்லாம் களைந்து ஒரு நல்ல தோழியாக , அவளுக்குத்தோள் கொடுத்து அருகே நிற்கிறாள் கங்கா... எல்லாம் மறக்க, மறைக்க மரணத்தால் மட்டுமே முடியும்...



தனசேகரனின் இல்லத்திற்கு வந்த ருத்ரனுக்கு, மாயாவதியின் அருகில் இருக்கும் அன்னையைத்தான் முதன் முதலில் அவன் கண்கள் தரிசித்தது.



மாயாவை அவன் தோள் சாய்த்து ஆறுதல் அளித்த நிலையிலும் , கண்கள் பயணித்தது என்னமோ தாய் இருக்கும் திசையில் தான். மகனைக் கண்டதும் தாயின் விழிகள் அவளுக்கான அங்கீகாரத்தை அப்பட்டாமாகச் சுற்றம் மறந்து யாசித்தது நின்றது ...



மாயாவின் துன்பத்தில் பங்கு கொள்ள வந்தவளுக்கு, தன் நிலையை நினைத்துப் பயம் வந்தது... ஆம் பயம் தான்... இது போல் தனக்கும் மரணம் வரும் அதற்குள்ளாகத் தன் மகனின் மனதில் தனக்கான அங்கீகாரம் கிடைக்குமா? என்ற பயம் , அவளின் வேதனைக்குக் காரணமாக அமைந்தது...



நாம் கடந்த காலத்தில் சரியென எடுக்கும் முடிவுகள் அனைத்தும் நிகழ்காலத்தில் பிழையாய் மாறி எதிர்காலத்தில் இதோ கங்காவை, போல் எதிர்காலத்தில் தோற்றுப் போய் நிற்க வேண்டி வரும் ...



இதைக் கடந்து போகத் தான் அவளால் முடியவில்லை... இளம் வயதில் இருந்த மனதைரியம் இப்போது அவளைப் பார்த்துக் கேலிச் செய்தது... அவளின் அவசரம் இன்றும் அவளைப் பாடாய்ப்படுத்தி எடுக்கிறது...



கங்காவின் முகத்தில் தோன்றிய உணர்வுகளை அட்சரம் பிசகாமல் படித்தான், அவள் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கும் அவள் மகன் ...

அவளின் பயமே அவன் மனதில் ஒரு வித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்த, இவை அனைத்தும் அவன் அருகில் நின்றிருந்த நீலகண்டேஷ்வரன் கண்களில் பட , இந்தச் சூழலை அவர் சற்றும் எதிர்பார்க்க வில்லை.



தன்னவளின் இந்த வேதனையை நிறைந்த முகத்தைச் சிந்தனையோடு நிதானமாகப் பார்த்த அவரின் பார்வையை உணர்ந்து, மகனிடம் இருந்து தன் பார்வையைத் திருப்பிய, கங்காவுக்குப் புலப்பட்டது, ‘உன் இந்த நிலைக்கு நீ தான் காரணம்’ என்ற குற்றச்சாட்டும் கணவனின் பார்வையைத் தான் ... சட்டென்று முகத்தைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்...



இனி அங்கே நின்றால் இயல்பாக இருக்க முடியாது என உணர்ந்தவர், மெல்ல நரேனிடம் வந்து ஆக வேண்டிய காரியம் எல்லாக் கேட்டு அவருக்கு உதவியாக இருந்தார்...



தன் உடன் பிறந்தவனை இழந்தத் துயரத்தைக் காட்டிலும், ஆசை மருமகள் உறவுகள் இழந்து நிராதரவாகத் தனித்து விட்டுச் சென்ற அண்ணன் மேல் கோபம் வந்தது மாயாவிற்கு.

அதன் வலியும் வேதனையும் அழுகையாக வெடித்துச் சிதறிக்கொண்டிருந்தது.

அவளைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர வேண்டிய ஈஷ்வரும் , நரேனும் தன் கடமைச் செய்யும் இடத்தில் இருந்தனர்...



மாயாவைக் கையணைப்பில் வைத்திருந்த ருத்ரனோ, தாயின் பார்வையின் வேதனைக் காண இயலாமல் மறுபுறம் முகம் திருப்பியனான்.

