எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

காதல் விரிவுரை - கதை திரி

NNK12

Moderator
வணக்கம் தங்கம்ஸ் 🤩

காதல் விரிவுரை - விஜயராகவன் அலர்மேல் மங்கை இடையேயான காதலை, மோதலை, அன்பை வெளிப்படுத்தும் கதைக்களம்.

கதையை வாசித்து உங்களின் கருத்துக்களை பகிருங்கள் அன்பூஸ் 😍
 
Last edited:

NNK12

Moderator
காதல் - 01

காலை நேரப் பரபரப்புகள் விடியல் நெருங்கும் நேரத்திலேயே தொடங்கியிருந்தது கொங்கு நாட்டுத் தலைநகராம், கோயம்புத்தூரில். ‌

இன்னும் இருள் கூட பிரியாத வேளையில் தான் துப்பட்டாவை இழுத்துவிட்டபடி வேக நடை நடந்துகொண்டிருந்தாள் அவள்.

மார்கழி மாதக் குளிர் ஊசியாய் அந்நேரத்தில் இறங்க, கதகதப்பிற்குக் கொஞ்சிய உடலை மிரட்டி, அடுத்த எட்டு வைத்து நடக்கப் பெரும்பாடு ஆகியது அவளுக்கு.

பேப்பர் போடும் பையன்கள் தனித்தனியாக வந்திறங்கிய பேப்பர்களில் விளம்பர தாள்களை இடையே சொருகி வரிசையாக அடுக்கி வைக்கும் காட்சி அவள் கண்ணில் பட்டாலும், 'மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்' என்ற எண்ணத்தையும்
மீறிய ஒருவித அலைப்புறுதல் அவள் கண்களில்.

'மனிதர்கள் இருப்பார்கள் தான். ஆனால் அதில் யார் நல்லவர்? யார் கெட்டவர்? என்று புறத்தோற்றம் கூறிவிடுமா?' என்ற அவனின் பேச்சு அவள் குட்டி ஜிமிக்கி அணிந்த காதினைத் தீண்டியது போல் தோன்றியது.

நினைத்த மாத்திரம் ஒரு சிறு உதடுகள் பிரியா புன்சிரிப்பு, அவள் பெயரைப் போலவே.

அலர்மேல் மங்கை, ப்ரியமாய் அவள் அண்ணனும் ஆச்சியும் வைத்த பெயர்.

ஆசையாய் ‘மங்கை’ என்று வாய் நிறைய அழைக்கும் பெற்றவர்களை விடுத்து ‘அலர்’ என்று பாசம் ஒழுக அவளின் அண்ணன் அழைக்கும் அழைப்பிற்குத் தான் அவள் திரும்பியே பார்ப்பாள்.

இப்போது அந்த பாசத்தைப் பங்கு போட வந்தவனைக் கூட 'அலர்'
என்றே அழைக்கப் பழக்கியிருந்தாள்.

ஆம், பழக்கித்தான் வைத்திருந்தாள் இந்த பாதகத்தி!

அவனின் ஆசை செல்ல பெயர்களை எல்லாம் மூட்டை கட்ட வைத்துவிட்டு 'அலர் சொன்னால் தான் என் ஃப்ரீ டைம்மில் நேரம் ஒதுக்குவேன்' என்று அவனிடமும் தன் பஜனை இல்லை இல்லை லெக்சரை எடுப்பாள் இந்த கல்லூரி இணை பேராசிரியை.

அவன் நினைப்பை எல்லாம் கடந்து அந்த ஆம்னி பேருந்து நிலையத்திலிருந்து சற்று தொலைவு நடந்து விட்டவளுக்கு அப்போது தான் ஒன்று உரைத்தது.

அவள் கொண்டு வந்த பொதிகளில் ஒரு சிறு பை பேருந்திலேயே விட்டுவிட்டு வந்தது நினைவிற்கு வர, தலையில் அடித்துக்கொண்டு மீண்டும் நடையைக் கட்டினால் அந்த தனியார் பேருந்து இருந்த இடத்தை நோக்கி.

"புத்தி புல் மேயத் தான்டீ போயிருக்கு உனக்கு.. பசில கொண்டு வந்த பேக் கூடவா மறந்துட்டு இறங்குவ" என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே நடந்தவள் பேருந்தை அடைந்திருந்தாள்.

அங்கோ அந்த பேருந்து ஓட்டுபவனின் தோளில் அழகாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது அவள் ஐஸ்ஸு வாங்கித் தந்த தோள் பை!

"அண்ணா.. இது என் பேக் தான். மறந்து வெச்சிட்டு போய்டேன்" என்றாள் நடுங்கும் குளிரில் வாய் குளற.

அவனோ அவளை ஒரு ஏற்ற இறக்கப் பார்வை பார்த்துக்கொண்டே பையைத் கழற்றி பேருந்திற்குள் வீசியவாறு, "உள்ள போய் எடுத்துக்கோ" என்றான்.

அவனின் சிவப்பேறிய கண்களும், அவன் பேச்சின் போது வந்த மது நெடியும் அவனின் எண்ணத்தைக் கூறாமல் கூறியிருக்க, இந்த அரை பேக்கு ஃபேக் தான் முக்கியம் என்று பேருந்து ஏற திரும்பிய சமயம், 'ஏ பப்ளிமாஸ், பத்தரம்!' என்று அசரீரியாக ஒலித்த அவனின் குரலில் சுதாரித்துவிட்டாள்.

அவளின் நடவடிக்கையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனோ, 'பச்சி மடங்கீருச்சு' என்று சுற்றும் பார்வையை ஓட்ட, அதற்குள் அலர், "அண்ணா நீங்களே எடுத்துக் கொடுங்க.. நா உள்ள போகல" என்று அவனின் இன்ஸ்டன்ட் ஆசைக்குக்கு ஆப்பு வைத்திருந்தாள்.

"அடிங்கு.. உள்ள ஏறுடீ" என்று அவள் கையை பிடித்து முறுக்கித் திருப்ப, அதை எதிர்பாராதவள் நிலை தடுமாறி அந்த பேருந்து படிகளிலேயே விழுந்துவிட, அந்த போதையாகியவனுக்கு அது வசதியாகிற்று.

"டேய் கண்ணா" என்று குரல் கொடுத்தவாறு அலரின் கால்களை அவன் பற்ற, அவன் முகத்தில் விழுந்தது ஒரு குத்து.

என்ன என்று அவன் சுதாரிப்பதற்குள் "ஹெல்ப்.. ஹெல்ப்" என்று கத்தியவாறே அவன் அடிவயிற்றில் அவள் முட்டியை மடக்கிக் குத்த, அவன் சற்று நிலைதடுமாறவும் அவன் கால்களைத் தட்டிவிட்டவாறே மீண்டும் கத்தினால்.

அதற்குள் அந்த கண்ணன் வந்துவிட, அவனும் இவளை அடக்கப்பார்க்க, கீழே விழுந்தவனின் அடிவயிற்றில் ஓங்கி மிதித்தவாறே அந்த கண்ணனின் கைகளைப் பற்றித் திருப்பியிருந்தாள் நம் திடீர் ஜான்சி ராணி.

