திருமண வரவேற்பு முடிந்து இருவாரங்கள் ஆகின. கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் இந்த வாழ்க்கைக்கு ஓரளவு பழகிக் கொண்டனர்.
காலையில் எப்பொழுதும் போல் சமையல் வேலையை காவ்யா பார்த்தால் சித்துவை எழுப்பி கார்த்திக் கிளப்புவான்.
காவ்யாவிடம் அடம் பிடிக்கும் சித்து கார்த்திக்குடன் அமைதியாக கிளம்புவான். அப்படியே கார்த்திக்குடன் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டான் சித்து.
அவர்களைப் பார்த்த காவ்யாவிற்கு சிறு பொறாமையாகக் கூட இருக்கும். காவ்யாவே சித்துவை பள்ளிக்கு அழைத்து செல்வாள். சில சமயம் சித்துவின் அழுகையால் கார்த்திக் அழைத்து செல்வான்.
ஏனோ அந்த சமயம் எல்லாம் காவ்யாவிற்கு, ‘தான் தனியாக உள்ளதாக’ உணர்வாள்.
“ச்ச சித்து குழந்தை. என்ன இருந்தாலும் நானில்லாம அவன் இருக்கமாட்டான். கார்த்திக்கும் சித்துவை என்கிட்ட இருந்து பிரிக்கலாம் பார்க்கமாட்டாரு” என தனக்குள் சொல்லிக் கொள்வாள்.
அவள் நினைத்ததை போல் சித்து கார்த்திக்குடன் உறவாடினாலும் இரவில் உறக்கத்திற்கு காவ்யாவிடமே வந்துவிடுவான்.
அவர்கள் இருவரின் உலகத்தில் கார்த்திக் தலையிடமாட்டான். தூரத்தில் இருந்தே அவர்களின் பிணைப்பைப் பார்த்து ரசிப்பான்.
தொடர்ந்து ஒவ்வொரு வாரயிறுதியிலும் யாராவது அவர்களின் வீட்டிற்கு வந்து கொண்டிருந்ததால் ஒரு மாதம் கழித்து தான் பார்க் செல்ல முடிந்தது.
ஆனால் இம்முறை கார்த்திக், காவ்யா மற்றும் சித்து மூவரும் ஒரே குடும்பமாக சென்றனர்.
அந்த பார்க் அவர்களுக்கு நிறைய நினைவுகளை அள்ளித் தந்தது. முதலில் அவர்கள் சந்தித்தது, சண்டையிட்டது பின் திருமணத்திற்கு சம்மதித்தது என அனைத்தும் அவர்களின் நினைவில் வந்து சென்றது.
“வாங்க கார்த்தி அங்கிள். விளையாட போகலாம்” என சித்து கார்த்திக்கை இழுத்துச் சென்றுவிட்டான்.
காவ்யா அவளின் விருப்பமான இறகு பந்து விளையாடுபவர்களை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சிறிது நேரம் சித்துவுடன் விளையாடிய கார்த்திக், சித்துவை சிறு குழந்தைகளுடன் பந்து விளையாட அனுப்பிவிட்டு காவ்யாவிடம் சென்றான்.
"எழுந்துரு காவ்யா.."
"எ.. என்ன.? என்னாச்சி கார்த்திக்?" என புரியாமல் விழித்துக் கொண்டே எழுந்தவளின் கையை பற்றியவன் அவளிடம் அந்த இறகு பந்து விளையாடும் ராக்கெட்டை கொடுத்தான்.
கைகள் நடுங்க அதை வாங்கியவள், "இல்லை நான் விளையாடல.." என ஒதுங்கப் பார்த்தாள்.
"அன்னைக்கு கௌதம் நீ நல்லா விளையாடுவன்னு சொன்னான். அதெல்லாம் பொய் தான் போல?" என வேண்டுமென்றே அவளை சீண்டினான்.
அவனின் முயற்சியை புரிந்தவள், "எனக்கு நல்லா விளையாட தெரியும். ஆனா இப்ப விளையாட விருப்பம் இல்லை!”
“இப்பன்னா? இன்னைக்கா இல்ல என்னைக்குமே வா?”