கண்களுக்கு, தந்தையை இழந்த நிலையில் ‘இனி என் வாழ்வில் எதுவும் இல்லை, 'எல்லாம் முடிந்துவிட்டது வாழ்வில் 'என்ற வலியைத் தாங்கியப்படி விரக்தியாடு அவனைப் பார்த்தப் பார்வையை ஒரு கணம் ஒரே கணம் தான் உள் வாங்கினான் ருத்ரன்.

ஏன் இப்படியான பார்வை என்று எண்ணியவனின் மனதில் இந்தப் பார்வைக்கான அர்த்தம் புரியாமல் தவிக்க ஆரம்பித்தான். அங்கே அதற்கு மேல் நிற்க முடியாமல் எதோ அவனை விரட்டியது போல உணர்ந்தான்.

உடனே தன் தந்தையை அழைத்தான்... “அப்பா, இங்கே வாங்க... மாயாம்மாவை, கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலை அவங்களப் பாருங்க” என்றான் ருத்ரன்...

மகன் அழைப்பை உணர்ந்து மாயாவின் அருகில் வந்த நீலகண்டடேஷ்வரனிடம், கங்கா இருக்கும் திசையை அவன் காட்ட, அவரின் பார்வையோ மனைவியின் அருகில் இருக்கும் யாத்ராவின் மேல் தான் விழுந்தது...

அவர் கண்டக்காட்சியும் அவள் பார்வையின் அர்த்தமும் புரிய மீண்டும், தன் மகன் முகத்தைப் பார்க்க, அவன் பார்வையோ தாயிடம் மையம் கொண்டிருந்தது... அந்த நொடி எதுவோ புரிவது போல் தோன்றியது. சக்தியிடம் பேசி , சில விசயம் தெளிவுப் பெறுவது அவசியம் எனத் தோன்றியது.



நீலகண்டடேஷ்வரின் மனம் பல கணக்குகள் இடத்தொடங்கிய நேரம், ருத்ரன் மீண்டும் தந்தையை அழைத்து நினைவுலகத்திற்குக் கொண்டு வந்தான். கங்காவின் அருகில் இயல்பாக அமர்ந்த நீலக்கண்டேஷ்வரன், மாயாவையைக் கண்களால் காட்டி அவளைப் பார்த்துக்கோ என்றார்.

யாத்ராவை, தன் தோளோடு அணைத்த படி “யாது மா உன் கூட மாமா நான் இருக்கேன், உன் அப்பா இடத்தில் இருந்து உன்னை நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று அவளைத் துன்பத்தில் தைரியம் தந்தார்.



அதுவே அவளுக்குத் தந்தையின் அருகாமையைத் தந்த உணர்வில் அவரிடம் “ பயமா இருக்கு மாமா” என்ற வார்த்தையை மட்டுமே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லியபடி அழுதுக்கரைந்தாள்.



அவளுக்கு என்ன ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறித் தேற்றுவது எனத் தெரியாமல் தினறினார் ஈஷ்வர் , அவர் மனதில் இருக்கும் கணக்குகள் எல்லாம் சரி தானா! என அவருக்குத் தெரியாது , அனைத்துமே வெறும் யூகம் தான் , மகன் மனதில் என்ன நினைத்து இருக்கிறான் என அறியாமல் எந்த வாக்குறுதியும் இந்தச் சிறு பெண்ணிடம் தர முயலவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும் எதிர்காலத்தில் பார்த்திக்கொள்ளலாம் என நினைத்தவர் அவளைத் தோளோடு அணைத்து



'நான் இருக்கிறேன்' என்று ஆறுதலைத்தந்தார் ...அந்த நேரம் நீலகண்டேஷ்வரனின் இந்த அன்பு அவளுக்குத் தேவையான தைரியத்தைத் தந்தது...