தொடர்ந்து அடிவயிற்றில் விழுந்த அடியால் அவனால் சுத்தமாய் எழ முடியாமல் போக, அந்த கண்ணனை ஒரு கட்டத்தில் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் வேகம் கொண்டு கீழே தள்ளியவளை அங்கிருந்த பொதுமக்கள் சூழ்ந்துகொண்டனர்

பயணிகளும் மற்ற பஸ் ஓட்டுநர்களும் அங்குக் கடை வைத்திருப்பவர்கள் என்று பத்திற்கும் மேற்பட்டோர் வந்துவிட, கீழே விழுந்திருந்த இருவருக்கும் இன்னும் சிறந்த முறையில் அடிகள் தரப்பட்டது.

அலரின் துப்பட்டா அங்குக் கீழே விழுந்திருக்க அதனை எடுத்துக்கொடுத்த ஒரு நடுத்தர வயது நபர், "மேடம்.. பயப்படாதீங்க. ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை. இத்தன பேர் இருக்கோமே. உங்க வீட்டுக்குக் கால் பண்ணி வர சொல்லுறீங்களா இல்ல போலீஸ்க்குக் கால் பண்ணலாமா" என்றவர் தன்மையாகக் கேட்க, அவள் முகத்தில் பதட்டமோ பயமோ ஒன்றும் இல்லை.

இயல்பை மீறி மூச்சு வாங்கல் மட்டும் இருக்க அந்த நபரிடம், "தேங்க்யூ சார், போலீஸ்கே கால் பண்ணுங்க. ஐ வில் ஹேண்டில் திஸ்" என்றவள் தன் பையில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்துப் பருகியவாறே காவல்துறையினருக்காகக் காத்திருந்திருந்தாள்.

இருபது நிமிடங்கள் சென்றே இரண்டு பிசிகள் (PC) வந்தார்கள். அலர்மேல் மங்கையிடம் விசாரித்தார்கள். சுற்றியுள்ளவர்களிடம் பேசினார்கள்.

"இவனுங்கல மேற்கொண்டு கவனிக்கனும்னா, FIR போடனும். நீங்க ஸ்டெஷன் வந்து ஒரு ரிட்டர்ன் கம்பிளைண்ட் எழுதித் தரனும்" என்ற அந்த கான்ஸ்டபிளுக்கு ஒரு தலையசைப்பைத் தந்தவள்,

"நீங்க முன்ன போங்க சார். வீட்டுக்குப் பேசீட்டு வரேன்" என்றவள் தன் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு டீ கடையில் அமர்ந்தால்.

நன்கு விடிந்துவிட்டது. இருள் மெல்ல மெல்லப் பிரிய ஆரம்பிக்கவும் தான் அலருக்கு அவளின் பசியின் அளவே தெரிந்தது!

'முதல்ல வயித்த கவனிப்போம்' என்று நினைத்தவள், "அண்ணா ஒரு டீ, நாலு சால்ட் பிஸ்கட் அப்புறம் வடையிருக்கா?" என்றவளை அந்த டீகடைக்காரர் 'ஙே' என்று பார்த்துவைத்தார்.

'சற்று முன்பு தான் ஒருவனுடன் போராடி தன்னை மீட்டவளைப் போலவா அவள் நடந்து கொள்கிறார்?' என்ற எண்ணம் அவருக்கு. ஆனால் அலர்மேல் மங்கையைப் பற்றி அவர்களுக்கு என்ன தெரியும்?

அவள் முகத்தையேப் பார்த்திருந்தவருக்கு, 'புள்ள குண்டாயிருந்தாலும் நல்ல அம்சமா தான்யா இருக்கு.. இருந்து நெஞ்சுல பயமிருக்கா பாரு' என்று நினைத்துக்கொண்டே அவள் கேட்டதைத் தந்தார் அவர்.

ஆம், அலர்மேல் மங்கை சற்று பூசிய உடல்வாகு தான். இப்போது சொல்லும் 'சப்பி' ரக கேட்டகிரி தான் அவளும். ஆனாலும் நல்ல முகலட்சணம் கொண்ட பக்கா கிராமத்து பெண்பிள்ளை.

பெரும்பாலும் வளர்ந்தது எல்லாம் இந்தியாவில் உள்ள முக்கிய நகரங்களில் என்றாலும் ஊர் பாசம் அதிகமுள்ளவள்.

அவளின் தந்தை குணசீலன், ஒரு தேசிய வங்கியில் முக்கிய பொறுப்பில் இருப்பதால் டிரன்ஸ்பர் அடிக்கடி வந்துவிடும். அதன் பொருட்டு இவளும்‌ ஒரு ஊர் சுற்றும் வாலிபியாக இருந்து இப்போது கடந்த ஆறு வருடங்களாகச் சென்னையின் வசம்.

விலங்கியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றுப் படித்த அதே கல்லூரியில் தற்போது விரிவுரையாளராகப் பணியில் இருக்கிறாள்.

இவளின் ஆச்சியுடன் ஊரில் ஒருவாரம் கொட்டம் அடித்துவிட்டு இன்று தான் சென்னை திரும்பியவளைச் சூழ்ந்தனர் அந்த இருவர்.

டீயைக் குடித்தவள் அதற்குறியப் பணத்தைக் கொடுத்ததும் அங்கிருந்த செல்ல முற்பட அவளையேப் பார்த்திருந்த அந்த டீக்கடைகாரரின் மனைவி,

"பாப்பா.. அதான் அந்த பயலுவ உன்னைய ஒன்னும் பண்ணலையே. எதுக்கு போலீஸு கேஸுனு போயிட்டு.. வயசுப் புள்ள எதுக்கு இந்த மாதிரி விசயத்துல போய் சிக்கிட்டு.." என்றவர் சொல்லு, அவரையேப் பார்த்திருந்தவள் ஒரு பெருமூச்சுடன் நிதானமாக,

"அக்கா.. உங்களுக்கு என்ன வயசாகுது?" என்றவளை அவர் இப்போது புரியாமல் பார்த்தார்.

"சும்மா சொல்லுங்க அக்கா.. உங்களுக்கு என்ன வயசாகுது?"

"நாப்பதாறு பாப்பா" என்றார் அவரின் கணவர் (டீக்கடைக்காரர்).

"உங்க வயசு அனுபவத்துல நீங்க இப்படி சொல்லுறீங்க. இந்த நாப்பத்தாறு வருஷத்துல ஒருத்தன் கூடவா உங்கள இந்த மாதிரியான கண்ணோட்டத்துல பார்த்திருக்க மாட்டான்? தப்பா எடுத்துக்காதீங்க அக்கா.." என்றவள் அவரின் அதிர்ந்த முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே,

"அந்த சமயம் உங்களுக்கு எப்படி கோபம் வந்திருக்கும்.. அந்த கோபத்த அடக்கீட்டு உங்க மானத்த காத்துட்டு என்ன செஞ்சீங்க? நமக்கு எதுக்கு வம்புனு விட்டுட்டு தான வந்திருப்பீங்க.. ஏன் எல்லாரும் அப்படி தான். ஆனா உங்கள மட்டுமா இந்த மாதிரி நாய்ங்க பார்க்கும்? சில பேர் கிட்டப் பாயவும் செஞ்சிருக்கலாமே?