நன்றாக மூச்சை இழுத்துவிட்டவள், “என்னைக்கும் தான்” என்றாள்.
‘எதுக்கு இப்படி சொல்லுறா?’ என புரியாமல் பார்த்தவன், “ஏன்?” என்றான்.
“அது.. ர.. ரமேஷ் இறந்ததுல இருந்து இதெல்லாம் விட்டுட்டேன்” என்றாள் உள்ளே போன குரலில்.
திருமணத்திற்கு பின் துணையை இழந்த பெண்களுக்கே உண்டான கட்டுப்பாடுகள் அது!
துணையை இழந்த பெண்கள் பிடித்த எதையும் செய்யக் கூட யோசிக்க வேண்டிய நிலை!
“உன்னோட செயல் அடுத்தவரின் கவனத்தை ஈர்க்காமல் இருக்க வேண்டும்” என காவ்யாவிற்கு அவளின் மாமியார் அறிவுரைகளை வாரி வழங்கி இருக்கிறார்.
அதனால் வெளியே செல்வதையே குறைத்துக் கொண்டவள், தனியாக வந்ததும் தான் சித்துவிற்காக வெளியே செல்லத் தொடங்கினாள்.
காவ்யா கூறியதைக் கேட்டவனுக்கு ‘இதெல்லாம் ஒரு காரணமா?’ என்று தோன்றினாலும் வெளியே,
“இப்ப நீ என்னோட மனைவி தான?” பட்டென கேட்டான்.
அவன் கேள்வியில் தூக்கிவாரிப் போட நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.
“சொல்லு காவ்யா? இப்ப நீ என்னோட மனைவி தான?” மீண்டும் அவளின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்து அழுத்தத்துடன் கேட்டான்.
“ஆ.. ஆமா.. ஆனா? சித்துக்காக தான கல்யாணம்..” என அவள் முடிக்கும் முன்,
“யெஸ் சித்துக்காக தான்! அப்படி இருந்தாலும் நீயும் நானும் இப்ப கணவன் மனைவி தான?” என மீண்டும் கேட்டான்.
ஆமா என தலையசைத்தவளிடம், “உன்கிட்ட கல்யாணத்துக்கு பேசுறப்பவே.. நீ! நீயா இருக்கலாம்னு சொல்லிருக்கேன். சோ உனக்கு பிடிச்சதை செய்ய யாரும் தடை சொல்ல முடியாது காவ்யா! இனி யார் என்ன சொன்னாலும் நான் பேசிக்கிறேன்” என்று அழுத்தத்துடன் சொன்னான்.
காவ்யாவிற்கும் விளையாடப் பிடிக்கும். ஆனால், சும்மா இருக்கும் பொழுதே லட்சுமி மாதிரி ஆட்கள் பேசுவதால் ஆசை இருந்தும் மனதிற்குள் மறைத்து வைத்தவள் இன்று கார்த்திக் வலுக்கட்டாயமாக சொன்னதும் “சரி” என்று ஒத்துக் கொண்டாள்.
காவ்யா, கார்த்திக் இருவரும் எதிரெதிரே ஆடினார்கள். முதலில் திணறியவள் பின் கார்த்திக்கிற்கு ஈடு கொடுத்து ஆடினாள்.
“நல்ல விளையாடுற காவ்யா! எப்படி இப்படி விளையாடுற?”
“காலேஜ் சாம்பியன்!” என சொல்லி சிரித்தவள், “தேங்க்ஸ்! கார்த்திக்” என்றாள்.
“அட இதுல என்ன இருக்கு? எவ்வளவு நாள் தான் சுமாரா விளையாடுற கௌதம் கூட விளையாடுறது? இப்ப தான் ஒரு சாம்பியன் வந்துட்டாங்களே!” என கிண்டலாக கூறினான் கார்த்திக்.
அவள் முறைப்பதை பார்த்து, “சும்மா..” என்றவன் நகர்ந்ததும்,
“மம்மி சூப்பரா விளையாடுனீங்க” என ஓடி வந்தான் சித்தார்த்.
“சித்து குட்டி இவ்வளவு நேரம் என்ன பண்ணீங்க?”
“நான் சினேகா கூட விளையாடினேன்” என்றவனிற்கு தண்ணீர் கொடுத்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து வீடு திரும்பிய மூவரும் மனநிறைவுடன் இருந்தனர்.