மாயாவதி அருகில் தான் இருக்க வேண்டும் என்ற போதும் , தாயின் துன்பத்தைப் பார்த்து அங்கு இருக்க முடியாமல் தன்னை விரட்டும் அந்தப் பார்வை அவன் மனதில் வேதனையைக் கூட்ட... ஏன் அவங்க இப்படி வேதனைப்படறாங்க... எதற்கு ? எல்லா வேதனையையும் மனதில் போட்டுத் தன்னையே சித்தரவதைப் பண்ணிக்கிறாங்க, அவங்களோட சந்தேகத்தைத் தீர்த்து வைத்து விட்டேனே, வேற என்ன பிரச்சனை இப்படிப் போட்டு அவங்களை வாட்டி எடுக்குது, என அவன் மனதில் தன் அம்மாவிற்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்தான்...



அவனுக்கு அறிய வாய்ப்பில்லையே , மகனோடு கணவனின் பந்தத்தையும் அல்லவா அவள் தூக்கி எறிந்திருந்தாள்...



அவளின் ஐயம் தந்தையின் கண்ணியதிற்குக் குந்தகம் ஏற்படுத்தி இருப்பதை மகன் உணரவில்லை, அதைப் பற்றி அவன் சிறிதும் யோசிக்கவில்லை.



மகனுக்காய் ஏங்கித்தவித்தவள், கடந்த காலத்தில் ஒரு முறைக் கூடக் கணவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்கத் தயாராக இல்லையே , கண்டதே காட்சிக் கொண்டதே கோலம் எனச் சினத்தின் முன் சிங்காரித்து நின்றாள்...



வாழ்க்கைக் கடலில் நிதானமின்றி நீந்திக் கரைச் சேர்வது சாத்தியமானதா ? அவளுக்கு நிதானம் வர ஆண்டுகள் பல கடக்க அதில் தாயன்பு அவனுக்கும் ,தந்தை அன்பு அவன் தம்பிக்கும் இல்லாமல் செய்த அவளின் இந்தச் செயல் தான் இப்போது எந்த முடிவு எடுக்க முடியாமல் அவளை நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது...



தாயின் வேதனை உணர்ந்த ருத்ரனுக்கு மாயாவதியை , பார்த்துக்கொள்ள அவர் தோழன் இருக்கார் என்ற எண்ணமும், இந்த இடம் விட்டு விலகிப் போனால் போதும் என்ற உணர்வில் அங்கிருந்து பறந்தான்...



ருத்ரன் ஒரு விதப் பதட்டதோடு அங்கிருந்துச் செல்வதைப் பார்த்த ப்ரனவின் மனதில் பல கணக்குகள் வேகமாக வலம் வந்தது ....



தன்யாவின் தோழியும், தனக்கு ஜுனியருமான யாத்ராவைக் கண்டு ஆறுதல் அளிக்கத் மனைவியாடு நேரில் வந்து ப்ரனவிற்கு, பதட்டதோடு தங்களைக் கடந்து சென்ற ருத்ரனின் முகத்தில் இருந்த மனக்குழப்தைக் கண்டதும் , தன்யாவிடம் “ தன்யா , நான் ஒரு போன் கால் பண்ண மறந்துட்டேன், நீ உன் ப்ரன்ட் கிட்ட இரு நான் இப்ப வந்தரேன்” என்றவன் தன் கீழ் வேலைச் செய்யும் ஆட்களில் ஒருவனுக்குப் போன் செய்தான்....



“மாறா நான் சொன்ன விசயத்தை முடிக்கச் சரியான நேரம் வந்திருக்கு” என்றவன் ருத்ரன் வாகனம் செல்லும் திசை மற்றும் அவன் எங்கே போவான் என்று சரியாகக் கணித்துச் சொன்னான்...

தான் ஏற்றுக்கொண்ட வேலையைக் கச்சிதமாக முடித்து விடும் படியும் எக்காரணம் கொண்டு இந்த ஊரில் சுற்றக்கூடாது என்ற அறிவுறுத்தலோடு அவன் செய்ய வேண்டிய காரியத்திற்கு ஆணையிட்டான் ப்ரனேஷ்வரன்...



இவ்வளவு பெரிய காரியம் செய்யத் துணியும் , முன் தந்தையின் உயரமும் அவரின் திறமையும் தெரிந்துக்கொள்ளாமல் போனதில் அவன் இன்னும் கத்துக்குட்டியாக இருந்தான்...