என்கிட்ட அந்த பரதேசி பாயப் பார்த்தான். நா சுதாரிச்சுட்டேன். ஆனா இனி அவன் யார்கிட்டையும் இப்படி பண்ண மாட்டான்னு சொல்ல முடியாதே! அதுக்குத் தான் இந்த கேஸ். எனக்கானதுக்கு நீதியா இல்லை, இனி மத்தவங்களுக்கு இந்த மாதிரி இவனால நடக்காம இருக்கறதுக்கான தடுப்பு" என்றவள் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து பக்கத்தில் இருந்த காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றாள் வீட்டினரிடம் சொல்லாமல்.

படித்தவள் என்று அவள் பேச்சில் அவள் காட்டியிருந்தாலும், அவள் சொன்ன செய்தி உண்மை தானே?!

நம்மை யார் எந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கிறார்கள் என்று நம்மின் பதின்பருவம் வரை நமக்குத் தெரியாமல் இருந்தாலும் விவரம் வந்த பின்னர் அந்த ஓட்டுநரைப் போன்ற பிணம் தின்னி கழுகுகளின் பார்வையைக் கண்டுகொண்டு, அகன்று வந்திருப்போம்.

அதில் கொடூரமாய் கொத்தித் தின்னும் கழுகுகளும் அடங்கும் அல்லவா?

அதைத் தடுக்கும் ஒரு சிறு மார்க்கத்தைத் தான் இப்போது அலர்மேல் மங்கை செய்து வந்திருக்கிறாள்.

மொத்தமே மூன்று பேர் தான் அந்த காவல் நிலையத்தில் இருந்தனர். அவள் தன்னின் பைகளுடன் உள்ளே செல்லும் போது மூவரில் இருவர் லாக்கப்பில் படுபயங்கர உறக்கத்தில் இருந்தனர்.

அதைப் பார்த்ததுமே ஒரு முகச்சுழிப்புடன் நாற்காலியில் சொக்கிக்கொண்டிருந்த காவலரிடம் சென்றவள்,
"கம்ப்ளைண்ட் பண்ணணும் சார்" என்றாள் அங்கிருந்த காவல்நிலைய பொறுப்பாளர் பெயரைப் பார்த்துக்கொண்டே அவள் சொல்ல,

"அங்க என்ன ம்மா பார்க்கற? காலங்காத்தாலையே வந்துடுவீங்களா கம்ப்ளைண்டு காம்பிளான்னுட்டு.. போ.. போய் பத்து மணிக்கு மேல வாம்மா.." என்றவர் தூக்கம் கலையாது ஏக வசனத்தில் கத்திக்கொண்டே கண்ணுறங்க,

"என்ன ம்மா.. என்ன பிரச்சினை" என்று அப்போது பணிக்கு வந்து காவலர் தன்மையாகக் கேட்டாலும் அந்த கத்தில் எரிச்சலுற்றவள் அந்த பொறுப்பாளர் எண்ணிற்கு அழைத்துவிட்டாள்.

அதைக் கவனித்துவிட்ட அந்த காவலரோ, "எம்மா.. என்ன ம்மா பண்ணுற? ஐயாக்கு எல்லாம் கூப்பிடாத ம்மா. மனுசன் முதல்லையே மொளகாயா காய்வார்.. நீ வேற தூபம் போட்டுவிடாத" தன்மையைவிடுத்து அவரும் கத்த, அந்த புறம் அழைப்பு இணைப்பானது.

இவள் 'ஹலோ' என்று சொல்வதற்கு முன்பு கேட்ட, "அலர்" என்ற குரல் அவளின் உயிர் வரை சிலிர்த்தது.

''தர்ஷா, பஸ் ஸ்டென்ட்’ல உன் லிமிட் ஸ்டேஷன்ல தான் இருக்கேன். சீக்கிரம் வா" என்றவள் சொல்ல அந்த ஸ்டேஷனே‌ ஆட்டம் கண்டுவிட்டது.

கேட்டவர்களுக்கு அவர்களின்‌ மதிப்புமிக்க, ப்ரியதர்ஷன் ஸாரை 'தர்ஷா' என்று அழைத்ததிலேயே வயிற்றில் எலி ஓடியது.

“இந்தாம்மா?” என்று தூக்கத்தில் இருந்த காவலர் எழுந்துவிட, “எங்க இருக்க அலர்?” என்ற ப்ரியதர்ஷனின் குரல் அழுத்தமாய் கேட்டது.

“நீ வா தர்ஷா, ஒரு கம்ப்ளைண்ட் பண்ணனும்” என்று அவள் மீண்டும் சொல்ல, “டென் மினிட்ஸ்” என்று வைத்தவன் சொன்ன நேரத்தில் வந்துவிட்டான்.

அதற்குள் ஒரு பேப்பரில் அவளின் புகாரை அவள் எழுதியிருக்க, “ஸார்” என்ற கோரஸ் குரல்கள்.

அழுத்தமான நடையுடன், புருவங்கள் சுருங்க யோசனையாக உள்ளே வந்தவனைத் தான் பார்த்து நின்றிருந்தனர் அனைவரும்.

ஒரு இலகுவான டிசர்ட், காக்கி கால் சராயில் இருந்தவன் பார்வை மொத்தமும் அலரிடமே.

வந்தவனைத்தான் அவளும் பார்த்து நின்றிருந்தாள். கசங்கலான அவள் தோற்றத்தைப் பார்த்துவிட்டு நிலையத்தில் இருந்தவர்களை ஒரு வட்டம் பார்த்து வைத்தான்.

ஒருத்தரும் வாய் திறக்கவில்லை.
அவன் பார்வையின் வீச்சே அவர்கள் கப்பென்று அடக்கிவிட,

“பத்து மணிக்கு மேல தான் கம்ப்ளைண்ட் வாங்கு வாங்கலாம். ஏன் அதுக்கு முன்ன வாங்கக்கூடாதுன்னு உங்களுக்கு தனி சட்டம் போட்டு வெச்சிருக்கீங்களா ஸார்?” என்றவள் பேச்சு அமைதியாய் இருந்த இடத்தில் வெகு அழுத்தமாய் ஒலித்தது.

“ஒரு எமர்ஜென்சி’னா கூட ரிட்டன் கம்ப்ளைண்ட் வேணும்ங்கறாங்க, இவர் அதை பத்து மணிக்கு மேல வந்து கொடுங்கறார்.. அப்புறம் போலீஸ்னு எதுக்கு நீங்கெல்லாம் இருக்கீங்க? இதுக்கு ஸ்டேஷன் வேற” என்க, ப்ரியதர்ஷனின் முகம் மாறிவிட்டது.

நேரம் பார்த்து வார்த்தைகளால் அடித்தால் அலர்மேல் மங்கை.