அன்றிரவு உணவு முடித்து உறங்க செல்லும் பொழுது, “மம்மி இனிமே நான் கார்த்தி அங்கில அப்பான்னு கூப்பிடணுமா?” என கேட்ட சித்துவின் கேள்விக்கு இருவரும் அதிர்ந்தனர்.
கார்த்திக், “உன்கிட்ட அப்படி யாரு சொன்னா சித்து?”
“சினேகா தான் சொன்னா..”
‘குழந்தைகள் என்ன பேசினரோ இவன் இப்படி வந்து கேட்கிறானே?’ என யோசித்த கார்த்திக்,
“உனக்கு என்னை எப்படி கூப்பிட பிடிக்குதோ அப்படியே கூப்பிடு” என்று சித்துவிடம் சொல்லிவிட்டு காவ்யாவைப் பார்த்தான்.
காவ்யா, ‘சித்து என்ன சொல்ல போகிறானோ?’ என பீதியுடன் சித்துவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
தாடையில் விரல் வைத்து யோசித்தவன், “கார்த்திப்பான்னு கூப்பிடவா?” என்றான் கண்கள் மின்ன.
அவன் சொல்வதை கேட்டதும் கார்த்திக்கின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. பெற்றால் தான் பிள்ளையா? இங்கே தன் முன் இருப்பவன் தன்னை அப்பா என்று அழைத்ததும் தாய்மையை உணர்ந்தானே கார்த்திக்!
கண்கள் கலங்க உணர்ச்சிவசப்பட்ட கார்த்திக் கரகரப்பான குரலில், “மறுபடி சொல்லு சித்து” என்றான்.
“கார்த்திப்பா! கார்த்திப்பா! கார்த்திப்பா!” என கத்திவிட்டு அறைக்குள் ஓடிவிட்டான்.
சித்து கூறியதும் சிலையாக நின்றவளிடம் “அவன் அப்படி சொன்னது உனக்கு ஏதும் பிரச்சனை இல்லையே காவ்யா?” எனக் கேட்டான்.
என்றாவது இதுபோல் நடக்கும் என நினைத்திருந்தாள். ஆனால் இவ்வளவு விரைவாக நடக்கும் என எதிர்பாராதவள் இல்லை என்னும் விதமாக தலையை அசைத்துவிட்டு அறைக்குத் திரும்பினாள்.
மறுநாள் காவ்யாவின் வண்டியில் பிரச்சனையாக இருக்க கார்த்திக்குடனே காவ்யாவும் சித்துவும் கிளம்பினர். இம்முறை முன்னாடி சித்து அமர்ந்துக்கொள்ள காவ்யா மட்டும் பின்னாடி அமர்ந்து கொண்டாள்.
சித்துவின் பள்ளி வந்ததும் காவ்யாவும் சித்துவும் இறங்கிக் கொண்டார்கள். அவன் கீழே இறங்கியதும் அவனை நோக்கி அவனுடன் பயிலும் ஒரு குழந்தை ஓடி வந்தான்.
அவனிடம் சித்து, “இது தான் என்னோட கார்த்திப்பா. எனக்கும் இப்ப டாடி வந்துட்டாங்க” என மகிழ்வுடன் சொன்னவன் அந்த சிறுவனுடனே உள்ளே சென்றுவிட்டான்.
அவன் சொல்லிவிட்டு சென்றதையே காவ்யா யோசித்தாள். ‘சித்து மனதளவில் தந்தையை தேடியிருக்கிறான்!’ என்று தெரிந்துக் கொண்டவளுக்கு தன் மகனை தான் சரியாக புரிந்துகொள்ளவில்லையோ? என்று குற்றவுணர்வு வந்தது. அது அவளின் முகத்திலும் அப்பட்டமாக தெரிந்தது.
அவளின் நிலையை உணர்ந்த கார்த்திக், “சின்ன பசங்க இப்படி தான் ஏதாவது பேசிப்பாங்க காவ்யா. நீ எதையும் யோசிக்காம வேலைக்கு போ” என ஆறுதலாய் கூறிவிட்டு சென்றான்.