யாத்ரா வீட்டில் இருந்து கிளம்பிய ருத்ரன் மனதில் பல குழப்பங்கள் ... கங்காவின் பிரச்சனை என்ன என்று அறிய முடியாத தவிப்பில் இருந்தான்...



தாயின் துயரம் தீர்ப்பது பெற்ற மகனின் கடமை அல்லவா ... இருவரில் யாராவது ஒருவர் மனதில் இருப்பதையோ, இல்லை தங்களின் உணர்வுகளையோ மனம் விட்டுப் பேசி இருக்கலாம் காலம் கடத்தும் ஒவ்வொரு நொடியும் விதி அதன் பணியைச் செவ்வனே செய்து விட்டு நம்மை வேடிக்கைப் பார்க்கும்...



கங்காவின் குற்றவுணர்வு அவளைத் தடுக்க, தன் செயல் எங்கே அன்னையைக் காயபடுத்திருமோ என்று , அவளை நெருங்க ஒவ்வொரு அடியையும் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து வைத்தான் ... இப்போது தாயின் வேதனையை உணர்ந்ததும் , காலம் கடத்தித் தவறு இழைத்து விட்டதாக மனசாட்சிக் குற்றம் சாட்டியது ...

அவன் காரை வேகமாக ஒட்டிக் கொண்டே இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என முடிவெடுத்தான்...



அதற்கு தேவையானதாக இருந்தது தனிமைத் தான்....

தனிமை நம் குழப்பங்களைத் தீர்க்கும்...

எண்ணங்களைச் செம்மைப் படுத்தும்...

தீர்மானங்களைச் செதுக்கும்...

மனதைத் தெளிவுபடுத்தும்...

இந்த நொடி அவன் மனதில் ஒரு தெளிவு பிறந்தது.. அன்னைக்குத் தேவை , தன் அருகாமையும், அரவணைப்பும் தான் ... அஃது அவள் கேட்கட்டும் என்று இனி காத்திருப்பது தவறு, நானே அன்னையைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும் , அது தான் இந்தச் சூழலில் சரி எனத் தெளிவாக ஒர் முடிவுக்கு வந்தான் ருத்ரன் ...



அவன் இப்படித் எண்ணங்களின் அலையில் பயணிக்க, எதிர்பாரத விதமாகத் காரின் மேல் லாரி வந்து மோதியதில் அவனுக்கு என்ன நடக்குறது எனப் புரியச் சில நொடிகள் தேவைப் பட்டது, இதுவே லாரியின் டிரைவருக்குப் போதுமானதாக இருக்க, அவன் மனதில் நினைத்த திட்டத்திற்குச் செயல் வடிவம் கொடுத்து, அந்தச் சில நோடியில் மரணத்தின் பிடியில் ருத்ரனைத் தள்ளியவன் மின்னல் என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தமாக அங்கிருந்து மறைந்தான்...



முதல் முறை என்பதால் தடயம் எதுவும் இல்லாமல் பார்த்துக்கொண்டவன் அறிவில் பதிய வில்லை , அங்கே ஒரு பணக்காரன் வீட்டு விருந்தினர் மாளிகை இருப்பதும், பாதுகாப்பிற்குச் சிறிய கேமராக்கருவிப் பொருத்தப்பட்டுள்ளதும் ... அந்தச் சாலையில் ஆட்கள் அதிகம் இருப்பது இல்லை என்பதால் பாதுகாப்பிற்காகச் செய்தக் காமிராவில் இந்த லாரி ஓட்டுனரின் செயல்கள் அனைத்தும் பதிவாகியது ... அவன் முகம் மட்டும் தெளிவாக இல்லை,ஆனால் அவன் வண்டி பற்றிய தகவல்கள் வைத்து அனைத்தும் கிடைக்க வாய்ப்பிருந்தது ...



இதை அறியாமல் அவன் தன் பணி எந்தத் தடையும் இல்லாமல் நடந்ததால் தனக்குக் கிட்டிய லட்சங்களின் ஆனந்தத்தில் பறந்தவன் அறியவாய்ப்பில்லை இங்கிருந்து எல்லைக் கடப்பதற்குள் பிடிபடுவோம் என்று ...