அதில், “என்ன ராமன்?” என்று தர்ஷன் கேட்ட த்வனியில் அரண்டு விட்டனர் காவலர்கள்.

“என்ன கம்ப்ளைண்ட்?”

சொன்னவளைக் கோபமாக முறைத்தவன் காவலர்களிடம், “அங்க வெச்சே அவனை இழுக்காம என்ன புடுங்கீட்டு வந்தீங்க?” என்றவன்,

“எவன்னு பார்த்து FIR பைல் பண்ணி லாக்கப்’ல வைங்க, வந்து கவனிக்கறேன்” என்றபடி அலர்மேல் மங்கையின் பைகளை எடுத்துக்கொண்டுக் காரை நோக்கிச் சென்றான்.

‘என்ன, அவ்வளவுதானா?’ என்று நினைத்துக்கொண்டே ப்ரியதர்ஷன் பின்னால் சென்றவள் அதைக் கேட்கவும் செய்ய,

“பல்லக் கழட்டீடுவேன் ராஸ்கல். என்ன பேச்சு பேசீட்டு இருக்க நீ? ஏதாவதுனா எனக்கு போன் பண்ணமாட்டியா? அதுக்குள்ள கம்ப்ளைண்ட் பண்ண வந்துட்ட, முட்டாள்” என்று வசைமாரி பொழிவில் கண்ணை விரித்து நின்றாள் தர்ஷனின் தங்கை.

“எல்லாம் அந்த பன்னாட கொடுக்கற தைரியம். இருக்கு அவனுக்கு” என்று அலரை ஏற்றிக்கொண்டு அவன் வீட்டை நோக்கிக் காரை செலுத்த,

“எங்க போற தர்ஷா? நான் அங்க வரமாட்டேன்ல” என்று முறைத்தாள் பெண்.

ஸ்டியரிங்கை ஒடித்துத் திருப்பியபடி, “ஷட்டப் அலர்” என்றான் பட்டென்று.

“முடியாது. என் வீட்டுக்குப் போ” என்று அவளும் மல்லு கட்ட, அவன் கடுமை அதிகரித்தது.

“நீ தனியா இருந்து கிழிச்சதெல்லாம் போதும். அமைதியா வா” என்றுவிட,

“எதுக்கு நான் அமைதியா இருக்கனும்? நிறுத்து.. வண்டிய நிறுத்து மொத” என்று அவளின் அடம் வென்றிட, “அலர்” என்ற கத்தலுடன் ஓரமாய் காரை நிறுத்தினான், ப்ரிய தர்ஷன்.

“எல்லாம் அவன சொல்லனும். என்ன பண்ணி வெச்சிட்டு வந்திருக்க? எங்க கிட்ட எல்லாம் சொல்லாம ஸ்டேஷன் போற அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கியா நீ? அவன் என்ன சொன்னாலும் அப்படியே கேட்டுப்பியா? மொத அந்த நாய வெளுக்கறேன்” என்று அவன் அலைப்பேசியை எடுக்க,

“அவர ஏதாவது சொன்னா, உன் காதலுக்குச் சமாதி தான்டா எரும” என்றவள் சொல்லைக் கேட்டு சிறிதும் அசராதவன்,

“அங்கையும் அதான் நடக்கும்” என்றபடி அவர்கள் வீட்டை அடைந்துவிட்டான்.

“எறங்கு அலர்” என்று அவன் அதட்டுவதற்குள், “இவள எதுக்குடா இங்க கூட்டிட்டு வந்த?” என்று அதிர்ச்சியுற்றவராகக் கேட்டார், மஞ்சு.

“தாயா நீ எல்லாம்?” என்று அதற்கும் அலர்மேல் மங்கை கத்த,

“உன்ன பெத்த நானெல்லாம் தாய் இல்லடி, தெய்வம்” என்று எதிர் கவுண்டர் கொடுத்தவர் மகனிடம்,

“இவள அங்க போய் விட்டுட்டு வாடா. உங்க அப்பா இவள இங்கப் பார்த்தார்னா சலங்கை இல்லாம அரங்கேற்றம் பண்ணிடுவார்” என்று பரபரக்க, இடையில் கைக்குற்றி தாயையும் தங்கையையும் முறைத்துப் பார்த்து நின்றிருந்தான், ப்ரிய தர்ஷன்.

“பெத்த புள்ளை ஊருக்கு போயிட்டு வந்திருக்காளே, சாப்பிட்டையா? நல்லா இருக்கியான்னு கேட்க தோனுதா உனக்கு? என்னைய என்னானுட்டு பெத்த நீ?” என்று காரில் இருந்து இறங்கியவள் மஞ்சுவை பிடித்துக்கொள்ள,

“அலர்” என்று தர்ஷனின் அதட்டல் எல்லாம் மதிப்பில்லாது பறந்திருந்தது.

“ஆமாடி, திங்காம தான் இம்புட்டு வளர்ந்திருக்கியா நீ? பஸ்ஸ விட்டு எறங்கின கையில சாப்பிட வாங்காம இருந்திருப்பியா, சொல்லு?” அவளை அறிந்தவராகக் கேட்க,

“அது நொறுக்ஸ். நான் மெயின் டிஸ் பத்தி கேட்கறேன்” என்றாள் அசராது.

தர்ஷனுக்குத் தலையெல்லாம் வலி எடுக்க ஆரம்பிக்க, அவன் அலைப்பேசி அதன் இருப்பை காட்டியது.

“ராகவ்” என்ற பெயரைத் தாங்கி வரவும் அதுவரை அவனைப் போட்டு அழுத்திய அனைத்தும் அடைப்பெடுத்த சாக்கடை போல வாயில் வண்ணமயமாக வந்துவிட, எதிர்முனையில் இருந்தவனைப் பேசவிடாது,

“உன்ன தலைகீழ ஜட்டியோட கட்டிவெச்சு லாடம் கட்டறேன்டா பரதேசி பயலே. உன்னால என் வாழ்க்க தான் வீணா போகப் போகுது” என்றுவிட,

“ப்ரியா” என்ற கரகரப்பான குரல் கேட்டு உறைந்து நின்றுவிட்டான், ப்ரிய தர்ஷன் குணசீலன்.


🐚
 
Last edited:
அட்டகாசமான ஆரம்பம்!!... தர்ஷன் அவளோட அண்ணாவா???... அம்மாவும், மகளும் அசத்துவார்!!... கடைசியில என்ன இப்படி ஒரு ரியாக்சன்???..
 

NNK12

Moderator
அட்டகாசமான ஆரம்பம்!!... தர்ஷன் அவளோட அண்ணாவா???... அம்மாவும், மகளும் அசத்துவார்!!... கடைசியில என்ன இப்படி ஒரு ரியாக்சன்???..
மிக்க நன்றி டியர் 😍 ப்ரிய தர்ஷன் அண்ணன் தான்.
 

Advi

Well-known member
தர்ஷன் அண்ணனா🤣🤣🤣🤣

யார் அந்த பரதேசி🤭🤭🤭🤭, அவள் காதில் பேசும் குரலுக்கு சொந்தக்காரனா.....