நாட்கள் செல்ல செல்ல சித்து மற்றும் கார்த்திக்கின் நெருக்கம் மேலும் அதிகமாகியது.
கார்த்திக் அலுவலகத்தில் இருந்து வந்ததும் அவனையே வால் பிடித்துக்கொண்டு சுற்றுவான் சித்து.
காவ்யாகூட “அவங்கள தொந்தரவு பண்ணாத சித்து” என கண்டித்திருக்கிறாள்.
ஆனால் சித்து தான் கேட்டதாய் இல்லை. கார்த்திக்கிற்கு அவனது வாழ்க்கையில் திடீரென்று பல வண்ணங்கள் நிறைந்த வானவில் தோன்றியதைப் போல் இருந்தது. தினமும் சித்துவின் முகத்தில் விழிப்பவன், காவ்யா சித்துவிற்கு சொல்லும் கதையில் உறக்கம் கொள்வான்.
ஒவ்வொரு நாளும் சித்துவின் சேட்டையில் தன்னையே தொலைத்தான்.
சித்துவிற்கு பள்ளி முடிந்து முழுஆண்டு விடுமுறை விடப்பட்டிருந்தது. காவ்யா தினமும் அவனையும் அவளுடன் அழைத்துச் சென்றுவிடுவாள்.
கோடை விடுமுறை என கார்த்திக்கின் அக்கா பையன் சந்துரு மற்றும் கார்த்திக்கின் அன்னை விசாலாட்சி, தந்தை சுந்தரம் கார்த்திக்குடன் தங்குவதற்கு வந்தனர்.
ஒருநாள் கூடத்தில் ஃபோனில் உள்ள கேமில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சந்துருவின் அருகில் சென்று அவன் விளையாடுவதைப் பார்க்க முற்பட்டான் சித்தார்த்.
காவ்யா இதுவரை ஃபோனை சித்துவிற்கு பழக்கப்படுத்தியதில்லை. டிவியில் மட்டுமே அவன் பார்க்கும் கார்டூனை காட்டுபவள் அவனை ஃபோனில் கேம் விளையாட அனுமதித்ததில்லை.
எனவே சந்துருவை பார்த்ததும் அவனிடம் ஓடிவிட்டான் சித்தார்த்.
ஆனால் சந்துரு சித்துவிற்கு காட்டாமல் “பாட்டி..” என விசாலாட்சியை அழைத்து குறை சொன்னான்.
விசாலாட்சி, “நீ உள்ள போய் விளையாடு போ..” என சித்துவை துரத்திவிட்டார்.
கிச்சனில் இருந்தவாறே அனைத்தையும் கேட்ட காவ்யா, “சித்து! மம்மி கிட்ட வா” என அவனை அழைத்தாள்.
ஆனால் சித்துவின் கையில் கார்த்திக் அவனது ஃபோனை கொடுத்து “நீ இதுல விளையாடு” என்றான்.
உடனே வெளியே வந்த காவ்யா, “என்ன பண்ணுறீங்க கார்த்திக்? அவனுக்கு இப்பவே எதுக்கு ஃபோன்?”
“சும்மா கொஞ்ச நேரம் பார்த்துட்டு வாங்கிடுவேன் காவ்யா” என்றான்.
சித்துவின் கையில் இருந்த ஃபோனை பார்த்த சந்துரு அவனிடம் வந்து எப்படி விளையாடுவது என சொல்லிக் கொடுத்தான்.
அதுவரை சித்துவை கண்டுகொள்ளாத சந்துரு, இப்பொழுது அவனே வந்து சித்துவுடன் விளையாடுவதைப் பார்த்த காவ்யா உள்ளே சென்றாள்.
கார்த்திக், “இவ்வளவு தான்மா சின்ன பசங்க உலகம். இதுல நம்மள மாதிரி பெரியவங்க போய் தேவையில்லாத சண்டையை கிளப்ப கூடாது!” என விசாலாட்சியை கடிந்து கொண்டவன்,
அதன் பிறகு அங்கிருந்தவரை சந்துருவை ஃபோன் உபயோகப்படுத்தாதளவுக்கு அவனையும் சித்துவையும் பார்த்துக் கொண்டான் கார்த்திக்.