நேர்ந்த விபத்தில் தனக்கு அடிப்பட்டிதை உணரவே , சில நொடிகள் கடத்தியவனுக்கு உடலை அசைக்க முடியவில்லை ... நடந்தது மெல்லப் புரிந்ததும், அவன் அறிவிற்கு மரணம் தன் முன் நிற்பதைத் தெரிந்தது ...



மெல்ல இமைகளை முடியவன் அதன் திரையில் பெண்வளின் காதல் ததும்பும் விழிகளும், தாரைத் தாரையாய் வழியக் கண்களால் அடைக்கலம் தேடிய யாத்ராவின் முகம் வரச் சட்டென்று கண் திறந்தான் அந்த நொடி , அவன் தேடிய விழிகளின் சொந்தக்காரி யார் என புரிந்தது ருத்ரேஷ்வருக்கு ...



மெல்ல மயக்கத்திற்குச் செல்ல முயன்ற நினைவுகளைத் தட்டு எழுப்பியவனுக்கு மரணித்துப் போக மனமில்லாமல் இந்த நிமிடம் வாழவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனை உந்தித் தள்ளியது.



தன் பலம் முழுவதும் திரட்டியவன் காரில் இருந்து மெல்ல வெளி வந்தான், அதற்கே அவனுக்கு ஒரு யுகம் கடந்து போயிற்று, அதுவரை அந்தப் பகுதியில் எந்த வாகனமும் வராமல் போக அவன் நம்பிக்கையில் மண் விழுந்தது...



மெல்ல அடிப்பட்ட கால்களை நிலை நிறுத்தி எழுந்தவனால் நிற்க முடியவில்லை , அதே வேகத்தில் வீழ்ந்தவன் முகத்தை அங்கே இருந்த கூர்யான கற்கள் பதம் பார்த்தது.



அந்நேரம் அவன் நிலையைக் கண்டு தன் ஆதங்கத்தை வேகமாகக் கொட்டித் தீர்த்தது மழை...



அப்படியே கிடந்தவனின் முகத்தில் மழை நீர்ப் பட்டுத் தெறிக்க அவன் கண்கள் மூடிக்கொள்ளும் நேரம் அவன் கண் முன் தாயின் முகமும் அவள் நெற்றியின் வட்டப்பொட்டும் விழிகளில் வலியும் கண்டவன் எதிரே இரு சக்ர வாகனம் வருவதைப் பார்த்தபடியே மயங்கினான்...



மயங்கியவன் கண் விழித்தது , தனக்காய் விழிநீரோடு தந்தையிடம் சண்டை இடும் அன்னையைத் தான்... கடந்த கால நினைவுளை அசைப்போட்டவனுக்குப் புரிந்தது யாத்ராவின் காதல் ... அவனுக்கு அதிர்ச்சி என்றால்... காதலை நேரில் சொல்லாமல் விடுகதைப் போட்டுத் தன்னிடம் விளையாடியதில், பல அனர்த்தங்களை உருவாகியதன் காரணமாக , தன்யாவிடம் மரியாதை இன்றிப் பேசியதால் , அவளும் அதிகபடியான வார்த்தைகளை வீசித் தங்களுக்குள் மனஸ்தாபம் வரக்காரணம் யாத்ராவின் முட்டாள்தனமான காதல் விளையாட்டு என்று தோன்றியது...

இந்தச் செயலினால் அவள் மேல் வெறுப்பு மனதில் பரவத் தொடங்கியது ருத்ரேஷ்வரனுக்கு...



அதே நேரம் தன் மனதில் இருக்கும் அனைத்தையும் மனைவியிடம் மறைக்காமல் கொட்டுக்கொண்டிருந்த ப்ரனேஷ்வரனை மௌனமாகப் பார்த்தப் படியே அதிர்ச்சியில் அவனின் ஆறு மாதக் கருவை வயிற்றில் சுமந்தபடி நின்றிருந்தாள் தன்யா...



ப்ரனவின் பொறாமைக் குணம் அறிந்தவளுக்கு அவனின் இந்தச் செயல் ஏற்றக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது...

அதுவும் கூடப்பிறந்த அண்ணைக் கொல்லத் திட்ட மிட்ட இந்த ஈனச்செயலில் அவள் ஆடிப் போனாள்...