இப்ப phone பண்ணினது, அலர் சொன்ன காதலோ🤔🤔🤔🤔🤔
 

NNK12

Moderator
தர்ஷன் அண்ணனா🤣🤣🤣🤣

யார் அந்த பரதேசி🤭🤭🤭🤭, அவள் காதில் பேசும் குரலுக்கு சொந்தக்காரனா.....

இப்ப phone பண்ணினது, அலர் சொன்ன காதலோ🤔🤔🤔🤔🤔
அண்ணனேதான் 😂

காதில் பேசும் குரல் ஒரு EV 😆

நன்றி டியர் 😍
 

Mathykarthy

Well-known member
அலர் செம bold... 😍 அதுக்கு காரணம் காதுல கேட்குற குரலுக்கு சொந்தக்காரன் போல.... பாவம் தர்ஷன் தான் வெறியாகுறான்.... 🤣
அம்மாவும் பொண்ணும் நல்ல காம்போ 😆

எங்க போக சொல்றாங்க இந்த அம்மா.... அப்பா ஏன் கோபப்படுவாரு... 🤔🤔🤔

சூப்பர் ஸ்டார்ட் 🥰💜
 

NNK12

Moderator
அலர் செம bold... 😍 அதுக்கு காரணம் காதுல கேட்குற குரலுக்கு சொந்தக்காரன் போல.... பாவம் தர்ஷன் தான் வெறியாகுறான்.... 🤣
அம்மாவும் பொண்ணும் நல்ல காம்போ 😆

எங்க போக சொல்றாங்க இந்த அம்மா.... அப்பா ஏன் கோபப்படுவாரு... 🤔🤔🤔

சூப்பர் ஸ்டார்ட் 🥰💜
நன்றி டியர் 😍
 

NNK12

Moderator
காதல் - 02

தர்ஷனின் அதிர்ந்த முகத்தைப் பார்த்திருந்த பெண்கள் இருவரும் அவர்கள் வாய்க்கால் தகராற்றைச் சற்று ஒற்றி வைத்திருக்க,

“மாமா” என்று முணுமுணுத்தான் ப்ரியதர்ஷன்.

“ஆத்தி அருவா” என்று அலர் அலறுவது இணைப்பில் இருந்தவருக்கே கேட்டிருக்க, தங்கையைத் திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தான் ப்ரியதர்ஷன்.

எதிர்முனையில் மீண்டும், “ப்ரியா” என்ற குரல் கேட்கவும், தடுமாறிவிட்டான் அவன்.

“மாமா.. அது ராகவ்னு” என்றவன் மெல்லிய குரலில் சொல்லவும், “யார் எடுக்கறான்னு தெரியாம இப்டிதான் பேசுவியா தம்பி” என்றார் அவரின் கரகர குரலில்.

“ஸாரி மாமா” என்று உடனே மன்னிப்பைக் கேட்ட மகனை விழிகள் தெறிக்கப் பார்த்து நின்றிருந்தார், மஞ்சு.

ப்ரியதர்ஷன், தோற்றம் மற்றும் அல்ல மொத்த குணமும் அவன் தந்தை குணசீலனை ஒத்தது.

அதில் ப்ரதானமானது, அவர்கள் மீது தவறே என்றாலும் சட்டென்று இறங்கி வரவே மாட்டார்கள் இருவரும்.

அப்படி இருக்க, மகனின் இந்த செய்கையில் மலைத்துவிட்டார் அவனைப் பெற்றவர்.

‘என் பையனா இவன்?’ என்று மனதோடு அவர் நினைத்தாலும், ‘ஏய், அவன் என் புள்ளடீ’ என்று கண்ணை உருட்டி அவர் மனக்கண்ணிலும் வந்து மிரட்டினார், குணசீலன்.

“போலீஸ்காரனுக்கு நிதானமும் பொறுமையும் ரொம்ப முக்கியம் தம்பி. மறந்துடாதீங்க” என்றார் ஆழ்ந்த குரலில்.

அதைக் கேட்டுக்கொண்டவன் போல், “ம்ம்.. மாமா” என்க, “பாப்பா வந்துட்டாளா? உங்க அத்த உன்ன பார்க்கனும்னாங்க ப்ரியா” என்றார்.

“அலரை இப்போதான் மாமா கூட்டிட்டு வந்தேன்” என்றவன் தங்கையைப் பார்த்தவண்ணம், “அலர் கிட்ட பஸ் ஸ்டென்ட்'ல..” என்று நடந்ததை அலர் செய்த ‘சொல்லாதே’ செய்கை எல்லாம் பார்த்தபடி மொத்தமாய் சொல்லி முடித்திருக்க, மஞ்சுவிற்கு உயிரே பதறிவிட்டது.

“மங்கை’ம்மா” என்று மகளின் கையை நெஞ்சம் பதறப் பற்றிய மஞ்சுவிற்கு இருதயம் தாறுமாறாக இயங்கியது.

கண்ணெல்லாம் கலங்கி தன் கையை இறுகப் பற்றியிருந்த தாயின் நிலை புரிந்து அண்ணனை முறைத்தாள், அலர்மேல் மங்கை.

“ஒன்னும் இல்ல’ம்மா. நல்லா தானா உன் முன்ன நிக்கறேன்” தன்மையான குரலுக்கு இறங்கியபடி அவள் சொல்ல, அதெல்லாம் அவருக்குப் போதவில்லை.

படபடப்புடன், “என்ன? என்ன நிக்கற. ஏதாவது ஆகியிருந்தா? அய்யோ முருகா..” என்றவர் நிதானமாக இல்லை.

தர்ஷனும் பேசிவிட்டு வந்தவன், “இவ கம்ப்ளைண்ட் பண்ணத்தான் என்னைய வரச் சொல்லியிருக்கா, அரஸ்ட் பண்ண சொல்லிட்டு தான்ம்மா வந்திருக்கேன்” என்றவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்க,

“அவள மொத உள்ள வரசொல்லு தர்ஷா. எனக்கு இருக்கற சொச்ச மானமாவது இருக்கட்டும்” என்ற குணசீலனின் பேச்சைக் கேட்டு மூவரும் திரும்ப, வீட்டு நிலைக்கதவருகே அத்தனை கோபத்துடன் நின்றிருந்தார் மனிதர்.

“காட்ஜில்லா வந்தாச்சு” என்று அலர் சத்தமில்லாது வாயசைக்க, அதைக்கேட்டுத் தங்கையை முறைத்தான், தர்ஷன்.

“நான் கிளம்பறேன்” என்று அவள் தகப்பனைப் பார்த்துத் திருப்பிக்கொண்டு செல்ல,

“மங்கை” என்ற அதட்டலுடன் வாசலுக்கு வந்துவிட்டார் குணசீலன்.

மஞ்சுவிற்கு மனதெல்லாம் பதறிக்கொண்டு வந்தது. மகள் ஒரு பெரும் ஆபத்திலிருந்து மீண்டு வந்திருக்க, அதைப் புரிந்தோ தெரிந்தோ வீட்டுக்குள் அவளை அழைத்த கணவனின் பேச்சை எண்ணி மகிழ்ந்தாலும் மகளின் செயல் அவருக்குப் பற்றிக்கொண்டு வந்தது.

அதில் மூண்ட கோபாவேசத்துடன், “என்னடீ, ஆக்கங்கெட்டத்தனமா பண்ணிட்டு இருக்க” என்று மகளின் கையை முரட்டுத்தனமாக மஞ்சு பற்றி இழுக்க, நிலை தடுமாறியவள் தர்ஷனைப் பிடித்துக்கொண்டு இரும்பு கதவில் மோதிவிட்டாள்.

தடுமாறியவனும், “அலர்” என்று அவளோடு அவனும் சரிந்திருக்க, மேற்புறம் கூர்மையாக இருந்த இடத்தில் அலரின் கன்னம் பட்டுக் கீறி ரத்தம் தெறித்துவிட்டது.

அலறியவராக, “ஏய் மங்கைம்மா” என்று குணசீலன் மகளைப் பிடித்து எழுப்ப, காதோரத்தில் ஆழமாய் குற்றி பக்கவாட்டாகக் கீறியபடி ஆகியிருந்தது காயம்.

“அம்மா, தண்ணீ கொண்டு வாங்க” என்றபடி தன் கைக்குட்டையால் தங்கையின் கன்னத்தை தர்ஷன் அழுத்திப் பற்ற, அலரை முன்னிருந்த படியில் அமர வைத்தார் குணசீலன்.

கண்ணெல்லாம் கலங்கிவிட்டாலும் வலியைப் பல்லைக்கடித்து பொறுத்தவள் தந்தையின் கையை தட்டிவிட்டாள்!

அவரை விலக்குவதில் அத்தனை ஸ்தீரமாய் இருந்தவளிடம் அழுத்தமான அழுத்தம்.

பல்லைக் கடித்தபடி தர்ஷன், “அலர்” என்றான் அவளின் செயலால் விளைந்த கோபத்தில்.

“விடு விடு.. வலிக்குது. நான் போறேன்” என்றாள் அப்போதும்.

தண்ணீரோடு வந்த மஞ்சுவின் கையில் மஞ்சள் டப்பா இருக்க, தர்ஷன் அதைக் கவனித்துத் தடுக்கும் முன்னர் பதைபதைப்புடன் அலரின் கன்னத்தில் அதைக் கொட்டிவிட்டார்.

அதில் எரிச்சல் உண்டாக அரண்டு கத்திவிட்டாள், அலர்மேல் மங்கை.

மகளின் வலி எந்த தகப்பனுக்குத் தான் பொறுக்க முடியுமாம்?

குணசீலனின், “மஞ்சுளா” என்ற கோபழைப்புக் கொடுத்த பயமும் மகளின் வீரிடலும் மொத்தமாய் செயலிழக்க வைத்திருந்தது மஞ்சுவை.

விசும்பியவண்ணம், “ரத்தம் நின்னுருங்க” என்றவர் சொல்லை யாரும் கேட்கத் தயாராக இல்லை.

“தர்ஷா, தர்ஷா.. எரியுதுடா” என்று கத்தியவளைக் குண்டுக்கட்டாக தந்தையும் மகனும் மருத்துவமனைக்கு இழுத்துச் சென்றனர்.

காரில் ஏறிய போது குணசீலனும் வருவதைக் கவனித்தவளாக, “இவரோட நான் வரமாட்டேன்” என்று வலியை மீறி அரற்றியவளைக் கோபம் கலந்த இயலாமையாகப் பார்த்து வைத்தார்.

தர்ஷன், “பேசாம வா, அலர்” என்க,

“என்ன பேசாம, இவர் வந்தா நான் வரமாட்டேன்” என்று அவளும் விடாது பேச,

குணசீலன், “அமைதியா வா மங்கை” என்றார் பொறுமையாகவே.

அலர், காயத்தால் ஏற்பட்ட வலியாலும் மனதின் படபடப்பிலும், “என்ன அமைதி, எதுக்கு நான் அமைதியா இருக்கனும்? நீங்க இத்தன வருசமா மாமாகிட்ட அமைதியா‌ இருந்து அவரை நோகடிக்கறது பத்தாதா? அத்தகிட்ட பேசாம அவங்கள அழ வைக்கறது போதாதா? பெரிய இவர் மாதிரி பேசறீங்க?” இருந்த கோபத்தையெல்லாம் ஒன்று திரட்டி தந்தையிடம் அவள் இறக்கி வைக்க, வெகுண்டுவிட்டான் ப்ரிய தர்ஷன்.

அலரின் தாடையை வலிக்கப் பற்றியவன், “அப்பாகிட்ட இப்டியா பேசுவ. பல்லத் தட்டீடுவேன் ராஸ்கல்” என்று கன்னத்தில் அழுத்தம் கொடுக்க, ரத்தம் மஞ்சள் பொடியை மீறிக் கசிந்தது.

குணசீலன், “தர்ஷா, விடுடா’ப்பா” என்றதும் கையை எடுத்தவன், “பேசாம வா அலர்” என்று விட்டு காரை செலுத்தி மருத்துவமனைக்குச் சென்றான்.

அங்கு, ப்ரிய தர்ஷனிடம் தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் தந்தையின் முகத்தையேப் பார்த்தபடி இருந்தனர், ப்ரியதர்ஷனின் அத்தை மகன்கள்.

“இவர் முகம் போறப் போக்கே சரியில்லையே” என்றபடி அண்ணனிடமிருந்து தினசரியை இளையவன் பிடுங்கிக்கொள்ள, ஒரு சிரிப்புடன் அவனைப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தான், விஜயராகவன்.

சித்ரா, “ராகவா, சாயந்திரமா ஜிசிடி சிங்னல்ல தேங்காப்பூ விக்குமே, வாங்கிட்டு வாடா” என்க,

“எதுக்கு உனக்கு? அதான் அன்னிக்கு வந்து தோட்டத்திலே பத்துக் காய் ஊண்டிட்டு போனேல ம்மா. அது முளச்சு வரட்டும்” என்று முகுந்த் தடை போட, கோபம் வந்துவிட்டது சித்ராவிற்கு.

“நான் ஒரு தேங்காப்பூ சாப்பிடக் கூட இந்த வீட்டுல..” என்றவர் ஆரம்பிப்பதற்குள்,

பணிக்குக் கிளம்பி வந்தவராக, “சித்ரா” என்ற அதட்டல் பறந்தது சேத்தனிடம்.

சேத்தன் காக்கி சீருடையில் அத்தனை மிடுக்காக இருக்க, தன்னைப் போல் தாய் - மகன்களுக்கு ஒருவித மரியாதை வந்துவிட்டது அவரை சீருடையில் பார்த்த பின்னர்.