மெல்ல அவனிடம் உங்க அண்ணன் ரொம்ப நல்லவர் ப்ரனவ் , என்னைப் பார்க்க வந்தவருக்கு உங்க லவ் தெரிஞ்சிருக்கு, அது தான் என்னிடம் அப்படி ரியாக்ட் ஆனாரு என்று நினைக்கிறேன் ... நான் தான் சரியாகப் புரிந்துக்கொள்ளவில்லை ... அன்றைக்கு நடந்தது ஒரு விபத்து என்று தான் சொல்லுவேன் ...



அவர் பார்க்க வந்தது என்னை இல்லை , யாத்ராவை ... நானே இந்த உண்மையை நம் கல்யாணத் தினத்தன்று உணர்ந்தேன், ஆனால் அவளிடம் இதைச் சொல்ல எனக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை … இப்போ அவளுக்கு உங்க அண்ணன் துணைக் கண்டிப்பாக வேணும், அதற்கு அவர் உயிரோட இருக்கனும் வேண்டுக்கோங்க ப்ரனவ் ” என்றாள் ...

மனதில் தோழியின் காதலைக் கண்டு கொண்ட தருணமும் தன் காதல் உணர்ந்தத் தருணமும் ஒன்றாகிப் போனதில் விதியின் விளையாட்டு என்றால், அதனால் எத்தனை பெரிய துன்பத்தைக் கொடுத்து இருக்கிறது குடும்பத்திற்கு ...



கணவனின் தவறைத் தன்னுடைய தவறாகக் கண்டாள் தன்யா ... இதுவே அவள் காதலுக்குச் சான்றாகிப் போனது ...



சில நேரம் மனம் விட்டுப் பேசுவது நமக்கு மட்டும் அல்ல நம்மைச் சார்ந்த அனைவரும்கும் நன்மையைத் தரும் என அவளுக்குப் புரிந்த்து ...



எல்லாம் காலம் கடந்து புரிந்தும் தெளிந்தும் என்ன பயன். நடந்த தவறைச் சரி செய்யத் தான் வேண்டும் மாற்ற முடியாதல்லவா...



மெல்லக் கணவனை நோக்கியவள் “ உங்க அண்ணனுக்கு எதாவது நடந்தா நானே உங்களைப் போலீஸில் பிடித்துக்கொடுக்கத் தயங்க மாட்டேன் ” என்றவள்...



இருக்கையில் துயரத்தின் தலைமகனாய், துன்பத்தில் உளண்டுக் கொண்டிருப்பவனின் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தியவள் அவன் கண்களைப் பார்த்து “உங்க காதல் எவ்வளவு அற்புதமானது நான் இது வரை உங்களிடம் சொல்லவில்லை ப்ரனவ்...

அதை நமக்குக் கல்யாணம் நடந்த அன்றைக்கே புரிந்துக்கொண்டேன், நீங்க என் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் வாழ்ந்துட்டுத் தான் இருக்கீங்க எப்படி இவ்வளவு காதல் எனக்குச் சொல்வோ, விளக்கவோ முடியாது...



சில விஷயம் கேள்விகள் கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளத் தான் வேண்டும். உங்க காதலை நான் ஏற்றுக்கொண்டது போல, அது தான் இன்று உங்க பிள்ளைக்கு அம்மவாக இருக்கிறேன் அதில் தெரிந்து இருக்கும் என் காதல்...



ஆனால் குற்றம் காதல் பாசம் எல்லாம் பார்ப்பது கிடையாது, தண்டிக்கத்தான் செய்யும்” என்றாள் தெளிவாக... “நீங்கள் செய்தது குற்றம் ப்ரனவ். அதற்கு நீங்கள் என்ன காரணம் சொன்னாலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது”....



அவள் வார்த்தைகளில் எப்படி உணருகிறோம் என்று அறியாமல் “ஆமாம்” என்றவன் அவள் கரங்களில் முகம் பதித்து அழுதுக்கொண்டே “நான் அவன் செத்துப்போகனும் பண்ணவில்லை தன்யா, கொஞ்ச நாள் இப்படி இருந்தா அப்பா அம்மா இரண்டு பேரிடமும் நான் மட்டும் என நினைத்தேன்” என்று சிறு பிள்ளைப் போலப் பேசியவனின் வார்த்தைகள் கேட்வளுக்கு அவனை என்ன செய்ய என்று தான் தெரியவில்லை...