“இல்லைங்க” என்றவர் மறுத்து ஏதோ கூறும் முன்னர், “முகுந்த் தான் சொல்லுறான்ல, தோட்டத்துக்காய் முளைக்கட்டும். அதையே சாப்பிடு. பொழுதுக்கும் வெளியவே வாங்காதா சித்ரா” என்றவர் பெரிய மகனிடம்,

“தம்பி, காலேஜ் முடிச்சிட்டு ப்ரியாவ பார்த்துட்டு வந்துடுப்பா. பாப்பாவ பத்தி பேசனும்னார்” என்றவர் தலையசைப்புடன் விடைபெற்றார்.

சேத்தன், காவல்துறை ஆய்வாளராகப் பதவியில் இருப்பவருக்கு எந்தவித அழுத்தமோ கவலையோ இல்லை. வாழ்க்கையை அனுபவித்து, வேலைப் பளு இல்லாது வாழ்ந்துவருபவருக்கு இருக்கும் ஒரே மனக்குறை, அவர் நண்பனுடனான பிணக்கு தான்.

குணசீலனிடம் பேசி கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களைக் கடந்திருந்தாலும் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் தருணங்களில் கண்ணார மனதார ஆருயிர் நண்பனை, அவர் வாழ்க்கையில் உச்ச ஜோதியை மனம் குளிர பார்த்து மகிழ்ந்து பரவசம் ஆகிவிடுவார்.

நட்பு கூட காதலை ஒத்த பரிசுத்த பேரன்பு தானே?!

“அந்த பீப்பா பாப்பாவாம்” என்று மௌனத்தை உடைத்த முகுத்ந்தை முறைத்து நின்றிருந்தனர் தாயும் தமயனும்.

“என்னவாம்? அந்த பெருச்சாளி எந்த பொந்துக்குள்ள புகுந்து கரகம் ஆடுச்சோ. தர்ஷன் திரும்பிக் குற்றப்பத்திரிகை வாசிக்கத் தான் இவன பார்க்கனும்னு சொல்லியிருப்பான். இதுல என்னைய மொறச்சு என்னவாகப் போகுது” என்க,

“இத அவ கேட்டா தெரியும் யார் மண்ட இன்னிக்குக் கரகம் ஆடப் போகுதுன்னு” என்றபடி தம்பியை ஏகத்திற்கு முறைத்தபடி சென்றான், விஜயராகவன்.

அவன் முறைப்பு மட்டும் தான் அவனின் அதீத வெளிப்பாடு!

அவனின் அத்திப்பூத்தாற் போல் தோன்றும் கோபத்தையோ ஆவேசத்தையோ மகிழ்வையோ ஏன் அதிகபட்சமாய் அவனின் விருப்பமின்மையைக் காட்ட அவன் செய்யும் முகத்திருப்பலைக் கூட ‘இதெல்லாம் உண்மையா கோபால்’ என்ற அயிர்ப்பு வந்துவிடும் அவனைத் தெரிந்தவர்களுக்கு.

அப்படியொரு அமைதியோ அமைதி, அமைத்திக்கெல்லாம் பெரும் அமைதியானவன், விஜயராகவன்!

ராகவனின் செயலில் தூண்டப்பட்டவராக சித்ரா, “இதுக்கொன்னும் கொறச்சல் இல்ல. நான் சொன்ன ஒரு வேல செய்ய முடியுதா உங்கண்ணனுக்கு” என்று திரும்பவும் வேறொரு பல்லவியை ஆரம்பித்துவிட்டார்.

கையில் வைத்திருந்த தொலைக்காட்சி ரிமோட்டை சித்ராவை நோக்கிக் காட்டியபடி, “ஃபாஸ்” என்றுவிட்டுச் சாப்பிட அமர்ந்துவிட்டான் முகுந்தன்.

“ஆமாண்டா, என் வாய அடைக்கறதுலையே அப்பாவும் புள்ளைங்களும் இருங்க. ஒத்த வேல செய்ய யாருக்கும் கையாளாகல, இதுல என்னைய என்னைய நோண்டறது” என்றார் கண்களை உருட்டி.

முகுந்த், “தாயே, போதும்” என்று இருகரம் உயர்த்தி கூப்பிச் சொல்ல,

“என்னடா போதும்? நானென்ன இல்லாததையா சொல்லுறேன்” என்றவர் முந்தானையைச் சொருகியபடி அவனை நெருங்குவதற்குள் விஜயராகவன் தயாராகி வந்துவிட்டான்.

“வாங்க, திருவாளர். ஸ்க்ரப் கோட் (பலி ஆடு)” என்று சிரித்தவனை,

“டேய்” என்று அவன் தலையில் தட்டியவன் அமர்ந்து இட்லியையும் சட்னியையும் அவனே வைத்து உண்ண ஆரம்பித்தான்.

அதையெல்லாம் பார்த்து இருந்த சித்ராவிற்குச் சுத்தமாய் முடியாது போக,

"ஏன்டா.. ஏன்டா இப்படி இருக்க? என் பையன்னு வெளிய தயவு செஞ்சு சொல்லிடாத. அசிங்கமா போயிடும் எனக்கு" முகத்தைச் சுழித்துக் கொண்டு அவனுக்கு மேலும் இரு இட்லியை வைத்தார்.

சித்ரா தேவி, எண்பதின் இறுதியிலேயே ஃபேஷன் டிசைனிங் முடித்திருந்தவர் சில காலம் அப்போதைய ஒரு திரைத்துறை பிரபலத்திற்கு டிசைனராகவும் இருந்தார்.

நகரத்தின் சாயம் பூசியபடி இருந்தாலும் அவர் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் திருநெல்வேலி பக்கம் தான்.

சித்ராவின் உடை துவங்கி பேச்சு வரை அனைத்திலும் அண்ணன் குணசீலனின் தாக்கம் இருந்தாலும் கண்ணியம் மீறாது இருக்கும்.

திருமணத்திற்குப் பின்னரும் கூட அவர் உடைக்கான நேர்த்தியும் அதற்காக அவர் மெனக்கெட்டு தயாராவதும் தொடர்ந்தது.
அதை சேத்தனும் பெரிதும் ஆதரித்தார்.

மகன்களைக் கணவனை அவர்களின் நிறத்திற்குத் தக்க அந்தந்த கால ஃபேஷன் உடை உடுத்த செய்வது துவங்கி பிள்ளைகளின் பள்ளியில் நடைபெறும் மாறுவேடப் போட்டியில் பிற குழந்தைகளுக்கும் சிற்சில நேரங்களில் காஸ்டியூம் டிசைன் செய்து கொடுத்தபடி இருப்பார், சித்ரா.

அதன் துவக்கமாக, மனைவியின் படிப்பையும் ஆர்வத்தையும் ஊக்குவிக்கும் படியாகத் தனித்து தொண்ணூறின் இறுதியில் கோவையிலேயே ஒரு குட்டி போட்டிக் ஆரம்பித்துக் கொடுத்திருந்தார், சித்ராவின் காதலர் கணவர்.

“நானும் அவரும் இருந்த இருப்புக்கு ஒரு பத்து பெர்செண்ட்டாவது நீ இருப்பேன்னு பார்த்தா, என் வய்துல பொறந்து இரண்டும் இந்த விசயத்துல மகா தத்தியா வந்திருக்கு” என்க,

“என்னைய என்னத்துக்கும்மா இழுக்குறா? இருந்த ஒரு மாமன் பொண்ணையும் உம் பெரிய பையனுக்குத் தார வார்த்துட்ட. நான் எங்க போய் இன்னொன்ன பிடிக்க” என்க, சித்ராவின் முகமே விழுந்துவிட்டது.

சட்டென்று மாறிய அவரின் பாவத்தை மகன்களும் பார்த்திருக்க, தலையைக் கொடுக்க இருவரும் தயாராக இல்லை.

இருந்தும் தாங்காது, “அம்மா” என்று விஜயராகவன் அழைத்துவிட, ‘செத்தான்டா சேகரு’ என்று முகுந்த் மனதில் நினைத்ததற்கு ஏற்ப தான் நடந்தது.

சித்ராவிற்கு நல்ல மங்களகரமான முகம்தான். இப்போது பெரிய மகன் மீதான கோபத்தில் நன்கு சிவந்து வெந்திருந்தது.

ராகவனை அத்தனை பேசிவிட்டார் இருந்த கோபத்தில். முகுந்த் கண்ணைக் குறுக்கி காதைப் பொத்தியதெல்லாம் கண்டும் காணாது போல் இருந்தவர் ராகவன் எதிர் பேச்சு பேசாததைக் கவனித்துத் திரும்பவும், "அசிங்கம்.." என்றவர் ஆரம்பிக்க, "அம்மா பிளீஸ்" என்று கத்தியிருந்தான், விஜயராகவன்.

"என்னடா பிளீஸ்.. எப்ப பாரு அந்த புக்குக்குள்ளையே தலைய விட்டுட்டு இருந்தா இப்படி தான் ஒரு வேலக்கும் துப்பு இருக்காது. பேருக்குப் பின்ன மட்டும் ரயில் நீளத்துக்கு பட்டத்தப் போட்டா மட்டும் காணாது.. அதுக்கு தக்க சூதும் இருக்கனும். இத்துனூண்டு வேல அத முடிக்க இத்தன காலமா உனக்கு?" என்றவர் படபடக்க,
அவர் அருகே அமர்ந்திருந்த அவரின் இளைய மகன் முகுந்தனோ,

"ஆனா ஊருல இப்படி ஒரு அம்மா யாருக்குமே கிடைக்க மாட்டாங்கடா ராகவா" என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அவன் அறைக்குள் செல்ல, அவன் பின்னூடே கத்தியபடி,

"அப்படி இல்லாத அம்மாவா உங்களுக்குக் கிடச்சனால தான என்னையும் என் பேச்சையும் மதிக்காம சுத்தறீங்க அண்ணனும் தம்பியும்" என்றார் சித்ரா இருந்த கடுப்பு தாங்காது.

காதில் வாங்காமல் அவன் சென்றுவிட, இப்போது அவன் மீதான கோபம் கூட திரும்ப ராகவனிடமே வந்து நின்றது.

சாப்பிடும் வரை பொறுமையாக இருந்த ராகவன் முடித்தவுடன், "இப்போ என்ன அலரை லவ்வ சொல்ல வைக்கனும். அதுதான உங்களுக்கு வேணும். இன்னும் ஒரு ரெண்டு மாசம் டைம் கொடுங்க.. அத்த நீங்களே எங்க கல்யாணத்த நடத்தி வைங்கனு உங்க
கிட்ட அவளே வந்து சொல்லுவா.. ம்ஹூம்.. சொல்ல வைக்கிறேன். இப்போ காலேஜ் கிளம்பறேன்" என்று சபதம் எடுத்த கையுடன் வீறுகொண்டு கல்லூரி நோக்கிச் சென்றான், விரிவுரையாளர் விஜயராகவன்.


😴
 
Last edited:

Mathykarthy

Well-known member
மஞ்சு 😱😱😱😱😱 அவ பாட்டுக்குப் போறேன்னு சொன்னா இவங்க உணர்ச்சிவசப்பட்டு பிடிச்சு கேட்டுல தள்ளி மஞ்சப் பொடியை கொட்டி... 😰😰😰😰😰😰 ஏன் இந்த கொலைவெறி... 🥵🥵🥵🥵🥵

குணசீலன் கோபம் இருந்தாலும் பொண்ணு மேல பாசம் இருக்கு... அலர் தான் வீம்பு பிடிக்கிறா.... என்னவா இருக்கும்... 🤔🤔🤔🤔

குணசீலன் சேத்தன்கிட்ட பேசாம இருக்குறதுக்கு காரணம் அவர் தங்கையை லவ் marriage பண்ணினதாலயா..

சித்ரா என்ன பேச்சு பேசுறாங்க... 😳😳😳😳😳😳😳
ஒரு ஹீரோ ன்னு கூடப் பார்க்காம... 🤭🤭🤭🤭
கடைசில ஹீரோ அம்மா ஆசையை நிறைவேற்ற சபதம் எடுத்துட்டாரு 🤪🤪🤪
 

NNK12

Moderator
ஆத்தி!!.. ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு டிசைன்ல இருக்காங்க!!!!... பட் செமையா இருக்கு!!.!.. இன்ட்ரெஸ்டிங்!!!
மிக்க நன்றி 🤗.. இன்னும் பல டிசைன்கள் வரவேண்டி இருக்கவே 😂
 

NNK12

Moderator
மஞ்சு 😱😱😱😱😱 அவ பாட்டுக்குப் போறேன்னு சொன்னா இவங்க உணர்ச்சிவசப்பட்டு பிடிச்சு கேட்டுல தள்ளி மஞ்சப் பொடியை கொட்டி... 😰😰😰😰😰😰 ஏன் இந்த கொலைவெறி... 🥵🥵🥵🥵🥵

குணசீலன் கோபம் இருந்தாலும் பொண்ணு மேல பாசம் இருக்கு... அலர் தான் வீம்பு பிடிக்கிறா.... என்னவா இருக்கும்... 🤔🤔🤔🤔

குணசீலன் சேத்தன்கிட்ட பேசாம இருக்குறதுக்கு காரணம் அவர் தங்கையை லவ் marriage பண்ணினதாலயா..

சித்ரா என்ன பேச்சு பேசுறாங்க... 😳😳😳😳😳😳😳
ஒரு ஹீரோ ன்னு கூடப் பார்க்காம... 🤭🤭🤭🤭
கடைசில ஹீரோ அம்மா ஆசையை நிறைவேற்ற சபதம் எடுத்துட்டாரு 🤪🤪🤪
மஞ்சுன்னு இல்ல.. நம்ம வீட்டுல இருக்கறவங்க அடிபட்டா மஞ்சளும் காஃபி பொடியத் தானே மொத தூக்குவாங்க?! 😂

மிக்க நன்றி ஒரு ஒரு கதாபாத்திரமா எடுத்து சொன்னதற்கு 🤗
 

Advi

Well-known member
ஆஹா நல்ல அம்மா 😂😂😂😂😂

ராகவ், சபதம் எல்லாம் பயங்கரமா இருக்கு🤩🤩🤩🤩🤩
 
Top