இந்தச் சிறுப்பிள்ளை மனம் கொண்டவன் எப்படித் தொழிலில் அவன் அண்ணனுக்கு அடுத்த இடத்தில் வந்து வெற்றிப் பெற்றான் எனச் சந்தேகம் பிறந்தது அவள் மனதில்...

சிறு பிள்ளையென

மனையாளின் கரங்களில்

அழுதுத் தோயும் மன்னவனின்

செயல் பெற்றவளைத் தாக்குமோ...

தாயின் உயிரென வந்தவனின்

உடலின் காயங்கள் மாறினாலும்

உள்ளத்தில் தமையனால்

உண்டாக்கிய காயம் ஆறுமா....



இனி பேசி எதுவும் இல்லை என்று அவனை விட்டுப் பிரிந்தவள் மெதுவாக அறைக்குச் செல்லத் திருப்புகையில் “தன்யா, அப்பா,அம்மா இரண்டு பேரையும் பார்க்க ஹாஸ்பெடல் போறேன் நீயும் வருவியா கூட” என்று அவன் வார்த்தைகளைக் கோர்த்துக் கேட்ட விதம், மறுக்கத் தோன்றாமல் தலை மட்டும் சரியென ஆட்டியவள் அவனோடு ருத்ரனைக் காண வந்தாள்...



மருத்துவ மணைக்குத் தன்யாவோடு வந்தவன் ருத்ரன் அறை எது எனக் கேட்டு வந்த போது, அங்கே தன் தந்தையைக் கண்டு கால்கள் நகர மறந்து செயலிழந்தது...



அவன் அருகே வந்து தன்யா , தன் கரங்களில் அவன் கரத்தைப் பொதிந்து நான் இருக்கிறேன் என்றவள், எல்லாம் சரி ஆகும் என்று வார்த்தைகளை மட்டுமே தர முடிந்தது... வேறு எந்தத் தைரியமும் அவளால் தர இயலவில்லை நடந்த சம்பவம் அந்த அளவுக்குப் பெரியது அல்லவா...



தவறைச் செய்யும் போது வரும் தைரியம், அதைத் திருத்திக்கொள்ளும் போது வருவதே இல்லை என்பது தானே நிதர்சனம்... நீலக்கண்டேஷ்வரனை, கண்ட ப்ரனவ் எப்படி அவரை எதிர்க்கொள்வது எனத் தெரியாமல் நின்றிருந்தான்....



தந்தையின் முன் தவறிழைத்த குழந்தையாக நின்றான்

ப்ரனேஷ்வரன்....

தன் முன் குற்றுணர்ச்சியோடு தவறிழைத்துவிட்டு நிற்கும் , ஆசைக்குரிய இளைய மகனைக் கண்டதும் அவர் மனதில் தோன்றிய வேதனைச் சொல்லில் அடங்காது..



இயல்பிலேயே பாசமானவன் ப்ரனவ்...அவனை இப்படி எல்லாம் தவறாக யோசிக்க வைத்து, பெற்றோராகத் தோற்றுப்போய் அவன் முன் நிற்கும் தன் மேலேயே அவர்க்குக் கட்டுக்கடங்காத கோபம் வந்தது...



எப்படி அவன் தவறுக்குத் தண்டனைத் தருவது , நானே இந்த இடத்தில் குற்றவாளித் தானே...

தன் அகங்காரத்தை விட்டு மனைவியிடம் இறங்கிப் போய்ப் பேசி இருக்கலாம்.



பிள்ளைகள் வாழ்க்கையும், அவர்கள் எதிர்காலத்தவிடவா , தன்னுடைய கோபமும் தன் மேல் ஏற்பட்ட அவப்பெயரும் பெரிதாகப் போச்சு என்று மனதில் மருகியத் தந்தையைக் கண்ட ப்ரனவ் அவர் அருகில் வர அவன் கன்னத்தில் இடியெனக் கரம் வந்து பதிந்தது...



தொடரும்...
 
Top